Sekretari i Përgjithshëm i Partisë së Lirisë Tedi Blushi, ka publikuar një sërë dokumentesh që, sipas tij, hedhin dritë mbi çështjen e shumëdiskutuar CEZ-DIA.

Sipas Blushit, kompania DIA ka qenë “fillim e mbarim një krijesë amerikane” dhe nuk ka pasur asnjë lidhje me Ilir Metën.

Ai thekson se bazuar në prova ligjore dhe dokumente zyrtare, figura kryesore e kompanisë ka qenë shtetasja amerikane Rebecca Gaskin, e cila, sipas tij, ka ushtruar rolin drejtues si de facto ashtu edhe de jure.

Në deklaratën e tij, Blushi i referohet dëshmive, e-maileve dhe dokumenteve të ndryshme, përfshirë edhe regjistrimet në QKR, për të argumentuar se Gaskin ka qenë përfaqësuesja ligjore dhe vendimmarrësja kryesore e DIA-s, madje edhe në proceset e arbitrazhit ndërkombëtar.

Në të njëjtën kohë, ai ka ngritur akuza të forta ndaj kryeministrit Edi Rama, duke pretenduar se është “i vetmi zyrtar i lartë i përfshirë” në aferën CEZ-DIA dhe duke e lidhur atë me vendimin për zgjidhjen e konfliktit me kompaninë çeke CEZ, që sipas tij i ka kushtuar shtetit shqiptar 479 milionë euro.

Fjala e plotë:

Për transparencë të plotë para opinionit publik vendas dhe ndërkombëtar, po publikojmë sot provat ligjore që vërtetojnë të vërtetën e vetme dhe të pakundërshtueshme se kompania DIA, ishte fillim e mbarim, një krijesë amerikane dhe se as ka patur, as mund të kishte dhe as mund të ketë lidhje me Presidentin Ilir Meta.
Sot do të faktojmë mbështetur vetëm mbi prova ligjore, se shtetasja amerikane Rebecca Gaskin ishte Nr. 1 i DIA-s, jo vetëm de facto por edhe de jure.
Lidhur me CEZ-in, është e provuar se ajo i krijoi lidhjet për DIA pasi kishte përvoja në Çeki dhe referencat e kompanive amerikane në Çeki janë përdorur edhe si referenca pranë CEZ për lidhjen e kontratës, siç ka dëshmuar përfaqësuesi i lartë çek i kësaj kompanie, Z. Josef Hejsek në 20 Dhjetor 2011 në Prokurorinë e Tiranës dhe nën betim.
Sepse ishte Rebecca Gaskin një nga 3 aksionerët e kompanisë mëmë të DIA-s dhe se ajo ka qenë vendimtare për lidhjen e marrëveshjes CEZ-DIA.
Sepse siç deklaron Elvis Mataj, në të paktën dy e-maile, të datës 10 dhjetor 2010 dhe 9 prill 2014, ajo ishte Nr.1 de facto i DIA-s.
Por, siç do ta provojmë në vijim ajo edhe në dokumentat e QKR del edhe de jure Nr.1 i DIA-s në momentin kur shkarkon Kastriot Ismailin nga administrator.
Pra emri i saj është kudo edhe në vendimet e gjykatave shqiptare kundër DIA-s, por edhe në Arbitrazhin e Vjenës.
Por le të vijojmë me publikimin e provave.
Së pari po bëjmë publik, një nga email e Z. Elvis Mataj, të datës 10 dhjetor 2010, drejtuar përfaqësuesit të lartë çek të CEZ, Z. Josef ku ai pohon se Znj. Rebecca Gaskin ishte de facto Nr.1 i DIA.
Vijojmë me provën tjetër ligjore, dëshminë e përfaqësuesit të lartë çek të CEZ-it, Z. Josef Hejsek, dhënë nën betim para prokurorit, më 20 dhjetor 2011, ku ai pohon të vërtetën e vetme se kontakti i CEZ me DIA-n është rekomanduar nga kompania mëmë DIA e Uashingtonit, me argumentin se sipas tyre kishte përvojë në mbledhjen e borxheve në të gjithë botën në vlerë prej rreth 4 miliard dollar, pa harruar edhe referencat për disa punë që po bënin në Çeki.
Konkretisht, Hejsek dëshmon se “referencat, që ato sollën nga DIA e Uashingtonit, ishin ato që na bënë të lidhnim kontratën. Ata kanë thënë se kanë mbledhur rreth 4 miliard USD në të gjithë botën dhe e kishin provuar teknologjinë e tyre, si t’i mblidhnin borxhet dhe përdorën disa referenca se po bënin disa punë edhe në Republikën Çeke, si kompani amerikane”.
Vijojmë tani, më një tjetër provë, dëshminë e dhënë nga Z. Hejsek më 26 tetor 2014 në Arbitrazhin e Vjenës.
Duke folur për aksionerët e DIA-s, ai deklaron, citoj: “ishte një zonjë amerikane e lidhur me kompaninë e z. Ismailaj, znj. Rebecca Gaskin. Në disa dokumente është përdorur emri i një avokateje si “person përgjegjës”; kjo ka shumë të ngjarë të ketë qenë znj. Gaskin”.
Gjithashtu, në paragrafin 53 të dëshmisë së tij në Arbitrazhin e Vjenës, Z. Hesjkek deklaron se “M’u vu gjithashtu në dispozicion e-maili i Z. Mataj, i datës 18 janar 2011, me të cilin më është dërguar një pyetësor i dytë lidhur me aksionarët e DIA-s. Ky pyetësor, në veçanti, përfshin një referencë për aksionarët e DIA-s, përkatësisht dy anëtarë të bordit të “DIA”-s dhe znj. Rebecca Gaskin.
Vijojmë, me një tjetër provë, e-mail e Z. Elvis Mataj, dërguar më 10 dhjetor 2010 për Z. Hejsek, për kompaninë mëmë dhe aksionerët.
Ndër të tjera Z. Mataj evidenton se:
“DIA dhe filiali i saj Somerset Trade Finance, LLC aktualisht kanë zyra rajonale në Shtetet e Bashkuara, Rusi, Europën Lindore dhe Afrikë.
M.SH – Drejtor Menaxhues
Ph.R – Drejtor Menaxhues, Somerset Trade Finance”
Mandej Z. Mataj, saktëson në emailin drejtuar Z. Hejsek, se “Ekipi i ekspertëve drejtohet nga Këshilltarja e Përgjithshme e DIA-s, znj. Rebecca Gaskin, e cila ka një përvojë të gjerë dhe të konsoliduar ndërkombëtare në vendet në zhvillim dhe në Afrikë, në transaksione dhe instrumente të lidhura me borxhin, në menaxhimin e borxhit të korporatave dhe qeverive, si dhe në këshillim financiar.”

Vijojmë me një tjetër provë ligjore, e-mail e datës 18 janar 2011 që Z. Elvis Mataj i dërgon prapë Z. Hejsek në lidhje me tre aksionerët e DIA, ku që në krye të këtij komunikimi qartëson “Ju lutem, gjeni bashkëlidhur një draft përgjigjesh në lidhje me kontratën ndërmjet CEZ dhe DIA.”
Në këtë e-mail pyetjes konkrete:
“Kush janë pronarët e DIA-s?”
I jep përgjigjen shteruese:
“Debt International Advisory – Dega Shqipëri është një partner dhe filial i “Debt Advisory International, LLC”. Grupi i aksionarëve përbëhet nga ekspertët ndërkombëtarë më me përvojë në mbledhjen e borxheve dhe këshillimin financiar, si edhe nga investitorë vendas të spikatur.
Struktura kryesore e aksionarëve është si më poshtë:
a) Z. Michale F. Sheehan
b) Z. Philip G. O’Rourke
c) Znj. Rebecca Gaskin”
Pasi njihet me këtë përgjigje, Z. Hejsek nuk vonon dhe po në datën 18 janar 2011, i çon një letër zyrtare Pragës ku i informon se DIA mëmë ka portofol mbi 40 miliard dollarë borxhe dhe 3 emrat e aksionerëve.
“Debt Advisory International menaxhon një portofol prej mbi 40 miliardë dollarësh amerikanë në mbledhjen e borxheve dhe instrumente të tjera të borxhit në mbarë botën.”

Vijojmë me provën e radhës, intervistën e Z. Vojsava Ismailaj, bashkëshortes së Z. Kastriot Ismailaj, dhënë më 12 shkurt 2016, ku ndër të tjera shprehet se “Rebeka ka qenë bashkëpunëtore e Kastriotit në pothuajse të gjitha bizneset e tij, natyrisht edhe në biznesin e DIA-s. Ajo dhe Kastrioti i merrnin vendimet së bashku”.
Në po këtë intervistë, Znj. Vojsava Ismailaj denoncon se “kam dyshime të forta, se ka marrëveshje të errëta mes shtetit shqiptar dhe Znj. Rebeka. Përndryshe, ajo do duhej të ishte tani njësoj si Kastrioti: E arrestuar dhe nën akuzë.

Tani kalojmë dhe tek një tjetër provë zyrtare, që shpërndan çdo mjegull, shuan çdo hamëndsim dhe e kap demin prej brirësh.
Është kopje e ekstratit historik të regjistrit tregtar për të dhënat e subjektit “DIA – Dega në Shqipëri” dhe ku qartësisht sqarohet se përfaqësuesi ligjor është Znj. Rebecca Louise Gaskin Gain.
Në këtë dokument zyrtar shtetëror, provë ligjore, saktësohet gjithashtu se : “Kompetencat lidhur me procesin e arbitrimit që zhvillohet në Vjenë me shoqërinë Operatori i Shpërndarjes së Energjisë Elektrike (OSHEE) dhe të gjitha kompetencat e tjera do t’i ketë Znj. Rebecca Louise Gaskin Gain.
Në rubrikën “historiku i regjistrimit” të këtij dokumenti zyrtar, në aktin e datës 1 dhjetor 2014, saktësohet se “
“Depozitimi i vendimit datë 1.12.2014, ku është vendosur: Të shkarkoj Z. Kastriot Ismailaj si Administrator të degës në Shqipëri dhe të emëroj Z. Ali Cena në pozicionin e Administratorit të degës.
Kompetencat lidhur me procesin e arbitrimit që zhvillohet në Vjenë me shoqërinë Operatori i Shpërndarjes së Energjisë Elektrike (OSHEE) dhe të gjitha kompetencat e tjera do t’i ketë Znj. Rebecca Louise Gaskin Gain.”
Pra është shumë i qartë shkarkimi i Z. Kastriot Ismailaj dhe që Rebecca merr gjithë përfaqësimin në Arbitrazh.
Pra Rebeca ishte jo vetëm partnerja, por edhe shefja e Z. Ismaili te DIA, përndryshe si mund ta shkarkonte nga administrator në 1 Dhjetor 2014.
Kush të shkarkon si Administrator? Pronari dihet. Se vartësi nuk mund të shkarkojë eprorin e vet.
Pra sikundër vërtetohet, jo nga një, por nga të gjitha këto prova ligjore, fakte të pakundërshtueshme dhe të qarta si dritë e diellit, se DIA nga fillimi në fund ka qenë një krijesë amerikane e stërprovuar tanimë me këto dokumenta dhe as ka patur dhe as mund të kishte lidhje me Ilir Metën.
Vetëm një drejtësi e kapur deri në fyt, e lidhur me kapistallin e Edi Ramës dhe për llogari të Sorosit e mafias ndërkombëtare, jo vetëm mund të ngatërrojë METE-n me Metën, por vetëm një drejtësi e tillë, mund të përpiqet që Rebekën ta zëvendësojë me Ilir Metën te cështja e DIA-s.
Këtu problem nuk është te Rebeca, por te SPAK-u që i “harron” qëllimisht faktet që provojnë ligjërisht se ajo dhe vetëm ajo ishte lidhja e vërtetë e DIA me CEZ-in.
Me të drejtë gruaja e Kastriot Ismailaj bën pyetjen se pse pas shkarkimit të Kastriot Ismailaj si administrator i DIA-s në QKR, Rebeca vendosi t’i kundërvihet DIA-s në Arbitrazh kundër CEZ?
Përgjigjen për këtë pyetje e jep padia zyrtare e KLSH kundër Qeverisë Rama për faljen e 479 milionë eurove CEZ-it.
Ndaj në emër të Partisë së Lirisë, përsëris thirrjen drejtuar të gjithë gazetarëve dhe analistëve, përfaqësuesve të shoqërisë civile, por edhe të trupit diplomatik të akredituar në Tiranë, të vijnë më 27 prill në seancën e parë të gjykimit në themel, si edhe në të gjitha seancat e tjera, për të parë se si u justifikua më 21 tetor 2024 rrëmbimi mafioz i Presidentit Meta mbështetur vetëm mbi gënjeshtra dhe falsifikime.
Ejani të shihni se si DIA ishte një krijesë de facto dhe de jure amerikane dhe se si se si letërporositë janë nisur vetëm me qëllime mashtrimi të autoriteteve amerikane dhe të tjera!
Ejani të shihni se si “DIA” rezulton një strukturë e ndërtuar dhe e përdorur për interesa të errëta, në bashkëpunim me qeverinë, në funksion të aferës së 479 milionë eurove me CEZ-in, një nga skandalet më të rënda, për të cilin Kontrolli i Lartë i Shtetit ka bërë kallëzim penal, ndërsa dosja vazhdon të flejë.
Transparenca është e vetmja rrugë drejt së vërtetës. Mos mungoni në asnjë seancë, për të parë nga afër çmontimin e një procesi farsë, politik dhe kriminal, ndaj Presidentit të Partisë së Lirisë, një proces që sot, më shumë se kurrë, kundërmon nga vendimi i Gjykatës së Lanës. bw

Besimtarët ortodoksë në të gjithë vendin festojnë sot Pashkët. Me lutjet për paqe dhe mirësi, ata ndoqën meshën e ngjalljes së Krishtit në Kishat dhe Katedralet në gjithë vendin.

Në Tiranë, mesha e shenjtë e Pashkës u kremtua në Katedralen ‘Ngjalla e Krishtit’, nën drejtimin e Kryepeshkopit Joan.

Besimtarët kanë ndezur qirinj në “Katedralen Ortodokse Ngjallja e Krishtit” për të çuar në shtëpi dritë nga drita e Jezukrishtit i cili tanimë u ngjall vërtetë.

Festimet do të vijojnë gjatë gjithë ditës së diel.

Pashka ortodokse kremtohet të dielën e parë pas ekuinoksit të pranverës, apo të dielën e parë pas hënës së parë të plotë të muajit. Sipas interpretimit biblik me ringjalljen e Krishtit ndodh kalimi nga vdekja në jetë nga e Premtja e madhe kur vdes Jezu Krishti në të Dielën e Pashkëve kur ngjallet. gsh

Gazetarja Klodiana Lala, e ftuar në emisionin ‘Kjo Javë’ në News24 te moderatores Nisida Tufa, u ndal te skandali i aeroportit të Vlorës, për të cilin SPAK po heton. Ajo bëri me dije se fillimisht akuzat ishin ngritur ndaj dy anëtarëve të komisionit të dhënies së koncesionit, por aktualisht numri i tyre ka shkuar në shtatë, të cilët po hetohen për shpërdorim detyre në lidhje me tenderat.

Sipas saj, hetimi i nisur nga SPAK ka filluar rreth pesë vite më parë, pas një denoncimi nga një kompani e përjashtuar nga gara. Në fokus është projekti i Aeroporti i Vlorës, i cili po ndërtohet në zonën e Nartës, një territor i diskutuar edhe për çështje pronësie dhe status të mbrojtur.

Nga hetimet paraprake rezulton se anëtarët e komisionit kanë favorizuar një bashkim operatorësh ekonomikë, ku përfshihen Mabco Construction, YDA Group (e cila më pas është tërhequr) dhe 2A Group. Sipas Lalës, këto kompani nuk plotësonin dokumentacionin e nevojshëm, por pavarësisht kësaj janë shpallur fituese. Ajo theksoi se hetimet nuk ndalen vetëm tek anëtarët e komisionit. Një pjesë e dytë e dosjes, e cilësuar “top secret”, përfshin zyrtarë të niveleve të larta, ndërsa po verifikohet roli i institucioneve, përfshirë Ministria e Infrastrukturës dhe Energjisë. Sipas gazetares, dyshohet se gara ka qenë e paracaktuar dhe kompanitë fituese janë përzgjedhur paraprakisht. Ndërkohë, projekti i aeroportit mbetet i bllokuar për shkak të përplasjeve mes aksionerëve, duke e lënë një nga investimet më të mëdha infrastrukturore në vend në një situatë të paqartë. Në përfundim, Lala theksoi se, për shkak të ndjeshmërisë së hetimit dhe mungesës së publikimit të emrave, duhet treguar kujdes në trajtimin e çështjes, ndërsa pritet që hetimet të zbardhin përgjegjësitë në nivele më të larta.

