VOAL

VOAL

Dy fjalë për Pjetër Arbnorin, Topallin, Bregun, Njëshin dhe listat Nga Elida Buçpapaj

May 28, 2017
30 Comments
  • author avatar
    Ilo 6 years ago Reply

    Emrat nuk duhet te dhen nga njeshi po nga Baza ne cdo komun e bashki kjo vlen per te gjitha partit se keto lista na kan servirur deputet injorant kriminel hajdut qe fitoin poste nga sigla epartive kemi djem te mir plot ne bashkit tona me vlera e kontribute skemi pse te votoim te servirur nga Tirana

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 6 years ago Reply

      Po ashtu duhet. Baza i jep emrat e kandidateve.Po gjithçka i neneshtrohet gares te paster dhe transparences. Flm.

  • author avatar
    jeton 6 years ago Reply

    arbnorin nuk e hoqen por e derguan ne nje zone te persekutuar e demokrate( m.madhe),por e shiten drejtuesit lokal dhe ja dhane voten sterkajt,pastaj ne 2009 jozi solli sterkajn per pd dhe ky shkoi prape te mema.shqiptaret ta ndajne te keqen e madhe qe i ka kapluar me nje te keqe te vogel,zgjidhje ideale nuk ka.keto zo. apo kukuvajkat qe cirren duhet te paguajne per humbjen e 2013 dhe sjelljen e dobet ne opozite.pd nuk eshte prone e babes,kane hise edhe te tjer.

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 6 years ago Reply

      Po e di Jeton. E hoqen nga Shkodra. Dhe drejtuesit lokale te PD e shiten dhe ia dhane Sterkajt tamam. Po ishte puç i PD. Ju flm.

  • author avatar
    Lexues i voal.ch 6 years ago Reply

    Shume e nderuar Lida:
    – Gati me vjen “inati” , pse Ju jeni kaq e sakte.
    “GABO” ndonjehere qe te jeshe “kandidate” per listat e Njeshit!!
    Respekte… dhe vazhdo Lida B.

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 6 years ago Reply

      Ju flm shume i nderuar Lexues i Voal. Respektet tona.

  • author avatar
    kujtim dracini 6 years ago Reply

    Bravo znj e nderuar.keni ba një analiz të përpiktëpppo

    • author avatar
      kujtim dracini 6 years ago Reply

      O

      • author avatar
        Elida Buçpapaj 6 years ago Reply

        Ju flm shume i nderuar Kujtim Draçini.

  • author avatar
    Çakiçi 6 years ago Reply

    Paulin Sterkaj i ka ble malcort. Nuk ishte faji i Arbnorit per kete. Ne PD Sterkajn nuk e solli Jozefina por Berisha. Jozefina nuk ka bere ndonjehere Mode. Ajo ka ngritur zene si askush ne Parlament duke dhene emrat e te inkriminuarve. Majlinden nuk mund ta ngaterrosh me Jozefinen. Jozefina ka qene nder familjet ma te pasura dhe intelektuale te shkodres. Jozefina nuk krahasohet me laramanet qe shkojme e vijne duke i lepi bëthen kryetarit.

    • author avatar
      voal.ch 6 years ago Reply

      Çakiç i nderum, po tash u ndryshu kryetari, sepse Jozefina ishte njësh me kryetarin e vjetër. Po natyrisht që Jozefina vjen prej një nga familjet ma të mira të Shkodrës, por nuk ka ba asgja për të përndjekurit. Pjetër Arbnorin e hoqën nga Shkodra dhe i ban puç, dhe në PD e kanë tabu me ia përmendë emrin. NUk mund të krahasohej kurrë Pjetri me Jozefinën, e pra Pjetrin e hoqën dhe Jozefinën e ban nënkryetare. Thotë një fjalë e moçme shqiptare, atë që nuk dot me ta ba të tjerët, mos ua baj të tjerëve. Dhe vjen rradha. Por nuk asht fundi i botës, por nëse Jozefina tash i kundërvihet PD dhe në fushatë del kundër Bashës, natyrisht që kjo do të jetë fundosje për te. Ti duhet ta dish mirë se Lulzim bashën e zgjodhi berisha për kryetar. me qenë kishte zgjedhë nënkryetaren e tij, por kur Berisha dha dorëheqjen u desht me e dhabnë dorëheqjen edhe Jozi.

  • author avatar
    kol Vushaj 6 years ago Reply

    Nese do merrej mendimi i elektoratit Jozefina nu diskutohej, ajo perfaqsonte ne parlament shume shtresa ajo ishte pothuaj nji ze i vetem nga veriu i shqiperise, ajo punoje forte per Integrimin e Shqiperise, Ajo denencoje me Emra kriminelet ne Parlament e kudo ne Zyrat e Pushtetit, lenja jashte parlamentit e Jozefines i pa justifikuar

    • author avatar
      voal.ch 6 years ago Reply

      Kol i nderum, ajo vinte prej shtresës të persekutuar, por nuk i ka përfaqësu, ajo ka përfaqësu vetëm interesat personale. Ishte e zgjedhura e Berishës tash 21 vjet. Vjen ky tjetri ka të zgjedhuna të tjera. Kur mungon demokracia brënda partisë këto janë rrjedhojat. Ju përshndes, Elida Buçpapaj

  • author avatar
    Huana Kurti 6 years ago Reply

    PD-ja ne Shkoder ka arrite deri aty sa ka zaptue ndertesen, ku ka seline, pa aprovimin e pronareve dhe nuk paguen asnji cent per qera dhe edhe gjykata na sorollate, tash dy vjet, here paraqitet nji, here jo…shkurti hesapi edhe pse i kam ba me dije te gjithe qe nga Basha, te gjithe deputetet e Shkoders, kryesine e PD-se dhe bashkine Shkoder, kerkush nuk ka denjue as te me pergjegjet me dy rreshta.

    • author avatar
      voal.ch 6 years ago Reply

      E dashtun Hana, turp shume i madh. Po politika shqiptare imiton veç partinë e punës dhe kur nuk ka as drejtësi dhe as media të lira, kështu degradon gjithçka. Po gjithësesi ky abuzim duhet me u ba publik. Ju përshëndes. Elida

      • author avatar
        Huana Kurti 6 years ago Reply

        E nderuara Elda, une kam ba aq sa kam ne dore, asht puna e ju gazetareve qe mund t’i bani publike raste flagrante te tilla. Une mund t’ju nisi historine e kesaj katrahure ne nji paragraf, bashke me kontraten e asaj ndertese.

  • author avatar
    ilirjan 6 years ago Reply

    Vetem ae njeshi Basha kesaj radhe ka premtuar qe nuk do kete ne te ardhmen lista te kryetarit, pra qe do perpiqet te ndryshoje ligjin. Kjo duhet te permendet

    • author avatar
      voal.ch 6 years ago Reply

      I nderumi Ilirjan, duhet të ishte pikë e marrëveshjes ndryshimi i kodit. Nuk e banë. Shumë keq. Sa nuk ka gara të ndershme dhe sistem zgjedhor, aty populli udhëhiqet nga listat, jo nga të zgjedhurit e popullit, por të zgjedhurit e njëshit. Ju përshëndes. Elida

  • author avatar
    Gezim 6 years ago Reply

    Te lexoj rregullisht dhe meriton respekt per çfare shkruan. Une mendoj qe duhet te ishte me thelle reforma ne listat e PD. Enderruam per nje PD madheshtore por 2013 e katandisi keq shume keq ndaj Basha duhej te ishte me radikal

    • author avatar
      voal.ch 5 years ago Reply

      I nderuar Gëzim, jam plotësisht dakord me ju, por tani s’ka alternativë tjetër. Ju flm shumë. Përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    besimndregjoni 6 years ago Reply

    Te falenderoi per opinionin Elida Bucpapa. Problemi nuk eshte tek lista por tek komunistizimi i PD ndaj shtreses se te perndjekurve politike. Kjo PD ka 27 vite qe po e bren nga brenda me ideollogjine komuniste shtresen e vuajtur qendrestare dhe te vlerave sic jane te perndjekurit politik. duke besuar ne te dhe ajo duke i perjashtuar nga politikberja sic ishte rasti i tanishem. qe per 90 dite mbajten gjalle cadren e lirise duke besuar se do te ngrihej republika e re. realisht u forcua republika e vjeter komuniste.

    • author avatar
      voal.ch 5 years ago Reply

      I nderuar Besim Ndregjoni, keni shumë të drejtë dekomunistizimi është kusht i domosdoshëm. Personlaisht nuk isha për çadrën, por tani alternativa është ose me Edi Ramën ose me Ilir Metën ose me Republikën e Re. Nderimet dhe të falat tona, të Skënderit e të mijat

  • author avatar
    Fisniku 5 years ago Reply

    Nje super analize e nderuar znj. Buçpapaj…
    Urime

    • author avatar
      voal.ch 5 years ago Reply

      I nderuar Fisnik, ju flm shumë, përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    Linda 5 years ago Reply

    Zonja Elida, ne pergjigje te nje komenti Ju thoni: kur mungon demokracia brenda partise, keto jane rrjedhojat. Lind pyetja, pse quhet Partia Demokratike? A ka nje figure te paster qe nuk i ka ndyer duart dhe ka punuar denjesisht dhe vertet ka dhene kontributin per te miren e ketij vendi te jete ne krye te partise?

    • author avatar
      voal.ch 5 years ago Reply

      E dashur Linda, keni shumë të drejtë, por kjo asht e vërteta. Urojmë që ky projekti i Republikës të Re të jetë për demokracinë e vërtetë.Zhgënjimi jonë është 26 vjeçar. Urojmë që të kthehet e mbara. E mira është se qytetarët nuk rrehen më! Ju përshëndes!

  • author avatar
    Gegtos 5 years ago Reply

    Respekt per shkrimet tuaja .

    • author avatar
      voal.ch 5 years ago Reply

      Geg-Tosk, ju flm shumë, përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    Frano Kulli 5 years ago Reply

    Falemnderit per permendjen e rastit te Pjetrit (Arbnorit) si ilustrim. E vertet qe te gjithe keta i ka sjelle Berisha aty. Sepse, secili, ne menyren e vet i duheshin Berishes. Po berishen kush e solli… ?

Komentet

Leave a Reply to Çakiçi Cancel reply

ME PRESIDENTEN E KOSOVËS… Nga Visar Zhiti

E dëshironim shumë takimin, ishte për ne më tepër se një takim i lartë, kishte nga simbolika dhe ëndrra. Arritja deri këtu i ngjante dhe një udhëtimi në kohë, në kujtesën historike, kishim lënë pas nga padrejtësitë shekullore, copëtimin dhe ndarjet, ferrin e luftës dhe të dënimeve, harrimet, kufirin… dhe kishim hapur si derën e shtëpisë derën e Kosovës tonë Republikë, kishim ardhur dhe herë tjetër, po këtë radhë na priste një Zonjë e zonja, e buzëqeshur dhe plot dinjitet, që fliste me mënçuri dhe përzemërsisht, Presidentja, Znj. Vjosa Osmani – Sadriu. Vërtet m’u shndërruar  në ideale takimi me Presidenten grua të Kosovës, se m’u shfaqën si vegim mbretëresha ilire Teutë, dijetarja jonë europiane Dora d’Istria, luftëtarja Shote Galica, etj, shkencëtarja Sabiha Kasimati, shkrimtarja Musine Kokalari, të persekutura tmerrshëm nga diktatura dhe përpara tani kishim triumfin e gruas shqiptare…
Edhe pse qëlloi një ditë e shqetësuar për administratën e shtetit të Kosovës, një përballje tjetër me serbët në Mitrovicë, ajo, mes detyrave të shumta dhe emergjente, gjeti kohë të na mirëpriste atë pasdite në zyrën e saj, siç duket e ndjeu dëshirën tonë dhe simbolikën, duke na e bërë takimin shumë më të çmuar.
– Kemi sjellë librin me lutjet e Shenjtes tonë Nënë Terezës, – i thashë, – ajo frymëzoi dhe Presidentin e SHBA, Klinton, të vendoste, e thotë vetë ai, prandaj dhe ndërhyri NATO të shpëtonin Kosovën, lutjet e saj do t’na ndihmojnë sërish…
Ndërkaq Presidentja, Znj. Vjosa, me thjeshtësi dhe fisnikërisht më dha medaljen “Shën Tereza”, që e kishte akorduar që në shtator, me këtë motivacion, e lexoi vetë: “Për kontribut të veçantë në promovimin e vlerave të lirisë, kultivimin e fjalës së lirë dhe promovimin e veprës së ‘Nënë Terezës’ e të vlerave të popullit të saj nēpër botë.”
Ishte vlerësim befasues, nuk e kisha menduar, hutues për mua, nder, ndërgjegje, e pranova se ma jepte Kosova, një grua, Kryeja e Shtetit. Medaljen me emrin “Shën Tereza” e ndjeja si një mrekulli dhe pse ta fsheh, ishte dhe si një ndjesë dhe qortim për disa nga presidentēt e Tiranës, që janë sjellë si mosmirënjohës të ashpër ndaj vuajtjes tonë, dhimbjes dhe misionit.
– Ju jeni dhe nënë, – do t’i thoshte Eda ime Presidentes, – prandaj ju kam sjellē një album me piktura fëmije, të djalit… e ardhmja…
Ajo e mirëpriti me ngrohtësi dhe ndërkaq Eda po i thoshte se ne në Kosovë kemi ardhur edhe pa ardhur, e kemi nga prindërit, xhaxhai im ka qenë prefekt në Mitrovicë, një rrugë atje ka emrin e tij “Ago Agaj”, ëndrra e tij ishte Kosova e lirë. Ne kemi ardhur në një ëndërr kështu…
Presidentja na përcolli me mirësinë e Zonjës së shtëpisë, shtrenguam duart te dera, e gjitha ishte bërë realitet. Gjithë vezullime si gurët e çmuar të truallit të Kosovës, që mitiku Rugova i dhuronte aq bujarisht, po na rrezëllinin çastet e këtij takimi të bukur me Presidenten.
Zoti e besoftë Kosovën tonë, thamë me zë dhe dolëm në mbrëmjen prishtinase, në shëtitoren “Nënë Tereza”…
Prishtinë, 23 nëntor 2022

Nga Arkivi i Voal.ch Frank Shkreli: Kush është Josep Borrell për shqiptarët?

 

Josep Borrell mund të jetë njeriu më i pa-përshtatëshëm në Evropë – pas presidentit të Republikës Çeke, Milosh Zeman

Shefi i ri i politikës së jashtme të Bashkimit Evropian (BE), Josep Borrell, vizitoi ditët e fundit, Prishtinën dhe Beogradin, për herë të parë në detyrën e tij si kryediplomati i BE. Në këtë kapacitet, natyrisht, se ai do të merret me bisedimet, ose me të ashtuquajturin, “dialog” midis Republikës së Kosovës dhe Serbisë.  Emërimi i tij nuk ishte aspak një lajm i mirë për Republikën e Kosovës dhe të shqiptarëve.

