VOAL

VOAL

Si degjeneroi “dialogu” me Serbinë – Nga SKËNDER BUÇPAPAJ

December 19, 2018
2 Comments
  • author avatar
    Anonymous 5 years ago Reply

    thaqi duhet menjiher mi shkarku edhe me dhan pergjegjesi para popullit

  • author avatar
    Ahmet 5 years ago Reply

    Analize e perpiket me shume fakte e me permbajteje..!

Komentet

TRI DEKADA TË KORPUSIT TË PAQËS NË SHQIPËRI- Nga Frank Shkreli

Korpusi i Paqës i Shteteve të Bashkuara shënon (pak më shumë se) tre dekada të veprimtarisë së tij në Shqipëri. Me këtë rast, Gazeta Telegraf boton një njoftim të Ambasadës së Shteteve të Bashkuara në Tiranë, që ajo ka ndarë në rrjetet sociale, se Drejtuesja e Korpusit të Paqes Carol Spahn mbërriti këtë javë në Shqipëri për vizitën e saj të parë zyrtare në vend. Njoftohet se Zonja Spahn do të zhvillojë takime me Presidentin Bajram Begaj, ministren e Arsimit Ogerta Manastirliu si edhe me vullnetarë dhe stafin e Korpusit të Paqes në vend. Si pjesë e vizitës së saj zyrtare, ajo do të vizitojë gjithashtu disa vendqëndrime të vullnetarëve të Korpusit të Paqes në Shqipëri dhe do të hapë një sesion trajnimi për vullnetarët e sapo betuar që do të shërbejnë anë e mbanë Shqipërisë.

Me këtë rast vlen pak histori mbi këtë ent amerikan që është themeluar 64-vjet më parë. Në atë kohë, Senatori i atëherëshëm amerikan, John F. Kennedy ka mbajtur një fjalim historik gjatë fushatës së tij për president në Universitetin e Michigenit, në Tetor të vitit 1960, fjalim ky që një vit më vonë çoi në formimin e Korpusit të Paqes. Me atë rast, John F. Kennedy u drejtoi një thirrje emoocionale studentëve universitarë që të shkonin si vullnetarë për një vit ose dy, në vendet në zhvillim.
Në shkallet e Univeristetit Michigen, John F. Kennedy i sfidoi studentët amerikanë që t’i shërbenin vendit të tyre në kauzën për paqe duke jetuar dhe duke punuar në vendet në zhvillim, anë e mbanë botës. Vetëm disa javë pas fjalimit të Z. Kennedy, studentët filluan të mblidhnin firma në përkrahje të kësajë ideje dhe kështu lindi Korpusi i Paqes.  Kongresi amerikan, si rrjedhim, miratoi në vitin 1961 legjislacionin duke i dhënë Korpusit të Paqes mandatin “për të promovuar paqen dhe miqësinë në botë”.  Megjithëse kane kaluar 64-vjetë, kjo thirrje dëgjohet edhe sot ndërsa shumë të rinjë e të reja i përgjigjen gjithnjë apelit prej disa dekadash të Presidentit Kennedy për të shërbyer vullnetarisht anë e mbanë botës, për kauzën e paqes dhe miqësisë midis popujve.

Misioni i Korpusit Amerikan të Paqes, atëherë dhe sot është që vullnetarët e këtij enti qeveritar amerikan të ndihmojnë vendet në zhvillim, me qëllim që ato vetë të ndërmarrin programe zhvillimi; që të promovojnë një mirëkuptim më të madh për amerikanët nga ana e të huajve dhe të kontribojnë gjithashtu drejtë një mirëkuptimi më të madh të popujve anë e mbanë botës, për Shtetet e Bashkuara të Amerikës.  Fillimisht, vullnetarët punonin si mësues, por më vonë puna e tyre u zgjerua edhe në fusha të tjera siç është zhvillimi ekonomik dhe programe të sektorit të mjedisit, teknologjisë, e tjera.

Është thënë se ajo që e bën edhe sot Korpusin e Paqes të mbrekullueshëm është fakti se ky ent vazhdon të shërbejë si urë që bën të mundur arritjen e sukseseve të mëdha anë e mbanë botës, nga një person në tjetrin, dhe nga një komunitet në tjetrin.  Kjo “urë” e Korpusit të Paqes, në rastin e Shqiperisë nuk ekzistonte para Marsit të vitit 1991, datë kjo kur Shtetet e Bashkuara dhe Shqipëria lidhën marrëdhënjet diplomatike pas më shumë se 45 vjetësh.

Grupi i parë i vullnetarëve i përbërë prej 21 vetash, sipas Korpusit të Paqes, mbërrijti në Shqipëri në Qershor të vitit 1992 dhe menjëherë ata filluan veprimtarinë e tyre duke dhënë mësim në anglisht në shkolla te mesme dhe universitete.  Ky grup u pasua nga dërgimi i 12 vullnetarëve të tjerë që morën pjesë në një projekt të zhvillimit të biznisit të vogël.  Programi për Shqipërinë u zgjerua përsëri në vitin 1995 me 15 vullnetarë të tjëre, për një projekt bujqësor.  Në vitin 1997, ishte në plan që programet e Korpusit të Paqes në Shqipëri të shtoheshin dhe të zgjeroheshin edhe më shumë, por tragjedia e vitit 1977 çoi në evakuimin e të gjithë vullnetarëve të Korpusit Amerikan të Paqes dhe në mbylljen e misionit të tij në Shqipëri.

Pas një mungese prej gjashtë vjetësh, vullnetarët e Korpusit të Paqes janë ri-kethyer në Shqipëri për të filluar trajnimet për një projekt, në ndihmesë të bashkive dhe për zhvillimin e projekteve për mësimin e gjuhës anglisht, si edhe për projekte të shërbimit shëndetësor, ndër të tjera.  Sipas Korpusit të Paqes, vullnetarët e tij në Shqipëri punojnë dhe bashkrendojnë  gjithë aktivitetin e tyre me organizma dhe ente të qeverisë shqiptare, USAID, organizata jo qeveritare shqiptare, universitete dhe me drejtorë shkollash, anë e mbanë Shqipërisë. Ata marrin pjesë në projekte siç janë planifikimi urban, zhvillimi ekonomik, zhvillimi turistik, planifikimi strategjik si edhe në promovimin e pjesëmarrjes së qytetarëve që të kenë një zë në vendimarrjen e tyre në komunitetet ku jetojnë.

Frank Shkreli

Korpusi i Paqes, gjatë dekadave, ka ndër shumë perpjekje për të ndihmuar bashkitë dhe komunat në Shqipëri duke kërkuar bashkpunim me ente të tjera që përkrahin qeveritë lokale, organizatat jo-qeveritare, si dhe grupe të ndryshme të komuniteteve, në përpjekje për realizimin e objektivave të tyre në nivelin lokal.  Zhvillimi dhe përforcimi i organizatave dhe enteve vendore është me rëndësi jetësore për fshatrat dhe komunat anë e mbanë Shqipërisë, po të merret parasyshë mungesa e besimit të publikut shqiptar në politikën vendore dhe në institucionet qendrore të vendit.

Puna dhe veprimtaria e vullnetarëve të suksesshëm të Korpusit Amerikan të Paqes është një kontribut me vlerë për të dy palët, pasi ndihmon në njoftimin dhe mirë-kuptimin e përbashkët midis popujve dhe shteteve.  Le të shpresojmë që në këtë më shumë se 30-vjet të lidhjes së marrëdhënjeve midis Washingtonit dhe Tiranës, vullnetarët e Korpusit të Paqes në Shqipëri, të krijojnë lidhje dhe njohuri pozitive me shqiptarë anë e mbanë vendit, sidomos në zona të izoluara, të cilët rradhë herë kanë mundësi kontaktesh me amerikanë.  Duke uruar që veprimtaria e këtyre vullnetarëve amerikanë në Shqipëri të kontribojë edhe në përforcimin e marrëdhënieve, historikisht, miqësore midis dy kombeve tona.

Frank Shkreli

Drejtuesja e Korpusit Amerikan të Paqës, Znj. Carol Spahn u prit nga i Ngarkuari me Punë në Ambasadën e SHBA në Tiranë, Z. David Wisner

Drejtuesja e Korpusit të Paqës, Znj. Carol Spahn në takim me Presdientin e republikës së Shqipërisë, Z. Bajram Begaj

RISHKRIMI I HISTORISË SË FALSIFIKUAR TË KOSOVËS I PA ALTERNATIVË- Nga IDRIZ ZEQIRAJ

     Gazetari dhe analisti Astrit Gashi, priti në studion e tij ish-anëtarin e LPK-së; ish të burgosurin politik; veprimtar në Kroaci, Slloveni; luftëtar në Koshare dhe Pashtrik, ushtarakun Fadil Demiri. Pra, bollshëm i angazhuar për Kosovën dhe luftën e saj. Si gazetar me përvojë, Gashi ngulmoi të shterronte disa çështje kundërthënëse, përgjatë asaj lufte modeste dhe jetëshkurtër në kohë.
     Megjithatë, falsifikimet janë aq groteske, sikur kjo luftë të këtë ndodhur në pre-histori dhe jo një çerek-shekulli më parë. Kjo luftë është kalaveshur me legjenda e legjendarë; me shumë epopera lavdiplote, që nuk ka pasur të tilla në Kosovë. Siç na mëson historia e lashtësisë, në një epope gjaku nëse nuk arrin -deri në zog të këmbës-, të paktën -një opangë- po, madje nga të dyja palët ndërluftuese. Përdorimi falsifikueshëm i termave të tilla, dëmton historinë, madje e kthen në një përrallë.
     Rrjedhimisht, historia e Kosovës është falsifikuar nga disa komandantë, profiterë të luftës, me kalemxhinjtë servilë të tyre, krejt njësoj si falsifikimi i historisë të Luftës së Dytë Botërore (LDB), nga komunistët e Enver Hoxhës në Shqipëri. Andaj rishkrimi i historisë së re dhe më të re (të sotme), të Kosovës, përfshirë edhe atë të luftës, është i pa alternativë. Dhe, kjo duhet bërë faktueshëm, me kompetencë profesionale, pavarësisht kundërshtisë marroqe të akterëve kriminelë e falsifikatorë. E njëjta rezistencë ka ndodhur nga komunistët në Shqipëri, tri dekada më parë, por është thyer, historia është rishkruar, madje nismë e mbarim.
     Pikërisht, nisur nga nevoja e ngutshme e rishkrimit të historisë, gazetari me përvojë, Astrit Gashi, pyetjen e parë që i bëri mysafirit ishte:
         1) A ka ekzistuar FARK-u?
     Përgjigja e ushtarakut Fadil Demiri ishte: Në Koshare nuk kam parë FARK, por vetëm UÇK-e! Dhe, kjo dëshmohet me uniformën e saj”. Disa e bëjnë nga abuzimi i qëllimshëm, disa nga mungesa e informimit, mohojnë praninë e FARK-ut si formacion ushtarak dhe luftarak! FARK-u, (Forcat e Armatosura të Republikës të Kosovës), zë fill më 1991, me themeluesin e tij Dr. Ibrahim Rugova. Aktivizimi nismon me organizimin e Mbrojtjes Territoriale në Kosovë, të menaxhuar nga Gjenerali Hajzer Hajzeraj, me stafin e tij profesional ushtarak. Rrjedhat dihen, organizimi u zbulua, goditja ishte e menjëhershme, arrestimi  dhe dënimi i Gjeneralit me disa bashkëpunëtorë.
     Organizimi masiv ushtarak u reduktua, por forma e aksioneve guerile ka vazhduar. Angazhimi i djemëve të përgaditur ushtarakisht në Surel të Tiranës, në bazë të një marrëveshje -xhentelmene- në mes të presidentëve Rugova-Alia, guerilja u shtri në zona: Sali Çekaj në Dukagjin, Adem Jashari në Drenicë, Zahir Pajaziti në Llap, Ahmet Hoxha në Anamoravë, Ferizaj. Pritshmëria e riorganizimit masiv ushtarak, u bë me sugjërim dhe koordinim me aleatët, në veçanti, me ata amerikanë, sepse Kosova nuk ishte e përgaditur ushtarakisht dhe as mbështetjen politike ndërkombëtare ende nuk e kishte.
     Oficerët e karrierës, të shkolluar në Akademitë Ushtarake Jugosllave, u strehuan në Shqipëri dhe Evropë, për t`u rigrupuar në çdo kohë për luftë të organizuar. Pranë Qeverisë së Kosovës, në Ekzil, në bashkëpunim me oficerët, u themelua Shtabi Institucional, me ministrin e Mbrojtjes, Kolonel Ahmet Krasniqin. Ky Shtab u përcaktua që emblema në uniformën ushtarake të jetë akronimi prej tri gërmash -UÇK-. Qëllimi i oficerëve FARK-istë ishte fisnik: “Lufta për liri të na bashkojë”. Përndryshe, oficerët dhe ushtarët njihnin autoritetin e Komandantit Suprem, Presidentin Dr. Ibrahim Rugova.
     Çështjen e uniformës me akronimin -UÇK-, hileqarët militantë e halabakë të LPK-së, e keqpërdorën, me qëllim të përvetësimit të luftës së pabërë. Me çka do të krenohej LPK-ja nëse nuk do të ishin Beteja e Loxhës, Lufta e Kosharës dhe të tjera, të bëra nga ushtarakët FARK-istë?! Realisht, LPK-së, respektivisht, partive të PAN-it, u mungojnë betejat. Në vend të tyre “i festojnë” masakrat, të cilat të 4O mijë veteranët fiktiv, imagjinar, nuk arritën të mbronin popullin e pambrojtur!
     E mirëkuptoj ushtarakun Demiri se “nuk ka parë FARK në Koshare”, madje as dëgjuar për atë, sepse oficerët dhe luftëtarët Institucional në Koshare dhe gjetkë në Kosovë, luftonin për çlirimin e Atdheut të pushtuar dhe jo për parti e pushtet. Ndërsa komandantët e LPK-së, militantë të ideologjisë së kuqe satanike staliniste, në vend që të luftonin kundër pushtuesit, i vrisnin veprimtarët e LDK-së dhe ushtarakët e FARK-ut, për ta marrë pushtetin dhunshëm e përgjakshëm.
 
     2) Kanë ekzistuar dy Shtabe: a) Shtabi Qeveritar Institucional dhe b) SHP i “UÇK-së” të LPK-së.
         Cili Shtab udhëhiqte Kosharën, – pyeti gazetari Astrit Gashi?
      Ushtaraku Fadil Demiri tha se ka “luftuar tri javë në Koshare, pastaj është transferuar në zonën e Pashtrikut. Ai rrëfeu se në krye të Komandës në Koshare ishte Kolonel Rrustem Berisha. Por, dikush nga Tirana ishte i interesuar të bënte ndryshime në Komandë. Me një makinë erdhën tre persona, pasi biseduan me Komandantin Berisha, përgjigja ishte e prerë: “Mund të inkuadroheni në luftë, por, në komandë jam unë”. Asaj nate fjetën në makinë, të nesërmen u larguan për në Tiranë”.
     Pas ekzekutimit zyrtar të ministrit të Luftës, Kolonel Ahmet Krasniqit, nga SHISH-i i Tiranës dhe SHIK-u i LPK-së, postin e Ministrit e mori Halil Bicaj. Ai është i përgjegjshëm dhe nuk dua të besoj që të jetë bërë pjesë e intrigimit për zëvendësimin Kolonel Berishës. Ansambli ushtarak i Komandës së Kosharës, të prirë nga Kolonel Rrustem Berisha, ka qenë i harmonishëm dhe sukses-plotë. Është paradoksale që shtetarët e djeshëm dhe të sotëm, e pranojnë se Lufta e Kosharës ishte legjitimim i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Për këtë ngjarje domëthënëse mbajnë fjalime gjithë mirënjohje e lavdërime personale e grupore. Megjithatë, edhe pas një çerek-shekulli kryeshtetarët e Kosovës nuk e panë të arsyeshme që komandantët e shquar të asaj lufte ballore, t`i nderojnë me gradime ushtarake meritore!? Megjithatë, “më mirë vonë se kurrë”, – thotë urtësia.
          Shtrohet pyetja legjitime: Cili nga këto dy Shtabe bëri atë luftë modeste të Kosovës?
     Për një çerek shekulli me radhë demonizohet LDK-ja dhe Shtabi i saj ushtarak Institucional, se kinse nuk e donte luftën, duke e identifikuar vetëm me paqen, ndërsa partitë e PAN-it i quajnë të luftës. Për 25 vjet radhazi provokojnë dhe shantazhojnë popullin e Kosovës dhe shqiptarët e përbotshëm, me organizatat fort të dyshimta e fantoma, që nga OVL e UÇK-së, të ashtuquajtura Shoqata të dala nga lufta, pa hyrë fare në luftë dhe të tjera.
    Por, lë të shërbehemi me fakte, se kush nga subjektet politike kishte shumësinë e luftëtarëve në luftën e Kosovës?
 
         3) Gazetari Gashi e pyet mysafirin për përmasen e Luftës të Kosharës?
     Ushtaraku Fadil Demiri përgjigjet: “Kosharja është lufta e parë ballore në Kosovë. Aty bëhej çdo ditë betejë ballore. Dhe, ky ballafaqim ka shënuar fitoren e madhe më 9 prill 1999, me thyerjen e kufirit në Koshare, për të vazhduar deri në përfundimin e luftës së armatosur në Kosovë”. Zyrtarisht pranohet nga palët se kanë rënë në beteja 114 luftëtarë të Kosovës dhe 108 nga pala serbe. Duke pasur parasysh raportin e forcave ndërluftuese të shpërputhshëm, konsiderohet fitore e jona. Oficer Demiri, pjesë e kësaj lufte, bënë korrigjimin domëthënës të luftës në Kosovë, duke demantuar qindra falsifikime të luftërave, gjoja ballore, me fundime tragjike, me masakra vetëm të palës shqiptare.
     Ndërkohë, për 25 vjet radhazi Kosova prodhon legjenda e legjendarë, luftëra dhe epopera që nuk kanë ndodhur në luftën e Kosovës. Janë krijuar zona të lira, fshatra e komuna të çliruara, me premtime të bujshme, për të pajisur popullatën me -pashaporta të Kosovës-! Dhe, në vend të pashaportave kanë marrë plumba e dëbime masive. Mashtrueshëm festohen çlirime të fshatrave, mblidhen qindra njerëz për hatër të komandantëve, që kanë përgjakur Kosovën me gjak shqiptarësh të pafajshëm dhe kanë rrënuar vendin, me privatizime, uzurpime dhe hajni zyrtare. Dhe, pacipërisht, me  mujëshi, mashtrime e para, duan të rikthehen sërishmi në pushtet!
     Dy komandantët e “UÇK-së” të LPK-së, ai i Podrimjes dhe i Dukagjinit, thonë, përkatësisht, 98 % dhe 100 % të ushtarëve i kishim nga LDK-ja e Ibrahim Rugovës. Rrjedhimisht, ajo luftë modeste, e bërë në Kosovë, identifikohet me Forcat e Armatosura të Republikës të Kosovës (FARK). Parashikimi i dives kosovare, Adelina Ismajli, me këngën-hymn, të viteve `90-a: “Ushtrinë do ta bëjmë me Ibrahim
Rugovën”, rezulton plotësisht i saktë. Dr. Rugova jo vetëm mendoi për luftën, por edhe veproi, duke themeluar FARK-un dhe dërgimin e djemëve të Kosovës në ushtrimoren ushtarake në Shqipëri. Në mes tyre edhe djemtë e djeshëm dhe heronjtë e sotëm: Sali Çekajn, Adem Jasharin, Zahir Pajazitin, Ahmet Hoxhën me shokë, të cilët organizuan guerilën anekënd Kosovës.
 