“Kur e kam raportuar lajmin ishin dhënë akuza për dy persona, anëtarët e komisionit të dhënies së koncesionit. Sot janë 7 anëtarë, që akuzohen për shpërdorim për tenderat. Është hetim i nisur 5 vete më parë pas denoncimi të një kompanie që ishte përjashtuar nga gara. Aeroporti i Vlorës po ndërtohen në zonën e Nartës, që është përfolur për grabitje pronash. U diskutua shumë dhe për pjesën e zonës së mbrojtur, ndonëse qeveria e dha me koncesion. Nga hetimet e SPAK, rezulton se anëtarët e Komisionit të së dhënies së Koncesionit kanë favorizuar bashkimin e operatorëve ekonomikë, ku bëhet fjalë për “Mabco Costruksion”, e Pacollit, “Yda Group” (Kompania turke që u tërhoq) dhe “2A Group”, që janë në përplasje të fortë me njëri-tjetrin, një kalavar i gjatë procesesh gjyqësore dhe kallëzime të ndërsjellta. Rezulton se këto kompani nuk kishin dokumentacionet e nevojshme, por anëtarët e këtij komisioni nuk i kanë konstatuar dhe e shpallën ftuese kompanitë. Por a janë këta 7 anëtarë fajtorët? Pjesa e dytë e hetimit përfshin zyrtarë të lartë, hetim që po mbahet top secret. Bëhet fjalë për hetim të zyrtarëve në nivele të larta. Bëhet fjalë për Ministrinë Infrastrukturës, që zti Rama e ka trumbetuar shumë këtë projekt. Këto kompani rezulton se janë paracaktuar. Rezulton se gara ishte e paracaktuar. Është duke u parë roli i zyrtarëve të lartë. Ajo që duhet të na shqetësojë sot është fakti se aeroporti i Vlorës ka ngelur peng, pasi ka përplasje mes dy aksionerëve. Për sa kohë nuk janë bërë publike emrat, duhet të jemi të kujdesshëm, pasi bëhet fjalë për vepra të mëdha infrastrukturore.”, pohoi ajo.

News24 zbardh detaje nga hetimet e SPAK, lidhur me paracaktimin e konsorciumit fitues për ndërtimin e Aeroportit të Vlorës.

Në dosjen e Prokurorisë së Posaçme, thuhet se “ka dyshime që anëtarët e komisionit të dhënies së koncesionit në bashkëpunim me njëri-tjetrin, kanë favorizuar bashkimin e shoqërive “Mabco Costruksion”, “Yda Group” dhe “2A grup” në kualifikimin dhe në shpalljen fituese të procedurës së koncesionit”.

Hetimet për këtë çështje, nisën pas kallëzimit të kompanisë Al-De corporation LTD, nëpërmjet shtetasit Aldi Celi. 5 vite pas këtij kallëzimit, SPAK thotë se: “Nga veprimet hetimore të kryera ka rezultuar se anëtarët e komisionit të dhënies me koncesion, nuk kanë konstatuar mungesën e dokumentacionit të nevojshëm të bashkimit të operatorëve ekonomikë fitues, Mabco Construksion sh.a, YDA Groop dhe 2A group, por e kanë kualifikuar dhe shpallur më pas fitues në kundërshtim me rregullat e procedurës konkuruese”, thekson SPAK.

Nga hetimet rezulton se pas krijimit të bashkimit të operatorëve ekonomike, anëtarët e grupit duhet të përcaktojnë me prokurorë përfaqësuesin e tyre për dorëzimin e ofertës.
Marrëveshja e shkruar dhe prokurora, duhet të dërgohen bashku me kualifikimet dhe ofertën ekonomike dhe të nënshkruhet nga përfaqësuesi, por kjo kërkesë nuk është përmbushur nga shoqëria 2A group.

Hetimet kanë zbuluar më tej, se operatorët ekonomike nuk kanë dorëzuar bilancet si dhe raportet e auditimit për vitet që kërkohet, shoqëria 2 A Group për vitin 2016 dhe shoqëria Mabatex për vitin 2019.

Gjithashtu nga shoqëritë “Mabco construksion” dhe Yda Group” nuk është dorëzuar dokumentacioni për përfituesin fundit të aksioneve, ku të përcaktohen përqindjet e secilit aksionar deri tek zotëruesi fundor.

Lidhur me kriterin e kapacitetit teknik, një prej kompanive duhet të provonte se ka bërë rivonim të 10 pistave gjatë 10 viteve të fundit, ndërtimin e të paktën 2 terminaleve ne 15 vitet e fundit, si dhe ndërtimin e 1 kullë të trafikut ajror gjatë 15 viteve të undit.

Nga hetimet rezulton se kjo kërkesë nuk është përmbushur nga shoqëritë Mabco dhe Yda Group. Nga shoqëria Mabco Construksion është dorëzuar dokumentacion për aeroportin Nursultan Nazarbayev, Astan Kazakiztan, por SPAK thotë se nuk evidentohet realizimi për ndërtimin e një kullë të trafikut ajrore, por mbetet vetëm konfirmim nëpërmjet një letre nga ana e zv.kryeministrit të Kazakistanit.

Prokuroria iu ka komunikuar akuzën e shkeljes së barazisë në tendera, kryer në bashkëpunim 7 anëtarëve të komisionit të dhënies me koncesion, pasi ka dyshime se kanë favorizuar bashkimin e shoqërive Mabco Costruksion, Yda Group dhe 2A grup në kualifikimin dhe në shpalljen fituese të procedurës së koncesionit.

“Nuk ka vjedhje më të madhe se kjo. Vetëm truall publik aty janë 1 milion e 200 mijë metër katrorë. Investimet që janë bërë, thellimet, leverdishmëria e jashtëzakonshme e këtij porti për të gjithë zonën nga Mati gjer te Ura e Mifolit. Dhe autoriteti i BE për portet e kishte klasifikuar Durrësin si port të një rëndësie strategjike, e kishte studiuar Durrësin si port të një rëndësie strategjike. Të gjitha studimet e shpalosjes së forcave të armatosura të Shqipërisë në kuadër të NATO-s, Durrësin e kishin në epiqendër.

Nuk kishin përcaktuar as Vlorës, as Sarandën, as Shëngjinin, por Durrësin. Pra, çdo gjë ishte e stabilizuar.
Durrësi, me infrastrukturën e re që ndërtohej, me Rrugën e Kombit, me hekurudhën Durrës-Prishtinë, me Korridorin 8, me aksin veri-jug, Durrësi shndërrohej epiqendra më kryesore e transportit në rajon. Dhe unë e kam deklaruar në mënyrë të përsëritur, një nga kundërshtimet më të forta, më të egra që u bë për ndërtimin e Rrugës së Kombit ishte sepse dëmton portet strategjike të tjera në rajon. Dhe natyrisht fuqizohej Durrësi.

Durrësi dilte port kryesor. Dhe këtij i vuri syrin e ciklopit Edi Rama dhe do të bëhet multimiliarder jashtë çdo imagjinate. Por ka një tjetër aspekt, natyrisht Durrësi është ky, port tjetër mund të ndërtohet sepse nevojat rriten, etj me radhë, por zëvendësimi i Portit të Durrësit me një port në Porto Romano 4 herë më të vogël në sipërfaqe dhe kapacitete sa Porti i Durrësit, 8 herë më të vogël se Porti i Selanikut, 44 herë më të vogël se Pireu, ky është një akt absolutisht fund e krye antikombëtar, në një kohë kur fizibiliteti nga Adriatiku drejt Europës qendrore është më i përshtatshmi.

Kur hyn në krime të tilla monstruoze, nuk ke të ndalur. Çfarë bën tani? Shkonte në Bruksel, shkonte edhe në selinë e NATO-s dhe u thoshte ta ndërtojnë këtë port. Natyrisht nuk i ndërhyn një vendi sovran për të ndërtuar portin, por meqenëse kërkon, atëherë porti duhet të ketë ato kushte që duhet të ketë një port strategjik për NATO-n. Porti i Durrësit i plotëson kushtet pasi është port strategjik,” tha Berisha./Dosja.al

Kryetari i Partisë Demokratike, Sali Berisha deklaroi se afera e portit të Durrësit, tenderi i këtij projekti është i njëjtë me atë të Tunelit të Llogarasë. Ai tha nga Durrësi se Balluku është kryeekspertja, gruaja më mafioze që kanë parë trojet shqiptare.

Mes të tjerash ai tha se ajo e ka vënë Ramën para.

“¼ e Portit të Durrësit nuk ka asnjë vlerë. I duhet për kontrabandë, se i vinë anijet nga Tunizia, Libia, shkarkojnë aty. Një gjobë e tmerrshme për një vepër publike që bëhet për të zëvendësuar vjedhjet e tij. Tenderi identik me tunelin e Llograsë. Kryeekspertja, grua më mafioze se ajo në këto troje, s’ka lindur, dhe vetëm Edi Ramën ka më përpara. Ai mendoi se do të mund të bënte me Pacollin dhe Ademin dhe i merr e përjashton dhe zgjedh kompaninë që ndante më shumë. U desh një ndërhyrje energjike e partnerëve tanë që ky tender megakorruptiv, të anulohej. Ajo bashkë me Edi Ramën, se lubia është bashkëpunëtore.”, tha ai. bw

Analisti Fatos Lubonja tha se Brukseli sheh si problem mosheqjen e imunitetit të Ballukut nga Rama dhe mazhoranca e tij në Parlament, si dhe mbrojtjen që i bëri kundër drejtësisë, duke tentuar që ta kapë atë.

“Në Bruksel problem është mosheqja e imunitetit të Ballukut që nuk u aprovua, ky është problem i madh. Në Gjykatën e Lartë mendoj se është influenca e po atij që nuk pranoi që të hiqej imuniteti i Ballukut. Kjo vjen nga reforma dhe interpretimi që i bënë këta për arrestimet e të korruptuarve në fillim. Në Bruksel kjo mendoj se do shihet si kontroll i drejtësisë”, tha Lubonja në studion e “Kjo Javë” në News 24 mbrëmjen e sotme.

Analisti dha mendimin e tij edhe për çështjen e integrimit të Shqipërisë, ecurinë e deritanishme dhe shkaqet e hapjes së grupkapitujve.

Lubonja theksoi se integrimi deri tani ka qenë më shumë çështje gjeopolitike për shkak të luftës në Ukrainë dhe jo për standardet.

“Lidhur me integrimin, faktorët e futjes së Shqipërisë në Evropë mendoj se nuk kanë të bëjnë vetëm me standardet, por janë edhe faktorët gjeostrategjikë. Nëse ju kujtohet, disa vjet më herët, para luftës në Ukrainë, kanë qenë 3 shtete kritike, Gjermania, Holanda dhe Greqia, veçanërisht dy të parat, kërkonin shumëçka që Shqipëria s’kishte realizuar, ishte Basha kreu i opozitës. Në luftën në Ukrainë Gjermania dhe Holanda u bënë përkrahëse të idesë dhe shkaku ishte gjeostrategjik dhe jo standardet. Nuk e dimë nëse strategjia mbetet e njëjtë, koha ndryshon, lufta në Ukrainë nuk është e njëjta”, u shpreh ai.

-Kur dhimbja bëhet histori dhe historia bëhet dritë

… Jeta e Kozeta Mamaqit, nuk mund të tregohet me fjali të zakonshme. Kërkon frymë. Kërkon heshtje. Kërkon dhimbje për t’u kuptuar…

Një grua që nuk u thye asnjëherë

Ka fate që nuk tregohen, por rrjedhin si lumenj të nëndheshëm në shpirtin e një njeriu. Ka jetë që nuk shkruhen me bojë, por me plagë. Dhe ka gra që nuk jetojnë kohën e tyre, por përballen me të, e sfidojnë, e durojnë dhe në fund, e mundin me kurajo. Kjo është historia e Kozeta Mamaqit.

Ka jetë, që humbasin pa zhurmë në detin e harresës. Dhe ka të tjera, që përplasen si dallgë të egra në brigjet e fatit, që thyhen, copëtohen, por nuk zhduken. Jeta e Kozeta Mamaqit, nuk mund të tregohet me fjali të zakonshme. Kërkon frymë. Kërkon heshtje. Kërkon dhimbje për t’u kuptuar.

Kjo jetë nuk është fjalë. Është ndjenjë. Është forca që nuk bërtet, por qëndron. Është dashuria që nuk kërkon, por jep. Kozeta nuk është thjeshtë një emër. Është histori, që ecën mbi plagë. Është një grua, që e ka mbajtur jetën mbi shpinë si një kryq të rëndë, pa u ankuar, pa u përkulur, pa e ulur kokën.

Dhe mbi të gjitha, është kujtesë. Një kujtesë që na mëson, se historia nuk është vetëm ajo që shkruhet në libra, por ajo që jeton në zemrat e njerëzve si Kozeta Mamaqi. Një grua, që nuk u përkul. Një nënë, që nuk reshti së dashuruari. Një shpirt, që edhe sot rrezaton dritë.

Në pamje të parë, mund të duket si grua e qetë, me buzëqeshje të lehtë, thuajse të ndrojtur. Por pas atij qetësimi të jashtëm, fshihet oqean i tërë përjetimesh, univers dhimbjesh të pashprehura, arkiv kujtimesh që nuk plaken.

Ka jetuar dy jetë. Një jetë në dritë, kur fjala ishte mision, kur zëri i saj udhëtonte nëpër valët e radios dhe prekte zemrat e njerëzve. Dhe një jetë në errësirë, kur fjala iu mor, kur zëri iu shua, kur duart nuk mbanin më lapsin, por lopatën e internimit. Njëra me ëndrra, tjetra me dhimbje. Por të dyja me shpirt të njëjtë, të madh, fisnik dhe të pathyeshëm.

Por ajo që e bën Kozetën të pazakontë, nuk është fakti që vuajti. Shumë vuajtën. Ajo që e bën të rrallë, është mënyra si e përballoi vuajtjen. Nuk u bë asnjëherë e ashpër. Nuk u bë asnjëherë e hidhur. Nuk e humbi asnjëherë butësinë, atë njerëzoren e brishtë që shumë të tjerë, e shuajnë në përballje me padrejtësinë.

Në vend që të mbyllej, u hap. Në vend që të urrej, dashuroi më shumë. Në vend që të thyhej, u përkul vetëm sa për të marrë frymë. Dhe u ngrit përsëri. Ka çaste në jetën e çdo njeriu, kur vendos, të bjerë apo të qëndrojë. Kozeta nuk e pati luksin të zgjedhë. Jeta e hodhi në humnerë. Me duar të gjakosura, u ngrit vetë lart.

E morën nga shtëpia si “armike”. Ia zhveshën dinjitetin në sytë e botës. Ia shkatërruan profesionin. Ia ndanë fëmijët nga gjoksi. Ia burgosën babanë. Ia shuan ëndrrat. Megjithatë, nuk arritën t’i marrin shpirtin. Sepse ka njerëz, që jetojnë me frymën. Dhe ka të tjerë, që jetojnë me shpirtin. Kozeta kishte shpirtin mbi gjithçka. Një shpirt i fortë, i padorëzuar.

Në këtë rrëfim, nuk do të gjeni vetëm biografi, por një udhëtim. Një kalvar. Një dëshmi të gjallë, se dhimbja mund të të rrëzojë, por edhe të të lartësojë. Sepse Kozeta Mamaqi, nuk është vetëm një grua që nuk u thye. Është një grua, që duke mos u thyer, i dha kuptim vetë qëndresës.

Dhe ndoshta, në fund të kësaj historie, do të kuptojmë diçka të thjeshtë, por të madhe. Forca nuk është të mos rrëzohesh, por të ngrihesh çdo herë edhe kur jeta të ka marrë çdo gjë.

Fëmijëria në dritë, botë që do të shembej

Fëmijëria e Kozeta Mamaqit, ishte si mëngjes pranvere, e butë, e ndritshme, plot ngjyra dhe e mbushur me pafajësi, që vetëm vitet e para të jetës dinë ta falin. Ishte kohë, kur bota dukej e rregullt, e drejtë, pothuajse e përkryer, sikur gjithçka kishte vendin e vet dhe asgjë nuk mund të rrëzohej.

Në atë shtëpi tiranase ku u rrit, jeta kishte ritmin e librave që hapeshin çdo ditë dhe të fjalëve, që peshonin më shumë se sendet. Biblioteka e të atit, nuk ishte vetëm një mobilje, por tempull dijesh, ku çdo libër kishte një histori dhe çdo faqe mbante një frymë.

Dashnor Mamaqi ishte për të, portret që e tejkalonte përmasën e zakonshme të babait. Ishte një burrë, që mbante gjithmonë librin në dorë, një njeri që fliste pak, por që mendonte thellë. Për Kozetën e vogël, ishte si një lis i madh, i fortë, i qetë dhe i palëkundur. Mbështetje e sigurtë, në një botë që dukej e qëndrueshme.

Por në atë shtëpi, nuk kishte vetëm seriozitet. Nënë Shpresa sillte dritë, gjallëri, buzëqeshje që e zbuste çdo ditë. Mes tyre, Kozeta u rrit si një fije drite që përthithte gjithçka. Dashurinë për librin, ndjeshmërinë për njerëzit, respektin për dijen.

Fëmijëria ishte e mbushur me tinguj pianosh, me recitime, me lojëra që sot duken si kujtime të largëta të një bote më të pastër. Ndiqte kurse, mësonte, zbulonte botën me kureshtje të pangopur. Kujtonte kishën si një vend misterioz, me vajza të veshura bukur, që i dukeshin si figura përrallash. Kujtonte xhaminë si një vend ku ngatërroheshin këpucët, por ku kishte një lloj magjie të çuditshme fëmijërore. Ishte kohë kur besimi, loja dhe kureshtja bashkëjetonin pa konflikte, pa frikë.

Ishte kohë pa hije, sepse hija nuk kishte ardhur ende. Në atë periudhë, Kozeta nuk e njihte fjalën “frikë”. Nuk e njihte padrejtësinë. Nuk e njihte humbjen. Jeta ishte familje, shkollë, libra, ëndrra. Donte të bëhej mjeke. Të shpëtonte jetë. Të ishte pranë njerëzve në momentet më të vështira. Ishte dëshirë e pastër, e lindur nga një zemër, që kishte prirje për të ndjerë dhimbjen e tjetrit.

