VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Dy fjalë për Pjetër Arbnorin, Topallin, Bregun, Njëshin dhe listat Nga Elida Buçpapaj

By | May 28, 2017
30 Comments
  • author avatar
    Ilo 3 years ago Reply

    Emrat nuk duhet te dhen nga njeshi po nga Baza ne cdo komun e bashki kjo vlen per te gjitha partit se keto lista na kan servirur deputet injorant kriminel hajdut qe fitoin poste nga sigla epartive kemi djem te mir plot ne bashkit tona me vlera e kontribute skemi pse te votoim te servirur nga Tirana

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 3 years ago Reply

      Po ashtu duhet. Baza i jep emrat e kandidateve.Po gjithçka i neneshtrohet gares te paster dhe transparences. Flm.

  • author avatar
    jeton 3 years ago Reply

    arbnorin nuk e hoqen por e derguan ne nje zone te persekutuar e demokrate( m.madhe),por e shiten drejtuesit lokal dhe ja dhane voten sterkajt,pastaj ne 2009 jozi solli sterkajn per pd dhe ky shkoi prape te mema.shqiptaret ta ndajne te keqen e madhe qe i ka kapluar me nje te keqe te vogel,zgjidhje ideale nuk ka.keto zo. apo kukuvajkat qe cirren duhet te paguajne per humbjen e 2013 dhe sjelljen e dobet ne opozite.pd nuk eshte prone e babes,kane hise edhe te tjer.

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 3 years ago Reply

      Po e di Jeton. E hoqen nga Shkodra. Dhe drejtuesit lokale te PD e shiten dhe ia dhane Sterkajt tamam. Po ishte puç i PD. Ju flm.

  • author avatar
    Lexues i voal.ch 3 years ago Reply

    Shume e nderuar Lida:
    – Gati me vjen “inati” , pse Ju jeni kaq e sakte.
    “GABO” ndonjehere qe te jeshe “kandidate” per listat e Njeshit!!
    Respekte… dhe vazhdo Lida B.

    • author avatar
      Elida Buçpapaj 3 years ago Reply

      Ju flm shume i nderuar Lexues i Voal. Respektet tona.

  • author avatar
    kujtim dracini 3 years ago Reply

    Bravo znj e nderuar.keni ba një analiz të përpiktëpppo

    • author avatar
      kujtim dracini 3 years ago Reply

      O

      • author avatar
        Elida Buçpapaj 3 years ago Reply

        Ju flm shume i nderuar Kujtim Draçini.

  • author avatar
    Çakiçi 3 years ago Reply

    Paulin Sterkaj i ka ble malcort. Nuk ishte faji i Arbnorit per kete. Ne PD Sterkajn nuk e solli Jozefina por Berisha. Jozefina nuk ka bere ndonjehere Mode. Ajo ka ngritur zene si askush ne Parlament duke dhene emrat e te inkriminuarve. Majlinden nuk mund ta ngaterrosh me Jozefinen. Jozefina ka qene nder familjet ma te pasura dhe intelektuale te shkodres. Jozefina nuk krahasohet me laramanet qe shkojme e vijne duke i lepi bëthen kryetarit.

    • author avatar
      voal.ch 3 years ago Reply

      Çakiç i nderum, po tash u ndryshu kryetari, sepse Jozefina ishte njësh me kryetarin e vjetër. Po natyrisht që Jozefina vjen prej një nga familjet ma të mira të Shkodrës, por nuk ka ba asgja për të përndjekurit. Pjetër Arbnorin e hoqën nga Shkodra dhe i ban puç, dhe në PD e kanë tabu me ia përmendë emrin. NUk mund të krahasohej kurrë Pjetri me Jozefinën, e pra Pjetrin e hoqën dhe Jozefinën e ban nënkryetare. Thotë një fjalë e moçme shqiptare, atë që nuk dot me ta ba të tjerët, mos ua baj të tjerëve. Dhe vjen rradha. Por nuk asht fundi i botës, por nëse Jozefina tash i kundërvihet PD dhe në fushatë del kundër Bashës, natyrisht që kjo do të jetë fundosje për te. Ti duhet ta dish mirë se Lulzim bashën e zgjodhi berisha për kryetar. me qenë kishte zgjedhë nënkryetaren e tij, por kur Berisha dha dorëheqjen u desht me e dhabnë dorëheqjen edhe Jozi.

  • author avatar
    kol Vushaj 3 years ago Reply

    Nese do merrej mendimi i elektoratit Jozefina nu diskutohej, ajo perfaqsonte ne parlament shume shtresa ajo ishte pothuaj nji ze i vetem nga veriu i shqiperise, ajo punoje forte per Integrimin e Shqiperise, Ajo denencoje me Emra kriminelet ne Parlament e kudo ne Zyrat e Pushtetit, lenja jashte parlamentit e Jozefines i pa justifikuar

    • author avatar
      voal.ch 3 years ago Reply

      Kol i nderum, ajo vinte prej shtresës të persekutuar, por nuk i ka përfaqësu, ajo ka përfaqësu vetëm interesat personale. Ishte e zgjedhura e Berishës tash 21 vjet. Vjen ky tjetri ka të zgjedhuna të tjera. Kur mungon demokracia brënda partisë këto janë rrjedhojat. Ju përshndes, Elida Buçpapaj

  • author avatar
    Huana Kurti 3 years ago Reply

    PD-ja ne Shkoder ka arrite deri aty sa ka zaptue ndertesen, ku ka seline, pa aprovimin e pronareve dhe nuk paguen asnji cent per qera dhe edhe gjykata na sorollate, tash dy vjet, here paraqitet nji, here jo…shkurti hesapi edhe pse i kam ba me dije te gjithe qe nga Basha, te gjithe deputetet e Shkoders, kryesine e PD-se dhe bashkine Shkoder, kerkush nuk ka denjue as te me pergjegjet me dy rreshta.

    • author avatar
      voal.ch 3 years ago Reply

      E dashtun Hana, turp shume i madh. Po politika shqiptare imiton veç partinë e punës dhe kur nuk ka as drejtësi dhe as media të lira, kështu degradon gjithçka. Po gjithësesi ky abuzim duhet me u ba publik. Ju përshëndes. Elida

      • author avatar
        Huana Kurti 3 years ago Reply

        E nderuara Elda, une kam ba aq sa kam ne dore, asht puna e ju gazetareve qe mund t’i bani publike raste flagrante te tilla. Une mund t’ju nisi historine e kesaj katrahure ne nji paragraf, bashke me kontraten e asaj ndertese.

  • author avatar
    ilirjan 3 years ago Reply

    Vetem ae njeshi Basha kesaj radhe ka premtuar qe nuk do kete ne te ardhmen lista te kryetarit, pra qe do perpiqet te ndryshoje ligjin. Kjo duhet te permendet

    • author avatar
      voal.ch 3 years ago Reply

      I nderumi Ilirjan, duhet të ishte pikë e marrëveshjes ndryshimi i kodit. Nuk e banë. Shumë keq. Sa nuk ka gara të ndershme dhe sistem zgjedhor, aty populli udhëhiqet nga listat, jo nga të zgjedhurit e popullit, por të zgjedhurit e njëshit. Ju përshëndes. Elida

  • author avatar
    Gezim 3 years ago Reply

    Te lexoj rregullisht dhe meriton respekt per çfare shkruan. Une mendoj qe duhet te ishte me thelle reforma ne listat e PD. Enderruam per nje PD madheshtore por 2013 e katandisi keq shume keq ndaj Basha duhej te ishte me radikal

    • author avatar
      voal.ch 3 years ago Reply

      I nderuar Gëzim, jam plotësisht dakord me ju, por tani s’ka alternativë tjetër. Ju flm shumë. Përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    besimndregjoni 3 years ago Reply

    Te falenderoi per opinionin Elida Bucpapa. Problemi nuk eshte tek lista por tek komunistizimi i PD ndaj shtreses se te perndjekurve politike. Kjo PD ka 27 vite qe po e bren nga brenda me ideollogjine komuniste shtresen e vuajtur qendrestare dhe te vlerave sic jane te perndjekurit politik. duke besuar ne te dhe ajo duke i perjashtuar nga politikberja sic ishte rasti i tanishem. qe per 90 dite mbajten gjalle cadren e lirise duke besuar se do te ngrihej republika e re. realisht u forcua republika e vjeter komuniste.

    • author avatar
      voal.ch 3 years ago Reply

      I nderuar Besim Ndregjoni, keni shumë të drejtë dekomunistizimi është kusht i domosdoshëm. Personlaisht nuk isha për çadrën, por tani alternativa është ose me Edi Ramën ose me Ilir Metën ose me Republikën e Re. Nderimet dhe të falat tona, të Skënderit e të mijat

  • author avatar
    Fisniku 3 years ago Reply

    Nje super analize e nderuar znj. Buçpapaj…
    Urime

    • author avatar
      voal.ch 3 years ago Reply

      I nderuar Fisnik, ju flm shumë, përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    Linda 3 years ago Reply

    Zonja Elida, ne pergjigje te nje komenti Ju thoni: kur mungon demokracia brenda partise, keto jane rrjedhojat. Lind pyetja, pse quhet Partia Demokratike? A ka nje figure te paster qe nuk i ka ndyer duart dhe ka punuar denjesisht dhe vertet ka dhene kontributin per te miren e ketij vendi te jete ne krye te partise?

    • author avatar
      voal.ch 3 years ago Reply

      E dashur Linda, keni shumë të drejtë, por kjo asht e vërteta. Urojmë që ky projekti i Republikës të Re të jetë për demokracinë e vërtetë.Zhgënjimi jonë është 26 vjeçar. Urojmë që të kthehet e mbara. E mira është se qytetarët nuk rrehen më! Ju përshëndes!

  • author avatar
    Gegtos 3 years ago Reply

    Respekt per shkrimet tuaja .

    • author avatar
      voal.ch 3 years ago Reply

      Geg-Tosk, ju flm shumë, përshëndetjet e mia. Elida

  • author avatar
    Frano Kulli 3 years ago Reply

    Falemnderit per permendjen e rastit te Pjetrit (Arbnorit) si ilustrim. E vertet qe te gjithe keta i ka sjelle Berisha aty. Sepse, secili, ne menyren e vet i duheshin Berishes. Po berishen kush e solli… ?

  • VOAL 3 years ago Reply

    […] Në Portalin tuaj të nderuar VOAL, lexova artikullin e zonjës Elida të 28 majit, me titull “Dy fjalë për Pjetër Arbnorin, Topallin, Bregun, Njëshin dhe listat”. Më bëri përshtypje shu… […]

Komentet

Leave a Reply to voal.ch Cancel reply

OVL TË UÇK JASHTË MISIONIT STATUTAR TË SAJ – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