          Themeluesit e -UÇK-së të LPK-së- thonë: “UÇK-ja jonë nuk hyri në luftë!”  
     Çfarë thonë disa nga themeluesit kryesorë të -UÇK-së të LPK-së-, për ushtrinë e tyre?  “Edhe pse themeluam UÇK-në, pa Hashimin me dostat e tij, nuk arritëm ta angazhojmë, ta fusim në luftën e Kosovës. “UÇK-ja” jonë mrizoi nën hijet e pishnajave në “Bllokun” e zi të Tiranës. Sepse Shërbimet Informative të shteteve armike, me agjentët e tyre shqipfolës e sabotuan luftën”. Dhe, ata i nominojnë me emër e mbiemër, sipas pozitave që kishin gjatë luftës: Hashim Thaçi, Azem Syla, Xhavit Haliti, Kadri Veseli. Në mesin e atyre që i akuzojnë për tradhti -komandantët e Rogner-it-, më i zëshmi është Jakup Krasniqi.
 
       4) Cili është roli i “Operacionit Shigjeta”, në Luftën e Kosharës, – është pyetja e radhës e gazetarit Astrit Gashi?
     Kësaj pyetje ushtaraku Fadil Demiri iu përgjigj fort mundimshëm, sepse shefat e tij PAN-istë, kishin gënjyer turpshëm e hajnisht, sikur “Operacioni Shigjeta” kishte thyer kufirin dhe kishin qenë pjesë e luftës së Kosharës!? Megjithatë, oficer Demiri e mohoi praninë e “Operacionit Shigjeta” në Koshare, “sepse thyerja e kufirit ka ndodhur më 9 prill 1999, ndërsa ky “operacion” është organizuar në maj 1999, në Pashtrik”. Edhe ky është një shërbim në korrigjimin, respektivisht, rishkrimin e historisë.
      Gënjeshtrën e luftës të “Operacionit Shigjeta”, e kishte lansuar i pari Hashim Thaçi, në homazhet në Koshare, në cilësinë e presidentit. Përflakshëm e kishte demantuar komandanti i suksesshëm i Kosharës, Kolonel Rrustem Berisha, duke thënë se “për Operacionin “Shigjeta”, kemi dëgjuar vetëm pas çlirimit të Kosovës”!
     Për çudë, edhe pse i pari i Komandës të Kosharës, kishte mohuar praninë e Operacionit “Shigjeta”, në Koshare, njëri nga komandantët aktiv në thyerjen e kufirit, në prillin e 2024-ës, e përsëriti gënjeshtrën e shefit të tij Hashim! Pastaj, pasuan të tjerë, disa qëllimshëm, të tjerët padijshëm, thjesht, kopjues. Vetëm kjo nuk duhej të ndodhte!
     Ngulmimi i gazetarit hulumtues, Astrit Gashi, fort i interesuar për ta mësuar të vërtetën për Operacionin “Shigjeta”, meqë kishte në studio njeriun e duhur, me përgjegjësi logjistike të Brigadës në Pashtrik. Oficeri Demiri u vu në siklet, sepse ky Operacion dështoi në disa drejtime, ngaqë veprimet e tij u denoncuan nga hafijet e Serbisë në Tiranë. Në Lugështajen e Gorozhubit, ranë në pritën e soldateskës serbe një grup i madh ushtarësh: 23 syrësh u vranë, dhjetra të tjerë u plagosën dhe u zunë rob. Rrejshëm u propagandua se “u zhvillua një betejë e madhe!” Realisht, asaj mesnate të errët, pusia serbe, mirë e organizuar në dy shpatet e Lugështajës, nuk dha asnjë shansë e mundësi për kundërpërgjigje. Ishte një plojë e ngeshme.
     Kjo ngjarje demoralizoi shumë edhe Batalionin “Atlantiku”, të sapo ardhur nga SHBA. Koracimi i ushtrisë serbo-sllave në pozicione sipërore, nuk i dha mundësi Operacionit “Shigjeta”, për të depërtuar në territorin e Kosovës. Komanda e Pashtrikut kishte kundërthënie qysh në zgjedhjen e eprorit të saj. Komandant Ekrem Rexha (“Drini”), vepori ndaras me një grup luftëtarësh institucionalistë, prandaj edhe ishte përzgjedhur për ekzekutim ndër rugovistët e parë, për t`i hapur rrugën e pushtetit të përgjakshëm të LPK-së, alias PAN-it të sotëm.
 
         5) Kush e armatosi Kosharën dhe luftën e Kosovës?    
 
     Ashtu si edhe pyetjet tjera, gazetari Astrit Gashi edhe pyetjen për armatimin e kishte të drejtëpërdrejtë. Ushtaraku Fadil Demiri ishte i saktë në përgjigje. Ai rikonfirmoi një të vërtetë publike. “Krerët të cilët pretendonin se po komandonin luftën, më shumë interesoheshin për shitjen përfituese të armëve, se sa për furnizimin e ushtrisë me armatim. Fillimi ishte i vështirë, por më vonë pati disa përmirësime”. Oficeri Demiri këtë çështje nuk e elaboroi gjatë, ngaqë nuk donte t`i lëndojë profiterët batakçinj të luftës, atë botë bashkëpartiakë.
     Personalisht isha pjesë e logjistikës të luftës dhe njoh nga afër të gjithë rrjedhën e armatimit nga Shqipëria. Unë me nipat Hasan Rexhaj (ushtar i Kosharës, nuk është me në jetë- ndjesë pastë) dhe Ismet Rexhaj, kishim Fabrikën e miellit, “Etniku”, në Mamurras të Kurbinit. Lokacioni, me 80 ari hapësirë trualli, Fabrika me magazinat shoqëruese, shtëpia dhe mjedisi përrreth, i rrethuar komplet me mure, që nga marsi 1998, u bë qendër pritëse dhe akomoduese e refugjatëve, ikanakëve nga Kosova: në zonat urbane dhe rurale të Kurbinit, Krujës, Lezhës. Për këtë u angazhua një ekip i tërë: Personeli i kuzhinës, kryesisht, familjarë; personeli i Firmës “Etniku”, megjithatë, askush prej tyre nuk gëzon statutin e -Veteranit-.
     Angazhim të përkushtuar patën edhe kryetari i Bashkisë të Mamurrasit, Bashkim Sula (Sylaj), vendor, me origjinë istogas, vëllezërit Nerim Thaçi (nuk është më në jetë – ndjesë pastë) e Skënder Thaçi, nga Prishtina, me miken e shqiptarëve, profesoreshën Marjana Graf nga Austria, një humaniste e mirënjohur, përfaqësuese e një Shoqate humanitare vjeneze, e cila kontribuoi për luftën e Kosovës dhe ndërtime në paqe në Shqipëri. Pjesë e angazhimit, ishte edhe Shoqata “Kosova”, me kryetar vuthjanin (Vuthaj-Guci) e Tiranës, Miftar Gjonbalaj, shkrimtar dhe veprimtar i zëshëm, përmes Degës të saj në Mamurras, me drejtues Skënder Sula (Sylaj), vendor, por me origjinë nga Istogu, me ekipin e tij. Zona nga Shëngjini në Fushë-Krujë, ishte më e ngarkuara me refugjatë, meqë u kufizua hyrja në Titanë e Durrës. Bëra këtë parantezë, për t`i kujtuar e nderuar edhe kontribuesit e tjerë të luftës.
     Firma jonë “Etniku”, ishte e liçensuar për bartjen e armëve për luftën, në kufijtë e Kosovës; bartjen e bazës materiale për ushtrinë dhe ndihmat për refugjatët e Kosovës, të strehuar në zonat veriore të Shqipërisë.
     Armatimin për ushtrinë dhe financimin i të gjithë luftës për lirinë e Kosovës, e bëri Qeveria e Kosovës në Ekzil dhe populli i Kosovës, i cili i strehoi dhe i ushqeu luftëtarët, brenda territorit të Kosovës. Një ndihmë domëthënëse e dha edhe Shqipëria, me armatimin e pjesëshëm gratis, me garancinë amerikane se do ta kompensojë Shqipërinë me armatimin modern. Pra, lufta u financua nga FONDI i 3 %-it, kontribut i emigracionit të hershëm dhe të vonshëm shqiptar. Për gueriljen e Kosovës kontribuoi edhe Fondi “Vendlindja thërret”.
    Disa komandantë të “UÇK-së” të LPK-së, abuzuan me paratë e Fondit të 3 %-it. Ata shantazhuan dhe kërcënuan Qeverinë e Kosovës, me pusulla -alla trakte komuniste-, të hedhura, përsëritshëm, në kutinë postare të Përfaqësisë të Kosovës në Tiranë, në adresë të ministrit të Financave dhe zyrtarëve tjerë të qeverisë, “…Në emër të popullit, jeni të dënuar me vdekje. Në rastin më të parë, do të ekzekutoheni! SHP i UÇK”. (“Verba volant, scripta manent”), Fjala fluturon, e shkruara mbetet.
     Nën këtë presion ekstrem armiqësor, të poshtër e kriminal, janë zhvatur, dhunshëm, miliona marka gjermane, madje edhe në muajin mars, prill, maj 1999 dhe asnjë markë nuk është përdorur në funksion të luftës! Komplet milionat kanë përfunduar në xhepat e komandantëve dhe kjo dëshmohet edhe me pasuritë e tyre, pak të deklaruara dhe shumë të fshehura ndër familjarë e dosta, por edhe me investime ilegale jashtë Kosovës.
     Edhe pse të vërtetën-bazë e tha ushtaraku Fadil Demiri, se nga shitja e armëve përfituan SHP i UÇK-së (të LPK-së), me kuadrot e tyre shtetërorë e partiakë, si dhe zyrtarët në pushtet të Tiranës, megjithatë plotësojmë me të dhëna shtesë.
     Mbeturina e ideologjisë sllavo-ruse në Shqipëri, nuk po e duronin pluralizmin politik, demokracinë. Shfrytëzuan sistemin piramidal – fajdet, të cilin vetë e organizuan, për ta goditur demokracinë. I pengonte shumë “maloku” i Malësisë të Gjakovës, Prof. Dr. Sali Berisha, sepse radha e goditjes u erdhi “peshqëve të mëdhenj”, byroistëve të filosllavit Enver Hoxha. Bandat e kuqe plumbuan policinë, ushtrinë, u vunë flakën shkollave, bibliotekave, muzeumeve; hapën burgjet, duke i liruar dhe armatosur kriminelët. Në ndihmë u erdhën edhe rrugaçë e hafije të UDB-së dhe të Sigurimit Shqiptar, nga LPK-ja e Mërgatës, me fletushkën paçavure e kundra kombëtare “Zëri i Kosovës”, e cila u parapriu edhe vrasjeve seriale politike në Shqipëri dhe Kosovë, përgjatë luftës dhe pas luftës. Dhe, këto vrasje janë katër-shifrore. E tmerrshme, por krejt e saktë!
     Bandat e kuqe, të dirigjuara nga social-komunistët, i hapen depot e armëve, të cilat i shërbenin popullatës për ushtrimet ushtarake të programuara vjetore dhe të kontrolluara, “zbor” dhe kërcënuan me largimin e Qeverisë Demokratike, të gatshëm edhe për luftë civile, qytetare. Ndërkohë, kreu i shtetit, Prof. Dr. Sali Berisha, bëri sigurimin e armatimit të rëndë, duke bllokuar hyrjet e tuneleve, me hedhjen e mijëra tonë gurë dhe rërë.
     Bartja fillestare e armëve të lehta, kryesisht, kallashë kinez, me kuaj, gomerë dhe krah, ishte e mundimshme dhe, herë-herë, e përgjakshme, sepse shumë të rinj u dekonspiruan, ranë në pritat armike. Pati edhe prurje nga deti, me pakicë, por, lejimi i futjes në port, ishte selektiv, kontrollin e kishin matrapazët e LPK-së, në bashkëpunim me sigurimsat e monizmit. Jo vetëm u merrnin armët, por edhe i akuzonin për kontrabandë mërgimtarët e krahut Institucional, LDK-së.
     Me fillimin e luftës, Qeveria Shqiptare filloi shitjen zyrtare të armëve. Më sakt, ishte shitje dhe përshitje, pra, shitje e dyfishtë. Duhej paguar çmimin zyrtar shtetit shqiptar, por edhe haraçin legal shefave të Lëvizjes Popullore të Kosovës, LPK-së. Një palë e tretë, pagesë të egër, madje të dhunshme, herë pas here, na priste në Fierzë të Tropojës. Pagesa ishte paushalle. Ka ndodhur që për një karvan ngakesash, janë dhënë 25 mijë marka, përndryshe rrezikonim konfiskimin e ngarkesave, bashkë me kamionët. Deri në dorëzimin e haraçit, shoferët dhe shoqëruesit mbaheshin nën arrest dhe të izoluar. Ata ishin me uniforma, përdornin makina dhe biruca (qeli) zyrtare. Në prapaskenë ishin dostat e tyre të LPK-së.
     Ndryshimet në qeveri, por vendimtare ishte ndërhyrja amerikane pranë Qeverisë shqiptare, për t`ia dhënë armatimin gratis Kosovës, shmangu pagesën zyrtare për shtetin shqiptar. Por, LPK-ja nuk hoqi dorë nga haraçi gjysmë-legal. As bandat zyrtare vendore nuk përfillën urdhërin amerikan.
     Edhe pse Lufta e Kosharës komandohej nga krahu Institucional i Ibrahim Rugovës dhe furnizonte me armë edhe luftëtarët tjerë në Kosovë, Qeveria shqiptare armatimin ua dha vetëm përmes LPK-së! Porosinë e armëve e bënte Komandanti i Kosharës tek personi i caktuar nga LPK-ja. Arsyet nënkuptohen lehtësisht. Me gjithë këtë cinizëm burracak dhe të turpshëm të Tiranës zyrtare dhe të SHTAB-istëve të LPK-së, Komandantët profesional, të dinjitetshëm dhe me integritet, kurrë nuk kanë pranuar pazaret me sabotuesit e luftës, qofshin ata të LPK-së apo të mentores të saj, Partisë Socialiste, respektivisht, të Tiranës zyrtare.
     Transportimi i amëve ishte i mundimshëm.  Rruga e vjetër Mirditë-Pukë-Qafë Mali-Tropojë, sa e mundimshme, aq e rrezikshme.  Ligji nuk funksiononte, jeta e  njeriut kushtonte 1(një) plumb o33 pfenik të markës. Lëvizjet me kamiona të mesëm, ndaras, ishin në shenjestër të grabitjeve. Më 18 qershor 1998, isha në shoqërim të një karvani kamionësh me bazë materiale, logjistike për Kosharën. Shkarkimin e mallit e bëmë në depon e madhe qendrore, tërësisht të betonuar, në qytetin “Bajram Curr”. Ndërkohë që me ekipin tim bënim ndarjen e ushqimeve, për ushtarët në pika luftimi, një automatik i tërë me plumba është shprazur nga dera, brenda depos, nga një person i uniformuar. Ishte mesnatë. Në jemi shtrirë për tokë, si me komandë, në përpjekje për t`u fshehur.
    Pastaj mësuam se nuk ishte qëllimi i ekzekutimit tonë. Por, ikja jonë në panik, duke lenë dyert e hapura të depos, për ta marrë mallin ata. Kjo nuk ndodhi. Në depo arriti i ngarkuari për pritjen e refugjatëve në Tropojë, Musa Rexhaj. I shpjegova për seleksionimet e bëra për ushtrinë dhe pjesën tjetër për refugjatët e strehuar në rrethin e Tropojës. Ndërkohë, lëmë depon e mbyllur dhe pak më tej, takuam Shefin e Policisë Januz Hyka. E akuzova për shkrepjen e kallashit në depo. Paradoksalisht, ai më kërcënoi shumë vrazhdët dhe krejt padrejtësisht, sikur unë isha fajtor për krismën e kallashit. Krismat e armëve, asaj nate, ishin tmerruese. Pas dhjetë ditësh depoja, rrast e betonuar, u shpërthye me tritol dhe malli u grabit.
     Me t`u kthyer në Tiranë, nga Përfaqësia e Kosovës, bëra një raport për presidentin shqiptar, Rexhep Mejdani dhe një tjetër për kryeministrin e Kosovës, Bujar Bukoshi. Si përgjigje, një javë më vonë, u gjuajt me kallash mikrobusi me ndihmës-mjekët e Kosovës, të cilët shërbenin në spitalin e “Bajram Currit”, ku trajtoheshin të plagosurit e Kosharës, një vendor u plagos. Dhe, të alarmuar nga frika e krismave të përnatshme, filloi largimi kaotik i refugjatëve të Kosovës nga Tropoja. Kryeministri Nano lëshoi urdhresën që “asnjë refugjatë të mos lejohet të zbresë poshtë Tropojës, Pukës, Kukësit, Mirditës, Dibrës dhe të mos u jipet strehë gjetkë!”
     Sapo dëgjuam transmetimin e urdhresës të Nanos, takuam kryetarët e Bashkive të Fushë-Krujës, Mamurrasit, Laçit, Milotit dhe dakorduam për hapjen e objekteve shtetërore, të përshtatshme për strehim, sepse ishin Bashki të PD-së. Ndërsa Prefekti socialist i Lezhës më tha se “unë zbatoj urdhërin e kryeministrit!” Pa u skuqur fare, iu përgjigja se të gjitha objektet boshe të shtetit do të hapën, sot dhe nesër, për strehimin e refugjatëve nga Kosova. Dhe, ashtu u bë. Djemtë dhe vajzat e Kosovës, që shërbenin në Tropojë e Kukës, ndihmës mjeke dhe aktivistë të tjerë, e pranuan detyrën e shërbimit dhe shkëlqyen edhe në Lezhë e Shëngjin.
     Realisht, Fatos Nano, ishte një socialist liberal dhe e heshti edhe hapjen e dhunshme të dyerve. Për ndalesën masive të hyrjes të refugjatëve në Tiranë dhe Durrës, kishte të drejtë, sepse menaxhimi ishte më i vështirë. Kjo u provua në strehimin e rrëmujshëm në  Pallatin Sportiv “Asllan Rusi”. Dhe, dukshëm më mirë flinin në strehimet tona, qofshin me shtresë dysheku apo vetëm batanije mbi dysheme dërrase, se sa ata që gjumonin ulur në karriket sportive. Ndërsa pritja në familjet shqiptare, në përgjithësi, ka qenë e mirë, ngaqë shqiptarët e Shqipërisë londineze janë më kanunorë dhe me epërsi mikpritje në raport me shqiptarët e Kosovës.

INAUGUROHET NDËRTESA E RE E AMBASADËS SË REPUBLIKËS SË KOSOVËS NË WASHINGTON NDËRSA NË PRISHTINË SHËNOHEJ DITA E PRESIDENTIT HISTORIK DR. IBRAHIM RUGOVA Nga Frank Shkreli

Në portalin e Kryeministrit të Republikës së Kosovës, Albin Kurti lexova lajmin për inuagurimin, dy ditë më parë, të objektit të ri të Ambasadës së Kosovës në Washington, që, sipas Z. Kurti, objekti, “tash është pronë e Kosovës dhe shtëpi e përhershme e Republikës sonë atje”.  Nuk jam i sigurt nëse ishte ose jo e rastit, por inaugurimi i objektit të ri të Ambasadës së Republikës së Kosovës në Washington të Shteteve të Bashkuara ndodhi në ditën që në Prishtinë, Presidentja e Republikës së Kosovës, Dr. Vjosa Osmani, me disa veprimtari të saja në Prishtinë shënoi Ditën e Presidentit, kushtuar Presidentit të parë historik të Kosovës dardane, Dr. Ibrahim Rugovës.

Por, sidoqoftë, e rastit ose jo, më duken si dy veprimtari që janë krejtsisht me vend dhe në përputhje me njëra tjetrën: Që qeveria Kurti inauguron objektin e blerë nga qeveria e Kosovës si Ambasadë të saj – “si një shtëpi e përhershme” e Kosovës, në Washington, siç e cilësoi Kryeministri Kurti në portalin e tij – pikërisht në Ditën e Presidenti, kushtuar Dr. Ibrahim Rugovës, i cili predikoi me krenari për sa ishte gjallë, “miqësinë e përhershme me Shtetet e Bashkuara”.

