VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Dy fjalë për Pjetër Arbnorin, Topallin, Bregun, Njëshin dhe listat Nga Elida Buçpapaj

By | May 28, 2017
30 Comments
  • author avatar
    Ilo 4 years ago Reply

    Emrat nuk duhet te dhen nga njeshi po nga Baza ne cdo komun e bashki kjo vlen per te gjitha partit se keto lista na kan servirur deputet injorant kriminel hajdut qe fitoin poste nga sigla epartive kemi djem te mir plot ne bashkit tona me vlera e kontribute skemi pse te votoim te servirur nga Tirana

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 4 years ago Reply

      Po ashtu duhet. Baza i jep emrat e kandidateve.Po gjithçka i neneshtrohet gares te paster dhe transparences. Flm.

  • author avatar
    jeton 4 years ago Reply

    arbnorin nuk e hoqen por e derguan ne nje zone te persekutuar e demokrate( m.madhe),por e shiten drejtuesit lokal dhe ja dhane voten sterkajt,pastaj ne 2009 jozi solli sterkajn per pd dhe ky shkoi prape te mema.shqiptaret ta ndajne te keqen e madhe qe i ka kapluar me nje te keqe te vogel,zgjidhje ideale nuk ka.keto zo. apo kukuvajkat qe cirren duhet te paguajne per humbjen e 2013 dhe sjelljen e dobet ne opozite.pd nuk eshte prone e babes,kane hise edhe te tjer.

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 4 years ago Reply

      Po e di Jeton. E hoqen nga Shkodra. Dhe drejtuesit lokale te PD e shiten dhe ia dhane Sterkajt tamam. Po ishte puç i PD. Ju flm.

  • author avatar
    Lexues i voal.ch 4 years ago Reply

    Shume e nderuar Lida:
    – Gati me vjen “inati” , pse Ju jeni kaq e sakte.
    “GABO” ndonjehere qe te jeshe “kandidate” per listat e Njeshit!!
    Respekte… dhe vazhdo Lida B.

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 4 years ago Reply

      Ju flm shume i nderuar Lexues i Voal. Respektet tona.

  • author avatar
    kujtim dracini 4 years ago Reply

    Bravo znj e nderuar.keni ba një analiz të përpiktëpppo

    • author avatar
      kujtim dracini 4 years ago Reply

      O

      • author avatar
        Elida Buçpapaj 4 years ago Reply

        Ju flm shume i nderuar Kujtim Draçini.

  • author avatar
    Çakiçi 4 years ago Reply

    Paulin Sterkaj i ka ble malcort. Nuk ishte faji i Arbnorit per kete. Ne PD Sterkajn nuk e solli Jozefina por Berisha. Jozefina nuk ka bere ndonjehere Mode. Ajo ka ngritur zene si askush ne Parlament duke dhene emrat e te inkriminuarve. Majlinden nuk mund ta ngaterrosh me Jozefinen. Jozefina ka qene nder familjet ma te pasura dhe intelektuale te shkodres. Jozefina nuk krahasohet me laramanet qe shkojme e vijne duke i lepi bëthen kryetarit.

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      Çakiç i nderum, po tash u ndryshu kryetari, sepse Jozefina ishte njësh me kryetarin e vjetër. Po natyrisht që Jozefina vjen prej një nga familjet ma të mira të Shkodrës, por nuk ka ba asgja për të përndjekurit. Pjetër Arbnorin e hoqën nga Shkodra dhe i ban puç, dhe në PD e kanë tabu me ia përmendë emrin. NUk mund të krahasohej kurrë Pjetri me Jozefinën, e pra Pjetrin e hoqën dhe Jozefinën e ban nënkryetare. Thotë një fjalë e moçme shqiptare, atë që nuk dot me ta ba të tjerët, mos ua baj të tjerëve. Dhe vjen rradha. Por nuk asht fundi i botës, por nëse Jozefina tash i kundërvihet PD dhe në fushatë del kundër Bashës, natyrisht që kjo do të jetë fundosje për te. Ti duhet ta dish mirë se Lulzim bashën e zgjodhi berisha për kryetar. me qenë kishte zgjedhë nënkryetaren e tij, por kur Berisha dha dorëheqjen u desht me e dhabnë dorëheqjen edhe Jozi.

  • author avatar
    kol Vushaj 4 years ago Reply

    Nese do merrej mendimi i elektoratit Jozefina nu diskutohej, ajo perfaqsonte ne parlament shume shtresa ajo ishte pothuaj nji ze i vetem nga veriu i shqiperise, ajo punoje forte per Integrimin e Shqiperise, Ajo denencoje me Emra kriminelet ne Parlament e kudo ne Zyrat e Pushtetit, lenja jashte parlamentit e Jozefines i pa justifikuar

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      Kol i nderum, ajo vinte prej shtresës të persekutuar, por nuk i ka përfaqësu, ajo ka përfaqësu vetëm interesat personale. Ishte e zgjedhura e Berishës tash 21 vjet. Vjen ky tjetri ka të zgjedhuna të tjera. Kur mungon demokracia brënda partisë këto janë rrjedhojat. Ju përshndes, Elida Buçpapaj

  • author avatar
    Huana Kurti 4 years ago Reply

    PD-ja ne Shkoder ka arrite deri aty sa ka zaptue ndertesen, ku ka seline, pa aprovimin e pronareve dhe nuk paguen asnji cent per qera dhe edhe gjykata na sorollate, tash dy vjet, here paraqitet nji, here jo…shkurti hesapi edhe pse i kam ba me dije te gjithe qe nga Basha, te gjithe deputetet e Shkoders, kryesine e PD-se dhe bashkine Shkoder, kerkush nuk ka denjue as te me pergjegjet me dy rreshta.

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      E dashtun Hana, turp shume i madh. Po politika shqiptare imiton veç partinë e punës dhe kur nuk ka as drejtësi dhe as media të lira, kështu degradon gjithçka. Po gjithësesi ky abuzim duhet me u ba publik. Ju përshëndes. Elida

      • author avatar
        Huana Kurti 4 years ago Reply

        E nderuara Elda, une kam ba aq sa kam ne dore, asht puna e ju gazetareve qe mund t’i bani publike raste flagrante te tilla. Une mund t’ju nisi historine e kesaj katrahure ne nji paragraf, bashke me kontraten e asaj ndertese.

  • author avatar
    ilirjan 4 years ago Reply

    Vetem ae njeshi Basha kesaj radhe ka premtuar qe nuk do kete ne te ardhmen lista te kryetarit, pra qe do perpiqet te ndryshoje ligjin. Kjo duhet te permendet

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      I nderumi Ilirjan, duhet të ishte pikë e marrëveshjes ndryshimi i kodit. Nuk e banë. Shumë keq. Sa nuk ka gara të ndershme dhe sistem zgjedhor, aty populli udhëhiqet nga listat, jo nga të zgjedhurit e popullit, por të zgjedhurit e njëshit. Ju përshëndes. Elida

  • author avatar
    Gezim 4 years ago Reply

    Te lexoj rregullisht dhe meriton respekt per çfare shkruan. Une mendoj qe duhet te ishte me thelle reforma ne listat e PD. Enderruam per nje PD madheshtore por 2013 e katandisi keq shume keq ndaj Basha duhej te ishte me radikal

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      I nderuar Gëzim, jam plotësisht dakord me ju, por tani s’ka alternativë tjetër. Ju flm shumë. Përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    besimndregjoni 4 years ago Reply

    Te falenderoi per opinionin Elida Bucpapa. Problemi nuk eshte tek lista por tek komunistizimi i PD ndaj shtreses se te perndjekurve politike. Kjo PD ka 27 vite qe po e bren nga brenda me ideollogjine komuniste shtresen e vuajtur qendrestare dhe te vlerave sic jane te perndjekurit politik. duke besuar ne te dhe ajo duke i perjashtuar nga politikberja sic ishte rasti i tanishem. qe per 90 dite mbajten gjalle cadren e lirise duke besuar se do te ngrihej republika e re. realisht u forcua republika e vjeter komuniste.

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      I nderuar Besim Ndregjoni, keni shumë të drejtë dekomunistizimi është kusht i domosdoshëm. Personlaisht nuk isha për çadrën, por tani alternativa është ose me Edi Ramën ose me Ilir Metën ose me Republikën e Re. Nderimet dhe të falat tona, të Skënderit e të mijat

  • author avatar
    Fisniku 4 years ago Reply

    Nje super analize e nderuar znj. Buçpapaj…
    Urime

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      I nderuar Fisnik, ju flm shumë, përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    Linda 4 years ago Reply

    Zonja Elida, ne pergjigje te nje komenti Ju thoni: kur mungon demokracia brenda partise, keto jane rrjedhojat. Lind pyetja, pse quhet Partia Demokratike? A ka nje figure te paster qe nuk i ka ndyer duart dhe ka punuar denjesisht dhe vertet ka dhene kontributin per te miren e ketij vendi te jete ne krye te partise?

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      E dashur Linda, keni shumë të drejtë, por kjo asht e vërteta. Urojmë që ky projekti i Republikës të Re të jetë për demokracinë e vërtetë.Zhgënjimi jonë është 26 vjeçar. Urojmë që të kthehet e mbara. E mira është se qytetarët nuk rrehen më! Ju përshëndes!

  • author avatar
    Gegtos 4 years ago Reply

    Respekt per shkrimet tuaja .

    • author avatar
      voal.ch 4 years ago Reply

      Geg-Tosk, ju flm shumë, përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    Frano Kulli 4 years ago Reply

    Falemnderit per permendjen e rastit te Pjetrit (Arbnorit) si ilustrim. E vertet qe te gjithe keta i ka sjelle Berisha aty. Sepse, secili, ne menyren e vet i duheshin Berishes. Po berishen kush e solli… ?

Komentet

Leave a Reply to voal.ch Cancel reply

Skizma në PD Nga Parid Turdiu

 

Duket se jane ndare keshtu:

Brezi i vjeter, i “qendrestareve” qe kane njohur enverizmin dhe pastaj perjetuan mrekulline e rrezimit te tij, nga PD me ne krye Berishen, po mbeshtesin Berishen ne kete skizem te PD.  (Disa thone, me te drejte, se enverizmin nuk e rrezoi Berisha, por qe nje fenomen boteror.  Kjo eshte e vertete, por natyra e paepur e Berishes po vertetohet edhe nje here keto dit.)

Brezi i 40 vjeçareve, te rritur ne demokraci, te mikluar me bursa te huaja, me punera ne zyrat e bulevardit dhe apartamente ne Bllok, mbeshtesin Bashen.

Te rinjte demokrate, duket se anojne nga Berisha.  Dmth kapercejne babin dhe mamin egoist e materialist dhe shkojne te gjyshi.  Kjo po ndodh edhe ne USA, ku rinia ka votuar per 80 vjecaret (Trump, Biden, Pelosi, Sanders).   Eshte nje lodhje nga materializmi.

Berisha e beri Bashen minister te transportit, ne moshen 30 vjec, per te ndertuar Rrugen e Kombit, – nje projekt madhor.  (Kam qene 30 vjec.  Kam marre ne pune 30 vjecare.  Cfare di nje 30 vjecar?)

Pas humbjes se zgjedhjeve me 2013, Berisha dha doreheqjen nga drejtimi i partise dhe vuri Bashen.  Qe atehere Basha ka humbur 4 zgjedhje dhe dy levizje te medha: te cadres dhe te djegjes se mandateve.  Gjate kesaj trajektorje humbese Berisha e ka mbeshteur vazhdimisht Bashen, me heshtje dhe me veprime, per gjithe boten qe ta shihte, – ishin bashke, nje ekip, dy trupa por nje shpirt politik.

Basha eshte i talentuar: mendon ne menyre koherente, flet rrjedhshem, ka pamje dhe ze skenik, pasqyron seriozitet, maturi, stabilitet, nuk eshte frikacak.  Ok, i mungon shkendija e mendimit origjinal, por kush eshte perfekt?!

Pashe nje emision te Ylli Rakipit ku ishin te ftuar Patozi, Nishani, Ristani dhe gazetari Arian Curri.  Jamarbër Malltezi foli me Skype.

Dua te shtoj ketu, ne parantez, se flasin mire.  Ndoqa pak edhe punimet e hapjes se Kuvendit.  Flisnin mire.  Amerikanet nuk flasin me mire.  Tani duhet kaluar nga e folmja ne bamje.

Shume po thone, “kjo eshte dita me e keqe per te djathten shqiptare”.

Une jam dakort me Patozin, qe kjo eshte nje dite e mire!

PD dhe PS (pa folur per te tjerat) ishin kthyer ne korporata ekonomike te vjeteruara, te ngrira, te hiper kontrolluara nga kryetaret, ku asgje e re nuk ndodhte.  Goditja nga USA e vuri ne levizje Partine Demokratike.

Politikanet futen ne politike per vehte, qofte per pushtet, fame, para, defrim, bamiresi, apo te gjitha bashke, por per vehte. – Ne rregull, edhe une per vehte jetoj, por te mos na fyejne inteligjencen duke na thene “e bejme per ju”.

Basha e perjashtoi Berishen per te mbrojtur karrieren e vet.  Vartesit e tij po perserisin ne TV se Basha e mori personalisht vendimin per te kursyer te tjeret nga nje akt i veshtire.  (Per cfare jane te tjeret aty, per lule ne letren e murit?)  Kurse une mendoj se ai e beri qe te dilte, ai dhe vetem ai, njeriu i amerikaneve ne spektrin e djathte, – ai kopjon Ramen.

Berisha reagoi shpejt dhe ashper per te mbrojtur vehten.  E filloi me “Basha me tradhetoi  mua; me beri pabesi”.  Ne fakt Basha e mbrojti publikisht Berishen, prandaj nuk mund te quhet tradheti, me perjashtim te rastit nqs kishin nje “beselidhje” ndermjet tyre, qe nuk do ishte etike.

Ata ish demokrate-me-poste qe çuditen, si ka mundesi te thuhet se amerikanet e kane gabim, por aleanca amerikane eshte shume e rendeshme prandaj do i kenaqim, te mos na e fyejne inteligjencen.  Nuk kane bere ata gjera te padrejta se ua ka kerkuar interesi i vet, i partise apo vete Berisha?

Por Berisha eshte inteligjent.  Shpejt e korigjoi mesazhin, “Basha duhet hequr se ka shkelur statutin, ka shkelur demokracine e brendshme dhe mbi te gjitha eshte humbes.  Nje kryetar humbes duhet te jape doreheqjen.”  Ky po, eshte qendrim parimor.

Lind pyetja, pse u kujtua tashti, vetem pasi u “besethye” nga Basha?

Sepse, tha Jamarbër Malltezi, “e vogel ju duket kjo?  Sherbeu si ‘the tipping point’ (u mbush kupa dhe u derdh).

Edhe kjo e Malltezit ka kuptim.  Thame qe politikanet punojne per vehte.  Historia eshte e mbushur me raste, kur heronjte nxiten nga ceshtje te vogla personale, per te kryer akte te rendesishme per njerezimin.

Ristani shtoi “te pakten Berisha kerkoi falje qe kishte percaktuar si pasardhes njeriun e gabuar”.

Mua nuk me duket ashtu; me duket normale qe kreu karizmatik, kur mendon te largohet vete, te zgjedhe nje trashigimtar qe atij i duket i talentuar; te investoje ne te duke e stervitur me poste te larta dhe pastaj ta mbeshtese gjate tranzicionit deri sa te piqet si lider.

Pse nuk tha gje Berisha kunder Bashes ne gjithe keto vjet?  Se Basha ishte ‘borderline’ si kryetar, as i mire per ta mbajtur, as i keq per ta hequr.  Kemi pasur te gjithe punonjes te tille, shoke te tille.

Ishte normale qe Berisha ta mbeshteste kryetarin e ri te PD, duke kerkuar njekohesisht te ruante influencen e vet ne parti.  Te gjitha keto jane njerezore dhe ndodhin kudo.

Eshte pozitive qe tani njerezit po flasin me hapur.  Berisha duhet t’i pergjigjet pyetjeve: 1) Pse dha doreheqjen me 2013?  2) Ne keto 8 vjet ishte Basha apo ai drejtuesi i partise?  3)  I jepte ai “keshilla” te pasolicituara Bashes?

Ndoshta jo, por Basha si skuth nuk donte te prishte qejf, ose tjetra, vertet qe mendonin njesoj.

Me pelqeu Arian Curri; tha se cdo lider i rendesishem e zgjedh pasardhesin e vet, ne mos haptas, ne menyre implicite, duke e promovuar.  Po shtoj une: jo vetem ne diktatura (Enveri Ramizin), por shpesh edhe ne demokracite perendimore (Churchilli Anthony Eden, presidenti amerikan nenpresidentin, François Hollande Macronin, etj.)

Arian Curri citoi Frojdin dhe Jungun, – i pari ka thene se njeriu behet burre kur i vdes babai; i dyti ka thene se, nuk ka nevoje ta vrasesh fizikisht babain, por mjafton ta vrasesh moralisht.

Mua nuk me duket e nevojeshme vrasja e babait, ndoshta se babai im me linte te lire, me jepte gjitheshka; e shihja qe sakrifikohej vete per mua (nuk kishte nevoje ta vrisja une).

Mua me duket me mire ta kesh babain se ta vrasesh.  Por une nuk jam populist, jam racional, – nje mineral i rralle.  Prandaj dua te bej Partine e Qendres, racionale, jo emocionale, qe mendon me koken e siperme.  Pse?  Se nuk ka te tille.  Parti emocionale ka.  Duhet bere dicka qe nuk ka, jo dicka qe ka.

Eshte e padrejte ajo qe i ndodhi Berishes nga amerikanet.  Eshte e padrejte ajo qe po i ndodh Bashes – akuzat per tradheti, se eshte shitur te Rama etj., por kush tha se bota eshte e drejte?

Ka qene bota e drejte per ju, per mua?

Me te mire se ne jane keta?

Kjo eshte nje dite e veshtire per disa njerez, por e mbarsur me risi per vendin: vihet ne levizje Partia Demokratike, hapet partia, gjallerohet demokracia e brendshme, afirmohet ose zgjidhet nje udheheqje e vertete dhe, si tha Patozi, dy kenetat partiake PD dhe PS jane ene komunikuese; levizja ne njeren shkakton levizje ne tjetren.

Berisha eshte inteligjent; filloi te kultivoje bazen e partise ne menyre demokratike.  Si do shkoje kjo levizje, ku do mbrrije, cili eshte plani?  Do rrezohet Basha dhe do kthehet Berisha?  Ku i dihet!

Si filloi revolucioni amerikan: Parlamenti i Londres vendosi taksen e çajit. Kolonistet amerikane protestuan, çaji u hodh ne det, u mblodh nje kongres, u shtine pushke, u mblodh nje kongres tjeter, u shpall pavaresia, u shtine pushke te tjera, u nenshkrua paqja.  USA u be superfuqi.   Kush i planifikoi te gjitha keto?  Askush.

Kjo eshte nje kohe e mire, kohe levizje.

“Moscow Times”: “Dashnorja sekrete e ministrit të jashtëm rus ushtron influencë në ministri” – Nga SHABAN MURATI

Leximi i së shtunës

Gazeta e njohur ruse “Moscow Times” në 14 shtator me titullin “Dashnorja sekrete e ministrit të jashtëm rus ushtron influencë në ministri”, dhe mbi 50 media, televizione e portale ruse në të njejtën ditë, botuan investigimin e rrjetit investigativ rus “Important stories”, që zbulonte se ministri i jashtëm rus, Sergej Lavrov, ka në ministri dashnoren e tij Svetlana Poljakova, e cila ka ndikim në drejtimin e dikasterit në emërimet dhe në largimet e diplomatëve.

Sipas investigimit, Lavrovi e ka marrë me vete dashnoren dhe vajzën e saj dhjetra herë në udhëtimet e tij zyrtare jashtë shtetit, dhe i ka bërë ato shumë të pasura dhe me prona jashtë shtetit nëpërmjet trafikut të influencës dhe lidhjeve të tij të ngushta me njerin nga oligarkët më të mëdhej të Rusisë, Oleg Deripaska, me jahtet dhe avionët personalë të të cilit shëtisin për qejf nëpër destinacione botërore turistike famija e fshehtë e Lavrovit.

Zëdhënësja e Ministrisë së jashtme të Rusisë, Maria Zaharova, e pyetur nga gazetarët rusë në 16 shtator në brifingun e saj me shtypin lidhur me këtë investigim, e hodhi poshtë, por i shpëtoi goja dhe tha ndër të tjera se “ka pak të vërtetë”.