Por në atë shtëpi ku ëndrrat lindnin, kishte edhe një ndikim të fortë, fjala e babait. Dhe Kozeta, me respektin e thellë që kishte për të, zgjodhi të ndiqte rrugën që i sugjeroi, gjuhën dhe gazetarinë. Nuk ishte dorëzim, por besim. Lidhje e fortë midis bijës dhe babait, ku fjala e tij kishte peshën e orientimi jetësor.

Nuk e dinte atëherë, se pikërisht ajo rrugë do ta çonte drejt një jete, që nuk kishte asgjë të përbashkët me qetësinë e fëmijërisë. Sepse çdo dritë, sado e fortë, hedh hije pas vetes. Dhe hija po afrohej ngadalë. Pa zhurmë. Pa paralajmërim. Si një re e zezë, që mbulon diellin pa pyetur.

Bota e saj e vogël, e ndërtuar mbi dashuri, dije dhe siguri, do të shembej një ditë, jo nga koha, por nga dora e njeriut. Dhe ajo vajzë që luante me tingujt e pianos dhe ëndërronte të shpëtonte jetë, do të përballej shumë shpejt, me një realitet që nuk shpëtohej dot.

Pikërisht aty, në atë fëmijëri të ndritur, u mboll fara e asaj që do ta mbante gjallë, në vitet më të errëta. Forca për të mos u bërë e egër, butësia për të mos harruar të jetë njeri dhe drita e brendshme, që nuk shuhet edhe kur gjithçka përreth errësohet.

Zëri që nisi të formësohej

Ekziston në jetën e çdo njeriu, kur zëri i tij fillon të marrë formë. Jo vetëm si tingull, por si identitet. Si mënyrë për të qenë në botë. Për Kozeta Mamaqin, ky çast erdhi herët, si thirrje e brendshme që nuk bën zhurmë, por që nuk të lë të qetë.

Hyri në auditorët e gjuhë-letërsisë, me ndjenjë të përzier, me përulësi të natyrshme dhe me etje të pashuar për të mësuar. Në kohën kur gazetaria ishte territor pothuajse i rezervuar për burrat, ishte e vetmja vajzë në kurs. Prani e brishtë në dukje, por me thellësi që shumëkush nuk e kuptonte menjëherë.

Nuk kërkoi të binte në sy. Nuk kërkoi të sfidonte me zë të lartë. Zgjodhi rrugën më të vështirë. Të bindte me punë, me kulturë, me seriozitet. Dëgjonte me vëmendje çdo leksion. Mbante shënime jo vetëm me dorë, por edhe me shpirt. Kuptonte qartë, se fjala nuk ishte mjet, por përgjegjësi. Mësuesit e saj, figura të mëdha të gazetarisë shqiptare, nuk i dhanë vetëm dije, por edhe standard. Një ndjesi se fjala duhet të jetë e pastër, e drejtë, e ndershme. Dhe Kozeta e përvetësoi këtë, si betim të heshtur.

Zëri i saj nisi të ndërtohej jo me nxitim, por me durim. Si një shtëpi, që ngrihet gur mbi gur. Në fillim ishte zë i brendshëm, mënyrë për të menduar, për të ndjerë, për të prekur botën. Pastaj u bë zë i shkruar në artikuj, në reportazhe, në rreshta që kërkonin të thonin të vërtetën brenda kufijve të kohës. Dhe më pas, u bë zë i dëgjuar.

Kur nisi punë në gazetën “Adriatiku” në Durrës, ishte ende e re, por kishte diçka që nuk mësohet në shkollë, ndjeshmërinë njerëzore. Nuk shkruante formalisht për ngjarje. Kërkonte njeriun brenda ngjarjes. Në atë redaksi, mes zhurmës së makinave të shkrimit dhe ritmit të përditshëm të gazetarisë, Kozeta ishte prani e veçantë. Nuk fliste shumë, por kur fliste dëgjohej.

E njoha në ato vite të hershme. E kujtoj si një grua me sy të qetë dhe me sjellje që të jepte besim. Nuk kishte asgjë të tepruar. As gjeste, as fjalë. Gjithçka ishte në masë. Në harmoni. Dhe mbi të gjitha, kishte një zë. Një zë që nuk ishte i fortë, por i thellë. Një zë që nuk diktonte, por të ftonte. Një zë që nuk kërkonte të të bindte, por të të kuptonte. Zëri i saj ishte i pastër, si mëngjesi mbi det. Fjala e saj, e matur, e ndershme, e bukur. Aty nisi jeta si profesioniste. Aty u bë edhe nënë, me Ardianin dhe Sokolin, dy yjet e saj të vegjël.

Ky ishte fillimi. Gazetare që po formësohej. Grua që po gjente vendin e saj, në një botë të vështirë. Njeri që po mësonte të jetonte, mes fjalës dhe realitetit. Por jeta kishte plane të tjera. Ndërsa zëri po bëhej më i qartë, më i sigurt, më i bukur, dikush po përgatiste heshtjen. Heshtje të diktuar. Ndërprerje të dhunshme. Nuk e dinte atëhere, se shumë shpejt, zëri do të shuhej jo nga mungesa e fjalës, por nga pesha e padrejtësisë.

Dhe rruga e saj, që sapo kishte nisur të marrë formë, do të përthyhej në mënyrën më të dhimbshme. Por ajo që nuk u shua kurrë, ishte vetë zëri brenda vetes. Sepse zërat e vërtetë nuk humbin, nuk shuhen. Heshtin përkohësisht dhe më pas, jetojnë në thellësi, duke pritur kohën për të rilindur.

Nga drita e jetës në errësirën e internimit

Në jetë, jo të gjitha momentet paralajmërohen. Nuk trokasin. Nuk japin shenjë. Vijnë si furtunë e verbër dhe rrëzojnë gjithçka që ke ndërtuar me vite. Për Kozeta Mamaqin, ky moment, ishte një rënie e menjëhershme, një shkëputje brutale nga gjithçka që ajo njihte si jetë.

Deri dje gazetare, nënë, bijë e një familjeje të respektuar. Të nesërmen armikja. Një fjalë. Vetëm një fjalë, që peshonte sa një dënim i përjetshëm. Arrestimi i të atit, nuk ishte vetëm goditje familjare, por sinjali i rënies së një bote të tërë. Ai burrë që kishte qenë shtyllë, që kishte udhëhequr, që kishte shkruar e menduar për të tjerët, papritur u kthye në një emër që duhej fshirë, në një figurë që duhej mohuar.

Dhe bashkë me të, u dënuan vajzat edhe djali. Yllka internohet në Selenicë dhe i fejuari largohet prej saj. I njëjti fat edhe për Sonjën. Bashkshorti e la pas internimit në Tepelenë me dy vajza të vogla. I njëjti fat edhe për Kozetën. Mbetet e vetme me dy djemtë, pas ndarjes që i bëri i shoqi. Gëzimin e lënë pa diplomë.

Kozeta nuk u thirr për t’u pyetur. Nuk u dëgjua. Nuk pati të drejtë të mbrohej. U thirr vetëm për të marrë urdhërin. Të largohej. Të zhdukej nga jeta që kishte ndërtuar. Të niste një tjetër, pa e ditur ku, si dhe pse.

Ishte 13 tetor 1975. Datë që nuk harrohet. Një vijë që ndan jetën më dysh, para dhe pas. Ajo natë ishte ndoshta, më e gjatë e jetës. Në një dhomë të vogël, me dy fëmijë të vegjël pranë, qepte plaçkat. Jo si një njeri që po udhëton, por si një njeri që po çrrënjoset. Çdo rrobë e palosur, ishte kujtim që lihej pas. Çdo send, një copëz jete që nuk do të kthehej më.

Sokoli i vogël digjej nga temperatura. Qante pa kuptuar, pse nëna e tij ishte e trazuar. Ardiani rrinte pranë, i heshtur, me sytë që kërkonin përgjigje. Dhe ajo nuk kishte përgjigje. Vetëm një ndjenjë të rëndë, që i rrinte në gjoks si gur. Diçka e madhe, e frikshme, e pakthyeshme po ndodhte.

Në mëngjes, kamioni erdhi. Jo si një mjet transporti, por si një simbol. Simboli i përçmimit, i turpërimit publik, i një sistemi që nuk mjaftohej me të ndëshkuar, por donte të poshtëronte. Lagjja u mblodh. Jo për ta përcjellë, por për ta parë. Nuk qau. E shtrëngoi fort djalin e madh.

Të voglin ia morën në kabinë, sepse ishte me temperaturë. Dhe ajo u ul mbi dengjet e plaçkave, përballë një polici me armë. Një nënë. Dy fëmijë. Një armë përballë. I gjithë absurdi i një kohe, në një pamje të vetme. Kamioni nuk u nis drejt një vendi. U nis drejt një fati. E shëtitën nëpër qytet, si shenjë paralajmëruese për të tjerët.

“Ja çfarë ndodh me armiqtë”.

Dhe më pas… e mbuluan. Si të mbulohej një e vërtetë, që nuk duhej parë. Brenda asaj mushamaje të rëndë, Kozeta nuk ishte më gazetare. Nuk ishte më vajza e Dashnor Mamaqit. Nuk ishte më gruaja, që kishte një jetë. Ishte një njeri në rënie. Një rënie pa fund. Një rënie në një humnerë, që quhej internim. Dhe kur kamioni ndaloi në mbrëmje dhe ajo pa fytyrat e familjes në Selenicë, kuptoi se gjithçka kishte marrë fund.

Jo sepse nuk kishte më jetë. Por sepse jeta që njihte, nuk ekzistonte më. Aty fillon abisi. Jo ai që të gëlltit menjëherë, por ai që të detyron të jetosh brenda tij, ditë pas dite, vit pas viti. Dhe aty, në atë errësirë të papritur, Kozeta Mamaqi nisi të provojë, se çfarë do të thotë të humbasësh gjithçka, pa humbur veten.

Atje ku jeta la vetëm shpirtin

Selenica, nuk ishte vetëm një vend në hartë. Ishte një kufi. Një vijë ndarëse mes jetës që kishte qenë dhe jetës që duhej të durohej. Kur zbriti nga kamioni atë mbrëmje të rëndë tetori, Kozeta nuk hyri në një qytet, por në një realitet tjetër. Një realitet ku çdo gjë ishte më e ashpër, më e varfër, më e zhveshur nga çdo iluzion.

Shtëpia ku do të jetonin, ishte strehë e përkohshme e dhimbjes. Muret nuk mbanin ngrohtësi, por heshtje. Oborri nuk kishte gjelbërim, por baltë. Dhe ajri dukej sikur mbante brenda një lodhje të vjetër, të trashëguar nga breza njerëzish të harruar.

Aty mungonte babai. Hija e tij ishte kudo, por ai vetë në burg. Mungesë që nuk plotësohej me asgjë. Dhe megjithatë, jeta nuk ndalet për dhimbjen. Ajo të shtyn përpara edhe kur ti nuk ke më forcë të ecësh. Pas pak ditësh, Kozeta mori në dorë, atë që do të bëhej simboli i mbijetesës së saj, lopatën.

Ishte moment i heshtur, por i rëndë sa një betim. Nga pena tek dheu. Nga fjala tek balta. Duart që dikur shkruanin, tani çanin tokën. Gishtat që përkëdhelnin faqet e librave, tani mbusheshin me dhe, me plagë, me të çara. Ditët fillonin herët, para se drita të merrte veten. Zgjoheshin me një lodhje, që nuk kishte ikur kurrë nga dita e mëparshme. Ecje kilometra të tëra në këmbë, në baltë, në shi, në të ftohtë.

Dhe pastaj puna e gjatë, e rëndë, e pamëshirshme. Në fillim dukej si trup i hedhur, në një botë që nuk i përkiste. Këpucët i mbetën në baltë që ditën e parë, si simbol i fundit i jetës së vjetër, që nuk përshtatej dot me këtë tokë. Ditën tjetër, veshi çizmet e shqyera. Dhe me to nisi jetë ndryshe.

Varfëria nuk ishte më një fjalë. Ishte ndjesi që të futej në palcë. Ishte buka që mungonte. Ishte rreshti i gjatë, ku dikush të thoshte “mbaroi” edhe kur kishte. Por koha, si gjithmonë, e bën të vetën. Kur panë që ajo punonte si të gjithë, që nuk ankohej, që mbante kokën ulur, por shpirtin lart, filluan ta shohin ndryshe.

Nuk ishte më “armikja”. Ishte një grua që vuante si ata. Që hante si ata. Që lodhej si ata. Dhe kështu, mes baltës dhe mundimit, lindi një respekt i heshtur. Por mbi të gjitha, ajo që e mbajti gjallë Kozetën në atë univers dhimbjeje, ishte forca e brendshme, që ndoshta nuk e kishte njohur më parë.

Nuk u thye. Nuk u bë e egër. Nuk e humbi ndjeshmërinë. Madje, në mënyrën më të çuditshme, gjeti një lloj paqeje në punë. Lopata, që në fillim ishte simbol i dënimit, u bë shoqe. Një mjet që e mbante të lidhur me jetën. Një ritëm që e ndihmonte të mos mendonte, të mos rrëzohej brenda vetes. E mbante gjithmonë mbi supe edhe kur të tjerët e fshihnin. Sikur të donte t’i thoshte vetes: “Kjo jam tani. Dhe do ta mbaj këtë barrë.”

Në mbrëmje, kur kthehej në shtëpi, lodhja ishte aq e madhe sa trupi dorëzohej. Por mendja jo. Aty fillonte tjetër betejë. Malli për fëmijët, ankthi për babanë, dhimbja për jetën që kishte humbur. Dhe megjithatë, çdo mëngjes ngrihej përsëri.

Selenica u bë universitet i dhimbjes. Një shkollë ku nuk mësohej me libra, por me plagë. Ku nuk kishte nota, por prova. Dhe Kozeta Mamaqi, e kaloi këtë shkollë jo thjeshtë duke mbijetuar, por duke ruajtur atë që ishte më e vështira për t’u ruajtur, njerëzoren.

Kur një nënë humbet gjysëm e shpirtit

Në jetën e Kozeta Mamaqit, internimi ishte plagë. Varfëria ishte plagë. Burgosja e të atit ishte plagë. Por asnjëra nuk i afrohej asaj që do të vinte, ndarjes nga fëmijët. Sepse një nënë mund të durojë gjithçka urinë, lodhjen, përbuzjen, por jo boshllëkun e krahëve të saj. Nisi si një proçes gjyqësor. Në letër, një çështje civile. Në realitet, një vendim i marrë më parë, një dënim i shkruar pa u lexuar ende. U përball me gjyqin jo si e pandehur, por si nënë që kërkonte të drejtën më elementare, të rriste fëmijët.

Argumenti ishte i thjeshtë, i pastër, i pakundërshtueshëm, dashuria. Por sistemi nuk njihte dashurinë. Njihte vetëm biografinë. Në atë sallë, Kozeta nuk ishte më nënë. Ishte “armike e klasës”. Dhe një “armike”, nuk kishte të drejtë të formonte brezin e ri. Vendimi u dha. Fëmijët do të qëndronin me të atin.

Një fjali. Një firmë. Një jetë e shkatërruar. Protestoi. U ngrit në këmbë. Nuk bërtiti, nuk ofendoi, por foli me gjithë forcën e shpirtit, se kishte dashurinë, se kishte zemrën, se kishte gjithçka për t’i rritur. Por fjala e saj, ra në një boshllëk të ftohtë. Në një sistem që nuk dëgjonte, por vetëm vendoste.

Dhe pastaj erdhi dita. Dita e ekzekutimit të vendimit. Një tragjedi e gjallë. Në qendër të Selenicës, gjithçka ishte përgatitur. Makina e policisë. Njerëzit që prisnin. Dhe një turmë që kishte dalë të shihte. Sepse edhe dhimbja, në atë kohë, shndërrohej në spektakël. Kozeta nuk doli. Nuk mundi. Ndoshta nuk deshi, që fëmijët ta shihnin të rrëzuar. Ndoshta nuk donte, që dhimbja e saj të bëhej shfaqje.

Fëmijët i morën. Jo me fjalë. Por me forcë. Ata qanin. Thërrisnin “mami”…

Përplaseshin, kundërshtonin, kërkonin duart që i kishin mbajtur gjithmonë. Por duart nuk ishin aty. Një vendim, ishte më i fortë se një përqafim. Një urdhër, ishte më i rëndë se një lot.

Dera u mbyll. Një derë makine. Një derë që u bë kufi, mes një nëne dhe fëmijëve të saj. Makina u nis. Dhe bashkë me të, u largua gjysma e shpirtit të Kozetës. Në atë moment, nuk kishte më fjalë. Nuk kishte më mendim. Vetëm një boshllëk, që nuk mbushej me asgjë. Thuhet se atë ditë, e gjithë Selenica qau në heshtje.

T’i marrësh një nëne fëmijët, është të shkulësh një pemë me rrënjë. Nuk u thye, sepse duhej të jetonte. Diku, në një qytet tjetër, dy fëmijë do të rriteshin me mallin për të. Vazhdoi të punonte, të jetonte, të priste. Tre herë në vit i lejohej t’i takonte. Dhe për ato pak ditë, mblidhte gjithë dashurinë e një viti.