Sipas njoftimit të Z. Kurti, Ambasada e re e Prishtinës në Washington është “Me një arkitekturë moderne, karshi Katedrales Kombëtare të Washington-it, të stilit neo-gotik anglez. Ndërtesën e ambasadës sonë tani e gjeni në rrugën e Massachusetts, apo siç njihet ndryshe “Rruga e Ambasadave”, shkruan Kryeministri Kurti.  Ai e cilësoi inaugurimin e Ambasadës së re të Kosovës në Washington, si, “Përurimi të saj në objektin e ri, mes miqsh, në prag të 25-vjetorit të çlirimit të vendit, se është simbolikë e thellë dhe dëshmi e fortë dhe festë për aleancën tonë ”, shënon Kryeministri Kurti në njoftimin e tij për objektin e ri të Ambasadës së vendit të tij në Washington.

Dita e Presidentit në Republikën e Kosovës, 24 Maj, 2024 – Presidentja Vjosa Osmani bën nderimet e rastit para monumentit të Presidentit të parë historik të Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova, ndërsa në Washington përurohej objekti i ri i Ambasadës së Republikës së Kosovës në Washington, si një simbol i vizionit të kahershëm të Presidentit Rugova, “Të një miqëise të përherëshme me Shtetet e Bashkuara”, midis dy kombeve tona.
Pikërisht, aty në Washington, ku Presidenti Dr. Ibrahim Rugova, nga viti 1989 kur përherë të parë kishte vizituar Washingtonin dhe deri në vitin 2006 kur shkoi në amshim – kishte kaluar shumë ditë e netë që as nuk mund të numërohen – në përpjekjet tija për të bindur Shtetet e Bashkuara dhe botën se Kosova dhe shqiptarët kishin nevojë për ndihmën e tyre, në luftën kundër terrorizmit serb, me qëllim spastrimin etnik të shqiptarëve nga trojet e veta shekullore.  Ibrahim Rugova fliste pak. Nuk mburrej me retorikë të zbrazët, por theksonte ide e vizione të qarta para të huajve, për një të ardhme më të mirë për Kombin e vet, duke i dhënë kështu një emër të nderuar dhe të respektuar gjakut shqiptar edhe në arenën ndërkombëtare.

Presidenti Rugova kishte një vizion të qartë për të ardhmen e Kosovës dhe të Kombit shqiptar, pas komunizmit, dhe për aleancat e tij me Perëndimin. Si asnjë tjetër udhëheqës tjetër shqiptar, ai ishte i bindur në rrugën që duhej të ndiqte Kombi shqiptar në shekullin e XXI, me qëllim për t’u radhitë, ndershmërisht, me kombet e përparuara të botës perendimore demokratike.

Ibrahim Rugova ishte i bindur në përkrahjen e Perëndimit drejt kësaj rruge e sidomos ishte me plot besim për mbështetjen e Shteteve të Bashkuara të Amerikës — drejt rrugës së bashkimit dhe integrimit euro-atlantik të Kombit shqiptar.  “Në Miqësi të përhershme me Shtetet e Bashkuara të Amerikës!”, ishte deklarata e preferuar e Ibrahim Rugovës kur fliste për marrëdhëniet midis dy kombeve tona.

Sa krenar do të ishte sot Presidenti Rugova me inaugurimin e objektit të ri të Ambasadës së përhershme të Republikës së Kosovës, aty mu në qendër të Washingtonit, në “Rrugën e Ambasadave” të vendeve më të mëdha të botës, që “tash është pronë e Kosovës dhe shtëpi e përhershme e Republikës sonë atje”, sipas fjalëve të Kryeministrit Kurti.

Ndërkaq, ndërsa në Washington po përurohej objekti i Ambasadës së re të Kosovës, në Prishtinë po kujtohej, Dr. Ibrahim Rugova — në Ditën e Presidentit – Arkitetit të shtetit të Kosovës dhe i miqësisë së përhershme me Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Në Ditën e Presidentit, në rezidencën e Presidentit dr.Ibrahim Rugova, Presidentja e Republikës së Kosovës kujtoi “lavdinë e arkitektit të pavarësisë së Kosovës”. Në një takim me familjen e Presidentit Rugova, Zonja Osmani e cilësoi bashkshorten e Ibrahim Rugovës, Zonjën Fanë, si një
“bashkudhëtare, ndaj mesazhi i saj për kujdesin ndaj miqësisë me aleatët, posaçërisht me SHBA-të, është testamenti i Presidentit Rugova”. Gjithmonë, duke u mbështetur në dashurinë për kombin e vet dhe në përputhje me mbrojtj interesat kombëtare, një mesazh ky shumë i përshtatshëm dhe tepër i nevojshëm për kohën sot dhe për klasën aktuale politike anë e mbanë trojeve shqiptare.

Frank Shkreli

Kryeministri Albin Kurti: objekti, “tash është pronë e Kosovës dhe shtëpi e përhershme e Republikës sonë atje”. Ambasada e re e Republikës së Kosovës në Washington –fotot nga portali i Kryeministrit të Kosovës, Z. Albin Kurti

Gjithmonë, duke u mbështetur në dashurinë për kombin e vet dhe në përputhje me mbrojtj interesat kombëtare, një mesazh ky shumë i përshtatshëm dhe tepër i nevojshëm për kohën sot dhe për klasën aktuale politike anë e mbanë trojeve shqiptare.

Frank Shkreli

Ndihmës Sekretari i Shteteve të Bashkuara për Evropën dhe Euroazinë, James O’Brien duke folur me rastin e ceremonisë së përurimit të objektit të ri të Ambasadës së Republikës së Kosovës në Washington

Donika Gërvalla-Schwarz, Zevendës Kryeministre dhe Ministre e Punëve të Jashtme dhe Diasporës duke folur me rastin e përurimit të Ambasadës së re të Republikës së Kosovës në Washington


“Sot në Ditën e Presidentit, në Shtëpinë e Pavarësisë, bashkë me simbolin e gruas së pathyeshme shqiptare, znj. Fanë Rugova”, është shprehur Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani

Guri kristal nga miniera e Trepçës, kujtim autorit nga Presidenti historik i Republikës së Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova, 2005 – Prishtinë

KJO NDODH VETËM NË SHQIPËRI – GJITHMONË PËR MIRË!- Nga Frank Shkreli

“Besa, kjo mrekulli e botës shqiptare, me të cilën
ndiesia heroike e detyrës dhe e nderës, e sheroi
gjatë shekujve plagën etnike të indvidualizmës”
At Zef Valentini

 

 

E them këtë me bindjen më të madhe se kjo ndodhë vetëm në Shqipëri! Mjafton të shikosh foton më poshtë që flet aq shumë për bashkjetesën fetare në Shqipëri. Eh, sikur edhe politika shqiptare të gjente një gjuhë, sadopak të përbashkët konsensusi, për të nxjerrur Shqipërinë dhe Kombin nga humnerat politike, eknomike dhe kombëtare në të cilat e kanë zhytur sot e mbi tri dekadat e kaluara.

Megjithkëtë, duke shikuar këtë foto dhe vendin ku është marrë dhe për çfarë rasti, njëherazi, kam edhe besimin e palëkundur se — pavarësisht politikës aktuale konfliktuale dhe korrupcionit të gjithëanëshëm të politikës shqiptare dhe të aparatit shtetëror – Shqipëria mund dhe duhet të bëhet.

Kjo foto e udhëheqësve të komuniteteve fetare në Shqipëri nuk është marrë në ndonjë piknik pranveror, por tregon pjesëmarrjen vëllazërore të këtyre udhëheqësve fetarë të Shqipërisë, në përurimin e Qendrës Kulturore-Sociale, “At Zef Valentini, SJ” dhe kumbonaren e Kishës Famullitare, “Zemra e Krishtit” në Tiranë, e drejtuar nga etërit Jezuitë shqiptarë.

Burime nga Arkidioqeza Metropolitane Tiranë-Durrës, pëfshir portalin e saj nga ku u morën këto foto, njoftojnë se ceremonia e përurimit dhe bekimit solemn u mbajt të shtunën e kaluar, më 18 maj, në prani të autoriteteve kishtare, Kryeipeshkvit të Tiranë-Durrësit, imzot Arjan Dodaj dhe Eprorit të Përgjithshëm të Jezuitëve, At Arturo Sosa dhe autoriteteve përfaqësuese të komuniteteve fetare, civile e kulturore të vendit, me pjesëmarrjen e shumë besimtarëve e miqve. Në këtë frymë përbashkimi pa dallim feje, hapësira e Qendrës, “At Zef Valentini” në Tiranë, sipas të dhënave të botuara, do të shërbejë, përveç tjerash, si librari, ambiente kulturore e arsimore e sallë konferencash, dyertë e të cilës do të jenë të hapura edhe për qytetarët, të rinj e të reja, që angazhohen në mbrojtjen e themeleve e të drejtave të shoqërisë dhe vlerave më të larta njerëzore. “Kjo qendër kulturore sociale e do të jetë jo vetëm multifunksionale, por edhe një pikë referimi në Shqipëri, për t’i bashkuar njerëzit që e duan kulturën, që nuk harrojnë të kaluarën dhe që punojnë me dashuri për vendin, fenë, dijen, të ardhmen në Shqipëri”, shënon Radio Vatikani në gjuhën shqipe.

Historikisht, urdhëri i Jezuitëve në Shqipëri ka një histori të lavdishme në trojet shqiptare dhe prania e Jezuitëve në kryeqytetin shqiptar, në këtë periudhë të historisë kombëtare, merr një rëndësi të veçantë dhe të rëndësishme për ditët e sotëme dhe të ardhmen – një mision që udhëheqsi i Urdhërit të Jezuitëve në Tiranë, Át Zef Bisha S.J e cilësoi si, një shprehje e vazhdimësisë së misionit të sotëm të Jezuitëve, në përputhje me traditën e tyre të rëndësishme e të lavdishme në trojet shqiptare, që nga viti 1841.

Me pjesëmarrjen e autoriteteve fetare të Shqipërisë ditën e shtunë, më 18 maj 2024, është përuruar Qendra Kulturore-Sociale “Atë Zef Valentini SJ”, pranë Kishës Famullitare “Zemra e Krishtit” në Tiranë, ku shërbejnë etërit Jezuitë.

Prandaj përurimi i kësaj qendre fetaro-kulturore në Tiranë përshkruhet nga zëdhënsit e përurimit të saj, si multifunksionale e që do mbajë emrin e At Zef Valentinit, albanologut jezuit të njohur italian, njeriut të palodhëshëm për dekada, Jezuitit i cili ka lenë pas dyzina veprash të botuara mbi kulturën dhe gjuhën shqipe, mbi historinë e Shqipërisë dhe të shqiptarëve. Si i tillë, sot e kësaj dite, At Zef Valentini njihet si njëri prej albanalogëve më të mëdhej të botës shqiptare. Ishte dhe mbetet ndër më të njohurit kёrkues shkencor nëpër arkiva dhe biblioteka të ndryshme, sidomos, tё Vatikanit dhe Evropёs, mbi historinë e Shqipërisë e tё shqiptarёve siç dëshmojnë shumë vepra e shkrime, lenë pas prej tij, përfshir bashkpunimin e tij me revistën Shëjzat të Ernest Koliqit, mikut dhe bashkpuntorit të tij të ngushtë.

Qëllimi i këtij shkrimi modest nuk është për të folur për veprat dhe kontributet e At Zef Valentinit, por është një shikim fluturimthi për lexuesin se kush ishte/është At Zef Valentini në emër të cilit u pagëzua Qendra e re në emër të tij në Tiranë. Megjithë denigrimet dhe fyerjet ndaj tij nga regjimi komunist dhe apologjetët e tij edhe në ditët e sotëme – At Zef Valentini mbetet emri përfaqësues më i njohur i jezuitëve, por jo vetëm, në Shqipëri sa i përket kontributeve të tija në fushën e historisë, gjuhës, traditës dhe kulturës shqiptare. Por, pa harruar Atë Giovanni Faustin SJ, edhe ai misionar italian dhe Atë Daniel Dajanin, jezuit shqiptar – viktima të regjimit komunist të Enver Hoxhës, ndër shumë të tjerë klerikë të vendit, të martirizuar nga regjimi sllavo-komunist.

Me rastin e 500-vjetorit të Kryetrimit të Kombit, Gjergj Kastrioti -Skenderbeg, Papa Pali i VI në fjalimin e tij para shqiptarëve emigrantë nga mbarë bota të mbledhur në Vatikan me atë rast (1968) u kishte bërë thirrje që, ndër të tjera, të mos harronin At Valentinin, shkrimtarin dhe albanologun e njohur të përkushtuar ndaj gjuhës dhe kulturës shqiptare: “Shqiptarë! Duajeni At Valentinin, se ai u dashuron me zemër. Çmojeni se ai punon papra për t’ia bërë të njohur botës vlerat shpirtërore e artistike tuaja. Ai është i juaji pse ia ka kushtuar çështjes suaj, mendjen e zemrën e vet”.

Rëndësinë dhe rolin e kësaj qendre në kryeqytetin shqiptar, pagëzuar me emrin e At Zef Valentinit, më së miri e ka përshkruar Eprori i jezuitëve në Tiranë, Át Zef Bisha S.J, që është shprehur për Radio Vatikanin se, “Kjo qendër kulturore sociale do të jetë jo vetëm multifunksionale, por edhe një pikë referimi brenda e jashtë Shqipërisë, për të bërë bashkë njerëzit, që e duan kulturën, që nuk harrojnë të kaluarën dhe që projektojnë me dashuri për vendin, fenë, dijen, të ardhmen”.

Frank Shkreli

KUSH ishte/është Ar Zef Valentini, sipas të ndjerit Moikon Zeqo: Moikom Zeqo: In Memoriam për At Zef Valentinin | EuroEmigrant (wordpress.com)

“Zef Valentini është jo vetëm një emër emblematik, dijepërhapës dhe kulturëpërcjellës. Ky emër ka koncentruar një materie të dendur shkencore. Të jesh brenda tij do të thotë të ringjallësh hulumtime të ngjashme, të jesh jashtë tij, do të thotë të tejkalosh arritjet diturake, kulturologjike, gjë, që në thelb është të rikthehesh prapë tek ai. Kështu emri i Zef Valentinit është një Medium ndërmjetës, i pashmangshëm, ai mund të quhet një mentor shpirtëror i raporteve të Shqipërisë me Venedikun në shekuj, ai është gjithashtu një rojtar grifon i një thesari ende të pazbuluar plotësisht…”.

“Por kryemjeshtri i botimit të dokumenteve venedikase për Shqipërinë është padyshim i paharruari Zef Valentini. Nga thellësia e zemrës unë mund të shprehem:Nderim Zef Valentinit! Do të ishte jo vetëm honorifike, por edhe morale si dhe mirënjohje e madhe, që Shqipëria të kish festuar 100 vjetorin e lindjes së tij para 3 vjetësh.  Shkrimet e pafudme e librat e botuar nga Valentini përbën një korpus të pashembullt.  Ai është nga albanologët më të mëdhenj të të gjithë kohërave dhe me të drejtë poeti dhe dijetari Martin Camaj e vlerëson Valentinin jo vetëm “Historiani më i madh i kohës, jo vetëm i Shqipërisë, por një ndër më të mëdhenjtë e Gadishullit Ballkanik”. George Shtatmyler e vlerëson kryeveprën e Valentinit “Acta Albaniae Veneta” si shprehje të mahnitëshme të këmbënguljes së tij të famshme për erudicion.
Zef Valentini duke mos qenë etnikisht shqiptar ju afrua kulturës dhe gjuhës shqipe më në substancë se sa vetë shqiptarët. Ai përfaqëson tipin e klerikëve humanistë të kulturës baroke, enciklopedike si askush tjetër. Kryesore për njohjen e veprimtarisë së Valentinit është padyshim bibliografia e shkrimeve të tij paraqitur për herë të parë nga dietari i ndjerë Vinçens Malaj. Për të ka shkruar edhe Vili Kamsi. Në Arkivin e Shtetit është gjithashtu një dokumentacion i hatashëm prej njëmijë e ca referencash, përpiluar prej Zef Valentinit për Historinë e Shqipërisë.  Do ishte kuptimplote një skulpturë e Valentinit në Muzeun Historik Kombëtar. Valentini me botimin e koleksionit të mahnitshëm të dokumenteve është prijëtar dhe pishtartregues si dhe udhëhapës, njësoj si Farlati,Shuflai, Jeriçeku etj.  Të vjen keq që ka kaluar më shumë se gjysëm shekulli dhe s’kemi asnjë botim kushtuar Valentinit në Shqipëri apo ribotime jetike referenciale të veprave të tij të panumërta. Besoj se puna e tij nuk mund të quhet e shteruar por struktura treguese dhe shembullore për tërë hulumtuesit e ardhshëm. Interesat e Valentinit janë polivalente dhe të shumëfishta. Ai njeh shkelqyeshëm fondet burimore, dokumentacionin shkrimor, ai studion kanunet e popullit shqiptar, folklorin, krijimtarinë artistike, pikturën religëioze, muzikën madje dhe kinematografinë dhe eseistikën letrare moderne. Ai është autori i shumë syzheteve madje dhe i rikonstruksioneve arkitektonike të kishave të Shqipërisë siç është ajo e Shën Stefanit brenda kështjellës së Shkodrës…”.