 

Në të vërtetë, Josep Borrell mund të jetë njeriu më i pa-përshtatëshëm në Evropë – pas presidentit të Republikës Çeke, Milosh Zeman – për të ndërmjetësuar cilën do gjë qoftë midis Prishtinës dhe Beogradit.

 

Me thënë të drejtën, më duket pak e çuditshme se si Parlamenti Evropian ka zgjedhur një person që është shprehur haptazi kundër pavarësisë së Kosovës dhe vjen nga një vend si Spanja e cila nuk e njeh pavarësinë e Kosovës, megjithëse shumica e vendeve të BE-së kanë bërë një gjë të tillë.  Duke e ditur se si i tillë, në detyrën e kryediplomatit të BE-së, Josep Borrel do të ishte përgjegjës edhe për polititkën evropiane ndaj Ballkanit Perëndimor, përfshir Kosovën dhe Shqipërinë, e sidomos si përgjegjës kryesor për politikën dhe për bisedimet e udhëhequra nga Brukseli midis Serbisë dhe Kosovës, e që synojnë në “normalizimin” e marrëdhënieve midis tyre.Pra, aktualisht, kemi Shefin e ri të diplomacisë evropiane, në personin e Z. Josep Borrell, i cili personalisht është kundër pavarësisë së Kosovës, vjen nga një vend anëtare e BE-së që nuk e njeh pavarësinë e Kosovës për të ndërmjetësuar bisedimet midis Kosovës dhe Serbisë, e cila jo vetëm që nuk e njeh pavarësinë e Republikës së Kosovës, por që e konsideron si pjesë të pandarë të saj.  A mund më thotë dikush, më i mençur se unë, se si do të zhvillohen bisedimet për normalizim midis Serbisë dhe Kosovës gjatë mandatit 5-vjeçar. Zotëri Josep Borrell, me besueshmërinë më minimale të nevojshme, sidomos nga Prishtina zyrtare?

Në “Curriculum vitae”, prej 17-faqesh, që i ka dorëzuar parlamentit evropian, para se të emërohej në detyrën e kryediplomatit të BE-së, Z. Borrell, shprehet se, “Jam dëshmitar okular i nevojës për të pasur një Evropë më të fortë, një Evropë e cila mbron vlerat evropiane anë e mbanë botës, përballë kërcënimeve që prekin të gjithë evropianët”, është shprehur ai.Gjatë vizitës së tij në Prishtinë, Z. Borrell, kryesisht, fjalët i kishte të mira, ose të pakën, indiferente dhe nuk u shpreh haptas kundër pavarësisë së Kosovës, duke thënë se, “Bashkimi Evropian nuk është i plotë pa Ballkanin Perëndimor, ndërsa shprehu gatishmërinë që të lehtësojë çdo dialog ndërmjet Kosovës e Serbisë”.  Unë nuk e dijë se si do të lehtësojë dialogun, në mënyrë të besueshme një person i cili  në të kaluarën ka mbajtur një qëndrim të njohur kundër pavarësisë së Kosovës, një person i cili vjen nga një vend që nuk e njeh pavarësinë e Kosovës, për të ndërmjetësuar midis Republikës së Kosovës dhe Serbisë, e cila jo vetëm që nuk njeh pavarësinë e Kosovës, por pretendon se Kosova është Serbi?!  Duket se Parlamenti Evropian nuk i ka llogaritur punët mirë kur zgjodhi Z. Borell si Shef të diplomacisë evropiane, duke i njohur mirë qendërimet e tija ndaj pavarësisë së Kosovës – që nuk përputhen me shumicën e vendeve të BE-së por edhe duke ditur se marrëdhëniet Serbi- Kosovë janë gjithnjë ndër çështjet kryesore në Evropë, në mos çështja numër një e pazgjidhur.

Për rolin e Shteteve të Bashkuara në Kosovë dhe në rajon.  Megjithëse në takimin me Presidentin e Kosovës, Z. Thaçi, Z. Borrell tha se Bashkimi Evropian nuk është në garë me Shtetet e Bashkuara – duke përmendur takimet e fundit në Prishtinë dhe Beograd të ambasadorit amerikan në Berlin, Z Richard Grenell, si përfaqësues presidencial për bisedimet Kosovë-Serbi.  Por nga ana tjetër, ai nuk u durua pa kritikuar, ndoshta edhe duke u tallur, në mënyrë të tërthortë gjatë takimit me Z. Thaçi në Prishtinë, me “planet e shumta” dhe “për çdo gjë”, siç i cilësoi ai, të amerikanëve, anë e mbanë botës” nga Lindja e Mesme e deri tek Kosova, sipas tij.  “E rëndësishme është që të mos ketë plan, por të përfshihemi sinqerisht me palët sepse aq sa e di unë, amerikanët nuk kanë shpenzuar asnjë euro në Kosovë ndërsa ne kemi shpenzuar më shumë se një miliardë euro në vitet e fundit dhe në kuadrin e investimeve në infrastrukturë ne jemi duke investuar 150 milionë euro për të përmirësuar infrastrukturën”.Në rregull i nderuar kryediplomati evropian, por ju vizituat Prishtinën dhe Beogradin ditët e fundit, jo për të parë se kush ka investuar më shumë në Kosovë, sepse kjo nuk është një çështje që kërkon zgjidhje urgjente, por për të ndërmjetësuar dialogun politik Serbi-Kosovë, që të dy vendet të shkojnë drejtë një njohjeje të përbashkët diplomatike, si dy shtete të pavarura dhe sovrane.  Ky është problemi dhe jo sasia e investimeve, për të cilat, jam i sigurt se Kosova është shumë mirënjohëse. Por, angazhimi diplomatik i amerikanëve, kohët e fundit, ka të bëjë, pikërisht me këtë pikë, me përparimin drejtë njohjes së dyanshme — e jo me faktin se kush ka investuar më shumë në Kosovë, megjithëse edhe pretendimet e Z. Borell për investimet evropiane, janë një çështje debati, besoj unë.  Jam i bindur gjithashtu se as amerikanët, nuk janë në ndonjë garë me Bashkimin Evropian përsa i përket Kosovës, por janë të vetëdijshëm se për pothuaj për 11 vjet tani, që Bashkimi Evropian ka kryesuar dhe ndërmjetësuar, ose “lehtësuar” bisedimet midis Prishtinës dhe Beogradit, mund të thuhet se asnjë përparim me rëndësi nuk është arritur në këtë drejtim.  Përkundrazi, palët duket se janë më larg se kurrë më parë prej njëra tjetrës, kjo ndoshta edhe falë ngërçit politik në Kosovë dhe mosmarrëveshjeve skandaloze midis Tiranës e Prishtinës zyrtare, por edhe influencave të huaja, jashtë rajonit, siç janë politikat ruse dhe turke.  Madje Turqia ka investuar shumë më shumë në Serbi se sa në Kosovë, por megjithatë, Serbia nuk po e shikon me sy të mirë Kosovën, as nuk po ndryshon asnjë qëndrim ndaj saj, megjithëse Presidenti turk, Z. Erdogan ka deklaruar vite më parë se, “Kosova është Turqi”.  Ndoshta kështu i intereson Beogradit. Gjithkush e di, i nderuar Z. Borrell se pa Shtetet e Bashkuara asgjë nuk ndodh as në Kosovë dhe madje as në Evropë.  Madje, pa Shtetet e Bashkuara nuk besoj që as sot Kosova do të ishte e pavarur.  Por ka qenë Presidenti Xhorxh Bush i riu, i cili i lodhur duke pritur Evropën e vjetër për të marrë një vendim në lidhje me pavarësinë e Kosovës, i cili ka deklaruar, më në fund, në Tiranë në vitin 2007 se “mjaft, është mjaft, Kosova është e pavarur”.

E njëjta gjë po përsëritet edhe sot, 13 vjet pas kësaj deklarate nga ish-udhëheqsi amerikan,  në lidhje me bisedimet Beograd-Prishtinë, për njohje të ndërsjelltë diplomatike. Për 11-vjet, Bashkimi Evropian ndërmjetësoi “lehtësimin” e bisedimeve Kosovë-Serbi dhe rezulatet dihen.  Edhe nëqoftëse është nënshkruar ndonjë marrëveshje, asnjë prej tyre nuk është zbatuar nga Beogradi.  Përkundrazi!

Fakti se parlamenti evropian ka emëruar si Shef të Politikës së Jashtme evropiane, Z.Josep Borrell, kam drojë se është një shenjë e keqe se parlamentarët evropianë nuk janë seriozë aq sa duhet për “lehtësimin” e bisedimeve midis Prishtinës dhe Beogradit, megjithëse vet Z. Borrell deklaroi në Prishtinë ditët e fundit se, “synimi dhe përkushtimi i tij mbetet lehtësimi i bisedimeve ndërmjet Kosovës e Serbisë”.

Por për të dalur me sukses në bisedime të tilla, duhet të jetë një ndërmjetës i paanshëm, me një besueshmëri të lartë dhe të pa cënueshme, i konsideruar si i tillë nga të dy palët.  Për ndryshe është kot.  Ju Z. Borrell duhet ta dini edhe vet se, fatkeqësisht, nuk jeni njeriu i përshtatëshëm për një rol të tillë.  Është më mirë të tërhiqeni që në fillim nga roli për të ndërmjetësuar “lehtësimin” e dialogut Serbi-Kosovë dhe të emëroni një përfaqësues të posaçëm të BE-së për bisedimet Prishtinë-Beograd, i cili të bashkrendonte ngusht veprimtaritë evropiane me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, në dialogun Serbi-Kosovë.  Nga perfomanca që pashë gjatë vizitës tuaj në Prishtinë, emërimi i një të deleguari të posaçëm evropian për këtë mision të rëndësishëm– jo vetëm për marrëdhëniet midis dy shteteve të pavarura Kosovë e Serbi, por edhe për paqën në Ballkanin Perëndimor dhe në mbarë Evropën një gjë e tillë të bëhet sa më parë, aq më mirë!

Nga Frank Shkreli*

Ish-Drejtor i VOA-s për Euro-Azinë*

*Ky opinion i z.Frank Shkreli është bëtuar me 2 shkurt 2022. E risjellim tek lexuesi për efekt të aktualitetit

 

LUIGJ GURAKUQI – DORË E DJATHTË E ISMAIL QEMALIT – NË 110-VJETORIN E PAVARËSISË SË SHQIPËRISË – Nga Fran Shkreli

 

“Shqiptari dëshiron të rrojë i lirë dhe i lumtur”

“Pak ndër prijsa e udhëheqës janë ata që mundohen t’a zgjojnë e t’i ndrisin mendjen popullit, që t’i thonë kjartësisht të vërtetën e që përpiqen t’a drejtojnë në udhë të mbarë. Ka, mjerisht, ma shumë asish që thonë se vullneti i popullit nuk duhet marrë parasyshë, e që ndonëse e quejnë veten popullorë, mendojnë se populli duhet të shtrohet e të ndigjojë, e të lihet e të drejtohet prej atyne, pse ata vetëm, e askush tjetër, janë të zotët me e këshilluem për të mirë e me e përgatitun për fatbardhësinë e tij.” (Luigj Gurakuqi, Ora e Malevet, Nr. 37-sipas Revistës Shëjzat)

 

Luigj Gurakuqi, shembull i një demokrati të vërtetë

Në vigjilje të 110-vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë nga Perandoria osmane le të kujtojmë Luigj Gurakuqin, bashkëpunëtorin më të ngushtë të Ismail Qemalit — dorën e djathtë të tij — parlamentarin dhe opozitarin shqiptar, “par excellence”, njërin prej figurave më të shquara të Kombit shqiptar, i cili për sa jetoi, ”Nuk ka pasur ngjarje të madhe politike, shoqërore e kulturore, ku të mos ketë qenë prania e tij, ku të mos jetë ndier fjala, urtësia e vullneti i tij, ku të mos ketë spikatur patriotizmi e demokratizmi i tij”, sipas historianit Stefanaq Pollo. Figura e Luigj Gurakuqit, sipas tij, bëhet edhe më e madhe dhe më madhështore, “Po të kemi parasysh armiqtë e shumtë që duheshin përballuar, vështirësitë e mëdha që duheshin kapërcyer, komplotet dhe intrigat e kobshme që thureshin kundër atdheut, rreziqet e panumërta që i kanoseshin jetës së tij në çdo hap.”

Megjithëse është shkruar shumë për kontributet e mëdha të Luigj Gurakuqit, jo vetëm si njëri prej figurave udhëheqëse politike më të shquara të Kombit shqiptar, por edhe si poet, shkrimtar, linguist e mësues. Profesor Ernest Koliqi, i cili në vitin 1924 në Tiranë ka shërbyer si sekretar privat i Luigj Gurakuqit, në një artikull shkruar në vitin 1965 në revistën ”Shëjzat”, nënvizon për lexuesin, fuqinë frymëzuese dhe tërheqëse të Gurakuqit, si njeri dhe si politikan:  ”S’kam pa ndër Shqiptarë… një tjetër që të kishte lidhje miqësore e politike aq të shumta e të ndryshme sa Gurakuqi.  Gegë e Toskë, qytetarë, katundarë, malësorë, priftën, popa e hoxhallarë, analfabetë dhe eksponentë të intelektualizmit, arbëreshë, e të huaj që interesoheshin për Shqipëni, qindra e qindra vetësh, i drejtoheshin atij me një frymë të çuditshme besimi…besonin në përpjekjet e tij, të çdo lloji…”, ëshët shprehur Koliqi.

Në artikullin e tij përkujtimor me rastin e dyzet vjetorit të vrasjes së Luigj Gurakquit, Ernest Koliqi, si bashkëpunëtor i ngushtë dhe sekretar privat i kësaj figure të madhe të Kombit shqiptar, kujtonte se Luigj Gurakuqit, i Madhi Zot i kishte falur aftësi e zotësi si rrallë ndonjë njeriu tjetër, por sipas tij, vetia që e dallonte Gurakuqin nga të tjerët e kohës së tij: “Ishte ajo që me bashkue e me miqasue ndër vedi njerëzit me mendesi, prirje, rritje në kundërshtim.  Përhapej nga zemra e Tij nji fuqi vëllaznuese e tillë sa me tubue rreth vetes burra me idena mesjetare, doktora te rij plot hov modernizues, anëtarë klerikësh të ndryshëm, bashkatdhetarë visesh të ndryshme, të rij rrymash të ndryshme. Mbretnonte harmonia aty ku Ai qëndronte”!

Parlamentarët e Kuvendit të Shqipërisë sot, pozitë dhe opozitë, po t’ia donin të mirën Shqipërisë dhe Kombit shqiptar, do bënin mirë të marrin shembull tek Gurakuqi: “Luigj Gurakuqi e konsideronte detyrën e deputetit si të rëndë e me përgjegjësi të madhe, të një rëndësie kombëtare dhe si detyrë e shenjtë që ia kishte besuar populli”.  Mbi rolin e Luigj Gurakuqit në kuvendin shqiptar, Koliqi sjellë kujtimet e tija duke shkruar se ndërsa, “Në parlamentin shqiptar kumbojshin zane si ato të Fan Nolit, Ali Klisurës, Stavro Vinjaut e Bahri Omarit, (zëra) të dënja me jehue në Dhomën e Komuneve (të Anglisë), Gurakuqi, kryetar i njoftun i opozitës kundërshtonte me matuni:  bashkë me kolegët që përmenda, përpiqej të jepte shembullin e nji kritike të fortë por jo fyese, ndërtuese jo rrënuese…”, ka shkruar Ernest Koliqi për Guralkuqin parlamentar.