Edhe pse ia morën fëmijët, nuk arritën t’ia marrin mëmësinë. Sepse ajo nuk është një status. Është një lidhje që nuk këputet, as nga dhuna, as nga largësia, as nga koha. Dhe Kozeta Mamaqi mbeti nënë edhe kur krahët e saj ishin bosh.

Sokoli dhe violina

Ishte verë. Nga ato verat e pakta kur fëmijët i kishte pranë, kur shtëpia e Selenicës mbushej me zëra, me frymë, me jetë. Ato ditë ishin rikthime të përkohshme të lumturisë, si një borxh që jeta ia kthente me pikatore.

Kozeta vendosi t’i merrte me vete, për të parë gjyshin në burgun e Ballshit. Një rrugë e gjatë, e lodhshme, me vapë dhe me pluhur, por askush nuk u ankua. Fëmijët kishin mësuar shumë herët të mos ankoheshin. Kishin mësuar të prisnin, të duronin, të kuptonin më shumë seç duhej për moshën e tyre.

Sokoli i vogël mbante në dorë violinën. Nuk la askënd t’ia mbante. E mbante fort, si të ishte një pjesë e vetes, si të kishte kuptuar, që nuk ishte thjeshtë vegël muzikore, por një zë, një mënyrë për të thënë atë që fjalët nuk arrinin.

Kur arritën në burg, gjithçka ndryshoi. Hekurat, muret e ftohta, prania e policëve, botë e ashpër, që nuk kishte asgjë të përbashkët me botën e një fëmije. Takimi u bë përmes hekurave. Dashnor Mamaqi, i lodhur, i thinjur para kohe, por me një dritë të pashuar në sy, pa nipërit.

Në ato çaste, burgu nuk ishte më burg. Ishte dhomë, ku një gjysh shihte gjakun e tij, vazhdimin e vetes. Kozeta i tha me një zë të butë: “Ke një surprizë”. Sokoli u afrua. Hapi me kujdes violinën. E vendosi mes supit dhe mjekrës, ashtu siç kishte mësuar. Në dorën tjetër mori harkun. Dhe filloi. Në atë hapësirë të mbyllur, ku zakonisht dëgjoheshin vetëm hapa të rëndë dhe zëra të ftohtë, papritur u derdhën tingujt e Vivaldit. “Katër stinët”.

Muzika u përhap, si një frymëmarrje e re. Si një pranverë që hyn në një vend, ku kishte vetëm dimër. Tingujt nuk ishin të përsosur. Ishin tinguj fëmije. Por kishin diçka që nuk mësohet në shkollë, shpirtin. Gjyshi e dëgjonte i heshtur. Sytë iu mbushën me lot. Nuk ishin lot dobësie, por përzierje dhimbjeje dhe krenarie, mall i grumbulluar që shpërthente në heshtje.

U afrua sa mundi pranë hekurave. E puthi nipin. Dhe me një zë që i dridhej, tha:

“Rrofsh o bir… ma ke shtuar jetën.”

Ajo violinë nuk luante vetëm muzikë. Luante jetën e tyre. Luante mallin, dhimbjen, shpresën. Dhe Sokoli, fëmijë që dikur ishte marrë me forcë nga duart e saj, në atë moment, nuk ishte më vetëm një djalë i vogël. Ishte ura që lidhte të kaluarën me të ardhmen. Ishte dëshmia, se jeta vazhdon edhe kur duket se gjithçka ka mbaruar.

U kthyen sërish në Selenicë. Burgu mbeti pas. Hekurat u mbyllën përsëri. Por tingujt jo. Ata mbetën në zemrën e Kozetës, si një melodi që nuk shuhet. Si kujtim që e ngroh edhe në ditët më të ftohta. Sepse dashuria e vërtetë nuk shuhet. Gjen gjithmonë mënyrë për të folur. Edhe përmes një violine të vogël, në mes të një burgu.

Humbja e të jatit plagë që nuk mbyllet

Për Kozeta Mamaqin, babai nuk ishte vetëm figurë familjare. Ishte rrënja e saj. Ishte njeriu, që i kishte mësuar dashurinë për librin, për fjalën, për krenarinë. Ishte ai që i kishte thënë, në çdo letër, në çdo takim:

“Mbaje kokën lart”.

Dashnor Mamaqi u lind në vitin 1923 në Përmet. Bëri luftën me armë në dorë dhe organizoi çetën e njohur “Musa Fratari”. Studioi në Bashkimin Sovjetik. Kreu detyrën e zëvëndësministrit të Arsimit dhe Kulturës. Drejton gazetën “Zëri i Popullit”. Emërohet Sekretar i Parë i Komitetit të Partisë për Durrësin dhe Sekretar i Komitetit të Partisë për Tiranën. Në opinion është çfaqur një burrë i mënçur, i urtë, i aftë dhe i ndershëm. Në vitin 1975 akuzohet si shok i Beqir Ballukut. Arrestohet dhe burgoset. Ndahet nga jeta në burgun e Shën Kollit në Zejmen të Lezhës, në moshën 61 vjeçare.

Edhe kur ishte në burg. Edhe kur ishte i lodhur. Edhe kur e dinte se po shuhej ngadalë. Letrat e tij ishin si fije drite në errësirë. Fjalë të thjeshta, por të mbushura me një forcë të pazakontë. Nuk ankohej. Nuk qante fatin e tij. Nuk donte mëshirë. Një gjë kërkonte, që familja të mos përkulej.

Dhe Kozeta i ruajti ato letra. Jo si kujtime, por si amanet. Vitet kalonin. Takimet në burg ishin të rralla, të shkurtra, të kontrolluara. Gjithçka e kufizuar, përveç dashurisë. Por edhe ajo dashuri kishte një kufi, kohën. Në vitin 1984, lajmi erdhi. Jo me zë të lartë. Jo me ceremoni. Por siç vijnë zakonisht lajmet e zeza, në heshtje. Dashnor Mamaqi ishte shuar në burgun e Zejmenit.

Kozeta nuk pati mundësi t’i thoshte lamtumirë. Nuk pati kohë për një përqafim të fundit. Sepse regjimi nuk të merrte vetëm lirinë, por edhe të drejtën për të vajtuar. Dhimbja nuk ishte vetëm për humbjen e babait. Ishte për padrejtësinë. U shpall fajtor pa qenë. Jetoi vitet e fundit në burg, për një faj që nuk ekzistonte.

Rikthimi fitore e vonuar

Kur u largua nga Selenica, në fund të vitit 1986, Kozeta Mamaqi nuk ishte më vajza e dikurshme e Bllokut, as gazetarja e re plot ëndrra. Ishte një grua, që kishte kaluar nëpër një shkretëtirë të gjatë. Një grua, që kishte mësuar të mbijetojë me pak, të durojë shumë dhe të mos kërkojë asgjë.

Shkoi në Shijak. Një vend i vogël, i heshtur, pa asnjë lidhje me botën që kishte lënë pas. Punoi në një fasoneri, mes zhurmës monotone të hekurave dhe avullit të rrobave. Aty nuk kishte më fjalë, nuk kishte më shkrim, nuk kishte më mikrofon.

Vetëm punë. Vetëm ritëm. Vetëm mbijetesë. Dhe megjithatë edhe në atë rutinë të ashpër, diçka brenda saj nuk kishte mbaruar. Ishte ajo dashuria e vjetër për dijen.

Për librin. Për fjalën. Pas shumë përpjekjesh, pas shumë dyerve të mbyllura dhe refuzimeve të heshtura, arriti të marrë të drejtën për të ushtruar profesionin e saj. Jo si gazetare menjëherë, por si mësuese.

Në Luzin e Vogël. Çdo mëngjes zgjohej në orën katër. Errësira ishte ende mbi qytet, kur ajo nisej për të kapur autobusin e vetëm. Rruga ishte e gjatë, e lodhshme, por për herë të parë pas shumë vitesh, ndiente një dritë brenda vetes. Në klasë, përballë nxënësve, nuk ishte më “armike klase”. Nuk ishte më e internuara. Nuk ishte më gruaja e përndjekur.

Dhimbja, kur kalon nëpër shpirtin e një njeriu të ndjeshëm, nuk e bën atë të ashpër. E bën më njerëzor. Por jeta kishte ende një kthesë për të. Viti 1991, erdhi si prag i ri për Shqipërinë dhe për Kozetën. Pas kaq vitesh heshtjeje, iu kthye e drejta e fjalës. E drejta për të qenë, ajo që kishte qenë gjithmonë në thelb, gazetare.

U rikthye në Radio Tirana. Aty ku duhej të kishte qenë që në fillim. Zëri i saj u rikthye në mikrofon, por tani nuk ishte më zëri i një vajze të re. Ishte zëri i një gruaje, që kishte jetuar shumë jetë brenda një jete të vetme. Kur fliste për shqiptarët jashtë atdheut, nuk ishte vetëm një emision. Ishte një rrëfim. Ishte një lidhje. Ishte një përqafim i largët, për ata që kishin lënë vendin.

Kozeta e dinte çfarë do të thoshte ndarje. E dinte çfarë do të thoshte mall. E dinte çfarë do të thoshte, të jetosh larg asaj që do. Zëri nuk ishte vetëm profesional. Ishte i ngrohtë. Ishte i vërtetë. Ishte njerëzor. Dhe dëgjuesit e ndjenin këtë. Pas dhjetë vitesh pune, doli në pension. Në heshtje, ashtu siç kishte jetuar shumë nga momentet më të rëndësishme të jetës.

Por këtë herë, heshtja nuk ishte e dhimbshme. Ishte një qetësi e fituar. Rikthimi i saj nuk i ktheu vitet e humbura. Nuk i fshiu plagët. Nuk i riktheu kohën që i ishte marrë. Por i dha diçka tjetër, personalitetin e rikthyer. Dhe ndonjëherë, kjo është fitorja më e madhe. Sepse jeta, nuk të jep gjithmonë drejtësi në kohën e duhur. Por kur e jep edhe vonë, ka peshë të veçantë.

Goditja e fundit, humbja e Sokolit

Humnera që lihet pas një humbjeje të madhe, nuk mund të përshkruhet me fjalë të shkurtra dhe të thjeshta. Ajo ndjenjë e boshllëkut, e dhimbjes që rrjedh si një lumë i pafund, është diçka që thyhet ngadalë, por që mbetet gjithmonë e thellë dhe e pashlyeshme. Humbja e Sokolit, ishte pikërisht një goditje e tillë për Kozetën dhe për të gjithë ata që e donin, e respektonin dhe e kishin njohur.

Sokoli ishte rritur me ëndrra të mëdha dhe me energji, që rrallë gjejmë në njerëzit e rinj. Për Kozetën, kishte qenë gjithmonë simboli i një shprese që nuk mbaron, një dritë që nuk mund të shuhet, as kur errësira rrethoi gjithçka. E mbante brenda vetes atë përpjekje të palodhur, atë kurajo për të përballuar vështirësitë dhe atë dashuri që kishte kultivuar me aq mund, aq përkushtim dhe aq vetëflijim.

Por koha është e pamëshirshme dhe ngjarjet që nuk mund të kontrollohen, shpesh marrin mbi ne atë që kemi më të shtrenjtë. Humbja e Sokolit nuk erdhi si një paralajmërim i zbehtë, por si goditje e papritur dhe e dhimbshme, duke lënë boshllëk të paimagjinueshëm në zemrën e Kozetës.

Në ditët që pasuan, Kozeta ndjeu se bota e saj ishte përmbysur. Çdo objekt, çdo kujtim, çdo shenjë e Sokolit në shtëpi, u bë kujtesë e dhembshme e mungesës. Dhimbja e humbjes, nuk ishte vetëm ndjenjë personale, por provë e qartë se jeta nuk kursen asgjë.

Asnjë dashuri, nuk është e mbrojtur nga fatkeqësia dhe se ndonjëherë edhe ato më të bukurat, më të çmuarat mund të shuhen papritur.

Megjithatë edhe në këtë hije të thellë dhimbjeje, Kozeta gjeti brenda vetes një forcë që nuk e dinte se e kishte. Forca për të kujtuar Sokolin, jo vetëm si një djalë që humbi jetën, por si një djalë që jetoi plotësisht, me shpirt të lirë dhe me zemër të madhe.

Kjo ishte goditja e fundit, po ashtu edhe fillimi i një kapitulli tjetër në jetën e saj. Kapitull i mbushur me heshtje, me mall dhe me një forcë të re për të përballuar çdo dhimbje, që jeta vendos para saj.

Zemra e Kozetës, do të mbetet gjithmonë e plagosur. Do të vazhdoj të jetojë, të kujtojë dhe të durojë, duke mbajtur brenda vetes gjithmonë imazhin e Sokolit, i gjallë, i dashur dhe i paharrueshëm. I mbetet një shenjë, si provë e të gjallit të të birit. Janë dy djemtë, dy nipat Glauku dhe Kleiti, që dëgjojnë rrahjet e forta të zemrës së Kozetës, sa herë i shtrëngon në gjinj.

Grua që mbetet dritë

Edhe pas të gjitha goditjeve, pas çdo humbjeje dhe dhimbjeje që jeta i kishte hedhur përpara, Kozeta Mamaqi mbeti një grua që shpërndan dritë. Është një dritë që digjet ngadalë, por që nuk shuhet kurrë, një dritë që qëndron e vendosur në zemër dhe shpirt, duke ndriçuar gjithçka rreth saj.

Çdo hap që ajo bën, çdo vendim, çdo buzëqeshje që shpërndan, është shenjë e forcës së brendshme, dëshmi se jeta mund të të përplasë, por nuk mund të shkatërrojë. Kozeta ka mësuar të përballojë errësirën me durim dhe vendosmëri.

Ka parë se si ëndrrat mund të thyhen, se dashuria mund të shndërrohet në plagë që nuk shërohet. Por ka mësuar gjithashtu, se drita nuk vjen vetëm nga gëzimi, por buron nga guximi për të vazhduar, nga aftësia për të dashur edhe kur të tjerët nuk janë më pranë. Kozeta e mban këtë dritë brenda vetes, si një flakë të përhershme, duke e bërë atë të dukshme për të gjithë ata që e rrethojnë.

Kozeta është bërë shembulli i fuqisë së femrës, që përballon jetën pa dorëzuar shpirtin. Fëmijët që rriteshin pranë saj, njerëzit që kërkonin këshilla dhe ngushëllim, të gjithë ndienin ngrohtësinë e kësaj drite, që vjen nga zemra e saj. Nuk kërkon vlerësime, nuk kërkon lavdërime. Vazhdon të kërkojë të jetoj me ndershmëri, duke dhënë gjithçka që ka brenda vetes për të ndihmuar, për të dashur dhe për të qëndruar e palëkundur përballë sfidave.

Drita e Kozetës, nuk është vetëm simbol i forcës, por edhe i shpresës. Për çdo plagë që ajo mban, për çdo humbje që ka përjetuar, ekziston një hapësirë për të shëruar dhe për të dhënë dashuri të re. Njerëzit që e njohën, e kuptojnë se ajo nuk është një grua që jeton, por një grua që mban dritën e jetës në çdo hap, që shndërron dhimbjen në forcë dhe vuajtjen në një mësim për të gjithë.

Në këtë dritë, lexuesi ndjen jo vetëm historinë e një gruaje, por ndjen forcën e shpirtit njerëzor që nuk thyhet kurrë, forcën që i mund të gjitha goditjet dhe dashurinë që mbetet e gjallë edhe kur gjithçka duket e humbur.

Një jetë që nuk harrohet

Jeta e Kozeta Mamaqit, nuk kërkon shumë fjalë. Kërkon heshtje. Atë heshtje të thellë, ku njeriu përkulet jo nga dhimbja, por nga respekti. Sepse ka jetë që tregohen për t’u kujtuar. Dhe ka jetë që tregohen, për të mos u harruar. Kozeta nuk është vetëm një grua që vuajti.

Mbeti një grua, që e mbajti shpirtin të paprekur edhe kur jeta u përpoq t’ia thyejë. E mbajti të gjallë dashurinë edhe kur ia morën. E mbajti dritën edhe kur errësira, ishte më e fortë se çdo shpresë.

Dhe kjo është ajo që mbetet. Jo vitet e humbura. Jo padrejtësitë. Jo plagët. Por mënyra si ajo jetoi përtej tyre.

Njeriu nuk matet me atë që i merr jeta, por me atë që nuk ia merr dot. Dhe Kozeta Mamaqi, mbeti ajo që ishte që në fillim. Një shpirt, që nuk u përkul. Një nënë, që nuk reshti së dashuruari. Një dritë, që nuk u shua.

Jeta e Kozeta Mamaqit nuk harrohet, sepse nuk ka qenë vetëm e jetuar, por e ndjerë, e dhënë, e frymëzuar, e qëndrueshme dhe e dashur. Jeta e një gruaje të tillë, nuk matet vetëm me vitet që kalojnë, por me gjurmët që lë, me dritën që shpërndan dhe me frymën që i jep shpresë çdo zemre që prek.

Kur përmëndim Kozetën, kuptojmë forcën e shpirtit njerëzor, fuqinë e dashurisë, guximin për të përballuar çdo sfidë. Jeta e saj është testament i qëndrueshmërisë dhe bukurisë së një shpirti, që ndonëse trazuar si dallgë të tërbuara, kërkon qetësinë, heshtjen.

Nëse do të kërkoje një fjalë për ta përshkruar Kozetën, nuk do të mjaftonte. Sepse ajo nuk është fjalë. Është ndjenjë. Është loti që nuk bie, por digjet brenda. Është forca që nuk bërtet, por qëndron. Është dashuria që nuk kërkon, por jep.