At Zef Valentini: “Prijëtar dhe pishtartregues si dhe udhëhapës…” ka shkruar i ndjeri Akademik Moikon Zeqo

Serbia nuk po e zbaton  Marrëveshjen e Konçulit- Nga REFIK HASANI

   
Më datën 20 maj 2001, pas një procesi jo të shkurtër të kohëzgjatjes së negocimit,  arrihet  Marrëveshja e Konçulit, për ndaljen e luftimeve  si një armёpushim me ndërmjetësimin e faktorit politik dhe ushtarak ndërkombëtar, në emër të tyre, marrëveshjen e nënshkroi i dërguari i NATO-s, z.Pieter Feith, i cili ndërmjetësoi vazhdimisht ndërmjet Qeverisë së Beogradit zyrtar dhe duke u konsultuar me të gjithë liderët e partive politike, Drejtues Politik të Ushtrisë Çlirimitare për Preshevë, Medvegjë e Bujanoc,së bashku me Komandantat e Zonave dhe  Komandantin e Përgjithshëm të UÇPMB-së, z.Shefket  MUSLIU.
 Që nga ajo kohë kan kaluar 23 vite, asnjë takim, asnjë konsultim nuk është realizuar, që nga data e kësaj marrëveshje, edhe pse është paraqitur domosdoshmëri e kohës,për rishikimin e kësaj marrëveshje, për plotësimin  pasi kan kaluar po jemi afër çerek shekulli.
Ne, Shqiptarët,  për shkak diskriminimit  ishim në një  kryengritje të armatosur dhe është formuar UÇPMB-ja, dhe ne do të duhej paraqitur e shfaqur paknaqësi mbi zbatimin.
Beogradi zyrtar,  jo që nuk e ka respektuar Marrëveshjen e Konçulit, por i ka shtuar forcat e armatosura, paramilitare, forcat e rregullta, forcat policore, grupet e civilëve të armatosur, paramilitarët, gardën Kombëtare, Milicinë, Policinë kufitare, rezervistët ushtarakë, Policinë Ushtarake dhe shërbimet e inteligjencës, kështu aktualisht pas 23 viteve kemi,si:
I. Prezenca e forcave serbe është shtuar nëpër vendbanimet lokalitete shqiptare, të Preshevës, Medvegjës e Bujanocit, jan  48 MINIBAZA në Zonën Tokësore të Sigurisë, kemi militarizim të lartë,
II. Amnistia e ish-ushtarëve të UÇPMB-së nuk është respektuar, sepse pas Marrëveshjes së Konçulit shumë Ushtarë pas dorëzimit të armëve nënë mbykqyreje, monitorimi e garantimin e ndërkombëtarë jan ballafaqur e përballur me ftesa të pranura  në biseda të shpeshta informative, jan   keqëtrajtuar, maltretuar dhe u jan ngritur  e kurdisur skenare për burgojes e arrestime,
III. Policia Multietnike nuk është instaluar në përpjestim të popullatës, e as në hierarkinë komanduese në policin multietnike,
Kështu, që në fllim kemi  cenim, mohim e shkelje me dy këmbët të Marrëveshjes së Konçulit,sipas asaj që u arrit konform Testit  dhe për njëjtën  përmbajtje kan ra dakord e nënshkruar,  ku nuk është zbatuar Neni 3, konform Marrëveshjes së Konçulit,citoj:
Nënshkruesit njohin dhe mbikëqyrin shtesën protokollare të Konventës së Gjenevës, të 12 Gushtit 1949, lidhur me mbrojtjen e viktimave nga konfliktet jondёrkombёtare, pastaj
Vazhdohet  sipas asaj që u arrit konform Testit  dhe për njëjtën  përmbajtje kan ra dakord e nënshkruar,  ku nuk është zbatuar Neni 4, konform Marrëveshjes së Konçulit,citoj:
Marrëveshja vlenë për tё gjitha forcat e armatosura dhe paramilitare, duke pёrfshirё Policinё e vendosur brenda apo afёr kufijve tё Zonёs sё Sigurisё, tё cilat janё tё definuara nё Marrёveshjen Tekniko-Ushtarake dhe Rezolutёn 1244 tё Këshlit të Sigurimt  tё Organizatë së Kombeve të Bashkuara.
Po ashtu, sipas asaj që u arrit konform testit  dhe për njëjtën  përmbajtje kan ra dakord e nënshkruar,  ku nuk është zbatuar Neni 8, ka të bëj mbi  KUFIZIMET,  konform Marrëveshjes së Konçulit,për pikën A dhe pikën B të këti neni mbi kufizimet.
                        Nuk jan vetëm këto shkelje, por këtu kemi të bëjm shkelje, edhe të 
1. Deklaratës Universale për të drejtat  e njeriut e vitit 1948,
2. Konventës kornizë të Këshillit të Evropës për mbrojtjen e pakicave,  
3. Konventës Evropiane për mbrojtjen e të drejtave të Njeriut dhe lirive themelore,dhe
4. Udhëzues mbi  Nenin 6, të Konventës Evropiane të të drejtave të njeriut.
Marrëveshje e Konçulit, do të duhej të rishikohet për plotësimin, e nxjerrjen e një konstatimi nga palët që është   ndërmjetësuar, monitoruar e njëkohësisht ishin dhe mbesin garanatues të zbatimit të Marrëveshjes së Konçulit.
Kjo marrëveshje, do të duhej të rishikohet  zbatueshmëria, si për :
I. Të gjitha forcat Serbe që janë të përqëndruara nëpër vendbanime e lokalitete  të Preshevës, Medvegjës e Bujanocit, të  tërheqin nëpër kazerma, duke përfshi edhe heqjen  e 48 minibazave në Zonën Tokësore të Sigurisë,  pasi kemi militarizim të lartë në këtë Rajon,  kjo është mos zbatim  i Marrëveshjes së Konçulit,
II. Amnistia e ish-ushtarëve të UÇPMB-së nuk është respektuar, kjo është shkelje e Marrëveshjes së Konçulit,
III. Policia Multietnike, do të duhej instaluar në përpjestim të popullatës, edhe  në hierarkinë komanduese e  zingjirin Komandues në Policin Multietnike, kjo është mos respektim i Marrëveshjes së Konçulit,
Kujtoj opinionin e gjërë, se pas 4  dite,  të nënshkrimit  të Marrëveshjes së Konçulit, është vrar Ushtaraku i lartë i Ushtrisë Çlirimitare për Preshevë, Medvegjë e Bujanoc, Komandant Ridvan QAZIMI-LLESHI, nga Tërnoci, që ishte njëkohësisht pjesë negucuese për arritjen e armëpushimit dhe nënshkrimin e Marrëvshjes së Konçulit.
Përveqë TJERASH, kërkohet të zbardhet vrasja enigmatike e këtij Komandanti dhe hetimi i një Komisioni hetues ndërkombëtarë mbi ndriçimin e rastit.
Ushtria Çlirimitare për Preshevë, Medvegjë e Bujanoc, mbrojti pragun, nderin dhe dinjitetin e shqiptarëve, prandaj    Marrëveshja e Konçulit, është momenti  fundit edhe pas kësaj periudhe kohore të vlerësohet dhe të dilet me një konstatim  pasi Marrëveshja e Konçulit,  ishte rrjedhojë e kryengritjes ësë armatosur përmesë  Ushtrisë Çlirimitare për Preshevë, Medvegjë e Bujanoc, tri komuna, dhe kan mbajtur dhe organizuar edhe Referendumin e datës 1 dhe  2 marsit 1992.
Kur kësaj i shtojm dhe përdoret një Gjuhë me urrejtje, racizëm dhe ksenofobi, Serbia, vazhdon shkelje, cenim, mohim, diskriminimi në parfaqësim në institucione Lokale dhe Qendrore të Republikës së Serbisë, në Gjykata, Prokurori, Shëndetësi, Administratë Tatimore, ka diskriminim edhe në kulturë, në informim, në investime të zhvillimin ekonomik, diskriminim edhe në pasivizimin e adresave-një pastrim entik.
Në të gjitha segmentet e shtetit jemi me përfaqësim në disproporcion me përqindjen e popullësisë së këtyre komunave dhe Rajoni më i pazhvilluar dhe më i diskriminuar në gjithë Evropën.
Shqiptarët, në Serbi jetojn në kushte pushtimi klasik,u jemi ekzpozuar frigës, urrejtjes, militarizimit, nën tendenca të vazhdueshme për shpërngulje, asimilim e pastrim etnik.
*Autori i këtij vështrimi është Refik HASANI, ka edhe një punim më të gjërë, prezentuar në konferencë shkencore mbi  Marrëveshjen e Konçulit.
 

(Në Foto 1 dhe Foto 2 shfaqet Platforma për parandalimin e konflikteve të armatosura dhe zgjidhjen e krizës në rajonin e Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës.)

21 Maj, 2001 (Foto 3) nënshkruhet edhe Amnistia nga ana e Qeverisë së Serbisë, e cila i amniston ushtarët e UÇPMB-së nga “krimet e luftës”.(Ky lloj aministe asnjëherë nuk u respektua nga ana Serbe, pasi që arrestoi dhe përndjeku shumë ushtarë dhe sot e kësaj dite disa ushtarë të UÇPMB-së vuajnë dënimet në burgjet Serbe si dhe shumë të tjerë nuk kanë drejtë të rikthehen në shtëpitë e tyre, për arsye se ende janë në përndjekje nga policia Serbe.)

21 Maj, 2001 (Foto 4) lëshohet edhe një njoftim të cilën e nënshkroi edhe Pieter Feith i cili ishte përfaqësuesë i sekretarit të përgjithshëm të NATO-s, e cila e siguronte se Shqiptarët nuk do të arrestohen dhe rrugëdalja e vetme ishte Amnistia.

51-VJET NGA REVOLTA E SPAÇIT – Pajtim e Paqe midis shqiptarëve!- Nga Frank Shkreli

 

“A ka mbetë ndonji shqiptar gjallë, që të mbrojë nderin e shqiptarit!”, ishte kjo
thirrja për solidaritet, që ndezi revoltën e Spaçit – 51 -vjet më parë!

“A ka mbetë ndonji shqiptar gjallë, që të mbrojë nderin e shqiptarit!”, ishte kjo thirrja për solidaritet, e cila ndezi revoltën e Spaçit.  Të martën u shënua në Shqipëri 51-vjetori i revoltës anti-komuniste prej tre ditësh, me 21 maj, 1973, në njërin prej burgjeve më të çnjerzore të regjimit komunist gjysëm shekullor të Enver Hoxhës. T’a kujtojmë këtë ditë me fjalët e At Zef Pllumit, njërit prej të burgosurve në Spaç.

Në librin e tij, “Rrno vetëm për me tregue”, françeskani shqiptar At Zef Pllumi e kujton kështu revoltën e Spaçit: “Në kamp gjeta shumë të burgosun që i kishin pru aty mbas revoltës së Spaçit.  Prej tyne mora vesht se ishin pushkatue Pal Zefi, Skënder Daja, Dervish Bejko e Hajri Pashaj. Revolta e Spaçit duhet të renditet në historinë tonë kombëtare si të gjitha revoltat e skllavëve që kërkuen lirinë, edhe pse nuk ia duelën me fitue. Këta katër dëshmorë kjenë të parët heroj që, mbas gadi dhetë vjet robnie, zgjuen e ndezën idealin e lirisë në këtë popull të shtypun që kishte humbë çdo shpresë nga kultivimi i servilizmit ndaj tiranit.”

At Zef Pllumi vazhdon tregimin se si kishte filluar revolta në Spaç, sipas të dhënave të shokëve të tij që kishte takuar në burg: “Me 21 maj Pal Zefi, nji i dënuem në birucë, përfitoi nga pakujdesi i policëve që e kishin lanë derën pa çelës e duel jashtë; mandej hini në kamp, u ngjit mbi tarracën e mensës, që shërbente si oborr. Dy policë u kujtuen për shkeljen e rregullores nga Pali, hinë në kamp, u ngjitën në tarracë, e kapën Palin për krahi, por ai rezistoi.  Nuk donte kurrsesi me u kthye në birucë.  Atëhere të dy policët filluen me e rrahë tmerrsisht, në sy të të gjithve. Pali lëshoi kushtrimin: “A ka mbetë ndonji shqiptar gjallë që të mbrojë nderin e shqiptarit!”

Mbas asaj thirrje dëshprimi, tregon At Zef Pllumi: “U çue në kambë Paulin Vata dhe Paulo Popa, që të dy nga rrethinat e Shkodrës. Këta i paralizuen policët dhe morën në mbrojtje Pal Zefin.  Me atë rast, të burgosurit anti-komunistë shpalosën, në terracën e burgut, një flamur të Gjergj Kastriotit -Skënderbeut — pa yllin komunist — duke kënduar dhe duke hedhur parrulla kundër diktaturës enveriste.  Siç mund të merret me mendë, revolta u shtyp me dhunë e gjak, shkruan At Pllumi.  Përfundimi i shtypjes së revoltës ishte: katër nga të burgosurit u dënuan me pushkatim, 8 të burgosur u ri-dënuan me 25 vjet shtesë, 70 të tjerë u arrestuan dhe u rigjykuan. Katër prej tyre që e paguan revoltën me jetë kanë qenë Skënder Daja, Pal Zefi, Dervish Bejko dhe Hajro Pashai.

Të mbijetuarit e revoltës së Spaçit, familjet e tyre dhe mbarë shoqëria shqiptare, vazhdon të presë me durim të Jobit biblik në këtë 51-vjetor që shteti, qeveria dhe politika shqiptare në përgjithësi, më në fund, t’i përgjigjet me vullnet të mirë dhe me vepra, pyetjes-kushtrim të Pal Zefit nga burgu i Spaçit 51-vite më parë: “A ka mbetë ndonji shqiptar gjallë, që të mbrojë nderin e shqiptarit!?” Kjo për hir të burgosurve që humbën jetën në Spaç, por mbi të gjitha, për hir të një Shqipërie që pretendon të jetë e lirë e demokratike. Për hir të vërtetës historike! Për hir të drejtësisë dhe të drejtave bazë të njeriut, për të gjithë shqiptarët pa dallim.

Krimet e regjimit komunist kanë lenë pas një trashëgimi dhe gjurmë të tmershme dhe të pashërueshme që dallohen qartë edhe sot në shoqërinë e sotme shqiptare, në drejtësi dhe në politikën kunfliktuale të ditës.

Qeveritë e njëpasnjëshme të dy partive kryesore në Shqipëri, për më shumë se 30-vjet tashti, nuk kanë pasur guximin moral as vullnetin politik për t’u përballur me të kaluarën komuniste të Shqipërisë, për të dënuar krimet e komunizmit, madje as për të caktuar një ditë në vit – ashtu siç ka bërë e gjithë Evropa ish-komuniste – për të kujtuar viktimat e pafajshme të barbarizmit komunist në Shqipëri, siç janë të pushkatuarit e regjimit në Spaç. 51-vjet nga revolat e Spaçit, Shqipëria e sotme, megjithëse anëtare e Aleancës Euro-Atlantike, NATO, e që aspiron të bëhet edhe anëtare e Bashkimit Evropian është i vetmi vend ish-komunist i Evropës Lindore/Qendrore që nuk është distancuar, zyrtarisht, nga e kaluara e saj terroriste komuniste. Nuk është përballur, seriozisht, me të kaluarën e mjeruar komuniste. Tirana zyrtare, deri më sot, nuk ka dënuar zyrtarisht, krimet e regjimit barbar- komunist të Enver Hoxhës. Dhe Kuvendi i Shqipërisp nuk ka caktuar ende një ditë përkujtimore, kushtuar viktimave të komunizmit në Shqipëri, ashtu siç kanë bërë vendet ish-komuniste të Evropës, me përjashtim të Rusisë. Prandaj, ka ardhur koha, që ashtu siç hoqën yllin komunist nga Flamuri i Gjergj Kastrioti – Skënderbeu, revoltuesit anti-komunist të Spaçit 51-vjet më parë, të shembet njëherë e përgjithmonë edhe “muri i fundit ideologjik i Berlinit” në Evropë. Ai “Muri i Berlinit” midis shqiptarëve. Ashtu që ajo histori barbare të mos përsëritet. Dyertë e ferrit komunist si ato të burgut të Spaçit nuk guxojnë të hapen më kurrë për shqiptarët!

Prandaj është me vend që në kujtim të atyre që u pushkatuan dhe vuajtën tmeret në revoltën e Spaçit 51-vjet më parë për liri e demokraci, por edhe të gjithë të burgosurve të regjimit barbar sllavo-komunist të Enver Hoxhës, anë e mbanë Shqipërisë, të vazhdojmë të shpresojmë – ashtu siç shpresonin ata — për ditë më të mira për të gjithë shqiptarët pa dallim: për një Shqipëri të së vërtetës historike dhe të drejtësisë. Dhe për Pajtim e Paqë midis shqiptarëve!

Sidomos sot, në kujtim të përgjithmonshëm të heronjve të pushkatuar të revoltës anti-komuniste të Spaçit, 51-vjet më parë: Pal Zefi, Skënder Daja, Dervish Bejko e Hajri Pasha.
I përjetëshëm qoftë kujtimi i tyre ndër breza!

Frank Shkreli

Foto-Kujtime nga ceremonia e 50-vjetorit të revoltës së Spaçit, 21 maj, 2023

Presidenti Bajram Begaj me udhëheqsit fetarë të Shqipërisë, Spaç, 21 maj, 2023

 

 

Autori me Znj. Gentiana Sula, Kryetarja e Autoriteteit për Informim mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetetit

Riorganizimi i mbretërorëve – domodoshmëri historike – Nga Ekrem Spahiu

 

Shqipëria ndodhet në një situatë politike, ekonomike dhe sociale, dukshëm shumë të rënduar. Pse?
Sepse korrupsioni është kapilarizuar në të gjithë ngrehinën shtetërore. Krimi i organizuar ka mbërthyer shtetin dhe ai ordiner është bërë ankthi i ditës. Varfëria është e tejskajshme në shumicën e shqiptarëve. Këto dhe shumë arsye të tjera, po e zbrazin Shqipërinë.

Nga ana tjetër, opozita aktuale po kalon një situatë të vështirë brënda vetit dhe deri diku natyrshëm është shmangur nga detyrimet e saj politike përballë këtij realiteti të dhimbshëm shqiptar.

Në këto kushte, vendit i duhet një alternativë edhe politike, edhe vlerash, që të shpëtojë nga një degradim dhe rënie e mëtejshme. Kjo alternativë është rigjallërimi i vlerave mbretërore dhe riorganizimi i mbretërorëve.

Mbreti Zog I është shtetari i parë afatgjatë që kornizoi Shqipërinë europiane, madje në periudhën më kritike të botës, atë midis dy luftrave botërore. Ideator dhe realizues i administratës më të mirë të shtetit shqiptar të të gjitha kohrave, si dhe i një legjislacioni bashkëkohor, ai i hapi rrugë emancipimit shoqëror dhe zhvillimit të potencialeve të vendit dhe e orientoi zhvillimin e Shqipërisë për nga modelet europiane dhe potencialet demokratike.

Është fakt, që historia e shtetit shqiptar të asaj kohe është edhe historia e Ahmet Zogut, sepse është vepër e tij. Prandaj, nderimi për Ahmet Zogun, është nderim legjitim për shtetin shqiptar. Mbreti Zog është monumentalizuar në sheshe, bulevarde, institucione, shkolla, rrugë, ura, etj., si shtetari me kontribut më të gjatë në historinë e shtetit shqiptar që nga shpallja e pavarësisë, ku Ahmet Zogu ishte ndër mbrojtësit e saj.
Këto vlera bëhen akoma më të prekshme e të ndjeshme, kur shqiptarët bëjnë krahasimin se çfarë panë pas Ahmet Zogut, nga prilli 1939 dhe shohin ende sot.

Propoganda komuniste, për gjysmë shekulli, bëri gjithçka, jo vetëm për t’i mohuar këto kontribute, por edhe për ta zhbërë e baltosur figurën e Mbretit Zog.

Pas rënies së dikaturës komuniste, mbretërorët dhe Partia “Lëvizja e Legalitetit”, i ringritën këto vlera në piedestalin që iu takon në historinë kombëtare. Një nga prioritetet kryesore të Partisë “Lëvizja e Legalitetit” deri në vitin 2012, ka qënë heqja e asaj balte gjysëmshekullore të diktaturës komuniste ndaj Mbretit Zog dhe sot jemi krenarë se, jo vetëm që e kemi hequr këtë baltë, por e kemi ndriçuar dhe lartësuar figuren e tij.

Në referendumin e datës 29 qershor 1997 që Mbreti Leka I zhvilloi me dinjitet institucional në mbarë vendin, alternativa mbretërore fitoi rreth 54% në rang kombëtar, pavarësisht mashtrimeve të qëllimshme që u bënë nga instituconet zgjedhore e politike të asaj kohe. Me rezultatin e arritur, Mbreti Leka I është personi më i votuar nominalisht në historinë politike të Shqipërisë.

Me nismën e grupit parlamentar të Partisë “Lëvizja e Legalitetit” dhe mbështetjen e 76 deputetëve të Kuvendit të Shqipërisë, më 28 qershor 2002, Familja Mbretërore pas 63 vitesh në emigrim të detyrueshëm kthehet përgjithmonë në Atdhe. Mbërritja e Mbretit Leka në Rinas do të shënohet në librat e historisë si pritja më entuziaste që i është bërë ndonjëherë ndonjë personaliteti të popullit shqiptar.

Mbreti Leka ndërroi jetë më 30 Nentor 2011. Shteti Shqiptar organizoi një ceremoni mortore zyrtare, duke shpallur ditë zie kombëtare dhe ulur flamurin në gjysëm shtize në të gjithë institucionet. Kjo ceremoni e organizuar në sallën e parlamentit shqiptar, mirëpriti për homazhe të gjithë drejtuesit më të lartë të shtetit nga Shqipëria e Kosova, krerët e të gjitha besimeve fetare, drejtuesit e gjithë spektrit politik shqiptar dhe dhjetra mijëra qytetarë, të cilët erdhën nga të gjitha trevat shqiptare për t’i dhënë lamtumirën Mbretit të tyre.

Potenciali i mbretërorëve, pra është evident: afro gjysma e popullsisë besojnë në alternativën dhe vlerat mbretërore. Mbretërorët ndjehen krenarë, sepse ky besim ndaj vlerave të institucioneve të Mbretërisë si qeverisja më e mirë e të gjitha kohrave, si dhe ndaj vlerave mbretërore si qytetarë, është ekzistent, real, jo imagjinar.