    Kudo në botë veteranët, me simbolet e tyre, ish-luftëtarë për liri, nderohen dhe respektohen, për shërbimin e bërë ndaj Atdheut. Për misionin e tyre, të pas luftës, ata kanë një statut, që përcakton detyrat dhe sjelljen e tyre si veteranë.
     Krejt ndryshe është sjellur dhe vazhdon të sillet OVL të UÇK-së! Që nga themelimi, misioni i kësaj Organizate është jo statutar. Qasja e saj është tërësisht e gabuar. Në vend të mendimit dhe veprimit racional, ajo ka manifestuar mujëshi dhe arrogancë, deri në rrugaçëri të hapur. Ajo është “xhandar” rezervë, “për të futur hundët kudo”, madje, duke kulmuar me hyrjen dhunshëm në sallën e Kuvendit të Kosovës, për ta bërë ligjin e të fortit!
     Krerët e OVL të UÇK-së, pa dallim, secili ka qenë më “betër” se tjetri. Kanë pushtuar sheshe e bulevarde, kinse, në mbrojtje të “luftetëtarve”, të “komandantëve çlirimtarë”, të “gjeneralëve të lavdishëm”, edhe pse ata janë dënuar për krime faktike, nga më të ndryshmet. Nuk ka krim politik, ekonomik apo ordinier, ku të mos jenë pjesë anëtarë të kësaj Organizate, tashmë, namkeqe në Kosovë.
     Është i njohur roli i eksponentëve të OVL të UÇK-së, në përçarjen e popullit të Kosovës, duke e ndarë atë në “krahun e luftës” dhe “krahu i paqës”. Sipas krerëve të kësaj Organizate dhe të disa militantëve të saj, “krahu i luftës”, që nënkupton PAN-in e sotëm, ndërsa “i paqës” LDK-ja!
     E vërteta është se, pikërisht, LDK-ja, kryetari i saj Dr. Ibrahim Rugova, Ai që nismoi përgaditjen për luftë, si opsion rezervë, nëse dështon paqja, qysh në vitet `90-a. Dërgimi i djemëve të Kosovës, për përgaditje ushtarake në Shqipëri; krijimi i Forcave të Armatosura të Republikës të Kosovës (FARK). Por, Shtetet e Quintit, u përcaktuan që Kosova të bëjë politikë paqësore. Rugovës, si përfaqësues legjitim i popullit të Kosovës, i thanë prerazi: “Nëse vazhdoni përgaditjen për luftë dhe krisma armësh, rruga e mbarë pa ne!” Dhe, kjo nuk ishte as lutje, as këshillë, por, thjeshtë, urdhër. Këtë e dëshmojnë edhe të pranishmit tjerë, që nuk janë hiç më pak se Akademikë.
     LDK-ja mbajti në organizim oficerët e karrierës dhe kuadrin nga LDK-ja, duke përtërirë edhe FARK-un. Dihet pjesëmarrja në luftë “e krahut të paqës”. Komandantët: Fatmir Limaj e pranon: “pothuaj se, të gjithë ushtarët na vinin nga LDK-ja”; Ramush Haradinaj thotë: “98 % të angazhuarëve në luftë, ishin të LDK-së”.
     Kaq shumë e kanë përsëritur gënjeshtrën “e krahut të paqës”, sa në një emision – Debati -, në TV Dukagjini, moderatori ia përmendi këtë kuadrit të LDK-së, Gazmend Muhaxherit. Por, Gazi iu përgjigj se “luftën e kemi bërë ne, LDK-ja”. Ai ishte njëri nga kuadrot e FARK-ut dhe i burgosur në vitet `90-a. Ndëkohë që, në shumë raste, kuadrot e kësaj partie i heshtin faktet, të vërtetën.
     Shantazhi, kërcënimi i krerëve të OVL të UÇK-së ndaj institucioneve, popullit të Kosovës, ka qenë dhe mbetet aktiv, sa herë që PAN-i i tyre ua kërkon.
     Ishte turp kombëtar, pranimi i këmbimit të territorit tokësor të Kosovës, për liberalizimin e vizave! Presioni i protestave të OVL të UÇK-së, frikësoi Isa Mustafën për humbjen e postit të kryeministrit dhe bashkë me Hashimin falën mijëra hektarë tokë.
     Në popull koalicioni qeverisës LDK-PDK, ngjallë frikë të bazuar dhe neveri të skajshme. LDK-së, si parti, i faturohen rrejshëm marrëveshjet sekrete, sepse ato i bënë klani brenda Kryesisë Qendrore dhe i legjitimon, me shantazh e dhunë politike, Këshilli i Përgjithshëm, me votimin aklamativ, të tufëzuar, blegtoral! Me këtë koalicion, plus minoritetet, janë realizuar të gjitha marrëveshjet konspirative, të pista:
1) “Zajednica”, (pavarësisht se kundërshtoi Gjykata Kushtetuese);
2) zgjedhja e Hashimit president;
3) demarkacioni “me betë e rrëfetë” e Isës dhe Hashimit se “Kosova nuk humbë asnjë milimetër tokë”;
4) shkarkimi i rektorit Ramadan Zejnullahut, pse nismoi hetimin për diplomat e Prof. Dr. të SHIK-ut në Universitet, i realizuar nga anëtarët e Komisionit të        PAN-it dhe dy anëtarë të KP të LDK-së, të “zgjedhur” nga Isa kryetari;
5) pagesa e shumë mijëra “veteranëve” të rremë, të propozuar nga komisioni i OVL të UÇK-së (PAN) dhe të aprovuar nga kryeministri i atëhershëm Isa            Mustafa dhe të tjera pisllëqe, për të cilat, kryekrerët klanorë, me sejmenët e tyre, të LDK-PDK, kanë një “ujdi”, për mbrojtjen reciproke të interesave            biznesore individuale e grupore.
     Ju, manipulatorë të OVL të UÇK-së, abuzuat me besimin e dhënë, për të hartuar listat e veteranëve dhe nga 12.700, sa e pranon shefi i SHP të UÇK-së, Sylejman Selimi dhe komandantët kryesorë të Drenicës dhe të FARK-ut, i shumëzuat në 76.000 kërkesa, duke shpërdoruar dhjetra miliona euro të buxhetit shtetëror! Kërcënuat me protesta për paratë e ngutshme dhe kryeministri Isa Mustafa bëri fajin fatal, pa bërë asnjë verifikim të vërtetësisë të “dëshmive të veteranëve”, nën presionin tuaj, filloi lëvrimin, dhënien e parave të shtetit të varfër të Kosovës. Dhe, po të vazhdohet ligjësimi i mëtejmë i këtij makro-falsifikimi, shifrat shpërdoruese do të jenë miliardshe!
     Kryetari i OVL të UÇK-së në Shqipëri, gjeneral Spiro Butka, ngulmon se nga Shqipëria janë, gjithsejt, 186 veteranë, pjesë e luftës së Kosovës. Por, manipulimi ka qenë enorme dhe vazhdojnë të paguhen 3.000 “veteranë”, madje numri, tashmë, është rritur përtej kësaj shifre! Ai akuzon, me emër e mbiemër, një ish-kryetar të OVL të UÇK-së, se ka shitur “Dëshmi të Veteranit” dhe në bashkëpunim me miqtë e tij në Shqipëri, ka hapur dyqane e biznese.
      Hipokrizia dhe cinizmi i kritikëve të Specialës
     Të gjithë ata individë apo parti politike, të cilët akuzojnë Hashim Thaçin e Kadri Veselin, pse ngulmonin që Gjykata Speciale të aprovohet nga Parlamenti i Kosovës, janë hipokritë dhe amoralë politikë. Kishte dy arsye bazike, që krijimi i kësaj Gjykate ishte domosdo:
     1) Krimi kishte ndodhur gjatë dhe pas luftës në Kosovë. Janë ekzekutuar, të listuar e ngeshëm, ushtarakët luftëbërës, përfshi edhe Ministrin e Luftës, Kolonel Ahmet Krasniqi; fitimtari i Betejës së Loxhës, Kolone Tahir Zemaj, me shumë shokë. Janë vrarë në pusira, ditën me diell dhe natën me hënë e pa hënë, bashkëpunëtorët e Ibrahim Rugovës; kryetarë të komunave; veprimtarë të LDK-së; gazetarë me kurajo profesionale e qytetare. Janë vrarë kuadro dhe luftëtarë të LPK-së. Dhe, vërtetësia nuk ka nevojë për dëshmitarë, sepse varret e tyre janë anekënd Kosovës. Madje, nuk janë as 100 dhe as 200, por, disa qindra, përfshi edhe ata që nuk kanë as varre. Janë edhe shumë të dajakosur dhe të plagosur, të cilët “robi i ka vrarë, por Zoti i ka mëshiruar, shpëtuar”, për ta vazhduar jetën me plagë trupi dhe shpirti – njëherësh.
     2) Bota Demokratike, e angazhuar politikisht, ushtarakisht, materialisht, që ka derdhur miliarda euro, për ta shpëtuar dhe mbijetuar popullin e Kosovës, nga genocidi vrastar, ekzodi i dhunshëm, me qëllim të mohimit të përjetshëm të Atdheut stërgjyshor, nuk mund të mbyllë sytë, kur krimet vrastare i vazhdojnë bandat shqip-folëse, edhe pas dëbimit nga NATO-pakti të soldateskës serbo-sllave.
     Edhe nëse Parlamenti i Kosovës, do ta refuzonte kërkesën për krijimin e Gjykatës Speciale, atë do ta bënte OKB-ja. Sepse, misioni i Botës Demokratike, i kryesuar nga SHBA dhe Evropa e Bashkuar, është i shënjtë. Ajo nuk njeh kufi, komb, racë, fe, kur cënohen të drejtat e njeriut. Ajo nuk merr leje nga sadamër e kadafër me shokët e tyre kriminelë, kur vendosë shporrjen e tyre nga pushteti i përgjakur. Por, vepron me zjarr e hekur, për t`i mposhtur, duke sjellur lirinë për popujt e shtypur, nga kriminelët, qofshin ata edhe vendorë.
     Pafytyrësia nuk ka kufi. Shkaktarët potencialë, që kanë detërminuar krijimin e Gjykatës Speciale jashtë Kosovës, janë më të zëshmit që “kjo gjykatë duhet të jetë në Kosovë, sepse ne i kemi kapacitetet e mjaftueshme, për t`i hetuar, gjykuar dhe dënuar kriminelët, qofshin ata gjatë luftës apo të pas luftës!?” Për këtë, përgjigje sa të saktë, aq edhe të drejtëpërdrejtë, ka dhënë Hashim Thaçi, qoftë nga pozita e zëvendëskryeministrit, qoftë nga ajo e presidentit: “Është shantazhi, kërcënimi, deri në vrasjen e dëshmitarëve, që ka bindur Qendrat e Vendosjes Ndërkombëtare, që Gjykata Speciale të funksionojë jashtë Kosovës”. Ai ka adresuar dyshimin e bazuar edhe tek një subjekt politik, i cili u ka kushtuar vëmendje të përhershme pakësimit të dëshmive të mundshme. Këtë të vërtetë e faktojnë edhe 22 dëshmitarët potencialë të kësaj Gjykate, të ekzekutuar ndër vite, madje, njëri syrësh këtë vit.
     Drejtësia në Kosovë është e betonuar, e dështuar. Kishte kohë të mjaftueshme, tej dy dekadave, për të parandaluar dhe ndëshkuar krimin e organizuar vrastar në Kosovë. I heshti krimet, njësoj siç bëri UNMIK-u dhe krerët social-komunistë të Tiranës zyrtare, të dy palët pjesë e këtyre krimeve makabre. Kurti u vet-demantua se kjo Gjykatë duhet të vendoset në Kosovë, kur dështoi në organizimin e Vettingut, për personelin e drejtësisë, prokurorët dhe gjykatësit. Ata refuzuan dhe e bojkotuan me prepotencë, mujëshi dhe arrogancë, deri në mospërfillje dhe rrugaçëri. Rrjedhimisht, e dështuan nismën e ministrës profesionale e simpatike të drejtësisë, për Vettingun, si alfa nismore e çkapjes të drejtësisë, të shtetit.
     Të apostrofuarit e parë të Gjykatës Speciale, presidenti Thaçi dhe ish-kryeparlamentari Veseli, vazhdojnë të kenë qasje të dinjitetshme, edhe për pritjen e mundshme të ballafaqimit me drejtësinë. Këtë e dëshmon edhe reagimi mospajtues i kreut të PDK-së, Kadri Veseli, për protestën e paralajmëruar të OVL të UÇK-së. Arsyetimi i kryetarit Veseli është veprim i duhur dhe racional. Si i tillë është mirë të respektohet edhe nga organizatorët e rrëmujshëm dhe kontravers. Sepse protestat do ta justifikonin palën akuzuese, për mënyrën e nxituar të akuzës publike, ende pa e miratuar gjykatësi i çështjes, me arsyetimin se Thaçi dhe Veseli, po punonin, fshehurazi, për zhbërjen e Specialës.
     Thirrja e OVL të UÇK-së, në emër të popullit, paushall e falsifikueshëm, për zhbërjen e Gjykatës Speciale, ngaqë të gjitha sondazhet e dëshmojnë se 70 % e popullit të Kosovës aprovon drejtësinë e kësaj Gjykate, pa paragjykuar fajësinë e emrave të veçantë. Disa syrësh janë intervistuar dhe mund të pasojnë edhe akuzat për krimin e vrasjes, kryesisht, të kundërshtarëve politikë shqiptarë. Andaj, me protesta duan t`i bëjnë pjesë aprovuese të krimeve të tyre edhe veteranët e pafajshëm, të cilët janë angazhuar në luftë kundër pushtuesit, me përkushtim atdhetar, pa menduar për interesa dhe përfitime personale.
     Zhurma e OVL të UÇK-së, për zhbërjen e Gjykatës Speciale, është një mision i pamundur dhe vetëdiskreditues për organizatorët. Si Organizatë kurrë nuk ka ngritur zërin, aq më pak protestuar, për viktimat e pafajshme, për fëmijtë jetimër, që i shtohen Kosovës edhe pas çlirimit të Kosovës. Përkundrazi, ka fakte të pademantueshme, se disa nga organizatorët e sotëm, dje kanë festuar ekzekutimet e kundërshtarëve politikë.
     Më në fund, është koha për reflektim dhe pendesë të sinqertë. OVL të UÇK-së ka nevojë të maturohet, të mos përsërisë marrëzirat, që dëmtojnë edhe më tej reputacionin e saj. Kam bindjen se në radhët e kësaj Organizate, ka veteranë të devotshëm, të cilët, assesi, nuk pajtohen me aventurat të krerëve të handakosur.

FLETËRRUFEJA KUNDËR ERNEST KOLIQIT DHE MARTIN CAMAJT – Nga Frank Shkreli

Miqtë e mi mos u shqetësoni shumë me shkrimin e ditëve të fundit të Auron Tares për Ernest Koliqin dhe Martin Camajn.  Pikëspari, aty nuk ka asgjë të re që nuk e kemi ditur më parë mbi veprimtarinë e këtyre dy shkrimtarëve të njohur shqiptarë në mërgim por edhe të tjerëve më pak të rëndësishëm, të akuzuar nga regjimi komunist i Enver Hoxhës si tradhtarë dhe kolaboracionistë — gjatë Luftës së dytë Botërore dhe menjëherë pas Luftës II si dhe gjatë luftës së ftoftë 1945-90.  As rruga drejtë zyrave ku Tare thotë se i ka “zbuluar” dokumentet, nuk është aq e pa njohur për të tjerë individë të interesuar për atë periudhë, ashtu siç nuk janë të panjohur edhe dokumentet nga të cilat ai pretendon se ka nxjerrë informacionin.  Gjithashtu, në këtë shkrim nuk ka asgjë të re mbi veprimtarinë e tyre në periudhën për të cilën bëhet fjalë e që vet Koliqi dhe Camaj nuk e kanë bërë të njohur kur ata ishin gjallë — të dhëna këto disa prej të cilave janë edhe pjesë e biografisë së tyre.

 

Unë kam qenë me fat se kam njohur dhe jam takuar dhe biseduar me Ernest Koliqin disa herë gjatë qëndrimit tim si refugjat politik në Romë në vitet 1969-1970 dhe me Martin Camajn kam qenë në komunikim.  As njëri, as tjetri kurrë nuk kanë mohuar asgjë nga veprimtaria e tyre publike ose zyrtare, përfshirë bashkpunimin me agjencitë perçendimore për të rrëzuar regjimin komunist të Enver Hoxhës.

 

“Dritëhije në histori”, megjithë pretendimet e autorit Tare dhe të botuesit, “studimi” në fjalë, nuk është as i rrallë as origjinal.  Janë shkruar libra dhe artikuj sa të duash në lidhje me këto ngjarje dhe me atë periudhë si dhe mbi rolin e diasporës shqiptare, në përgjithësi, në përpjekjet e saj për të rrëzuar regjimin komunist të Enver Hoxhës.  Ata që nuk kanë hequr gjë nga ai regjim –siç mund të jetë Auron Tare dhe ndonjë tjetër përkrahës i ideve të tija — mendojeni veten duke jetuar në Itali, në Evropë ose në Amerikë në periudhën për të cilën bëhet fjalë, duke ditur se si pasojë e arratisjes tënde për të shpëtuar jetën nga vdekja e sigurt në dorë të regjimi komunist, Enver Hoxha kishte burgosur, dënuar madje edhe me vdekje ose dërguar në kampe përqendrimi të afërmit tuaj, vetëm e vetëm se nuk pajtoheshin me atë regjim.  Nuk do punonit ju me perendimorët për të rrëzuar atë regjim, duke i ditur krimet e tija kundër popullit të vet dhe familjeve tuaja – për të bashkpunuar,pikërisht, me këta perëndimorë të cilët sot i konsiderojmë si aleatët më të ngushtë të Kombit shqiptar?

 

Këto punë duhen shikuar pak edhe në kontekstin historik të kohës.  E vërteta është se ajo ishte një periudhë e luftës së ftohtë kur agjencitë perëndimore ishin të angazhuara, jo vetëm me diasporën shqiptare por me të gjitha diasporat, sidomos në Shtetet e Bashkuara, nga vendet komuniste lindore, në përpjekje për të rrëzuar regjimet komuniste në Evropën Lindore, të instaluara dhe të kontrolluara nga komunizmi ndërkombëtar.  Duke lexuar shkrimin në fjalë, m’u kujtuan programet e Radio Tiranës, në atë kohë, kur fliste për “tradhëtinë” dhe për “kolaboracionizmin” e tradhëtarëve të kombit: Koliqit, Fishtës, klerit katolik e shumë intelektualëve të tjerë shqiptarë të larguar nga Atdheu, për të cilët Auron Tare “zbulon” të “fshehtat” në shkrimin e tij të ditëve të fundit.  Ky artikull i gjatë – i cili pasi është prej disa faqesh, nuk mund të konsiderohet ndoshta si fletërrufe tradicionale e kohës së komunizmit – por për nga mesazhi definitisht është si dikur, në frymën e “një goditje të shfaqjeve të huaja”, kundër Ernest Koliqit dhe Martin Camajt – por, fatkeqësisht, ndodhë jo në kulmin e luftës së ftohtë, por në kohën e sotëme nën rrethana krejt ndryshe nga koha e komunizmit – në një kohë kur Shqipëria është anëtare e NATO-s, e kësaj organizate “imperialiste” ushtarake e botës perëndimore që strehoi kundërshtarët e komunizmit, si Koliqat edhe Camajt e botës shqiptare, për t’i shpëtuar nga komunizmi, ndërkohë që pretendohet se Shqipëria është një demokraci me synime për antarësim në Bashkimin Evropian.  Intelektualët shqiptare, si në Shqipëri ashtu edhe në diasporë, si Aron Tare me shokë, ose janë të konfuzuar moralisht dhe intelektualisht, ose janë të djallëzuar në pikëpamjet e tyre.