Kozeta Mamaqi! Një botë në mes dy jetëve.

Bujar Qesja

Durrës: 9 prill 2026

Është anuluar zyrtarisht tenderi për ndërtimin e portit të ri tregtar në Porto Romano, pasi kompania e vetme që kishte mbetur në garë, Archirodon Group, është tërhequr nga procesi.

Kompania, e cila kishte kaluar në fazën përfundimtare, nuk dorëzoi ofertën financiare më 9 mars, duke bërë që procedura për një projekt me vlerë rreth 400 milionë euro të dështojë përfundimisht.

Në vendimin zyrtar renditen disa nga arsyet e anulimit, mes të cilave mungesa e ofertave të përshtatshme në procedurat e zhvilluara, si dhe problematika në dokumentacion, përfshirë gabime dhe mangësi të rëndësishme në dokumentet e tenderit.

Ndërkohë, për këtë procedurë ka nisur edhe një hetim nga Struktura e Posaçme Kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar (SPAK). Disa javë më parë, agjentët e Byroja Kombëtare e Hetimit zbarkuan në zyrat e Autoriteti Portual Durrës, ku sekuestruan dokumentacionin e plotë të garës për ndërtimin e portit të ri tregtar.

Hetimet pritet të zbardhin shkaqet e dështimit të këtij projekti strategjik dhe të verifikojnë ligjshmërinë e procedurave të ndjekura. BW

SPAK po heton edhe dosje të lidhura me politikanë nga të dy krahët apo dhe zyrtarë me qasjet e tyre në grupet kriminale dhe hetimet që janë komplekse do të kërkojnë më shumë kohë që të finalizohen.

Kështu u shpreh sot nga studio e “News 24” gazetarja Anduena Llabani, duke komentuar situatën më të fundit të aktualitetit dhe veçanërisht dosjen e zv/kryeministres së shkarkuar, pezulluar dhe të pandehur, Belinda Balluku e jo vetëm.

Sipas saj SPAK dhe drejtësia janë duke punuar mirë, por u duhet lënë hapësirë që ta vijojnë këtë punë, ndërsa nënvizoi se politika tenton që ta mbajë të kapur këtë drejtësi. Dhe duke bërë analogji me rastin e ministrave në Greqi që u shkarkuan apo po hetohen për subvencionet në bujqësi, ajo theksoi se ndërkombëtarët presin rezultate.

“Nëse SPAK nuk do ketë rezultate dhe integritet, nuk do gëzojë as mbështetjen e ndërkombëtarëve më tej. Kur Rama shkoi në Bruksel për kushtet e Shqipërisë në BE, e kam thënë se Gjermania do jetë e para që do ankohet për qasjen e qeverisë shqiptare në çështjen Balluku dhe koha e tregoi, ata ishin më aktivët dhe kryeneçët. Shikoni si veproi Greqia me skandalin më të fundit të fondeve në bujqësi, ku ministrat akuzoheshin për subvencionin me dy lopë për fermerë dhe pyetja që mund të bëhet është se si mund të ikë një ministër për dy lopë? Por ja që ikën, vendoset drejtësi dhe drejtësia duhet lënë të bëjë punën e saj”, tha Llabani.

Por megjithë presionin politik të vazhdueshëm, muajt në vijim do tregojnë se kush do triumfojë, drejtësia apo politika. Për gazetaren, SPAK gëzon mbështetje si në popull nga sondazhet e bëra, por edhe të ndërkombëtarëve.

Gjithashtu shpjegoi se partnerët ndërkombëtarë kanë besim te kjo drejtësi, duke sjellë materiale e dosje voluminoze për organizata kriminale që po hetohen, ku besohet ka edhe zyrtarë të lartë, politikanë dhe policë të përfshirë.

“Se kush do dalë më i fortë, drejtësia dhe SPAK bashkë me ndërkombëtarët apo politika, kjo mbetet për t’u parë. Ka shtete partnere që sjellin informacione dhe dosje si Belgjika mbi të gjitha apo Italia, sjellin çdo javë pothuajse, për grupet kriminale, të përfshirë me policë, apo organizatat e krimit dhe veprimtarinë e saj apo politikanët që janë përfshirë me këto grupe kriminale. Deri ku do shkojë SPAK-u dhe deri ku do shkojnë tentakulat kjo mbetet për t’u parë, por po punohet, është duke u punuar”, vijoi argumentin Llabani.

E pyetur për kreun e ri të SPAK, gazetarja tha se ka një strategji tjetër pune, por mbetet një zgjatim i ish-drejtuesit Altin Dumani përsa i përket misionit për drejtësi.

“SPAK po punon, Klodian Braho është i njëjtë me Dumanin në punë, edhe pse me model tjetër. Unë mendoj se Klodian Braho ka tjetër strategji pune, por është zgjatim i Altin Dumanit. Do ketë të tjera prioritete, do kërkohet më shumë kohë për shkak të kompleksicitetit të dosjeve. Ndoshta do kërkojë kohë edhe për shkak të dosjeve penale që janë hapur për politikanët, nga mazhoranca ka, ka edhe nga opozita edhe nga mazhoranca, e kemi parë, shumë janë përcjellë atje te SPAK dhe shumë të tjerë të lidhur me qeverisjen e vendit janë marrë në pyetje në vijim”, përfundoi ajo.

Universiteti i Tiranës ka shprehur mbështetjen e plotë për studentët shqiptarë në Maqedonia e Veriut, të cilët po kërkojnë të drejtën për përdorimin e gjuhës shqipe në proceset arsimore dhe profesionale.

Në një reagim zyrtar, institucioni thekson se e drejta për t’u arsimuar dhe për t’u vlerësuar në gjuhën amtare përbën një standard të njohur ndërkombëtarisht dhe një element thelbësor për garantimin e barazisë në shoqëritë shumëgjuhëshe.

Sipas Universitetit të Tiranës, studentët që ndjekin studimet në një gjuhë të caktuar kanë të drejtë legjitime që edhe vlerësimi përfundimtar profesional të zhvillohet në të njëjtën gjuhë.

Reagimi i Universitetit të Tiranës
Universiteti i Tiranës shpreh mbështetjen e plotë për studentët shqiptarë në Maqedoninë e Veriut, të cilët po kërkojnë realizimin e një të drejte themelore: përdorimin e gjuhës së tyre amtare në proceset arsimore dhe profesionale.

E drejta për t’u arsimuar dhe për t’u vlerësuar në gjuhën amtare nuk është privilegj, por një standard i njohur ndërkombëtarisht dhe një element thelbësor i barazisë reale në shoqëri shumëgjuhëshe. Kur studentët ndjekin studimet📚e tyre në një gjuhë të caktuar, është e drejtë legjitime që edhe vlerësimi përfundimtar profesional të bëhet në të njëjtën gjuhë.

Kërkesa e studentëve shqiptarë për të zhvilluar provimet shtetërore në gjuhën shqipe përfaqëson një aspiratë të drejtë për barazi, dinjitet dhe mosdiskriminim. Mosrespektimi i këtij parimi rrezikon të krijojë pengesa të panevojshme në zhvillimin profesional të tyre dhe të cenojë besimin në institucionet shtetërore.

Universiteti i Tiranës mbështet✔️çdo përpjekje që synon forcimin e të drejtave gjuhësore dhe garantimin e standardeve të barabarta në arsim dhe në jetën publike. Ne inkurajojmë institucionet përkatëse që, në frymën e ligjit dhe të bashkëjetesës demokratike, të gjejnë zgjidhje të drejta dhe gjithëpërfshirëse.

Respektimi i diversitetit gjuhësor nuk është vetëm detyrim ligjor, por edhe vlerë që pasuron shoqërinë dhe forcon kohezionin social në rrugën e integrimit të rajonit në Bashkimin Evropian!
Rektori i Universitetit të Tiranës,
Prof.Dr. Artan HOXHA

Brenda këtij muaji pritet të hyjë në fuqi skema e tarifimit për Tunelin e Llogarasë, duke i dhënë fund kalimit falas që ka qenë në fuqi që prej hapjes së tij dy vite më parë.

Sipas përcaktimeve, drejtuesit e autoveturave do të paguajnë 250 lekë për një drejtim dhe 500 lekë për vajtje-ardhje në segmentin prej 5.9 kilometrash, një kosto që përllogaritet rreth 1 euro për kilometër.

Aktualisht, në terren po zhvillohen testimet përfundimtare të sistemit të pagesave. Kamerat e sigurisë, pajisjet elektronike të kontrollit dhe infrastruktura mbështetëse po verifikohen për të garantuar funksionimin e plotë dhe të saktë të procesit të tarifimit, i cili pritet të nisë së shpejti.

Tarifat do të jenë të ndryshme në varësi të kategorisë së mjeteve. Motoçikletat do të paguajnë 100 lekë, ndërsa për mjetet e tonazhit të rëndë tarifa shkon deri në 5000 lekë. Për mjetet me karroceri është vendosur një tarifë prej 500 lekësh, ndërsa për furgonët dhe autobusët tarifa arrin në 1000 lekë.

Nga pagesa do të përjashtohen mjetet e emergjencës, policisë, ushtrisë dhe zjarrfikëses, si edhe personat me aftësi të kufizuara. gsh

Blerjet rifilluan në maj të vitit 2025, dhe kulmuan në korrik, ku brenda një muaji u blenë thuajse 236 milionë euro të blera me qëllim të deklaruar “për frenimin e forcimit të mëtejshëm të kursit të këmbimit”.

Banka e Shqipërisë bleu shifrën astronomike të 1 miliardë e 27 milionë eurove në tregun valutor gjatë vitit 2025, një shifër kjo e barabartë me 3.8% të Prodhimit të Brendshëm Bruto dhe një e tillë, e cila, sipas teorisë kryesore ekonomike të kësaj situate, duhet të ketë shkaktuar “zhvlerësim të brendshëm” të monedhës kombëtare, pra inflacion. Në mënyrë misterioze, gjithsesi, inflacioni nuk duket në nivele shumë të larta, së paku jo në Indeksin e Çmimeve të Mallrave të Konsumit të matur nga Instituti i Statistikave.

Banka e Shqipërisë filloi të ndërhyjë në tregun e këmbimit valutor, pavarësisht këshillave të Fondit Monetar Ndërkombëtar për të mos e bërë, në vitin 2024. Në vitin 2024, u blenë 649 milionë euro, krahas 283.8 milionë eurove të blera për efekt të rritjes së rezervës valutore të vendit. Blerjet rifilluan në maj të vitit 2025, dhe kulmuan në korrik, ku brenda një muaji u blenë thuajse 236 milionë euro të blera me qëllim të deklaruar “për frenimin e forcimit të mëtejshëm të kursit të këmbimit”.

Blerjet gjatë vitit 2025 vijuan çdo muaj dhe arritën, në total, 729.1 milionë euro. Krahas kësaj blerjeje për efekt të kursit të këmbimit, Banka e Shqipërisë vijoi blerjet e zakonshme për rritjen e rezervës valutore në masën 297.9 milionë euro. Totali i blerjeve për të dyja qëllimet arriti në këtë mënyrë në 1 miliardë e 27 milionë.

Në total, gjatë vitit 2024 u blenë 933 milionë euro për të dyja arsyet, shifër kjo që u rrit në 1.027 milionë më 2025.

Leku shqiptar e nisi vitin 2025 në kuotën 98.3 lekë për euro dhe e mbylli në kuotën 96.8 lekë për euro. Pavarësisht blerjes së një shume kaq të madhe eurosh, leku sërish pësoi një forcim me 1.5%. Leku ka vijuar të forcohet në muajt e parë të këtij viti. Sot euro kushton 95.8 lekë, 1% më lirë se sa në fillim të vitit.

Ndërhyrjet në tregun valutor të Shqipërisë u bënë për shkak se leku është forcuar në mënyrë të pabesueshme nga viti në vit, që nga viti 2018 e pas. Shumë besojnë se paratë e pista, të fituara nga krimi i organizuar shqiptar, zakonish në tregtinë ndërkombëtare të kokainës, është shkaku i pranisë shumë të lartë të euros në tregun shqiptar dhe rrjedhimisht, nënçmimit të saj kundrejt monedhës kombëtare. Nga ana tjetër, qeveria këmbëngul se nuk janë paratë e pista origjina e tepricës së euros në vend, por suksesi ekonomik i vendit në thithjen e turistëve të huaj dhe të investimeve të huaja të drejtpërdretja, pra janë paratë e pastra dhe jo të pista.

Sido që të jenë, problemi për vendin mbetet i njëjtë. Fenomeni i ekspozimit të një vendi nga një fluks i lartë i papritur monetar, është studiuar nga ekonomistët që prej dekadash për të dalë në konkluzionin se për një situatë të tillë nuk ka zgjidhje të lehtë dhe se pasojat ekonomike janë zakonisht shumë negative.

Kështu, në vitin 1982, duke marrë shembullin e krizës së shkaktuar nga një fenomen i tillë në Holandë, Corden dhe Neary, dy ekonomistë, njëri australian dhe tjetri irlandez, e analizuan problemin duke e ndarë ekonominë në tre kategori dhe duke ndjekur ecurinë e secilës prej kategorive. Në kategorinë e parë u vendosën sektorët që kanë sjellë bumin e eksporteve, në kategorinë e dytë u vendosën sektorët që kanë përjetuar krizë si pasojë e forcimit të monedhës kombëtare dhe në kategorinë e tretë u vendosën sektorët e mallrave dhe shërbimeve të patregtueshme, pra ato që prodhohen dhe konsumohen brenda vendit. Modeli në fjalë tregon se të ardhurat nga sektori me eksporte në rritje konvertohen në tepricë paraje në dy sektorët e tjerë, gjë që do të thotë inflacion dhe varfërim.

Mënyra se paraja e tepërt nga sektori me eksporte transferohet te dy sektorët e tjerë është, ose në mënyrë të tërthortë, përmes kursit të këmbimit dhe forcimit të monedhës vendëse, ose në mënyrën e padukshme dhe indirekte të rritjes së çmimeve në rastet kur vendet përdorin kurs fiks këmbimi ose, si në rastin aktual të Shqipërisë, kur banka qendrore ndërhyn në treg. Kësaj rrugës së dytë, Fondi Monetar Ndërkombëtar i referohet si “zhvlerësim i brendshëm”.

Një shembull në botë për këtë është Holanda përmes Sëmundjes Holandeze. Një tjetër është Kolumbia gjatë bumit të kafesë. Nga viti 1975, çmimi i kafesë në tregun ndërkombëtar u rrit me shpejtësi dhe Kolumbia përjetoi një bum në të ardhurat valutore, bum që shkaktoi forcim të monedhës vendëse, forcim që nga ana e vet shkaktoi ngadalësim ose rënie në disa sektorë tradicionalë të rëndësishëm si tekstilet. Ndërmjet të dyjave, pra rënies së eksporteve tradicionale dhe rritjes së eksporteve “të reja”, sektori i ndërtimit pësoi bum bashkë me “shërbimet qeveritare.”

Situata aktuale shqiptare ngjan, në këtë kuptim, si kronikë e një krize të paralajmëruar. Leku është forcuar nga viti 2018 dhe sektori i bujqësisë, sipas të dhënave zyrtare të Institutit të Statistikave, ka pësuar rënie të pandërprerë në prodhim që nga tremujori i tretë i vitit 2020. Sektori i industrisë në tërësi ka pësuar rënie që nga tremujori i katërt i vitit 2023. Industria përfshin njëkohësisht industrinë e rëndë, si energjia elektrike apo nafta, prodhimi i të cilës nuk varet drejtpërsëdrejti nga kursi i këmbimit si dhe sektorin e manifakturës, i cili në Shqipëri përfaqësohet në mënyrë tipike nga veshjet dhe këpucët. Sipas të dhënave të INSTAT, sektori i manifakturës ka pësuar tkurrje të vazhdueshme në aktivitet që nga tremujori i dytë i vitit 2023. Përkundër kësaj, ndërtimi dhe administrata publike ka vijuar të jetë në rritje.

Blerjet e Bankës së Shqipërisë në tregun valutor janë në nivelin e 3.8% të Prodhimit të Brendshëm Bruto gjatë vitit të kaluar. Një ndërprerje e këtyre prurjeve valutore, siç ka gjasa të ndodhë nga përballja me realitetin në sektorin e ndërtimit, fryrja e së cilit gjatë viteve të fundit nuk parashikon dot asgjë tjetër veç fluskë dhe shfryrje të pritshme, vendi do të mbetet pa të ardhurat në valutë dhe në pamundësi për të rekuperuar prodhimin në sektorët që kanë pësuar rënie. Për shembull, sektori fason që ka vuajtur më shumë rënien e konkurrueshmërisë në tregun ndërkombëtar si pasojë e forcimit të lekut, nuk do ta ketë të lehtë që të nisë nga e para me shtimin e forcës së punës për shkak se punëtorët kanë lëvizur gjetkë ndërkohë. Bujqësia, problemet e së cilës nuk lidhen thjeshtë me humbjen e konkurrueshmërisë por janë probleme më të thella strukturore të lidhura me qeverisjen, të tilla si titujt e pronësisë apo infrastruktura primare, ka gjasa do ta ketë edhe më të vështirë ringritjen. Qeveria, e cila ka shtuar forcën punëtore në mënyrë të pabesueshme bashkë me pagat, do të duhet të axhustojë financat e veta./Reporter.al

Punëtori i një pompe karburanti e mbush një veturë në një pikë shitjeje në Prishtinë, të martën më 3 mars 2026.