Fatkeqësisht, prej disa vitesh, mbretërorët e kanë humbur zërin e tyre politik, janë tulatur dhe rrjedhimisht nuk ndjehen as të përfaqësuar politikisht. Natyrshëm që mbretërorët ndjehen krenarë për të shkuarën e tyre, por ndjehen të zhgënjyer për të tashmen e tyre. Është shuar zëri i tyre kombëtar, politik dhe publik për kauzën mbretërore dhe aktualitetin e rëndë ku ndodhet shoqëria dhe shteti shqiptar.

Me monumentin e Mbretit Zog, vendosur pikërisht në Bulevardin që mban emrin e Tij, ai është monumentalizuar në historinë e shtetit shqiptar. Sigurisht që ky është një fakt krenarie, por nga këtu buron një obligim i madh për të gjithë mbretërorët shqiptarë që ta përçojnë këtë filozofi qeverisëse, aq të dëshirueshme për shqiptarët. Por filozofia qeverisëse mbretërore, e vërtetuar nga koha si filozofia më efektive për interesat kombëtare dhe mirëqënien sociale, fashitet nëse nuk ka zë kombëtar, politik e publik, nëse nuk ka përfaqësim institucional në nivelet më të larta të pushtetit në shqipëri.

Kontributet dhe vlerat mbretërore janë pasuri kombëtare. Mbretërorëve nuk iu lejohet të mos i mbajnë gjallë këto kontribute dhe vlera.

Koha e artë e sigurisë qytetare, fizike dhe ekonomike, që gëzoi populli shqiptar në kohën e Mbretërisë, nuk duhet të mbetet thjesht si çështje nostalgjie. Ajo është, në radhë të parë, pikë reference për të ardhmen.

Mbretërorëve nuk iu lejohet të jenë indiferentë përballë realitetit të rëndë politik, ekonomik dhe social të Shqipërisë.

Prandaj edhe riorganizimi i mbretërorëve është domosdoshmëri për të dhënë kontributin e tyre për ndryshimin e këtij realiteti në Shqipëri. Reagimi ndaj këtij realiteti, me ndërgjegjësim, me organizim dhe me veprim politik, është domosdoshmëri historike.

MIRËNJOHJEN TONË PËR MONS. ANGELO MASSAFRËN PËR KONTRIBUTIN E MADH QË NA DHA NË  RUAJTJEN E KUJTESËS DHE DOKUMENTIMIN E KRIMEVE TË KOMUNIZMIT! – Nga BESIM NDREGJONI

 

Të nderuar Klerikë!

Të nderuar të mbijetuar të diktaturës ju që përballuat vuatjet e komunizmit!

Të nderuar qytetar të Shkodrës.

Fort i nderçëm dhe i respektuar Shkelqesi Monsinjor Angelo Massafra!

Mire skeni ardhur në këtë cermoni nderimi për një arbersh nga gjaku i shprishur,” për një përçues mësues i palodhur në shërbim të besimit në Zot Jezues, dhe të rehabilitimit të fesë katolike në Shqipërinë postkomuniste. 

Për të nderuar aktivistin e palodhur Mons. Massafrën që përkrah besimit fetarky personalitet i madh i kohëve  tona dha  në mbrotje të kujtesën kombëtare, dhe dokumentimin e krimeve të komunizmit në Shkodren e martirve të lirisë e të qendresës antikomuniste.

Ndjehem shumë i priviligjuar, dhe me përunjësi ulem përpara vepres tuaj imzot Angelo, por fati e deshi që unë pinjoll i nje familje që provoi tre diktaturat fashiste, naziste, komuniste në drejtimin e Unionit Mbarkombëtar Integrimit të Burgosurve dhe të Përndjekurve Politikë të Shqipërisë të drejtoi këtë event madhështor, dhe të flas për vepren tënde fetare e kombëtare dhe njerzore.

Pak muaj ma pare me JU vizituam Shenjtërine e tij, mikun e madh të shqiptarve, nga toka arbnore në Selinë e shejtë Papa Franëeskun. Vizita e jonë konsakroi rëndësinë e të kaluemes tone tragjike dhe synoi njikohësishttë përkrahjen e Selisë së shejtë ndaj denimit të krimeve të komunizmit.

“Gjaku i shprishur” ju thiri ju imzot që me hapjen e kufive shqiptarë nga ndrrimi i sistemit Jme vizionin dhe misionin tuaj të shejtë të ju kërkoninit eprorve tuaj që të vinit si misionar në Shqipërine tone të përbashkët. Dhe përfundimishtë arrritët në vendin e Skënderbeut  1993 Veprimtaria e juaj baritore si detyrë e pare, tek famullia pranë komuniteteve të krishtera  në Troshan dhe Fishtë, në Fishtën Gjergjit të madh homerit shqiptar ju u bëtë mesuesi i pare për formimin e të rinjëve, mësues iNovivicëve në pronvincën e rilindur  të fretërve minor  në Shqipëri pranë kuvendit të lezhës. Në dhjetor 1996 u emruat Ipeshkev  Dioqezës së Rreshenit dhe administrator  Apostolik iLezhës së kryetrimit,  mbrojtësit të krishtërimit heroit tone kombëtar, Gjergj Kastrioti Skënderbeu, dhe në vitin e zi të 97  u shuguruat Ipeshkev  nga Shën Gjon Pali i II në Bazilikën e  Shën Pjetrit në Vatikan, ku mbas 10 muajsh  pas vdekjes Arqipeshkevit të Shkodrës Frano Ilia  u emruat  Administrator  Apostolik së Arqipeshkëvisë së Shkodrës  dhe Sapës. Krahas detyrave të rëndësishme nga Ati i shejtë  Ju u zgjodhët antar i Këshillit Papnor në vitin 2005 pikërisht me 25 janar , Selia e shej  dekreton  bashkimin e Dioqezës se Pultit  me Arqidioqezën Metropolitane  të Shkodrës  me emrin e ri Arqipeshkevia Shkodër –Pult dhe kështu Imzot Massafra bëhet Arqipeshkev i Shkodër Pultit. Si  President  i Konferencës Ipeshkvnore Ju treguat kujdes vençanrisht në fushën e edukimit, sporteve dhe animacionit si dhe dialogut ndërfetar. Ju u bëtë promotori i riorganizmit  të kishës shqiptare  duke afruar shërbimet e nevojshme  duke punuar  për kujdesin e thirrjeve duke i reasturuar  dhe ndërtuat  kishat e shkatruarpër tu afruar bashkisisë të krishtera , vende të shenjta të denja  dhe duke gjallruar  në aspektin e asistencës që veçanrishtë në vitete e para ishte shumë i nevojshëm. Gjatë shërbimit tuaj Ipeshvnor janë të shumta veprat tuaja si “Fshati i Paqes”  rrëzë Taraboshit që e krijove për të mirpritur refugjatët e luftës së Kosovës, duke pasur një bashkëpunim  midis Zyrës për drejtsi dhe paqe  në Dioqezën  dhe komunitetit të Santegjidos  që  përfshin  gjithashtu  të krishterë ortodoks, dhe musliman të pranishëm në teritorin e Arqiodezës. Ku nuk u gjinde Imzot  me misionin tuaj, tek projekti Shpresa  në Shkodër, në ndihmë të personave me aftësi ndryshe në kampet verorenjë ndihme të madhe  dhae në fushën e bamirësisë. Besnik ndaj  motos Ipeshknore, në pajtimin e gjagjeve për gjakmarrje. Ti i solle paqen Shkdrës në vitin 1998  në një moment të një lufte civile që mund të çonte dhe luftë fetare. Ju përveç punës baritore të kishës, keni publikuar  dy publikime Pajtohuni me Hyjnin 2002” dhe “Dhuratë dhe Angazhim  2016” katër letra baritore  të botuar nga Shkelqësia e juaj Ati na pret ti dalim përpara, 1999”  “Ju dua të gjithve në Jezu Krishtin 2002”  “Ata që Soditim.. “ Ne  e  Kumtojmë 2006 “  Gëzimi  i Dëshmisë 2017” Jeni kujdesur për  gazetën periodike “Fjala  e  Paqes” dhe  Revista  “Kumbona  e Diellës “  ka punuar  të biografitë për  Vicens Prenushi  dhe 37 shokëve martirë  të viti 900  të lumturuar  me 5 nëndor 2016 e si  President i Gjykatës  Kishtare  për procesin e kanonizmit të 40 sherbetorve të hyjit Martirët shqiptar vrarë gjatë diktaturës  që ka filluar  me 10 nëndor 2002 dhe përfundoi me 8 dhjetor 2010. Përkushtimi i juaj kulturor  nuk ndalet vetëm me botimeporkeni qënë promovues i Radio Maries  në Shqipëri.

Ka qënë këshilltar i disa dokumentarve  të dedikuar figurave kombëtare shqiptare si Gjon Buzukut, Frang Bardhit, Pjeter Bogdanit ,

Ti i dashur Massafra erdhe në Shqipërinë postkomuniste se të tërhoqi “Gjaku i shprishur që të thërrisni rrënjet e tua arbëreshe, ku për besimin në Zot e fe ishin pushkatuar besimtare shqiptar.Por ti gjete këtu shpirtin e besimit në Zot. Komunizmi jetën jua moripor besimin jo, ti gjete foton e Jezuesit se si e mbronin besimtaret sokolesha shkodrane mbas fotos së diktatorit, si e mbronin nga shkatrimin zojen e bekueme  e shume relike të shejta të besimit në zot. Dhe me keto dhe me ruajtjen ekoleksioneve të kohes së lashta në krijove muzeun e historisëbesimit dhe të kishes katolike. 

Faliminderit për ketë dhuratë historike që i ke lënë Shkodresëdhe Shqipnisë besimit katolikë shqiptar.

Ju ndoqët postulatin e Shen Gjon Pali II ku  në aeroportin e rinasit  në vizitën historike 1993 ju drejtu popullit shqiptar”Demokracia nuk ndërtohet mbi harresën”

Falë përkushtimit tuaj sot ndodhet e pa rrënuar godina e burgut të Spaçit, ju shkuat deri në Amerikë dhe sëbashku me fondacioni Drejtsi dhe Paqe e shpëtuat këtë simbol të kujtesës.

Ti imzot, dhe ne të përndjekurit politikë presim një përgjigje përse nuk u denuan krimnelt që vrane klerin shqiptar e në veçanti klerin katolik e mbi 6000 shqiptar që sot nuk kan një varr në token e tyre.

Shoqënia shqiptare nuk do të shërohet kurrë nga rrjedhimet e murtajës komuniste, përsa kohë që nuk del në shesh e vërteta. Ju punuat me misionin tuaj për të verteten.

Ju kishit Madhështi shpirtënore kur i kërkuat politikës së papërgjeshme shqiptare denimin e krimeve të komunizmit me ligj siç e kan vendet europiane.!

Historia e popullit shqiptar nuk njeh nji rast të vetëm kur kleri dhe besimtarët katolikë të mos kenë qenë pjesëmarrës, e në shumë raste udhëheqës, në kalvarin shumë shekullor të vendit tonë, e në luftat kundër anmiqve kërcënues; dhe tashti vonë, në forcimin e nji Shqipërie të lirë që përpiqet me qenë europiane. Kjo falë punës misionit tuaj.

Sot, andrra e keqe ka përfundue! Por ne gjindemi para nji procesi shërimi në vendin tonë, para detyrës së randë të rindërtimit moral për të gjithë ne. Jo vetëm ata që janë përgjegjës direkt për krimet e kryeme, por edhe ata që margjinalisht ndiehen fajtorë, – sepse kanë heshte dhe këtu ka nji numër të madh!- duhet të kalojnë nëpër procesin e rivlerësimit të përgjegjsisë së tyne, të qendrimit të tyne imoral ose amoral në ditët e vështira, kundrejt grupit shoqënor numerikisht ma të vogël, por ma të persekutuem se të tjerët, popullsisë katolike shqiptare.

Për fat të mirë, erdhi zhvillimi i ngjarjeve në Shqipëri: shpresa e ushqyeme me besim. 

Tashti ndigjohet kumbona e kishës përsëri; dhe përsëri muezini thrret besimtarët për adhurim të Zotit. 

Sot, shqiptarët luten, meditojnë, shpresojnë përsëri.

Sot, po zbret vala e vuejtjeve që urrejtja krijoi në marrëzinë e vet, dhe shpresojmë se do të zëvendësohet me nji frymë të re, të heshtun por plot gjallëni, me mirëkuptim, por pa harrue të kaluemen. Sot, ish të persekutuemet kanë përbuzë hakmarrjen, nji fitore morale shqiptare me përpjestime historike, e që këput zinxhirin e hakmarrjes. Sepse falja e fajit ka zanafillë hyjnore, ashtë karakteristike e shpirtmadhësisë, dhe ky ashte nji ogur i mirë, nji shpresë e re që shoqenia shqiptare ka vendos mospërsëritjen e tragjedisë së kalueme. Sot, Kisha Katolike shqiptare, viktima kryesore, deklaron: “Ne, nuk gjykojmë!”Të përndjekurit thërrasin njëzëri Hakmarje Jo, Drejtsi Po. Pa drejtsi nuk ka liri, pa liri nuk ka demokraci.

27 vite jetë ja kushtove vendit tim ,imzot, vendit tand Shqipërisë,

27 vite ma të mirat ja dhe atdheut tone të përbashket  Shqipërisë. 

Ju u bëtë bashkëpuntor me ne të vuajturit e diktaturës, mësimet e tua, vizioni i juaj, i të vërtetës të paqes, dhe të lirisë do të ngelet postulat për ne. Kërkesa e juaj të denohetn krimet e komunizmit ishte një këmbana për të verteten pa të cilën ne nuk mund të ndertojmë sistemin e vlerave sistemin e qytetarit të lire, por dhe një këmbana ndaj papergjeshmerisë së politikanëve shqiptar që në vend që të denonin krimin ju bashkuan heshtjes ndaj krimit. Heshtja e tyre vret njëlloi si plumbat e xhelatëve të diktaturës dje.

Mirnjohjen tonë të thellë Imzot Angela Masafrës për kontributin e madh që jep në ruajtjen e kujtesës dhe  dokumentimin e krimeve të komunizmit, dhe po të vepronte klasa politike postkomuniste si Ju me përkushtimin e Shqiptarit të madh e sensibilizues fati i të përndjekurve politikë shqiptarë dhe ishoqërisë shqiptare, sot do të ishte ndryshe

Sot do të kishim një Shqipëri demokratike, një Shqipëri të lire nje Shqipëri të paqme.!

Të besojmë dhe të shpresojmë!

Faliminderit Imzot Angelo Massafra ti u bëre pjesë e plejadës të njerzve të shquar të kombit tim, të kombit tan”

Besim NDREGJONI

Fjala e mbajtur në Muzeumin e Kujtesës në Shkodër me rastin e nderimit me Certifikatën e nderit “ Mirnjohje e Martirve të Lirisë” dhënë Shkelqësisë së Tij Mons. Angelo Massafrës.!

ARTISTI I MADH NGA MALËSIA E MADHE GJELOSH GJOKAJ QË PËRHAPI MË TË MIRAT E KULTURËS SHQIPTARE NË BOTË Ekspozitë në Prishtinë, 90-vjetorin e lindjes Nga Frank Shkreli

 

Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit e Republikës së Kosovës si dhe Galeria Kombëtare e Kosovës njoftuan, javën që kaloi, se është hapur një ekspozitë retrospektive e artistit të ndjerë Gjelosh Gjokaj, e titulluar: Rrugëtimi Modernist i Gjelosh Gjokaj”, kuruar nga Shkëlzen Maliqi. I lindur në Milesh të Malësisë së Madhe, Gjelosh Gjokaj, artisti e piktori i shquar është njëri prej artistëve më të mëdhej shqiptarë, por jo vetëm, të periudhës së modernizmit shqiptar. Për më tepër në Kosovë – ku njihet gjithashtu edhe si, “babai i grafikës së Kosovës”, Gjelosh Gjokaj ka dhënë një kontribut të jashtëzakonshëm për brezat, edhe si pedagog e themelues i shkollës së grafikës në Kosovë dhe si piktor në përgjithësi. Gjelosh Gjokaj si anëtar i jashtëm i Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Kosovës dhe të Malit të Zi, la pas më shumë se 3 mijë vepra në pikturë e grafikë, të përhapura anë e mbanë botës.

Këto dy ente të Republikës së Kosovës, në bashkpunim me Ambasadën e Malit të Zi në Prishtinë, organizuan hapjen e ekspozitës me rastin e 90-vjetorit të lindjes së artistit të madh evropian nga Malësia, Gjelosh Gjokaj dhe të 18-vjetorit të pavarësisë së Malit të Zi. Ekspozitën e hapi, zyrtarisht, të mërkurën që kaloi në Prishtinë, Zëvendëskryeministri, njëherësh, ministri i Zhvillimit Ekonomik në Qeverinë e Malit të Zi, Nikë Gjeloshaj, ku ishin të pranishëm edhe Kryetari i Kuvendit të Republikës së Kosovës, Glauk Konjufca, dhe Ministri i Kulturës, Rinisë dhe Sportit, të Republikës së Kosovës, Hajrullah Çeku, njofton – Ulqini Online – (ulqini-online.com)

Kryetari i Kuvendit të Republikës së Kosovës, Glauk Konjufca në fjalën e tij me këtë rast deklaroi se, “Kemi të bëjmë me një artist i cili mund të quhet me plot kuptimin e fjalës, botëror”.

Gjelosh Gjokaj, si artist e piktor njihet mirë në trojet shqiptare nën Malin e Zi, nga ku edhe rrjedhë, njihet mirë gjithashtu edhe në Kosovë ku edhe vlerësohet për punën dhe veprimtarinë e tij atje ku ka punuar para se të shkonte në Itali e Gjermani. Ndërsa në Shqipëri, për fat të keq, me sa jam i informuar, nuk është edhe aq i njohur si në Kosovë dhe vende të tjera të Evropës. Unë e kisha takuar Gjelosh Gjokaj në Itali në vitin 1970, pasi ishte larguar nga ish-Jugosllavia për në Romë, prej ku, me punën e tij atje, megjithëse nën rrethana shumë të vështira për një artist – ky burrë malësor megjith sfidat para tij — përtej trojeve shqiptare, asokohe nën regjimet sllavo-komuniste në Tiranë e Beograd — nderoi Malësinë e Madhe dhe kulturën shqiptare në përgjithësi, në Evropë dhe nepër botë, si përfaqësues i denjë i vlerave kulturore të trojeve shqiptare në Ballkanin Perëndimor.

Me veprimtarinë e tij prej artisti, grafisti e piktori, për katër dekadat e fundit të jetës së tij, në Itali e Gjermani, Gjelosh Gjokaj ka punuar si artist i lirë, në botën e lirë. Këtë liri, Gjelosh Gjokaj e përdori në maksimum. Menjëherë pas arritjes në Itali, (1969), ai kishte ra në kontakt me Ernest Koliqin, botuesin e revistës së famëshme Shejzat dhe me bashkpuntorët e tij. Në të vërtetë, nepërmjet Shejzave ai përfitoi duke bërë kontakte me artistë italianë dhe si përfundim i bashkpunimit të tij me revistën e Koliqit – edhe Shejzat përfituan nga ekspertiza e tij artistike, pasi me ndihmën e tij revista mori një pamje krejt tjetër artistike duke filluar nga faqja e parë.

Syprina e ré e Shejzave, duke filluar nga viti 1970 dhe vizatimet në fund të artikujve në atë revistë, janë hartuar nga piktori Gjelosh Gjokaj.