 

Botimi i shkrimeve të tilla – siç duket në vijim –pasi botuesi premton pjesën e dytë së shpejti, duket gati si një masë deshpëruese për të justifikuar të kaluarën enveriste dhe krimet e saja duke krahasuar xhelatin me viktimën, regjimin enverist vrarës e kriminal, me kundërshtarët politikë të atij regjimi që bredhnin rrugëve të botës, pa shpresë dhe pa përspektivë.   Më thoni zotërinjë të ndershëm, nëqoftse ju ka mbetur sadopak ndershmëri intelektuale, kush kishte të drejtë për të ardhmen e Shqipërisë dhe të Kombit shqiptar: Enver Hoxha me regjimin dhe mbështetësit e tij apo intelektualët me prirje dhe edukatë perëndimore, siç ishin kundërshtarët e atij regjimi, Profesorët Ernest Koliqi dhe Marin Camaj?

 

Mua nuk më shqetëson aspak “studimi” i Auron Tares, sepse ky shkrim fletërrufe nuk mund të dëmtojë hiç asnjërin prej këtyre personaliteteve të letrave shqipe.  Po të mund të bëhej një gjë e tillë do e kishte bërë Enver Hoxha për 50-vjet, por as ai nuk ia doli dhe nuk do ia dalin as Auron Tare me shokë.  Veprat e Koliqit, Camajt e Fishtës janë të përjetëshme, madje sa më shumë baltë të mundoheni të hidhni kundër tyre aq më e fortë bëhet mbështetja për ta dhe për veprat e tyre.

 

Por gjëja që duhet të shqetësojë çdo shqiptarë anë e mbanë trojeve tona dhe në diasporë është ajo që vihet re si një përpjekje e hapur aktuale në Shqipëri — madje edhe në qarqet intelektuale, akademike dhe mediatike për të krahasuar xhelatin me viktimën – me qëllim për të justifikuar krimet e regjimit komunist të Enver Hoxhës ndaj kundërshtarëve të tij, me pretendimin se të gjithë kundërshtarët e atij regjimi ishin tradhëtarë, siç ishin anti-komunistët Koliqi e Camaj – kolaboracionistë me pushtuesit dhe si të tillë meritojnë që të fshihen nga historia dhe të denigrohen, ose të pakën kontributi i tyre të minimizohet.

 

Ernest Koliqin, ashtu siç e njoha megjithse për një kohë të shkurtër, nuk do të shqtesëohej për hiç për shkrimin e Tares.  Përkundrazi do kënaqej prej gazit duke qeshur me zë, i vetdijshëm për efektet pozitive afatgjata të punës së tij të palodhëshme dhe veprës së tij patriotike në dobi të Kombit të vet – por edhe i lënduar për mos njohjen e këtij kontributi nga bashkatdhetarët e vet.  Në një letër që Koliqi i ka dërguar mikut të vet, Karl Gurakuqit me 3 dhjetor, 1960, për të shënuar Ditën e Pavarësisë së Shqipërisë, I shpreh këto ndjenja:“Karl i dashtun, të falem nderit për fjalët që më drejton me rasën e 28 Nandorit dhe për urimet që më ban. Ti ma parë se unë, mandej unë pak ma vonë, jemi përpjekë, me mendje të ndritun e pa mburrje qesharake, si disa, për nji zhvillim shpirtnuer të popullit shqiptar. Në vend të nji shpërblimi të merituem mbas djersës e mundit të derdhun, patme shpifje, të shame e përçmime. Në fund edhe mbetme pa Atdhe, për të cilin lodhem trutë e pësuem ngashrim shpirtit. Ani: puna që kryejmë e ka shpërblimin në vetvete dhe në kuptimin e disa dashamirëvet të pakët. S’pres kurrgja të mirë nga masa e shqiptarëvet të sotshëm, por shpresoj se trashëgimia letrare qi lam pas vehtes, ka me u njoftë si tharm rilindje, breznive t’ardhshme”, ka shkruar Koliqi.

Unë, dhe shpresoj të gjithë ata “dashamirës të paktë” të tij, të cilëve iu referohej Koliqi në letrën dërguar mikut të tij Karl Gurakuqit, 60-vjetë më parë, e kujtojmë sot këtë burrë të madh të Kombit, me bindje të plotë se vepra e tij patriotike dhe e bashkpuntorëve të tij në Kosovë në vitet 1941-1944, ka shërbyer — gjatë dekadave të vështira që pasuan, jo vetëm në Kosovë, por edhe anë e mbanë trojeve shqiptare pas Luftës II Botërore — si “tharm rilindjeje” që çoi, më në fund, në atë që sot e njohim si Republika e Kosovës, shtet i lirë, i pavarur dhe demokratik.  Në bashkpunim me aleatët më të mirë të Kombit shqiptar, përfshirë Shtetet e Bashkuara të Amerikës, qëllimi i Koliqit dhe Camajt ishte, “me hy në valle me popuj të tjerë jo si evropianë të mbrapambetur e të denjë për muze, por si nji Komb që ndien thellësisht nevojën e naltësimit moral e shoqnuer dhe që ka në mendje e në zemër të vet mundësitë me u ngjitë në shkallë e me u vu në radhë qytetënore baras me shokë”, pa kërkuar asgjë për veten.  Ndryshe nga auron taret e botës shqiptare, ky është Ernest Koliqi që dua të kujtoj unë sot dhe gjithmonë, por edhe Martin Camajn, bashkpuntorin e tij të ngusht në zhvillimin shpirtëror të popullit shqiptar, gjatë atyre ditëve dhe viteve të gjata në mergim.

Nga ideatorët e shkëmbimit të territoreve, në Prishtinë e Tiranë – nuk pritet asgjë më pak se dorëheqja* – Nga Frank Shkreli

Para nja 10-ditësh botova artikullin me titull “Ambasadori amerikan që ka dhënë dorëheqjen për të shpëtuar Shqipërinë”, në kujtim të një miku të madh të shqiptarëve, ish-diplomatit, ish anëtarit të Kongresit dhe ish ambasador i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, në Greqi dhe në Mal të Zi, më shumë se një shekull më parë, njëkohsisht edhe mik i Presidentit Woodrow Wilson — Xhorxh Fred Uilliams.

Gjatë një vizite në Shqipëri në vitin 1914, Ambasadori Williams u bë dëshmitar i disa tmereve se çfarë po bënin të huajt përball Kombit shqiptar në atë kohë, një fat tragjik për të cilin ai, në rolin e ambasadorit amerikan, kishte njoftuar Washingtonin.  Ndoshta ishte periudha më tragjike për shqiptarët, sipas disa historianëve.  Si dëshmitar i situatës së mjeruar, ku fqinjtë e Shqipërisë, të përkrahur nga fuqitë e mëdha evropiane të saj kohe, donin veç të kafshonin pjesë të tokës shqiptare nga veriu në jug, nga lindja e deri në perëndim të territorit të Kombit shqiptar.  Si përfundim, në protestë për krimet që kishte parë gjatë një vizite në Shqipëri, ai ka dhënë dorëheqjen nga detyra e ambasadorit amerikan në Greqi dhe në Malin e Zi, me qëllim për të ngritur zërin ndaj asaj “çnjerëzie të vërtetë”, siç e ka quajtur ai gjëndjen tepër të rëndë, me të cilën përballej në atë kohë Kombi shqiptar, sepse ishte i bindur, moralisht dhe politikisht, se “kështu duhej të veproja”, i ka komunikuar ai Washingtonit pas dorëheqjes së tij për shkak të tmereve që po bëheshin kundër shqiptarëve, sidomos nga ana e Greqisë e cila kish shpërgulur dhjetëra mijëra shqiptarë me dhunë dhe kishte bërë masakra të tmershme kundër shqiptarëve — e për të cilat kishte qenë vet dëshmitar.  

Duket se historia po përsëritet, megjithëse në një nivel tjetër dhe me aktorë të tjerë, natyrisht.  Një-qind vjet më vonë, ende në Ballkan flitet për “shkëmbime territoresh”, “korigjim kufijsh” e ku ta di unë, midis Serbisë dhe Kosovës, gjithmonë në kurriz të interesave shqiptare, por kësaj radhe –jo nga të huajt, historikisht, mbështetës të interesave anti-shqiptare të fqinjëve, por nga të vetët, nga udhëheqësit e votuar nga votuesit shqiptarë.

Le të kujtojmë se para nja një viti ose më shumë, ideatorët e idesë së “shkëmbimit” ose “ndarjes” të territoreve midis Serbisë dhe Kosovës – siç i quan ata John Bolton, ish-këshilltari i Sigurisë Kombëtare në Shtëpinë e Bardhë — donin t’ia “shisnin” botës idenë se nuk ishin ata baballarët e këtij projekti, por ishte Amerika që donte një gjë të tillë, në kuadër të procesit për normalizimin e marrëdhënieve ndërmjet të dy vendeve.

Gjatë një konferencë shtypi në Ukrainë pothuaj një vit më parë, John Bolton ishte shprehur në lidhje me këtë temë duke thenë se, “Politika jonë, politika e Shteteve të Bashkuara është që nëse të dyja palët arrijnë marrëveshje, ne nuk e përjashtojmë rregullimin territorial.”  Kjo nuk është një deklaratë që mund të quhet “ideatore” e shkëmbimit të territoreve midis Kosovës dhe Serbisë. Por, për të justifikuar planet e tyre absurde, ideatorët e vërtetë të kësaj ideje donin t’ia veshnin Boltonit dhe Shteteve të Bashkuara se shkëmbimi ose korigjimi i territoreve midis Kosovës dhe Serbisë, ishte një ide që, jo vetëm mbështetej por vinte nga Washingtoni.  Për një kohë, kjo gënjeshtër, në të vërtetë, edhe besohej nga disa.

Ky debat u ri-ndez ditët e fundit nga deklarata e ish-Këshilltarit të Shtëpisë së Bardhë për Sigurinë Kombëtare, John Bolton, i cili u shpreh se ideatorët e vërtetë për “shkëmbimin e territoreve” ishin Hashim Thaçi dhe Aleksandër Vuçiq.  “Nuk ka qenë ideja ime shkëmbimi i tokave, janë udhëheqësit e Kosovës dhe Serbisë që e kanë kërkuar”, një gjë të tillë.  Ndërkaq, John Bolton nuk e përmendi me emër Kryeministrin e Shqipërisë, Edi Rama si njërin prej ideatorëve të shkëmbimit të territoreve midis Kosovës dhe Serbisë, por kjo ide ka filluar moti, të pakën katër vjet më parë në takimin e parë në Nish midis Vuçiqit dhe Ramës, pa pjesëmarrjen e Kosovës, dhe ka vazhduar të diskutohet edhe në takimin në Nish midis këtyre dy udhëheqësve, dy vjet më parë, siç shkruan edhe aktivistja serbe për të drejtat e njeriut, Sonja Biserko.

Kryeministri Rama mund të mohojë se bënte pjesë në këtë projekt – megjithëse nuk jam i sigurt nëse mund të bindë njeri me mohimin e tij.  Nuk besoj se ai mund të mohojë se — në minimum — Kryeministri shqiptar i kishte dhenë bekimin e tij këtij projekti për shkëmbimin e territoreve shqiptare midis Kosovës dhe Serbisë.  Për më tepër, nuk është e qartë se çfarë roli ka luajtur në këto bisedime edhe këshilltari i Z. Rama, ish-Kryeministri britanik Tony Blair.

Pika e parë e 14 pikave të Woodrow Wilsonit kërkon që, “Pasi të jenë arritur marrveshjet publike për paqë, në mënyrë trasparente, nuk duhet të ketë asnjë marrëveshje private ose ndërkombëtare, por vetëm duhet të vazhdojë gjithmonë diplomacia e sinqertë dhe në syrin e publikut”.  Ideatorët e shekullit XXI për shkëmbim të territoreve shqiptare midis Serbisë dhe Kosovës, janë gjithashtu në kundërshtim edhe me pikën 11 të 14 pikave të Wilsonit për pavarësinë e kombeve, ku thuhet se, “…marrëveshjet midis vendeve të Ballkanit dhe me njëra tjetrën, duhet të vendosen në bazë të marrëdhënieve miqësore dhe në përputhje me kufijtë e caktuar historikisht, sipas kombësisë dhe identifikimit si dhe në bazë të garancive ndërkombëtare për pavarësi politiko-ekonomike dhe integritet territorial të disa shteteve ballkanike”.

Siç dihet, bisedimet midis aktorëve të lartë-përmendur, për shkëmbim territoresh midis Serbisë dhe Kosovës, nuk janë mbajtur as në publik, as nuk ishin transparente.  Në të vërtetë, ishin një shkelje flagrante e garancive ndërkombëtare për të drejtat “ekonomiko-politike dhe për sovranitetin territorial” të Republikës së Kosovës.  Prandaj, ato bisedime të fshehta anti-shqiptare përfunduan kështu si përfunduan – në dështim të plotë dhe në dem afatgjatë të Republikës së Kosovës në veçanti dhe të interesave kombëtare të shqiptarëve në përgjithësi, pasojat e të cilave është tepër heret të llogariten.

Kur e pa situatën tragjike që po pësonte Kombi shqiptar një shekull më parë, ambasadori amerikan George Fred Williams, i shtyrë nga ndjenjat morale dhe njerëzore, vendosë të jepte dorëheqjen nga posti i tij lartë diplomatik, vetëm e vetëm, për të ngritur zërin e tij dhe për të njoftuar Amerikën dhe botën për tmerret dhe për tragjeditë që fqinjtë po u shkaktonin shqiptarëve.  Por jo vetëm kaq.  Ai ka dhenë dorëheqjen duke e justifikuar ketë akt personal, si jo vetëm “një detyrë njerëzore”, por edhe “për t’i nxjerr maskën diplomacisë evropiane dhe të zbuloj faqen e saj me gjak të kësaj race heroike, shqiptarëve”.

Prej ideatorëve të vërtetë të shekullit XXI dhe mbështetësve të tyre në Prishtinë dhe Tiranë — për shkëmbim ose ndarje territoresh midis Republikës së Kosovës dhe Serbisë — nuk pritet asgjë më pak se dorëheqja e tyre – si një akt patriotik dhe njerëzor.  Mjaft me “punët e liga” ndaj këtij Kombi, ta nxjerrim njëherë e mirë, “Shqipërinë dhe shqiptarët nga vuajtjet dhe të mbytur në gjak”, do të ngulte këmbë ambasadori i dikurshëm amerikan George Scott Williams, i cili me dorëheqjen e tij, në mbrojtje të interesave të shqiptarëve, më shumë se një shekull më parë, na jep një mësim të vyer edhe sot se si duhet të mbrohen të drejtat dhe interesat kombëtare të shqiptarëve. “Kështu duhet të veproni”, do u porosiste ambasadori George Scott Williams, ëngjëlli mbrojtës i interesave të shqiptarëve nga grabitësit e huaj, në fillim të shekullit të kaluar. Sot, shqiptarët kanë nevojë për një ëngjëll mbrojtës, jo nga të huajt, por, fatkeqësisht, nga të vetët.