Përgjigjen e saj e keni në faqen e Ministrisë së Jashtme Ruse.

PS. Çdo ngjashmëri me disa ministra të jashtëm të Shqipërisë së periudhës së tranzicionit, që caktonin dashnoret e tyre biba në poste të larta diplomatike, i merrnin me vete në udhëtimet zyrtare jashtë shtetit dhe i konsultonin për emërimet në ministrinë e jashtme, është e rastit.

Një deklaratë e Bashës pa bosht – Nga Prof. dr. ESHREF YMERI

 

 

Në deklaratën e Bashës “Nuk ka kthim pas”, të botuar sot, 17 shtator 2021, në Portalin “Fjala e Lirë”,  më bëri shumë përshtypje fjalia në vijim:

“Nuk kam asgjë për t’i shtuar asaj që kam deklaruar një javë më parë sa i përket kontributit të Sali Berishës për zhvillimin e Shqipërisë, demokracisë dhe aleancës me Shtetet e Bashkuara të Amerikës”.

       Domethënë, Basha nxjerr në pah kontributin e Profesor Berishës për zhvillimin e aleancës me Shtetet e Bashkuara të Amerikës”.

Po atëherë cila na qenkej arsyeja që Profesor Berisha duhej përjashtuar nga grupi parlamentar i Partisë Demokratike? Sepse kështu dëshironte ambasadorja Juri Kim, e cila, sipas faqes së internetit “evropaelirë”, 30 korrik 2021, kërkonte largimin e Berishës nga grupi parlamentar?

Ne e dimë që prapa ambasadores Juri Kim qëndron Sekretari i Shtetit Blinken, i cili e shpalli Berishën “person të padëshirueshëm” në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Por deri tani nuk ka bërë publik asnjë fakt për afera korruptive të Berishës. Prandaj edhe Juri Kim vërtitet e vërtitet në takime me Bashën për “armatosjen” e tij kundër Berishës, por nuk po na nxjerr në shesh të mejdanit asnjë fakt konkret. Nëse faktet i ka, atëherë le t’i bëjë publike, t’i nxjerrë në sheshin e mejdanit, në mënyrë që opinioni i gjerë të sqarohet përfundimisht për drejtësinë e vendimit të Blinkenit dhe të Bashës dhe të mbajë qëndrimin e duhur ndaj Profesor Berishës.

Por në këtë mes ka diçka sa të çuditshme, aq edhe befasuese.

Në një informacion mjaft interesant, të botuar në internet më shumë se tre muaj e gjysmë më parë, thuhet:

“Në rrethet diplomatike, flitet se rreth 200 zyrtarë dhe biznesmenë të korruptuar, të lidhur me Edi Ramën, janë në listën e zezë, ndonëse emrat e tyre nuk janë bërë publike ende nga DASH… Edi Rama parashikon se edhe ai një ditë do të ketë fatin e Sali Berishës, pas largimit nga pushteti. Gjatë këtyre tetë viteve në pushtet, Edi Rama ka thyer çdo rekord korrupsioni dhe plaçkitjeje. Departamenti Amerikan i Shtetit, në raportin e fundit për zhvillimet në Shqipëri, thotë se korrupsioni është shtrirë në çdo degë të qeverisjes së Edi Ramës.Për herë të parë, DASH ka dhënë alarmin se korrupsioni nën drejtimin e Edi Ramës tashmë është kërcënim për sigurinë kombëtare të Shqipërisë. Nga Brukseli ka raporte po aq shqetësuese, ku Shqipëria është përfshirë në zonën e rrezikut, sa i takon pastrimit të parave të pista nga drejtorët, ministrat dhe kryebashkiakët e Edi Ramës… Në raportet ndërkombëtare për korrupsionin, Shqipëria, nën qeverisjen e Edi Ramës, listohet si vendi më i korruptuar në Evropë dhe ndër më të korruptuarat në botë” (Citohet sipas: Pse është tmerruar Edi Rama, ka hallin e fatit të tij apo të ministrave të korruptuar?! Heshtja dhe një mesazh që paralajmëron tërmet”. Gazeta “Plisi”. Faqja e internetit “gazetaora”. 28 maj 2021).

Nga ky informacion mjaft trishtues për fatet e vendit tonë që të sëmbojnë në zemër, vetvetiu, dalin disa përfundime:

Së pari, Departamentit të Shtetit dhe Brukselit nuk i bëka fare përshtypje korrupsioni i përmasave skanadaloze të qeverisë Rama gjatë këtyre tetë vjetëve. Madje Blinkenit i bëka përshtypje korrupsioni i Berishës i shumë viteve të shkuara. Tani hajde të rrimë dhe të vrasim mendjen se cila qenka arsyeja e vërtetë e vendimit të Blinkenit kundër Berishës, korrupsioni i Berishës i viteve të shkuara, apo kritikat e tij të forta kundër Sorosit, mikut të Blinkenit dhe të Ramës?

Së dyti, sipas informacionit të mësipërm, rezulton se Rama parashikuaka se edhe ai një ditë do të ketë fatin e Sali Berishës, pas largimit nga pushteti. E pabesueshme, por realitet. Domethënë, kryepushtetari te ne, që drejton një qeveri të korruptuar deri në vesh dhe që, për pasojë, e ka shndërruar vendin tonë në më të korruptuarin në Evropë dhe ndër më të korruptuarit në botë, mund të vjedhë dhe të plaçkitë sa t’i dojë qejfi sa ka pushtetin në dorë, se nuk do të ketë asnjë pasojë as nga Departamenti i Shtetit, as nga Brukseli. Pasojat Rama dashka t’i ketë, demek, pas largimit nga pushtetit!!! Po si shpjegohet që Departamenti i Shtetit që drejton Blinkeni dhe kryestrukturat e Brukselit nuk kërkojnë largimin e Ramës nga pushteti? Qytetetarët e thjeshtë të vendit tonë a kanë të drejtë të dyshojnë dhe të shtrojnë pyetjen: mos vallë korrupsioni skandaloz i Ramës dhe i qeverisë që drejton ka stërpikur edhe strukturat e larta të Brukselit, me zgjatime deri te Blinkeni? Dhe mandej Blinkeni apo pasardhësi i tij do t’u kujtuakan për ndëshkimin e Ramës për korrupsion pas largimit të tij nga pushteti? Kjo është sa për të qeshur, aq edhe për të vënë ulërimën. Sepse vjen përfundimi i vetvetishëm për qëndrimin e Perëndimit ndaj kryepushtetarit shqiptar: vidh dhe plaçkit sa të duash sa je në pushtet, se kur të largohesh nga pushteti do të mjaftohemi vetëm me një shpallje vendimi si i padëshirueshëm, se kapitalet e vjedhura nuk do të të preken kurrë.

Së treti, për dijeninë e ambasadores Juri Kim dhe të shefit të saj Blinken, Profesor Berisha ka përkrahje dhe gëzon një mbështetje të fortë në radhët e një përqindjeje të konsiderueshme bashkatdhetarësh. Ai, gjithashtu, gëzon mbështetjen e fuqishme të shumicës së bashkëkombasve tanë në Republikën  e Dardanisë, sidomos pas ndërtimit të Rrugës së Kombit, e cila i vëllazëroi edhe më shumë qytetarët e dy shteteve tona. Në atë Rrugë, për fatkeqësinë tonë kombëtare, Rama ngriti trarin e tradhtisë në hyrje të tunelit të Kalimashit, duke ngjallur pakënaqësinë e shtetasve të Dardanisë, të cilët janë në mëri me Ramën jo vetëm për shkak të trarit të tradhtisë, por edhe për shkak të flirteve të tij me kriminelin e Dardanisë Vuçiç, për nismën e të ashtuquajturit Ballkan i Hapur.

Në këto kushte, vendimi i Blinkenit kundër Profesor Berishës i lë qejfmbetur me Shtetet e Bashkuara shumë bashkëkombas të të dyja shteteve tona. Një gjë e tillë është në dëm të vetë politikës së jashtme të Shteteve të Bashkuara, të cilat, për arsyet që dihen mirë, te kombi shqiptar kanë besnikun më të madh, jo vetëm në Evropë, por edhe në mbarë botën. Hedhja në mëri e shqiptarëve me Shtetet e Bashkuara, ka qenë dhe vazhdon të mbetet në rendin e ditës të trekëndëshit ortodoks Beograd-Athinë Moskë. Prandaj qëndrimi i Blinkenit ndaj Profesor Berishës më sjell në kujtesë senatorin e ndjerë John McCain, i cili, që në vitin 2014, kur Blinkeni qe zgjedhur zv.Sekretar i Shtetit, pati deklaruar:

“Në këtë rast, ky individ ka qenë në të vërtetë i rrezikshëm për Amerikën dhe për të rinjtë dhe të rejat që po luftojnë dhe i shërbejnë asaj” (Citohet sipas: “Afganistani / John McCain në 2014: Blinken i rrezikshëm për SHBA”. Faqja e internetit “Syri”. 19 gusht 2021).

Tani, duke u rikthyer te Basha, dëshiroj të ritheksoj se ai, vitet e fundit, në çdo hap të jetës së tij si polikan në krye të Partisë Demokratike, e ka vërtetuar se është “tredhur” politikisht që prej takimit të fshehtë me Ramën këtu e më shumë se katër vjet të shkuara. Ai takim vazhdon të mbetet njollë e zezë në karrierën e tij politike, ai ka mbetur rob i atij takimi, është zhveshur tërësisht nga dinjiteti personal, duke mbetur pa shtyllë kurrizore. Atë e tërheq për hunde Juri Kim, e cila, me qëndrimin e saj ndaj Profesor Berishës, sipas porosive të Blinkenit, dhe me përkrahjen që i jep Ramës, të krijon përshtypjen sikur është anëtare e asamblesë së Partisë Socialiste. Vetë deklarata e Bashës që citova në fillim, dëshmon fare qartë se ai mori një vendim absurd kundër Berishës, pa u bërë fillimisht publike faktet për vendimin e Blinkenit, çka dëshmon mungesën e shtyllës kurrizore në formimin e vet.

Në mbyllje dëshiroj të theksoj se shqiptarët duhet të vetëdijëson një herë e mirë, nëse nuk dëshirojnë të shpërbëhen si komb krejtësisht, se demokracinë në trojet e tyre nuk e sjell as Vashingtoni, as Brukseli. Ata mund të merren si modele të ndërtimit të saj, por jo si “punëtor krahu” në shërbim të hapjes së rrugës drejt demokracisë shqiptare. Shqiptarët duhet “të shpërveshin mëngët” vetë dhe të ndërtojnë një shtet demokratik të tipit perëndimor, duke nxjerrë në krye të tij intelektualë të zgjedhur, me dinjitet personal dhe kombëtar. Qoftë Vashingtoni, qoftë Brukseli, nisen nga parimi hyjnor “ndihmo veten, të të ndihmoj unë”. Deri tani, sidomos këto tetë vitet e fundit, shqiptarët kanë dhënë prova boll të mjaftueshme se nuk kanë aftësi për ndërtimin e demokracisë, për vendosjen e shtetit ligjor, prandaj edhe pushtetin e kanë rrëmbyer dhe po e përdorin për vetëpasurim lloj-lloj horrash politikë. Duke ndjekur qëndrimin e shumicës së shqiptarëve, që i kanë lejuar vetes të shndërrohen në mercenarë të tregut të shitblerjes së votës, Perëndimit s’i mbetet gjë tjetër, veç t’i urojë ta gëzojnë pushtetin e kryehajdutëve me nam.

San Diego, Kaliforni

17 shtator 2021

Partinë Demokratike e ka shkatërruar Lulzim Basha, Jo Amerika e as Sali Berisha – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 

 

 

*** Lulzim Basha mund të jetë, edhe “100 vjet” në ballë të PD-së, por ai nuk mund të fitojë asnjë zgjedhje me PD-në, ashtu sikurse që ndodhi qe 8 vjet, sepse është “antitrup politik”, nuk merr vesh ai në politikë fare, edhe pse është djalë simpatik dhe i pashëm, por koha 8-vjeçare në “ler” ( pa asnjë rezultat konkret) e dëshmoi se, politika nuk e do atë, ngase  Politika është ndryshe nga “stili i përkthimit” dhe, madje ndryshe nga fizika atomike e Albert Einsteinit, cili, në një rast, pati deklrauar se “Politika është shumë më e vështirë sesa fizika” !

PD-në e ka shkatërruar dhe e ka turpëruar vetë Lulzim Basha, jo Sali Berisha !

Shikuar në prizmin e realizmit politik të teorive të marrëdhënieve politike ndërkombëtare,  Hans Morgenthau,  Lulzim Basha e pati shkatërruar Partinë Demokratike, qysh para tetë vitesh, kur ai doli në ballë të saj më 2013 (me fajin direkt të Sali Berishës, i cili, pa asnjë meritë e vuri në krye të PD-së). Mirëpo, gjatë 8 vite dëshmitesh politike të njëpasnjëshme, askush nga bashkëpartiakët e tij nuk patën kërkuar që ai si kryelider i pamerituar  të përjashtohej nga Partia Demokratike. Kjo tolerancë apolitike ishte fatale për demokratët dhe për demokracinë në Shqipëri, sepse Lulzim Basha fundosi kontributin disavjeçar dhe vlerat e krijuara të PD-së.

Ndërkaq, vendimi arbitrar i Lulzim Bashës për përjashtimin e Sali Berishës nga grupi parlamentar i PD-së në parlamentin e Shqipërisë, nuk ka të bëjë fare me dështimet dhe me kapitullim 8-vjeçar të PD-së me Lulzim Bashën në krye. Pra, rastin e përjashtimit të Sali Berishës nga grupi parlamentar i PD-së, nuk duhet ngatërruar me falimentimin  politik  8-vjeçar  të PD-së, të drejtuar nga Lulzim Basha. Këto janë dy gjëra  të ndryshme, që imponojnë interpretim të ndryshëm, sepse nuk mund të vihen në një konkluzion simetrik të matematikës politike.

Politika e Lulzim Bashës nuk dështoi me përjashtimin e Berishës nga grupi parlamentar i PD-së ( shtator 2021), por ajo ka dështuar qysh para 8 vitesh, kur ai mori “frenat” e drejtimit të saj (2013-2021). Basha me PD-në ishte i falimentuar qysh para tetë vitesh, mirëpo, fatkeqësisht, askush nga bashkëpartiakët e tij nuk e qortuan dhe, asnjëherë nuk kërkuan kurrfarë llogarie për dëstimet fatale të Partisë Demokratike !?

Për shkak të faktit se për tetë vite në ballë të Partisë Demkratike nuk  dëshmoi se nuk ka asnjë lidhje me politikën. Pra, PD-ja ka dështuar  atë ditë, kur autokrati Basha ka spastruar e anëtarët më të dalluar-themelues të saj ! Ky ishte fundi i Partisë Demkratike të Shqipërisë.

 

*** Jozefina Topalli : “Nxirreni nga zyra! Demokrate perjashtoni Lulzim Bashen nga Partia Demokratike! “ (https://www.voal.ch/nxirreni-nga-zyra-demokrate-perjashtoni-lulzim-bashen-nga-partia-demokratike-nga-jozefina-topalli/politike/shqiperi/)

 

Kjo kërkesë Jozefina Topallit (ish-kryetare e Kuvendit të Shqipërisë), do të duhej të bëhej para tetë (8) vitesh, kur Lulzim Basha (parashutisti i Sali Berishës) e përjashtoi Jozefinën nga PD-ja së bashku me disa anëtarë të tjerë-themelues dhe ndërtues të PD-së. Pikërisht, atëherë, Jozefina Topalli me anëtarët e tjerë të larguar nga PD-ja me “dekretin” dhe me “topuzin” e Lulzim Stalinit, do të duhej ta kundërshtonin dhe, në asnjë mënyrë mos ta pranonin, që ata si anëtarët më meritorë të PD-së, të hidheshin në rrugë. Atë PD e ka themeluar Sali Berisha, Jozefina Topalli, Azem Hajdari, Pjetër Arbnori, Arben Imami, Aleksandër Meksi….etj., jo Lulzim Basha (parashutisti). Ky ishte gabim i pafalshëm, së pari, i Sali Berishës,  i cili e favorizoi dhe e propozoi Lulzim Bashën për kryetar të PD-së. Ky ishte gabim fatal apolitik, sepse në atë post, do të duhej të zgjedhej, pse jo, ish-kryetarja e Kuvendit të Shqipërisë, Jozefina Topalli, jo një përkthyes i UNMIK-ut. 

 

Pra, para 8 vitesh, do të duhej të luftohej dhe flakej nga PD-ja  “parashutisti” Lulzim Basha, sepse pa asnjë të drejtë morale, ligjore dhe kushtetuese përzuri anëtarët-themelues më meritorë të saj, të cilët nuk do ta kishin lejuar, që ta “raspiçkatke” PD-në, ashtu siç e shndërroi në një “fshesë” rrugësh për t’i brohoritur nëpër sheshe të Tiranës, Lulzim Bashës së dështuar, gjoja kundër “vjedhjes së votave” nga PS-ja e Edi Ramës.

               Politika matet me rezultate, jo me dështime alla Lulzim Basha !

Prandaj, me asnjë kusht, Lulzim Basha nuk do të duhej  8 vjet (pa asnjë meritë për PD-në)të ishte në krye të partisë , i cili i solli vetëm dështime katastrofike PD-së, sepse për  8 vjet, e pati humbur “rrugën në mal”, duke qenë se  i mungonte busulla politike e Sali Berishës, nuk kishte si t’i “lexonte” rrugët e horizontit  të politikës, që bëhej në Tiranë. Si rrjedhim i injorancës politike, ai për 8 vjet nuk qe në gjedje ta fitonte asnjë mandate të zgjedhjeve parlamentare në Shqipëri (2013-2021). Ky është problemi thelbësor  i shkatërrimit dhe i dështimit të PD-së, jo kurrfarë “vendimi” i diktatorit Lulzim Basha, i cili e përjashtoi Sali Berishën nga grupi parlamentar i PD-së.Një vendim  i tillë i apolitikanit Basha , nuk ka asnjë lidhje me falimentimet dhe me bankrotimet  politike të PD-së, gjatë 8-vjeçarit të shkuar (2013-2021), por me mosditurinë dhe me mosaftësinë politike të Lulzim Bashës, si dhe me mosetikën dhe me mosndërgjegjën e tij, i cili për dështimet e njëpasnjëshme të PD-s në zgjedhjet parlamentare të Shqipërisë, domosdoshmërisht, do të duhej të jepte dorëheqje të parevpokueshme nga kreu i Partisë Demokratike. Mirëpo, duke mos ditur se çfarë është  etika politike, dhe se çfarë janë rezultatet politike, Lulzim Basha asnjëherë nuk kërkoi dorëheqjen e tij nga kryetari i PD-së , por vazhdoi me “folkparadën” e dështimeve të tij politike, sepse askush nuk doli nga PD-ja, që atë pengonte  për moshkatërrimin e PD-së dhe të sistemti të vlerave demokratike në Shqipëri.

Arber apo Shqiptar? Nga Parid Turdiu

Do thoni ju,c’te duhet ty te korigjosh Çabejn?  Por mendja ime funksionon ashtu; qelloi qe lexova artikullin e tij dhe prrrr, me linden mendime.

Duke folur per prejardhjen e fjales “Shqiperi” Çabej thote se pasardhesit e te ikurve prej trojeve tona ne Itali e Greqi ne shekujt 15-16 e quajne vehten arberesh ose arvanite.  Fjalen “shqiptar” nuk e njohin, qe dmth se eshte nje fjale qe fitoi popullaritet pas emigrimit te tyre, gjate pushtimit osman.

Deri ne epoken e Skenderbeut vendi quhej Arber, qe eshte identik (ne dukje – thekson Çabej) me emrin me te cilin te huajt e quajne Shqiperine, qysh nga mesjeta e hereshme (shek 13), Albania.