Por suksesi i Gjelosh Gjokaj, vërtetë, mori nam nga eskpozitat e tija artistike ndërkombëtare, në Itali dhe në vende të tjera. “Edhe nji tjetër artist plot talent po e nderon emnin e Atdheut tonë. Ekspozita e tij (11prill-1maj,1970) korri nji sukses të madh në daç për numër vizituesish e shitjeje veprash, në daç për miratime ndër fletore kritikësh të njohun. E kemi fjalën për Z. Gjelosh Gjokaj, lindun në Milesh afër Tuzit”, shkruante Koliqi në revistën Shejzat (4-6, 1970). “E shpejtë dhe e lumnueshme qe karrjera e tij artistike. Erdh tue e vû në spikamë artin e vet si piktor e si grafist, në ekspozita të shumta, jo vetëm në Jugoslavi, por edhe nëAleksandri (Egjypt), n’Havana (Kuba) e n’Amerikë të Jugut: LaPiata, Rio Grande, Rio de Janeiro. Sukses të veçantë patën ekspozitat tij në Australi, në Hindi dhe në Viçenza (Itali)”, thuhet në atë artikull të para 50 e ca viteve.

“Mosha foshnjore e kalueme në male shqiptare, lên mbresa të dukëshme në artin e tij. Prirjet e natyrëshme kah simbolizmi i nji dèlli surrealizmi në ligjirimin artistik i rrethojnë thelbet autoktone në nji atmosferë krejt moderne ku ato zhvillohen pa zorim e përfundojnë në nji synthezë në të cilën frymzimet e thella të traditës bashkohen lumnisht në nji freski shprehjeje mahnitëse të këso-kohëshme”, thuhet më tej në atë shkrim nga botuesi i Shejzave. Ernest Koliqi i uron artistit, grafistit dhe piktorit të spikatur, të ri malësor, Gjelosh Gjokaj, përherë sukses më “ngadhnjyese në udhët e artit” dhe njëkohësisht, e falënnderon atë për kontributin e tij dhënë për Shjezat, “për syprinën dhe vizatimet e çmueshme plotësuese të faqeve në fund t’artikujve që pati mirësinë t’i dhurojë së përkohëshmes s’onë”, ka shkruar Koliqi për bashkpunimin e Gjelosh Gjokaj me revistën Shejzat – diçka që ndoshta shumë pak veta mund ta dinin e që fatkeqsisht, për të këtë bashkpunim, për arsye politike nuk flitet.

Ndërkaq, në një shkrim tjetër në Shejzat (vitit (1971, 7-9) nga siç duket një autor arbëresh-italian sipas emrit (A.de Genti), theksohen gjithashtu vlerat artistike të artistit shqiptar, Gjelosh Gjokaj. Ai ka shkruar se që “kur ende ishte në moshë të njomë, i rritun në Veri (të Shqipërisë) në nji familje malcore shqiptare, me nji vullnet të pafashitun, kapërcei vështirsitë e studimeve që ka përhera nji i ri visesh të shkëputuna prej qendrave të mëdha kulturore. Ai u shque midis të rijvet të kombësive të tjera, tue krye bukur e mirë studimet e arteve në Beograd. Pastaj shkoi me dhanë mësimin e pikzimit midis të rijvet shqiptarë të Kosovës. Gjatë kësaj kohe ai brumosi edhe mâ mirë shijen artistike të gurrës kulturore mijëvjeçare të viseve arbërore. Gjelosh Gjokaj edhe në Jugoslavi kishte krijue nji emën si pikzues, por tash së mbrami i ndodhun në votrën e jehonës artistike evropjane e botënore, sukseset e tij janë bâ shumë mâ të spikatuna. Emni i këtij shqiptari njihet prej Barcelone, Los Angeles, Paris, Moskë e deri në Tokjo. Prania e punimeve të tij së bashku me ato të artistave italianë mâ në zâ, na dëshmon shumë. Dhe ajo që duhet të gëzojë çdo bashkatdhetar âshtë nji gjë: me i ruejt, me i shtue e me i çue mâtej anët më të mira kombëtare shqiptare, tue përqafue përparimin e kulturës evropjane dhe botnore. Kjo, simbas nesh, âshtë edhe rruga e nënvetëdishme e artistit Gjelosh Gjokaj që âsht kah nderon kulturën shqiptare nëpër botë”, përfundon vlersimin e tij për Gjelosh Gjokajn, autori A.de Genti. (Shejzat -Korrik-Shtator, 1971, 7-9).

Nuk besoj se mund të ketë një vlerësim më të mirë e më të lartë sot se ky për artistin e piktorin e Malësisë së Madhe, Gjelosh Gjokaj — nga një autor i revistës Shejzat më shumë se 50-vjet më parë — me rastin e hapjes së ekspozitës së veprave të tij në Prishtinë dhe në 90-vjetorin e lindjes së këtij artisti malësor, i cili nepërmjet veprave të tij artistike vetëm ka çuar përpara anët më të mira kombëtare të kulturës shqiptare, duke përqafuar, njëkohësisht, edhe vlerat dhe përparimin e kulturës evropiane dhe botërore. Një vlersim për një artist malsor që do duhej të gëzonte të gjithë shqiptarët pa dallim dhe kudo edhe sot në 90-vjetorin e lindjes. I përjetëshëm qoftë kujtimi i tij në Malësi dhe anë e mbanë trojeve shqiptare!

Frank Shkreli

 

Gjelosh Gjokaj (1933-2016), nepëmjet veprave të tija artistike i përçoi botës “anët më të mira të kulturës kombëtare shqiptare duke përqafuar, njëkohësisht vlerat kulturore evropiane dhe botërore”.

Në Galerinë Kombëtare të Kosovës të mërkurën që kaloi është hapur ekspozita retrospektive e artistit nga Malësia e Madhe, Gjelosh Gjokaj, (1933-2016) e titulluar “Rrugëtimi Modernist i Gjelosh Gjokaj “, kuruar nga Shkëlzen Maliqi.

Gjelosh Gjokaj, artisti i përmasave botërore nga Malësia e Madhe bashkpunoi ngusht me revistën e famëshme Shejzat të Ernest Koliqit duke e ngritur revistën në një nivel artistik, krejt ndryshe nga ç’ishte më parë.

KUSHTËZIMET ABSURDE TË NDËRKOMBËTARËVE BLLOKOJNË KOSOVËN!- Nga IDRIZ ZEQIRAJ

      Dy javë para takimit të 46 shteteve evropiane, ku pritej pranimi i Kosovës në Këshillin e Evropës, Gerald Knaus, nga “Iniciativa Evropiane për Stabilitet”, dha alarmin se “disa shtete po përgaditën të bllokojnë pranimin e Kosovës për organizatën e Këshillit të Evropës!” Në krye të kësaj bllokade, çuditërisht, ishin dy nga shtetet kryesore të Evropës, Gjermania e Franca dhe e gatshme për t`iu bashkangjitur edhe Italia.
     Shokuese është rrjeshtimi i Gjermanisë kundër Kosovës, edhe pse butësisht e thotë se “nuk është kundër këtij anëtarësimi!” Por, shton parakushtin shtesë: “Më parë Asociacionin për komunat serbe , pastaj anëtarësimi”, i cili nuk është pjesë e standardeve për këtë anëtarësim. Kancelari Scholz, bashkëhartues i Draft Statutit skandaloz për Asociacionin, që parashikon një lloj autonomie territoriale për komunitetin serb, si trampolinë për të arritur bosnizimin e Kosovës, ngjashëm me atë që është instaluar në Bosnjen e asfikësuar ekonomikisht, politikisht, territorialisht.
      Pse kjo metamorfozë dhe strategji e re e këtyre dy shteteve, prijetare të Evropës, ndaj Kosovës?! Opozita e frustruar, e tmerruar nga nisma e qeverisë, për ta jetësuar –VETTINGUN-; deklarimet e pasurive marramendëse, edhe pse gjysmake në deklarim, të disa zyrtarëve kriminelë e makro-hajna, që kanë abuzuar me pushtetin dhe kanë vjedhur shtetin, janë hedhur në sulm frontal, për ta hequr qafe kryeministrin Kurti me qeverinë e tij, qoftë edhe duke e goditur Kosovën, me shpifjet monstrume, duke përligjur kërkesat absurde të ndërkombëtarëve, respektivisht, të Serbisë.
     Kjo është një joshje, një thirrje e drejtëpërdrejtë për ndërkombëtarët, që angazhohen në largimin e kryeministrit Kurti. Ecejakët e Escobar në Tiranë, ankesës të Ramës për Kurtin, i dha të drejtë, por, ia kujtoi atij se “Kurti ka mbështetje të madhe në popull”. Në Paris, në bisedë me Ramën, Makron huazoi akuzën e opozitës të çoroditur të Kosovës se “Kurti po mashtron dhe nuk po vepron për Asociacionin!” Koordinimi Escobar-Rama-Macron dhe dështakët e BE-së, Borrel dhe Lajçak, përgjatë gjithë dialogut, fort të flirtueshëm me Serbinë, punuan dhe u lodhën shumë, për ta dështuar anëtarësimin e Kosovës në Këshillin e Evropës.
     Koralisht dhe poshtërsisht vazhdon të trumpetohet se treshja shtetare: Presidentja, Kryeparlamentari, Kryeministri të Kosovës, në letrën dërguar raportueses Bakojanis në Këshillin e Evropës, “premtuan, në mes tjerash, edhe krijimin e Asociacionit, por nuk e zbatuan, pra, mashtruan!” Gënjeshtër e kulluar, e bërë nga opozita me kompani. Letra në fjalë është sintezë e të gjitha deklarimeve të njëtrajtshme, konsistente të kryeministrit Kurti, me bashkështetarët Vjosën, Glaukun, Donikën dhe të zyrtarëve të tjerë të LVV se “Asociacionit do t`i vijë radha, por vetëm pas shqyrtimit të 6 pikave rendore, do të bisedohet për pikën e 7, ku shënohet Asociacioni”. Dhe, asnjë korrigjim, qoftë në përmbajtje apo kohë, nuk është thënë apo bërë.
 
       Dilema e madhe: Drejtësia e kapur nga komandantët e shantazhuar të LPK-PAN-it
     Dërgimi i Draft Statutit franko-gjerman apo ndonjë Draft tjetër për Asociacionin, i hartuar nga vet qeveria në Gjykatën Kushtetuese. Sistemi Drejtësisë është dhunuar dhe rrënuar nga disa komandantë, të veshur me pushtet të pamerituar, më sakt, uzurpatorë të dhunshëm të pushtetit, qoftë edhe duke shkelur mbi kufoma shqiptarësh! Kjo “drejtësi” i heshti qindra vrasje politike dhe afera tjera korruptive, për një çerek-shekulli çlirim! Janë qindra arrestime, për krime faktike. Gjykatat e Kosovës, nën presionin e bandave të komandantëve, i kanë liruar me arsyetime fallso, si: krimi i kryer nën efektin të depresionit; dënimi me mbyllje në shtëpi; dënim me para, edhe atëherë kur plagosja me armë zjarri, është cilësuar -tentativë-vrasje; lirim me kush dhe pisllëqe tjera! Edhe atëherë kur janë dënuar, komandantët kanë rihapur gjykimin dhe me përralëzime gjithfarëshe ua kanë zbutur dënimet, duke përgaditur edhe faljen e dënimeve kriminelëve vrastarë!
     Sjellim vetëm dy raste të trishtme, të gjykimit të Gjykatës Supreme dhe Kushtetutese të Kosovës, në raport me Serbinë, me ndërhyrjen e politikës:
  1. Gjykata Kushtetuese gjeti 23 shkelje të Kushtetutës, në Asociacionin e nënshkruar nga Hashim Thaçi dhe Isa Mustafa të viti 2013. Por e heshti dhe nuk e shpalli të paligjshëm se Kushtetuta nuk e parasheh, nuk e ligjëson Asociacionin njëetnik, siç ishte ai i vitet fatal 2013. Si dhe plot shkelje tjera u heshtën.
  1. Prona shtetërore prej 24 hektarësh tokë-park, të dhuruar me një vendim nga kryekrimineli Millosheviq, ishin Gjykata Supreme dhe ajo Kushtetuese, që aprovuan dhe zbatuan vendimin sa cinik, aq edhe kriminal të Sllobodan Millosheviqit.
      Shtrohet pyetja: Cila është siguria e një gjykimi të drejtë e kombëtar, kur dihet se kjo Gjykatë, ashtu si dhe i gjithë Sistemi i Drejtësisë është i kapur nga ish-zyrtarët, ish-pushtetarët e shantazhuar dhe të kërcënuar me dosje krimesh faktike, ekskluzivisht, të vrasjeve politike, të ushtarëve luftëtarë dhe të veprimtarëve atdhetarë.
     Aq më e frikshme dhe dyshuese bëhet Gjykata Kushtetuese, kur shihet ngulmimi i ndërkombëtarëve, që Draft Statuti i Asociacionit të dërgohet me nguti dhe menjëherë për shqyrtim në Gjykatën në fjalë. Dhe, kur shohim këtë aprovim e gadishmëri të memëzipritur, të ish-pushtetarëve, zyrtarëve partiakë të PAN-it, me dosje krimesh të faktuara, por të pandëshkuara, hafije të hershëm dhe të vonshëm të Shërbimeve Informative, të shteteve armike të Kosovës, me shantazhim të rrastë, rreziku i një gjykimi e vendimi në favor të Serbisë, është lëndor, real. Dhe, kjo tmerron shqiptarët e Kosovës dhe ata të përbotshëm.
     Asociacioni krijesë unike i një shantazhimi të vrazhdët. Presidenti Rugova e dinte këtë dhe e zvarriti për muaj të tërë krijimin e qeverisë së parë ligjore, sepse nuk pranoi ngritjen në pozitë të njeriut të shantazhuar. Ishte kreu i Shërbimit Informativ të Francës, Pierre Seramy, në -TV Canal+, ai që denoncoi rekrutimin e Hashim Thaçit agjent të DGSE, përmes Danjean Arnaud, dhëndër i Serbisë. Ai u kujdes për ngritjen e Hashimit në të gjitha postet, hiç të merituara; në Rambuje u përpoq ta dështonte nënshkrimin e marrëveshjes. I ndodhur nën presionin e shantazhimit, u nënshkrua edhe marrëveshja për Asociacionin në vitin 2013.
     Clausula “Rebus Sic Stantibus”, është doktrinë ndërkombëtare, që jepë mundësi të korrigjimit të Marrëveshjeve e kontratave të nënshkruara, nëse rrethanat ndryshojnë, nga koha kur është nënshkruar dhe dëmtojnë ekstremisht njërën palë padrejtësisht.
E para, përveç rrethanave të një shantazhimi ekstrem, me dosje vrastare të oficerëve të FARK-ut dhe të veprimtarëve të LDK-së, për qëllime politike, të marrjes së pushtetit me dhunë, duke kopjuar metodën fashiste të bandës komuniste të Enver Hoxhës, gjatë dhe pas Luftës së Dytë Botërore, nga Ndërmarrja e Përbashkët Kriminale, respektivisht, komandantët e “UÇK-së” të LPK-së, të instruktuar nga oficerët e Sigurimit Shqiptar, në koordinim me Shërbimet Informative armike të Kosovës.
E dyta, Serbia zyrtare ka shpalosur hapur qëllimin e themelimit të Asociacionit, krejt ngjashëm me krijimin e “Republika Srpska” të Dodikut në Bosnje, me qëllim të shkëputjes të veriut të Mitrovicës, për t`ìa bashkangjitur Serbisë. Si dhe bërjen e saj hisedare në administrimin e komunave serbe brenda Kosovës. E gjithë kjo nuk ka asgjë të përbashkët me Asociacionin e planifikuar nga Ahtisari.
     Dhe, këto dy rrethana, shumë domëthënëse, janë të mjaftueshme për ta aktivizuar doktrinën e cituar ndërkombëtare, në korrigjimin e Marrëveshjes për Asociacionin.
     Panegjerikët e partive-banda të PAN-it, argat të Hashim Thaçit në ndarjen e Kosovës, tashmë, të prirë nga Edvin Rama, nuk na habisin se janë në një linjë me Vuçiqin. Por, heshtja e këtyre fakteve nga Kurti me qeverinë e tij si dhe LDK-ja e përgjakur nga bandat e kuqe të LPK-së, alias PAN-it, është shokuese. Me Presidentin Macron duhet biseduar hapur e seriozisht, përse Franca rekruton kreun shtetëror të Kosovës agjent të Serbisë?!
 
           Kurti konstaton shkatërrimtarët e Kosovës, por nuk i ndëshkon ata!
     Pritshmëria e shqiptarëve që Kurti do të përballet me fajet-krime të shtetarëve të shantazhuar, është zhgënjyese. Ai po mjaftohet vetëm me konstatimin e supër të sakt se “Kosovën e shkatërruan pushtetarët e shantazhuar!” Mosveprimi i tij ligjor, po i kushton Kosovës.
     Pjesë e dramës tragjike të Kosovës, është edhe kryeministri shqiptar, Edvin Rama. Në vend që ai, me qeverinë e tij, të angazhohen për zhbërjen e Asociacionit, përkundrazi, ai është bërë argat aktiv i Serbisë. Dhe, ngulmon për krijimin e Asociacionit të njëanshëm në -MIRËBESIM-, pavarësisht se 6 pikat e radhës, para të 7-ës, mbetën peng të Serbisë.
     Të bëmat e Ramës përhapin mjegullnajë. Ai ka angazhuar gazetarë matrapazë, në mes tyre edhe Blendi Fevziun, me ecejakët e tij në Hagë, për ta zhbërë Gjykatën Speciale, me qëllim të lirimit të Hashimit me shokë, siç kërkoi Vuçiqi nga Rama, për ndërmjetësim ke amerikanët, për ta vazhduar procesin e ndarjen të filluar të Kosovës, nga Hashimi dhe PAN-i i tij.
     Kthimi i Ramës ke Dick Marti, është hipokrizi, është çështje e vdekur, si vet Marty. Vërtet, nuk është mbushamendje transplantimi i organeve, andaj edhe Gjykata e ka lënë jashtë akuzës. Por, e ashtuquajtura “Shtëpia e Verdhë”, si njëra nga dhjetra burgjet rurale, të improvizuara-burgje në Shqipëri dhe Kosovë, është një realitet i pademantueshëm.  Ajo shtëpi-burg është një realitet, në mesin  e shumë shtëpive, shtallave, ahureve, objekteve të braktisuara. Ato kanë qenë dajakosje e deri thertore për ushtarët luftëtarë dhe veprimtarët atdhetarë të LDK-së. Ministri i Mbrojtjes, Halil Bicaj, në një televizion të zëshëm, në mes krimeve tjera të SHP të “UÇK-së” të LPK-së, përmendi edhe vrasjen e të paktën 11 ushtarëve, të nisur në kohë të ndryshme për në Koshare, nuk kanë arritur kurrë në destinacion dhe as nuk janë parë kurrë më në jetë!
     Është pranim i vrasjeve politike, nga komandantët me bandat e tyre, arsyetimi i Hashim Thaçit, për krijimin e Gjykatës Speciale të Kosovës me seli në Hagë: “Vrasjet e vazhdueshme të dëshmitarëve, për ekzekutimet politike, kushtëzuan themelimin e Gjykatës Speciale”. Këtë të vërtetë, në shkallën sipërore, e deklaroi publikisht, duke qenë në cilësinë e Presidentit të Republikës. Edhe vrasja e shumë gazetarëve në Kosovë, përgjatë dhe pas luftës, denoncues të krimeve të komandantëve, është për të njëjtat motive dhe nga e njëjta Ndërmarrje e Përbashkët Kriminale.
     Historia shqiptare e dy shekujve të fundit, ka qenë tragjike në tavolinat e Fuqive të Mëdha, sepse tokat shqiptare janë përdorur si kusuritje, për t`i kënaqur fqinjtë lakmiqarë. Si duket ka tendenca për përsëritjen e historisë, për vazhdimin e tkurrjes të trojeve shqiptare. Faktori politik gjithëshqiptar duhet të vetëdijësohet për fatin e përbashkët, duke treguar dinjitet dhe integritet, në mbrojtjen e trojeve aktuale.