Frank Shkreli

                                

                                               Amb.George Fred Williams

*Titulli është i redaksisë. Titulli origjinal i shkrimit është “DORËHEQJA SI NJË AKT PATRIOTIK DHE NJERËZOR!”

( Zgjedhjet parlamentare në Mal të Zi, 2020) T’I MUNDËSOHET DIASPORËS SHQIPTARE VOTIMI NGA VENDET E TYRE TË QENDRIMIT! – Nga Xheladin Zeneli

 

Zgjedhjet parlamentare të radhës në Mal të Zi janë caktuar që të mbahen me 30 Gusht 2020.
Nga perspektiva e shqiptarëve, s’ka dyshim se është në interesin e tyre që faktori politik shqiptar në këto zgjedhje të fitojë numrin sa më i madh të mandateve apo përfaqësuesve në Kuvendin e ardhshëm të Malit të Zi.
Në legjislacionin e tanishëm të Kuvendit të Malit të Zi, faktori politik shqiptar përfaqësohet vetëm me një deputet dhe kjo ka ndodhur në rend të parë si pasojë e paraqitjes së partive politike shqiptare me lista të veçanta apo kualicione të ndara në zgjedhjet e fundit parlamentare të vitit 2016 .

Nëqoftëse partitë politike shqiptare kanë për qëllim të fitojnë një numër më të madh të mandateve , pra një rezulltat më të suksesshëm se në zgjedhjet e kaluara, atëherë këtë do t’a arrijnë vetëm nëse realizohen dy komponentë:
1)Subjektet politike shqiptare të garojnë të bashkuar me një listë zgjedhore ; dhe
2)Pjesëtarëve të diasporës shqiptare t’ju mundësohet votimi nga vendet e tyre të qendrimit.

Mendoj se arsyet që partitë shqiptare në Mal të Zi duhet të dalin me një listë zgjedhore ,nuk kanë nevojë që të elaborohen pasi që është dyshmuar tani se vetëm një kualicion i përgjithëshëm, jo i pjesërishëm , mund të fitojë numrin maksimal të votave dhe me këtë edhe një përfaqësim më dinjitoz në Kuvendin e ardhshëm të Malit të Zi, aq më tepër kur sistemi dhe ligji zgjedhor nuk është në favorin e tyre.
Shembulli më i mirë i cili shërben si model suksesi i bashkimit të faktorit politik shqiptar janë zgjedhjet lokale që u mbajtën në Malësi me 3 Mars 2019, ku kualicioni i tre subjekteve politike shqiptare, Forumi Shqiptar “ Malësia na Bashkon” fitoi numrin më të madh të votave ( mandateve) çka i mundësoi atyre formimin e pushtetit në komunën e Tuzit.
Gjithashtu falë bashkimit në një listë zgjedhore u arrit një sukses i favorshëm i faktorit politik shqiptar në Luginën e Preshevës në zgjedhjet e fundit që u mbajtën në Serbi.

Kurse sa i përket komponentit të dytë , pra dhënia e mundësisë së pjesëtarëve të diasporës të votojnë nga distanca, është po aq i rëndësishëm sa edhe komponenti i parë . Sipas statistikave zyrtare 1/3 e shqiptarëve në Mal të Zi jetojnë në botën e jashtme, por dihet mirë se në realitet kjo shifër është më e madhe dhe afër gjysmës së popullsisë shqiptare në Mal të Zi sot jetojnë në mërgatë. Çka do të thotë se vota e tyre është diçka që nuk duhet të mohohet dhe anashklohet por mund të merret si faktor me ndikim në rezulltatin e zgjedhjeve qofshin ata lokale apo qendrore.Kur flitet për ndikimin e votës së diasporës në vendlindje, përsëri shembulli më i mirë n’a vjen nga zgjedhjet lokale në Komunën e Tuzit në Malësi, ku fitorja e listës shqiptare në zgjedhjet e vitit të kaluar, në mes tjerash u arrit edhe falë kontributit dhe rolit të diasporës, përkatësisht diasporës shqiptare të Malësisë në SHBA. Kotributi i kësaj diaspore, nuk ishte vetëm në formën e përkrahjes morale apo financiare por edhe në mynyrë të drejtëpërdrejtë ku një numër i konsiderueshëm i tyre udhëtuan në vendlindjen dhe votuan Forumin Shqiptar “Malësia na Bashkon”.

Mirpo kësaj radhe, për shkak të situatës të shkaktuar nga pandemia Covid-19 , me ç’rast janë kufizuar dhe vështirësuar udhëtimet ajrore si pjesë e ndërmarrjeve të masave për minimizimin e përhapjes së pandemisë dhe mbrojtjen e shëndetit publik, votuesit shqiptarë me të drejtë vote në diasporë nuk do të kenë mundësinë e udhëtimit në vendlindje për të votuar, por kjo e drejtë duhet t’ju mundësohet atyre që t’a ushtrojnë nga vendet e tyre të qendrimit.Eshtë interesant fakti se për herë të parë zgjedhjet parlamentare në Mal të Zi caktohen në muajin Gusht. Në një gjendje normale kjo do t’i përshtatej pjesëmarrjes së diasporës në votime pasi që kjo datë do të përkonte me pushimet e tyre në vendlidje, por siç përmenda edhe më lart, në një kohë pandemie kjo është e pamundur.
Andaj e vetmja mënyrë që ata të votojnë në këto zgjedhje është nga vendet e tyre të qendrimit.
Votimi nga distanca e përfaqësuesve të diasporës është një praktikë që e realizojnë në mënyrë të rregullt dhe standarde disa vende të tjera të rajonit dhe të Europës duke përfshirë edhe shtetin më të ri të saj,Kosovën .

Vetë faktori politik shqiptar dhe përfaqësuesit e tij duhen të angazhohen sa më parë në këtë drejtim (pasi që kanë mbetur më pak se dy muaj nga zgjedhjet), duke kërkuar ndryshimin apo plotësimin e ligjit të tanishëm zgjedhor në Mal të Zi, me qëllim që ti mundësohet pjesëtarëve të diasporës votimi nga distanca, pra nga vendet e tyre të qendrimit.Kjo shkon në favor të subjekteve politike shqiptare, sepse do të ishin ata të cilët do të përfitonin nga vota e pjesëtarëve të diasporës.Në të vertetë është për tu habitur se përse një kerkesë e tillë nuk është bërë deri më tani !?.

Por lidhur me këto zgjedhje duhet të bëhet diçka shumë e qartë. Diaspora do të ishte e motivuar të votojë vetëm nëse subjektet e shumta politike shqiptare në Mal të Zi, do të garonin në zgjedhjet e 30 Gushtit vetëm me një listë të përbashkët (pra, me një kualicion të bashkuar) dhe jo me dy apo tre lista të ndryshme.

E kam thënë edhe më parë në shkrimet e mia të mëparshme se bashkimi apo bashkëpunimi i partive politike shqiptare duke përfshirë edhe formimin e kualicioneve zgjedhore nuk është më opcion por është e vetmja mënyrë e mbijetesës së tyre politike duke pasur parasysh defaktorizimon dhe rënien e fuqisë së tyre si pasojë e parcijalizimit dhe ndarjeve të shumta që ato kanë pësuar që nga koha e vendosjes së sistemit shumëpartiak në Mal të Zi.

Çdo iniciativë apo tendencë e subjekteve politike shqiptare në Mal të Zi për formimin e koalicioneve parazgjedhore me karakter parcial dhe jo gjithëpërfshirës në zgjedhjet të 30 Gushtit, nuk do të arrijë rezulltatin e favorshëm .Do të jetë vetëm një listë e përbashkët shqiptare ajo e cila do t’ju sjell atyre suksesin maksimal zgjedhor.
Nëse arrihet një listë e tillë parazgjedhore e faktorit politik shqiptar, jam i bindur se do të kenë përkrahjen e parezervë të diasporës shqiptare, gjithënjë duke ia bërë të mundshme pjesëtarëve të saj që ata të ushtrojnë të drejtën e votimit nga vendet e tyre të qendrimit.

Xheladin Zeneli
Korrik 2020

Ku je, Pjetër Arbnori! Nga Elida Buçpapaj

Në foto Pjetër Arbnori dhe Elida Buçpapaj në redaksinë e gazetës Bota Sot në Zürich.

—–

U mbushën 14 vjet prej kur pushoi së rrahuri zemra e Pjetër Arbnorit.

Zemra e një martiri, e një njeriu që luftoi në çdo çast të jetës për lirinë dhe demokracinë e Shqipërisë.

Edhe përgjatë 28 viteve në burg, si i burgosur i ndërgjegjes!

Pjetër Arbnori, Mandela i Ballkanit, është shembëlltyra e krimeve të regjimit diktatorial!

Sepse hyri në burg 26 vjeç e doli prej burgut 54 vjeç!

Ku je, Pjetër Arbnori?

Thërras pa zë, me këtë apelativ që bën jehonë pasi sot më tepër se kurrë Pjetër Arbnori i duhej Shqipërisë!

Ku je, Pjetër Arbnori?

Me e çue në këmbë atë shqiptari që po zvarritet e nuk po çohet dot në këmbë!

Sepse nuk beson tek ata që e mashtruan!

Kemi patur fat të njihemi me Pjetër Arbnorin. Skënderi ka bashkëpunuar me Pjetrën kur ishte në krye të RTSH, unë si gazetare.

Pas 1997 kur u vendosëm në Zvicër dhe kontribuonim tek Bota Sot, Pjetër Arbnori ishte miku i gazetës që ngrinte në këmbë kombin!

Sa herë do të vinte në Zvicër, do ta intervistoja, gjerë e gjatë. Intervistat botoheshin me vijime dhe bëjnë një libër të veçantë.

Pjetër Arbnori ishte njeriu i urtë, pajtues, paqebërës; njeriu i sakrificave, i burgjeve, por edhe i grevës 21 ditore të 1997, kur shkoi afër vdekjes për hir të lirisë të fjalës; ishte njeriu që kishte përjetuar deri në kockë persekutimin e regjimit komunist, por që shihte përpara, pa bërë koncensione me të vërtetat; Pjetër Arbnori ishte shkrimtari, njeriu i letrave, me zemër të ndjeshme, që diktatura ia vrau rininë, por kurrë jo humorin shkodran dhe inteligjencien. Do të mbetet i paharruar si kryetari i Parlamentit të Shqipërisë prej 1992 deri 1997, që e ka drejtuar në mënyrë virtuoze, si një personalitet me vizion kombëtar.

Tridhjetë vitet e burgut nuk e bënë hakmarrës, përkundrazi e bënë që të jetë një nga themeluesit e parë të pluralizmit politik në Shqipëri.

Jo si shumica e klasës politike që vinte nga zyrat e diktaturës dhe e shihte demokracinë si shans për t’u pasuruar!

Ku je, Pjetër Arbnori ?

Politikani me integritet tek i cili besonin shqiptarët!

Për herë të fundit, jemi dëgjuar me telefon me Pjetrën, kur u përhap lajmi se e kishin emëruar Ambasador në Vatikan!

Ishte shumë pak për formatin e tij, por megjithatë Pjetër Arbnori e kishte pritur mirë këtë lajm.

Që në fakt nuk ishte i vërtetë.

Merreni me mend, në zgjedhjet e 2004, Pjetër Arbnori nuk ishte deputet i PD.

PD kishte përfshirë në listat, rrënimtarët e saj, por jo Pjetër Arbnorin.

Është veprimi i parë eksplicit i lidërshipit të PD për rrëshkitjen nga obligimet si parti e qendrës së djathtë!

PD e tradhtoi Pjetër Arbnorin, ndërsa Pjetër Arbnori ishte dhe mbetet simboli i pluralizmit politik shqiptar!

Ku je, Pjetër Arbnori!

Atje prej Parajse zgjoje ndërgjegjen shqiptare prej dal prej burgut të indiferencës, sepse nuk ka pasuri më të madhe se liria!

Shqipëria dhe Serbia presion mbi Kosovën – Nga SHABAN MURATI

E kemi qysh nga legjenda e Rozafës, që vëllai i madh e tradhton të voglin.
Në kohën e sotme, përveç kësaj, duan edhe ta çarmatosin vëllain e vogël, siç tentoi kryeministri i Shqipërisë Edi Rama në 3 korrik, kur iu drejtua Kosovës nga Tirana se “Presim që presidenti i Serbisë të njohë Kosovën? Mos i pritni këto! Nuk kanë për të ndodhur kurrë”.
I entusiazmuar nga kjo përkrahje kaq befasuese nga Tirana, presidenti serb Aleksandër Vuçiç amplifikoi sintoninë me kryeministrin shqiptar, duke deklaruar më 4 korrik se “Thonë se po vijnë për të negociuar për njohje të ndërsjellë. Epo, mos ejani fare. Unë nuk vij të negocioj për këtë. Këtë ua them edhe nënave dhe baballarëve të tyre politikë”.
Shqipëria dhe Serbia, së pari po kërkojnë ta çarmatosin diplomatikisht Kosovën në prag të samitit Serbi-Kosovë, që do të zhvillohet në Paris më 10 korrik, dhe raundit të ri të bisedimeve, që do të rifillojnë me ndërmjetësimin e BE në Bruksel. Së dyti, Serbia dhe Shqipëria po i bëjnë presion Kosovës që të heqë dorë nga prioriteti numur 1 dhe nga kërkesa themelore për njohjen reciproke si përmbajtje e marrëveshjes përfundimtare midis Serbisë dhe Kosovës. Së treti, Shqipëria dhe Serbia i bëjnë presion Kosovës të heqë dorë nga shteti i pavarur dhe nga subjektiviteti ndërkombëtar dhe të pranojë statusin kolonial të “krahinës serbe me autonomi maksimale”. Së katërti, Shqipëria dhe Serbia zerojnë luftën çlirimtare, lirinë, sakrificat, gjakun e popullit të Kosovës gjatë rreth 90 viteve të pushtimit serb, gjenocidin dhe spastrimin etnik nga Serbia në vitin 1999.
Nuk mendoj se Prishtina bëri mirë që nuk iu përgjigj edhe presidentit të Serbisë, edhe kryeministrit të Shqipërisë. Nuk mendoj se bëri mirë edhe opozita shqiptare, që zbuloi më 3 korrik se prioriteti i saj diplomatik në vend të njohjes ndërkombëtare të Kosovës qenka turizmi i kosovarëve në Shqipëri.
Tani që ka arritur koha të ndërtohet kështjella diplomatike e zgjidhjes përfundimtare me njohje reciproke të konfliktit Serbi-Kosovë, erërat e helmit fryjnë nga Tirana.
Nuk mund të mos i japësh të drejtë rapsodit shqiptar, që ka kënduar vargjet perlë: “Historia nis nga Buna, ndër tre vellezër dy spiuna”.