Çabej shkruan:

Emri i vjeter Arbën/Arbëri eshte ruajtuar edhe ne Shqiperi: ultesira ndermjet lumenjve Mat e Erzen quhet edhe sot Arbën; ne ate zone “mal e arbën: perdoret per “mal e fushë”.   Arbanë është një katund i Tiranës.  Nje kenge e vjeter popullore ne Kosove i referohet “zojave arbëneshe”. Nje katund ne perendim te liqenit te Shkodres quhet Arbnesh.  Arbër e Arbërí quhen lokalitete të ndryshme të trevës malore të Labërisë midis Vlorës, Gjirokastrës dhe Delvinës dhe arbëreshë e arbërorë banorët e tyre. Në vise të tjera të Shqipërisë, po ky emër, me trajta të ndryshme (arbën, arbër, arbënesh arbëresh, arbnuer, arbëror), përdoret në popull me një kuptim etnik, për të shënuar shqiptarin në dallim nga arumuni ose anëtari i ndonje etnie tjeter ballkanike.  Në dokumentat e së vjetër, të shekujve 16 -17, vendi del rregullisht me emrin Arbën, populli me arbënesh, arbënuer, dhe gjuha e tij, arbënisht. 

Në serbokroatishten popullore shqiptari quhet “arbanas”; në dokumentet mesjetare të asaj gjuhe, “arbanasin”. “Arbananu” quet në bullgarishten popullore, “arbanas” në rumanishten e vjetër; tek arumunët e Shqipërisë e të Maqedonisë quhet “arbines”. 

Në dokumentet ne latinisht të vendeve europiane të mesjetes se hereshme, para dinastisë së Anjouve, shqiptarët quhen arbanenses, e më vonë albanenses dhe vendi i tyre Albania, ashtu si edhe sot.

Sikundër dihet, gjeografi Klaud Ptolemeu i Aleksandrisë së Egjiptit, në shekullin e dytë të erës së re, në hartën e tij botërore shënon emrin e një fisi Albanói dhe qytetin Albanópolis në zonen e Shqipërisë të mesme.

Une (PT):  Del e qarte se emri Alban / Arber / Arber / Albania eshte i lashte dhe i vazhdueshem ne trojet tona, por ku e ka origjinen?

Çabej pergjigjet:

Mund të thuhet me siguri që nga dy format e tij, arb dhe alb, e para është forma e mirëfilltë, sikundër del dhe nga dëshmitë vendëse së bashku me dëshmitë popullore ballkanike që u zunë ngoje më sipër. Prandaj kërkimi i një rrënje alb me kuptimin e pretenduar “mal”, krahasimi me emrat topike Alba të Italisë e të viseve të tjera, me emrin e Alpeve etj., nuk kanë ndonjë bazë solide. Duke u nisur përkundrazi nga forma arb, e nga kuptimi “fushë, rrafshinë”, i cili ruhet “në mal e arbën” të përmendur më lart, mund ta afrojmë këtë emër me latinishten arvum “arë, tokë e punuar, fushë”, greqishten e vjetër aroura “arë, tokë buke”, me fjalën kelte të irlandishtes së mesme arbor, shumës arbanna “drithë”. 

Kurse une (PT) kam mendim te ndryshem nga Çabej ne lidhje me kete ceshtje:

Albero ne italisht dhe arbol ne spanjisht dmth peme; pra rrenjet alb dhe arb shfaqen si njesoj.

Per mua arb dhe alb jane e njejta fjale (ne gjuhesi quhen cognates) qe ka marre dy kuptime te kunderta, mal dhe fushe, ne gjuhe te ndryshme.  Ky eshte nje fenomen i njohur, i quajtur “contronim” ose “antagonim”, psh blanc ne frengjisht dmth i bardhe, kurse ne anglisht black dmth i zi.  Jane te dyja ngjyra, por te kunderta, nesoj si arb dhe alb jane te dyja formacione topografike, por te kunderta.  Ne spanjisht largo dmth i gjate, kurse ne italisht dmth i gjere, te dyja dimensione, por “te kunderta”.

(Jo rralle contronimet i gjejme bile edhe brenda te njejtes gjuhe, psh host dhe guest, apo skirt dhe shirt ne anglisht.)

Pra, opinioni im (PT) eshte qe arb dhe alb eshte e njejta fjale, qe ne disa gjuhe dmth malsi: ka Albania ne Kaukaz, jane Alpet e Italise dhe Albion, emri i vjeter i malsive te Skocise.

Alba dmth edhe agim (ne italisht), se ne trojet tona djelli agon nga malet dhe ne Itali djelli vjen nga Albania.

Çfare mendon Çabej per origjinen e fjales Shqiperi?

Thote:

Përsa i takon emrit shqip, shqiptar, Shqipëri, Shqipni, ky emër mbetet me gurrë të dyshimtë.

Mendimi qe fjala Shqiperi vjen nga shqiponja, nuk duket t’i rezistoje kritikes.  Vertete, autoret e vjeter, shpendit shqiponje i thone shqype, qe eshte nje fjale e ndryshme nga fjala shqip.

Të dyshimta mbeten dhe interpretimet e tjera të këtij emri, ai si “banor shkrepash, malesh” dhe ai si “pushkatar” (prej italishtes schioppetto). I pabesueshëm mbetet edhe spiegimi i fjalës shqip nga latinishtja excipio; fjala latine nuk do të thotë: “kuptoj”, si kanë thënë, po “marr; vë më njanë; përjashtoj; pranoj”. Kështu, duke përfunduar, puna e burimit të fjalës shqip mbetet një çështje e hapët.

Mua (PT) me duket se kam zbuluar (ndoshta) nje lidhje ndermjet fjales Arber dhe shpendit Shqype / Shqipe / Shqiponje:

Turqit i quajne shqiptaret arnaut/arnavud, sepse se pari u ndeshen me shqiptaret e Epirit dhe Greqise, te vetequajur arvanitë (arbër).  Ketu eshte zevendesuar rrokja van me rrokjen nav, nje fenomen i njohur ne fonetike si metatezë.

Arnaut tingellon egzakt si emri freng Arnaud, qe rrjedh nga emri gjerman Arnold/Arnwald (gugllojeni).  Arn ne gjermanishten e vjeter dmth shqiponje, kurse wald dmth pyll.  Pra Arnold/Arnaut dmth pylli i shqiponjave. Gjuhet indoeuropiane jane te lidhura.  Te jene koincidenca te githa keto?  Per me teper, shkodranet i thone shqiponjes shqype dhe Shqiperise, Shqypni.  Zanoret y dhe i ne shqip jane te kembyeshme, psh ay / ai, shoku Hysni / shoku Isni.

Kur u shfaq per here te pare fjala Shqiperi?

Shpjegon Çabej:

Përdorimi etnik i këtij emri rreth vitit 1700 kishte zënë rrënjë, sepse në Vendimet e Koncilit provincial të vitit 1706 krahas Arbëni dhe i Arbëneshi permendet edhe edhe “gjuhë e Shqipëtarëvet”. 

Vazhdoj une (PT):

Per here te  pare fjala “shqiptar” ndeshet ne fjalorin e Da Lecces te vitit 1702 ‘DITTIONARIO Italiano-Albanese’, ku autori shpjegon arsyen përse e ka shkruar: “Këtë Diktionār oh Shqipëtāri i dashun, e skrova jo për zotinī ande, qi di mā fort se unaj, veç për vetëhe, qi jam për së largu, e gjuhënë e shqipëtarëvet e kam posi nji kafshë të huojë…”

Koncili provincial (kuvendi kishtar) i Arbërit, mbajtur ne  janar 1703 në Kishën e Shën Gjonit në fshatin Merqi të Lezhës, shqyrtoi masa per t’i bere balle islamizimit.  Ndër vendimet ishte hapja e shkollave shqipe dhe botimi i librave shqip, të cilat u zbatuan gjatë shek. 18-19 me disa botime fetare në dialektin e Shkodrës. Aktet e ketij kuvendi u shtypën si botim më vete në shqip më 1706, ku krahas fjaleve “Arbëni” dhe “i Arbëneshi”, permendet  edhe “gjuhe e Shqipëtarëvet”.

Duhet se fillimisht u regjistrua ne radar fakti se egzistojne shqiptaret, te cilet flasin nje gjuhe me vehte, por qe nuk jane nje perputhje e sakte e arberve.  Me vone shqiptaret e quajnen vendin e tyre Shqiperia.  (Kjo eshte e zakonshme ne bote:  franket i dhane emrin vendit Franca, anglet qe erdhen nga kontinenti i dhane emrin vendit Anglia.)

Sepse jo te gjithe qe perdornin gjuhen shqipe ishin arber.  Sllavet dhe vllehte, qe u vendosen ne trojet tona, i perkisnin nje etnie tjeter.  Gjate Bizantit ata flisnin perkatesisht serbisht dhe rumanisht (se bizantinet vetequheshin romanoi).  Pushtimi osman ribashkoi Arberine, Epirin dhe Maqedonine, ne nje treve te gjere, ku mbizoteroi nje dialekt me baze arber (i cile permbante prurje te vjetra latine dhe greke, si dhe i pasuruar me tej me kontribute vllahe e sllave) qe u quajt shqip.

(Ndoshta shqipen e shpetoi fakti se arberit katranjose pertonin te mesonin gjuhe te huaja? – shaka.)

Por nuk mund te dihet sakte nga origjinojne fjalet e perbashketa te ketyre gjuheve.  Gjuhet jane te lidhura ,marrin e japin.  Ndoshta latinet, greket, vllehte dhe sllavet moren disa nga ne, si gjuhe me e vjeter.

Kombi i sotem shqiptar duket te jete ngjizur ne vitet 1700 (njesoj si shumica e kombeve te tjera europiane).

Jo te gjithe arberit jane shqiptare.  Ata qe kane ikur ne shekujt 15 -16, si arbereshet e Italise, arvanitet e Greqise, apo arbanaset e Kroacise, nuk mund te konsiderohen shqiptare, ne kuptimin e sakte te fjales.

Jo te gjithe shqiptaret jane arber.  Shqiptar = arber + vlleh + sllave + prurje te tjera, qe flasin shqip, jetojne ne trojet tona dhe marrin pjese ne jeten ekonomike, kulturore e politike te Shqypnis / Shqipnis / Shqiperise.

 

Shenim pa lidhje

Rama iu përgjigj pozitivisht ftesës së Albin Kurtit për të vizituar Kosovën:  “Patjetër do ta vizitoj me shumë kënaqësi Kosovën… Le t’ia nisim menjëherë me përgatitjen e Mbledhjes së Përbashkët…“

Une (PT):  Jane te squt; njeri e fton, tjetri pranon, megjithese mospelqehen dhe konkurojne.  Eshte koha e bashkepunimit.  Njerezit mbajne ere.  Mbyll hunden me shami dhe vazhdo punen.

 

Edhe në APJ eprorët serbë kanë bërë gjenocid ndaj shqiptarëve! – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 


*** Serbia e Aleksandër Vuçiqit, duhet të japë llogari juridike penale sipas së drejtës ndërkombëtare, edhe për vrasjen e mbi “120” ushtarëve shqiptarë nga ana strukturave ushtarko-policore dhe të sigurimit në kuadrin e APJ-së (1981-1999).

Kjo “temë” patjetër duhet të shpalohet në takimin e radhës  së palëve negociuese shqiptare – serbe në Dialogun e Brukeselit (2011-2021), sepse me këtë çështje të gjenocidit ushtarak serb ndaj ushtarëve shqiptarë, duhet të njihet edhe Bashkimi Evropian (BE-ja). Ndonëse, deri tani për këtë problem antihuman dhe çnjerëzor çetniko-fashist nuk është vënë në diejni as BE-ja, as Amerika, as NATO-ja e as OKB-ja, as Tribunali i Hagës (1993) e as Gjykata Speciale Evropiane për krime të luftës në Kosovë (2020-2021).

Për këtë qëllim nevojitet që kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, duhet përdorë  Monografinë e Qazim Berishës me titull “Ushtarët shqiptarë të vrarë në Armatën Jugosllave (1951-1993)”, Mitrovicë, 2021, i cili patjetër, duhet t’ia japë presidentit të Serbisë, Aleksandër  Vuçiq, që të njihet me të vërtetën e vrasjes së “120 ushtarëve  shqiptarë” nga  gjenocidi serb, i kryer nga eprorët ushtarakë, nga shërbimet e sigurimit sekret dhe policor   në APJ ! Kjo tragjedi antinjerëzore dhe antishqiptare nuk duhet të lihet në pluhurin e harresës së historisë, mbase krimet e gjenocidit nuk parashkruhen sipas së drejtës ndërkombëtare. Kjo padi nevojitet t’u procedohet sa më parë të jetë e mundur Amerikës, OKB-së, BE-së, NATO-s dhe BE-së, si dhe gjykatave përkatëse penale  evropiane dhe ndërkombëtare për mbrojtjen e të drejtave dhe lirive të njeriut.

                   APJ-ja e dominuar nga zinxhiri komandues serbomadh ka kryer gjenocid ndaj ushtarëve (1981-1999) !

-Çetnikët fashistë serbë në emër të APJ-së kanë vrarë me qindra ushtarë shqiptarë, jo se ata kishin shkelur ndonjë ligj apo ndonjë rregull a urdhër ushtarak, por vetëm pse ishin shqiptarë nga Kosova dhe nga viset e tjera të Shqipërisë Etnike nën Jugosllavi.

Për këtë fenomen të shemtuar dhe tragjik  të ushtarëve shqiptarë në APJ-në serbe, edhe në vitet ’90 në gazetën javore “Fjala Jonë” në vazhdime pati shkruar një “FEJTON” Qazim Berisha,  i cili  deri tash, me gjasë do të jetë shpërblyer nga ndonjë president, kryeministër apo ministër për kontributin  e tij human dhe kombëtar. Për këtë guxim të madh dhe përpjekje të jashtëzakonshme  për t’i ndriçuar rastet e vrasjes së ushtarëve tanë, në atë kohë, kur plumbat na vringëllonin mbi kokë nga bandat çetniko-serbe në Prishtinë, vërtet e pata kurajuar dhe mbështetur  z.Qazim Berisha, ngase  ishim bashkëpunëtorë të gazetës së pavarur “Fjala Jonë” në Prishtinë. Vërtet, rrethanat ishin të jashtëzakonshme (përplot erë baruti, terrori dhe lufte), por ne asnjëherë nuk ndaluam së vepruari për kauzën e lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës. Në këtë kontekst, po rikujtoj takimin me  gazetarin Sherif Konjufca në zyrën e UNIKOMB-it në Prishtinë, i cili po lexonte gazetën “Zëri i Kosovës”, i thash , -a bën ta shfletoj pak? –Po, patjetër! U përqafuam, se nuk ishim parë një kohë të gjatë. –Ja, po i lexoj shkrimet tuaja në “ZiK”, por mendoja se po shkruan nga Zvicra, -përfundoi Sherifi. –E di që këtu jemi në rrezik, po të na zënë policia? – I thash, po e di, por nuk kemi  ku të shkojmë jashtë shtëpisë sonë. Në këto rrethana të jashtëzakonshme, pa bukë  dhe pa ekzistencë, as Unë, as Qazimi, as Sherifi e as dhjetëra e qindra të tjerë nuk i patëm gjuajtur “lapsat” në ferrë, si thotë një proverb popullor. Por vazhduam dhe nuk kapitulluam përpara armikut pushtues serb (1989-1999).

Sidomos në vitet ’80 dhe ’90 të fundshekullit XX, pas shpërthimit të demonstrative studentore në Prishtinë (1981) dhe deri në shpërthimin e luftërave agresive dhe gjenocidale serbe në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë, Armata e Jugosllavisë së Titos (APJ), të cilën e drejtonin kryesisht kuadri ushtarak serb, rekrutonte ushtarë nga të gjitha republikat dhe dy krahinat (Kosova dhe Vojvodina). Mirëpo, pas vitit 1980 (pas vdekjes së Titos, 4 maj 1980), APJ-ja degjënëroi krejtësisht, duke u serbizuar dhe, duke u ngjizur dhe bashkëpunuar  fshehurazi me kishën serbe, me shërbimet policore dhe sekrete serbe anembanë Jugosllavisë, me qëllim të shkatërrimit të Jugosllavisë (1945-1980). Si rrjedhim, politizimi dhe fashizimi çetniko-serbomadh i APJ-së si instrument agjenturor propagandistik dhe subversiv me Serbinë në krye për t’i nënshtruar popujt e tjerë joserbë në Jugoslllavi, me qëllim të ruatjes dhe të mbrojtjes së sistemit shtetëror të Serbisë së Madhe, që identifikohej me emrin eufemist “RSFJ-ja”,  shqiptarët me plot të drejtë e kuptuan se rekrutimi i djemëve të tyre në  APJ, ishte me rrezik dhe pasoja të mëdha, ngase çetnikizimi dhe fashizimi i saj nga Serbia dhe nga eprorët e lartë ushtarakë të saj serbë, që e komandonin APJ-në provokonin, shantazhonin,  torturonin, burgosnin dhe vrisnin ushtarët shqiptarë nëpër të gjitha postat ushtarake të Jugosllavisë prej Gjevgjelisë deri në Trigllav, vetëm pse ishin SHQIPTARË- i likuidonin mbi bazën nacionale. Ky ishte gjenocid klasik në kundërshtim me të gjitha rregullat, normat dhe me parimet e së drejtës ndërkombëtare, si dhe me Kartën, konventat, marrëveshjet, protokollet, deklaratat e Kombeve të Bashkuara.

Të gjitha vrasjet e ushtarëve shqiptarët në APJ, UDB-a, KOS-i dhe shërbimet e tjera sekrete  çetniko-nazifashiste  i kanë fshehur dhe manipuluar, duke i njohtuar familjet e tyre,  masmediat dhe inatitucionet e larta zyrtare shtetërore (ushtarake, policore dhe agjenturore), se gjoja shumica prej tyre  vetvriteshën qoftë me rmë zjarri, qoftë në ndonjë aksident trafiku apo  sëmundjeje nervore etj. Mirëpo, e vërteta ishte krejtësisht ndryshe, ushtarët shqiptarë (jo më pak se “120 sish”) vriteshin nga dora gjakatare e eprorërve ushtarakë, policorë dhe të sigurimit sekret të UDB-së.

PS

Lista statistikore e mëposhtme e ushtarëve të vrarë shqiptarë në APJ-në gjenocidale serbomadhe ,  SIPAS BURIMIT: https://www.facebook.com/422112947931756/posts/891029251040121/  :

Viktimizimi i ushtarëve shqiptarë në ish-Armatën Jugosllave

February 24, 2017

USHTARET SHQIPTARË TE VRARË NE ISH-ARMATËN JUGOSLLAVE, NGA VITI 1981-1989.

Shkrimi ne revistën – vëllimet “Gjaku i Lirisë”, I-IV,(1981-1985) botuar ndërmjet viteve 1986-1999 shkruar nga autoret, veprimtaret guximtar dhe te palodhshëm; Bajram Kurti, Begzad Baliu, Avdi Gjata dhe Resul Bedo.
Gazeta POLITIKA,Beograd, 4 tetor 1997 (cituar sipas S.Ibishit viktimizimi i ushtareve shqiptar ne Armatën Jugosllave,ne fejton vazhdon pastaj ne gazetën “Infopres”, ne Prishtine 3-7 prill 2007.
Libri Pa Apologji me autor Fetnete Ramosaj, faqe 25-46

1. Asllan Ukë Gashi, lindur në Suharekë më 17. 09. 1969. Rekrut në APJ më 12 shkrut 1980, në VP nr. 1266/20, Vipavë, Slloveni. Transfer më 3 korrik 1980 në VP nr. 2950, në Snezhanë. U vra më 9. 11. 1981. Arsyetimi: Ka bërë vetvrasje!

2. Agron Haxhi Ferizi, u lind më 1957 në Deçan. U mobilizua në Ushtrinë Jugosllave më 6 janar 1984 në Novi Sad. Më vonë e transferojnë në Baçka Topollë, ku vritet më 25 gusht 1984. Arsyetimi: Ka bërë vetvrasje!
3. Aziz Sadik Kelmendi u lind më 15 janar 1967 në Kraçicë të Lipjanit. Më 1986 mobilizohet në ushtrinë Jugosllave në Leskovc të Serbisë. Emri i Aziz Kelmendit lidhet me inskenimin e Masakres së Paraqinit të bërë nga sigurimi Jugosllav, në shenjë të krijimtit të urrejtjes mes popujve të federates Jugosllva kundër popullit shqiptar. Për Azizin u tha se ditën e fundit të lirimit nga armata kishte vrarë dhe plagosur disa ushtarë të nacionaliteteve të ndryshme. Megjithëse dhoma ishte plotë nuk doli asnjë dëshmitarë, prandaj u akuzua Azizi dhe u vra pas shpine në të njëjtën ditë më 3 shtartor 1987 jashtë kazerme.