Nepërkës serbe nuk iu shtyp koka në kohën e duhur- Nga Prof. dr. ESHREF YMERI

 

“Shqiptarët janë mendjelehtë”
Gregori Xhonson
Ish-Sekretar i Përgjithshëm i NATO-s

Republika e Dardanisë vazhdon të mbajë mbi shpinë peshën e rëndë të marrëveshjeve që kryetradhtari Thaçi, me bandën e tij, patën nënshkruar me Serbinë fashiste në Bruksel për varrosjen e interesave të popullit dardan. Të gjithë shqiptarët me vetëdije të lartë kombëtare, në mbarë trojet tona etnike, patën shpresuar shumë se pas ardhjes në pushtet të Lëvizjes Vetëvendosja më 14 shkurt 2021, pesha e rëndë e marrëveshjeve tradhtare të Thaçit do të flakej me neveri në koshin e mbeturinave. Por, për fatin e keq të mbarë kombit shqiptar, Lëvizja Vetëvendosja nuk e ndërmori kurrë një hap të tillë. Por edhe më i çuditshëm dhe më i pabesueshëm është qëndrimi i Kryeministrit Albin Kurti, i cili, kur ishte në opozitë, pati deklaruar publikisht se me Serbinë nuk do të ketë kurrfarë dialogu pa njohje reciproke. Për habinë e të gjithëve, kur mori postin e kryeministrit, e hëngri fjalën, nuk e mbajti premtimin për çështjen e dialogut: pranoi të ulet në bsedime me Serbinë fashiste. Ky qëndrim i tij i pashpjegueshëm e ka ulur dhe vazhdon ta ulë gjithmonë e më poshtë autoritetin e Republikës së Dardanisë, e cila, konkretisht, nuk gëzon pavarësi dhe sovranitet faktik.

Do të dëshironim me gjithë zemër që Albin Kurti, sapo mori postin e kryeministrit pas zgjedhjeve të 14 shkurtit 2021, të kishte pasur si busull orientimi politik shprehjen e shkëlqyer aforistike të mendimtarit, personalitetit politik dhe filozofit Nikolo Makiaveli (Niccolò Machiavelli – 1469-1527), i cili ka thënë:
“Populli gjithmonë është më i zgjuar, më i vendosur dhe më i arsyeshëm, sesa kryeshtetari”.

Rrjedha e mëvonshme e ngjarjeve vërtetoi katërcipërisht se sa aktuale vazhdon të tingëllojë deklarata e ish Sekretarit të Përgjithshëm të NATO-s, Gregori Xhonson, e cila ka një domethënie të thellë për historinë e mbarë kombit shqiptar.

Në një informacion, të botuar në internet dymbëdhjet vjet më parë, thuhet se autoritetet e Shkupit zyrtar, “… më 13 gusht të vitit 2001 u detyruan ta nënshkruajnë Marrëveshjen e Ohrit, nën presion të forcave të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, të cilat nga Haraçina po përgatiteshin të hynin në Shkup. Dihet, po ashtu, se asokohe, në Shkup kishte shkuar Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, admirali Gregori Xhonson, dhe i kishte bindur autoritetet e Qeverisë së Shkupit se nuk mund ta fitonin luftën kundër shqiptarëve, por mund ta ruanin shtetin e tyre, nëse do të nënshkruanin një marrëveshje, e cila do t’ i joshte shqiptarët mendjelehtë dhe do të ruhej status quoja edhe për një kohë të gjatë në këtë shtet të krijuar si Republikë jugosllave në vitin 1945” (Citohet sipas: Ahmet Qeriqi: “I robëruari nuk ka çka humb në luftë, përveç këmishës së zezë të robërisë”. Faqja e internetit “Radio Kosova e Lirë”. 21 tetor 2012).

Është sa e çuditshme, aq edhe e pabesueshme se si është e mundur që Kryeministri Albin Kurti (çka e kam theksuar edhe disa herë të tjera në internet) nuk organizoi Referendum mbarëpopullor për të vjelë mendimin e opinionit publik lidhur me marrëveshjet që kryetradhtari Thaçi, në mirëkuptim të ngushtë me tradhtarë të tillë, si Isa Mustafa, Kadri Veseli, Edita Tahiri, Jakup Krasniqi, Enver Hoxhaj etj., pati nënshkruar me Serbinë fashiste në Bruksel. Jam i bindur që vota e mbarë opinionit publik do të ishte tërësisht në përkrahje të Kryeministrit Albin Kurti, kundër atyre marrëveshjeve dhe për flakjen e tyre në koshin e plehrave të tradhtisë thaçiste. Të gjitha ato marrëveshje, sidomos ajo për krijimin e bashkësisë së komunave serbe, e kanë shndërruar Republikën e Dardanisë në një qyqare të mjerë që ka mbetur pa zot.

Çdo shqiptar me vetëdije të lartë kombëtare, duhet të jetë plotësisht i vetëdijshëm se Republika e Dardanisë ndodhet para tradhtisë së madhe nga ana e atyre ndërkombëtarëve perëndimorë, të cilët, krahas luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Dardanisë, dhanë një kontribut të madh për çlirimin e saj nga zgjedha shekullore e bishës fashiste serbe. Por duhet pasur parasysh se “gjella” e asaj tradhtie pati filluar të gatuhej që pas mbarimit të luftës, në qershor të vitit 1999, pikërisht me negociatat NATO-UÇK për demilitarizimin e UÇK-së. Ato negociata kanë qenë një akt sa i turpshëm, aq edhe poshtërues për Dardaninë. Sepse, për shkak të tradhtisë që iu bë Dardanisë, nuk u vu në jetë po ajo strategji që u zbatua kundër Gjermanisë fashisto-naziste në pranverën e vitit 1945, e cila, për shkak të krimeve të rënda që pati kryer që prej shtatorit të vitit 1939 kundër popujve të Evropës, u mposht ushtarakisht nga forcat aleate dhe u nda në katër zona pushtimi. Tradhtinë e ndërkombëtarëve perëndimorë ndaj Dardanisë e ka pasë vënë në dukje ish-Shefi i UNMIK-ut, Lamberto Zanieri, i cili, para disa vjetësh, në një intervistë për agjencinë gjermane të lajmeve, pati deklaruar:
“… pas ndërhyrjes ushtarake, një pjesë e bashkësisë ndërkombëtare mori anën e Serbisë” (Citohet sipas: Lamberto Zanieri. “Kosova ka mbetur në mes të rrugës”. Faqja e internetit “Radio Evropa e Lirë”. 16 prill 2011).

Të njëjtat krime barbare pati kryer edhe Serbia fashiste në vitet ’90 kundër disa popujve të gadishullit të Ballkanit, por forcat e NATO-s, pas përfundimit të bombardimeve, nuk e vazhduan luftën me trupa tokësore në territorin e Serbisë për ndarjen e saj në zona pushtimi. Përkundrazi, sipas Marrëveshjes së Kumanovës, të nënshkruar mes NATO-s dhe Beogradit më 09 qershor 1999, Dardania qe ndarë në pesë zona të përgjegjësisë, që i përkisnin KFOR-it amerikan, anglez, francez, gjerman dhe italian. Ajo marrëveshje mes NATO-s dhe Beogradit ka qenë dhe mbetet sa befasuese, aq edhe paradoksale, sepse me një shtet agresor, të mposhtur ushtarakisht, nënshkruhen jo marrëveshje, por akte kapitullimi pa kushte, pikërisht si akti i kapitullimi të Gjermanisë naziste para aleatëve. Nëse Serbia fashiste do të qe pushtuar nga forcat tokësore të NATO-s dhe të qe ndarë në zona pushtimi, duke e demilitarizuar krejtësisht ushtrinë e saj, atëherë nepërkës serbe do t’i qe shtypur koka përfundimisht, ashtu siç i qe shtypur nepërkës gjermane në vitin 1945, dhe tani Dardania do të ishte një Republikë krejtësisht e pavarur dhe sovrane, pa pasur më kurrfarë shqetësimesh në kufijtë e saj veriorë. Gjatë bombardimeve të NATO-s, 80% të të cilave i kryen Shtetet e Bashkuara të Amerikës, nepërka serbe vrerin e vet e zbrazte kundër popullsisë civile të Dardanisë, ndërsa në territorin e vet rrinte kokëtulatur. Por pas mbarimit të luftës, filloi ta ngrinte kokën dhe në parlamentin e saj kaloi ligjin kushtetues, sipas të cilit Dardania konsiderohet pjesë e Serbisë.

Evropa perëndimore e stanit të brukselianëve, vazhduesja e traditës antishqiptare të asaj Evrope, të cilën Fishta i Madh e pati etiketuar ashtu siç e meritonte – kurva e motit, – pas shpalljes së pavarësisë së Dardanisë më 17 shkurt 2008, vazhoi përkujdesjet e veta për Serbinë fashiste. Në kuadrin e dialogut Dardani-Serbi, Evropa brukseliane, duke u pozicionuar qëllimisht kundër Republikës së Dardanisë, emëroi si ndërmjetës dy përfaqësues nga dy vende që nuk njohin pavarësinë e Kosovës – Borelin e Spanjës dhe Lajçakun e Sllovakisë. Ky qëndrim i Evropës brukseliane ishte sa i turpshëm, aq edhe i pabesë. Për fatkeqësinë tonë të rëndë kombëtare, asokohe në krye të Republikës së Dardanisë ishte kryetradhtari me damkë i saj me bandën e tij. Dihet që Hashim Thaçi ishte peshkuar me kohë nga shërbimi sekret francez për t’u vënë në shërbim të Serbisë fashiste. Prandaj ai dhe banda e tij i pranuan me kënaqësi dy emisarët brukselianë në shërbim të Begradit.

Me kalimin e viteve, ajo deklarata e cituar më lart e Lamberto Zanierit u vërtetua në praktikë edhe me shtimin e radhëve të bashkësisë ndërkombëtare në përkrahje të Serbisë fashiste. Madje në anën e saj u rendit edhe kandidati për president i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Donald Tramp.

Në dhjetor të vitit 2015, i kapluar keq nga afshet e fushatës së ardhshme zgjedhore për postin e presidentit, ai shprehej se për të gjitha fatkeqësitë e Serbisë, fajin e paskej administrata e Klintonëve. Ai deklaronte:
“Pikërisht ata organizuan kaosin në Ballkan dhe në Kosovë. Shikoni se çfarë bënë ata në Serbi me bombardimet nga lartësi të mëdha. Për mua personalisht, bombardimi i serbëve është një turp i vërtetë. Ndërkohë, Klintonët këtë e vlerësojnë si një sukses të paparë. Kërkoj ndjesë para popullit serb për të gjitha gabimet e politikës amerikane. Në qoftë se unë do të vij në krye të Amerikës, atëherë ka për të ndryshuar kursi i politikës së jashtme, i cili deri tani shpeshherë ka qenë i gabuar” (Citohet sipas:“Trampi i kërkoi falje Serbisë… për Klintonët”. Faqja e internetit “stihiya.org”. 25 dhjetor 2015).

Në njërin nga emisionet e veta të muajit tetor 2016, “Zëri i Amerikës”, po ashtu, ka dhënë informacionin në vijim:
“Kandidati presidencial nga radhët e republikanëve në Shtetet e Bashkuara, Donald Tramp, u ka kërkuar ndjesë serbëve për bombardimet e NATO-s … Duke iu kërkuar falje serbëve për politikën amerikane e veçanërisht të presidentit Klinton, ai paralajmëroi që nëse bëhet president “do të forcojë lidhjet me qeverinë në Beograd…”” (Citohet sipas: “Donald Trump i kërkon ndjesë Serbisë për bombardimet e NATO-s”. Faqja e internetit “zëriamerikës”. 13 tetor 2016).

Trampi, paturpësisht, u kërkonte falje serbëve për bombardimet e NATO-s, sepse as që donte t’ia dinte absolutisht për krimet e tyre aq të rëndë kundër popullit dardan.

Dihet që Trampi, pasi u zjodh president, në qëndrimin ndaj Republikës së Dardanisë, për të kënaqur plotësisht interesat shoviniste të Moskës së Putinit dhe të Beogradit, fillimisht, si të dërguar special për Kosovën, pati emëruar këshilltarin e vet Xhon Bolton, armikun e pavarësisë së Kosovës. David L. Filips, Drejtor i Programit për Ndërtimin e Paqes dhe të Drejtat e Njeriut në Institutin për Studimin e të Drejtave të Njeriut në Universitetin Kolumbia në Nju York, njëherësh njohës i mirë i rrethanave politike në rajonin e Ballkanit Perëndimor, ka botuar sa e sa materiale në mbrojtje të shtetit të Dardanisë dhe përgjithësisht të shqiptarëve, për këtë këshilltar të Trampit, ka shkruar:
“Gjatë dhjetëvjeçarëve, Boltoni ka qenë i papërmbajtur në simpatinë e vet parësore ndaj Serbisë. Ai është në përkrahje të planit të tanishëm të Beogradit për ndarjen e Kosovës, në këmbim të normalizimit të marrëdhënieve Kosovë-Serbi” (Citohet sipas: David L. Phillips. “Bolton’s Bias Against Kosovo – Paragjykimet e Boltonit kundër Kosovës”. Faqja e internetit e gazetës “Dielli”. 18 shkurt 2019).

Pas Boltonit, Trampi emëroi Metju Palmerin, dhëndrin e Serbisë, i cili pati deklaruar se kur të dilte në pension, do të zhvendosej me banim në Serbi. Më në fund, siç themi ne në Labëri, Trampi “e shtiu në hi” (në kuptimin: e “ndriti” me atë që bëri), si të dërguar special emëroi Riçard Grenellin, një njeri të pamoralshëm dhe aspak dashamirës ndaj Dardanisë.
Ish-diplomati amerikan Xheims Perdju, njohës i mirë i Ballkanit, në një analizë të botuar në fillim të muajit maj 2020, shkruan:
“Ambasadorja amerikane në OKB, Suzan Rajs, e ka quajtur Grenellin “një nga njerëzit më të këqij, më të pandershëm që kam hasur ndonjëherë…”. Pse po mban Grenelli një qëndrim proserb në bisedime? Pse SHBA-të po destabilizojnë një vend proamerikan në një kohë kaq të ndjeshme? Diçka mban erë këtu. Si një luftëtar entuziast i dhënë pas Trampit, Grenelli mund të jetë thjesht duke u përpjekur me gjithë forcat për të kënaqur shefin e vet. Por dyshoj se këtu bëhet fjalë për diçka më shqetësuese, veçanërisht pas dyshimeve të thella që më mbeten për marrëdhënien mes Trampit dhe Vladimir Putinit. Unë dyshoj – pa pasur prova – se Putini i ka paraqitur Trampit pikëpamjet e tij proserbe, i ka theksuar se shqiptarët janë myslimanë dhe më pas i ka kërkuar Trampit ndihmë për negociatat. Ashtu si me emërimet e tjera të keqpeshuara, Trampi bëri shërbëtorin e tij besnik, agresivin dhe antagonistin Grenell, njeriun kyç në Kosovë. Kjo do të ishte një dhuratë e fituar lehtë për Putinin, i cili kënaqet kur shkakton telashe të çfarëdollojshme në Evropë” (Citohet sipas: Xheims Perdju,. “Vashingtoni ngatërrohet në Ballkan, ndërkohë që flakët e COVID-19 gllabërojnë botën”. Uebfaqja amerikane e lajmeve “The Hill”. 04 maj 2020).

David L. Fillips, me një guxim të admirueshëm intelektual, ka deklaruar:
“Presidenti Donald J. Tramp ka tradhtuar besimin e Kosovës në SHBA, duke mos mbështetur progresin e arritur përgjatë dekadave… Kam pasur nderin të punoja për Kosovën me Ambasadorin Riçard C. Hollbruk. Unë nuk mund të flas për të, por mund ta imagjinoj tmerrin për paragjykimet antishqiptare të Trampit… Trampi e ka tradhtuar Kosovën. Kur të votojnë në nëntor, shqiptaro-amerikanët duhet të kërkojnë ndryshimin e regjimit në Amerikë” (Citohet sipas: David L. Filips. “Trampi e tradhëtoi Kosovën”. Faqja e internetit “Front Online”.04 maj 2020).

Ndërsa në një tjetër analizë, ka theksuar:
“Diplomacia e Trampit dhe paragjykimi proserb ka qenë një dështim. Ajo çnderon mijëra shqiptarë të Kosovës që vdiqën për shkak të agresionit të Serbisë” (Citohet sipas: David L. Filips. “Administrata Tramp kërkon zgjidhje të shpejtë, por s’ka zgjidhje të tillë për krimet e Serbisë”. Faqja e internetit “Zëri”, 25 gusht 2020).

Shqiptarët me brumosje të shëndoshë nacionaliste në mbarë trojet tona etnike, patën besuar dhe shpresuar se ndryshimi i administratës në Vashington, me ardhjen në pushtet të partisë demokrate, formacionit politik të Bill Klintonit, do të mbahej një qëndrim krejt tjetër, fort dashamirës, jo vetën ndaj Republikës së Dardanisë, por edhe ndaj Republikës së Shqipërisë. Por nuk ndodhi kështu absolutisht. Në krye të Departamentit të Shtetit u emërua Antoni Blinken, njeriu i Sorosit, armikut të kombit shqiptar. Dhe cilat qenë pasojat?

Së pari, doli në pah përkrahja e fuqishme e përfaqësuesve të Departamentit të Shtetit për kryeministrin Rama, kryetradhtarin e kombit shqiptar, i cili ka flirtuar dhe vazhdon të flirtojë me kryekriminelin Vuçiç për copëtimin e territorit të Republikës së Dardanisë. Shembullin më konkret të kësaj përkrahjeje e pati dhënë ish-ambasadorja Juri Kim, e cila, gjatë tërë mandatit të saj diplomatik në Tiranë, duke u reklamuar pranë Ramës dhe pjellës së tij Erion Veliaj, pati mbajtur të tilla qëndrime, sikur të ishte anëtare e asamblesë së partisë socialiste. Madje opozitën e pati kërcënuar me shprehjen e famshme të kohës së diktaturtës komuniste: “do të hani bar”.

Së dyti, gjatë vizitës së tij në Tiranë, Bill Klintoni (të cilit mbarë kombi shqiptar i është jashtëzakonisht mirënjohës për bombardimin e Serbisë fashiste në pranverën e vitit 1999), deklaroi:
“Ka një mosmarrëveshje që po ndodh tani në Kosovë që do të doja të mos kishte ndodhur kurrë! Nuk është më vendimi im, por kosovarët i krijuan ato katër qyteza në të mirë të serbëve, për t’u dhënë katër kryebashkiakë më tepër. Kështu që mendoj se tani kanë bërë një gabim, që të votohej. Mendoj se është e lehtë për shqiptarët, tani në shumicë, që të përpiqen që të përfitojnë nga momenti, për të paraqitur argumentin tyre, por gjëja e vërtetë që duhet të bëjmë është ta ndalim këtë marrëzi” (Citohet sipas: “Tensionet në veri të Kosovës, Klinton mesazh Kurtit nga Tirana: T’i jepet fund kësaj marrëzie, zgjedhjet s’duhet të ishin zhvilluar”. Faqja e internetit e gazetës “Shqiptarja.com”. 03 korrik 2023).

Vallë nuk ishte i informuar Bill Klintoni që serbët në ato katër qyteza nuk i ndaloi Kryeministri Albin Kurti të merrnin pjesë në zgjedhje, por ishte kryekrimineli Vuçiç që i ndaloi. Prandaj thirrjen për “ndalimin e asaj marrëzie” Bill Klintoni duhej t’ia drejtonte kryekriminelit Vuçiç, jo Kryeministrit Albin Kurti. Dhe do të kishte qenë me shumë vend që Bill Klintoni, atë thirrje, të shkonte t’ia përplaste në fytyrë Vuçiçit në mes të Beogradit.