Nga ideatorët e shkëmbimit të territoreve, në Prishtinë e Tiranë – nuk pritet asgjë më pak se dorëheqja* – Nga Frank Shkreli

 

Para nja 10-ditësh botova artikullin me titull “Ambasadori amerikan që ka dhënë dorëheqjen për të shpëtuar Shqipërinë”, në kujtim të një miku të madh të shqiptarëve, ish-diplomatit, ish anëtarit të Kongresit dhe ish ambasador i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, në Greqi dhe në Mal të Zi, më shumë se një shekull më parë, njëkohsisht edhe mik i Presidentit Woodrow Wilson — Xhorxh Fred Uilliams.

 

Gjatë një vizite në Shqipëri në vitin 1914, Ambasadori Williams u bë dëshmitar i disa tmereve se çfarë po bënin të huajt përball Kombit shqiptar në atë kohë, një fat tragjik për të cilin ai, në rolin e ambasadorit amerikan, kishte njoftuar Washingtonin.  Ndoshta ishte periudha më tragjike për shqiptarët, sipas disa historianëve.  Si dëshmitar i situatës së mjeruar, ku fqinjtë e Shqipërisë, të përkrahur nga fuqitë e mëdha evropiane të saj kohe, donin veç të kafshonin pjesë të tokës shqiptare nga veriu në jug, nga lindja e deri në perëndim të territorit të Kombit shqiptar.  Si përfundim, në protestë për krimet që kishte parë gjatë një vizite në Shqipëri, ai ka dhënë dorëheqjen nga detyra e ambasadorit amerikan në Greqi dhe në Malin e Zi, me qëllim për të ngritur zërin ndaj asaj “çnjerëzie të vërtetë”, siç e ka quajtur ai gjëndjen tepër të rëndë, me të cilën përballej në atë kohë Kombi shqiptar, sepse ishte i bindur, moralisht dhe politikisht, se “kështu duhej të veproja”, i ka komunikuar ai Washingtonit pas dorëheqjes së tij për shkak të tmereve që po bëheshin kundër shqiptarëve, sidomos nga ana e Greqisë e cila kish shpërgulur dhjetëra mijëra shqiptarë me dhunë dhe kishte bërë masakra të tmershme kundër shqiptarëve — e për të cilat kishte qenë vet dëshmitar.  

 

Duket se historia po përsëritet, megjithëse në një nivel tjetër dhe me aktorë të tjerë, natyrisht.  Një-qind vjet më vonë, ende në Ballkan flitet për “shkëmbime territoresh”, “korigjim kufijsh” e ku ta di unë, midis Serbisë dhe Kosovës, gjithmonë në kurriz të interesave shqiptare, por kësaj radhe –jo nga të huajt, historikisht, mbështetës të interesave anti-shqiptare të fqinjëve, por nga të vetët, nga udhëheqësit e votuar nga votuesit shqiptarë.

 

Le të kujtojmë se para nja një viti ose më shumë, ideatorët e idesë së “shkëmbimit” ose “ndarjes” të territoreve midis Serbisë dhe Kosovës – siç i quan ata John Bolton, ish-këshilltari i Sigurisë Kombëtare në Shtëpinë e Bardhë — donin t’ia “shisnin” botës idenë se nuk ishin ata baballarët e këtij projekti, por ishte Amerika që donte një gjë të tillë, në kuadër të procesit për normalizimin e marrëdhënieve ndërmjet të dy vendeve.

 

Gjatë një konferencë shtypi në Ukrainë pothuaj një vit më parë, John Bolton ishte shprehur në lidhje me këtë temë duke thenë se, “Politika jonë, politika e Shteteve të Bashkuara është që nëse të dyja palët arrijnë marrëveshje, ne nuk e përjashtojmë rregullimin territorial.”  Kjo nuk është një deklaratë që mund të quhet “ideatore” e shkëmbimit të territoreve midis Kosovës dhe Serbisë. Por, për të justifikuar planet e tyre absurde, ideatorët e vërtetë të kësaj ideje donin t’ia veshnin Boltonit dhe Shteteve të Bashkuara se shkëmbimi ose korigjimi i territoreve midis Kosovës dhe Serbisë, ishte një ide që, jo vetëm mbështetej por vinte nga Washingtoni.  Për një kohë, kjo gënjeshtër, në të vërtetë, edhe besohej nga disa.

 

Ky debat u ri-ndez ditët e fundit nga deklarata e ish-Këshilltarit të Shtëpisë së Bardhë për Sigurinë Kombëtare, John Bolton, i cili u shpreh se ideatorët e vërtetë për “shkëmbimin e territoreve” ishin Hashim Thaçi dhe Aleksandër Vuçiq.  “Nuk ka qenë ideja ime shkëmbimi i tokave, janë udhëheqësit e Kosovës dhe Serbisë që e kanë kërkuar”, një gjë të tillë.  Ndërkaq, John Bolton nuk e përmendi me emër Kryeministrin e Shqipërisë, Edi Rama si njërin prej ideatorëve të shkëmbimit të territoreve midis Kosovës dhe Serbisë, por kjo ide ka filluar moti, të pakën katër vjet më parë në takimin e parë në Nish midis Vuçiqit dhe Ramës, pa pjesëmarrjen e Kosovës, dhe ka vazhduar të diskutohet edhe në takimin në Nish midis këtyre dy udhëheqësve, dy vjet më parë, siç shkruan edhe aktivistja serbe për të drejtat e njeriut, Sonja Biserko.

 

Kryeministri Rama mund të mohojë se bënte pjesë në këtë projekt – megjithëse nuk jam i sigurt nëse mund të bindë njeri me mohimin e tij.  Nuk besoj se ai mund të mohojë se — në minimum — Kryeministri shqiptar i kishte dhenë bekimin e tij këtij projekti për shkëmbimin e territoreve shqiptare midis Kosovës dhe Serbisë.  Për më tepër, nuk është e qartë se çfarë roli ka luajtur në këto bisedime edhe këshilltari i Z. Rama, ish-Kryeministri britanik Tony Blair.

 

Pika e parë e 14 pikave të Woodrow Wilsonit kërkon që, “Pasi të jenë arritur marrveshjet publike për paqë, në mënyrë trasparente, nuk duhet të ketë asnjë marrëveshje private ose ndërkombëtare, por vetëm duhet të vazhdojë gjithmonë diplomacia e sinqertë dhe në syrin e publikut”.  Ideatorët e shekullit XXI për shkëmbim të territoreve shqiptare midis Serbisë dhe Kosovës, janë gjithashtu në kundërshtim edhe me pikën 11 të 14 pikave të Wilsonit për pavarësinë e kombeve, ku thuhet se, “…marrëveshjet midis vendeve të Ballkanit dhe me njëra tjetrën, duhet të vendosen në bazë të marrëdhënieve miqësore dhe në përputhje me kufijtë e caktuar historikisht, sipas kombësisë dhe identifikimit si dhe në bazë të garancive ndërkombëtare për pavarësi politiko-ekonomike dhe integritet territorial të disa shteteve ballkanike”.

 

Siç dihet, bisedimet midis aktorëve të lartë-përmendur, për shkëmbim territoresh midis Serbisë dhe Kosovës, nuk janë mbajtur as në publik, as nuk ishin transparente.  Në të vërtetë, ishin një shkelje flagrante e garancive ndërkombëtare për të drejtat “ekonomiko-politike dhe për sovranitetin territorial” të Republikës së Kosovës.  Prandaj, ato bisedime të fshehta anti-shqiptare përfunduan kështu si përfunduan – në dështim të plotë dhe në dem afatgjatë të Republikës së Kosovës në veçanti dhe të interesave kombëtare të shqiptarëve në përgjithësi, pasojat e të cilave është tepër heret të llogariten.

 

Kur e pa situatën tragjike që po pësonte Kombi shqiptar një shekull më parë, ambasadori amerikan George Fred Williams, i shtyrë nga ndjenjat morale dhe njerëzore, vendosë të jepte dorëheqjen nga posti i tij lartë diplomatik, vetëm e vetëm, për të ngritur zërin e tij dhe për të njoftuar Amerikën dhe botën për tmerret dhe për tragjeditë që fqinjtë po u shkaktonin shqiptarëve.  Por jo vetëm kaq.  Ai ka dhenë dorëheqjen duke e justifikuar ketë akt personal, si jo vetëm “një detyrë njerëzore”, por edhe “për t’i nxjerr maskën diplomacisë evropiane dhe të zbuloj faqen e saj me gjak të kësaj race heroike, shqiptarëve”.

 

Prej ideatorëve të vërtetë të shekullit XXI dhe mbështetësve të tyre në Prishtinë dhe Tiranë — për shkëmbim ose ndarje territoresh midis Republikës së Kosovës dhe Serbisë — nuk pritet asgjë më pak se dorëheqja e tyre – si një akt patriotik dhe njerëzor.  Mjaft me “punët e liga” ndaj këtij Kombi, ta nxjerrim njëherë e mirë, “Shqipërinë dhe shqiptarët nga vuajtjet dhe të mbytur në gjak”, do të ngulte këmbë ambasadori i dikurshëm amerikan George Scott Williams, i cili me dorëheqjen e tij, në mbrojtje të interesave të shqiptarëve, më shumë se një shekull më parë, na jep një mësim të vyer edhe sot se si duhet të mbrohen të drejtat dhe interesat kombëtare të shqiptarëve. “Kështu duhet të veproni”, do u porosiste ambasadori George Scott Williams, ëngjëlli mbrojtës i interesave të shqiptarëve nga grabitësit e huaj, në fillim të shekullit të kaluar. Sot, shqiptarët kanë nevojë për një ëngjëll mbrojtës, jo nga të huajt, por, fatkeqësisht, nga të vetët.

 

Frank Shkreli

                                

                                               Amb.George Fred Williams

*Titulli është i redaksisë. Titulli origjinal i shkrimit është “DORËHEQJA SI NJË AKT PATRIOTIK DHE NJERËZOR!”

ÇËSHTJA CAMAJ DHE KOLIQI – NËN VËZHGIM… – Nga VISAR ZHITI

Ndërsa kisha kujtuar se e kisha mbaruar librin tim “Kartela të Realizmit të dënuar”, ku merrem me letërsinë tjetër, atë që erdhi nga burgjet dhe internimet dhe me ata autorë që u përndoqën, që u dënuan me burgje e pushkatime e një pjesë u arratisën, gjej te “Peizazhet e Fjalës” një shkrim për shkrimtarët e shquar të letërsisë shqipe, Martin Camaj e Ernest Koliqi, të dy të ikur pasi vendoset diktatura komuniste në Shqipëri. E lexova menjëherë. Jo se ishte e panjohur si çështje. Është folur dhe përfolur kolaboracionizmi i Ernest Koliqit, teksa Martin Camaj është lënë në heshtje dyshuese, duke ua mpakur edhe tani meritat e mëdha të tyre, vlerat themeltare që kanë për letrat shqipe, duke i europianizuar ato dhe duke qenë thellësisht kombëtare.  

Në librin në fjalë, flas paksa edhe për bashkëpunimin e shkrimtarëve me policinë sekrete dhe me Sigurimin e Shtetit; por u ula ta përditësoj këtë kartelë, sipas të dhënave që na u ofruan dje, me gjykimin tim, sipas përvojës nga vij, nga ajo e të persekutuarve, jo nga ajo e persekutorëve.

Ja, kartela:

BASHKËPUNËTORË TË POLICISË SEKRETE

DHE ABUZIMI ME ÇËSHTJEN…

Dhe përsëri rikthehen në fillim, te banalizimi, kalohet në sulme të tjera, të goditen figurat e burgut, simbolet e vuajtjes…

Dhe përflitet deri edhe në media se mjaft nga intelektualët, jo vetëm shkrimtarë të realizmit socialist, por edhe nga të persekutuarit, kanë qenë bashkëpunëtorë të Sigurimit të Shtetit diktatorial dhe nxirrnin herë pas here emra, edhe kur nuk ishin hapur dosjet, sa ç’është lejuar të hapen tani…

Jo se s’ka të thyer në radhët e të persekutuarve, mbase dhe mjaft, për fat të keq, por së pari duhen goditur diktatura, ata që i thyen dhe si, me ç’tortura dhe të vihen para drejtësisë dhe të drejtën morale për t’i përçmuar, nëse do të duhet, e kanë, së pari, po bashkëvuajtësit e tyre dhe jo ata që ishin pjesë e diktaturës dhe që i vunë me dhunë nën shërbim, jo për çështje kombëtare a në zbulimin e armikut, keqbërësit, etj, por për përçarje dhe dënime të së tjerëve, për agjitacion dhe propagandë kundër shtetit apo të atyre që donin të arratiseshin e deri në çështje të rëndomta ordinere, të paligjshme dhe të pamoralshme… etj.

Janë përdorur tortura të llahtarshme, fizike dhe psikologjike, uri e rrahje çmendurake, thesi në kokë si në mesjetë, varje nëpër çengela etj., deri te përdhunimet e grave e të vajzave të familjes së atij që i kërkohej bashkëpunimi dhe ku: në prani të tij! Turpi, rënia dhe degjenerimi më parë, e përsëris, janë të atyre që ua kërkuan bashkëpunimin me dhunë viktimave, sesa të vetë viktimave, dhe ndëshkimi që vonon, duhet të nisë tek ata.

Patjetër edhe për bashkëpunëtorët e Sigurimit, cilëtdoqofshin, të veprojë drejtësia, sipas dëmit që u kanë shkaktuar të tjerëve dhe shoqërisë..

Njerëz që qëndruan dhe refuzuan bashkëpunimin me të keqen, për fat ka, dhe nuk janë pak, janë të shumtë dhe atje ku ishte tejet e vështirë, në burgje e internime. Vërtet ishte heroike,  e di në vetë të parë ç’sakrificë e rëndë është.

Lexojmë në shënimet postume që botohen, se edhe studiuesit të shquar Injac Zamputti, me origjinë italiane, i ishte kërkuar të informonte fshehurazi për kolegun e vet, dijetarin Eqrem Çabej. (Që thoshin se kishte qenë në burg, por jo, kishte pasur të shoqen). Profesor Injaci nuk pranoi kurrsesi, por u vetëmbyll e bënte jetë murgu mbi libra, gjithë ankth në pritje të arrestimit, me vite.

Studiuesi i zellshëm dhe korrekt Agron Alibali gjen në arkivat amerikane dokumente dhe i botoi së fundmi që tregojnë përpjekjet për bashkëpunime agjenturore të së huajve si me kritikun nga Kosova Krist Maloki dhe dijetarin Eqrem Çabej, etj, dhe qëndrimet e profesorëve kanë qenë dinjitoze dhe shembullore.

Krist Maloki vinte nga Austria dhe kishte nënshtetësinë e atij vendi; ikte prapë atje, por profesor Çabejin mund ta priste dhe burgu dhe më keq mbase, kur çështjet lidheshin me Enverin.