4. Abedin Sahit Krasniqi, u lind në Bardh të madh të Fushë Kosovës më 1970. Më 15 qershor 1991 mobilizohet në ushtrinë jugosllave në Manastir të Maqedonisë. Më 14 shtator 1991 e dërgojnë në VP 13-18/6 në Knin të Kroacisë. Abedinin e dërgojnë në loogoret e luftës, por pasi ai nuk ishte i sigurtë që të dërgohej në fronte sepse nuk pranonte të shkonte u vra nga Radolub Danoviç, i biri i komandantit të të garnizonit të Shkupit Aleksandër Danoviç, më 11 .02. 1992. Në shtëpi ju thane se është vrarë në frontin e luftës kroate.

5. Agim Salih Gllareva u lind më 7 korrik 1971 në Vërbovc të Glogovcit. Në Armaten Jugosllave shkon më 1990 në Kërçovë të Maqedonisë. Prej këtu e transferojnë në Dvor na Uni të Kroacisë. Aty vritet më 14 tetor 1991. Nuk ka shënime. U vra në luftë.

6. Besim Xhemë Bajraktari u lind më 1958 në Junik të Deçanit. Më 1980 mobilizohet në Kazermen e Bihaçit (Bosnje e Hercegovinë). Më 5 gusht 1981 pranë Aeroportit të Ri të Banjallukës e vrasin eprorët e tij. Familjes së tij iu tha se ishte vrarë në një aksident komunikacioni, por pas hapjes së arkivolit u pa se trupi i tij ishte i mbushur me plumba automatiku.

7. Fadil Selim Berdynaj lindi më 1973 në Radavc të Pejës. Më 7 maj 1985 mobilizohet në Armaten Jugosllave në prilep të Maqedonisë. Më 23 qershor 1985. Nga presioni psiqik e fizik, thuhej se Fadili beri vetvrasje, por fjala ishte për një vrasje me dhunë, sepse nuk kishte shenja të tjera.

8. Jetullah Haxhi Desku u lind më 15. 05. 1970 në Siçevë të Klinës. Më 18 mars 1990 mobilizohet në ushtrinë jugosllave VP 5920/12D të Suboticës (Vojvodinë). Pas dy muajve vritet në Kazermen “14 vojvigjanska divizija”, më 18 maj 1990.

9. Nazmi Abdullah Muja lindi më 25 maj 1962 në Gradicë të Gllogovcit. Në Armaten Jugosllave shkoi në shtator 1981, në Mostar të Bosnje e Hercegovinës, VP 7394/15. Më 25 maj 1982 oficerët e KOS-it e hodhën nga kati i tretë dhe thane se bëri vetvrasje. Vrasës të tij ishin oficerët: Kapiteni Ante Allajbeg (VP 73-94 Mostar), nënkolonel Simeon Tumanoviç (VP 3945 Sarajevë), dhe nënkolonel Aleksandër Vasilieviç (VP 945 Sarajevë).

10. Raif Adem Isufi u lind më 5 maj 1960 në Kotorr të Skënderajt. Në tetor të vitit 1986 mobilizohet në ushtrinë jugosllave në Bileçe të Bosnje Hercegovinës. U aktivizua komandant reparti në Bohinjsko Bello të Sllovenisë. Më 5. 12. 1987 në ora 22 e njoftojnë se gjoja ushtarët shqiptar në Kazermen e Bohinjsko Bello po rrahen me ushtarët tjerë. Raifi gjendej në kazermen e Bledit. E urdhërojnë të shkoj atje por veturë nuk i japin. Niset këmbë me dy shokë të tjerë. Rrugës e sulmojnë me një xhip ushtarak dhe e mbysin ndërsa plagosin rend një ushtar tjetër nga Koshutova e Mitrovicës mbetet invalid i përjetshëm dhe me plagë më të lehta ushtari nga Presheva.

11. Shaban Sadik Prushi u lind më 1961 në Prush të Gjakovës. Në ushtrinë jugosllave u mobilizua në postkomandën e Garnizonit të Banjallukës, VP 6372/3. Në vitin 1981 u soll i masakruar nga ushtria dhe u varros pa dhënë asnjë informat për familjen.

12. Osman Hajdar Ismajli lindi më 20 gusht 1968 në Gërbavc të Medvegjës. Në armatën Jugosllave në kazermen “Marshali Tito” në Titograd të Malit të Zi. Më 8 korrik 1988 u gjet i masakruar në lumin Moraça. U tha se kishte bër vetvrasje!

13. Setar Mustafë Ramadani u lind më 1972 në Osek Hilë të Gjakovës. Më 1991 u mobilizua në Armatën Jugosllave, të cilin e dërguan në frontin e luftës serbo-kroate. Nga mbrapashpina u vra më 1 shtator 1991 në Trebinje të Krtoacisë, “sepse nuk kishte zbatuar urdhërat serbe!”

14. Yzeir Rrustem Sadiku u lind në fshatin Rahovicë të Preshevës më 25 janar 1957. Në vitin 1981 mobilizohet në ushtrinë jugosllave, garnizoni “Lora” të Splitit. Më 12 prill 1982, sipas një informate të tërthortë të oficerit Franjo Tot, ofeiceri i lartë i shërbimit ushtarak Frane Dobravqiç e ka thirrur Izeirin në raport dhe e ka hedhur nga kati i tretë, ku ka pësuar lëndime për vdekje.

15. Haki Rexhep Shatri, u lind më 9.07.1958 në Tomoc të Istogut. Më 2 shkurt 1985 mobilizohet në Armatën Jugosllave. Ishte stomatolog në VP 2667/9 të Novi Sadit. Pastaj e transferojnë në Garnizonin Ushatrak të Sarajevës. Ditën e fundit të shërbimit e vrasin në pabesi. U tha se bëri vetvrasje në gjendje të rend nervore!

16. Hamit Jahë Haxhiu u lind më 1. 5. 1957 në Batushë të Gjakovës. Ishte kapiten i klasit të pare në Garnizonin e Nishit. Më 1 .2. 1990 një ekspeditë tankiste nga Nishi pa pjesmarrjen e Hamitit ishte hyrë në Podujevë dhe kishte vrarë një qytetar para shtëpisë (Fadil Tallën). Në shenjë aktiviteti për të mbuluar reagimin e mëvonshëm të Hamitit, ate e helmojnë dhe vdes më 22 qershor 1990.

17. Ejup Fejzë Sahiti u lind më 2.2. 1961 në Papaz të Ferizait. Më 1984 mobilizohet në shërbimin ushtarak në Valevë të Serbisë VP 2666. Disa ditë pa mbaruar ushtrinë, me të marrë rrobet civile vritet. Nuk kishte asnjë shpjegim nga ushtria. Edhe gjyqi ushtarak u mbajt por nuk u dhanë informacione për familjen.

18. Rasim Ramadan Zeka lindi më 1.5.1961 në Metërgofc të Podujevës. Më 4 nëntor 1981 mobilizohet në Garnizonin e Komandës Ushtarake të Sinjit (Kroaci), në VP 2427/12. Më pare familja kishte informata se ai po torturohej nga sigurimi ushtarak dhe shkojnë ta vizitojnë por nuk u lejohet. Nënatën në mes të 6 dhe 7 prillit 1982 ushtarakët Kapiteni Filipoviç, koloneli Zdravko Barac, majori Janko Janko Milobratiq dhe kapiteni Ivan Kovaqeviç e varen në kabllon e rrymës në kuzhinën e kazermës.

19. Xhavit Alush Berisha u lind më 16. 11. 1967 në Prugovc të Prishtinës. Më 17 shtator 1989 mobilizohet në ushtrinë jugosllave, në Sombor të Kroacisë, VP 3065/4-3. Vetëm dy muaj më vonë e dërgojnë në klinikën ushtarake të Beoradit. Më 12.12.1989 vdes dhe dërgohet pa asnjë shënim për varrim. U helmua.

20. Sami Daut Shabani u lind më 21..1961 në Zaskok të Ferizajit. Në maj të vitit 1985 shkon ushtar në Kazermen ushtarake të Koprivnicës (Kroaci), VP 3790/42. Më 9 janar 1986 vritet pas shpine. U varros pa asnjë dëshmi dhe nënmbikqyrje ushtarake.

21. Ismet Muharrem Bojku lindi më 3 prill 1962 në Gjakovë. Jetonte në Deçan. Më 8 tetor 1981 e dërgojnë urgjentisht në shërbim në Garnizonin Ushatarak të Shtipit VP 444/4 VE-1, në Maqedoni. Më 19 shtator 1982 është helmuar nga komandanti Zvonimir Kostiq dhe me të ardhur në shtëpi vërejti pasojat e helmimit. Komanda ushtrake nuk pranoi rishikimin as Spitali i Shkupit. Vdiq në përjekje për të jetuar më 7 tetor 1982 në spitalin e Pejës.

22. Sami Ali Gashi u lind më 1961 në Prishtinë. Në Armaten Jugollave është mobilizuar në shtator 1980, Garnizonin e Kikindes (Vojvodinë), e pastaj është transferuar në garnizonin Ushtarak të Vërshacit (Vojvodinë). Pas disa ditë bisedash në sigurimin ushtarak më 8 gusht 1981 vritet duke marrë një breshëri plumbash në gjoks.

23. Ali Nazif Sahiti lindi më 1971 në Komogllavë të Ferizait. Më 15 mars 1991 është mobilizuar në armatën jugosllave në Garnizonin e Shtipit(Maqedoni) VP 6381/3 ndërsa më 22 mars 1991 në VP 6381/22. Më 14 shtator 1991 e transferojnë në frontet e luftës në Sllunj të Kroacisë VP 7260/5. Ali e ndiente rrezikun nga Brenda më shumë se nga jasht dhe për këtë i shkruante edhe familjes dy muaj më pare. Më 19. 12. 1991 një ushtar nga Rashka (Serbi) e vret në mes të poligonit të kazermes por ushtria e mbajti në morg 26 ditë me radhë pa e njoftuar familjen.

24 Fahrush Emrush Emini lindi më 1.12.1971 në Zhiti të Vitisë. Më 16 mars 1991 mobilizohet urgjentisht në ushtrinë jugosllave në Derventa të Bosnje Hercegovinës, VP 8840/10. Më vonë e transferojnë në banjallukë. Nga Banjalluka e dërgojnënë frontet e luftës në Staragradishka. Më 16 shtator 1991 goditet me një predhë nga mbrapa në kokë dhe vdes. Në shtëpi u dërgua pa shpjegime.

25. Bedri Nimon Bajgora lindi më 5.3.1959 në Vushtrri. Më 1986 mobilizohet ushtar në Garnizonin ushtarak të Pirotit (Serbi) VP 8297/39. Në tre muajt e fundit Bedriu merret vazhdimisht në biseda informative. Më 14 janar 1987 gjendet i varur në parkun e makinave.

26. Halil Halim Binaku lindi më 1952 në Gllobar të Gllogovcit. Më 1981 mobilizohet në ushtrinë jugosllave në Shibenik të Kroacisë. U tregua shumë i zoti në ushtri dhe mori graden e dhjetarit. Në mesnatën e 26 nëntorit 1982 u vra në tradhëti.

27. Tahir Azem Gashi lindi më 25. 7. 1971 në Vërbovc të Gllogovcit. Më 16 qershor 1991 mobilizohet në ushtrinë jugosllave në Osjek të Kroacisë, VP 5530/10. Vetëm një javë pas fillimit të ushtrimeve dërgohet në frontet e luftës kundër forcave çlirimtare të kroate, por ushtria jugosllave humb luften dhe fortifikohet në kazermë duke i detyruar vetëm ushtarët shqiptarë që të bëjnë roje. Më 16 shtator Tahiri plagoset rëndë dhe pas tri ditë vuajtje vdes në një veturë, ku e gjejnë ushtarët kroat dhe e varrosin në varrezat qëndrore të Osjekut.

28. Tafil Zahir Hyseni lindi më 7. 5. 1962 në Lumbardh (Velikorekë) të Podujevës. Më 3 dhjetor 1984 mobilizohet në ushtrinë jugosllave, por i dërmuar nga jeta në burgje lirohet përkohësisht . Më 17.12.1986 regrutohet në Ajdovqinë të Slolovenisë VP 1266/8B. Nuk e lejojnë të vizitohet asnjëherë nga familja, prandaj më 4 shtator 1985 largohet nga kazerma pa leje drejt shtëpisë. Sigurimi ushtarak e kap dhe e kthen në kazermë ku ushtrohet dhunë deri në vdekje. U tha se bëri vetvrasje.

29. Afrim Bahtir Hyseni lindi më 1. 7. 1970 në Lumbardh (Velikorekë) të Podujevës. Më 17 mars 1991 mobilizohet dhunshëm në armatën jugosllave në Vernik të Vojvodinës. Në ndërkohë në kazermë kupton se do t’i dërgojnë në luft në fronton e Vukovarit. Në fillim të prillit heq uniformen ushtarake dhe ik nga kazerma dhe vjen në vendlindje. Dy javë qëndron në ilegalitet por pas dy javësh policia rrethon fshatin dhe ekzekuton Afrimin me refal automatiku në mes të fshatit duke e lënë kështu dy ditë për ta parë të gjithë.

30. Shefqet Avdyl Prekazi lindi më 1952 në Prekaz të Gllogovcit. Më 1982 mobilizohet në ushtrinë jugosllave në Novi Sad. Më 22 tetor 1982 në vizitë i shkon i vëllau dhe vendosen në Hote “Novi Sadi”. Më 24 tetor 1982 policia speciale e godet Shefqetin në lift me një mjet të fortë dhe e hedh në gropen e liftit.

31. Ibrahim Isuf Kastrati lindi më 1962 në Turjakë të Rahovecit. Më 1984 mobilizohet në Garnizonin e Suboticës. Pas një perleshje ushtarësh Ibrahimi intervenon dhe shuan rrahjen por pasi kjo rrahje mes ushtarësh ishte e programuar nga policia sekrete Ibrahimi denohet me pesë vjet burg të rëndë. Më 30 shtator 1987 vritet në qelinë e burgut në Pozharevc.

32. Miftar Sylë Tali lindi më 15.2.1965 në Babaj të Bokës, Malsia e Gjakovës. Më 20 qershor 1986 mobilizohet në ushtrinë jugosllave në Garnizonin e Pazinit në Istri të Kroacisë, VP 6116/11, ndërsa më 15.1.1987 transferohet në VP 4969 të Pazinit. Për shka se ishte familje kufitare në Miftarin bëhet presion që të bashkëpunoj për nevoja ushtarake kundër popullatës kufitare. Miftari nuk pranon dhe e njofton familjen se ka kaq shumë presion sa nuk beson të kthehet gjallë në shtëpi. Qëndon më shumë në burgje e spitale se sa në ushtri. Më 23 prill 1987 e njoftojnë familjen dhe e lëshojnë Miftarin me shumë plagë në trup. Në trenin Zagreb –Beograd Miftari ishte bashkë me vëllaun Haxhiun. Policia speciale u hodhi sprej syve dhe tërhoqi Miftarin duke e hedhur për dritare nga treni afër qytetit të Kutinës (Kroaci). Haxhiu e kupton këtë vetëm pasi arrrinë në Beograd, por policia ushtarake nuk e lejon ta kërkoj as në kupe të trenit dhe e urdhërojnë që të shkoj në shtëpi. Vetëm tri ditë më pas trupi i shkatrruar i Miftarit kthehet në shtëpi.

33. Adem Binak Osmanaj lindi më 29. 12. 1963 në Turbuhovc të Istogut. Më 9. Tetor 1982 mobilizohet në Garnizonin e Lublanës (Slloveni). Me të arritur në kazermë fillon dhuna mbi te. Në një letër familjes, i njofton se nuk e di a do të mund të kthehem i gjallë në shtëpi. Në natërn 5 qershorit 1983 e hedhin në hekurudhen e trenit dhe e vrasin.

34. Abedin Selman Bala lindi më 30. 12. 1960 në Korreticë të Gllogovcit. Ishte mnjeri me një intelektualitet të jashtëzakonshëm Njihte shumë gjuhë. Më 4. 1. 1981 mobilizohet në Maribor të Sllovenisë VP –3672/1. Më vonë e dërgojnë në Postonje (Slloveni) VP 1427. Ditën që lirohej u organizua një proces policor dhe u arrestuan 15 shqiptar gjoja të organizuar të cilët pas nëntë muajve u dënuan nga 3 deri në 13 vjet burg të rëndë. Abedini mbajti burgun në disa vende të Jugosllavië, deri në natën ndërmjet 11 e 12 janarit 1985 kur policia ushtarake hyri në qelinë e burgut dhe e mbyti përdhunshëm. U tha se bëri vetvrasje!

35. Afrim Muhamet Lushtaku lindi më 21 janar 1966 në Prekaz të Skënderajt. Më 14 qershor 1998 mobilizohet në Kranj të Sllovenisë VP 1098. Më 28 qershor 1998 në poligonin e Kazermes fshehtas u sulmua me thikë nga mbrapa. U tha se vdiq nga infrakti!

36. Ali Sinan Rrustemi u lind më 1972 në fshatin Reznik të Vushtrrisë. Më 16 qershor 1991 u mobilizua në Garnizonin ushtarak të Trebinjes (Bosnje e Hercegovinë), VP 6143/8. Më tej e transformojnë në Prevllakë. Pastaj në nëntor 1991 shkon në Knin VP-1318/31. U vra nga prapa (oficeri i tij) në fshatin Puhin Han të Kluçit të Bosnje e Hercegovinës.

37. Besim Hashim Fazliu u lind më 15 janar 1967 në Prishtinë. Më 19. 1. 1987 u mobilizua në Garnizonin ushtarak të Lublanës, VP 50028. Më 13. 12. 1987 u dërgua për të ngrënë më heret se gjoja kishte punë në magazinë. Me të ngrënë lugët e para të gjelles kuptoi se ishte helmuar ndërsa arriti t’i shoh edhe sigurimin ushtarak që po e përcillte. Vdiq më 31 dhjetor 1987.

38. Enver Salih Maksutaj lindi më 12 shkurt 1970 në Orrobërd të Istogut. M{ 18 nëntor 1990 mobilizohet në Garnizonin e Gjakovës (Kroaci) VP-6318/18. E detyrojnë të qëndrojë roje tek porta e garnizonit. Më 15 shtator 1990 e godet një predhë nga forcat e armatorura kroate dhe vdes.

39. Fadil Xhafer Gashi lindi më 21 dhjetor 1965 në fshatin Dobërdol të Podujevës. Në gusht të vitit 1984 mobilizohet në Garnizonin e Kralevës (Serbi), VP 8977/6. Më 7 maj 1985 e dërguan roje në Ratina, afër Vërnjaçka Banjes ndërsa mbrapa e ndoqen dhe e vranë pas shpine. U tha se bëri vetvrasje!.

40. Florim Adem Kasumi lindi më 25 mars 1971 në Tuxhec të Kamenicës. Më 25. 12. 1990 mobilizohet dhunshëm në ushtrinë jugosllave në Karllovc të Kroacisë VP 3293/23. Më 23 qershor 1991 vritet në luftë në afërsi të qytetit slloven Novo Mesto.

41. Gëzim Sefer Hasani lindi më 11 nëntor 1971 në Strofc të Vushtrrisë. Më 15 qershor 1991 shkon ushtar në Bërçko të Bosnje e Hercegovinës VP-9840/6. Më vonë e transferojnë në Bllazhuj të Sarajevës, VP-9785. Më 9 prill 1992 plagoset për vdekje. Vdes më 16 prill 1992, në Zagreb.

42. Haki Dinë Morina lindi më 26 nëntor 1970 në Gllarevë të Klinës.Më 19 mars 1991 mobilizohet në Garnizonin ushtrak të Tivarit, VP-6330-20/4. Më pastaj e transferojnë në Trebinje (Bosnje e Hercegovinë) VP-6143/6. Më 23 tetor 1998 e nxoren në vijen e parë të luftës dhe e vranë pas shpine. U tha se shkeli në minë, por kur u hap arkivoli u gjetën plumbat në trup nga mbrapa.

43. Inajet Fuad Istrefi lindi më 1966 nëç Veleshtë të Strugës (Maqedoni). Në janar 1986 mobilizohet në armatë në Kazermen e Petrovaradinit afër Novi Sadit (Vojvodinë). Më 12 qershor 1986 deri sa ishte në roje një dorë e fshehur zbrazi një karikator plumbash u zbraz në trupin e tij.