Roli patriotik, ndërtues dhe bashkëpunues i Gurakuqit për të mirën e Shqipërisë, njihej dhe respektohej nga shumë patriotë shqiptarë të asaj kohe.  Mihal Grameno i shkruante atij me 24 Korrik 1919 se: “Shqiptarët kanë simpati dhe besim tek juve”.

Megjithëse vlerësimet e të tjerëve për Gurakuqin dhe veprimtarinë e tij hedhin dritë mbi këtë figurë të madhe të Kombit shqiptar, janë fjalët e tija, ato që në të vërtetë pasqyrojnë vlerat dhe idealet e larta njerëzore të këtij patrioti dhe njeriu të madh, fjalë të cilat sikur jehojnë edhe sot si tepër aktuale. Në mbledhjen e parë të parlamentit shqiptar me 21 Janar 1924, i frymëzuar nga nevoja e madhe për ndryshime themelore politike, shoqërore dhe ekonomike në Shqipërinë e asaj kohe, Gurakuqi iu drejtua anëtarëve të Kuvendit të Shqipërisë, se si përfaqësues të shqiptarëve, “Populli na ka tregue edhe udhën që duhet të ndjekim.  Populli na thotë:  Ky jam, këto nevoja kam, pra mbas dëshirës sime, mbas nevojave të mia, mbas zakoneve që kam (si popull) bani ligjet themelore që të mund të rrojë i lirë dhe i lumtur si shqiptar.”

“Të rrojë i lirë dhe i lumtur si shqiptar!”, janë fjalët e Luigj Gurakuqit, që pasqyronin atëherë dhe sot dëshirën e mbarë popullit shqiptar, dëshirën ende të parealizuar plotësisht, që më në fund shqiptari të rrojë në shtëpinë e vet, “I lirë dhe i lumtur”, të mos marrë rrugët e botës në kërkim të lirisë, demokracisë, drejtësisë dhe lumturisë.

Në këtë 110-vjetor të Pavarësisë së Shqipërisë në vitin 2022, fjalët e tija edhe sot tingëllojnë si largpamëse e bujare dhe si të tilla duhet të shërbejnë sot dhe në të ardhmen, nëqoftse vërtetë do të bëhet Shqipëria, si fjalë udhëzuese. Ai këshillon që në këtë “Ditë fatbardhë, që do të mbetet e paharrueshme në kujtimet e shënjta të Kombit tonë, lipset që zemrat e të gjithë shqiptarëve të lidhen, të bashkohen, të bahen një”, ndërsa ka paralajmëruar se, “çarjet, zihjet, anmiqësitë tona na turpërojnë përpara Evropës” dhe botës. (Luigj Gurakuqi: “Mvehtësia e Shqipëniës”, 1913).

Ndonëse fjalët dhe këshillat e Luigj Gurakuqit janë folur ose shkruar më shumë se 100-vite më parë, ato për fat të keq, tingëllojnë aq aktuale sot, kur të marrim parasysh aktualitetin politik në Shqipëri dhe deri diku edhe në Kosovë. Në prag të 110-vjetorit të Shqipërisë, Luigj Gurakuqi bën thirrje për reflektim dhe për pendim. Një thirrje kjo që politika shqiptare, në përgjithësi, do bënte mirë po të reflektonte se ku e ka çuar Kombin, pas 30-vite tranzicioni “post-momunist”, ku shumica dërmuese e shqiptarëve e kërkojnë jetesën – “lirinë dhe lumturinë” në perëndim – duke zbrazur kështu trojet shqiptare, si rrallë herë në historinë tragjike të Kombit shqiptar.

Luigj Gurakqui i bën thirrje sot klasës politike anë e mbanë trojeve shqiptare për reflektim dhe për pendim serioz, për faktin se në çfarë gjëndje politike dhe ekonomike është sot fisi i shqiptarit: Në një artikull që Gurakuqi shkruante nga Parisi në prag të 28 Nëntorit të vitit 1919, këshillonte: “E kremtja e 28 Nandorit duhet të jetë për ne të gjithë, jo vetëm një ditë gëzimi e dëfrimi, por edhe një ditë pendimi në të cilën të mbledhim mendjen e të bajmë shqyrtimin e vetdijes sonë.  Në këtë ditë, duhet të vemë të gjithë dorën në zemër e të pyesim veten tonë nëse e kemi bamun gjithkund e gjithmonë detyrën që kishim përpara Atdheut.  T’i tregojmë pa turp e t’i njohim fajet tona, të harrojmë hidhnimet e anmiqësitë që na ndajnë, t’i japim vëllaznisht dorën njani-tjetërit e të betohemi mbi besën e gjyshave tanë se sot e mbrapa do të përpiqemi, me të vërtetë, për të mirën e Atdheut, për lulëzimin e Kombit, për nderin e flamurit tonë.”

Po i sjell këto citime të Luigj Gurakuqit në këtë 110-vjetor të Pavarsisë së Shqipërisë, jo se kam ndonjë iluzion se klasa politike aktuale do reflektojë dhe të “pendohet” siç këshillonte dikur Luigj Gurakuqi, sepse me të bëmat dhe të pa bëmat e tyre gjatë tre dekadave të fundit, na kanë bindur se nuk janë as reflektues as të penduar. Por, besoj se ia vlen të kujtohet Luigj Gurakuqi jo vetëm në këtë përvjetor të pavarësisë së Shqipërisë, por gjithmonë, sepse ai ishte dhe mbetet njëri ndër më të Mëdhenjtë e Kombit shqiptar, një shembull i një patrioti të flakët dhe një demokrat i përkushtuar pro-perëndimor. Fjalët e Gurakuqit flasin vet, jo vetëm për periudhën që ai jetoi, por edhe për të tashmen dhe për të ardhmen – do duhej të shërbenin si një fuqi frymëzuese për të gjithë, sidomos për klasën politike shqiptare të shekullit XXI, e veçanërisht në këtë 110-vjetor të Pavarësisë së Shqipërisë dhe të shqiptarëve.

Frank Shkreli


Në krah të Ismail Qemalit


Pandeli Cale me Luigj Gurakuqin

Luigj Gurakuqi, demokrat i vërtetë!

 

Ukraina është një betejë midis lirisë dhe tiranisë Nga Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

Shoqëria normale është një shoqëri e qytetëruar, një shoqëri e sjellshme, një shoqëri larg luftërave pushtuese dhe konflikteve. Rusia e Putin-it (dhe Serbia), qartësisht kërcënimi më i madh dhe më i rrezikshëm me të cilin përballet bota sot.

***

Putin-i asnjëherë nuk e mban atë që premton.

Isha në një vizitë të rastësishme në disa vende të Evropës Lindore…

Një bisedë e shkurtër me një emigrant (avokat) rus, kundërshtar i vendosur i Putin-it, i cili disa vite më parë iku në vendet baltike për shkak të rrezikut për jetën e tij. Dhe mbetet aktivist për informim të drejtë. Ndër të tjera ai u përgjigjet pyetjeve si kjo:

– A ke frikë se aktiviteti jot mund të jetë rrezik për jetën tënde?

– Nuk mund të mendojmë shumë për kërcënimet. Atëherë do të paralizoheshim nga frika dhe do të duhej të ndalonim punën që po bëjmë.

– Çfarë doni të arrini?

– Nuk ka shpresë për një paqe të drejtë në Ukrainë për sa kohë që Putin është në pushtet. Putin nuk do të heqë dorë as nga lufta në Ukrainë. Putin-i duhet thyer për të arritur paqen.

– Por gjithnjë e më shumë njerëz në Perëndim besojnë se po i afrohen pikës ku duhet të negociojnë me Putin-in?

– Kur dëgjoj politikanë perëndimorë që duan një marrëveshje me Putin-in, dua të bërtas. Putin-i nuk do t’i mbajë kurrë premtimet e tij.

 

***

Nëse ne kapitullojmë sot në dritën e shantazhit bërthamor të Putin-it, kush do të thotë se ai nuk do të përdorë të njëjtin shantazh 3-4 vjet më vonë? Dhe kush do të thotë që diktatorët e tjerë anembanë botës nuk do ta shikojnë këtë dhe të thonë: “Oh, shiko atë. Perëndimi është i gatshëm të kapitullojë para shantazhit bërthamor? Pse të mos bëjmë të njëjtën gjë si Rusia”? Dhe për vendet që nuk kanë armë bërthamore sot? Pse nuk duhet të kenë armë bërthamore nëse armët bërthamore janë efektive dhe i ndihmojnë ata të arrijnë atë që duan?

***

Putin-i po përpiqet të shterojë furnizimin e Ukrainës me artileri dhe raketa, duke dërguar në shënjestër të artilerisë dhe raketave ukrainase sa më shumë regrut rusë.

Nëse eliminohen të gjithë ata 300.000 terroristë rusë nuk ka problem për Putin-in. Ai thjesht do të dërgojë më shumë kurban, çfarë do të thotë jeta e tyre për të? ASGJË.

Shumë perëndimorë “të arsyeshëm” që nuk kanë njohuri të mjaftueshme për mentalitetin rus, mund të mendojnë përafërsisht: “Unë nuk mund ta kuptoj pse e gjithë Rusia nuk do ta kthejë Putin-in dhe ta dëbojë atë nga pushteti. Rrethi i tij i brendshëm më i pasur rus po vuan për veprimet e tij. Njeriu i zakonshëm në Rusi po vuan edhe më shumë. Është koha që të gjithë të zgjohen dhe ta quajnë atë që është. Veprime të padurueshme dhe të papranueshme nga një i çmendur që sjell këtë vuajtje të panevojshme mbi popullin e tij dhe akoma më keq mbi vendin e Ukrainës, i cili nuk bëri absolutisht asgjë për të merituar ndonjë nga ky sulm i paprovokuar. Ajo prek të gjithë botën dhe duhet ndalur”.

Megjithatë, problemi është se shumica e rusëve pajtohen me pushtimin e Putin-it, dhe ata shqetësohen vetëm nga perspektiva e humbjes, ose nga perspektiva për t’u bashkuar realisht në luftë (të jenë ushtarë pjesëmarrës). Kërcënimet ndaj Putin-it nuk vijnë nga njerëzit që duan demokraci, drejtësi dhe paqe. Kërcënimet vijnë nga njerëz kriminelë, barbarë të zhgënjyer me “mungesën” e brutalitetit të Putin-it dhe mungesën e rezultateve pozitive. Pra, ata duan që Putin-i të jetë edhe më i përgjakshëm; të ushtroj më shumë terror dhe masakra kundër civilëve ukrainas.

Siç thekson historia, mungesa e ultimatumit që Perëndimi t’i japë Rusisë për të ndalur masakrën dhe për t’u tërhequr, thjesht i mundëson Putin-it të vazhdojë luftën e tij pa shumë pasoja për rusin e zakonshëm. Nëse perëndimorët (sidomos BE) do të ndjenin dhimbjen e vërtetë për viktimat ukrainas, popullariteti i Putin-it në Rusinë fashiste terroriste ka të ngjarë të shkërmoqet si një pirg letrash.

A nuk e di ndonjë nga Perëndimorët se kjo luftë (përveç tjerash) është edhe një luftë për naftën e Ukrainës? Për këtë bëhet fjalë. Nëse Ukraina do të kishte aftësinë dhe financat për të nxjerrë naftën e saj në treg, kjo do të shkatërronte kontrollin e Rusisë në BE duke i shitur atyre naftën e tyre. Ukraina është e pasur me naftë. BTW Rusia dhe Kina nuk do të jenë kurrë në një marrëveshje të re të gjelbër. Ekonomia e Rusisë bazohet në naftën që ata shesin. Kina po ndërton shumë më tepër termocentrale me qymyr. E gjithë kjo politikë e ndryshimeve klimatike është vetëm një grumbull zhurmash për pushtet. E gjithë teoria është me të meta, dhe e njëjta që Al Gore shiste mbi 20 vjet më parë. Tani është po aq me të meta sa atëherë. Oqeani mund të ngrihet një ose dy inç në njëqind vjet. A është kjo diçka që dikush duhet të harxhojë përpjekjet për të harxhuar shuma të mëdha parash dhe për të mos arritur asgjë? Ka kaq shumë shkencëtarë që marrin anën tjetër të çështjes. Klima ka ndryshuar që nga fillimi i tokës. Shumë shkretëtira dikur nuk ishin. Zgjohuni se nuk ka më lajme të vërteta. Shumica e politikanëve perëndimor (sidomos ata të BE-s) gënjejnë nëpër dhëmbë së bashku me mediat kryesore.

Gjithnjë e më shumë na tregohet shpirti i vërtetë rus. “Unë u rrita me kërcënimin e BRSS që po rrezikonte ekzistencën tonë dhe duket se të njëjtët njerëz të këqij janë ende në krye. Unë nuk mendoj se bota do t’u besojë rusëve për një kohë të gjatë pas kësaj”- më tha një profesor, emigrant i moshuar (jo-rus) nga ish BRSS.

Bëjini vetes vetëm një pyetje – pse Rusia (dhe këlyshi saj Serbia) nuk dëshiron të ekzistojë në të njëjtën mënyrë që duan të ekzistojnë të gjitha vendet e tjera evropiane? Pse e gjithë Evropa (me përjashtim të Serbisë terroriste fashiste…) është në rregull me ekzistimin si fqinjë të bashkuar, paqësorë, të cilët nuk janë të interesuar të marrin nën kontroll vendet e tjera dhe të marrin burimet e tyre natyrore, por thjesht të zhvillohen brenda kufijve të tyre?

Kjo sepse ata janë kombe të mendimit modern, të qytetëruar. Pushtimi i kombeve të tjera dhe zgjerimi i të ashtuquajturës “perandori” tuaj është një mentalitet i lashtë nga shpellat e Karpateve që ekziston edhe sot e kësaj dite në Rusi (dhe Serbi). Ata janë të egër që nuk respektojnë të drejtat e njeriut, as të qytetarëve të tyre.

***

Koha për t’i dhënë Ukrainës avionë të avancuar, sisteme raketash me rreze të gjatë dhe mbrojtje ajrore cilësore të “kupolës së hekurt”. Dimri po vjen dhe një gjendje më statike do të vendoset në të dyja anët. Me këtë teknologji të avancuar Ukraina do të kontrollojë hapësirën ajrore dhe do të jetë në gjendje të godasë objektivat ruse drejt kufirit nga toka dhe ajri. Dimri dhe goditjet e vazhdueshme mund të kombinohen për të thyer përfundimisht vullnetin e agresorëve rusë për të luftuar.