E vërteta duhet, është e domosdoshme. E vërteta është e rëndësishme. Më rëndësi ka njohja e së vërtetës se sa mbulimi i saj. E vërteta është kokëfortë, por jo studiuesi. Rëndësi kanë dhe qëllimi i asaj të vërtete dhe përdorimi ose shpërdorimi i saj, sa vlen ajo dhe sa ndikon dhe sa duhet, etj, etj. Dokumenti mund të jetë i vërtetë, por s’është ajo e vërteta.

Arrestimin fshehurazi, para se të arratisej, të shkrimtarit të shquar nga diaspora, Martin Camaj, e dëshmon dhe një studiues tjetër, Auron Tare, pasionant i zbulimeve agjenturore kombëtare dhe ndërkombëtare. Ai rinxjerr atë që e ka shpjeguar edhe studiuesi Kastriot Dervishi, dokumentin e vitit 1948, ku 23 vjeçari nga Dukagjini, pasi izolohet forcërisht, sillet në zyrat e Sigurimit të Shtetit dhe merret në pyetje nga kapteri II Fadil Kapisyzi. Pastaj studiuesi Tare e lë të qetë kapterin II dhe e vijon hetimin vetë: ç’ka bërë viktima më pas, ku ka shkuar dhe hamendësime të tjera përtej dokumentit dhe fakteve, pa na zbërthyer si e qysh ka vepruar Sigurimi mbi të arrestuarin, me ç’të drejtë dhe me ç’urdhra, shefat e tij, sistemi, koha, partia, kthetrat, pra lë bishat dhe merret me prenë.

Sipas deklaratës-fotokopje në dosje, Matin Camaj ka pranuar “përfshirjen e tij në ndihmesën për të arratisurit antikomunistë, por në rrëfimin e tij për oficerët e Sigurimit (sa ishin, 2, 5, 10, ndërroheshin me radhë ujqërit, ç’tortura përdornin, etj? – shën. imi) të bie në sy se Camaj ka dëshmuar gjithashtu kundër disa prej mësuesve të vet fretër jezuitë (duhej etërit jezuitë, jo fretërit; shënimi im, V.Zh.), në veçanti Padër Fausti, Padër Dajani, Padër Roza. Duhet thënë se Padër Xhovani Fausti (jezuit italian, – shënimi im, V.Zh.) dhe Padër Danjel Dajani ishin dënuar ndërkohë me pushkatim në gyqin e famshëm të Shkodrës kundër klerit katolik.

Kaq, vetëm se duhet thënë që “ishin të pushkatuar” dhe jo pse dhe nga cilët? Po gjyqi paskësh qenë i famshëm dhe jo gjyq terroristësh të indoktrinuar? Dhe Camaj dëshmoi kundër mësuesve të tij? Po mbase tha atë të vërtetë, që ia kishin mësuar mësuesit e tij dhe që e pohuan në gjyq se ishin antikomunistë dhe në pushtet kishin ardhur me force një bandë vrastarësh. Mbas 5 ditësh Camaj “doli nga zyrat e Sigurimit të Shkodrës… pasi pranoi të rekrutohej si informator” – na informon studiuesi dhe vazhdon: “në shtator të 1948 (pra mbas 4 muajsh, – shën. imi) Martin Camaj arratiset drejt Jugosllavisë së bashku me një numër eksponentësh lokalë antikomunistë.” Janë 36 veta gjithsej, të rinj dhe burra malësorë, ndoca me gratë me motrat. Ikën dhe do të iknin dhe më pas. Ndryshe si do të mund të shpëtonin?

Jemi para një të vërtete me dokumente virtuale, që s’ka siguri se sa e mbartin ato atë të vërtetë. Dhe tjetër është e vërteta e të përndjekurit dhe tjetër e vërteta e Sigurimit të Shtetit, qoftë dhe në të njëjtat dokumente.

Na sillen për të pasur njohje apo për të arritur një njollosje të re? Nëse e vërteta është një njollë mbi lëkurë, a nuk duhet zbuluar dhe ai që ia bëri atë njollë ose ata? Dhe pse? Dhe kush është më pis, ai që njollosën apo ata që njollosnin? Po kur është plagë thike në mish? Mjeku merret me kurimin e saj, kriminalisti me zbulimin e çështjes, nëse është krim, etj. Studiuesi sjell të vërtetën e plotë, nëse duhet, për ata që u duhet. Hetimet e studiuesit në fjalë janë kapërcime që kanë për logjikë atë që do të donte hetuesi i Camajt, nëse do ta kishin arrestuar prapë.

Për Martin Camajn shkrimtar, autoritet i lartë i kulturës Kombëtare, duhet ditur shumëçka. E mbajtur larg ashtu si ai, e ndaluar dhe e panjohur e gjithë vepra e tij në vitet e diktaturës, ne na duhet zbulimi dhe njohja e vlerave të tij, pastaj, kur ai ishte 23 vjeç ç’bëri Sigurimi i shtetit me të duhet ta dimë, për të ditur dhe kuptuar se ç’bënte Sigurimi i shtetit, deri ku shkonte, ç’bënte me të rinjtë, me intelektualët e ardhshëm, sa dëmtonte vendin për të mbrojtur sistemin, etj.

Gjykoj se Martin Camaj shkrimtar, intelektual europian, është tjetër dhe s’ka asgjë të ngjashme me atë të dosjes së Sigurimit të shtetit, të 23 vjeçarit që u iku për të qenë i lirë dhe që të bëhej ai që u bë. Jeta e tij e mëtejshme dhe vepra nuk duken gjëkundi se kanë qenë në shërbim të Sigurimit të shtetit, të atij aksidenti, rrethanat e të cilit janë të paqarta nga studiuesi, por të qarta nga realiteti. Sigurimi i shtetit ishte shkatërrimtar dhe ai iku.

Tani është rasti dhe koha për të zbuluar dhe gjykuar Sigurimin e shtetit dhe të dënohet ky për dëmet e shkaktuara. Pastaj, e përsëris, të gjykohen dhe bashkëpunëtorët, sa dëm kanë sjellë ndaj të tjerëve, ç’karrierë kanë bërë, sa dekorata e famë morën apo ia mbathën edhe ata maleve, duke marrë arratinë.

Studiuesit që vazhdojnë të përndjekin viktimat dhe jo ndjekësit e atyre barbarë, bëhen pjesë e kësaj përndjekje dhe jo ithtarë të së vërtetës që na duhet.

Është e kuptueshme që ata që arratiseshin nga diktatura e tmerrshme e vendosur në Shqipëri, kudo që të shkonin, s’do të mund të ishin të qetë, as të lirë si emigrantë politikë, sidomos me të dalë në Jugosllavinë e Titos, që ose do t’i kthenin nga erdhën ose t’i mbanin siç do të donin. Ndërkaq përndjekja do të vazhdonte nga Sigurimi i Shtetit fantazmë dhe jashtë, në Jugosllavi, në Greqi e Itali, në Gjermani e deri në SHBA. Kështu del.

Teknologjia sa primitive, po aq dhe barbare e Sigurimit të Shtetit, tani ishte me përvojat e sofistikuara sovjetike dhe naziste dhe nuk përjashtohet dhe mundësia si fillesë e të qenit në shërbim e disa prej të arratisurve, por dhe shkëputja e menjëhershme e tyre, por dhe falsifikimet e dykahshme.

I arratisuri Reshat Agaj në kujtimet e veta “Vëllai i pengut” tregon se me të kaluar kufirin për në Greqi, kërkon atasheun ushtarak amerikan dhe i rrëfehet se e ka dërguar Sigurimi i shtetit, duke i mbajtur peng një vëlla në burg, të cilin para se ta pushkatonin, punonte me kazmë në tunelin sekret që lidhte nëntokë Komitetin Qendror me Kryeministrinë në Tiranë.

Pjetër Arbnori që nga burgu i Burrelit pati guximin e madh të dërgonte një letër lart në shtet, që nuk pranonte asgjë nga ato që mund të kish thënë gjatë torturave, në delirin e vdekjes.

Sigurimi i shtetit gjithsesi synonte përndjekjet dhe terrorin aq sa ishte e mundur edhe jashtë vendit ndaj të arratisurve. Qëllimi ishte, mendoj, i disadrejtimshëm: neutralizimi i armikut të ikur, i kundërshtarit, i veprimtarive të organizatave të tyre kundër sistemit diktatorial komunist në Shqipëri. Kërcënime të vazhdueshme atyre edhe duke u dëmtuar familjet e mbetura në atdhe, përhapjen me mënyra dhe mjete që i di veç Sigurimi, për t’i bërë të dyshimta ikjet dhe qëndrimet në vendet e huaja, në diasporë e më gjerë, duke dekonspiruar apo sajuar, me qëllim përçarjen e mëtejshme të diasporës dhe duke penguar kështu veprimtaritë e shteteve perëndimore, që mund të ndërmerrnin me diasporën kundër Shqipërisë së Enver Hoxhës, përmbysjes së tij.

Sigurimi i Shtetit del se ka qenë hiperaktiv, duke kërkuar dhe arritur dhe zhdukjen fizike të personaliteteve më të spikatur jashtë, jo vetëm politikanë, por dhe shkrimtarë, duke ua ndërlikuar jetën dhe përkushtimin krijues, etj.

Natyrisht, ata s’mund të ishin aq të lirë si azilantë politikë, si shkrimtarë besoj se po. Plotësisht. Vepra e tyre shkencore e albanologjisë dhe ajo letrare ishte në shërbim të gjuhës dhe letërsisë shqipe, realitet shpirtëror shqiptar, mbetet kulturë dhe identitet kombëtar, ndërkaq mund të mos e kenë shmangur përfshirjen e tyre në veprimtaritë e hapura dhe të fshehta kundër sistemit tiranik të Enver Hoxhës së pathyeshëm, sipas nostalgjikëve të tij, kur ai vetë, Enveri, ka qenë dhe ka bërë edhe agjentin, aleatin e dyshimtë dhe kundër-aleatin ende më të dyshimtë, dhe shërbëtorin e të huajve deri në përulësi, vetëm që të sundojë duke e shtypur pa mëshirë popullin e tij, duke dëmtuar shpesh e më shpesh interesat e Shqipërisë.

Shkrimtarët e realizmit socialist të tij ai i përdori dhe i keqpërdori shume më rëndë se ç’mund të bënte armiku. Ai u shprishi dhe më të shenjtën e tyre, krijimtarinë. Vlerat duhen veçuar nga fati i autorit dhe duhen nderuar.

Dhe s’ka pse të turfullohet ndaj konferencave në Tiranë dhe në Prishtinë ku dalin vlerat si shkrimtarë dhe personalitete të kulturës të Ernest Koliqit dhe të Martin Camajt, të cilët bënë art, ku te Koliqi s’ka asgjë fashiste dhe te Camaj s’ka asgjë antikomuniste. Këta ishin estetikisht kundështarë të realizmit socialist. Dhe kur veprat nuk ishin në shërbim të kauzës politike të sistemit, sipas sundimtarëve, ato ishin kundër.

Mendimi kritik i qytetëruar ka etikën e njerëzores dhe jo të vrasësve të saj. Thënë me terma të tanishëm, është në mbrojtje të së drejtave të njeriut dhe nuk njeh si thyerje ato që janë arritur me forcë, me dhunë e tortura, psikike e fizike, ku Sigurimi i shtetit shqiptar ishte lavdimadh deri në tmerr dhe asgjësim në këtë drejtim.

Mendimi kritik i qytetëruar e njeh të vërtetën, madje do të thosha se nuk e ndjen nevojën e kërkimit të saj se ajo është e natyrshme brenda atij mendimi dhe veprimeve të përgjegjshme qytetare, del në mbrojtje të viktimës dhe jo anash e anash apo hapur në mbrojtje të persekutorëve..

Mund dhe duhet të mësohet dhe nga qëndrimi kritik që u mbajt me poetin amerikan Ezra Pound, ndër më të mëdhenjtë e poezisë moderne të shekullit XX në botë, por që ishte me bindje fashiste, madje mbas luftës e nxjerrin dhe në gjyq si të tillë. Por si poet çmohet nga të gjithë bota e kulturës.

Ka monstra të mrekullueshme, qenie njerëzore që kanë zgjedhur anën e gabuar të historisë me ide kriminale e krime ideologjike, por duke i dhuruar botës njëlloj copëza bukurie me artin e tyre.  Celine ishte antisemit,  Heidegger nazist, Caravaggio vrasës…” – shkruan një shkrimtar i ri italian dhe pyet për Ezra Pound-in nëse është e drejtë të gjykohet për të kaluarën  fashiste dhe jo për veprën e tij.

Shpesh ata janë viktima apo të gabuarit e ideologjive që marrin pushtet tiranik. Ne jemi shumë larg këtij të gjykuari, por dhe të atij realiteti. Shkrimtarët shqiptarë ndërkaq nuk kanë qenë të lirë. Edhe Ernest Koliqi ka shërbyer nën pushtimin fashist, edhe duke i besuar, gjithsesi në totatlitarizëm, kurse Martin Camaj ka qenë i përndjekur i regjimit komunist dhe të dy ikën nga atdheu, por jo nga dashuria për atdhe, as nga meraku për Shqipërinë dhe shërbimi ndaj saj.. Natyrisht këtë s’ka si ta ketë dosja armike e Sigurimit, por vepra e tyre, që  është jo vetëm e bukur dhe me rëndësi, por më shqiptare se ata që dolën në krye të Shqipërisë si fitimtarë dhe e atyre që i shërbyen realizmit socialist të tyre.

Ndërkaq vepra e tyre ka të ardhme. E kundërshtarëve të tyre ka vetëm të shkuar. Duket sikur Sigurimi i mbetur i shtetit vazhdon luftën ndryshe ndaj të ikurve, më parë duke i shpallur dezertorë, tradhtarë, të dënuar me vdekje, kurse sot dhe si të dërguar nga Sigurimi i shtetit, përndryshe të vënë në shërbim të agjenturave të huaja kundër regjimit, që e identifikojnë me atdheun.

Ata studiues agjenturorë do të ishin më të dobishëm, nëse do ta kishin parësore t’i shërbenin të sotmes dhe jo të djeshmes, të na zbulonin me dokumente se si ka vepruar diktatura dhe diktatorët, Sigurimi i tmerrshëm i shtetit ndaj shkrimtarëve dhe artistëve brenda dhe jashtë vendit, me ata vetë, nëse mëtojnë të kalojnë sinoret.

Studimi i asisojshëm i ngjan një hetuesie pas vdekjes me tortura kufomës.

Dosja e shkrimtarit Martin Camaj me ato dokumente ashtu nuk është vepër e tij, por e Sigurimit të Shtetit dhe nuk duhet gjykuar shkrimtari, por kapteri II, oficerët e sigurimit deri te shefi i tyre i lartë, Enver Hoxha. Kjo është vërteta reale.

*   *   *

Shkrimtari nobelist Hermann Hesse thotë në një poezi të vetën: më mirë të të vrasin komunistët, sesa të jesh komunist. E thotë dhe për nazistët. Mund ta vazhdonim, më mirë të të vrasë e keqja, se sa të jesh i keq.