44. Izet Sadri Bushi lindi më 1971 në Pustenik të Kaçanikut. Më 28 qershor 1990 regrutohet në armatë, në Çupri të Serbisë, VP 4418/7. Natën e vitit të ri, 31 dhjetor 1990 papritmas e detyrojnë të shkoj në roje në një vend të pazakonshëm. Mbrapa, në mëngjesin e 1 janarit i shkon ushtari kriminel Predrag Nikoliq i cili gjuan në te. Izeti ashtu i plagosur arrin ta kap, por mbrapa Nikoloqit terroristi tjetër shprazë një karikatori plumbash mbi te.

45. Lulzim Faik Rexhepi lindi më 19 shtator 1967 në Zabel të Epërm të Gllogovcit. Më 16. 12. 1990 mobilizohet dhunshëm në ushtrinë jugosllave. Shkon në Viroviticë të Kroacisë, VP-1530/16. Më 16 1. 1991 Lulëzimin e vranë njëherë e pastaj e hodhen nën rrotat e trenit, për të thënë se bëri vetvrasje.

46. Mustafë Arif Pantina lindi më 13 shtator 1963 në Gllarevë të Klinës. Në prill të vitit 1983 mobilizohet në Garnizonin ushtarak të Derventes (Bosnje e Hercegovinë). Për katër muaj me radhë, sikur e shpjegonte në letra ju nenshtrua presionit ushtarak, ndërsa më 1 gusht 1983 në poligonin e kazermes u vra me snajper. U tha se e vrau veten duke marrë një kokër mollë në degë.

47. Muhamet Raif Biçkaj lindi më 1 nëntor 1971 në Hogosht të Kamenicës. Më 14 qershor 1991 mobilizohet dhunshëm në postën ushtrake të Dugo Sellos (Kroaci). Dy javë më vonë shpërthyen luftimet në Kroaci. Muhameti nuk pranoi urdhërat të dalë në frontin e luftës prandaj u vra më 29 korrik 1991.

48. Muharrem Mehmet Rrobeli lindi më 7 mars 1971 në Laqiç të Kamenicës. Më 17 mars 1991 mobilizohet në Knin të Kroacisë, në VP 1318/18 në Kazermen “Boshko Zhuniq”. Në prill 1991 shpërthyen luftimet. Më 30. 8. 1991 një ushtar nga Strumica e Maqedonisë, i shtyer nga një dorë e zgjatur e sigurimit ushtarak e qëlloi me breshëri armësh nga afërsia. Ndaj tij nuk u mor as masa e arrestit.

49. Mumin Hafiz Shkodra lindi më 8 mars 1970 në Sadovinë të Çerkezëve të Vitisë. Më 15 mars 1991 rekrutohet në Garnizonin VP 7375/2 të Mitrovicës së Sremit (Serbi). Më 2 tetor 2001 në lokalitetin e Shidit u vra “me gjasë, pas shpine”.

50. Neshat Xhafer Gashi lindi më 1969 në Orrobërd të Istogut. Në mars 1988 mobilizohet në Ribnicë të Sllovenisë, VP 1297/24. Pas shumë përndjekjesh dhe detyrimesh që çdo ditë të mbaj roje në kazermë, Neshati njofton të motren se i është përgatitur vrasja. Më 16 maj 1988 u sulmau por kishte fat dhe nuk u qëllua. Më 18 maj 1998 po në të njëjten roje sulmohet me breshëri armësh dhe vritet. Nuk u dha asnjë shpjegim.

51. Xhevdet Hajredin Aruçi lindi më 12 qershor 1966 në Rrezallë të Skënderajt. Më 19. 5. 1990 urgjentisht u mobilizua në Tuzëll të Bosnje Hercegovinës. Më 27 qershor 1990 një bandë ushtraësh, të drejtuar nga një oficer i Garnizonit me shufra hekuri e masakruan deri në vdekje. Ne Skenderaj e solli automjeti ushtarak me oficer dhe kurora per ti ven ne varr, me theksime se eshte vetvrare, me te hapur arkivolin shifet se ishte i masakruar, oficeret me te shpejt e kthyen automjetin dhe iken.

52. Qerim Abdurrahman Aliu lindi më 25 nëntor 1961 në Kumanovë. Më 1981 mobilizohet në Vitoviricë. Më 28 gusht 1981 dërgon një telegram në shtëpi që ta vizitojnë sepse ishte i sëmurë! Familjarët shkojnë menjëherë në Kazermë, por marrin përgjegjen nga komandanti: Ai ka bërë vetvrasje!.

53. Qamil Ramadan Thaçi lindi më 26 korrik 1968 në Demjan të Hasit të Thatë (Gjakovë). Në qershor 1988 e mobilizojnë në armatë, në Osjek të Kroacisë, VP 5530/41. Mbi Qamilin u bë një provë helmi. Papritmas iu dhanë 7 ditë pushimi. Dy veta e sollën deri në të hyrë të fshatit dhe pastaj u zhduken. Në natën e parë filluan dhembjet e forta, ndërsa Qamili arriti vetëm të thoshte se “Më helmuan!”. Vdiq më 24 mars 1989. Ushtria nuk dha asnjë shpjegim.

55. Rexhep Zijadin Ahmeti lindi më 30 prill 1972 në Dobratin të Podujevës. Më 15 prill 1991 shkon mobilizohet në Mostar të Bosnje e Hercegovinës, VP 7394/13. Më 13 qershor 1991 gjatë ushtrimeve një dorë oficeri pas shpine ia shkrepi katër plumba në kokë. Vdiq më 3 gusht 1991.

56. Samedin Fazli Krasniqi lindi më 26 shtator 1963 në Terpezë të Gllogovcit. Më 24 dhjetor 1990 pas shumë ikjesh mobilizohet në Llastovë të Kroacisë. Më 17 gusht 1991 e transferojnë në Shibenik. Samedini ishte ushtarë i pasigurtë sikur edhe gjithë ushtrët shqiptarë. Sipas ushtarit Muharrem Ahmetaj nga Korisha oficeri Urosheviq e nxori nga rreshti Samedinin dhe e dërgoi në raport me akuzën se po e organizon dezertimin e ushtarëve shqiptarë. Natën kazerma rrethohet nga ushtarët kroat të lirisë. Urozheviq i nxjerr ushtarët në vijen e parë dhe jep urdhër që të qëllojnë kroatët por Samedini nuk gjuan. Urosheviq pasi urdhëron disa herë Samedinin që të gjuaj dhe Samedini nuk zbaton urdhërin, e sulmon me armë automatike plumba dum-dum dhe pasi e palgosë ikë duke e lënë ushtarinë vetëm.

57. Selman Shpend Metaj lindi më 18 shtator 1971 në Shushicë të Istogut. I përndjekur nga ushtria mobilizohet në ushtrinë jugosllave në mars 1991, në Knin të Kroacisë, VP 1318/14. Më 20.9.1991 goditet nga një predhë në kokë në Pavkovo Sello, afër Shibenikut (Kroaci).

58. Vahedin Xhimshit Hajrizi lindi më 22 tetor 1969 në Kuklibeg të Dragashit. Më 18 dhjetor 1989 urgjentisht mobilizohet në ushtri, së pari në Sombor e pastaj në Divulja të Trogirit (Kroaci). Ishte i rrezikuar vazhdimisht dhe këtë ia kishte thënë babait në telefon, por babai i tij nuk arriti ta tërhiqte. Bisedat e tij i përcolli sigurimi ushtarak dhe Vahedinin e vrau vetëm pas tre muajve më 26 prill 1990.

59. Enver Shaban Ramadani lindi më 18 janar 1989 në Brojë të Skënderajt. Më 1988 mobilizohet në ushtri, në Vitoviricë të Kroacisë. Në dhjetor 1988 i shkon për vizitë i vëllai, por nuk e lejojnë ta sheh sepse sipas oficerëve Enveri ishte kokëfort. Më 14 janar 1989 oficeri i tij e nxjerr nga dhoma në mesnatë Enverin, me arsyetim se duhet të shkoj në raport. Në mëngjes ushtraët lajmërohen se Enveri bëri vetvrasje.

60. Naim Ramadan Ajgeri lindi më 1968. Në shtator 1987 mobilizohet në ushtrinë jugosllave, në Ajdovçinë të Sllovenisë. Në emër të një fakti se Naimi paska thyer fotografinë e Titos në kazermë, torturohet deri në vdekje më 14 prill 1988.

61. Halil (Habib) Hajrullahu, nga fshati Banullë I Lypjanit, u vra me 02. shtator 1981, gjatë kryerjes se shrbimit ushtarak ne Banjalluke ( Bosnje e Hercegovinë).

62. Shaban (Sadik) Prushi nga fshati Prush-Zylfaj I Gjakoves, u dergua per ta kryer shërbimin ushtarak ne postekomanden e Garnizonit te Banjallukes, VP-1266/3.Ne shtator te viti 1981 derisa po e kryente sherbimin, familjes ju soll I masakruar nga ushtria dhe u varros me percjellje te ushrakve pa I dhen familjes as me te voglen informate.

63. Izeir ( Rrustem ) Sadiku (1957), student, nga fshati Rahovicë I Presheves , ne vitin 1981 , u dergua per ta kryer sherbimin ushtarak ne garnizonin “Lora” te Splitit.Me 12 prill 1982, sipas nje informate te terthort te oficerit Franjo Tot, oficer I lart I sigurimit ushtarak, Frane Dobravqiq, e kishte ftuar Izeirin ne raport. Me ate rast oficeri Dobravqiq e ka hedhur nga kati I tret, duke I shkaktuar plage vdekjeprurse. Te njejtit nuk I dihet varri.

64. Hasan ( Telat ) Sezairi (1959), nga Gostivari, u likuidua me 15 maj 1982, gjate kryerjes se sherbimit ushtarak ne Krivollakë.

65. Latif (Mehmet) Zeqiraj, nga Istogu, u vra me 4 qershor 1982, derisa po e kryente sherbimin ushtarak ne Lubjanë (Slloveni);

66. Sami (Shani) Krasniqi, (1956), nga fshati Buqe I Sharrit, u vra me 16 shtator 1982, derisa po e kryente sherbimin ushtarak ne Novo Mesto (Slloveni);

67. Mustaf (Ramadan) Hoxhaj (1963), nga fshati Bellanicë I Suharekes, ku aftsohej per pilot, me 28 dhjetor 1082, u arrestua dhe u dergua ne burgun e Sarajeves. U likuidua me 3 maj 1983, ne Split;

68. Enver (Selman) Elezi (1964), student nga Shkupi, u vra me 4 qershor 1983, derisa po e kryente sherbimin ushtarak, ne Divulle te Splitit (Kroaci);

69. Murat (Muharrem) Isufi (1965), maturant, nga Haraçina e Shkupit, u vra vetem nje jave pasi qe shkoj ne sherbimin ushtarak, me 4 qershor 1983, ne Lubjanë (Slloveni);

70. Naser (Shaqir) Gashi (1962), nga fshati Kopiliq I Poshtem I Skenderajt, u vra derisa po e kryente sherbimin ushtarak ne Shetinska Gora (Slloveni), me 10 qershor 1984;

71. Agron (Haxhi) Ferizaj (1957), nga Kodralia e Deçanit, I diplomuar ne veterinari ne Fakultetin e Sarajeves, profesor I Gjimnazit “Lugj Gurakuqi” te Klinës, me 6 janar 1984, urgjentisht e derguam per ta kryer sherbimin ushtarak ne Novi sad. Me von e transferojn ne Baçka Topollë (Vojvodinë), prej nga me 23 gusht 1984, e percollen ne arkivol te metalt me shpjegim se “ ka ber vetvrasje”. Familja Ferizaj ngriti aktakuzë penale kunder eprorve te Garnizonit te Baçka Toppolles. Dy her mori pjes ne seancat gjyqsore ne Gjykaten Supreme Ushtarake, ku kerkuan shpjegimin rreth “vetrvrasjes” se birit te tyre. Familjes Ferizaj ju tha se ky rast eshte “sekret ushtarak”, duke I kercnuar qe te mos e ngasin me tej rastin;

72. Beqir Sahiti, nga fshati Stubëll I Vitise, u vra gjat kryerjes se sherbimit ushtarak ne Maribor (Slloveni), 1984;

73. Mujë (Rexhë) Muçaj, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, me 23 prill 1985, ne Benkovc (Kroaci);

74. Ejup (Fejzë) Sahiti, (1961), nga fshati Papz I Ferizajt, ne vitin 1984 u dergua per ta kryer sherbimin ushtarak ne Valevë (Serbi), VP-2666.Si pjesmarres I demonstaratve te viti 1981 qe ishte, pasi qe nuk pranoj dot te bashkpunoj me shërbimin e Sigurimit ushtarak, me te marr robat civile, vritet me 24 tetor 1985, vetem 12 dite pa e mbaruar sherbimin ushtarak. Per vrasjen e tij nuk u dha asnje shpjegim nga ushtria jugosllave. Edhe Gyqi ushtarak u mbajt, por nuk u dhan informacione per familjen;

75. Rexhep (Ismet) Blakaj, nga fshati Jabllanicë e Vogël, Komuna e Pejes, u vra derisa po e kryente sherbimin ushtarak ne kazermen e Viroviticës (Kroaci), ne nentor te viti 1985;

76. Enver Hasi, nga fshati Poroj I Tetoves, u vra derisa po e kryente sherbimin ushtarak ne ushtrin jugosllave, ne vitin 1985;

77. Inajet (Fuad) Itsrefi, (1966), nga fshati Veleshtë I Struges, ne janar te viti 1986, dergohet per ta kryer sherbimin ushrak ne Kazermen e Petro Varadinit afer Novi sadit (Vojvodinë). Me 12 qershor 1986, deri sa gjendej ne roje , nje dore e fshehur nje karikator plumba e zbrazi ne trupin e tij;

78. Erdogan (Alajdin) Morina (1959), nga Prizreni, u vra derisa po e kryente sherbimin ushtarak ne ushtrin jugosllave, me 2 dhjetor 1986;

79. Mustafë (Mumin) Ramadani, nga fshati Bozofc I Tetoves, u vra me 27 prill 1987, dersi sa po e kryente sherbimin ushtarak ne Garnizonin Ushtarak te Strumnicës (Maqedoni);

80. Aziz (Sadik) Kelmendi (1967), nga fshati Karaçicë I Lypjanit, me banim ne Prizren, me 1986 dergohet per ta kryer sherbimin ushtarak ne Leskovc (Serbi). Emri I Aziz Kelmendit lidhet me inskenimin e “Masakres se Praqinit”, te cilen e beri KOS-I ushtarak jugosllav, per ta shtuar urrejtjen e popullit shqiptar dhe njekohesisht per ta pasur nje shkas te ri per ashpersimin e fushates kunder ushtarve shqiptar.Per Azizin u tha se diten e fundit te lirimit nga armata, kishte vrar dhe plagosur disa ushtar te nacionaliteteve te ndryshme. Megjithse dhoma ishte perplot ushtar nuk doli asnje deshmitar qe ta pohonte nje akuz te tillë. Azizin e ngarkuan per kete rast, dhe e vran pas shpine te njejten dite, me 3 shtator 1987, jasht kazermes, ndersa zyrtarisht njoftuan se kishte “ber vetvrasje”(!).
Se “Procesi I Paraqinit ishte I montuar” nuk ka asnje dyshim,”Deshmitari kryesor I ngjarjes se 3 shtatorit (1987) eshte vrarë. Ai ishte Aziz Kelmendi, te cilin organizatoret e krimit ose e kan vrar para kryerjes se krimit , ose e kan vrar ne mal pasi qe e kan kryer krimin ne kazermë. Pra, çeshtja mbetet e pandriçuar vetem ne faktin se a eshte vrar Azizi para ose pas vrasjes se ushtarve”, thote Riza Xhakli, I denuar me 20 vjet burgim ne procesin e montuar te Paraqinit.
Te gjitha te dhenat e mevonshme dhe zhvillimet qe pasuan ne ish-Jugosllavi treguan qart montimin e ketij rasti. Dhjet vjet me von, madje edhe ish prokurori ushtarak ne Sarjevë, ka deklaruar se “procesi I Paraqinit ka qe I montuar”. Pikrisht ne kete kohe jan ber kerkesat permes shtypit, fillimisht nga Jovan Butulia me 1997, per rieshqyrtimin e ketij procesi te montuar ;

81. Qani (Muharrem) Shabani (1965), nga Rahoveci, u vra me 5 nentor 1987, derisa po e kryente sherbimin ushtarak ne Pulë (Kroaci);

82. Ramush Shala, nga fsahti Rufc I Lypjanit, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak ne Sarajevë, me 1987;

83. Abedin Buleshkaj, nga Istogu, si pasoje e keqtrajtimeve dhe torturave te renda gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, beri vetvrasje vetem disa dite pas leshimit nga sherbimi ushtarak;

84. Naser (Xhafer) Gashi (1969), nga fshati Orrobërd I Istogut, ne mars te viti 1988, dergohet per te kryer sherbimin ushtarak ne Ribnicë te Sllovenise, VP-1297/24. Pas shum presionesh, perndjekjesh dhe detyrimesh qe çdo dit te mbaj roje ne kazerm, Naseri njofton motren se I eshte pergaditur vrasja. Me 16 maj 1988, e sulmuan me arme zjarri, por kishte fat dhe nuk e qelluan dot. Dy dite me von, me 18 maj 1988, po ne te njejten vendroje e sulmuan serish. E ekzekutuan me bresher armesh. Per vrasjen e tij nuk u dha asnje shpjegim;

85. Isuf Krasniqi, nga fshati Gllobar I Gllogocit, I vetmi djal ne familje, vdiq si pasoje e presioneve dhe keqtrajtimeve te renda gjate kryerjes se sherbimit ushtarak;

86. Halim (Shaqir) Litaj (1970), nga Klina, vdiq ne rrethana te pasqaruara, me 4 shtator 1989, derisa po e kryente sherbiumin ushtarak ne Doboj (Bosne e Hercegovinë) ;

87. Rrustem Bejta, nga fshati Prekaz I Skenderajt, si pasoj e keqtrajtimeve te renda, vdiq vetem disa dite pasi u leshua nga sherbimi ushtarak;

88. Fatmir (Adem) Tafaj (1970), nga fshati Grejkoc I Suharekes, derisa po e kryente sherbimin ushtarak , u masakrua me 27 gusht 1990, ne Sisak (Kroaci);

89. Nuhi Tafaj, nga fshati Grejkoc axha I Fatmirit, ishte ushtar po ashtu ne Sisak ne vitin 1970. Pasi, siç ishte then se Nuhiu e kishte vrar nje oficer, gjyqi ushtarak e denoj me 20 vjet burgim. E derguan ne vuajtje te denimit ne Goli Otok, prej nga nuk u kthye kurr më;

90. Zenun Lushaj, nga fshati Gjonaj I hasit, Komuna e Prizrenit, u mbyt me torture dhe u masakrua derisa po e kryente sherbimin ushtarak ne APJ ne vitin 1990. Gjate torturave te njejtit ja kan nxjerr syt;

91. Raif J.Miftari, nga Medvegja, kapiten, u vra ne ushtrine jugosllave, me 27 prill 1991, ne Zhivicë;

92. Fatmir (Nezir) Krasniqi, nga Prishtina, u vra ne kazermat e Smedereves, me 23 maj 1991, derisa po e kryente sherbimin ushtarak;

93. Rexhep (Zijadin) Ahmeti (1963), nga Tërpeza e Gllogocit, me 24 dhjetor 1990, pas shum shmangjeve, u zu nga policia serbe dhe e derguan me dhune per ta kryer sherbimin ushtarak ne ushtrin jugosllave. E derguan ne Llastovë te Kroacise. Me 17 gusht 1991 e transferojn ne Shibenik, ku oficeri Urosheviq e kishte akuzuar per organizimin e dezertimit te ushtareve shqiptar. Ky oficer me pas e plagos per vdekje;

94. Sefer (Mustafë) Ramadani (1972), nga fshati Osek Hylë I Gjakoves, me 1991 e derguan me dhun per ta kryer sherbimin ushtarak ne ushtrin jugosllave, e derguan ne frontin e luftes serbo-kroate. U vra pas shpine, me 1 shtator 1991, ne Trebinje te Krocise, sepse “ nuk kishte zbatuar urdhrat serbe!” ;