Më herët në këtë luftë, unë brohorisja çdo fitore të Ukrainës mbi pushtuesit. Tani kam filluar të më vijë disi keq për ushtarët rusë. Ata në thelb po hidhen në një mulli mishi për të kënaqur egon e një tirani. Ata po vdesin për asgjë të denjë apo fisnike.

Trupat ruse po ndërtojnë pozicione të reja mbrojtëse gati 40 milje prapa linjave aktuale të frontit, një shenjë që ata po planifikojnë për më shumë tërheqje përballë përparimeve ukrainase.
Marrja e qytetit Kherson nga Kievi, i cili ishte nën pushtimin rus që në ditët e para të luftës, pasoi humbjet ruse në verilindje dhe shënoi një poshtërim dhe disfatë masive në fushën e betejës për Moskën.

Vazhdoni t’i shtyni ato prapa. Mos u lejoni fashistëve/terroristëve kohë të rishpërndajnë asgjë në mbrojtjen e tyre, ndërsa ata vrapojnë për jetën e tyre. Ukraina duhet të mbajë presionin. Batica ende mund të kthehet nëse ata heqin këmbën nga fyti. Perëndimi duhet të vazhdojë të furnizojë Ukrainën me atë që mundet për të vazhduar shtytjen ofensive të Ukrainës. Njëkohësisht, Ukraina duhet të krijojë mbrojtje për të mbajtur territorin që është rimarrë. Pas përfundimit të luftës, Perëndimi duhet të ndihmojë Ukrainën që të krijojë mbrojtje të përhershme për të parandaluar kthimin e Rusisë.

Ndihmojeni Ukrainën ta fitojë atë luftë. Ukraina po i bën një shërbim të madh gjithë botës. Ndihma e tyre po ju ndihmon juve…
***

Shkatërrimi i vazhdueshëm i ushtrisë ruse në Ukrainë do të plotësojë libra të tëra në akademitë ushtarake në mbarë botën, në dekadat e ardhshme. Paaftësia e tyre për t’iu përshtatur çdo ndryshimi kuptimplotë të doktrinës së tyre të ngurtë për të avancuar pas breshërive të artilerisë po i nxjerr gjakderdhjen deri në pikën pa kthim. Në një moment, ushtria ruse humbi artin e shakave, fshirjeve, drejtimeve të gabuara dhe manovrimit të përgjithshëm. Një forcë armësh shumë e lëvizshme, e kombinuar, e mbështetur nga një staf i përgjithshëm shumë i aftë – ishte dikur në shtëpi në ushtrinë ruse. Duket se dekada të shumta ryshfeti dhe korrupsioni, duke grumbulluar para të destinuara për forcat e tyre të armatosura, u hoqën atyre gjithashtu ekspertizën teknike që kërkon një makinë ushtarake që funksionon pa probleme. Ndërsa strukturat ushtarake perëndimore kanë mbajtur hapin me përparimet teknologjike dhe taktike, rusët me sa duket mbetën pas, duke u përgatitur për të luftuar një konflikt të shekullit të njëzetë që nuk erdhi kurrë.

Ukraina po e dobëson Rusinë çdo ditë. Kjo i sjell dobi Perëndimit dhe Kinës në një shkallë të konsiderueshme. Ne duhet të vazhdojmë mbështetjen tonë për Ukrainën. Nëse nuk e ndalojnë Rusinë, NATO-ja do të duhet ta bëjë këtë.

Kohë dimri. Është shumë e vështirë për të kryer ndonjë sulm tokësor në zona të hapura pasi dukshmëria juaj është një libër i hapur për armikun tuaj. Beteja e Bulge në Luftën e Dytë Botërore është një shembull klasik i dukshmërisë së keqe (dobët) të nevojshme për të kryer një sulm të luftimit mësymës në një hapësirë të gjerë. Thënë ndryshe, ofensivë e përgjithshme, e vrullshme e me synime të mëdha. Artileria dhe raketat e sotme përdoren për shënjestrim shumë specifik dhe mund të shkatërrojnë sasi të mëdha njerëzish dhe materiali përpara se ato të sillen në fushëbetejë.
NATO ka hedhur poshtë shumicën e pajisjeve të epokës sovjetike që vendet e ish Traktatit të Varshavës u kishin dhënë ukrainasve. Tani ato vende po e zëvendësojnë atë pajisje me sisteme armësh më të mira dhe teknikisht superiore, duke e bërë NATO-n edhe më të fortë. Nëse Ukraina arrin ta shtyjë Rusinë përtej kufirit, NATO duhet të ndërhyjë dhe të krijojë një zonë ndalim fluturimi, të bllokojë Detin e Zi dhe të garantojë mbrojtjen e Ukrainës, përndryshe Rusia do të kthehet me terrorizëm dhe kërcënime të vazhdueshme, sidomos ndaj Kosovës dhe Shqipërisë.

SHBA: Nji tentativë me përmbysë demokracinë. Faktori Trump!- Nga SAMI REPISHTI, PHD*

 

Ridgefield,CT.-Më 8 qershor 2022, nji Komision Kombëtar Special, i autorizuem nga Dhoma e Përfaqsuesve (Parlamenti) me nandë anëtarë nga të dyja partitë politike amerikane-demokratike dhe republikane- mbajti sesionin e parë publik. Komisioni Special kryesohet nga Kongresmeni Ben Thompson (D.Missisipi).

Qëllimi i nji iniciative të këtillë ka qenë dhe mbetet sqarimi i veprimeve joligjore në datën 6 janar 2021, që ish-Presidenti Donald J. Trump ndërmori me diskreditue sistemin e zgjedhjeve elektorale të lira presidenciale të nandorit 2020 dhe përfundimin e tyne me humbjen-diferencë të madhe prej 7+ (shtatëplus) milionë vota ma pak për ish-Presidentin D.J.Trump dhe fitoren e kandidatit demokrat të ishnënpresidentit demokrat, Joseph J. Biden JR, për postin e Presidentit të Republikës Amerikane.

I paknaqun me këto zhvillime, ish-Presidenti Trump shkeli traditën 238- vjeçare të transferimit normalisht të pushtetit në mënyrë paqësore, me pranimin publik të rezultateve. Z. Trump deklaroi se votimet ishin të padrejta, të manipulueme, të vjedhuna e të tjetërsueme; prandej të pavlefshme.

Karakteristika dalluese e këtyne votimeve ka qenë organizimi korrekt, regjistrimi, zhvillimi i lirë, numërimi i tyne pa incidente, kontrolli nga përfaqësues zyrtarë të dy partive politike, si dhe deklarimi publik e zyrtar i rezultatit. Kërkesat e Z. Trump kanë nji karakteristikë të përbashkët: mungesën e provave, akte të pakonfirmueme, dhe mashtrime të qëllimshme – të njohuna me sloganin “The Big Lie” (gënjeshtra e madhe), dhe rrëzimin e të gjitha kërkesave të tij nga Gjykatat e Apelimit.

Më 5 janar 2021, djali i ish-Presidentit Trump, Donald Trump Jr., ka tekstue për shefin e personelit të Shtëpisë së Bardhë, Mark Meadoës, nji plan: si krijohet mundësia që babaj i tij të qëndronte në fuqi edhe katër vjet të tjera si President mbas numërimit të votave. Ky mesazh kërkonte që ndjekësit e z.Trump të krijojshin nji situatë ku thuhej se asnjeni kandidat kishte fitue dhe se vendimi mbetej në duert e Dhomës së Përfaqësuesve. Në fakt, plani ishte përgatit nga këshilltari jozyrtar (eminence grise!) Stephen K. Bannon, nji figurë e njohun mirë për parimet e tij ultrakonservatore.

Kjo taktikë kërkonte dy ndërhymje ilegale;

E dyta, me zgjedhë të gjithë anëtarët e ri të Kolegjit Elektoral nga elemente pro-Trump në Asambletë e 50 shteteve dhe me sigurue kështu fitoren e tij.

Hapi i parë, presioni dhe kërcënimet direkte mbi nënpresidentin Pence, i cili refuzoi me zbatue urdhnin e Presidentit Trump “si i paligjshëm” tue shkelë Kushtetutën. Për këtë qëllim, më 6 janar 2021, ish-Presidenti Trump urdhnoi ndjekësit e tij me sulmue Kapitolin, ndërtesa e Parlamentit dhe fortesë e demokracisë. Demonstratorët luftuen me Policinë e Kapitolit për tri orë. Nënresidenti Pence dhe Zonja Nancy Pelosi, speaker e Parlamentit, u kërcënuan me varje në litar, por ata shpëtuan. Nji strukturë prej druni me litar për varje u ngrit në oborrin e Kapitolit.

Kush ashtë “fajtori”? Ligjërisht, “fajtor” ashtë ai që ban nji akt të keq, të dënueshëm nga ligji dhe të kryem me qëllime kriminale. Për 16 muej me radhë, Komisioni Special ka mbledhë dokumentacionin e akteve të kryeme dhe tashti i paraqet për njoftimin për qytetarët amerikanë. Ashtë opinioni i shumicës dërmuese të qytetarëve amerikanë se demonstruesët luftuen me Policinë e Kapitolit për tri orë me inkurajimin direkt të ish-Presidentit Trump.

Natyrisht, pyetja kryesore ashtë: Nëse ish-Presidenti Trump deklarohet “fajtor” për aktet e tij dhe zhvillimet e rrjedhuna, ai mund të arrestohet, të gjykohet e të dënohet? Kushtetuta amerikane konfirmon se asnji qytetar qëndron përmbi ligjin, tue përfshi kështu edhe Presidentin. Ndërkohë, drama në Kongres vijon…

Shtypi amerikan paraqet këtë dramë politike si lufta e Trump-it me qendrue në zyrën presidenciale edhe mbas humbjes së thellë në votime. Për këtë, Z.Trump kishte përkrahjen e nji turme lojale, por të paedukueme politikisht, mbrenda dhe jashtë strukturës së Administratës. Kapitull mbas kapitulli drama u përsërit pa efekt, sepse organet gjyqësore refuzuen kërkesat për zhvleftësimin e votimeve dhe gjykatat federale përfunduen se ankesat ishin “without merit” (pa meritë), si dhe aktet në esencë kishin elementë të nji “konspiracioni kriminel”, rrjedhimet e të cilit ishin damtimi i njenës nga shtyllat e demokracisë amerikane (zgjedhjet e lira dhe të drejta). Z. Trump shkoi aq larg saqë planifikoi mundësinë e përdorimit të forcave ushtarake të Departamentit të Homeland Security për konfiskimin e të gjitha kutive të votimit (siç!).

Evidenca që konfirmon nji dramë të këtillë ashtë tronditëse! Z.Trump humbi kontrollin e duhun. Speakeri i Dhomës së Përfaqësuesve, Zonja Nancy Pelosi, e frikësueme nga sjellja e ishPresidentit, kontaktoi Shefin e Shtabit të Forcave të Armatosuna Amerikane, Gjeneralin Miller, dhe e këshilloi të konsultohet para se të veprojë me masa të jashtëzakonshme me kërkesë të ish-Presidentit… Gjenerali Miller u përgjigj pozitivisht.

(Kushtetuta amerikane cakton Speaker-in e Dhomës me marrë pozitën e Presidentit në rast emergjence për Presidentin dhe N/Presidentin). Manovrimet e Z. Trump morën nji drejtim absurd. Deklarata “Italogate” reklamonte pa asnji bazë se disa persona italianë kanë përdorue teknologjinë ushtarake me konvertue votat në maqinat e votimeve në SHBA. Ide të këtilla qarkullojshin në Shtëpinë e Bardhë, si sekuestrimi i të gjitha kutive të votimit, përdorimi i forcës ushtarake dhe invokimi i “ligjit martial”, përdorimi i reparteve ushtarake për qëllime të caktueme etj.

Marc Meadows shkruente gazeta “The New York Times konfidon për Këshillin e Shtëpisë së Bardh se (Presidenti) Trump mendon (N/Presidenti) Pence ‘meriton’ të varet në litar” (21.VI.2022). Dëshmitarja Cassidy Hutchinson, Kryesekretare e Mark Meadows, tha para Komisionit Special: “Më kujtohet Pat (Cipolloni, këshilltar legal i Presidentit Trump) që thonte diçka të këtillë”. Mark, duhet detyrimisht të bajmë dikça. Åta (ndjekësit e ish-Presidentit Trump) kërkojnë që N/Presidenti (Pence) të varet në litar”; dhe shtoi: “… Mark (Meadows) përgjigjet diçka si “Ju e ndigjuet këte Pat. Ai (ish-Presiden ti Trump) mendon se Mike (Pence) e meriton. Ai mendon se ata (ndjekësit) nuk e kanë gabim…”

Këtu, ish-Presidenti Trump mohonte votat e 83 milionë votuesve pro-Biden dhe “fitoren”: Presidencën edhe për katër vite tjera. Hapi i parë: me sulmue Kapitolin- ndërtesa e Kongresit. Demonstratorët sulmuen Policinë për Mbrojtjen e Kapitolit për tri orë dhe shkaktuen shumë dame materiale… Pesë viktima vdiqën. Ma shumë se 100 u plagosën, mbi 800 demonstrues u arrestuen dhe do të dalin para Gjyqit.

Përforcimet policore ia dolën me zmbrapë demonstruesit që shkaktuen konfuzionin e madh dhe rreth 36 milionë dame materiale. Por N/Presidenti Pence ia arriti me konvokue Mbledhjen Solemne dhe me lexue publikisht rezultatet e dhanuna nga Komisioni Qendror i Votimeve: Z. Joseph R. Biden, Jr. fitonte bindshëm me shumicë votash. Ky akt kushtetues konfirmonte zgjedhjen e Z. Joseph R. Biden Jr. President i Amerikës.

Tentativa me vazhdue në përpjekjet e rritjes së “krimit të pengimit qëllimisht të nji procesi zyrtar” dhe konspiracioni me mashtrue Shtetet e Bashkueme dështoi, me gjithë kundërshtimin e hapët të humbësit, Z. Trump, i cili fillloi, drejtoi dhe inkurajoi këtë proces revoltimi kundër Kushtetutës amerikane me fjalime të mbajtuna pubiikisht, dhe instruksione sekrete. Makina propagandistike e ish-Presidentit Trump prodhoi nji lum keqinformimesh për konfuzion të masave.

Zyra legale e Shtëpisë së Bardhë njoftoi shefin e personelit të Shtëpisë së Bardhë dhe përfaqësuesit republikanë të Kongresit se “…plani me përdorue ‘zgjedhje alternative’ për zgjedhjen e Presidentit nuk kishte ‘nji bazë legale të shëndoshë’; Z.Trump e përkrahësit e tij nuk e pranuen verdiktin. Mbetej presioni mbi N/Presidentin Pence me vendosë arbitrarisht: me mohue legjitimitetin e votimeve të deklarueme më 6 janar 2021, dita kur Kongresi do të mblidhej me konfirmue rezultatin e votimeve, akti final i zgjedhjes së Presidentit. Kur N/ Presidenti Pence refuzoi kërkesën e ishPresidentit Trump, në turmën e grumbullueme filluen thirrjet “Pence në litar!”, dhe “Ku ashtë Nancy Pelosi?” u rritën dhe konfirmuen egërsinë e revoltës trumpiane .