Atëherë kemi ç’të nxjerrim më parë e ç’përgjegjësi. Dhe kurajën e ndëshkimit sipas fajit a dëmit. Shoqëria shqiptare të jetë e aftë që të shpalosë vlerat e larta morale deri në heroizëm tronditës, edhe aty ku janë mbuluar me gjak e baltë e përbaltje. Për vetedukim të tanishëm dhe të së ardhmes.

Nëse do të mundet.

*   *   *

Të gjithë kanë kryqin e tyre mbi shpinë, por disa e kanë në formën e drapër-dhe-çekanit.

 

BOTË E RE – NJERIU I RI – Nga Lek Pervizi

Qyshë në agimin  e filosofisë, çeshtja e shoqërisë njerëzore është trajuar vazhdimisht, duke filluar nga i pari Demokriti, thmeluesi i  filosofisë, që jetoi 107 vje, Sokrati e Platoni, Diogjeni, Aristoteli,  e ndonjë tjeter.

Ḉeshtje e krijmit të një shteti me një shoqeri pa klasa eshte shtruar e shtrohet vazhdimisht. Por duke qene se ekzistonin klasat sunduese, kjo do te thoshte se shoqeria duhej te merrte  nje drejtim tjeter nga ai qe kishte marrë. Pra duhej ndryshuar sistemi. Dhe Platoni na del me veprën e tij Utopia e shtetit perfekt. Shoqëria njërëzore, duhej të jetonte në nje shtet të vetëm ideal,  nën  drejtimin  nje elitë të zgjedhur njerëzish të mençur e të kulturuar. Këta i kushtohen mirëvajtjës së shtetit dhe shoqërisë, të shkëputur nga pasuria, luksi, jeta me favore etjera  gjëra të tilla. Pra, me nje jetë të thjeshtë, patjetër me nje trajtim e kushte normale jetese, por të shkëputur nga çdo përfitim, interes e privilegj  personal. Shoqëria, pra popullsia, ben një jetë të lirë, pa pretendime dhe ne armoni midis tyre, ku themeli i saj është familja.  Sigurisht se në veshtrimin tonë pas 3000 vjet, kjo bie absurde, si nje marrëzi qe s’mund të realizohej kurrë.

Ky shkrim  i yni  eshte nje trajtim  sipas kendveshtrimit te shekullit 22, dhe duket si një mendim ose teori abstrakte. Sdomend se ishte një teori që s’mund të realizohej, utopike, siç emori kuptùmn nga Utopia e Platonit. I dashur Platon, s’na bëre gje, një vrimë në ujë. Ai  më saktë e hodhi një gurë në lumë, sa për të munduar një ushtri filosofësh  pasardhës që ta gjejnë e  ta nxierrin  prej atje. Por guri, gur mbetet. Ne po e lemë ashtu. Për mendimet e filosofeve të tjere të asaj kohe s’po merremi, por po e permendim veç Diogjenin, që shkonte me kandil mes dites duke kerkuar njeriun nëpërrruget e Athinës. Qesharake ? Aspak.   Eh, mos kujtoni se ai ishte nje kloshar, qe rrinte e flinte në një vozë ?  Ai i përkiste rrymës së filosofëve  sofistë, ndër ta më i vlersuari për atë kohë, bashkëjetues e kundërshtar me Aristotelin.  Jo që edhe po të ringjallej do të merrte përsëri kandilin për të gjetur njeri madhështoren midis bulevardëve të Parist Romës, Londrës, New Yorkut  etjerë kryeqytete madhështorë.

Po e kapërcejmë këtë përiudhë si shumë të lashtë, dhe e prapambetur materialisht por mjaft e lartë në zhvillimin filosofik të mendimit. Eshte e bukur një shprehje e Presidentit francez Klemanso:

–  Éshtë vërtet për t’u çuditur, si dolën ato filosofë të mëdhej në Greqi  që ushqëhëshin me një pjatë fasule.

Ec e merre vesh, se ishin me dhjetra filosofë që formonin të famësmën  „Shkollë të Athinës‘ që piktori i madh Rafaeli  ka fiksuar aq bukur në një pikturë  monumentale  në Stanzat e Vatikanit.

Vite e shekujt po kalonin, dhe keta ishin filosofët dominues të botës antikke. Duke qene se këtë shkrim e kemi formuluat  në bazë të titullit që i kemi venë „Botë e re-njeriu i ri“  vazhdojme në këtë drejtim. Eshtë e qartë se filosofët e lashtësisë, përveç shtjellimit të mendimit të tyre, mbi kuptimin e jetës dhe krijimin e funkisonimin e universit, por edhe ata qyshë në atë kohë, hidhnin mendimin per një botë të re e njeri të ri, në kuptimn e përmirësimit të jetës së shoqërisë njerëzore, ku ajo që ata jetonin nuk e quenin të mirë dhe ia shihnin të metat e gabimet.  Dhe arrijjmë në një pikë kyçe të njerëzimit, që mori një kthesë: Jezus Krishti, jo i shikuar si bir i Zotit por si njeri. Ai e bëri atë kthesë të shkëputjës nga një botë e vjetër e ngarkuar me mitologji,  paganizëm e besime të kota arkaike.

Me termat tona moderne, një ngjarje e përmasave universale, që vërtet i vinte një limit, të kaluarës me  t’ardhmën,  ku përfshihëshin gjithë konceptet njerëzore mbi jetën dhe shoqërinë,  e humbisnin formë  e tyre arkaike e brendashkruar ne mendime të ngushta e botkupotime të shkallës së bestutërive, që ai u vuri fshesën. Duhej të krijohej një rend i ri me mendime të reja, pra një botë e re. Si pasojë, edhe njeriu i ri, që t’i përshtatej asaj bote të re. Pra dhe fjala e tij, që quhej fjala e Zotit, shtjellonte mendimin e barazisë së shoqërisë njerëzore, ku të gjithë janë vëllezër (qe do të pervetesohej nga filosofet materialistë).  Krishti hodhi konceptin e  bashkimit universal  të njerëzimit: Quod fiat unum ovile et unum pastor., (që të jetë  një vath i vetëm me nje bari të vetëm.  Kjo  nga feja do  interpretohej ndryshe dhe nga filosofet e teoricienët laikë  e modernë ndryshe.  Po ashtu, ai përcakton shtetin, se jemi ne kohen perandorisë së Romës e të mbretërive të tjera, kujt duhëshin paguar tribute e taksa. I provokuar, jep përgjigjen tabulare:

Jepni Ḉezarit ç’i takon Ḉezarit e Zotit  ç‘i takon Zotit.

Themel i qytetërimit modern. Shteti laik i ndarë nga feja. Por të gjitha këto,  nuk mund të zbatohëshin, asokhë jo se jo, por dhe  në vazhdim të vjetëve e shekujve. Deri ne një cak. Prandaj nuk do të merremi me analiza të stërhulluara e histori,  dhe do t’i biem shkurt, për të trajtuar titullin e artikullit.  E  kapërcejmë  gjithë botën mesjtare, mjaft të prapambetur e të përçudur, si dhe Rilindjën, që sikur nisi  të ndrisë me një flakëz, më tepër kulturore se sa politike e shtetërore, krejt e catrafiluar. E ky cak është Revolucioni francez me revolucionarët e saj  gjysmë të formuar, ose keq të formuar deri dhe injorantë fare. Këta  e  nakatoën  gjithe filosofine antike, me mesimet e Krishtit, me një llafollogji të trubullt e të çoroditur  të disa filisofeve moderne. Pavaresish se shpalleshin si ateiste, të mbështetur mbi fjalën e Krishtit. Iu  vunë punës të zbatojnin  idenë e botës së re dhe njeriut të ri, me slloganin e bujshëm: Liberté, Egalité, Fraternité!  Jo me fjalë  por me veprat  e tyre të aplikimit të  dhunë e krimit. Për të krijuar botën e re duhej përmbysur bota e vjetër dhe njeiu i vjetër.

Duhej të dekapitohej  gjithe klasa sundues aristokrate me mbret e mbretëreshë në krye. T’u pritëshin kokat  në gijotinë si kriminelë, me gjithë pasuesit e tyre. Kështu shteti pastrohej nga ato mbeturina të së kauarës, për t’u zëvendësuar me elitën e re të dalë nga gjiri i popullit.  Revolucionarët, në emër të së resë, zbatonin termin latin „Mors tua, vita mea“, vdis ti pa të rroj unë.  Pra, shoqëria e vjetër duhej zhdukur me dhunë, kështu që për të arritë të behësh ndryshim nga e vjetra tek e reja, u ligjërua krimi. Duhëshin larë hesapët me të vjetrën e vjetërsirat.  Revoioni Francez për të cilin janë shkruar e vazhdojnë të shkruhen  tonelata me libra, duke e himnizuar revolucionin, që  s’ishte e s’është gjë tjetër veç një kurdisje për të marrë pushtetin nga disa të shpallur revoluciobnarë, që me veprfat e tyre treguen se janë xhelatë e kasapë  qenjësh njerëzore të damkosura si shttresë e vjetër për t’i larë  hesapët e duart me ta. Vendin e tyre ta zinte një shtresë e re, pra njeriu i ri që do të krijonte një botë të re. Duke harruia, se vërtet Krishti e hodhi mesazhin e një botë të re, pra një botë e bashkuar, e vëllazëruar,  kristanizmi i uj zhvillue pa berë luftëra e krime.  por ama e palosi përfundimish botën e vjetër pagane të bestutërive. Ndërsa revolucioni frances, në të kundërtën,  zbatoi dhunën, që në fillimin e tij. Vetëm me një përmbysje të dhunshme e kasapane,  mund të arrihej të shembëj bota e vjetër për të krijuar të renë. Këtu ata u distancuan nga fjala paqësore e Krishtit, ndërsa zbatonin idenë e një botet ë re që ai kishte predikuar 1700 vjet më parë:  Quod fiat unum ovile et unum pastor!

Ky revolucion që u shpall e vazhdon të shpallet me të amdhe si revolucioni që ndryshoi botën, hajt se po  e pranojmë, por ç’kthesë i dha? Del e qartë, atë të gijotinës. T’i këputej koka së vjetrës, për ta zevendësuar me një të re.  Akoma nuk asht arritë të zevendësohet faktikisht me operacion e një kokë me një tjetër. Veç këtë e arritën revolucioinarët, me Ropersbierrë, Daltonë e Maratë, xhelatë e kasapë njerëzish, që s’e kishin për asgjë të çonin njerëzit në gijotinë. Ku, e mirë t’u bëhet përfunduan vetë, me përjashtim të Maratit, i vrarë nga vajza trime Charlotte Corday.  Ma e çiditëshmja është se këta xhelatë, kasapë e kriminelë pëmendën si heroj.  Të vjen keq kur dihet se në atë delir të revolucionit, u përfshinë dhe mendje të ndritura, si D’Alambert, Diderot, etjerë ateistë,  që kërkonin dhe deskristianizimin, ndërsa predikonin si të tyre, po mësimet e Krishtit.

Pastaj revolucioni francez kaloi në masa, ligje evendime, me një shregull e çoroditje të paparë. Mbretëresha Maria Antonieta gjykohet e dënohe nga një trupe gjykese të gjithë injorantë e analfabetë, pa asnjë argument, veç fjalë banale, sharje e   shpifje.  Kështu që  revolucioni kaloi në delir, ku revolucionarët filluen t’ia heqin kokat njeitjetrit. Ropersbierri, pa të keq çon në gijotonë shokun e vet me afro dymijë të tjerë. Ku s’kalon shumë dhe përfundo edhe ai me kokë të prerë.  Këta pra ishin revolucionarët që donin të ndryshonin botën. Mos

kishte dalë në skenë Napoleoni, Franca do t’ishte kthyer në një kasapane të madhe. Por edhe këtij i hypi mendja të bashkojë botën me forcën e armëve, të rikrijonte Perandorinë e Shenjtë Romane, e përfunoi si perandor i ishulit Sant‘Elena. Pra kjo ide  e një bote të re të bashkuar, ishte ne mendjën e mbretërve dhe perndorëve, e pse jo dhe të revolucionarëve, të cilët, asnjëri prej tyre s’behej dot sundimtar absolut, sepse e çonin njenri tjetrin në gijotinë, që priste padurim të ua shkurtonte kaptinat.

Ne vështrimin tonë,  ai revolucion që u nis me parulla të mëdha të krijimit të një bote të re, me sloganin Liberté, Egalité, Fraternité, hodhi farën e keqe, nga ku mbiu komunizmi, që gjeti mbështetje për të zbatuar krimet pa i dhanë llogari askujt. Revolucioni francez, me një gijotinnë  shurtoi me mija koka, ndërsa revolucioni bolshevik apo komunist, shkurtoi me milionë.  E si mund të mburresh me një revolucion që mbillte terror e  vdekje?

Si rrodhën këto ngjarje që bota (një pjesë e saj)  të merrte këtë drejtim ?

Në këtë dilemë të madhe të pazgjdhur, veç kur  na del një far  Karl Marks  në Gjermani, që marrosi botën me veprën e tij, Kapitali, një vepër e çoçoditur, që u bë Bibla e komunizmit. Psataj nxori tjetrën, „Manifesti Komunist; pralla me mbret e pa mbret, që i vuri flakën botës.  Në emër të manifestit komunist u bë revolucioni i dytë frances i 1848, ku Marksi, që kishte hedh gurin e fshehur dorën,  as mori pjesë as e përkrahu me fjalë e shkrime. Thuhet se i pëlqënte të quhej si profet, me Engëlsin si Shën Pjetri dhe Leninin Shën Pali. Dhe Shën Lenini,  veç kur del në shesh si orator   shakllaban e mashtrues, që oratorinë e  tij e përdori për të gënjyer  masat popullore. Me të njejtë parullë, e një botë e re   me nje njeri të ri. Prandaj, ishte ai vetë që  urdhëroi  me shkrim, që Cari të vritej me gjithë famimjën e tij, pa kalauar në gjyq (ksisoj ia hodhi Ropërspierrit, me gjyqin farsë të mbretot).  Të zhduket e vjetra e të triumfojë e reja.  Apo nuk kishte dalë e këndohej qyshë më 1901 Internacionalja:

Eshtë lufta finale – vendimtarë mbi dhé-internacionale-do jetë  bota e re!

Gijotina turpi i revolucionit francez dhe i qytetërimit tonë njerëzor

Himnit iu bashkua parulla : Proletarë  të gjithë vendëve,  ishte shprehur shumë mirë oara 2000 vjet , që të japin idenë e një  bote të bashkuar  të re e të njeriut të ri,  që përfshihej në njihej në proletarët. Por termi bashkohuni!   Kishte 2000 vjet që ishte shprehur   shumë mirë  nga  Krishtit para 2000 vjet, një vath e një bari.

Deri këtu, ky është kuptimi global i shkrimi tonë. Botë e re-Njeriu i ri.