Së treti, gjatë vizitës së tij “fluturake në Tiranë, Sekretari i Departamentit të Shtetit Antony Blinken, e dëshmoi fare shkoqur se kishte ardhur me të vetmin qëllim, për të ngritur sa më lart kredinë e Ramës në sytë e opinionit publik shqiptar. Prandaj, pa e çarë kokën absolutisht për skandalin me Mcgonigalin dhe gjëmën që Rama kërkon t’i bëjë tash sa kohë Republikës së Dardanisë, për copëtimin e saj, në bashëpunim të ngushtë me kryekriminelin Vuçiç, duke sfiduar keq opozitën dhe të gjithë ata shqiptarë, të cilëve Rama u ka hedhur në qafë lakun e varfërisë, lëshoi një deklaratë skandaloze:
“Zoti kryeministër është jo vetëm udhëheqës i shkëlqyer, por kryeministër i mirë”. (Citohet sipas: “Blinken propagandë Ramës: Udhëheqës i shkëlqyer dhe kryeministër i mirë! U ka dhënë drita të bukura”. Faqja e internetit “Bold News”. 15 shkurt 2024).

Së katërti, ambasadorit amerikan në Republikën e Dardanisë Xhefri Hovenier, ka kohë që i ka zënë gjuha lesh për krijimin e një shteti serb brenda territorit të saj, të ashtuquajturës bashkësi e komunave serbe (asociacion).

Së pesti, ambasadori amerikan në Beograd, Kristofer Hill, s’po lodhet së përsërituri se është koha për krijimin e bashkësisë së komunave serbe në Republikën e Dardanisë.

Së gjashti, i dërguari i Departamentit të Shtetit për Ballkanin Perëndimor, Gabriel Eskobar, i radhitur vendosmërisht në anën e Serbisë, para më shumë se një viti, pati deklaruar me një ton arrogant, sikur të ishte në shtëpinë e vet:
“Asociacioni është pjesë e propozimit evropian dhe detyrim, Kosova e ka kuptuar që duhet të bëhet”. (Faqja e internetit e gazetës “Shqiptarja.com”. 28 shkurt 2023).
Pra, Gabriel Eskobari, në harmoni të plotë me diplomatët e ish-administratës së Trampit në qëndrimin fort miqësor ndaj Serbisë, kërkonte me çdo kusht krijimin e bashkësisë së komunave serbe, pa e çarë kokën absolutisht për gjashtë kushtet e kryeministrit Albin Kurti, të renditura në vijim:
1. Asociacioni duhet të jetë në përputhje me Kushtetutën dhe ligjet në fuqi të Republikës së Kosovës.
2. Nuk mund te jetë monoetnik, duhet të ndërrojë emri, nuk mund të bartë asnjë pushtet publik.
3. Duhet të ketë reciprocitet të të drejtave, çfarëdo të drejta për serbët në Kosovë duhet të ketë edhe për shqiptarët në Serbi.
4. Para vendosjes së Asociacionit, duhet të shuhen strukturat ilegale në veri dhe armët ilegale duhet të dorëzohen.
5. Asociacioni mund të jetë pjesë e marrëveshjes finale vetëm pas njohjes reciproke, me ç’rast Serbia t’i ketë pranuar parimet e kartës së OKB-së.
6. Vuçiçi të tërheqë letrat e mosnjohjes që ka dërguar ndaj pesë shteteve të Bashkimit Evropian.

Të gjithë bashkëkombasit tanë në trojet e veta etnike, u gëzuan pa masë kur më 16 prill 2024, shumica e deputetëve të Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës mbështeti raportin që rekomandonte anëtarësimin e Republikës së Dardanisë në këtë organizatë me seli në Strasburg. Anëtari i bandës kriminale të Beogradit, ministri i punëve të jashtme të Serbisë, faqeziu Ivica Daçiç, u shpreh se 16 prilli është “ditë e turpshme në Asamblenë Parlamentare të Këshillit të Evropës”” (Citohet sipas “Asambleja Parlamentare e Këshillit të Evropës mbështet anëtarësimin e Kosovës”. Faqja e internetit “Shqiptarja.com”. 16 prill 2024).

Fjalën e fundit për një anëtarësim të tillë, do ta jepte Komiteti i Ministrave të Këshillit të Evropës në mbledhjen e 16 majit 2024. Fatkeqësisht, Komiteti në fjalë, Republikën e Dardanisë nuk e përfshiu absolutisht në rendin e ditës, çka vihet në dyshim serioziteti i mbështetjes së Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës që rekomandonte anëtarësimin e Rerpublikës së Dardanisë në këtë organizatë. Injorimi i pahijshëm që Komiteti i Ministrave të Këshillit të Evropës i bëri Republikës së Dardanisë, dëshmon pa mëdyshjen më të vogël se Evropa brukseliane, në qëndrimin ndaj kombit shqiptar nuk ka hequr dorë absolutisht nga tradita antishqiptare e Evropës fishtiane.

Ja një reagim nga radhët e eurodeputetëve:
“Eurodeputeti holandez, Thijs Reuten, ka reaguar lidhur me mospërfshirjen e Kosovës në rendin e ditës në Komitetin e Ministrave të Këshillit të Evropës. Në profilin e tij në “X”, eurodeputeti shkruan se shtetet anëtare të Këshillit të Evropës iu kanë përulur Serbisë, duke përmendur Gjermaninë, Italinë dhe Francën (Citohet sipas: “Eurodeputeti holandez: Shtetet anëtare të KiE-së iu përulën Serbisë”. Faqja e internetit e gazetës “Shqiptarja.com”. 18 maj 2024).

Për çfarë dëshmon toni arrogant i Gabriel Eskobarit, me fjalët “Asociacioni është pjesë e propozimit evropian dhe detyrim…?”.

Dëshmon për një të vërtetë tragjike për kombin shqiptar: vendimet për fatet e tij i kanë marrë dhe vazhdojnë t’i marrin gjithmonë të huajt dhe shqiptarët vetëm duhet t’i zbatojnë për rrudhosjen e përhershme të trojeve të tyre etnike, për të kënaqur epshet shoviniste të serbogrekëve.

Lind pyetja: ato vendime pse i kanë marrë dhe vazhdojnë t’i marrin vetëm të huajt?

Përgjigjen e gjejmë te bindja që kishte krijuar ish-Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Gregori Xhonson, se shqiptarët janë mendjelehtë. Kjo nuk ishte bindja e tij personale. Ajo ishte reflektim i një gjykimi të konsoliduar të Perëndimit evropian për ne shqiptarët. Sepse terrenin për një gjykim të tillë ne e patëm krijuar vetë. Ne, së pari, në krahasim me shtetet fqinje, u shkëputëm të fundit nga errësira otomane, kur ajo kishte marrë tatëpjetën, dhe, së dyti, ai që quhet themeluesi i shtetit shqiptar, Ismail Qemali, e pati dëshmuar në praktikë që ishte kryemendjelehti i kombit shqiptar. Sepse, së bashku me dyzet firmëtarët, pasi firmosi shpalljen e pavarësisë, nuk lëshoi kushtrimin e menjëhershëm për ngritjen e popullit më këmbë, që nga Arta e Preveza e deri në Nish, për rrëmbimin e armëve dhe krijimin e forcave të armatosura për mbrojtjen e trojeve tona etnike nga bisha serbogreke. Përkundrazi, duke marrë me vete Isa Boletinin dhe disa të tjerë, u ngrit e shkoi në Londër, për t’i lypur Eduard Greit, ministrit të jashtëm anglez, mbrojtjen e tokave tona nga ujqit evropianë, të cilët na i patën copëtuar e bërë çarçaf. Në vitin 1915, heroi i Dibrës dhe i mbarë kombit shqiptar, trimi legjendar Elez Isufi (1861-1924), i tha një leksion të shkëlqyer kryemendjelehtit Ismail Qemali dhe firmëtarëve të tij: lëshoi kushtrimin, ngriti më këmbë popullin dibran dhe lumin Drin i Zi e mbushi me kufoma ushtarësh serbë, çka edhe sot e kujtojnë me tmerr në Beograd. Po sikur Ismail Qemali me firmëtarët e tij të kishin lëshuar kushtrimin për mobilizimin e mbarë popullit, a mund të përfytyrohet se sa trima, si Elez Isufi, do të kishin dalë në skenën e historisë shqiptare?

Në këto kushte, kur diplomacia sorosiste amerikane dhe Evropa brukseliane janë bërë palë kundër Republikës së Dardanisë dhe ushtrojnë presion të vazhdueshëm mbi Kryeministrin Albin Kurti për krijimin e një shteti serb (të ashtuquajtur asociacion) brenda territorit të saj, është duke u vënë në provë vendosmëria e qeverisë dardane dhe mbështetja e saj mbarëpopullore. Tani është koha mëse vendimtare që Kryeministri Albin Kurti të vërë në zbatim premtimin parazgjedhor për ndërprerjen e çdolloj dialogu me Serbinë fashiste, si edhe me çdolloj ndërmjetësish të huaj, si Boreli, Eskobari dhe Lajçaku, të cilët janë rreshtuar tërësisht në krah të Serbisë, duke shprehur vendosmërinë e tyre kundër Republikës së Dardanisë.

Si adhurues dhe simpatizant mjaft i vendosur i popullit dardan, mendoj dhe propozoj shumë miqësisht që Kryeministri Albin Kurti, Presidentja Vjosa Osmani dhe Kryetari i Kuvendit Glauk Konjufca, të kenë përherë parasysh shprehjen aforistike të Nikolo Makiavelit, të cituar më lart.

Me siguri që ata janë të bindur plotësisht se Departamenti i Shtetit, me sorosistin Blinken në krye, nuk është më Departamenti i kohës së Zonjës së Shquar Medlin Obrajt, e cila dallohej për karakterin e saj tepër të vendosur. Në një informacion, të botuar në internet para më shumë se dhjetë vjetësh, në të cilin bëhet fjalë për pragfillimin e bombardimeve të NATO-s më 24 mars 1999, thuhet:
“Kur ministri i punëve të jashtme të Britanisë Robin Kuk, vetëm sa kishte arritur të thoshte se juristët e tij asnjëherë nuk do ta aprovojnë ultimatumin që i është paraqitur Beogradit dhe nuk do ta përkrahin planin e bombardimeve, Ollbrajti përgjigjen tashmë e kishte pasur në majë të gjuhës: “Pajtoni në punë juristë të tjerë!”. Ja kështu bëhet politika sipas mënyrës amerikane” (Citohet sipas: “Intervistë e gjeneralit rus Leonid Ivashov për revistën “Itogi”. Faqja e internetit “russmir.info”. 27 gusht 2010).

E kuptoj dëshpërimin dhe revoltën e thellë që po përjetojnë në heshtje tre udhëheqësit kryesorë të Republikës së Dardanisë dhe të gjithë vëllezërit tanë dardanë me vetëtije të lartë kombëtare, për shkak të tradhtisë së lartë të Ramës, si argat i pështirë i Beogradit. Diktatura komuniste e Tiranës dihet që ishte agjenturë e serbosllavizmit, prandaj rolin agjenturor kundër vëllezërve tanë dardanë e ka luajtur dhe vazhdon ta luajë deri tani trashëgimtarja e saj, partia neokomuniste e Tiranës me mantel socialist. Në periudhën mes viteve 1997 deri në vitin 2005, kjo parti ka qenë në pushtet. Pra, pikërisht në atë peridhë të fundviteve ’90 – 1997-1999, – kur bishat serbe po masakronin vëllezërit tanë në Dardani, dy kryeministrat neokomunistë, Fatos Nano dhe Pandeli Majko, luajtën rolin e tradhtarit Enver Hoxha në qëndrimin ndaj Dardanisë. Intelektuali i shquar ushtarak, kolonel Dilaver Goxhaj, i radhitur vullnetarisht në radhët e Ushtrisë Çlirimtare të Dardanisë, me detyrë zëvendësshef i Shtabit të Përgjithshëm, më ka pasë rrëfyer se asokohe shteti shqiptar i Tiranës kishte të instaluar në veri të vendit 400 tanke, por nuk ndërmori kurrfarë hapi për të futur në Dardani qoftë edhe një tank të vetëm kundër bishave serbe. Prandaj popullit shqiptar të Dardanisë i duhet medoemos të bëhet mbështetje e fuqishme e treshes udhëheqëse, për t’i dalë zot vendit, kundër kryekriminelit Vuçiç dhe kundër kryetradhtarit Rama. Sot, për Republikën e Dardanisë, si kurrë ndonjëherë, kanë një tingëllim mjaft aktual vargjet e shkëlqyera të poetit Kolë Jakova (1916-2002), me një pështatje fare të vogël:

“Çka po thot’ Perlati? / Burra bahi gati / Se ka ardh sahati / T’i dalim vendit zot”.
Kaliforni, 20 maj 2024

Marrëveshja e Konçulit (20 maj 2001-20 maj 2024)- Nga REFIK HASANI

Më datën 20 maj 2001, pas një procesi jo të shkurtër të rundve të negocimit,  arrihet  Marrëveshja e Konçulit, për ndaljen e luftimeve  si një armёpushim me ndërmjetësimin e faktorit politik dhe ushtarak ndërkombëtar, në emër të tyre, marrëveshjen e nënshkroi i dërguari i NATO-s, z.Pieter Feith, i cili ndërmjetësoi vazhdimisht ndërmjet Qeverisë së Beogradit dhe duke u konsultuar me të gjithë liderët e partive politike, Drejtues politik të Ushtrisë Çlirimitare për Preshevë, Medvegjë e Bujanoc,së bashku me Komandantat e Zonave dhe  Komandantin e Përgjithshëm të UÇPMB-së, z.Shefket  MUSLIU.

Që nga ajo kohë kan kaluar 23 vite, asnjë takim, asnjë konsultim nuk është realizuar, që nga data e kësaj marrëveshje, edhe pse është paraqitur domosdoshmëri e kohës,për rishikimin e kësaj marrëveshje, për plotësimin  pasi kan kaluar po jemi fare një çerek shekulli.   Ne Shqiptarët,  për shkak diskriminimit  ishim në një  kryengritje të armatosur dhe është formuar UÇPMB-ja, dhe ne do të duhej paraqitur e shfaqur paknaqësi mbi zbatimin.

Beogradi zyrtar,  jo që nuk e ka respektuar marrëveshjen e Konçulit, por i ka shtuar forcat e armatosura, paramilitare, forcat e rregullta, forcat policore, grupet e civilëve të armatosur, paramilitarët, gardën kombëtare, milicinë, policinë kufitare, rezervistët ushtarakë, policinë ushtarake dhe shërbimet e inteligjencës, kështu aktualisht pas 23 viteve kemi,si: Prezenca e forcave serbe është shtuar nëpër vendbanimet lokalitete shqiptare, të Preshevës, Medvegjës e Bujanocit, jan  48 MINIBAZA në Zonën Tokësore të Sigurisë, kemi militarizim të lartë,

Amnistia e ish-ushtarëve të UÇPMB-së nuk është respektuar, sepse pas Marrëveshjes së Konçulit shumë Ushtarë pas dorëzimit të armëve nënë mbykqyreje, monitorimi e garantimin e ndërkombëtarë jan ballafaqur e përballur me ftesa të pranura  në biseda të shpeshta informative,jan   keqëtrajtuar, maltretuar dhe u jan ngritur  e kurdisur skenare për burgojes e arrestime,   Policia multietnike nuk është instaluar në përpjestim të popullatës, e as në hierarkinë komanduese në policin multietnike,

Kështu, që në fllim kemi  cenim, mohim e shkelje me dy këmbët të Marrëveshjes së Konçulit,sipas asaj që u arrit konform Testit  dhe për njëjtën  përmbajtje kan ra dakord e nënshkruar,  ku nuk është zbatuar Neni 3, konform Marrëveshjes së Konçulit,citoj:

Nënshkruesit njohin dhe mbikëqyrin shtesën protokollare të Konventës së Gjenevës, të 12 Gushtit 1949, lidhur me mbrojtjen e viktimave nga konfliktet jondёrkombёtare, pastaj Vazhdohet  sipas asaj që u arrit konform Testit  dhe për njëjtën  përmbajtje kan ra dakord e nënshkruar,  ku nuk është zbatuar Neni 4, konform Marrëveshjes së Konçulit,citoj:

Marrëveshja vlenë për tё gjitha forcat e armatosura dhe paramilitare, duke pёrfshirё policinё e vendosur brenda apo afёr kufijve tё Zonёs sё Sigurisё, tё cilat janё tё definuara nё Marrёveshjen Tekniko-Ushtarake dhe Rezolutёn 1244 tё KS tё OKB-sё.

Po ashtu, sipas asaj që u arrit konform testit  dhe për njëjtën  përmbajtje kan ra dakord e nënshkruar,  ku nuk është zbatuar Neni 8, ka të bëj mbi  KUFIZIMET,  konform Marrëveshjes së Konçulit,për pikën dhe pikën B të këti neni mbi kufizimet.

Nuk jan vetëm këto shkelje, por këtu kemi të bëjm shkelje, edhe të

Deklaratës Universale për të drejtat  e njeriut e vitit 1948,

Konventës kornizë të Këshillit të Evropës për mbrojtjen e pakicave,

Konventës Evropiane për mbrojtjen e të drejtave të Njeriut dhe lirive themelore,dhe

Udhëzues mbi  Nenin 6, të Konventës Evropiane të të drejtave të njeriut.

 

Marrëveshja e Konçulit, do të duhej të RISHIKOHET për plotësimin, e nxjerrjen e një konstatimi nga palët që është   ndërmjetësuar, monitoruar e njëkohësisht ishin dhe mbein garanatues të zbatimit të Marrëveshjes së Konçulit.

Kjo marrëveshje, do të duhej të RISHIKUAR  ZBATUESHMËRIA, si për:

Të gjitha forcat Serbe që janë të përqëndruara nëpër vendbanime e lokalitete  të Preshevës, Medvegjës e Bujanocit, të  tërheqin nëpër kazerma, duke përfshi edhe heqjen  e 48 MINIBAZAVE në Zonën Tokësore të Sigurisë,  pasi kemi militarizim të lartë në këtë Rajon,  kjo është mos zbatim  i Marrëveshjes së Konçulit,

Amnistia e ish-Ushtarëve të UÇPMB-së nuk është respektuar, kjo është shkelje e Marrëveshjes së Konçulit, Policia Multietnike, do të duhej instaluar në përpjestim të popullatës, edhe  në hierarkinë Komanduese e  zingjirin Komandues në Policin Multietnike, kjo është mos respektim i Marrëveshjes së Konçulit,

 

Kujtoj opinionin e gjërë, se pas 4  dite,  të nënshkrimit  të Marrëveshjes së Konçulit, është vrar Ushtaraku i lartë i Ushtrisë Çlirimitare për Preshevë, Medvegjë e Bujanoc, Komandant Ridvan QAZIMI-LLESHI, nga Tërnoci, që ishte njëkohësisht pjesë negucuese për arritjen e armëpushimit dhe nënshkrimin e Marrëvshjes së Konçulit.   

Përveqë TJERASH, kërkohet të zbardhet vrasja enigmatike e këtij Komandanti dhe hetimi i një Komisioni hetues ndërkombëtarë mbi ndriçimin e rastit.

Ushtria Çlirimitare për Preshevë, Medvegjë e Bujanoc, mbrojti pragun, nderin dhe dinjitetin e shqiptarëve, prandaj    Marrëveshja e Konçulit, është momenti  fundit edhe pas kësaj periudhe kohore të vlerësohet.

 

Të dilet me një konstatim  pasi Marrëveshja e Konçulit,  ishte rrjedhoj e kryengritjes ësë armatosur përmesë  Ushtrisë Çlirimitare për Preshevë, Medvegjë e Bujanoc, tri komuna, dhe kan mbajtur dhe organizuar edhe Referendumin e datës 1 dhe  2 marsit 1992.

 

Shqiptarët, në Serbi jetojn në kushte pushtimi klasik,u jemi ekzpozuar frigës, urrejtjes, militarizimit, nën tendenca të vazhdueshme për shpërngulje, pasivzim e pastrim etnik. Në  23 vjetorin e Marrëveshjes së Konçulit, jan shumë arsye të njohura, për mos zabtimin e kësaj Marrëveshje.

 

*Autori i këtij vështrimi është profesori Refik HASANI, ka edhe një punim më të gjërë, prezentuar në konferencë shkencore mbi  Marrëveshjen e Konçulit.


Send this to a friend