I dekurajuem, tue folë para përkrahësve, Z. Trump përsëriti: “Këto zgjedhje u vodhën… por ashtë koha me u shpërnda”… dhe “ne ju duem, ju jeni të veçantë për ne…”. Simbas nji dëshmitari okular, raporton gazeta “The New York Times”, Z. Trump tha edhe “…ndoshta Z. Pence duhet të varet në litar!…! E pabesueshme!”.

Përforcime policore dhe të ‘National Guard’ zmbrapsen demonstruesët agresivë. Asnji ushtar i Forcave të Armatosuna nuk u mobilizue për veprim. Amerikanët janë shumë të kujdesshëm mos me angazhue ushtrinë në probleme të brendshme, që zakonisht janë “probleme” për Policinë dhe National Guard. Ndërkaq, në sallën e caktueme të Kapitolit, N/Presidenti kryesoi mbledhjen solemne të Kongresit (të dy Dhomat) dhe lexoi publikisht Raportin e Komisionit Qendror të Votimeve. Kandidati Joseph R. Biden Jr., u zgjodh President i Amerikës me shumicë votash: Biden-306 vota; Trump- 232 vota. Tentativa me vazhdue veprimtarinë antkushtetuese të pengimit të aktit zyrtar dhe konspiracioni me mashtrue 330 milionë amerikanë dështoi përfundimisht.

Në edicionin e saj të 14 qershorit 2021, fletorja “The New York Times” përshkruan me hollësi qëndrimin e ishPresidentit Trump: “Pa interesim me u familjarizue me faktet”, nji frazë e ishProkurorit të Përgjithshëm, William Barr. Komisioni special që heton ngjarjet e 6 janarit 2021, “Sulmi mbi Kapitolin”, shkruente gazeta, trajtoi me hollësi rastin kur ish-Presidenti Trump krijoi, dhe pa ndërpremje përhapi “gënjeshtrën e madhe” sikur zgjedhjet e vitit 2020 kanë qenë të vjedhuna në kurriz të tij tue marrë parasysh evidencën përherë në rritje e të grumbullueme nga nji grup këshilltarësh.

Komiteti special ashtë tashti në kërkim të zanafillës dhe zhvillimit te asaj që ashtë përshkrue si “gënjeshtra e madhe” (the Big Lie!) e Z.Trump. Ky kërkim nga dëshmitë e gjata okulare të regjistrueme zbulon si ish-Presidenti kundërshtonte këshillat e “ndihmësve” të tij, tue insistue se ai kishte fitue “votimet e nandorit 2020” para se të deklarohej përfundimisht numërimi nga Komisioni Qendror i Votimeve, si dhe u banë përpjekje me kundërshtue humbjen e tij me argumente të pabesueshëm dhe pa nji bazë. Para nji situate të këtillë, Prokurori W.Barr bani deklaratën e masipërme… “pa interesim me u familjarizue me faktet…”!

Analisti me renome ndërkombëtare, Thomas L. Friedman komentonte: “…realisht, nuk ka as edhe nji dyshim se Trump bani përpjekje me përmbysë rezultatet e zgjedhjeve ligjore dhe çdo gja deshtoi… Trump u inkurajue dhe bani përpjekje tue ndihmue nji sulm violent kundër Kongresit…. Nuk ka persona të arsyeshëm që mohon se ajo që ngjau mbas zgjedhjeve të vitit 2020 ka qenë nji përpjekje për nji grusht shteti dhe nji tradhti kundër çdo vlere që Amerika përfaqëson… Veprimet e Trump-it janë shumë ma të damshme se çdo gja që nji tjetër President të ketë ba… Megjithatë, 175 përfaqësues republikanë në Dhomën e përfaqësuesve votuan KUNDER formimit të nji komisioni kombëtar për hetimet e kryengritjes së 6 janarit (2020) dhe vetëm 35 në FAVOR…! Pa dyshim, nji disfatë morale historike për partinë republikane amerikane.

Politologu Richard L. Hansen komentoi: “ish-Presidenti duhet të ndiqet penalisht për hir të mbrojtjes së demokracisë…. Z.Trump çdo gja që bani në tanësi dhe në disa raste edhe në veçanti ka qenë kriminale! Analisti Bret Stephens shtoi: “Nuk shpresoj se (fanatikët republikanë) do t’u tregojnë ndjekësve: ‘Na ishim në rrugë të gabueme; na ngritëm në idhull nji njeri të gabuem. Por, mund të shohim nji lëvizje të qetë në anëtarësinë republikane të largimit nga ky qëndrim anormal që të mjaftojë për (eklipsimin e Trumpit)….

Qëndrimet ekstraegoiste të ish-Presidentit Trump kanë shkaktue ndasinë e thellë të shoqënisë amerikane. Åmerika ka nevojë për nji periudhë kohe kur të gjithë – jo vetëm nji parti!- të dedikohen në forcimin e idesë së shërbimit për atdhe, patriotizëm të sinqertë, ku “partia”, “ideologjia” e “-izma” të tjerë zajnë vendin e dytë e të tretë në prioritetet e mbarë kombit amerikan. Aleksander Hamilton në frazën e parë të “The Federalist Papers” e percaktonte momentin kritik: “Këto janë kohë që vejnë në provë shpirtët tonë”.

Që tashti kanë fillue të krijohen shoqata amerikane, dedikue lavrimit të idesë patriotike. Të gjitha kombet përjetojnë stuhitë e historisë së tyne. Ata mobilizohen, rezistojnë dhe fitojnë kur qytetarët mbahen të fortë në këto stuhi që na sjell fati, mbeten të fortë dhe marrin frymëzim nga pëshpëritjet e stërgjyshërve të tyne që kërkojnë ruejtjen e andrrës dhe kthimin e saj në realitet.

“Z. Trump,- shkruen Richard L. Hansen,- ka qenë i 45-ti President dhe jo mbreti i parë amerikan; por nëse na nuk përbuzim praktikën e tij, mbasardhësi President mund të shkojë edhe ma larg, dhe ma afër deklarimit të nji lloj pushteti absolut, i cili do të ishte antiteza e gjithçkaje që na vlerësojmë sot me krenari si amerikanë”.

*Autori ashtë qytetar amerikan.

Ndërsa vijojnë disfatat ushtarake, kaosi i brendshëm rus intensifikohet Nga Janusz Bugajski

Dështimi ushtarak në Ukrainë dëmton stabilitetin e shtetit rus. Kremlini është përpjekur të maskojë humbjet e tij ushtarake për të parandaluar një reagim, por realiteti i dështimit po bëhet gjithnjë e më i qartë. Kjo ishte veçanërisht e dukshme në tërheqjen nga Khersoni menjëherë pasi rajoni u përfshi me kushtetutë në Federatën Ruse. Konvulsionet e Rusisë manifestohen në kritikat e nivelit të lartë të politikës shtetërore, spastrimet në strukturat ushtarake, politike dhe ekonomike, konfliktet brenda institucioneve të sigurisë, rezistencën ndaj mobilizimit dhe paqëndrueshmërinë rajonale në rritje.

Ushtria ruse humbi betejat për Kievin, Kharkovin dhe Khersonin dhe vazhdon të humbasë terren në territoret e tjera të pushtuara. Humbjet e tyre ushtarake janë të mëdha, me një vlerësim shumë konservativ prej mbi 80,000 të vrarë, të plagosur ose të zënë rob, së bashku me disa mijëra avionë, tanke dhe pajisje të tjera të rënda të shkatërruara ose të kapura. Këto humbje marramendëse rraskapitën seriozisht aftësitë ushtarake të Rusisë dhe shkatërruan njësitë elitare.

Ka një rritje të kritikave të brendshme për planifikimin dhe zhvillimin e luftës, pavarësisht censurës së rreptë shtetërore. Faqja e internetit Military Review, pranë Ministrisë Ruse të Mbrojtjes, publikoi një artikull shkatërrues për gjendjen e forcave të armatosura ruse. Edhe ish-komandantë ushtarakë të rangut të lartë kritikuan “operacionin special”. Gjenerali Leonid Ivashov, një figurë kryesore në Shtabin e Përgjithshëm Sovjetik, denoncoi politikën e vendosjes së njësive të ndryshme private së bashku me ushtrinë e rregullt. Ivashov madje deklaroi se “Rusia do të pushojë së ekzistuari” nëse vazhdon luftën, duke u izoluar dhe varfëruar.

Igor Girkin, ish “ministri i mbrojtjes” i “Republikës Popullore të Donetskut” të krijuar nga Moska, argumenton se po krijohet një situatë klasike revolucionare. Moska po zhvillon një luftë imperialiste gjithnjë e më të papëlqyeshme, vijat e frontit po shemben dhe liderët e vendit janë jashtë kontaktit me realitetin. Sipas Girkinit, Putini mbetet në pushtet për të parandaluar betejat e elitës që do të shpejtonin shpërbërjen e Rusisë. Një kritikë e tillë përforcohet nga blogerët ushtarakë të pakompromis, të cilët sulmojnë hapur komandantët rusë për mediokritetin dhe frikacakët e tyre.

Ka riorganizime të shpeshta në strukturën e komandës ruse dhe spastrime të vazhdueshme midis oficerëve të lartë të akuzuar për një strategji ushtarake të dizajnuar keq. Së bashku me spastrimet ushtarake, ka pasur një rritje të vdekjeve të dyshimta midis oligarkëve dhe kritikëve të Kremlinit. Të paktën një duzinë oligarkë rusë kanë vdekur në rrethana të pashpjegueshme, duke çuar në spekulime nëse ata ishin kundër luftës dhe të gatshëm për të mbështetur liderët alternativë, ose nëse kryen vetëvrasje për shkak të humbjeve ekonomike për shkak të sanksioneve ndërkombëtare. Midis tyre ishte Ravil Maganov, kryetar i kompanisë më të madhe private ruse të naftës, Lukoil, një nga kompanitë e pakta ruse që kritikoi pushtimin e Ukrainës.

Mosmarrëveshjet mes agjencive të sigurisë po rriten. Yevgeny Prigozhin, i cili kontrollon grupet paraushtarake Wagner, kritikoi komandën ushtarake ruse, ministrin e Mbrojtjes Sergei Shoigu dhe shefin e Shtabit të Përgjithshëm Valery Gerasimov. Wagner ka pësuar humbje të konsiderueshme në Ukrainë dhe tani është duke rekrutuar të burgosur në burgjet ruse në këmbim të amnistisë. Udhëheqësi çeçen dhe mbështetësi i Putinit, Ramzan Kadyrov, gjithashtu ka sulmuar hapur liderët ushtarakë rusë për paaftësi dhe “mungesë patriotizmi”. Kritikat ndaj Kadyrov dhe Prigozhin tregojnë për një ndarje të thelluar midis mbështetësve të luftës. Mosmarrëveshjet shpërthyen gjithashtu midis kontraktorëve të rregullt ushtarakë dhe privatë. Në sfondin e humbjeve të mëdha, mungesës së logjistikës dhe tërheqjeve, konflikte të tilla të brendshme mund të çojnë në kryengritje të drejtpërdrejta.

Mobilizimi i parë masiv në Rusi që nga Lufta e Dytë Botërore shkaktoi pakënaqësi të gjerë. Gati 1 milion njerëz u larguan nga vendi për të shmangur mobilizimin dhe disa mijëra u arrestuan në protestat kundër luftës në më shumë se 50 qytete. Pikat më të nxehta u regjistruan në republikat e Dagestanit, Buryatia dhe Sakha. Ata që janë regjistruar në ushtri kanë marrë pak ose aspak trajnim, janë të paarmatosur, kanë ushqim minimal dhe kujdes mjekësor dhe udhëhiqen nga komandantë të paaftë. Shumë u përpoqën të dezertojnë – por ata ndalohen dhe dënohen. Natyrisht, lufta do të ketë një ndikim shkatërrues në rajonet e Rusisë, të cilat nuk mund të përballojnë më kosto të tilla njerëzore dhe ekonomike. Mobilizimi joproporcional dhe vdekjet masive të rekrutëve jo-rusë përkeqësojnë një listë të gjatë ankesash në Kaukazin e Veriut dhe republikat e tjera kombëtare.

Megjithatë, opozita e Moskës në mërgim nuk është e aftë ta transformojë perandorinë në një shtet demokratik. Udhëheqësit e saj vazhdojnë të flasin për mbajtjen e Rusisë brenda kufijve të saj aktualë, gjë që perceptohet me mosbesim në rritje midis përfaqësuesve të popujve jo-rusë dhe rajonalistëve rusë. Kjo lë hapësirë ​​të hapur për zgjidhje alternative, veçanërisht për kombet dhe rajonet që kërkojnë pavarësi, duke përfshirë Forumin e sapokrijuar të Popujve të Lirë të Post-Rusisë. Duke mbledhur aktivistë të çrrënjosur nga rajone të ndryshme, duke përfshirë Vollgën e Mesme, Siberinë, Kaukazin e Veriut dhe Rusinë Veriperëndimore, ata po i japin zë aspiratave të ndrydhura prej kohësh për çlirim.

Sulmi nervoz i Kremlinit ndaj nismave të tilla nxjerr në pah frikën e tij për sfidat në rritje ndaj sundimit të Moskës, veçanërisht pasi Rusia përballet me një dimër rraskapitës të humbjes ushtarake në Ukrainë.

Frank Shkreli: Jam plotësisht dakort me Presidenten e Kosovës, çorba ballkanike po zjen!

 

E lexova me vëmëndje deklaratën e Presidentes së Republikës së Kosovës, Dr. Vjosa Osmanit pas takimit të fundit në Bruksel midis Kryeministrit të Republikës së Kosovës, Z. Albin Kurti dhe Presidentit serb Vuçiq me ndërmjetsuesit evropianë.

Jam plotësisht dakort me Presidenten e Kosovës.

Lexoni reagimin e saj në linkun më poshtë – shqetësimet serioze të saja në lidhje me ato bisedime dhe me gjëndjen e përgjithshme në të ashtuquajturin dialog midis Prishtinës e Beogradit.

Çorba ballkanike që po zien tani, nevojitë me urgjencë një bashkrendim më të ngusht të faktorit shqiptar, brenda Kosovës dhe me Tiranën zyrtare, para se të jetë vonë.

Miqësia me Vuçiqin nuk është aq urgjente, mund të pres… Në të vërtetë, këtë situatë të krijuar tani, fytyrën e të cilës e pamë në Bruksel, e kisha parashikuar para dy viteve, (se Z. Borrell ishte njeriu i gabuar si ndërmjetsues në bisedimet Prishtinë-Beograd),siç mund të lexoni shkrimin në linkun më poshtë.