95. Skender D. Kryeziu (1969), nga fshati Capar I Prizrenit, u vra derisa po e kryente sherbimin ushtarak, me 16 shtator 1991, ne Sinj (Kroaci) ;
96. Selman (Shpend) Metaj (1971), nga fsahti Shushice I Istogut, I perndjekur nga ushtria, ne mars te viti 1991, e derguan me dhun per ta kryer sherbimin ushtrak ne ushtrin jugosllave. E dreguan ne Knin te Kroacise, VP-1318/14. Me 20 shtator 1991, vrittet ne Pavkovo Sello, afer Shibenikut (Kroaci);

96. Ejup S. Bedrolli, nga fshati Çallapek I Lypjanit, u vra me 29. shtator 1991, gjate kryerjes se sherbimit nushtarak ne Bjellovar (Kroaci) ;

97. Burim (Sherif) Behrami (1972), nga Mitrovica, u vra gjat kryerjes se sherbimit ushtarak me 25 tetor 1991, ne Beograd (Serbi) ;

98. Ejup E. Gashi, nga Bardhi I Madh I Fushë-Kosoves, u vra gjat kryerjes se sherbimit ushtarak, me 21 nentor 1991, ne Llastovë (Kroaci) ;

99. Vesel D. Duraku, nga Demjani I Gakovës, u vra gjat kryerjes se sherbimit ushtarak, me 15 dhjetor 1991, ne Turanj ;

100. Ali (Nazif) Sahiti (1971), nga Komogllava e Ferizajt, me 15 mar 1991, e derguan me dhun per ta kryer sherbimin ushtarak ne Garnizonin e Shtipit (Maqedoni), VP-6381/3, ndersa me 22 mars 1991, e transferojn ne frontet e luftes ne Shtunj (Kroaci), VP-7260/5. Aliu me shum e ndiente rrezikun nga brenda se nga jasht. Per kete I shkroi leter familjes dy muaj para vrasjes. Me 19 dhjetor 1991, nje ushtar nga Rashka (Serbi) e vrau mu ne mes te poligonit te kazermes. Kufomen e tij ushtria e mbajti ne morg 26 dite me radh pa e njoftuar familjen ;

101. Rasim R.Istrefi, nga fshati Kovaçicë I Mitrovices, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, me 20 dhjetor 1991, ne Karllovc (Kroaci) ;

102. Xhevdet Z. Musliukaj, nga Mitrovica, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, me 23 dhjetor 1991, ne Utenje;

103. Afrim Zylfiu, nga Kumanova , u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Trebinje (Kroaci), me 1991 ;

104. Elez Halipi, nga fshati Vrapçishtë I Gostivarit, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Shabac, me 1991 ;

105. Fadil Salihu, nga fshati Livoç I Poshtem I Gjilanit, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Gospiq, me 1991 ;

106. Halim Gashi, nga fshati Akllap I Lypjanit, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Gospiq, me 1991 ;

107. Ilaz Fazliu, nga fshati Polaticë I Tetoves, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, me 1991 ;

108. Ilmi Popaj, nga fsahti Bellacërkë I Rahovecit, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Vipavë (Slloveni)me 1991 ;

109. Mirsad Cekiqi, nga Peja, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Beograd, me 1991 ;

110. Muharrem Muharremi, nga Fshati I Vjeter I Ferizajt, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Zare (Kroaci), me 1991 ;

111. Nexhmedin Osmani, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Novo Mesto (Slloveni), me 1991 ;

112. Numan Rexhepi, nga Tetova, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Trebinje (Kroaci), me 1991 ;

113. Shaip Behrami, nga fshati Pakashtice I Podujeves, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Knin (Kroaci), me 1991 ;

114. Shrif Kashtanjeva nga fshati Nerodime I Ferizajt, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Shabac, me 1991 ;

115. Shukri Kelani, nga Prishtina, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Bjellovar (Kroaci), me 1991 ;

117. Xhevdet Pomak, nga fshati Brod I Sharrit, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Pakrac, me 1991 ;

118. Xhiman Alia, nga fshati Skrobishtë I Prizrenit, u vra gjate kryerjes se sherbimit ushtarak, ne Vukovar, me 1991 ;

119. Abedin (Sabit) Krasniqi, (1970), nga fshati Bardh I Vogël I Fushë-Kosoves, me 15 qershor 1991, e zuri policia serbe dhe e derguan me dhunë per ta kryer sherbimin ushtarak ne Manastir te Maqedonisë, nga me 14 shtator e transferojn ne Knin (Kroaci), VP-13-18/6. Me 11 shkurt 1992, e ekzekutoi Radolub Danoviç, I biri I komnadantit te Garnizonit te Shkupit, Aleksander Danoviçit ;

120. Gëzim (Sefer) Hasani (1971), nga Strofci I Vushtrrise, me 15 qershor 1991, e derguan me dhune ne kryerje te sherbimit ushtarak ne Bërçko (Bosnje e Hercegovinë),VP-9840/6. Me von e transferojn ne Bllazhuj te Sarajeves, VP-9785. Me 9 prill 1992, plagoset per vdekje. Vdiq me 16 prill 1992, ne Zagreb;

121. Sefer (Bislim) Çukoci (1976), nga Cërnilla e Ferizajt, ne vitin 1993, policia serbe e kerkoi per ta derguar ushtar ne frontet e luftes, por ai nuk ju pergjigj thirrjes dhe kaloi ne iegalitet. Me 23 gusht 1993, policia dhe ushtria serbe e rethuan fshatin e tij te lindjes, ku e zun Seferin dhe e ekzekutuan publikisht ende pa I veshur rrobat ushtarake, per te futur tmerr e panik tek te rinjet tjer shqiptar te cilet refuzonin te shkojn ne ushtrin serbo-jugosllave.”

BURIMI : https://www.facebook.com/422112947931756/posts/891029251040121/

Kriminelë, për ju ka një vend të veçantë në ferr – Nga AUREL DASARETI*

 

Në trojet shqiptare, vetëm të vdekurit ndihen si në shtëpi, por jo edhe të gjithë të vdekurit. Ne nuk mund ta çrrënjosim krimin pa kapur të keqen në rrënjët e saj. Nëse shqiptarët nuk bëhen të vetëdijshëm për këtë dhe nuk veprojnë menjëherë, të hedhin në koshat e plehrave të gjitha ato fëlliqësirat e këtyre 20-30 viteve të “demokracisë”, së shpejti nuk do të kenë më shtëpi. Mbështetni njëri-tjetrin në këtë kohë shumë të vështirë, sepse ka të bëjë me jetën ose vdekjen.

***

Shqiptarë! Ditët më të errëta në luftën kundër mafies janë para nesh. Atdheu dhe Kombi janë në rrezik të madh të zhdukjes.

Të sulmuar nga të gjitha anët, nga brenda (kali Trojës) dhe nga jashtë (armiqtë tradicional, pushtuesit). Ne patjetër duhet të qëndrojmë së bashku. Sepse vetëm ashtu jemi më të fortë, dhe sepse askush nuk mund të bëjë gjithçka vetëm. Për të shpëtuar Kombin dhe Vendin. Vetëm në këto 8 vitet e fundit, afër 2 milion të rinj shqiptarë janë larguar. Si zëvendësim për ta, trojet tona të boshatisura mbushen me “refugjatë” afrikan, aziatik, arabik të cilët edhe do t`i trashëgojnë. Brenda 3 vitesh, do të ketë një ndryshim demografik.

Shëmbëlltyra e armikut i cili, ndërsa të tjerët flenë, mbjell barëra të këqija në mes të grurit është afër jetës së përditshme. Armiku që mbjell barërat e këqija mes drithit është djalli,  joshësi dhe krijuesi i së keqes. Atdheu, është fjala e ditës për burrat. Ai rritet mes drithit, pra midis bijve dhe vajzave atdhedashëse shqiptare.

***

Shqiptari kokëtul mendon se klouni nuk e di se çfarë po bën. Mos e falni tradhtinë, atij ia di shumë mirë prapanica se çfarë po bën, përforcon sivëllezërit e shpellave të Karpateve, armiqtë e kombit, pushtuesit e vendit tuaj. Sikur ta kishte përjetuar në lëkurën e vet ligësinë dhe krimet e tyre kundër të tjerëve që janë gjenetikisht ndryshe nga ta, ndoshta nuk do të lehte aq shumë për t`i mbrojtur. Kushdo që i mungon karakteri nuk është qenie njerëzore, por një qen bir qeni. A është ai i ligë apo i çmendur? Kur ndjeshmëria për kombin dhe vendin e vet zhduket, është tradhtia dhe ligësia ajo që ka pushtuar njeriun. Jo çmenduria.

***

Gjyshi im shkruan me fuqi dhe autoritet, humor dhe ngrohtësi për një temë që meriton vëmendje të madhe. Ajo nuk portretizohet vetëm në një gjuhë aq piktoreske dhe me lëng, saqë mund të nuhasësh dhe dëgjosh jehonën e prapaskenës gjatë leximit, por gjithashtu mbart një admirim për njerëzit në përgjithësi, dhe kombin të cilit i takon – në veçanti, atë njerëzore kudo që e takon.

***

Çdo gjë që shfaqet në jetën tënde tërhiqet nga jeta jote. Dhe, ajo tërhiqet nga ty falë imazheve që formosh në mendjen tënde. Kjo është ajo që ty mendon. Çfarëdo që të ndodhë në mendjen tuaj, do t’ju tërheqë. E thënë thjeshtë, të gjitha të njëjtat tërheqin të njëjtën gjë. Por në fakt, është në rrafshin e mendimit – kjo që unë po flas.

A keni filluar ndonjëherë të mendoni për diçka me të cilën nuk ishit plotësisht të kënaqur, dhe sa më shumë që mendoni për të, aq më keq dhe e pashpresë duket? Kjo ndodh sepse kur mendoni për një mendim këmbëngulës (të qëndrueshëm), ligji i tërheqjes bën që më shumë t’ju vijnë mendime të ngjashme. Brenda pak minutash, ju keni kontribuar që të vijnë kaq shumë mendime po aq të pakënaqura saqë situata duket se do të përkeqësohet. Shpresa zbehet. Sa më shumë që mendoni për këtë, aq më të dëshpëruar bëheni. Dhe, më indiferent. Prandaj, kryen lartë. Të mos mendojmë më për të njëjtat gjëra, por të zgjohemi menjëherë dhe veprojmë sepse të gjithë e dimë kush janë çakejtë dhe kush janë viktimat. Mafiozët, që jo vetëm nënën Shqipëri por edhe nënën personale e shesin për disa lek, nuk u bëjnë asnjë përshtypje kritikat tona nga të cilat vetëm tallen dhe zgërdhihen, ata e kuptojnë vetëm shkopin prapanicës së palarë. Pederastë të gërditshëm.

Për mua, gjëja më e lehtë për të bërë është të mendoj për veten si një magnet.

Një apel për patriotët dhe intelektualët e vërtetë:

Ju jeni magneti më i fuqishëm në univers! Ju keni një forcë magnetike që është më e fuqishme se çdo gjë në këtë botë, dhe kjo forcë magnetike e pabesueshme rrezaton në mendjen tuaj, e cila praktikisht të ndihmon të kontribuosh për Unitet Gjithëkombëtar. Të largojmë terrin. Të sjellim dritën. Të gjithë sëbashku në Unitet. Tërhiqemi nga njëri-tjetri sepse motra dhe vëllezër jemi.

***

PS: Fragmente nga ditari im luftarak: “Dera e pestë e ferrit”, Qershor 1994.

“Ne i premtuam njëri-tjetrit vëllazëri nën lisin e vjetër, duke prerë gishtat e njëri-tjetrit me thikën ushtarake që bartnim në rrip, dhe duke përzier gjakun.

(…) Fëmijët që qajnë, pleqtë që vuajnë nga pafuqia, gratë e masakruara në diellin e fundit të ditës së vdekjes. Mpiksjet e gjakut në rrokjen brutale të ngricës. Kurrë nuk do të harrohet gjaku i viktimave. I atyre që vuajtën më shumë në gjenocidin e fundit të kryer nga forca barbare.

(…) Kur fjalët u zhdukën, sidoqoftë kishte nga ata që i gjetën – fjalët që ngushëllonin, fjalët që  frymëzuan,

fjalët që jepnin shpresë. Kur guximi dështoi, ishin akoma disa që guxuan. Kur lotët rridhnin, kishte nga ata që i mbanin të vetët, dhe më me dëshirë i fshinin ato të mikut…”

***

Fragmente nga Ditari im luftarak: “Dera e pestë e ferrit”, Gusht 1995.

“Bari i verdhë-gjelbër mund të jetë 2-3 metra i lartë. Frynë erë e butë. Në këtë qilim kodrinash janë transporti me ushqim, veshje, medicinë dhe armë, municion.
Shumica prej nesh kanë peshë të rëndë në shpinë. Ecim përpara të uritur dhe rraskapitur. Bari i ashpër ndeshet me fytyrat tona. Era është e fortë. Do të ishte shumë e kotë sikur të përpiqemi ta largojmë atë nga fytyrat. Me kohën mësohemi ta durojmë, ka shumë gjëra tjera për të cilat duhet të kujdesemi. Shkelim edhe mbi pengesa drurësh dhe gurësh, kjo kërkon vigjilencë të vazhdueshme të mos pengohemi dhe rrëzohemi. Nuk është e mundur për të parë më shumë se një ose dy ushtarë përpara. Bari është si një mur. Nga lart duhet të jetë një pamje e mahnitshme, kjo kolonë luftëtarësh në formën e gjarprit që marshon përpara. Por detyra jonë është shumë sekrete, askush nuk duhet të na shoh ndonjëherë nga ajri, edhe pse ka shumë që përpiqen.
Pandërprerë duken në qiell aeroplanë zbulimi, aeroplan bombardues dhe sulmues. Para se ata të kenë një shans për të na zbuluar, shtrihemi afër njëri-tjetrit në barin e dendur. Bimësia në këtë vend na jep një mbrojtje të mirë kundër agresorit. Nga koha në kohë ne duhet të kalojmë nëpër zonat e hapura. Atëherë tërë kolona e batalionit prej 473 ushtarësh ndahet në grupe më të vogla. Natën vendimtare për aksion kaluam lumin. Ne kemi ardhur me vonesë, në mesnatë, dhe batica është tashmë në rritje. Më tepër se gjashtë orë jemi të shtrirë duke pritur momentin e volitshëm që të mundemi me kujdes të depërtojmë në territorin e pushtuar nga armiku (…)
Ushtarët nikoqir i shtrojnë batanijet dhe shtrihen aty për të ra në gjumë. Ata nuk shtrihen kudo, por në një unazë rreth nesh, vëllezërve të mi të fushëbetejës, 14 luftëtarë të ardhur nga përtej oqeaneve. Zgjati do kohë derisa unë dhe miqtë e mi e kuptojmë se luftëtarët vendas na respektojnë dhe kujdesen më shumë për ne sesa për vetveten. Zgjohem pas disa orë gjumi dhe mendja ime pikërisht fillon të bredh mbi armikun që është i pozicionuar vetëm pak kilometra nga ne dhe betejës që afrohet (…)
Batalioni rreshtohet. Jepet “Urdhri luftarak për aksion”, u them:
“Luftëtarë, vishni gjithë armatimin e Perëndisë, që të mund të qëndroni kundër kurtheve të djallit. Sepse ne nuk luftojmë kundër gjakut dhe mishit. Por kundër okupatorëve, terroristëve, principatave dhe pushteteve, kundër sunduesve barbarë të këtij terri. Nuk do të kursejmë fëlliqësirat. Toleranca bëhet një krim kur zbatohet kundër së keqes. Është dhuna e organizuar në krye ajo që krijon dhunën individuale në bisht. Fituesi ka të drejtë, sepse ai shkruan ligjet.”

(…) Një ushtar përpiqet të dezerton vetëm disa minuta para fillimit të përleshjes. I afrohem. Është i moshës sime, 18 vjeçar, beteja e parë e tij. Dridhet. Më vjen keq. I them me zë të ulët: “Shmangu prej betejës sa më tepër që të mundesh! Por, nëse të detyrojnë, atëherë lufto si një burrë.”  Dhe, luftoi si burrë…
***
Në shtator 2012, me disa miq-koleg dhe vëllezër të fushëbetejës që i përmenda më lartë, ishim në Shqipëri. Afër dy muaj u stërvitëm në bjeshkët madhështore dhe ujërat e kaltra të Ksamilit. Natën e fundit para ikjes, në ditarin tim shkrova:
“Fryrë zemrat dhe faqet me ngjyra të ndezura, homazh të dashurit Atdhe. Emri i shenjtë. Gjumi im është i heshtur, dhe askush nuk mund të ëndërrojë në mënyrë të lehtë dhe kështu të heshtur, kur malet dhe deti bie në gjumë, dhe askush nuk mund të buzëqeshë në mënyrë të qetë dhe të lumtur, kur zërat lundrues mbinatyror vdesin. Dhe, pyjet janë duke fjetur në luginë.
Shqipëri, Shqipëria ime, ma jep mua pranverën tënde, me diell mbi ujërat që lëkunden, por më dëgjo mua, më dëgjo mua kur ditët kalojnë dhe hijet e mbrëmjes mbulojnë ballin tim. Pastaj më mëso të zbehem, o Shqipëri moj nëna ime, dhe të hipi në një krevat në tokën tënde të shenjtë, kur vera e lënë vendin”.

***

PS: Ne (unë me miqtë-kolegët e mi) do të vijmë përsëri në atdheun e gjyshërve tanë në shtatorin e vitit 2022, dhe do ta përsërisim të njëjtën, me më tepër intensitet. Ditën që do të largohemi nga Shqipëria, do të shkruaj sa vijon:

Sonte rrugët janë mbushur me dashuri. Ne kemi zgjedhur t’i përgjigjemi mizorisë me afërsi, të zgjedhur për të përballuar urrejtjen me unitet.

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

“BALLKANI I HAPUR” ALLA VUÇIQ/RAMA PËR RUSINË KUNDËR EVROPËS DHE AMERIKËS – Nga MA. AGIM ALIÇKAJ*

-Edhe zogjët e malit e dijnë se urrejtje, shovinizëm dhe fashizëm ka me bollëk në Serbi, jo në Dardani

 

 

 

-Sjelljet barbare të Serbisë ndaj shqiptarëve jan realitet, jo konspiracion

 

Për krimet makabre serbe ndaj kombit shqiptar mund të shkruhen qindra libra, mund të xhirohen qindra filma dhe nuk do të mjaftojnë. Këto krime, dallohen posaçërisht me urrejtje të thellë dhe shfryerje të epsheve shtazarake, përfshirë djegjet dhe varrosjet për së gjalli, masakrimet e foshnjeve, prerjet e gjymtyrëve dhe dhunimet e viktimave të pambrojtura civile në prezencën e familjarëve të tyre. Po të jetonte Edi Rama kudo në Dardani, do t’i përjetonte ato krime vetë edhe në familjen e tij. Torturimi i tyre do të shoqërohej me muzikën e Goran Bregoviqit. Dhe nëse do të mbijetonte, ai do të fliste ndryshe për kriminelët serb.

Fati i Edi Ramës dhe i përkrahësve të tij që shovinistët serb i konsiderojnë vëllazër, është se midis Shqipërisë dhe Serbisë gjindet Dardania e shumëvuajtur por heroike. Dardania është kështjellë e pamposhtur, gjithmonë në mbrojtje të vetes, nënës Shqipëri dhe Trojeve tjera etnike shqiptare.

Serbia nuk do të kërkoi falje për krime dhe nuk do ta njoh pavarësinë e Kosovës kurrë, përderisa brenda kombit shqiptar do të gjej Rama, Thaqa dhe Mustafa ndërsa jashtë tij Grenella, Mogherine dhe Lajçaka. Tipat e tillë e mbajnë të gjallë shpresën dhe dëshirën e shovinstëve serb për zhdukjen e të gjithë shqiptarëve nga faqja e dheut, grabitjen e tokave të tyre dhe dalje në deti. Meqë kjo gjë më nuk është e mundur, këta tipa pa karakter, e marrin në qafë edhe vetë Serbinë, duke e mbajtur me shpresa të kota dhe duke mos parë kurrë ditë të bardhë. Urrejtja për tjerët është njëra ndër sëmundjet më të rënda shpirtërore të një kombi.

Të gjitha krimet çnjerzore me shekuj ndaj shqiptarëve Serbia i ka arsyetuar me gënjeshtra dhe propagandë mashtruese të udhëhequr në mënyrë shumë perfide nga shteti, kisha ortodokse dhe akademia e shkencave serbe. Kështu ia ka arritur qëllimit të paraqitet si viktimë ose të barazohet me viktimën. Nuk thotë kot politikani serb Dobrica Çosiq, se “rrena është virtyti më i lartë i popullit serb e cila e ka shpëtuar Serbinë shumë herë gjatë historisë”. Çfarë mund të pritet nga një shtet primitiv dhe i pashpirtë i cili është në gjendje t’i vras edhe fëmijët e vet për t’i fajësuar dhe masakruar fshatrat shqiptare?!