Besimtarët katolikë në mbarë vendin iu drejtuan katedraleve dhe kishave të ndryshme në qytetet e tyre rreth orës 22:00, ku u mbajtën Meshat e Shenjta të Pashkës. Me qirinj në duar ata u përbashkuan në lutje, duke u përulur në shenjtërinë e kërkimit të dritës, paqes, mirësisë dhe dashurisë.

Në Shkodër Mesha e Shenjtë e Pashkës u mbajt në Katedralen e Shën Shtjefnit, drejtuar nga arqipeshkvi Giovanni Peragine, i cili bëri thirrje për më shumë dashuri dhe mirëkuptim ndaj njëri-tjetrit.

Mesha e Shenjtë në qytetin e Lezhës u mbajt në Katedralen e Shën Nikollit, drejtuar nga ipeshkvi imzot Ottavio Vitale, i cili përcolli mesazhe të shumta, duke vënë theksin te dashuria.

Drejtuesi i Dioqezës së Sapës në Vaun e Dejeës, Atë Mariano Tarantino teksa mbajti Meshën e Shenjtë ftoi besimtarët që në këtë moment gëzimi të zgjasin dorën e pajtimit ndaj njëri-tjetrit.

Edhe në Durrës besimtarët katolik iu drejtuan kishave, ku ndoqën meshat e shenjta, si dhe ndezën qirinj, simbol i mbizotërimit të dritës ndaj errësirës.

Besimtarët e Pukës e pritën vigjiljen e Pashkës në Kishën e Shën Gjon Pagëzuesit, në meshën e mbajtur nga famullitari Dom Zef Marku, i cili i ftoi besimtarët të hapin zemrën e tyre ndaj Krishtit, për të gjetur paqen shpirtërore.

Kisha e Shën Jozefit në Fushë- Arrëz u mbush plot me besimtarë, si kurrë më parë, të cilët ndoqën Meshën e Shenjtë të Pashkës, duke u lutur në shpresë për ditë më të mira.

Pashka, kjo ditë e shenjtë për besimtarët katolik, simbol i mbizotërimit të dritës mbi errësirën, të jetës mbi vdekjen u kremtua edhe në qytete të tjera, si në Fushë-Krujë dhe Lushnjë, ku drejtuesit e meshave u bënë thirrje besimtarëve ta duan njëri-tjetrin, të përhapin dritën e mirësisë, për të pasur ditë të bekuara dhe zemra të paqta. Pas meshave të së shtunës, mesditën e së dielës besimtarët ndajnë me njëri-tjetrin vezët e ngjyera me bojë të kuqe, që simbolizojnë sakrificën e Jezu Krishtit për njerëzimin. bw

Eksperti i sigurisë Fatjon Softa ishte sot i ftuar në “News24 Fundjavë” me Megi Latifin, ku ka analizuar mundësinë e sulmeve nga Irani, sidomos pas paralajmërimeve nga ambasada e SHBA.

Softa renditi tre arsyet që sipas tij mund të kthejnë vendin tonë në një shënjestër të sulmeve, ndërsa rekomandoi transparencë të plotë ndaj qytetarëve dhe rritje të masave mbrojtëse nga ana e qeversë shqiptare.

Ai shtoi se Irani nuk po kursen asnjë shtet dhe e ka cilësuar Shqipërinë si “vend i vogël djallëzor që bashkëpunon me armiqtë tanë”, duke theksuar nevojën për kujdes.

“Po të shohësh mesazhet e shpërndara nga Ambasadat e SHBA në rajon, nuk ka një të tillë si ai që është postuar për Shqipërinë, është i veçantë. Konsiderohet si një paralajmërim që vjen si pasojë e një analize rrisku.
Jo domosdoshmërisht sulmi mund të jetë ushtarak, mund të jetë edhe sulm kibernetik, hibrid.
Ka tre arsye për paralajmërimin, prezenca e kampit MEK, Shqipëria është aleat i SHBA dhe rezoluta në Kuvend që shpalli Iranin vend terrorist.

Duhet reagim dhe informacion për qytetarët shqiptarë sepse është shumë e rëndësishme të ketë transparencë, masat janë më të mira se si mënyra se si mund të shmanget apo jo një koment në publik. Qeveria duhet të rrisë prezencën ndaj ambasadës, zonën e Durrësit pranë MEK dhe pikat nevralgjike që mund të jenë shënjestër e sulmeve si digat, portet etj.

Irani nuk po kursen asnjë shtet, e ka deklaruar se : Shqipëria vend i vogël djallëzor që bashkëpunon me armiqtë tanë”, tha ai.

Gazetari Poli Hoxha ka bërë deklarata të forta në lidhje me hetimet ndaj ish-zëvendëskryeministres Belinda Balluku, duke paralajmëruar se priten zhvillime të reja nga SPAK.

Sipas tij, hetimet janë intensifikuar ndjeshëm, me një grup prej rreth 10 hetuesish që po punojnë mbi çështjen, veçanërisht në drejtim të verifikimit të pasurisë dhe analizës së burimeve financiare.

I ftuar në emisionin “Kjo javë”, Hoxha deklaroi se materiali hetimor i deritanishëm, që sipas tij arrin rreth 16 mijë faqe, përfaqëson vetëm “majën e ajsbergut”, duke lënë të kuptohet se çështja mund të zgjerohet edhe më tej.

Ai shtoi se pas vendimit të fundit të gjykatës për sekuestrimin e dhjetëra pajisjeve, prokuroria po tregohet e kujdesshme dhe pritet të ndërmarrë hapa të rinj në vijim.

Poli Hoxha: Për Ballukun u mblodh dhe grupi parlamentar. Gjërat e vërteta janë atje ku është ‘hamxhiu’ prokurorët e çështjes. Nga pikëpamja e SPAK, grupi që po heton është bërë me 10 hetues, është bërë një BKH në këtë rast, sidomos te hetimi i pasurisë. Në të gjitha rastet, te këta që kanë qenë ministra, janë përdorur shumë gjëra. Kur u mor vendimi i gjykatës para pak ditësh për sekuestrimin e 90 aparaturave, pasi po tregohen skrupuloz. Do të shkohet me një masë të re, shpejt e shoh këtë gjë. Këtë radhë, aq sa dimë dhe sa kanë dalë, me 16 mijë faqe që kanë dalë, është vetëm maja e ajsbergut. Zonja Balluku do të përfundojë me akuzën për organizatë kriminale, më keq nga të gjithë. Përveç korrupsionit që s’ia kanë kaluar akoma. Se do i dalë te hetimi i pasurisë.

Ish-ministri i Mbrojtjes, Gazment Oketa, ka ngritur pikëpyetje mbi vijimin e hetimeve nga SPAK, duke u ndalur te mundësia nëse drejtësia do të shkojë deri te kryeministri Edi Rama.

Oketa thekson për emisionin ‘Kjo javë’ në News24, se do të ishte gabim i madh nëse drejtësia do të vepronte mbi bazën e perceptimeve dhe jo të provave konkrete. Sipas tij, akuzat për korrupsion ndaj niveleve të larta të qeverisë janë shumë të rënda, duke kujtuar se disa ministra janë aktualisht në paraburgim ose kanë marrë dënime të formës së prerë.

“SPAK nuk duhet të veprojë me perceptim. Duhet të shkojë te kryeministri nëse ka fakte. Unë besoj se ka,” shprehet Oketa.

Ai përmend gjithashtu si rast shqetësues atë të AKSHI, të cilin e cilëson një skandal të rëndë, duke shtuar se në vende të tjera një situatë e tillë do të kishte sjellë pasoja të menjëhershme politike për drejtuesit më të lartë. Në përfundim, Oketa thekson se besimi i publikut te drejtësia varet nga aftësia e saj për të hetuar çdo nivel të pushtetit, pa përjashtime dhe pa u ndikuar nga presionet politike.

Oketa: Mendoj se do të ishte gabimi më i madh në drejtësia do të veprojë me perceptime. Është e pamundur që dy zv.kryeministrat të akuzohen me fakte për korrupsion. Këto janë akuza të frikshme për një ministre apo zv.kryeministër. 3-4 ministra që janë në paraburgim apo kanë marrë dënim të formës së prerë. SPAK nuk duhet të veprojë me perceptim. SPAK duhet të shkojë te kryeministri nëse ka fakte. Unë besoj se ka. Skandali i AKSHIT ishte shumë i rëndë. Në një vend tjetër kryeministri nuk do të ishte në detyrë as 2 orë. Jo më të dalë dhe të flasë në publik për zgjedhjet e ardhshme parlamentare.

Është bërë një reformë në drejtësi. Do të ishte naivitet që nëse do të kalonim në një situatë ideale. Janë po ata nëpunës të shtetit shqiptar. Ky është niveli mesatar që kemi, mos ta idealizojmë por ta pranojmë se po bëhet diçka, ajo çka donte populli, që të goditej dhe niveli më i lartë i politikës. Paradoksi më i madh është se dhe njerëz që janë pasuruar me të drejtë apo të padrejtë, ata vazhdojnë e ushqejnë korrupsionin, flitet për shifra marramendëse. Gati 25 % e buxhetit të investimeve që bën shteti shqiptar, është korrupsion, vidhet. Nëse jepen 4 mld euro, 1 mld shpërndahet mes qeveritarëve, brenda këtij zinxhiri. Ndoshta pjesa gri ka zgjedhur të eliminohet, të largohet nga vendi, ose ka vendosur të tërhiqet në jetën e vetë.

Ish-ministri i Mbrojtjes, Gazmend Oketa, ka kritikuar ashpër nivelin e përfaqësimit në politikën shqiptare, duke e cilësuar parlamentin aktual si të dobët dhe të mbushur me individë të papërgatitur. Në një intervistë në emisionin “Kjo Javë” në News24, Oketa u shpreh se Shqipëria vazhdon të diskutojë ende për standarde bazë si zgjedhjet e lira, ndërsa sipas tij, qeveria aktuale është e korruptuar dhe vendi ka bërë hapa pas.

Ai theksoi se në kohën kur ishte pjesë e Kuvendit, debati politik kishte nivel dhe zhvillohej me respekt mes palëve. Ndërsa sot, sipas tij, Parlamenti dominohet nga një klasë “injorante dhe servile”.

Oketa fajësoi si mazhorancën ashtu edhe opozitën për situatën aktuale, duke veçuar marrëveshjen politike të vitit 2008, mënyrën e trajtimit të pronës dhe liberalizimin e diplomave si faktorë që, sipas tij, kanë ulur cilësinë e përfaqësimit politik. Në lidhje me politikën e jashtme, Oketa vlerësoi anëtarësimin e Shqipërisë në NATO, duke theksuar se ky është një faktor i rëndësishëm për garantimin e sovranitetit dhe sigurisë së vendit.

Megjithatë, ai shtoi se roli i faktorit shqiptar në rajon është zbehur, pavarësisht përfitimeve që vijnë nga anëtarësimi në aleancë.

“Shqipëria është ende një vend ku diskuton akoma zgjedhje të lira. Mjafton të shohësh parlamentin aktual se sa hapa pas ka bërë dhe sa qeveri e korruptuar është. Në periudhën kur isha në atë sallë ishte kënaqësi që të debatoje me kolegët e opozitës. Parlamenti është mbushur me një klasë injorante, servile, ku përgjegjësinë kryesore e ka kryeministri, por dhe opozita, për marrëveshjen e 2008, dhe pas trajtimi të pronës, liberalizimi i diplomës. Çdo injorant ka pasur mundësi që të futet në politikë. Efektet do të duhet të shihen disa vite. Ndryshimet e 2008 sollën këto që po ndodhin sot. Besoj se Shqipëria ka përfituar nga anëtarësimi në NATO. Qoftë për shkak të faktit që sovraniteti i Shqipërisë nuk preket. Pra nëse preket cënimi territorial, ndërhyn NATO. Sot roli i faktorit shqiptar është zbehur. Pavarësisht situatës dhe vështirësive të aleancës, është një situatë që shumë mirë që Shqipëria është anëtare e NATO-s. Unë mendoj se e përmbushim detyrën aq sa e përmbushin dhe vendet e tjera.”, tha ai.

“Berisha nuk synon më pushtetin, por kryetarin e PD”, Oketa: Shkarkimet e fundit absurde. Salianji duhet të pranohet si fraksion! Sulmohet nga ata të listës së sigurt

Bylykbashi dhe Gjiknuri

Një projektligj i propozuar me konsensus politik të dy partive mëdha që synon rregullimin ligjor për financimin e partive politike është pritur me rezerva nga ekspertë të shoqërisë civile, sipas të cilëve nuk përmbush pritshmëritë për transparencë dhe llogaridhënie.

TIRANË- Mazhoranca dhe opozita njoftuan të martën konsensusin politik të arritur në hartimin e një draft-projektligj për financimin e partive në kuadër të reformës së re zgjedhore të iniciuar nga Kuvendit në komisionin e posaçëm bipartizan.

Nisma e hartuar nga ekspertët e komisionit synon të vendosë një bazë të re ligjore për financimin, administrimin, kontrollin, raportimin dhe transparencën, për të ardhurat dhe shpenzimet që realizojnë partitë politike gjatë vitit kalendarik dhe jashtë fushatës zgjedhore.

Projektligji parashikon mekanizma të publikimit të të dhënave financiare në platformën elektronike të dedikuar në KQZ për të lejuar gjurmimin e transaksioneve nga publiku dhe zgjeron kompetencat e këtij institucioni për verifikim të thelluar të këtyre raportimeve.

Në fushën e kufizimeve mbi burimet e financimit ndalohen financimet nga subjekte të huaja, entitete me kontrata publike, persona me rekorde të caktuara kriminale, dhurime anonime, etj..

Neni i ndalimeve konsiderohet si një nen me rëndësi thelbësore për parandalimin e ndikimit të paligjshëm dhe ruajtjen e pavarësisë politike, sipas relacionit shoqërues të nismës.

Në listën e burimeve të lejueshme përfshihet kuotat e anëtarësisë, dhurimet, financimin nga buxheti i shtetit, huatë dhe të ardhura të tjera të ligjshme, ndërsa për fshehje të financimeve parashikohen gjoba administrative.

Organizata të shoqërisë civile që monitorojnë proceset zgjedhore dhe kanë qenë pjesë e tryezave për hartimin e këtij projektligji shprehin rezerva për dispozitat e reja, duke i konsideruar si ato si një formalitet, ku nuk sigurohet thelbi i transparencës financiare të partive politike, detyrimi i tyre për llogaridhënie dhe evitimi i parave informale.

Afrim Krasniqi nga Instituti i Studimeve Politike, e konsideron draftit vetëm në masën 50 për qind përmbushës të pritshmërive në raport me kërkesën për një ligj që rregullon financimin e partive dhe të fushatave elektorale në përputhje me nenin 9 të Kushtetutës, ku përcaktohet detyrimi për transparencë lidhur me shpenzimet dhe financimet.

“Ligji nuk e zbaton këtë parim kushtetues”,- i tha BIRN-it, duke shtuar se “ai sjell disa elementë pozitiv, por të pamjaftueshme”.

Sipas Krasniqit risitë pozitive lidhen me kufizimet e prurjeve që vijnë nga burime të treta apo biznesit, por nga ana tjetër nuk krijon garanci që do të ketë sistem data-base publik për transparencë të plotë, i mungon përfshirja e strukturave të reja të drejtësisë në hetimin shterues të çdo denoncimi që vjen dhe lë pa një rol struktura të tatimeve e pastrimit të parave.

Si një rregullim administrativ i deklarimit të financave dhe jo një mekanizëm ligjor që mund të garantojë transparencë dhe llogaridhënie, e konsideron nismën dhe Rigels Xhemollari nga “Qëndresa Qytetare”.

“Ligji shërben si një rregullator i mirë administrativ dhe udhëzues për veprimtarinë e brendshme të Partive Politike, por në opinionin tim serish mbetet në vullnetin e partive për ta zbatuar ose jo”- i tha ai BIRN-it.

Ndërsa për Erida Skëndaj nga Komiteti Shqiptar i Helsinkit problemi qëndron se në hartimin e nismës nuk është marrë parasysh konteksti shqiptar, por janë referuar si modele krahasimore vetëm legjislacioni kroat dhe lituanez.

“Nëse synojmë një reformë tërësore dhe gjithëpërfshirëse për financimin e partive politike kërkohet një vështrim krahasues ligjor më i gjerë, duke marrë si model si vendet me demokraci të konsoliduar dhe ato me kontekste politike dhe zgjedhore të ngjashme me vendin tonë dhe që kanë shënuar trend progresi në standardet Ligjore të financimit të partive politike”– i tha ajo BIRN-it.

Nuk garantohet monitorimi dhe llogaridhënia

Ekspertët ngrenë si problematikë dispozitat që lidhen me monitorimin, llogaridhënien dhe hetimin e burimeve të financimit të partive politike.

Përcaktimi i Komisionit Qendror të Zgjedhjeve si organ i autorizuar për monitorimin dhe transparencën e financave të partive po ashtu shihet si jofunksional.

“KQZ e ka pasur këtë kompetencë në mënyrë të vazhdueshme dhe nuk ka arritur ta kryejë, ndaj duhet të gjenin një model tjetër më funksional dhe më të pavarur nga partitë politike, jo një strukturë të emëruar nga Partitë Politike”– thotë Krasniqi.