Të fala vëllazërore,

Frank Shkreli

Presidentja Osmani kritikon Borrellin për njëanshmëri

https://president-ksgov.net/sq/lajme/deklarate-e-presidentes-se-republikes-se-kosoves-vjosa-osmani-pas-zhvillimeve-ne-bruksel

Një pyetje znj. Ursula von der Leyen: A kanë legjitimitet z.Borrell & z.Lajčák të kryesojnë dialogun Prishtinë-Beograd?! Nga Elida Buçpapaj

 

Dje në Bruksel, pas tetë orë bisedimesh dhe takimesh midis kryeministrit të Kosovës Albin Kurti dhe presidentit të Serbisë Aleksander Vuçiq, ndërmjetësi i dialogut, Përfaqësuesi i Lartë dhe Zëvendëspresidenti i Komisionit Europian z.Josep Borrell për gazetarët deklaroi se “Për hir të transparencës, ne parashtruam një propozim që mund ta shmangte këtë situatë të rrezikshme. Presidenti Vuçiq e pranoi, por për fat të keq kryeministri Kurti nuk e pranoi”.

Në një valë me shefin ka qenë edhe zëdhenësi i z.Borrell, Peter Stano, duke përcjellë në Twitter tone agresive ndaj Kosovës, se ai “do të informojë Shtetet Anëtare të BE, Ministrat e Jashtëm dhe partnerët për sjelljen jokonstruktive të palëve dhe mungesën e plotë të respektimit të detyrimeve të tyre ndërkombëtare ligjore, dhe kjo vlen veçanërisht për Kosovën. Kjo dërgon një sinjal politik shumë negativ.”

Të menjëhershëm kanë qenë reagimet direkt nga Brukseli i kryeministrit Kurti dhe nga Prishtina i Presidentes të Kosovës Vjosa Osmani.

Kyeministri i Kosovës shprehu live përpara kamerave zhgënjimin: “Me keqardhje mund të them që ndërmjetësit, në këtë rast përfaqësuesi i Lartë i Bashkimit Evropian, z. Josep Borrell, praktikisht hoqi dori nga ky afati i marsit 2023 dhe nga propozimi i Bashkimit Evropian për normalizim të marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë. Po them me keqardhje, sepse vet e kanë propozuar marsin e vitit 2023, dhe në anën tjetër gjithashtu propozimi është i Bashkimit Evropian. Kur u takuam në Paris, në kuadër të Forumit për Paqe, z. Joseph Borrell tha që propozimi nuk është franko-gjerman, propozimi është i Bashkimit Evropian por i mbështetur nga Franca dhe Gjermania. Në rregull pra, edhe ne ashtu do ta quajmë, propozimi i Bashkimit Evropian. Mirëpo sot, po them me keqardhje ai hoqi dorë nga propozimi i Bashkimit Evropian për normalizimin e marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë. Ndërsa nga ana tjetër, po përmes Twitter, menjëherë z.Kurti bëri me dije se “ai e falënderon Ambasadorin e SHBA në Prishtinë, Jeffrey M.Hovenier për angazhimin dhe e pranon propozimin e tij për 48 orë shtyrje të shqiptimit të gjobave për targa të paligjshme “KM” (dhe të tjera). Jam i lumtur që do të punoj me SHBA-në dhe BE-në për të gjetur një zgjidhje gjatë dy ditëve të ardhshme.”

Edhe Presidentja e Kosovës Vjosa Osmani nga Prishtina theksoi shkelje të procesit nga ndërmjetësi, dmth z.Borrell: “Rregulli i parë i secilit proces ndërmjetësues është paanshmëria”. Dhe më tutje Presidentja e Kosovës vuri në spikamë se ” ajo që pamë sot nga z. Borrell ishte njëanshmëri e shpërfaqur haptazi, akomodim i agresorit dhe prezantim i një realiteti tërësisht të shtrembëruar. Sikur Borrell t’i respektonte parimet bazike të neutralitetit, do t’ia përmendte Serbisë së paku disa nga këto marrëveshje të shkelura të Brukselit, në vend se ta akuzonte Kosovën”, ka thënë Osmani në një postim në Facebook..

Pra, si Presidentja ashtu edhe Kryeministri i Kosovës, në sintoni të plotë, shprehin zhgënjim ndaj konkluzionit për palën kosovare të z.Josep Borrell duke e cilësuar “si të njëanshëm” dhe “jashtë caqeve të përcaktuara nga BE”.

Kësisoj mund të thuhet se z.Josep Borrell, duke hequr dorë nga propozimi i BE dhe duke mbajtur anën e njërës palë, de facto e ka braktisur detyrën e institucionit që ai përfaqëson, dmth si Përfaqësuesi i Lartë dhe Zëvendëspresidenti i Komisionit Europian.

Në një situatë dramatike, kur Rusia ka sulmuar Ukrainën, një shtet të lirë e sovran në zemër të Europës dhe Serbia si aleat i ngushtë i Moskës po luan me kartën e brotherhood me Rusinë, z.Borrel me zëdhënësin e tij Peter Stano, po i tregojnë Kosovës kamzhikun, ndërsa Vuçiqit karrotën! Aq më tepër, kur jemi duke folur për mosimplimentim nga ana e Serbisë të një marrëveshje tashmë vite më parë të nënshkruar në letër nga të dy palët gjatë qeverive kur kryeministër i Kosovës ka qenë Hashim Thaçi. Në vend se z.Borrell t’i kërkojë Vuçiqit përmbushjen e detyrimit ndaj një marrëveshje të nënshkruar, ai bashkë me Peter Stano dalin në Twitter me deklarata agresive e të pajustifikuara kundër Kosovës! Pra z.Josep Borell dhe zëdhënësi i tij i hedhin benzinë zjarrit në vend të ujit, në vend se ta tregojnë Serbinë si rrezik për paqen dhe stabilitetin e rajonit, përkundrazi i servilosen dhe i ndërsehen Kosovës.

Lind pyetja, a nuk është politika e z.Borrell anti interesave të BE-së, pasi për hir të një agresori të madh si Rusia, i lëshon pe një tjetër ish-agresori gjakatar, që e kalli në flakë e zjarr ish Jugosllavinë dhe që nuk heq dorë nga synimet territoriale ndaj Kosovës ?! A nuk ishte Vuçiqi ai që vetëm disa ditë më parë i dekoroi zyrtarët e pakicës serbe që dhanë dorëheqje nga institucionet e Kosovës po me urdhër të Vuçiq?

A kemi të drejtë që qendrimet anti BE nga zyra e Përfaqësuesit të Lartë dhe Zëvendëspresidentit të Komisionit Europian Borrell-it të na kujtojnë spanjollin Josep Borrell, si përfaqësues i Spanjës, një nga pesë shtetet e BE-së që nuk e ka njohur pavarësinë e Kosovës?!

Po ashtu Peter Stano, zëdhënësi i tij, sllovak, përfaqësues i Sllovakisë, një shteti tjetër i BE-së që nuk e ka njohur Kosovën, për të mos harruar Miroslav Lajčák, përfaqësuesin Special të BE për Dialogun Beograd-Serbi dhe çështje të tjera të Ballkanit Perëndimor, edhe ky sllovak, i cili deri në vitin 1990 ishte anëtar i partisë komuniste të Çekosllovakisë!

Një pyetje i bëj zonjës Ursula von der Leyen: kush i ka zgjedhur si me porosi këta diplomatë, të cilët, në vend se të respektojnë politikat e BE, ndjekin politikat e vendeve nga vijnë? Këtu ka konflikt të hapur interesi!

A nuk kemi plotësisht të drejtë të dyshojmë tek këta zyrtarë të lartë të BE-së, po minojnë bisedimet për paqe dhe stabilitet midis Prishtinës dhe Boegradit, sepse vendet nga vijnë, duke mos e njohur Kosovën, dashur pa dashur janë në një unison politik me Serbinë.

Mendoj se në një demokraci të konsoliduar, shtetet e BE brënda institucioneve të BE-së që nuk respektojnë vendimin e shumicës, siç është njohja e Kosovës, nuk mund të kenë përfaqësues për të zgjidhur krizën midis Kosovës e Serbisë, kur ata vetë mbajnë qendrime të njëanëshme që bien në favor të Serbisë.

Prandaj pyetja që drejtoj në titull është retorike, Josep Borrell, Miroslav Lajčák me zëdhënësa nuk janë legjitimë, sepse nuk mbrojnë interesat e BE, por të vendeve nga vinë, pra të Spanjës dhe Sllovakisë, shtete të BE-së që nuk e kanë njohur Kosovën.

Duket sikur BE, kontinenti plak, e ka harruar konotacionin e vjetër të
“fuçisë me barut” dhe se cili është shteti që gjithmonë i ka vënë fitilit zjarrin.

BE duke “zgjedhur” ndërmjetës të njëanshëm si z.Borrell e orienton dialogun në sens të kundërt, në favor të një shteti ish agresor qe nuk ka hequr dorë nga apetitet e vjetra ndaj Kosovës si Serbia dhe në diasfavor të Kosovës dhe atyre 23 shteteve të BE-së që e njohin Kosovën.

Kush është destruktori, veç dora vetë z.Borrell.

Ndërmjetësues të tillë si z.Borrell që në institucionet e BE mbron interesat e vendit që përfaqëson nxjerrin në pah dobësinë e BE.

Dobësitë e BE dëmtojnë Europën dhe Euro-Atlantizmin.

Me qendrime të njëanshëm, z.Borrell udhëheq midis Kosovës e Serbisë një dialog të dështuar. Natyrisht, jo për faj të Kosovës, por të Serbisë që nuk i implementon marrëveshjet e nëshkruara me Kosovën dhe as e njeh shtet të pavarur por edhe prej “të naivitetit” të BE që i zgjedh spanjollin Josep Borrell apo si sllovakun Lajčák, si ndërmjetësa.

 

Elida Buçpapaj prej 2008 është bashkeditore e  platformës informative kulturore Voal.ch – Voice of Albanians. Ka qenë reportere nga Tirana e Zërit të Amerikës, ajo i takon gjeneratës së parë të gazetarëve pas vendosjes të pluralizmit në Shqipëri; prej 1998 deri 2008 ka kontribuar si editore tek e përditëshmja Bota Sot, është autore librash me publicistikë dhe poetikë.

SULM BIZAR NDAJ PRESIDENTES PLEBISHITARE! – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

Presidentja e Kosovës, Vjosë Osmani
 
 
    “Histeri kolektive”, e quajti aferën kundër -Vjosë Osmanit, goca e Tiranës, nuse e Gjakovës, Alma Lama – gazetare, diplomate, deputete. Dhe, vërtet, i tillë është sulmi politik bizar e banditesk, që bëhet ndaj Presidentës të vendit, e cila pati një fitore të bujshme, pothuaj se, plebishitare, me tej 300 mijë votave, rast unik!
     Dy televizionet, veç të tjerëve, tashmë, me shikueshmëri shumicë, të njohura me debatet e organizuara, T7 dhe Dukagjini, gjithnjë, në shërbim të PAN-it kriminal, i bënë jehonë negativiteti operimit të presidentës Vjosë, në një klinikë private. Tek i pari, një gazetar, i cili, përgjithësisht, ka emër të mirë, përjashto tepërinë kritike, hiç të bazuar, për ish-presidentin Berisha; tek i dyti, me emisionin e tij simpatik te – dpt fidani -, që përcjellë ngjarjet politike, me shpoti imituese, me politikanë të djeshëm dhe të sotëm, si dhe deputetë e politikanë aktivë, këtë herë e tepëroi, duke banalizuar një çështje private, për ta sjellur, gadi, si krim publik.
    Kjo ishte nisma, për të vazhduar me politikanë sharlatanë, të shpëlarë politikisht e moralisht, me anatema individuale e kolektive, pse Presidentja kishte përzgjedhur një klinikë private, në vend të asaj publike. Fundja, aty kishte xhaxhain e saj, personel mjekësor.
     Shtrohet pyetja: A ka kushte spitali publik, i Prishtinës, për trajtimin mjekësor të personaliteteve shtetërore dhe të burgosurëve?
     Përgjigja e saktë është: Jo!
          Shëmbull:
     Tirana kishte dy spitale, nr.1 dhe nr.2, të thjeshta dhe të vjetra. Por, kishin repartin e ndarë për zyrtarët e lartë shtetërorë dhe qarkullimi ishte, rreptësisht, i kontrolluar. Këtë repart e kam vizituar, në vitin 1970, atëbotë, student, kur ishte e shtruar, halla e Asim Vokshit dhe Xhafer Vokshit, i pari Hero i Popullit, i dyti, i persekutuar politik, internimeve e burgjeve të diktaturës hoxhiste. Edhe pse në shtëpinë e Bije Vokshit në Tiranë, ishte themeluar Organizata e Rinisë Komunise Shqiptare, kishte qenë bazë e luftës, ku ishin strehuar Qemal Stafa, Nexhmije Hoxha, me shokë e shoqe, persekutimi, deri në sakatosje, i kësaj familje ndodhi. Pas përfundimit të LDB ishin kthyer në Kosovë, për të jetuar përgjithonë.
     Në spitalin nr. 1, ishte reparti, ku kuroheshin të burgosurit. Ai ishte po aq i izoluar, sa edhe Burgu i Burrelit, i njohur si “Burgu i Vdekjes”! Përsonalisht, i kam provuar dhe kam vuajtur në këto dy burgje. Reparti spitalor për të burgosurit, ishte nën një kulm me spitalin civil, qytetar. Dera hyrëse ishte e ndarë. Auto-burgu, pa dritare, hynte në oborr, dera e hekurt mbyllej. Këtu përfundonte kontakti me oborrin, pa të drejtë ajrosje. Një derë komunikuese me spitalin, në korridorin e brendshëm, , por, me tre dryna, që nënkuptonte hapjen e autorizuar, nga policë dhe oficeri përgjegjës. Përveç mjekëve dhe inferemiereve të autorizuara, asnjë lëvizje tjetër.
    Për çudë, Prishtinës i mungon reparti për të burgosur! Policë të armatosur, ruajnë korridoreve dyert e dhomave, ku shërohen të burgosurit! Për turp, por jo pa qëllimshëm, lejohet kjo maskaradë. Kriminelë të bandave të “komandantëve” livadhisin dhe ikin kur të duan nga spitali. Fshehtësitë hetimore devalvohen, për t`i ndryshuar e zbutur, deri në banalitet, akuzat fillestare bazike, për penalitet. Ushqimet speciale nga familja dhe banditërit e lirë, u servirën kriminelëve, kinse, të prangosur!
     Sa ka siguri në spitalet publike të Kosovës?
     Banda e madhe PAN, ka kontaminuar e kriminalizuar shoqërinë kosovare, në të gjitha institucionet, përfshi edhe shëndetësinë. Shihni rezistencën mafioze në drejtësi, në ekonomi, për të mbrojtur krimin dhe korrupsionin. “Ndërhyrje në drejtësi” –  e quajnë çdo nismë kontrolli e hetimi të veprave kriminale. Janë korracuar, forcërisht, qoftë në mbrojtje parandaluese për arrestim, qoftë të atyre, që, tashmë, janë arrestuar, për krime makabre kundër shqiptarëve të pafajshëm. PAN-i ka humbur çdo logjikë njerëzore, i ndodhur para fakteve të bollshme të krimeve serike.
     Ekziston një dokument, raport i bërë nga policia e UNMIK-ut: “Një tentim-vrasje politike, i mbijetuar me një plumb plagosje. Pacientin viktimë e dorëzuam në spital, bllokuam korridorin, duke lejuar hyrjen vetëm për personelin mjekësor. Pacienti ishte në gjendje stabile, fliste, kërkonte ndihmë, por ajo mungonte! Mjekët sorollateshin, nuk ishin të disponuar për ta shpëtuar viktimën. Ai vdiq nga gjakderdhja e shpenguar! Tërhoqëm kufomën për obdukcion!” Sigla dhe nënshkrimi – Policia e UNMIK-ut!
 