E vetmja strategji për ta mundur shtetin abnormal serb është që të kërkohet  përgjegjësi për të kaluarën me propozime paqësore për të ardhëmen. Lëshimet dhe kompromiset nuk ndihmojnë. Serbisë i duhen thyer dhëmbët që të mos kafshojë më dhe s’ka tjetër. Krimet e luftës nuk harrohen kurrë dhe nuk mund t’i falë askush, derisa Serbia nuk kërkon falje, nuk i dorëzon kriminelët e luftës dhe nuk i kthen trupat e të pagjeturve të cilët e dijnë fort mirë ku janë.

Shiqoni popullin hebrenj, edhe 76 vjet nga mbarimi i luftës, e përkujtojnë gjenocidin ndaj tyre dhe vazhdojnë t’i ndjekin kriminelët e luftës për t’i dënuar.

 

-Magjepsja e Edi Ramës me shovinistin Vuçiq dhe nënshtrimi ndaj tij është realitet, jo konspiracion

 

Mënyra më efikase e nënshtrimit të kombit shqiptar gjatë historisë nga Serbia fashiste, ka qenë rekrutimi i spiunëve dhe shërbëtorëve të tyre duke përdorur metoda të ndryshme shantazhi me afera të ndryshme korruptive, imorale dhe kriminale. Paralelisht, ka vepruar me bashkësinë ndërkombëtare me gënjeshtra dhe propaganda mashtruese për t’ju ikur kritikave dhe presioneve me pengesa dhe pasoja të mundshme.

Edi Rama është magjepsur dhe rekrutuar nga shovinisti serb Vuçiq gjatë bisedimeve të tyre të fshehta. Arsyet e vërteta dhe metodat e përdorura nga ai do të mësohen më vonë. Arsye shtesë në rastin e Ramës është arroganca e pakontrolluar, karakteri i tij i ulët dhe dëshira për tu bërë i rëndësishëm në klubin e diktatorëve pas dështimeve të tij në raport me botën demokratike. Vuçiq ia lëmon atij shpinën duke i thënë se “është lider shumë i zoti i mençur dhe bashkëkohorë”, se kamarad Putini “e çmon shumë” atë, se Serbia “i don shumë shqiptarët s Shqipërisë” por ka problem me këta të Dardanisë të cilët “janë shumë të prapambetur dhe urrejtës të popullit të shumëvuajtur serb”.

Populli shqiptar i Dardanisë dhe Trojeve tjera etnike nuk e urren popullin serb. I urren vetëm kriminelët dhe shovinistët e shtetit serb, kishës serbe dhe akademisë së tyre të shkencave, tri institucionet më barbare që ka njohur civilizimi evropian. Populli shqiptar ka qenë gjithmonë në mbrojtje të shtëpive dhe familjeve të veta, kurrë nuk ka kryer ndonjë akt terrorizmi në Beograd, kundër popullit të pafajshëm. Prandaj, akuza e ndyer e Edi Ramës për kinse urrejtje dhe fashizëm është pa kurrëfarë baze dhe ofendim për mbarë kombin shqiptar.

Sidomos është ofendim për familjet e mijëra viktimave të pafajshme që e kanë përjetuar terrorizmin serb. Thonë se Rama është piktor/muzikant dhe din me i ra trokaçës si ogiqi, por pa tufë prapa. Dhe nuk është as i mençur dhe as i lexueshëm. Përndryshe do të mësonte për barbarizmin serb me shekuj kundër shqiptarëve, duke i lexuar shkrimet, jo të shqiptarëve, por të tjerëve dhe vetë serbëve.  Dhe do ta kuptonte se fashistë të vërtetë janë Serbia me Vuçiqa, bashkë me përkrahësit e tyre si ai.

Meqë krimet serbe ndaj shqiptarëve nuk i bëjnë përshtypje, nuk e ka të qartë as mënyrën e veprimit të tyre. Pasi që ta shtrydhin dhe shfrytëzojnë mirë do ta hudhin si një rrogzinë në plehun e historisë. Për këtë nuk është as i pari dhe as i fundit. Sikur shumë shqipfolës tjerë para tij, kur ta kupton do të jetë shumë vonë. Por, kombi shqiptar nuk ka kohë për të pritur derisa shovinistët serb ta fundosin Ramën. Atë, dhe politikanët tjerë anti-kombëtar si ai duhet luftuar tashti dhe me të gjitha mjetet demokratike dhe diplomatike.

Kjo është detyrë parësore e popullit të Shqipërisë, posaçërisht e anëtarëve atdhedashës të Partisë Socialiste. Ata duhet të ja nalin turrin Edi Ramës. Kjo është në interes të partisë së tyre, të popullit të Shqipërisë dhe të mbarë kombit shqiptar. Ardhmëria e kombit tonë është me vendet demokratike perëndimore, me Amerikën, jo kurrsesi me vendet e prapambetura diktatoriale të kontrolluara nga hegjemonizmi rus.

Përpjekjet e tij dhe të lakejve të të tij për tu treguar shumë të përparuar, për bashkëpunim dhe “fqinjësi të mirë” dhe për një të ardhme kinse më të mirë me shtetin kriminal Serb dhe vasalët e tij pro-rus, jan naive, nënçmuese, por edhe shumë të rrezikshme. Qeverisja e re e Republikës së Kosovës është mirë që ta injorojë atë plotësisht duke mos ia përmendur emrin fare, që ai ta kuptojë se për ta ai është një kurrkushi.

Në të njejtën kohë, iniciativat dhe veprimet anti-kombëtare të Edi Ramës në bashkëpunim me Serbinë siç është “Open Ballkan” duhet të analizohen mirë, të spjegohen dhe të hidhen poshtë me fakte dhe në mënyrë të përhershme. Pretendimi se kundërshtimi i këtij projekti famëkeq nga Kryeministri Kurti bazohet në konspiracion është fantazi e nji injoranti me mendje të turbulluar dhe shpirt të shitur. Pa hyr në detale, vetëm fakti se me këto bisedime tentohet të rehabilitohen krimet serbe dhe Kosova konsiderohet pjesë e Serbisë mjaftojnë për ta hudhë në mbeturina.

Një gjë është e sigurt, projekti serbo-rus “Open Ballkan” do të dështojë sepse është i parealizueshëm, kundër shqiptarve dhe popujve tjerë të Ballkanit si dhe kundër interesave strategjike evropiano-amerikane. I dështuar 100% del edhe Edi Rama me veprimet e tij anti-kombëtare. Ambicja e tij e sëmurë për tu bërë lider me zor është duke e çuar hapur drejt tradhëtisë. Nëse vazhdon kështu do të mbetet i mallkuar përgjithmonë dhe do ta sigurojë vendin e parë në murin e turpit dhe tradhëtisë kombëtare. Tradhëtar nuk të bëjnë tjerët por veprat e tua të liga. Ramën nuk mund ta shpëton as kryetradhëtari Baton Stanishiqi, dhe as zonjushat e nderuara Vlora Çitaku dhe Kimete Berisha.

 

-Shqipëri oj nëna ime, ndonëse jam i trazuar, dashurinë tënde kurrë zemra se ka harruar

 

Shumica e shqiptarëve të Dardanisë dhe të gjitha Trojeve etnike janë të trazuar nga veprimet antinjerëzore dhe antikombëtare të Kryeministrit Rama. Por, gjaku nuk bëhet ujë. Dashuria për nënën Shqipëri dhe vëllazërit shqiptar ka qenë dhe mbetet e paprekëshme e pandryshueshme dhe e përjetëshme. Por, edhe më të trazuar dhe të mllefosur janë shumë shqiptarë të Shqipërisë. Kjo është e qartë nga reagimet e ndryshme të shumë patriotëve të vërtetë nga të gjitha viset e shtetit shqiptar, me qëndrime politike dhe përkatësi fetare të ndryshme, të cilët nuk i mungojnë nënës Shqipëri. Kam nderin të njoh shumë prej tyre të cilët më bëjnë krenar se jam shqiptar.

Isha për vizitë në Shqipërinë tonë të bukur historiko-kulturore turistike dhe pata fatin të mos dëgjoj askund Goran Bregoviqa dhe muzikë shoviniste serbe. Dëgjova dhe u kënaqa me muzikë të bukur shqipe nga të gjitha Trojet shqiptare. Në një restorant në Velipojë kur desha të paguaj me Euro, kamarieri më tha se është më mirë të paguaj me Lek dhe shtoi “ Derisa t’i mbajmë  të pahajrit si Edi Rama nuk na pranon Evropa”.

Ne shqiptarët reagojmë dhe veprojmë shpesh për inat të tjerëve që shumë herë del gabim. Kësaj radhe shpresoj ta përdorim inatin për të mirë. Dëshiroj t’i ftoj të gjithë shqiptarët, kudo që janë, që për inat të Vuçiqave dhe Ramave, të afrohen dhe ta dojnë më shumë njëri tjetrin, të rinjt të martohen më shumë me njeri-tjetrin, të punojnë dhe bashkëpunojnë në çdo lëmi me njëri tjetrin, pavarësisht nga shtetet dhe qeverisjet tona. Mos lejoni të na përçajnë. Kombi ynë ka mangësi dhe ka të shitur e tradhtarë, por është komb i lashtë e i ndritur, me vlera të larta kulturore dhe njerëzore. Edhe kombet tjera kanë brënda tyre gjithëfarë mahlukati.

Për ata që, për  çfarëdo arsye,  e nënçmojnë dhe  mohojnë kombin e vet, dëshiroj të jua përcjell porosinë e babait tim Arif Aliçkaj, nga koha kur isha student në Kroaci. “Ngoje babën djali jam. Mun të jetojsh çdokun dhe mun të bohesh i zoti. Mun ta nryshojsh dukjen dhe fenë. Po nji gjo s’munesh  me e bo kurrë. Nuk mun ta ndryshojsh faktin se ke le dhe je shqiptar, nga nona Zyher dhe baba Arif. Mos e harro dhe mos e moho kurrë prejardhjen dhe kombin tond se e mohon vetveten. Se bohesh kurrkushi, e qon jetën si kurrkushi dhe vdes si kurrkushi.”

Përfundimisht, nuk ka pse të mos krenohet një komb që nga gjiri i vet ka nxjerrë personalitete botërore si Gjergj Kastrioti-Skenderbeu dhe shënjtorja Nëna Tereze, simbole të qëndresës, trimërisë, bujarisë dhe mirësisë njerëzore.

 

*Anëtarë i Kryesisë së Ligës Shqiptaro-Amerikane dhe i Këshillit të Vatrës

Një takim i ngrohtë me Sali Berishën në Tiranë – Nga JUSUF BUXHOVI

Në foto: Shkrimtari e historiani Jusuf Buxhovi me Sali Berishën në Tiranë, udhëheqësin historik të demokracisë në Shqipëri. 
Me Sali Berishën, ish kryeministrin dhe presidentin e Shqipërisë, na lidhin ngjarjet e fundviteve të tetëdhjeta dhe ato të fillimviteve të nëntëdhjeta, ngjarje këto që kanë të bëjnë me rrënimin e monizmit si dhe fillimet e pluralizmit politik nëpër të cilat po kalonte shoqëria shqiptare në Kosovë dhe Shqipëri. Themelimi i Lidhjes Demokratike të Kosovës në Prishtinë me të cilën u vunë në binarët e pakthyeshëm historik procesi i rrënimit të komunizmit si dhe lëvizja e shtetndërtimit, që çoi te shteti i pavarur si dhe themelimi i Partisë Demokratike në Tiranë , ndonëse në të dy anët i përcjellë me vështirësi të shumta, shoqërinë shqiptare, në njërën anë e nxori nga diktatura komuniste dhe në tjetrën anë, atë të Kosovës, nga pushtimi serb.
Në këtë zhvillim historik, intelektualët e Kosovës dhe të Shqipërisë, kishin një kauzë të përbashkët. Dr. Ibrahim Rugova në Prishtinë dhe dr Sali Berisha në Tiranë patën fatin që të jenë në krye të dy partive demokratike shqiptare që morën përgjegjësinë e kësaj kthese historike. Asokohe, te dy liderët shqiptarë udhëhiqeshin nga e njëjta kauzë, ajo që shoqërinë shqiptare do ta kthente kah perëndimi.
Në ato rrethana njoha Sali Berishën fillimisht si lider të pluralizmit dhe më vonë si kryeministër të Shqipërisë. Që të dy këto njohje ndodhën në Gjermani. I pari në maj të vitit 1991 në Berlin, në mbledhjen e OSBS-së kur Shqipëria u pranua anëtare e saj. Dhe herën e dytë, e takova në Bon, në vitin 1996, kur si kryeministër i Shqipërisë zyrtarisht vizitoi Gjermaninë. Si korrespodent i “Rilindjes” i akredituar në Bon mora pjesë në konferencën e përbashkët të kancelarit Kol me Berishën, ndërsa në mbrëmje edhe në pritjen që shtroi kancelari Kol për nder të kryeministrit të Shqipërisë në Bad Godesberg.
Gjatë takimit të djeshëm në Tiranë, pasi ia dhurova disa nga librat e mia (“Kosovën – histori e shkurtër”, “Shënimet e Gjon NIkollë Kazazit”, “Dosjen B” dhe “Monën), duke u ndërlidhur edhe me veprat e mia që trajtojnë këtë problematikë, evokuam kujtimet e “kohës së madhe” siç e quajti ai dhe, po ashtu, me pietet kujtuam miqtë tanë që nuk janë më, të cilët ishin pjesë e atij rrugëtimit madhështor.
Berisha tha se përkundër sfidave me të cilat po përballohet kohëve të fundit, ndjehet i nderuar që ishte pjesë atij “rrugëtimi historik”, që shoqërinë shqiptare, në të dy anët, e liroi nga kthetrat e diktaturës komuniste dhe krijoi mundësitë që ajo tashmë të ec drejt bashkimit të pandalshëm…

Serbia dhe shqiptarët e zhdukur nga forcat ushtarako-policore, pse në diplomaci çështjet humane s’janë vetëm humane – Nga SHABAN MURATI

Imagjinoni për një moment absurdin sikur qeveritë e koalicionit të madh antifashist pas Luftës së Dytë Botërore t’i kërkonin ndihmë dhe marrëveshje dypalëshe qeverisë hitleriane për të gjetur sëbashku eshtrat e të zhdukurve nga nazizmi gjatë luftës. Ndaj duket mision i pamundur që qeveria e Serbisë, me president Vuçiçin, ish-ministrin e qeverisë hitleriane të Millosheviçit, të realizojë premtimin apo marrrëveshjen, që thuhet se kanë arritur kryetarët e delegacioneve të Kosovës dhe të Serbisë, zëvendëskryeministri Besnik Bislimi dhe drejtori në qeverinë e Beogradit, Petar Petkoviç, në bisedimet e tyre në 7-8 shtator në Bruksel me ndërmjetësimin e përfaqësuesit të posaçëm të BE, Lajçak. Zëvendëskryeministri i Kosovës, Besnik Bislimi, në datën 9 shtator, sipas “Dojçe Weles”, deklaroi se “në një moment z.Petar Petkoviç ështe pajtuar që ne të kemi qasje të plotë në të gjitha arkivat, përfshirë edhe arkivat ushtarake të Beogradit, si dhe të ketë qasje në arkivat e UÇK”. Qysh në raportimet e rezultatit të bisedimeve për këtë çështje humanitare nis diplomacia. Delegacioni i Kosovës flet për “pajtim”, pra rënie dakord, kurse delegacioni i Serbisë flet për “marrëveshje”, ndonëse asnjëra palë nuk publikon faksimilen e ndonjë dokumenti me firmat e tyre zyrtare. Sepse Serbia ka strategji tjetër diplomatike dhe politike nga Kosova në dialogun dhe në çështjen e të zhdukurve të luftës dhe nuk ka fare interesin e gjetjes vërtetë të të zhdukurve gjatë agresionit serb në Kosovë në vitet 1998-1999.

Strategjia e Serbisë është që Kosova të pranojë në dialogun me të statusin e provincës së varur nga Beogradi dhe jo statusin e shtetit të pavarur. Strategjia e Serbisë është që në dialog të futen njera pas tjetrës çeshtje teknike dhe ai të zgjatet pafund, pa hyrë në thelbin e duhur politik. Natyrisht pranimi i një bashkëpunimi me fjalë si palë në një pajtim apo në një marrëveshje për çështjen e të zhdukurve të luftës në Kosovë, i bën një favor të madh Serbisë, sepse i jep statusin e njëjtë agresorit dhe viktimës. Bëhen palë virtuale për “pajtim” shteti, që i ka vrarë dhe zhdukur shqiptarët dhe nuk e njeh Kosovën, dhe shteti të cilit i janë vrarë dhe zhdukur qytetarët nga forcat ushtarako-policore serbe. Çështja e të zhdukurve është një nga impaktet e agresionit serb në Kosovë dhe këto impakte janë të shumta. Siç shkruante dhe analisti Peter Jones në revistën e njohur “Harvardpolitics.com” në 11 gusht 2021: “Më shumë se dy dekada pas fushatës së Sllobodan Millosheviçit të spastrimit etnik dhe të gjenocidit, që përfshiu gadishullin ballkanik, efektet e luftës së Kosovës janë më prezente se kurrë”.

Nuk dihet se mbi çfarë baze është gjykuar që t’i kërkohet Serbisë bashkëpunimi, pajtimi dhe marrëveshja, që ajo të ndihmojë me dëshirë për të gjetur eshtrat e të zhdukurve shqiptarë, që forcat ushtarako-policore serbe vranë dhe i zhdukën gjatë agresionit të tyre në Kosovë. Nuk e di se si është vlerësuar se Serbia do të ishte kaq gjeneroze sa të tregonte se sa, se si dhe ku i ka vrarë dhe ku ndodhen varret apo lokacionet e eshtrave të të zhdukurve shqiptarë gjatë luftës në Kosovë. Nuk e di se si është  vlerësuar se Serbia do të kishte vullnetin t’i bindej kërkesës së Kosovës dhe t’i vinte në dispozicion dokumentacionin dhe hartat e vrasjes dhe të zhdukjes së shqiptarëve nga forcat ushtarako-policore serbe.

Qeveritë serbe që nga 1999 e deri sot nuk kanë pranuar kurrë se kanë kryer agresion ushtarak, spastrim etnik dhe gjenocid në Kosovë. Udhëheqësit serbë pas mbarimit të luftës në vitin 1999, nga presidenti Koshtunica e deri te presidenti i sotëm Vuçiç, nuk kanë kërkuar kurrë falje për krimet e shtetit serb në Kosovë. Serbia mohon se ajo ka ndërmarrë operacione të rrëmbimit dhe të zhdukjes me grupe të qytetarëve shqiptarë në Kosovë. Serbia nuk ka pranuar asnjëherë që ka vrarë në agresionin e saj në vitet 1998-1999 mbi 20 mijë shqiptarë, që forcat e saj ushtarako-policore kanë përdhunuar 20 mijë gra e vajza në Kosovë, që ka zbuar me dhunë një milion shqiptarë të Kosovës nga tokat dhe shtëpitë e tyre. Ahere si mendohet se kjo Serbi e pakorigjueshme, që drejtohet nga një president, që ka qenë ministër i qeverisë kriminale që kreu agresionin në Kosovë, një Serbi që ka sot një zëvendëskryeministre, e cila ka qenë ministre e qeverinë që kreu agresionin në Kosovë, një Serbi që ka sot një kryetar parlamenti që ka qenë ministër i qeverisë që kreu agresionin, mund të pranojë kërkesën e nxjerrjes së fakteve të reja të krimit të saj shtetëror, që ka prodhuar zhdukjen e mbi 1600 shqiptarëve, që nuk janë gjetur ende. A mund të besohet se pas kaq vitesh qeveria serbe që rrëmbeu, vrau dhe zhduku në vitin 1999 filozofin dhe intelektualin e madh Ukshin Hoti do të rrëfejë tani se si e vrau dhe e zhduku atë?