Për Xhemollarin, mekanizmat e shtrëngimit me gjoba administrative po ashtu janë të pamjaftueshme për të garantuar transparencën nga partitë.

“Gjoba 1000 euro janë të papërfillshme për parti politike që financohen nga një qind deri në 900 000 euro nga paratë publike”– shton ai.

Edhe Xhemollari shpreh rezerva për rolin e KQZ-së në proces duke ngritur pikëpyetje për aftësitë e këtij institucioni për të monitoruar atë.

Sipas tij, “KQZ të jetë proaktive në monitorimin financiar të partive, gjë që nuk e ka demonstruar deri tani dhe nuk besoj se e ka mundësinë dhe burimet njerëzore për ta ushtruar këtë hetim”.

Draft-ligji konsensual i partive nuk prek marrëdhëniet mes partive politike dhe mediat, gjë që për ekspertët e shoqërisë civile lë hapësirë për abuzime.

Sipas Krasniqit, nismës i mungojnë dispozitat që lidhen me praktikat e gabuara të së kaluarës, siç janë financimet e ardhura përmes blerjes së medias apo kontrollit të medias apo elementë të tjerë të ndikimit publik me ndikim në fushatë elektorale dhe jetën politike, si dhe financimet nëpërmjet diasporës, pa u verifikuar në strukturat e deklarimit të shtetit shqiptar.

Edhe për Xhemollarin nisma e re nuk parandalon marrëveshjet mes televizioneve dhe partive, mes këngëtarëve dhe partive, mes ofertuesve në natyrë dhe partive, marrëveshje që sipas tij, “rezultojnë të jenë marrëveshje që i kushtojnë shumë jo partive, por buxhetit të shtetit pasi partitë marrin pushtetin”.

Paqartësi për procesin e konsultimit të nismës

Nisma nuk u përfshi menjëherë për shqyrtim në Kuvend pasi komisioni vendosi të martën që drafti të kalojë një fazë konsultimi me shoqërinë civile, ndërsa organizatat po ashtu ankohen për mungesë transparence në hartimin e nismës dhe skeptike në pritshmëritë e konsultimit mbi draftin e partive.

“Jemi para faktit të kryer dhe bazuar në praktikat e mëparshme shanset për ndërhyrje përmirësuese në varësi nga rekomandimet e ardhura nga shoqëria civile dhe aktorë të tjerë janë minimale”- thotë Krasniqi, duke e konsideruar “një shans të humbur” për reformën zgjedhore  nëse nisma do të miratohet në formën e propozuar nga dy partitë e mëdha.

Ndërsa Skëndaj shton se ka relacioni shpjegues i projektligjit evidenton në mënyrë shumë të përgjithshme vetëm rekomandimet dhe konstatimet e organizatave ndërkombëtare, ndërkohë që organizatat vendase që monitorojnë proceset zgjedhore nuk përmenden.

“Nëse ODIHR ka sugjeruar një reformë zgjedhore gjithëpërfshirëse, synimi nuk ka qenë referimi vetëm tek aktorët ndërkombëtar por edhe organizatat e shoqërisë civile vendase, ekspertë zgjedhorë të fushës, partitë e vogla politike, etj.,”- shton ajo.

Sipas Skëndajt draft-ligji është hartuar në një kohë shumë të shpejtë nga koha kur komisioni I posaçëm realizoi një seancë dëgjimore mbi procesin e konsultimit publik për strukturën e tij dhe asnjë prej sugjerimeve të aktorëve të shoqërisë civile të pranishëm në atë tryezë nuk rezulton të jetë cituar në relacion, ndërsa sheh si të paqartë dhe konsultimin e nisur nga komisioni mbi draftin.

“Komisioni I Reformës Zgjedhore duhet të bëjë transparencë më të plotë për të gjithë procesin e hartimit dhe konsultimit të tij, në të kundërt perceptimi se Reforma Zgjedhore vijon të mbetet monopol i dy partive kryesore politike do të shoqërojë edhe këtë proces”- përfundon ajo./Reporter.al

Pas një viti hetimesh për koncesionin e aeroportit të Vlorës, SPAK ka dyshime të forta se është shkelja e barazisë në tender dhe se kompania fituese është paracaktuar.

Gazetarja Klodiana Lala, në një lidhje me studion e News24, informoi se SPAK ka thirrur anëtarë të komisionit të vlerësimit të ofertave dhe ka marrë të pandehurit e parë, ndërsa akuzat përfshijnë shkelje të barazisë në tendera dhe favorizim të një kompanie të caktuar.

“Hetimi gati 1 vjeçar është drejtuar nga Klodian Braho, kreu i SPAK, i cili pak ditë më parë ka thirrur dhe ju ka komunikuar akuzën disa personave për veprën penale të shkeljes së barazisë në tendera. Bëhet fjalë për anëtarë të komisionit të vlerësimit të ofertave se nga hetimi ka rezultuar se gjatë vlerësimit të kompanive që ishin në garë është shkelur barazia dhe kompania fituese ka të gjitha gjasat të jetë paracaktuar”, tha Lala.

Klodiana Lala: SPAK pas gati 1 vit hetimesh ka dyshme të forta se kontrata koncesionare për aeroportin e Vlorës është lidhur mbi bazën e shkeljes së procedurave të barazisë në tendera, po ashtu dhe gara për shpalljen fituese të konsorciumit të kompanive është paracaktuar

Hetimi gati 1 vjeçar është drejtuar nga Klodian Braho, kreu i SPAK, i cili pak ditë më parë ka thirrur dhe ju ka komunikuar akuzën disa personave për veprën penale të shkeljes së barazisë në tendera. Bëhet fjalë për anëtarë të komisionit të vlerësimit të ofertave se nga hetimi ka rezultuar se gjatë vlerësimit të kompanive që ishin në garë është shkelur barazia dhe kompania fituese ka të gjitha gjasat të jetë paracaktuar.

Pavarësisht se ky hetim është mbajtur në sekret të plotë, burimet bëjnë me dije për News24 se vepra penale e shkeljes së barazisë në tendera u është komunikuar këtyre personave për shkak se mund të parashkruhej, por nga ana tjetër është duke u hetuar dhe për vepra më të rënda penale, sic është ajo e korrupsionit apo e pastrimit të parave.

Koncencioni i Aeroportit të Vlorës u vu në hetim paraprak në korrik të vitit të kaluar nga SPAK dhe u bë me dije nga kjo e fundit mbi bazën e kërkesës së bërë nga një qytetar emri i të cilit nuk u bë public. SPAK nuk dha shpjegime të mëtejshme se cfarë po hetonte dhe kush ishin personat që kishte vënë nën hetim, por tashmë thuajse një vit më vonë, prokurorët kanë marrë të pandehurit e parë në lidhje me këtë projekt kontrovers i cili është në hetim dhe nga prokuroria e Tiranës për shkak të përplasjes së dy aksionerëve kryesorë, Begjet Pacolli dhe Valon Ademi. Konkretisht, SPAK ka komunikuar akuzat për shkelje të barazisë në tendera për 2 anëtarë të komisionit të vlerësimit të ofertave pasi ka rezultuar se gjatë hetimeve janë gjetur shkelje dhe dyshohet se ata kanë kryer veprën penale të shkeljes së barazisë në tendera në bashkëpunim, ndërkohë që po vijon hetimi për vepra të tjera penale, thonë burimet për News24.

TIRANË- Vendimi i marrë nga Bordi i Transparencës ditën e sotme ka hyrë në fuqi. Konkretisht ky vendim ka filluar të zbatohet në orën 20:00, ku çmimi i naftës ka shkuar në 224 lekë për litër. Në vendim e marrë thuhet se çmimi i shitjes me pakicë i nënproduktit gazoil do të jetë jo më shumë se 224 lekë/litri, ndërsa i shitjes me shumicë jo më shumë se 212 lekë/litër.

Çmimi i shitjes me pakicë i nënproduktit benzinë do të jetë jo më shumë se 181 lekë/litri, ndërsa i shitjes me shumicë jo më shumë se 169 lekë/litër. Çmimet e caktuara nga Bordi do të jenë të vlefshme deri në mbledhjen e ardhshme të bordit ku do të pasqyrohen ndryshimet e çmimeve të shitjes./Dosja.al

Deputeti republikan Fatmir Mediu, u pyet sot në studion e “News 24” edhe për përplasjet dhe tensionet në seancën e djeshme plenare në Kuvend, me kreun e grupit të PS, Taulant Balla, si dhe gjuhën e përdorur nga ai ndaj ligjvënësve opozitarë dhe vetë atij.

Teksa tha se nuk dëshironte të merrej shumë me karakterin e kolegut, deputeti opozitar nënvizoi se “Balla duhet të përgjigjet një herë për akuzat e tij”, duke shtuar se ishte një shpifës dhe provokator i ndyrë që vepronte i orientuar nga kryeministri.

Madje edhe akuzat për Gërdecin, sipas tij Balla i bën qëllimisht që të nxisë familjarët.

“Nëse ka një karakter që në gjithë qenien e tij, në karrierën e tij, ky quhet Taulant Balla. Ai është një shpifës, por unë nuk dua të merrem me to, sepse nuk jam as prokuror as gjyqtar. Këtë e ka bërë me vite me radhë, e bën qëllimisht, për reagimet e Gërdecit, që të nxisë familjarët. Unë nuk akuzohem për shpërthimin në Gërdec, por për shpërdorim detyre. Akuza është e qëllimtë politike. Është turp që drejtësia të kontrollohet nga takëmet e Taulant Ballës dhe të ngrihet në Parlament dhe të flasë. Balla të përgjigjet njëherë për akuzat ndaj tij dhe pastaj të akuzojë të tjerët”, tha Mediu mes të tjerash.

Mediu komentoi edhe gjuhën e deputetit socialist në seancën e djeshme në Kuvend dhe më herët, si në rastin e ofendimit të koleges Albana Vokshi.

“Ai arrin deri në banalitete, për gjuhën që përdor, sa herë ka tensione në Kuvend atij i vijnë mesazhe dhe sulmon, orientohet nga kryeministri. Unë punoj për interesin e Shqipërisë edhe kur shkoj në SHBA apo takimet atje dhe këtë do e bëj si deputet i Parlamentit dhe do përpiqem ta bëj vazhdimisht”, deklaroi Mediu.

Ligjvënësi opozitar akuzoi mazhorancën se i prish qëllimisht seancat në Kuvend për të zhvendosur vëmendjen nga skandalet qeveritare dhe situata e rënduar si cenimi i sigurisë kombëtare së fundmi.

Dhe për këtë shkak sipas Mediut, “Balla provokon në mënyrën më të ndyrë” në Kuvend opozitën dhe kolegët.

“Prishjen e seancës në Kuvend e kthyen kundër opozitës dhe ky është qëllimi i tyre, të zhvendosin vëmendjen. Mazhoranca i prish seancat në mënyrë të qëllimshme, provokojnë qëllimisht dhe fyejnë deputetet. Ai ka fyer një deputete dhe kur fyen një deputete ke fyer nënën, motrën tënde. Ka qenë dhe është bërë e qëllimshme. Ky individ provokon në mënyrë të ndyrë, sa herë që vjen edhe kryeministri ngrihet dhe sulmon opozitën qëllimisht, provokon dhe fyen”, tha ai.

Mediu zbardh kërcënimin e Putin dhe sinjalin që erdhi nga NATO: Tre javë para shpërthimit në Gërdec…

Mediu rrëfeu atë që është konsideruar si një kërcënim nga presidenti rus, Vladimir Putin i cili ishte shprehur se zgjerimi i NATO-s ishte një kërcënim për Rusinë.

Një informacion i mbërritur tek drejtuesit e Shërbimit Informativ të Ushtrisë nga selia e NATO-s në Bruksel, 3 javë para shpërthimit të Gërdecit, Mediu tha se nuk u analizua siç duhej nga autoritetet dhe marrja e masave parandaluese mungoi.

Ai shtoi gjithashtu se ngjarja tragjike u përdorur politikisht nga opozita e kohës dhe vazhdimisht ‘ngacmohen’ familjarët e viktimave, sikurse edhe prej deputetit socialist Taulant Balla, që nuk nguroi as dje që të sulmonte për Gërdecin në Kuvend.

“Ka një fakt të dokumentuar dhe të deklaruar në procesin gjyqësor. 3 javë para ngjarjes, bashkë me drejtorin e SHIU kemi qenë në Bruksel, në një takim me drejtorin e zyrës së inteligjencës, është drejtuar gjithnjë nga përfaqësues të SHBA. Na është thënë duhet të ruheni nga ndonjë ngjarje, para anëtarësimit në NATO. Putin e tha në konferencën e Mynihut se zgjerimi i NATO-s është kërcënim për Rusinë. Po ashtu gjatë darkës, nëndrejtoresha ia ka përsëritur drejtorit të SHISH, duke i thënë se kemi marrë këtë sinjal nga NATO. Nuk është se ka pasur një përgjigje apo analizë me këtë çështje. Ka pasur edhe informacione të tjera që nga pikëpamja e sigurisë kombëtare nuk janë analizuar për të thënë që ka pasur apo nuk ka pasur, por përdoren interesa politike për gjueti politike shtrigash për të ngacmuar familjarët për një ndjenjë e cila tejkalon drejtësinë dhe vinte me interes politik. Nga 2008 është kthyer në një ngjarje politike”, tha ai.

Një ditë pas përplasjeve të ashpra në Kuvend mes mazhorancës dhe opozitës, ka reaguar deputetja e PS, ish Kryetarja e Kuvendit, Elisa Spiropali, e cila konsideron atë si një krizë që tejkalon tensionet politike dhe prek vetë funksionimin e Republikës Parlamentare.

Sipas saj, zhvillimet e fundit në Kuvend nuk tregojnë thjesht përplasje politike, por një mekanizëm që po dështon të prodhojë politikë dhe vendimmarrje efektive.

Spiropali thekson se konflikti ka qenë gjithmonë pjesë e politikës, por problematika aktuale qëndron tek fakti se “konflikti banal po zëvendëson funksionin”.

“Parlamenti nuk po arrin më të ushtrojë rolin e tij përfaqësues dhe kontrollues. Në vend që të jetë hapësira ku përfaqësohen interesat e shoqërisë dhe ku kontrollohet qeverisja dhe institucionet, ai po kthehet në një arenë ku energjia po shpërdorohet pa prodhuar drejtim. Kur funksioni atrofizohet, pasoja e parë është bjerrja e besimit. Dhe kur bie besimi, nuk dobësohet vetëm Parlamenti, por vetë ideja e Republikës Parlamentare”, shkruan Spiropali.

Spiropali thekson se rreziku më i madh nuk është vetëm një Parlament i dobët, por një sistem që mbetet thjesht në formë, pa përmbajtje. Ajo rikujton se standardet evropiane kërkojnë institucione që funksionojnë realisht dhe jo vetëm ekzistojnë formalisht.

“Një Republikë Parlamentare nuk mbahet vetëm me procedura. Mbahet me funksion. Me debat që prodhon kuptim. Me kontroll që prodhon përgjegjësi. Nëse kjo vazhdon, rreziku nuk është thjesht një Parlament i dobët. Rreziku është që Republika Parlamentare të mbetet vetëm formë, dhe jo përmbajtje. Europa kërkon nga ne atë që duhet të kërkojmë nga vetja: institucione që funksionojnë, jo vetëm që ekzistojnë”, mbyll postimin Spiropali.

Reagimi i Elisa Spiropalit

Kriza e Parlamentit është kriza e Republikës Parlamentare.

Dje në Parlament nuk pamë vetëm tension. Pamë një mekanizëm që po dështon të prodhojë politikë.

Kjo që po ndodh në Parlament nuk është diçka e panjohur për politikën. Konflikti ka qenë gjithmonë pjesë e saj. Por sot problemi nuk është konflikti në vetvete. Problemi është se konflikti banal po zëvendëson funksionin.

Parlamenti nuk po arrin më të ushtrojë rolin e tij përfaqësues dhe kontrollues. Në vend që të jetë hapësira ku përfaqësohen interesat e shoqërisë dhe ku kontrollohet qeverisja dhe institucionet, ai po kthehet në një arenë ku energjia po shpërdorohet pa prodhuar drejtim.

Kur funksioni atrofizohet, pasoja e parë është bjerrja e besimit. Dhe kur bie besimi, nuk dobësohet vetëm Parlamenti, por vetë ideja e Republikës Parlamentare.

Sepse një Republikë Parlamentare nuk mbahet vetëm me procedura. Mbahet me funksion. Me debat që prodhon kuptim. Me kontroll që prodhon përgjegjësi.

Nëse kjo vazhdon, rreziku nuk është thjesht një Parlament i dobët. Rreziku është që Republika Parlamentare të mbetet vetëm formë, dhe jo përmbajtje.

Europa kërkon nga ne atë që duhet të kërkojmë nga vetja: institucione që funksionojnë, jo vetëm që ekzistojnë. gsh

Zbardhet kërkesa e PD për Ngritjen e Komisionit Hetimor të Kuvendit për kontrollin e ligjshmërisë në funksionimin e Agjencisë Kombëtare të Shoqërisë së Informacionit (AKSHI), për vlerësimin e sigurisë kibernetike dhe mbrojtjes së të dhënave të qytetarëve, si dhe për analizimin e rreziqeve për sigurinë kombëtare dhe detyrimet e Shqipërisë si vend anëtar i NATO-s.

Kërkesa i është drejtuar kryetarit të Kuvendit, Niko Peleshi. bw

U zhvillua sot në Shkodër ceremonia përkujtimore e 35-vjetorit, në nderim të katër të vrarë më 2 prill 1991, në atë që PD e quan masakrën e fundit të komunizmit në Shqipëri.