     Dhe, kur komandantët kriminelë vrasin një rinor, pse qenka anëtar aktiv e besnik i LDK-së, çfarë sigurije ka një Presidente, si Vjosë Osmani, e cila solli – ndryshimin -, i pensionoi, me votën e lirë demokratike: kriminelët vrastarë, makro-hajnat zyrtarë, haraçxhinjtë, tenderomanët korruptivë, grabitësit zhvatës të pasurive të brezave shqiptarë dhe patericat e tyre uzurpatorë, pushtetarë dhe shtetarë të dhunshëm?!
     Sulmet nervoze, gjithë mëri e mllef, pasuan kundër Presidentës, duke shkelur privatësinë elementare të saj, të drejtën për të përzgjedhur vend-shërimin dhe specialistin përkatës. Dhe, vazhdojnë anatemat banale: Zv. kryetari i PDK-së: “Për keqardhje mosbesimi i Presidentës në institucionet publike shtetërore!” Grupi i mjekëve të Kirurgjisë Abdominale: “Zhgënjyese që Presidentja nuk u trajtua tek ne!”
     TV Dukagjini: “Presidentja nuk i beson shtetit të vet! Kjo nuk është Vjosa jonë, Presidentja jonë! Kjo që na tradhton, ka tradhtuar vetën! Nuk i beson këtij vendi!” Dhe, në fund, shefi i emisionit shantazhon e kërcënon: “Qysh i kemi ndërruar të tjerët, do ta ndërrojmë edhe këtë!”
     I njëjti rrekët fort, në mbrojtje të krimit dhe të kriminelëve. Secili i ftuar në studio, ballafaqohet me pyetjen: “Po tani që Rusia u shpall agresore, me sulmin e paprovokuar kundër Ukrainës, ndërsa Serbia mbështetëse e krimeve të saj, çfarë duhet bërë për “komandantët çlirimtarë”, që akuzohen për krime lufte në Hagë?!” Ndërkohë që, të izoluarit në Hagë ngarkohen, të paktën, për 100 krime, si: rrahje brutale, maltretime e tortura, deri në vrasje, të kundërshtarëve politikë, prej tyre 99 janë shqiptarë! Dhe, marrëzirat agjituese televizive nuk kanë fund!
     Opozita destruktive, PAN-i kriminal, i zhytur në krime e hajni zyrtare, ka humbur çdo sens të masës dhe akuzon pafrenueshëm! Ajo na kujton proverbin e përbotshëm: “Egërsira e plagosur, kafshon shëmtuar!”
     Andaj, lëreni të qetë, presidentën Vjosë Osmani, në shkëlqimin e saj Presidencial, o mjeranë dështakë!

Patriarku i kishës ruse “non grata” si mbështetës i agresionit – Nga SHABAN MURATI

Më 16 nëntor gazeta e njohur ruse “Kommersant” botonte deklaratën e patriarkut Kirill të kishës ortodokse ruse, i cili ankohej pse BE ka marrë vendimin e shpalljes së tij “non grata” dhe të mos e lejojë të hyjë në territorin e BE. “Non grata” e kanë shpallur kreun e kishës ortodokse ruse edhe Britania e Madhe dhe Kanadaja. Bota demokratike perendimore e ka shpallur “non grata” patriarkun e kishës ortodokse ruse për shkak të mbështetjes dhe pjesëmarrjes skandaloze të kishës ortodokse ruse në agresionin fashist rus në Ukrainë.
Shërbesa e kishës ortodokse ruse dhe personalisht e e patriarkut Kirill për politikën agresive imperaliste të Kremlinit ka arritur shkallën më të lartë të fondamentalizmit dhe të fanatizmi fetar. Me një ekstazë fanatizmi fetar të denjë për mesjetën e hershme patriarku Kirill deklaroi në 25 shtator 2022 se “ushtarëve rusë, që vriten në Ukrainë duke kryer detyrat luftarake, iu falen të gjitha mëkatet”. Nuk mendohet se për të identifikuar çmedurinë kërkohet provë tjetër. Kirilli në emër të kishës ortodokse ruse ka bekuar qysh në fillim agresionin ushtarak rus në Ukrainë dhe ka deklaruar se ushtarët rusë po bëjnë atje “një vepër heroike”.
Kremlini nxitoi ta kompensonte patriarkun Kirill me lavdërime të reja për rolin e tij në mbështetje të agresionit rus në Ukrainë. Në datën 16 nëntor Kremlini organizoi mbledhjen e Komisionit të përhershëm të Këshillit të Presidentit të Rusisë për bashkëveprim me Kishën Ortodokse Ruse për çeshtjet e kozakërisë, ku merrte pjesë edhe patriarku Kirill. Përfaqësuesi i presidentit Putin dhe sekretar i përgjithshëm i këtij komisioni, Aleksej Kiriçenko, u thuri lavde priftërijve të kishës ortodokse ruse “që ndodhen në pararojën e luftës me të keqen në Ukrainë” dhe në emër të Kremlinit e falenderoi kishën, që ka dërguar “shumë prifitërij në vijën e parë të frontit të operacionit të posaçëm ushtarak në Ukrainë, duke u dhënë luftëtarëve mbështetje shpirtërore, duke iu forcuar shpirtin dhe besimin ortodoks”.
Përballë këtij njësimi të kishës ortodokse ruse me agresionin rus në Ukrainë provohet i drejtë dhe bindës vendimi i BE për të shpallur “non grata” patriarkun luftënxitës Kirill. Është një vendim me të cilin duhet të bashkohen edhe shtete kandidate të BE, përfshirë edhe Shqipërinë, të cilat kanë detyrimin që të harmonizojnë me BE qendrimet e politikës së jashtëme.

Realiteti shqiptar i tranzicionit në fokusin e mendimtarëve amerikanë – Nga PËRPARIM KABO

Realiteti shqiptar i tranzicionit, me të gjitha problematikat e tij, është i tillë, që nuk i ka shpëtuar edhe analizave apo nxjerrjes së përfundimeve direkte dhe jo të tilla, nga autorë të shquar amerikanë, si: analisti politik dhe personaliteti mediatik, Fareed Zakaria; nobelisti, Joseph Stiglitz, diplomati Henry Kissinger, miliarderi filantropist, George Soros, apo filozofi dhe sociologu, Stephen R.Covey, etj etj. Gjithmonë më ka joshur mendimi alternativ i mendimtarëve amerikanë, ndaj në këtë kumtim, përmes referimeve dhe analizës për problematika, si: demokracia dhe raportet e saj me ekonominë, keqkuptimet në lidhje me demokracinë, si dhe sjellja e njeriut, që të jetë efektiv apo se si dhe me ç`mjete mund te ndërtohet sinergjia; do të vijnë në këtë parashtresë me këto argumente. Libri i Fareed Zakarias, i titulluar: “E ardhmja e Lirisë” është i përkthyer në shqip dhe unë prej vitesh ua rekomandoj studentëve që ta studiojnë atë.

Po hyj në zemër të çështjes së demokracisë, sipas fokusit të Fareed Zakarias. Më parapëlqen ta citoj Zakarian, kur shkruan:” Asnjë vend nuk mund t’i japë vetvetes një të kaluar të re. Por ai mund të ndryshojë të ardhmen dhe të mbështesë shanset për t’u zhvilluar në një demokraci liberale.” E kaluara shqiptare, së paku në tre sisteme, përmblidhet në: Periudhën e komunizmit, në Mbretërinë dhe Periudhën osmane. E përbashkëta e tyre është se janë sisteme totalitare, pra mungon demokracia institucionale si sistem politik, si kulturë antropologjike dhe antropo-institucionale. Tipar tjetër që e ka përshkruar historinë e Shqipërisë, si një fill i zi, është varfëria. A mund të ndërtohet një e ardhme demokratike, qoftë kjo edhe liberale, në një vend të varfër? Kjo është pyetja që unë shtroj. Përgjigjet do t`i gjej te Fareed Zakaria. “Shpjegimi më i thjeshtë për suksesin politik të një demokracie të re, bazohet në suksesin e saj ekonomik apo, për të qënë më të saktë, në nivelin më të lartë të të ardhurave për frymë,”-kumton Zakaria. Demokracia përmes ligjit, detyra që shtroi në hyrje të viteve `90 Komisioni i Venecias për ish vendet komuniste, mund të shpjerë te Shteti Ligjor vetëm nëse ndërtohet një ekonomi funksionale. Vetë komunizmi, prandaj ra, sepse ai i varfëroi njerëzit, i ndau nga prona dhe i demotivoi nga interesi, si edhe mëton një tjetër autor amerikan, Henry Kissiner, në librin e tij “Diplomacia”. Më thjesht, po e formuloj pyetjen: “A mund të ndërtohet demokracia në Shqipëri, nëse shumica e popullit është e varfër”? Një tjetër filozofe hebre-amerikane, Hannah Arendt, ka nënvizuar se varfëria masive e shndërron komunitetin njerëzor në shoqëri të nevojës, dhe si e tillë, ajo është një shoqëri parapolitike, jo se nuk do të jetë politike, por se nuk mundet. Zbatimi ligjit dhe korrektesa ndaj kërkesave të tij, kërkon edhe një gjendje të mirë ekonomike. Zakaria në parashtrimin e argumentit se: “Demokracia dhe varfëria përjashtojnë njëra tjetrën,” i referohet një nga mendjeve amerikane më të bukura të sociologjisë, Seymur Martin Lipset, duke nënvizuar përfundimin e tij të mprehtë, kur shkruan: ” Sa më i zhvilluar të jetë një vend, aq më të shumta janë shanset që ai ka për ta pranuar demokracinë.”

Mbi bazën e këtyre arsyetimeve, do doja të tërhiqja vemendjen se demokracia në vendin tonë duhet të rregullohet, duke ndryshuar gjendjen ekonomike. Polarizimi i skajshëm në të ardhura, dëmtimi i pasurisë kombëtare, pronës publike dhe asaj private individuale, janë rrethana negative, që pengojnë për ndërtimin dhe zhvillimin e një demokracie funksionale. Ka metoda sasiore, që e masin raportin mes të ardhurave ekonomike dhe qëndrueshmërisë së demokracisë. Është kryer një studim nga dy profesorë amerikanë, Adam Przeworski & Fernando Limongi, për të gjithë vendet e Botës, nga viti 1950 deri në vitin 1990. Rezultatet janë këto, -përmend Zakaria në librin e tij; “Në një vend demokratik që kishte të ardhura për frymë nën 1500 dollarë, regjimi i tij (demokratik, kuptohet, shënimi im, PK) zgjaste rreth tetë vjet. Me të ardhura 1500 deri në 3000 dollarë, ai mund të mbijetonte për rreth tetëmbëdhjetë vjet. Me mbi 6000 dollarë, ai bëhej tepër i qëndrueshëm.” Janë tridhjetë e dy regjime politike demokratike, me të ardhura vjetore rreth 9000 usd për frymë, që, së bashku, kanë një jetëgjatësi prej 736 vjetësh. Asnjë prej tyre nuk ka dështuar. Në të kundërt, nga 69 demokracitë më të varfra, 39 syresh dështuan, me një nivel falementimi prej 56%. Mendimtari amerikan, ky njohës i mirë i globalizmit, Fareed Zakaria, e cakton shumën 6000 dollarë të ardhura për frymë, si një stekë që duhet kaluar, nëse pretendon se do të kesh një demokraci të qëndrueshme. Ja si shprehet ai në librin e tij, e citoj:” Midis vendeve të Europës Lindore, pas 1989-ës, ata vende që kishin një nivel të ardhurash që shkonin në krye të kësaj amplitude, si: Polonia, Republika Çeke, Hungaria, i konsoliduan demokracitë e tyre me shpejtësi. Ato vende që janë në fund të kësaj amplitude apo edhe poshtë saj, si: Rumania e Shqipëria u duhet shumë më tepër kohë.

Le t`i drejtohemi tani analizës dhe shifrave që ofron Banka Botërore për Shqipërinë, e citoj:” Shifrat e fundit zyrtare të varfërisë, datojnë në vitin 2012, kur numri i të varfërve ishte 39.1%, me të ardhura 5.5 dollarë për person në ditë. Që atëherë, parashikimet me ndryshimet e kryera, sollën një rënie të vazhdueshme të varfërisë, deri në 31%, në vitin 2017. Rritja 9% e pagave minimale, që u zhvillua në vitin 2017, mund të ketë patur një efekt të paqartë mbi varfërinë, po të mbajmë në vemendje reduktimin e numrit të vendeve të punës të krijuara, si dhe rritjen e pagave të atyre që tashmë janë në punë.” “Pas vitit 2008, referon BB; rritja mesatare u përgjysmua dhe në sektorët publikë dhe të jashtëm, ndaj u krijuan zhbalancime makro-ekonomike. Ritmi i rritjes u pasqyrua tek varfëria dhe papunësia. Ndërmjet viteve 2002- 2008, varfëria në vend u përgjysmua (në rreth 12.4%), por, në vitin 2012 u rrit sërish deri në 14.3 %. Papunësia u rrit nga 12.5 % në vitin 2008, në 17.3 % në tremujorin e dytë të vitit 2015, ku papunësia e të rinjve arriti 34.2 %. Ritmet e rritjes mbi 3% gjatë vitit 2011, u moderuan gjatë 2012 – 2013, duke reflektuar në këtë mënyrë situatën e përkeqësuar në Eurozonë, si dhe situatën e vështirë të sektorit energjetik.. Rritja vazhdoi deri në 2.1 % në 2014, kryesisht për shkak të rritjes në konsum dhe investimeve private. Pritej një rikuperim në vitin 2015, por gjithsesi, rritja pritej të mbetej nën potencialin e vendit në planin afatmesëm.” “Banka Botërore jep shifra alarmante, për sa i përket varfërisë në vendin tonë. Sipas statistikave të fundit të Bankës Botërore, Shqipëria renditet në vendin e fundit në rajon, për sa i përket nivelit të varfërisë. Në raportin e BB-së, rreth 2300 shqiptarë jetojnë me 1.9 dollarë në ditë, ndërsa mbi 181 mijë të tjerë, që përbëjnë 6.3 për qind të popullsisë, jetojnë me 5 dollarë në ditë. Nisur nga ky raport, Shqipëria renditet pas Serbisë, Maqedonisë, Bosnjës dhe Kosovës, për sa i përket varfërisë në vend.Gjithashtu BB ngre dhe një tjetër shqetësim të madh, ku numri i personave në varfëri ekstreme mbetet ende shumë i lartë, madje ka tendenca rritjeje gjatë viteve të fundit. Në raportin e BB-së, thuhet se Shqipëria ka numrin më të lartë të personave që jetojnë me 5 dollarë në ditë edhe se Serbia, Maqedonia e Bosnja. Kosova paraqitet më mirë se Shqipëria, pasi përqindja e popullsisë që jeton në varfëri ekstreme, është më e ulët se në vendin tonë, vetëm 0.2% e totalit të popullsisë.Por, gjithashtu BB hedh poshtë dhe shifrat për rritjen ekonomike të publikuara nga qeveria shqiptare. Sipas raportit të BB-së, rritja ekonomike e Shqipërisë u forcua në 3.4% në 2016 dhe parashikohej të ishte mesatarisht 3.5%, gjatë vitit 2017-`19.” Le të shohim tani shifrat e INSTAT-it për të ardhurat dhe polarizimin “in extremis” në Shqipëri. E citoj:” INSTAT raporton konsumin e familjeve të ndara, 10 përqindëshi më i pasur i popullsisë në njërën anë dhe 90 përqindëshi i mbetur. Sipas këtyre të dhënave, 10 përqindëshi i pasur, rezulton se është bërë ndjeshëm më i pasur. Konsumi mesatar i tyre ishte 138,700 lekë në muaj në 2015-tën dhe u rrit në 158,946 lekë më 2016. Kjo është një rritje mbresëlënëse, prej 14.5%. Problemi është se kjo rritje e konsumit të 10 përqindëshit të pasur, erdhi në kurriz të pjesës tjetër të popullsisë. Sipas INSTAT, 90 për qind e familjeve pati një konsum mesatar prej 63,600 lekësh në vitin 2016, me një rritje minimale nga konsumi 63,200 lekë që ishte më 2015. Rritja e konsumit të 90 përqindëshit të varfër, më 2016, në terma të lekut ishte vetëm 0.6%. Kjo është më e ulët se sa norma e inflacionit. Në terma realë, konsumi i 2016-ës për pjesën dërrmuese të Shqipërisë ishte më i ulët se sa më 2015.” ”