Mendoj se në Prishtinë e dinë se që nga viti 2000 i largimit nga pushteti i kriminelit ndërkombëtar të luftës Milosheviç janë zbuluar në Serbi 5 varre masive me eshtrat e mbi 900 shqiptarëve të vrarë dhe të zhdukur nga forcat serbe. Por asnjëherë nuk është shpallur nga Serbia ndonjëri fajtor dhe as është dënuar ndonjë ushtarak, shef policie apo zyrtar serb për këto makabritete. Shtetit serb i duken normale dhe akte trimërie serbe varret masive të mbushura me trupat e shqiptarëve të vrarë nga ushtria dhe policia serbe. Madje qeveria serbe nderon zyrtarisht kriminelët e lartë me uniforma serbe, që ndërmorën spastrimin etnik në Kosovë në vitet 1998-1999.

Le të imagjinojmë për një moment sikur Serbia ka rënë dakord dhe ka deklaruar në bisedimet e Brukselit se do të vërë në dispozicion të autoriteteve të Prishtinës arkivat e ushtrisë, policisë dhe shërbimit të saj sekret, të cilët u implikuan në spastrimin etnik dhe në gjenocidin serb në Kosovë. Nuk mendoj se ka shqiptar që beson se vërtet Serbia do t’u hapë arkivat e krimeve dhe operacione të saj ndëshkimore kundër Kosovës dhe kundër shqiptarëve dhe të tregojë se kush dhe si i vranë forcat serbe ata 20 mijë shqiptarë, se kush i përdhunoi ato 20 mijë gra shqiptare, se kush dhe si e organizoi deportimin fashist të një milion shqiptarëve nga Kosova. Nuk mendoj se ka shqiptar që beson se Serbia do të tregojë dokumentet e UDB apo BIA-s, që zbulojnë se kush janë rrjetet e saj agjenturore dhe spiunët shqiptarë, që ndihmuan Serbinë në agresionin dhe në operacionet e saj ndëshkimore në Kosovë në vitet 1998-1999.

Padyshim çështja e të zhdukurve shqiptarë gjatë agresionit serb në Kosovë është një çështje e ndjeshme humane dhe një detyrë e rëndësishme shtetërore për të gjitha qeveritë në Prishtinë. Por realiteti zyrtar, politik, diplomatik, juridik, etj., ka treguar gjatë 22 viteve të mbarimit të agresionit serb dhe çlirimit të Kosovës nga ndërhyrja e NATO-s se Serbia ka të njëjtin qëndrim diskriminues ndaj Kosovës dhe e konsideron provincë të saj dhe shqiptarët si qytetarë të kategorisë së dytë dhe “njerëz të dalë nga pylli” siç i cilësoi publikisht kryeministrja e sotme serbe Ana Bernabiç. Jo larg, por para pak kohësh presidenti Serb Vuçiç u tall publikisht me çështjen e të zhdukurve shqiptarë dhe deklaroi se po pret që shqiptarët t’i tregojnë atij se ku i kanë ata varret në Serbi.

Përderisa Kosova nuk është njohur nga Serbia si shtet do të thotë se Kosovës i mungojnë instrumentet juridike ndërkombëtarë t’ia kërkojë asaj çështjen e të zhdukurve në OKB, në Interpol, në Këshillin e Europës, në OSBE, etj. Kushti i parë serioz për arritjen e trajtimit të problemeve dypalëshe është njohja reciproke si shtet, që të vendoset dialogu si raport midis dy shteteve të barabarta.

Serbinë mund ta detyronte BE që ta tregonte dokumentacionin dhe hartat e operacioneve të vrasjes dhe të zhdukjes së shqiptarëve, të cilëve nuk u dihet varri. Por burokracia diplomatike e BE me përfaqësues filoserbë si diplomati sllovak Lajçak, nuk e kanë pasur dhe as nuk e kanë predispozicionin për të vënë në lëvizje instrumentet e duhura ndërkombëtare juridike për presion ndaj Serbisë.

Çështja e të zhdukurve shqiptarë të luftës në Kosovë është një çështje e madhe humanitare. Por Serbia e ka pranuar diskutimin e saj në tryezën e Brukselit, e nisur nga qëllime diplomatike e politike dhe aspak humanitare. Serbia e ka pranuar diskutimin e saj si një çështje e brendshme serbe midis metropolit dhe provincës, e jo si çështje midis dy shteteve. Pikërisht kjo strategji serbe e sanksionimit të raportit midis metropolit dhe provincës konsiderohej nga media ruse “neëdayneës.ru” në 10 shtator si konkluzion i bisedimeve të fundit në Bruksel për çështjen e të zhdukurve të luftës. Serbia bën diplomaci në dialog në funksion të strategjisë së saj të mosnjohjes së Kosovës si shtet, dhe të sanksionimit të varësisë juridike dhe politike të Kosovës nga Serbia.

Nuk e di përse nuk kullohen në Prishtinë për këtë strategji diplomatike bizantine të Serbisë dhe pranohet statusi i papranueshëm diskriminues i imponuar nga Beogradi që zëvendëskryeministri i Kosovës zhvillon bisedime në Bruksel me drejtorin e të ashtuquajturës “Zyrë e Kosovës” në qeverinë e Serbisë, pra me njeriun që Beogradi e ka emëruar në mënyrë provokuese governator të Kosovës. Në 14 gusht 2020 kam tërhequr vëmendjen për këtë gabim diplomatik të Kosovës në dialogun e Brukselit. Kam shkruar se Kosova po bën gabim të rëndë diplomatik, duke pranuar të ulet në tavolinën e bisedimeve me Serbinë në Bruksel me përfaqësuesin serb të të ashtuquajturës “Zyrë për Kosovën” në qeverinë e Serbisë, sepse ligjëron statusin e saj si krahinë, që po bisedon me governatorin e caktuar serb të Kosovës. Ajo mund të ulet me çdo ministër të qeverisë serbe për bisedime në Bruksel, por kurrsesi me një përfaqësues të “Zyrës” provokative koloniale serbe për Kosovën. Kjo nuk është vetëm simbolikë, por mbrojtje e shtetësisë së Kosovës.

Aspekt tjetër i rëndësishëm është terminologjia e përdorur, sepse në tratativat ndërkombëtare midis dy shteteve nuk mund të flitet për “pajtim apo rënie dakord në parim”, por flitet për marrëveshje. Sepse “pajtim apo rënie dakord” është fjala e dhënë në tavolinë, e cila mund të shkelet pa dalë nga dera e bisedimeve. Nuk mendoj se ka bazë të përdoret kodi i “fjalës së dhënë” me Serbinë, e cila ka shkelur në mënyrë flagrante marrëveshjet e nënshkruara në Bruksel në nivel kryeministrash dhe presidentësh si marrëveshja e 19 prillit 2013, që kishte detyrimin e Serbisë për të mos penguar Kosovën në BE dhe në organizatat ndërkombëtare.

Çështja e gjetjes së personave të vrarë dhe të zhdukur nga forcat ushtarako-policore të shtetit agresor Serbi është e rëndësishme, por në fazën e tanishme ajo i duhet besuar Kryqit të Kuq Ndërkombëtar dhe organizatave si BE dhe NATO. Kështu ndodhi pas Luftës së Dytë Botërore. Kosova nuk ka as forcën, as instrumentet dhe as përfilljen zyrtare si shtet nga Serbia për të gjetur forma të presionit për të zbuluar të vërtetën.

Në Kosovë duhet të ndërgjegjësohen se nuk mund të vazhdohet më gjatë me bisedime teknike dhe për çështje teknike, sado sensitive qofshin, si kjo e të zhdukurve. Kosova duhet të ndërgjegjësohet dhe të vërë në qendër të bisedimeve me Serbinë në Bruksel porosinë dhe kushtin e madh të vendosur zyrtarisht nga presidenti i SHBA Biden për qendërzimin e dialogut në njohjen reciproke. Njohja reciproke si shtete të pavarura mund të hapë rrugën e diskutimit të çdo çështje, që dy shtetet kanë të hapura midis tyre.

Për t’u bërë më realiste Kosova do të bënte mirë të shihte praktikën e Kroacisë në marrëdhëniet me Serbinë lidhur me çështjen e të zhdukurve. Agresioni i Serbisë në Kroaci përfundoi katër vjet para mbarimit të agresionit serb në Kosovë. Kroacia është njohur si shtet i pavarur nga Serbia. Kroacia është anëtare e OKB, e OSBE, e Këshillit të Europës, e NATO-s dhe e BE. Por edhe sot e kësaj dite Serbia ka zvarritur dhe nuk e ka zgjidhur çështjen e të zhdukurve kroatë gjatë agresionit serb, të cilët arrijnë në 1869 vetë. Presidenti i Kroacisë, Zoran Milanoviç, në një takim me organizatat kroate të veteranëve shpalli kushtin që Serbia të zgjidhë çështjen e të zhdukurve kroatë të viteve 1991-1995 para se të bashkohet me BE. Pra Kroacia, pas një pritje të stërgjatë dhe duke parë mungesën e gatishmërisë së qeverisë serbe, vendos kushtin e vetos së saj në BE, nëse Serbia nuk zgjidh çështjen e të zhdukurve kroatë. Presidenti kroat deklaroi se “Ne e dimë që fqinji ynë e di dhe duhet të dijë shumë më tepër rreth personave të zhdukur nga sa po bën tani për këtë çështje”. Pra Serbia nuk po shpreh gatishmëri për të zgjidhur çështjen e të zhdukurve me Kroacinë, e cila ka në dorë veton për hyrjen e Serbisë në BE. Dhe a mund të shpresohet se kjo lloj Serbie do të tregohet më tolerante me Kosovën, që nuk e njeh për shtet?

Realizmi diplomatik përcakton prioritetet dhe prioriteti urgjent është vendosja sa më parë e dialogut Kosovë – Serbi në qendërzimin e njohjes reciproke. Telenovela brukseliane e çështjeve teknike të dialogut pas 10 vjet bisedimesh teknike, i shërben vetëm Serbisë.

Kosova po bëhet një vend normal ! Nga Xhafer Shatri

Dje partitë politike patën një takim të rëndësishëm te Presidentja Osmani.
Instituti Kombëtar i Shëndetësisë Publike kishte propozuar që për shkak të pandemisë zgjedhjet lokale të shtyhen deri sa të kryhet vala e radhës e Covidit 19. Partia në pushtet e kishte mbështetur këtë propozim.
Opozita e kundërshtoi.
Presidentja vendosi: pa konsenzus nuk mund të shtyhen zgjedhjet.
Folën edhe kryetarët e partive opozitare, zotërinjtë Memli Krasniqi e Lumir Abdixhiku. Folën pa inat, pa helm në gjuhë. Folën si njerëz normal.
Foli edhe kryeministri. Krejt normalisht.
Pa cinizëm, pa mëni.
Unë nuk e di se çmendime kishin ata në kokë në momentin kur po flisnin, por ata dje i dhanë një mesazh të fuqishëm kombit, por edhe të tjerëve:
Kosova po kthehet në një vend normal, sepse kundërshtitë po zgjidhen në tavolinë. Pa sharje, pa jargë, pa zallahi.
Kjo është dëshmia më e mirë se vitin e fundit në Kosovë ndodhën ndryshime substanciale: u ndërrua pushteti, u ndërruan edhe elitat politike në dy partitë e mëdha të vendit: në LDK e PDK.
Një mendësi e re po bëhet dominuese gjithandej te ne.
Anal-istët e qarshisë, kjo lukuni çakejsh të neveritshëm, kësaj adhe mbetën me gishta në gojë.
Urime Kosovë!

Ballkani i Hapur  Nga Parid Turdiu

Mora disa disa komplimenta ne Inbox, te tipit “flm per shkrimet, te ndjek me vemendje”, si dhe nje kritike, “je too soft”.  U pergjigja “soft is good” sidomos kur te tjeret hard.  (S’ka kuptim qe te gjithe te jene njesoj.)

Theodore Roosevelt ka thene, “fol soft, por mbaj nje dajak te madh ne dore”.  Fjala popullore thote, “qeni qe leh, nuk kafshon”.  Une flas soft per shkak te moshes.  Te rriturit duhet te jene te matur.  Vrulli dhe nxitimi i kane hije rinise.

Ballkani i Hapur?  Ashtu ka qene Gadishulli Ilirik ne 2 mije vet te perandorive te Romes e Stambollit, pastaj u nda ne shtetkombet e sotme.

Fara e ndarjes lind ne realitetin e bashkimit.  Fara e bashkimit lind ne realitetin e ndarjes.  Çdo gjendje permban faren e shkatrrimit te vet.  Pse?  Se bashkimi realizon disa gjera, por neglizhon disa te tjera.  Krijohen ferkime dhe ndodh ndarja.  Me ndarjen po ashtu, kenaqen disa kerkesa, por krijohen disa pengesa.  Lind nevoja per nje bashkepunim te ri.

Eshte koha e bashkepunimit, jo e ekstremizmave.  Por bashkepunimi duhet te jete parimor, per te bere gjera te mira, jo mafioz.  Njekohesisht bashkepunimi duhet te kete kufi (boundaries), perndryshe behet “shoqeri e dendur, e qelbur, e fendur”.

Serbia dhe Shqiperia jane shtete mafioide, – boll qe te shihet harta e pastrimit te parave  https://index.baselgovernance.org/map.  Por edhe Zvicra paska te njejten ngjyre ne harte.  Kreret perendimore jane mesuar te bashkejetojne me mafian, prandaj nuk qelben nga era e keqe ne Shqiperi e Serbi.

Merkel, ne turin e saj te lamtumires vizitoi Beogradin dhe Tiranen, nje njohje e faktit se dy kombet me te medhenj ne BP jane serbet dhe shqiptaret.  Mbyllja u be ne Tirane, qe sinjalizon disi nje mbeshtetje per shqiptaret, – tradicionale ne nocionin gjeopolitik te gjermaneve.

Rama e quajti “teori konspiracioni” refuzimin e Kurtit per Ballkanin e Hapur.  Kurti u pergjigj sakte se proceset europiane duhet te udhehiqen nga vlera europiane.

Per 6 vendet e vogla te BP Europa inicioi “Procesin e Berlinit”, i cili ka levizur teper ngadale. Serbia dhe Shqiperia ndermoren nismen paralele te “Ballkanit te Hapur”, me te cilen u bashkua edhe Maqedonia.  Tre vendet e tjera e refuzuan.

Procesi i Berlinit dhe Ballkani i Hapur kane te perbashket integrimin gradual ballkanik.  Ndryshojne ne faktin se Procesi i Berlinit udhehiqet nga BE, kurse Ballkani i Hapur nga segmente te fuqishme ne USA, sic e thote vete emri:  Open Balkan, i organizates Open Society te Soros.  Vertet, kreret e tre vendeve te BH, Vuçiç, Rama dhe Zaev, jane te njohur per lidhjet soroiste.

USA dhe BE, njekohesisht konkurojne dhe bashkepunojne.  Marredhenia e tyre nuk eshte pa ferkime.  Trump anonte ndaj rivalitetit me BE, Biden ndaj bashkepunimit.  Konflikti ndermjet “Procesit te Berlinit” dhe “Ballkanit te  Hapur” eshte shprehje e konkurences se Amerikes me Europen ne Ballkan.  Administrata Biden duket se do i leshoje pe Europes, ne lidhje me nje ceshtje kaq prane kufinjve te saj.

Difekti i “Procesit te Berlinit” eshte se leviz me shpejtesine e kermillit, te percaktuar nga forca jashte Ballkanit.  Avantazh i “Ballkanit te Hapur” eshte se kontrollohet nga brenda, nga vete vendet e interesuara.

Nje difekt i Ballkanit te Hapur eshte se mund te dyshohet qe nuk udhehiqet nga vlera demokratike europiane, por nga marreveshja personale e dy krereve iliberale me tendenca autokratike, Rama dhe Vucic.  Duket se eshte fjala per nje Ballkan te Hapur te mbyllur.

Duket sikur eshte bere teper e veshtire per oligarket shqiptare e serbe te bejne dallavere ne vendet e veta, ku njerezit i njohin dhe kane menduar qe serbet te pastrojne para ne Shqiperi, kurse shqiptaret ne Serbi, se s’merret vesh, kalon per nje investim te nje kompanie te huaj.

Ana pozitive e pastrimit te parave eshte qe sjell para ne vend.  Anet negative jane te shumta.

Difekti me i madh i Ballkanit te Hapur eshte se kapercen, injoron, saboton te drejten e Kosoves per t’u njohur nga Serbia.  Shqiperia dhe Kosova jane dy rajone te te njejtit komb.  Nuk duhet te shihet drite djelli ndermet tyre (dmth nuk duhet te kete carje muri ku shihet drite).  Shqiperia dhe Kosova duhet te jene solidare.  Ne marredheniet me Serbine duhet te udheheqe Kosova, se ajo ka pasur pune me ta.

Per Kosoven dhe Shqiperine, Serbia eshte si veze me proshute, per mengjes.  Ne kete rast, Shqiperia eshte pula, qe sakrifikon vetem vezen, kurse Kosova eshte derri, qe sakrifikon mishin e vet.

Me te njohur Serbia Kosoven, le te behet Ballkani i Hapur (per oligarket).

Nderkohe une kam blere nje Tshirt “Tax The Rich”, qe do e vesh ne Tirane.

Shoh ne Facebook fotot e shqiptareve nga USA, Kanadaja, Australia, pa permendur vendet europiane, qe kalojne ato pushime te pakta ne Shqiperi.  Mund te shkojne ne gjithe boten, por zgjedhin Shqiperine.  Nuk eshte Shqiperia me e bukura ne bote.  Nuk ka asgje qe nuk e kane Greqia, Kroacia, Spanja, Italia, Turqia.  Nqs Shqiperia ka 5 plazhe, Amerika ka 5 mije.

Pse kosovaret dynden per te ardhur ne plazhet e Shqiperise?

Dje kisha miq per drinks dhe nje arkitekt, qe shtepine e vet e ka te mbushur me gjera te bukura, pelqeu pikturen time te fundit, “Emigracioni”.  Me tha, “e shet, se dua ta blej.”  U pergjigja, ‘jo, se dua te bej ekspozite, ndoshta”.  Me pyeti “ketu ne West Palm Beach?” I thashe, “jo, ne vendlindje”. Ai:  “Pse aq larg?”  Une:  “Nuk me intereson ketu, por atje.”

Pse?  Memedheu, identiteti.  Identiteti eshte i rendesishem, eshte pjese e te qenit njerez, jo robote.

Perçarja ndermjet ndermjet Shqiperise dhe Kosoves rrit rrezikun qe Kosova te zhvilloje, ne fillim shtetsine dhe me pas identitetin e vet e te dale perfundimisht si shtetkomb me vehte, si Maqedonia ndaj Bullgarise.

Do them dicka te tmerrshme:  Nuk me pelqen qe Kosova te zhvilloje shtetsine e vet, se kastes politike do i lezetohet sipas parimit “me mire i pari ne fshat se i dyti ne qytet” dhe do pengoje bashkimin kombtar.  Ata qe do demtohen jane shqiptaret e thjeshte, qe meritojne nje shtetkomb te madh dhe te forte.

Shqiptaret e kane shtetin e vet, qe me 1912.  Tani duhen bashkuar (paqesisht) trojet shiptare, jo te krijohen principata te reja, flamuj te rinj, kombtare te reja futbolli.  Ky komb eshte teper i vogel per t’u fragmentuar.

Problem te ngjashem ka Serbia, me zonat serbe te shperndara neper Ballkan.  Serbia paska caktuar 15 shtatorin si “dite te flamurit serb”; ka futur fshehurazi flamuj ne trojet serbe jashte kufinjve, qe  po i valavisin sot.

E njejta gje qe dua per shqiptaret, nuk mund t’u mohohet serbeve.  Meritojne te bashkohen paqesisht ne shtetkombin e vet, njesoj si e meritojme ne.  Quhet vetevendosje.  Me pas, keta popuj sovrane ne shtepite e veta, le te ulin kufinjte per te lehtesuar biznesin.

Jam per qarkullim te lire te kapitalit, por jo te njerezve; njerezit duhet te migrojne me leje, per aresye te rregulluara me ligj.  Po te kisha ne shpi nje dhome te tepert, do pranoja te fusja nje qeraxhi te filtruar, jo kush te doje, si han pa porta.

Po e mbyll me nje note pozitive:

Nje efekt i dobishem i nismes se Balkanit te Hapur eshte presioni ndaj BE, per te hapur qesen dhe per te pershpejtuar integrimin, duke i lene te kuptoje se hej, nuk je i vetmi kandidat per Shqiperine tone beqare, pak kv.  Nxitohu!


Send this to a friend