I pranishëm në ceremoni ishte edhe kreu i PD Sali Berisha.

“Të dashur familjarë dhe familjare të martirëve të 2 Prillit.
Të dashur deputete e deputetë të Shkodrës, drejtues të PD.
Të dashur qytetare e qytetarë të këtij qyteti të bekuar, të pranishëm sot në këtë ceremoni dhe kudo që jeni sot.
Sot, në 35-vjetorin e martirizimit me 2 prill të vitit 1991 të katër bijve të shquar, qytetarëve shembullorë të këtij qyteti, ne përulemi me nderimin më të madh, me mirënjohjen më të pakufishme para veprës së Arben Brocit, themelues i PD dhe anëtar kryesie i kësaj partie, themelues i pluralizmit politik në Shqipëri, student shembullor, trim dhe guximtar.
Përulemi me nderimin më të madh para veprës së pavdekshme të Bujar Bishanakut, Nazmir Kryeziut, Besnik Cekës, qytetarë shembullorë, bij shembullorë të këtij qyteti, trima, guximtarë të cilët sakrifikuan jetën për vlerat më të arrira që ne besojmë.
Të dashur miq, 35 vite më parë, vetëm dy ditë pas përfundimit të farsës elektorale, gjimnazistët e Shkodrës ndërprenë mësimin dhe u ulën mbi çantat e tyre në një formë proteste ndër më të qytetëruara, ndër më paqësoret.
Ata protestuan në dëshpërim të thellë sepse diktatori i fundit komunist në Europë, partia e tij dhe zgjedhjet pluraliste pas pothuajse gjysmë shekulli, i shndërroi në një farsë zgjedhore.
Zhgënjimi i tyre ishte i jashtëzakonshëm dhe po kështu zemërimi dhe dëshpërimi.
Ndaj dhe ata dolën në një protestë, u ulën përballë pallatit të krimit, u ulën përballë selisë së partisë së krimit dhe mbi ta u shkrehën breshëri të shumta kallashnikovësh dhe mitrolozësh.
Ranë në këtë shesh për të mbetur përjetë të gjallë në zemrat tona, për t’u nderuar gjithmonë nga ata që nderojnë votën e lirë dhe lirinë.

Asgjë nuk mbyll plagën e hapur nga diktatura!
3 vite para se martirët të flijoheshin në shesh, Ramiz Alia dhe Kristaq Rama firmosnin vrasjen në litar të poetit disident sepse kishte shkruar vargje për Kosovën dhe liritë e qytetarëve.
Sot pas 35 vitesh është në pushtet bastardi i tij, Edi Rama që përdor pushtetin për të legjitimuar vjedhjen. Kurrë më shumë se sot nuk është aktuale sakrifica e martirëve, ndaj PD është betuar në rikthimin e votës së lirë, ndaj jam i bindur se Shkodra më shumë se çdo qytet do të bëjë pjesën e saj.
Pasardhësi i bllokmenëve hoxhistë, i ka bërë kombit shqiptar gjëmën më të madhe”, tha ai. bw

Alba Kepi, anëtare e Këshillit Bashkiak të Tiranës ka protokolluar propozimin që një hapësirë e kryeqytetit të mbajë emrin e Qazim Mulletit, Kryebashkiakut dhe Prefektit të Tiranës. Po e sjellim tekstin argumentues:

“Kam protokolluar pranë Bashkisë së Tiranës propozimin me kërkesën për emërtimin e një hapësire publike pranë Pazarit të Ri si “Sheshi Qazim Mulleti”, në nder të një figure me kontribut të rëndësishëm në zhvillimin e kryeqytetit.

Qazim Mulleti ishte një nga administratorët më të rëndësishëm të Tiranës në një periudhë historike të vështirë.

Si prefekt dhe kryetar bashkie, ai kontribuoi në organizimin e institucioneve, sigurimin e shërbimeve publike dhe stabilitetin urban, duke lënë gjurmë të qëndrueshme në historinë e qytetit.

Përzgjedhja e zonës së Pazarit të Ri nuk është rastësore. Kjo hapësirë është një nga zemrat e Tiranës, ku bashkohen tradita, komuniteti dhe identiteti qytetare, në afërsi të banesave të familjes Mulleti, pjesë e komunitetit autokton tironas.

Diktatura goditi rëndë komunitetin tironas duke denigruar historinë, grabitur trojet, burgosur e zhdukur familje vendalie dhe duke imponuar në mendimin publik, gjuhën e urrejtjes mbi patriotizmin dhe kontributet e komunitetit tironas.

Qazim Mulleti (1893–1956) luajti një rol vendimtar në zhvillimin dhe konsolidimin e Tiranës si kryeqytet të Shqipërisë. Që nga pjesëmarrja e tij në Kongresin e Lushnjës (1920), ai kontribuoi drejtpërdrejt në vendosjen e institucioneve shtetërore dhe promovoi idenë që Tirana të jetë kryeqytet, duke argumentuar për avantazhet strategjike, gjeografike dhe klimatike.

Nuk është e lehtë të administrosh një kryeqytet në kohë pushtimi e Qazim Mulleti e kreu këtë detyrë duke vënë parësor në punën e tij sigurinë, ekonominë e garancinë publike pêr jetën e jetesën e qytetarëve.

Filozofia e mendimit të tij elitar, parashikojë dramën më të kobshne pêr kombin shqiptar sic që komunizmi e që u hakmorr ndaj tij me mendësinë e propagandës provincialiste e egërsinë e atyre që tradhëtojnë kombin.

Si prefekt dhe kryetar i Bashkisë së Tiranës gjatë viteve 1939–1944, Qazim Mulleti organizoi administratën lokale dhe shërbimet publike në një periudhë të vështirë. Ai ndërmori masa për ruajtjen e rendit, furnizimin me ushqime dhe stabilitetin social, si dhe realizoi ndërhyrje urbane dhe përmirësime infrastrukturore që kontribuan në zhvillimin modern të qytetit. Veprimtaria e tij ka lënë gjurmë të rëndësishme në historinë urbane dhe politike të Tiranës.

Lindi më 20 dhjetor 1893 në lagjen Sulejman Pasha dhe kreu arsimin fillor në Manastir, studimet e mesme në gjimnazin Zosimea në Janinë, dhe studimet e larta në kolegjin perandorak Galatasaray në Stamboll, ku u diplomua me medalje ari. Ishte një poliglot i shquar, duke zotëruar shumë gjuhë, përfshirë turqishten, osmanishten, arabishten, gjermanishten, frëngjishten, italishten, latinishten, serbo-kroatishten dhe greqishten, gjë që e ndihmoi shumë në aktivitetin diplomatik dhe administrativ.

Ky propozim është pjesë e angazhimit tim në mbrojtje të historisë autoktone për të rikthyer në vëmendje figurat historike të qytetit, për të nderuar ata që kanë kontribuar në zhvillimin e Tiranës dhe për të forcuar lidhjen e qytetarëve me rrënjët e tyre. Kujtesa historike dhe respekti për kontributin e komunitetit autokton janë të domosdoshme për të ndërtuar një qytet që respekton të shkuarën dhe përgjegjësinë për të ardhmen.”

Foto:Kryetari i bashkise Tropojes te perfektures

se Kukesit z.Rexhe Byberi

Ne pallatin e kultures te qytetit te Bajram Curri u organizue manifestimi i trete rajonal me pjesemarrjen e Bashkise Tropojes, Krumes te Prefektures te Kukesit dhe te Komunave Plave e Guci te Malit te Zi si dhe ate te Komunes Decan , Janike , Gjakove e Peje te Republikes se Kosoves .

Ne nje atmosfere  shume te perzemerte e miqesore u priten nga Kryetari i Bashkise Tropoje Z.Rexhe Byberi.

Ky takim i rendesishem dhe nje bashkepunim i ndersjellte arriti promovimin e resurseve turistike dhe ekonomike , duke u bere nje shtylle e fuqishme e shkembimit te vlerave dhe eksperiencave te kesisoje treve si kerkese e rendesishme dhe e domosdoshme per procesin e integrimit ne BE.

U pergjithesua puna e lavderueshme e frutedhenesve te iniciatoreve te kesaj veprimtari nderkombetare nga Z.Enes Dreskovic dhe Tahir Gjonbalaj nga Mali i Zi si dhe te Kryetarit te Komunes Pejes Z.Gazmend Muhaxheri , te Kryetarit te Komunes te Junikut Z. Ruzhdi Shehu te Kosoves dhe te kryetarit Komunes Plaves Z.Nihat Camoic te Malit te Zi , si dhe perfaqesuesit e Komunes Decanit Z.Rifat Stokaj , te Gjakoves Z.Adem Roka te Kosoves dhe Z.Dino Mulladnikic  te Gucise te Mali te Zi .

Puna vazhdon me indensitet te plote dhe aktivitete zingjire per nje Tropoje qe te jete ne qender te zhvillimit ekonomik ,turistik dhe kulturore.

Pjesemarrja ne isjativa te tilla krijone mundesi per promovimin e pontecialeve turistike ne nivele rajonale .

Keto aktivitete po konsolidohen si nje platform e rendesishme e bashkepunimit ndermjet Bashkive Shqiperise dhe Komunave te Kosoves dhe te Malit te Zi.

Keshtu se bashku mund te behet shume per zhvillimin e turizmit, promovimin me te mire te Bjeshkeve dhe forcimin e bashkepunimin mes Bashkive e Komunave dhe qyteteve te rajonit. Pikrishte permes ngjarjeve si keto hapim hapesire per permbajtje te reja ,duke beret e mundur arritjen e me shume vizitoreve dhe lidhjeve me te fort ate njerezve ne te ardhmen ne te dy anet e kufirit.

Keshtu ne menyre soleme u arrit manifestimi I trete rajonal me titull : <<Trekufiri –nje dite , nje maje –skijon ne tri shtete >>. Qellimi i ketij manifestimi eshte forcimi dhe lidhja rajonale qe ndodhen ne zonen e nje prej vargmaleve me te medha –Prokletije (Bjeshket e Nemuna ) , duke ju dhene thekesi i vecante i pjeses ruale te kesisoje zone, e cila ne kushtet dimerore mbulohet me debore deri ne 6  muje duke e bere ate  unike  ne te gjithe rajonin e me gjere. Pervec programit solem aty perfshihen edhe nje permbajtje e pasur sportive dhe kulturore –argetuese , duke prezantuar pontecialet e perbashketoi turistike, hapesirat e mbrojtura dhe pasurite kulturore te popujve nga tri shtete. Kulmi sportive i ketij manifestimi zhvillohet ne piken e perbashket te tri shteteve –ne majen Trekufiri , ku pjesemarresit me te forte dhe me te afte gjate nje dite shijojne ne shpatet e Dobradolit , Doboshes dhe Bogicevices. Pervec aktiviteteve te perbashketa cdo Bahki e Komune realizon edhe programet e veta.

Asambli i kengeve dhe valleve te Pallatit Kultures te Bajram Currit , per te pranishmit u dha nje montazh i larmishem letrar.

Per te pranishmit Kryetari Bashkise Tropoje Z.Rexhe Byberi shtroj nje dreke , ku u kaluane disa caste te gezueshme e te laremishme .

Puna vazhdon ne kete fillim pranvere 2026.

Kryetari i Partisë Republikane, deputeti Fatmir Mediu, ka reaguar pas mesazhit të publikuar në rrjetet sociale nga ambasada e SHBA-së në Tiranë, mbi rrezikun që i kanoset Shqipërisë nga një sulm i mundshëm prej Iranit.

Mediu thotë se, përballë kësaj situate, Presidenti i Republikës duhet të thërrasë urgjentisht Këshillin e Sigurisë Kombëtare, i cili është zhvlerësuar dhe është inekzistent prej kohësh.

“Prej vitesh, Shqipëria ka shkëputur marrëdhëniet diplomatike me Iranin, është partnere me SHBA-në dhe ka sot prezencën më të madhe të organizuar të rezistencës iraniane.

Me propozimin e Ramës, Garda iraniane u shpall organizatë terroriste. Po ashtu, sulmet kibernetike janë rritur, duke goditur institucione të rëndësishme. Çfarë presim të ndodhë?

Përballë kësaj situate, Presidenti i Republikës duhet të thërrasë urgjentisht Këshillin e Sigurisë Kombëtare, i cili është zhvlerësuar dhe është inekzistent prej kohësh.

Bëni punën tuaj që ju ka caktuar Kushtetuta dhe ligji dhe për të cilën paguheni”, thotë Mediu.

Mesazhi i plotë

Ambasada e SHBA-së ka publikuar sot, në mbrëmje vonë, një alarm sigurie, ku u bën thirrje shtetasve amerikanë të kenë kujdes, pasi grupe të lidhura me Iranin mund të shënjestrojnë subjekte të lidhura me Shtetet e Bashkuara ose elementë të rezistencës iraniane në Shqipëri.

Prej vitesh, Shqipëria ka shkëputur marrëdhëniet diplomatike me Iranin, është partnere me SHBA-në dhe ka sot prezencën më të madhe të organizuar të rezistencës iraniane.

Me propozimin e Ramës, Garda iraniane u shpall organizatë terroriste. Po ashtu, sulmet kibernetike janë rritur, duke goditur institucione të rëndësishme. Çfarë presim të ndodhë?

Përballë kësaj situate, Presidenti i Republikës duhet të thërrasë urgjentisht Këshillin e Sigurisë Kombëtare, i cili është zhvlerësuar dhe është inekzistent prej kohësh.

Bëni punën tuaj që ju ka caktuar Kushtetuta dhe ligji dhe për të cilën paguheni.

Këshilli i Sigurisë Kombëtare të bëjë analizën e situatës, në bashkëpunim me partnerët. Shërbimet inteligjente të marrin masat që duhen urgjentisht për t’u organizuar dhe për t’u mbrojtur nga çdo sulm, i cili mund të mos jetë thjesht me raketa dhe dronë, siç mendojnë dhe flasin shumë, por edhe me veprime subversive të organizuara nga Irani, sulme në infrastrukturë kritike dhe interesa jetike të qytetarëve etj.

Shteti nuk është pushteti i Kryeministrit dhe i Qeverisë, por janë të gjitha institucionet që kanë primar interesin e ruajtjes së sigurisë kombëtare dhe sigurisë së qytetarëve, të cilës duhet t’i shërbejë politika dhe institucionet.

Boll me deklarime sa naive dhe idioteske se “ne nuk kemi probleme sepse na mbron NATO”. Anëtarësimi në NATO nuk do të thotë të heqësh dorë nga mbrojtja e sigurisë kombëtare dhe të mos vlerësosh kërcënimet. bw

Dje, gjykatësi Richard Leon, i emëruar nga George W. Bush, vendosi ndalimin e përkohshëm të një projekti për ndërtimin e një salle gjigante vallëzimi në Shtepine e Bardhe pasi presidenti Donald Trump kishte urdhëruar prishjen e një pjese historike pa miratim nga Kongresi.

Gjykata theksoi :

1.Presidenti nuk ka autoritet ligjor të ndryshojë simbolet kombëtare pa autorizim nga Kongresi.

2.Financimi privat nuk zëvendëson ligjin dhe Kushtetutën.

3.Presidenti është kujdestar i shtetit, jo pronar i tij.

Ky është një shembull i qartë se në SHBA askush nuk është mbi ligjin,as presidenti.

Kjo është demokracia në veprim,qe na kujton te pyesim :

Sa larg është Shqipëria nga ky standard, ku institucionet ndalin pushtetin kur ai tejkalon ligjin?

Prokuroritë e Juridiksionit të Përgjithshëm kanë mbetur pa sistem pas sulmit kibernetik të një dite më parë të kryer nga “Homeland Justice”. Megjithëse Prokuroria e Përgjithshme mohoi dëme, raportohet se organet e akuzës janë prekur në sistem.

Grupi i hakerave njoftoi se kishte sulmuar sistemet e Gjykatës së Lartë dhe të Prokurorisë së Përgjithshme. Sipas njoftimit në platformën Telegram, ata pretenduan se kanë hyrë në rrjetet e këtyre institucioneve dhe kanë marrë të dhëna dhe dokumente që lidhen me funksionimin e brendshëm të tyre.

Por Prokuroria e Përgjithshme, në një njoftim zyrtar, theksoi se nga verifikimet e kryera nga ekspertët e sigurisë së IT-së, nuk kanë konstatuar gjurmë komprometuese.

“Për shkak të interesit në lidhje me hackerimin e mundshëm të faqes zyrtare së Prokurorise së Pergjithshme, ju bëj me dije se nga verifikimet e kryera nga eskpertet e sigurisë së IT-së nuk janë konstatuar gjurmë kompromentuese deri në momentin që flasim në formën hackerimit. Stafet tona të IT-së janë duke monitoruar në mënyrë të vazhdueshme situatën”, tha Prokuroria.

Po ashtu, edhe Gjykata e Lartë mohoi sulmin.

“Në lidhje me interesimin tuaj, ju bëjmë me dije se Gjykata e Lartë nuk ka pësuar sulm kibernetik. Sipas pretendimeve të Homeland Justice, grupit në Telegram, faqja gjykata.gov.al, e cila është në menaxhimin e plotë të KLGj-së, ka pësuar sulm kibernetik. Ky sulm nuk ka asnjë lidhje me sistemin e brendshëm apo faqen zyrtare të Gjykatës së Lartë”, njoftoi Gjykata.