Bazuar te shifrat si të ardhura për frymë, ithtarët që duan të tregojnë se Shqipëria e ka kaluar gjendjen e emergjencës dhe shpërfaq një ekonomi të qëndrueshme dhe një shoqëri demokratike stabile, mund të sjellin si argument shifrat e FMN-së në lidhje me të ardhurat.

Statistikat e Fondit Monetar Ndërkombëtar (FMN), të përditësuara në “Pasqyrën Ekonomike Globale, tetor 2019”, tregojnë se të ardhurat për frymë të pritshme të shqiptarëve, ishin 5,732 dollarë për vitin 2019, duke na pozicionuar në vendin e 102 në botë nga 192 shtete gjithsej, në nivele të ngjashme me Irakun, Paraguajin, Libanin, Libinë etj. Pra, shifra 5,732 $, duket si afër shifrës 6000 $ që caktonte Fareed Zakaria në hyrje të tranzicionit, si kusht për një demokraci të qëndrueshme. Nuk duhet të manipulohemi nga këto të dhëna. Le të shohim më nga afër shifrat e FMN-së.
Në Europë jemi ndër vendet me të ardhurat për frymë më të ulëtat dhe na e kalojnë në renditje vetëm Kosova (4,442 dollarë për frymë, në vend të 111) dhe shtete të ish Bashkimit Sovjetik, si: Ukraina (vendi 125), Moldavia (128). Të dhënat e FMN-së referojnë se edhe një dekadë më parë, Shqipëria ishte e pandryshuar, po në vendin e 102, një tregues ky që flet se rritja ekonomike e vendit nuk ka arritur të jetë më e lartë se e fqinjëve apo se ajo nuk ka prodhuar mirëqenie për qytetarët e saj. Nga vendet e rajonit, më të pasur janë fqinjët e Malit të Zi, me të ardhura për frymë prej 8,703 dollarë ose 62% më të larta se të shqiptarëve (vendi 72). Më pas vjen Serbia, në vend të 87, me 7,398 dollarë për frymë, Maqedonia e Veritu (6,096 dollarë në vend të 95), Bosnja 5742$ (vendi 97). Sot, vendet e Bashkimit Europian kanë të ardhura mesatare për frymë në vit prej 35.8 mijë dollarë ose gati 7 herë më të larta sesa të shqiptarëve, sipas shifrave të FMN-së. Institucionet ndërkombëtare ulën parashikimin për rritjen ekonomike. Shpresat për të pasur më shumë të ardhura janë zbehur, pasi të gjitha institucionet ndërkombëtare kanë ulur parashikimet për rritjen ekonomike të vendit në 2019-n.FMN pret që vendi të rritet mesatarisht me 3%, sipas “Pasqyrës Ekonomike Globale të tetorit,” nga 3.7% që ishte pritshmëria në prill, Banka Europiane për Rindërtim dhe Zhvillim (BERZH) pret që Shqipëria të rritet me 2.8 % këtë vit, duke e rishikuar me ulje prej 1.1 pikë përqindje, në krahasim me raportin e muajit maj. Banka Botërore e pret zgjerimin e ekonomisë në 2.9% për këtë vit.” Gjendja ekonomike e familjeve shqiptare dhe individit, duhet parë edhe në një këndvështrim tjetër, me qëllim që të kemi një pasqyrë reale të saj. Nuk mjafton GDP apo shifrat e të ardhurave për frymë, që dalin nga një përllogaritje e thjeshtë matematikore. Ekonomia duhet analizuar në tërësinë e saj. Si edhe mëtonte Joseph Stiglitz, kur i referohej krizës së Argjentinës: “Një rritje ekonomike, kur borxhi i jashtëm rritet, është e paqëndrueshme”. Rritja ekonomike e bashkëshoqëruar me borxhin është e paqëndrueshme dhe shpesh sjell risqe, sepse mosshlyerja, në kohë bën që asete të mëdha të ekonomisë, të humbin. Ato shkojnë për të shlyer borxhin, falë atij procesi që George Soros, në librin e tij “Kriza e Kapitalizmit Global”, – e quan “Rirreshtimi i tregjeve”. Le t`i qasemi këtij problemi me lupën e nobelistit Stiglitz. Ja si shprehet ai: “GDP është një masë e dobishme e rritjes ekonomike, por nuk është gjithçka dhe fundi i gjithë zhvillimit… Rritja duhet të jetë e qëndrueshme. Ju mund ta rritni GDP-në, duke grabitur mjedisin, duke varfëruar burimet e pakta natyrore, duke marrë hua nga jashtë, por kjo lloj rritjeje nuk është e qëndrueshme … Megjithatë, për shkak se GDP është masë që llogaritet relativisht lehtë, ajo është bërë një fiksim i ekonomistëve.Telashi me këtë është se: “Çfarë ne masim, është për çfarë ne përpiqemi.” Ka raste që vërtet rritja e GDP-së shpie edhe në uljen e varfërisë, ky është rasti i disa vendeve të Azisë Lindore.Kjo ka ndodhur jo rastësisht. Qeveritë atje hartuan politika sociale për të qenë të sigurta, që edhe të varfrit merrnin nga ndarja e përfitimeve. Rasti tjetër është, kur, megjithëse duket se GDP rritet, ajo bashkëshoqërohet me rritjen e varfërisë dhe disa here, madje, shoqërohet me uljen e të ardhurave për individ, që u takojnë shtresave të mesme. Ka disa tregues që shfuqizojnë shifrat që mund të sillen për të ardhurat për frymë, si argument i rritjes ekonomike të një vendi. Të tillë janë: niveli i arsimimit dhe përmirësimi tij, si edhe niveli i shërbimit shëndetësor. Cilësia e jetës në zonat e varfra dhe ato rurale, që t`i afrohet jetës në qytete, pa dëmtuar vlerat e tyre tradicionale. “Paraja në vetvete nuk prodhon liri”, -shprehet Fareed Zakaria. Nëse në mënyrë iluzive mendojmë se moderniteti i blerë me para, si psh: makina luksoze, dyqane moderne, restorante apo resorte, dhe nuk shohim varfërinë, që manifestohet në të ardhurat për frymë, ato realet, në defictin buxhetor, borxhin e jashtëm, salton negative në tregtinë e jashtme, nivelin e ulët të arsimit dhe cilësinë e tij, e cila lë shumë për të dëshiruar, shërbimin shëndetësor të prapambetur, transportin publik arkaik, pensionet tejet të ulëta, strehimin e popullsisë me problem, deri me shtresa “homeless,” cilësinë e ushqimit jashtë kontrollit, zhvillimin urban kaotik, mosmbrojtjen e natyrës, administrimin e pasurive nën dhe mbitokësore, jo në interesin e publikut, dhe shumë aspekte të tjera me probleme, si: financat pubike, moskthimi i kredive, privatizmin e të gjithë tregut bankar; atëhere në mënyrë të gabuar, Ti mendon se vendi po zhvillohet dhe nuk ndalesh të propagandosh se demokracia po funksionon. Ti gënjen, kur thua se jeta e shoqërisë dhe individit është më e lumtur, si edhe deklaroi një ish ministër i financave në Shqipëri, kur tha se: “Lumturia është rritur në Shqipëri me 11%”.
Fundi i Pjesës së parë.

PAVËRTETËSIA E NJË SHKRIMI HISTORIK- Nga Eugjen Merlika

 

Më 31 tetor 2022 gazeta e kryeqytetit “Dita” ka botuar një shkrim me sfond historik me titull “Aspekte shqiptare nga lufta italo-greke” me një porosi të veçantë të redaksisë: “shpërndaje”.

“Lufta italo-greke, 82 vite më parë, e cila filloi më 28 tetor 1940 dhe përfundoi në prill 1941 nuk ka gjetur një pasqyrim të plotë në historiografi”. Kështu fillon artikulli, që është më shumë një renditje këgësh popullore mbi atë periudhë se sa një studim i mirëfilltë historik. Më poshtë autori i artikullit, z. Dilaver Goxhaj, shkruan: “Ajo klasë politike kolaboracioniste e vunë vëndin tonë me akte zyrtare në gjëndje lufte me Greqinë, akte që, veç firmës së Mbretit Viktor Emanuel III, mbanin dhe firmën e kryeministrit kuisling Mustafa Kruja duke e quajtur një okazion për krijimin e “Shqipërisë së Madhe”….

Si rrjedhojë e atij nënëshkrimi nga Mustafa Kruja, Shqipëria pas okupacionit italian po vihej edhe nën okupacionin grek, që do t’i kushtonte veçanërisht Jugut të Shqipërisë. Duke u rreshtuar në anën e agresorit, kolaboracionistët e bënë Shqipërinë, nga një vënd viktimë e agresorit në një palë ndërluftuese, pjesëmarrëse në sulmin kundër Greqisë në krah të Italisë”.

Ky është thelbi i shkrimit të z. Goxhaj. Mund të shmëzohet me zero nga ana historike kur thotë se Mustafa Kruja ishte kryeministri që firmosi aktet zyrtare për gjendjen e luftës me Greqinë, si pasojë e sulmit të saj nga ana e Italisë. Është një pohim krejtësisht i rremë, sepse n’atë kohë Mustafa Kruja kryesonte Institutin e Studimeve Shqiptare dhe ishte senator i Mbretërisë italiane, duke mos patur asnjë post qeveritar. Dihet mirë se Mustafa Kruja u emërua kryeministër më 13 dhjetor 1941 dhe dha dorëheqjen më 3 janar 1943.

Sigurisht autori i artikullit nuk e ka quajtur të rëndësishëm këtë fakt, mbasi në pasigurinë do të kishte hapur historinë e Shqipërisë, në të cilën studjues më të kujdesshëm për të vënë datat e sakta do ta kishin ndihmuar për të mos rënë në një gabim të rëndë përsa i përket së vërtetës historike. Apo ndoshta ndonjë paragjykim johenik ndaj personazhit e ka shtyrë të verë në qendër të mërisë së tij emrin duke menduar se askush nuk do ta verë re. Në fakt redaksia e gazetës “Dita”nuk e ka parë dhe e ka porositur lexuesin ta “shpërndajë” sa më shumë këtë xhevahir të publicistikës. Ky fallsitet historik e kthen në pluhur gjithë qëllimin e autorit për të vazhduar traditën e hershme të shtypit komunist në poshtërimin e personaliteteve atdhetare jo komuniste, që kanë vënë interesat e atdheut mbi gjithçka tjetër, mbi vuajtjet e tyre e të familjeve, mbi flijimet, mbi interesat e tyre vetiake.

Duke u kthyer në pohimet e mësipërme të shkrimit, e vërteta është se nuk ka asnjë dokument të nënshkruar nga ndonjë shqiptar, duke filluar nga Mbreti Zog deri tek Opozita kundër-zogiste jashtë Shqipërisë, pra tek i gjithë qarku i plotë i politikës shqiptare t’asaj kohe, që të ketë “mbështetur pushtimin e Shqipërisë nga Italia” siç mëton z. Goxhaj. Askush nuk e ka dashur pushtimin dhe askush nuk ka qënë në gjendje që ta ndalojë.

Nëse ka ndonjë miratim të detyruar nga qeveria e Vërlacit kundrejt sulmit të Italisë kundër Greqisë, ai nuk ka patur si qëllim skllavërimin e popullit grek, por shpresën për bashkimin e trojeve shqiptare në Shtetin shqiptar. Por nëse ky synim u sendërtua për Kosovën, Dibrën e Zonën e Liqejve apo disa pjesë të Malit të Zi, nuk u arrit të kryhej për trojet e Jugut, Çamërinë dhe Epirin e Veriut, toka që kishin qenë që nga lashtësia territore të Arbërisë e të Vilajetit të Janinës nën pushtimin otoman.

Ka një të vërtetë në pohimet e z. Goxhaj kur ai thotë se Mustafa Kruja përpiqej për “Shqipërinë e Madhe”. Është një pohim i bërë me qëllim poshtërimi të figurës së atdhetarit krutan, në një zë me paditë që i ka bërë atij propaganda sllavofile sërbe e shqiptare. Ai dhe miku i tij Qazim Koculi, ashtu si dhe shumë atdhetarë të tjerë patën si synim kryesor të veprimtarisë politike pikërisht Shqipërinë etnike dhe shmangien e ardhjes së partisë komuniste në pushtetin e Shqipërisë.

Nëse, mbas tetëdhjetë vitesh, ka ndonjë studjues shqiptar që i quan ende këta synime si të padobishme, madje edhe të dëmshme për interesat e vërteta të Shqipërisë, ky fakt na çon në përfundimin se, fatkeqësisht, dogmat e historiografisë komuniste çuditërisht mbeten ende më të fuqishme se sa ligjet më parake të logjikës njerëzore.


Send this to a friend