Tani të shohim se ç’ndodhi ,në Shqipërinë tonë të vogël, një pikë në globin gjeografik e politik toksor, por shumë i madh në mendjën e një shqiptari, qoftë i tjeshtë apo i veçantë e i lartë.  Megalomania  është një sëmundje e trurit  që s’kontrollohet as mjekohet dot po të zuri. Zakonisht ajo shfaqet në njerëz me pozita e detyra shumë të larta, në çdo fushë jetësore,  por krysisht në atë politike dhe  specfikisht në ata që arrijnë në sferat më të  larta të shtetit,  princa, mbreter, perabdorë por dhe presidentë e të tjera lartësi.  Ḉuditërisht shfaqet në shtete e popuj të veçantë.   Në historinë tonë të kaluar nuk kemi raste shfaqje megalomonie, jo se jo te Skënderbeu, si dhe princa të tjerë,   rimlindasit deri të mbretëria, ku Zogu ishte pak i infektuar, por ma tepër rreth dinastisë së tij, pa pretendime të tjera. I mjfatonte titulli, Zogu i Parë Mbret i Shqiptarve, megjithëse pretëndonte të bëhej Skënderbeg  i dytë.  Neve na  pëlqen të mburremi se jemi populli më i vjetër në Europë, me gjuhën më të vjetër, pasardhë të Pëllazgëve e Ilirëve. Të tanët janë dhe  herojt e Luftës së Trojës, Priami, Ekuba, Paridi, Hektori, Akili, Iliksin, dy Ajaksët, Diomedi, Kasandra, Andromaka,  Helena e  Menelau, Agamenoni, Heneu, dhe i atiAnkizin deri dhe Tersiti  etjerë. E pse jo?  Se mos i prishim punë  kuj!  Por kohët ndryshojnë, dhe ndryshojnë situatat e ngjarjet e me to dhe njerëzit dhe idetë. Ne e zhvilluem një far përshkrimi lidhur me koncepti e botës së re e njeriut të ri, që ka doinuar mendimin e f ilosofëve të vjetër e të ri, si dhe të sundimtarve,  dhe të disa specimenëv revolucionarë me qellimin e një bashkimi e vëllazërimi botëror, që dashje pa dashj ikuadrohen në veprën e Platonti Utopia, dhe në fjalën së Kristit: Quod fiat unum oville et unum pastor. Kaq!

Por fara e keqe e revolucionëve fracezë dhe  bolshevikëve e komunistëve  rusë ishte hedhë edhe mbi Shqipëribë tonë, ku gjen terren për krijimin e një partie komunsite shqiptare, patjetër me bekimin e babë Stalinit dhe vëllaut të madh  Titon, me në krye të saj, një far Enver Hoxha, i fabrikuar në Paris nga pasardhësit e revoluvionit francez, dhe i përpunuar e ushqyer me pârimet e tyre. Nga ana tjetër i  frymëzuar nga revolcioni i madh bolshevik i tetorit i sajuar e udhëhequr  nga  Lenini e Stalini.

Rodhën si rrodhën n gjarjet, dhe studenti i dështuar i Parisit, zbarkon në Sqhipëri, dhe fap arrin të ngrihet në kryetar partie e shteti,  në diktator absolut i vërtetë dhe i vetësajuar e vetëshpallur, jo me fjalë e tituj por me vepra renqethëse e  mizore. I paskrupuij; siç ishte

farkëtuar  nga revolucionarët farncezë e bolshevik

ë, ai vuri në përdorim gijotinën, me anë të  togave te pushkatimit, duke e fituar garën me ato të Parisit, në vrasje  e burgje. S’pati mbret e mbretëreshë për me ua pre kokat,  por sfarosi intelektualët ma të shquar të Shqipërisë, dhe mbylli në burgje e kampe fmailjet më fisnike e të ndëruara, për t‘i asgjësuar fare. I angazhuar me klasën puntore, proletariatin, të Francës e Bashkimit Sovjetik, shpallte me të madhe politikën e tij destruktive të terrorit, dhe sanksiononte e ligjëronte diktaturën: Diktatura e proletariatit do të bjeri si grusht çeliku mbi gjithë armiqt tanë…!  Tregohej kështu dhe djallëzor duke ia ngarkuar diktaturën proletariatit dhe jo vetes, ku shpallej si demokrat, si  Krytar i Qeverisë Demokratike të Shqipërisë?! Sigurisht se kështu dilte krejtësish kontreadiktor me vetveten, dhe kjo tregointe se nivel i tij politik ishte i ulët, se në një kohë që shpallej diktatura e proletariatitt, s’kishte vend për të përmendej demokracia, dhe aq mÉ beter që ai të vetquhej Krytar i në qeverie demokratike, në diktaturë.

Karikaturë e revolucionit francez, ku shkruhet:

Bashkim i pandarë  i Republikës :

Liri – Barazi – vëllazërim  Ose Vdekje!

Si erdhëm deri këtu, tashti e ka radhën shqyrtimi i politikës së tij të çoroditur, që lidhej me qëllimet e ti,j ku qet krye intelektuali skadent me nfektimin me megalomanisë, që mbetej e pasherueshme. Kjo lloj megalomnaie shtrihej ne dy koncepte kryesorë të tij: ai i krijimlit të një bote ë re e të njeriut të ri, që ai do të

përsëriste vazhdimisht ne fjalimet e tij. Botë e re e  njeriu i ri, alias, shqiptari i ri, shqiptarja e re, Shqipëra e re. Këto përsëritje të vazhdueshme sikur i krijuen binjën se ai ishte një figurë e madhe që do të pëshonte, patjetër në Shipëri, por edhe jashtë saj, në partitë e krijuara në shtete të ndryshme, pra në botë. Dihet se ato që varëshin nga Moska. Porkur ai u prish me Hrusovin, i deklaruar prej tij  revizioinist, mendonte se do të varëshin prej tij, që të njihej si udhëheqësi i komunizmit botëror. Kështu ai arriti ne magaloni akute, e pashërueshme. Por e lemë në atë gjendje, se keim trajtimin e botës së re e njeruit të ri në Shqipëri, qe edhe ky koncept hynte ne sindromën e megalomanisë.

Për të realizuar këtë ide, ai vuri në zbatim  atë të revolucionit francez, të eliminimi të klasava të vjetra sunduese e jo sunduese. Duke qenë se s’kishte  mbret e mbretëreshë, ai vendosi eliminimn e intelektualizmit shqiptar, i përfaqësuar nga njerëz që kishin kryet universitetet  më të mira në shtetet europiane, kryesiht në Francë, Itali, Austri, etjerë vende. Shpall shtetin e parë ateist, me eliminimin e klerit katolik shkodran, pothuaj i shfarosur, dhe të klerikëve  orthodokse e musulmanë, megjithëse ishte famijë hoxhësh. Ata që i shpëtonin pushkatimit, përfundonin në burgjje e internime. Familjet e mëdha  patriotike,  i mbylli ne kampe internimi, ku nuk kurseu as fëmijët në djep.  Kjo ishte politika e tij për zhdukjën e shtresave te vjetra interketuale dhe të famimjëve me të nderuar të Shqipërise, për tëbërë ‚tabula rasa“ me ta,  me ia pasur zili revolucuionarët francezë, që s’arrtitën të realizojnë këto masa tepër drastike. Por me aprovimin e bekimin e babë Stalinit, që buzeqeshe i kënaqur për veprat kriminale të këtij  „djalkos“  të zellshëm për mizori.

Por ky boshllek i krijuar i eliminimit njerzor që përmenëm, duhej mbushur, dhe këtu qet kryet termi i njeriut të ri. U krijuan kurset e analfabetizmit, ku me mija partizanë komunistë analfabetë, nisën të mësojnë të shkruajnë e të lexojnë. U hodh parulla, mjafto të mesosh  të shkjruajsh dhe  je i aftë të  drejtosh shtetin,  e behësh gazetar, shkrimtar e historian. Njeriu i ri mori krye e hov, dhe zuri vend ne zyra, institucione, shtyp e botime., pa patjetër në politokë, die në Byronë politike: teneqexhij,  lopçarë, mjelëse, karrocierë, e me radhë, që përbanin ushtrinë e njerëzve të rij.

Lenini pastron boten nga mbeturinat

për të krijuar Botën  e re.

Karikaturë e kohës.

Nddërkohë, vihej në zbatim, bota e re, rendi iri. Edhe sjelljet e njerëzve ndryshuan. Nuk mund të bisedoje sipas kokës sate, po sipas kokës së partisë,  dhe të diktatorit.  Pra u hoq e  liria e fjalës  dhe e mendimit Kalë karroce. Ato  që u benë dhe shkrimtarë, artistë, akademikë, profesorë, historianë,  duhet të ndiqnin rrymen e „Realizmit Socialist“ importuar nga Bashkimi Sovjetik. Në veprata e këtyre shkrimtarëve, në rolin e heroit të libri duhet t’ishte patjetër njeriu i ri, komunisti, dhe familja e rrethi i tij, me atributet më të mira. Ndërsa personzhet negative, armiqt e klasës, reaksionarët, të deklasuarit, që duhet të përshkrueshin , të degjeneruar, agjentë e spiunë të të huajve. Të

ngarkuar me gjith veset e keqia. Pra Enver Hoxha arroiti ta shburrëroje shqiptarën  e të krjojë njeriun e ri, të modeluar prej tij. Ky biçim njeri i ri duhet t’ishte  i  përulur e servil, e në shërbim të sistemit pa luajtur një presje nga orientmet e udhëzimet e partisë, dhe të këshllalve të tij, që jepëshin me fjalime dhe me 67 veprat që ai kishte shkruar e botuar. Ec e luej bishtn po deshe.  Por ky njeri i ri, do të reflektointe  edhe për t’ardhmen e shoqërisë shqiptare, aq kishte ndikuar presioni ideologjik, sa dhe truri  i shqiptarve, i  të përfshihej  në njeriun e ri, kishte pësuar ndrysim dhe i konceptonte gjërat nga një pikë vrojtimi anormal, të kthyer siç ishin ne robotë të kurdisu e programuar  me çelësin nënës parti. Ky anormalitet shfaqej dhe vazhdon të shfaqet edhe sot e kësj dite, jo vetëm në njerëz të thjeshtë, por dhe në ata që mbahën intelektualë, ku nuk përjashtohet asnjë,  as dikush që është   i spikatur dhe i njohur. Asnjë shkrimar i epokës së diktaturës komuniste, nuk mund të pretendojë se ne veprat e tij ka qenë i lrë dhe i pavarur, të shkruaj e të botojë. Vigjilecës së partisë, censurë se rrebtë të saj nuk i ikte dot një presje. Të gjithë pa përhashtim, i kanë shëbyer verbërisht i atij sistemi, në kuadrne e „Relaizmit Socialist“ prej ku asnjeri s’mund të orvatej të dilte. Ata ishin të angazhuar të  përçonin   piltikën e partisë dhe urdhërat e shokut Enver, faktotumi i ngritur në pedistalin e një idhulli. E ç’idhull, si ato të antkitetit që u behëshin flijime  njerëzore. Dhe idhullit Enver iu benë, jo me dhjetra e qindra por  me mija.

Si përfundim të kësaj gjëndje, mund të themi se Enver Hoxha arriti të krijoji at lloj   njeriu të ri në Shqipëri, po  ç’nb njeri se? Një robot i vërtetë i gjallë i kurdisur me ideologji komuniste dhe zëbdenës i asaj ideologjie. I

vetëdishëm për këtë arrtitje të tij monstruoze, Enveri luente si maca ma miun me shqiptarët, dhe kryesisht me njerëzi e ri të tij, të idiotizuar. Po bota e re ku shkonte? Po edhe atë ai e kishte krijue në Shqipërii, se gjthçka brenda kufijve shqiptarë kishte ndryshuar nga gjendja e mëparshme, e kualififikuar botë e vjetër. Sigurisht se ndryshimi ishte për keq dhe krejtësis në anë negative, por bota e parë ajo e  vjetra ishte zhdukur, me gjithë njerëzit e shoqërinë që e përëbenin. E kush ishin ? Pikërisht at që e kishin drejtuar e qeverisir   nga pavarësia deri me 1944, kur ai mori pushtetin në dorë., e s‘la kend të s’ka pse lodhet, ai jeton e punon me tririn e zemrën e parisëë.pepëtinte. Të marrosuri, e ri, i këdnoni:  Fol Enver të lumtë goja… E ç‘të folur se? Partia është truri e zemra e polullit! Pra populli j duhet të jetonte me trurin e zemrën e partisë,reflektuar një njeriun e ri që ajo me shokun Enver e kishin krijuar, robotizuar e idiotizuar.

Prej revolucionin francez ai e kishte marrë atë mësim që për të ndërtuar një botë të re duhej zhdukur patjetër bota e vjetër me përbërjen e saj të vjetër, e zevendëssuarme një botë te re e njerëz të ri. Kjo bindje e tji ishte përforcuar me mesimin tjetër nga rfevolucioni i tetorirt për zbatimin  e një terrori total, për zhdukje me dhunë, të gjithë përfaqësuesve të botës së vjetër, dhe mbylljen ne kafaz të shettit. Ne burgje e kampe gjith shtresën e ashtuquajtur e  vjetër, kundërshtare e jo kondërshtare, po që i përkiste së kauarës.  Me këto mësime e shembuj, ai ia arriti të transformoje shoqërinë shqiptare  në një shoqëri robote, me njerëz robotë. Siç thuhet se përjashtimi përforcon rregullën, po e paraqes. Siç dihet botnisht, ne, nje pjesë që i përkisnim shtresës së shkuar shqiptare, , u rroposëm (përveç atyre që u vranë e pushkatuen) në burgje e kampe internimi Në këto kushte kontakti mes nesh ishte vërtet i kufizuem si në kafaz, por të vendosur në qendresën tonë morale shpirtërore. Ndërsa popullsia e lirë ishte  robotizuar krejtësisht.. Mes nesh ne flisnim e komunikonim lirshëm, pa asnjë fruikë se po na dilte ndonjë spiun. Kjo s’ka ndodhur në mjedisn tonë. Një mik i imi me tregonte. Sa rrija  në shtëpi, brenda familjës e me ndonjë shok timin, e ndjeja vetën të lirë ë e çfar nuk bisdonim. Por në mengjes kur nisesha për në punë, i thoja vetes, tashti ta luejsh  mirë  rolin  të robotit.  Ashtu siç janë kurdisur  të tjerët të sillesh edhe ti.  Pra në radhet tona, teoria e njeriut të ri nuk gjente  zbatim. Ky është përjashtim që përforconte rregullen e diktaurës. Eshtë i vetmi sodifacion i ynë, që ditëm t‘ përgjigjemi asaj situate, ku Enver Hoxha kishte zbatuuar me anihilimin e së kaluarës, për të ndërtuar një botë e re e njeri te ri të tijët, pa u kursyer në krime e mizori. Ky është përfundimi i titullit të shkrimit, Botë e re-Njeriu i ri.

Shenjtorë e Boshevizmit

Karikatura ruse

    

Trozky e Lenini, shokë e armiq

Shën Trocky e Shën Lenini

 

 

Dick Marty: Simpatia, vlerat, inteligjenca, mirësia e shqiptarëve nuk është prekur prej këtij raporti! – Intervistë me z.Marty menjëherë pas raportit nga Elida Buçpapaj

Kjo intervistë ekskluzive i është marrë zotit Dick Marty, anëtar i Asamblesë parlamentare në Këshillin e Europës në janarin e vitit 2011. Për interes të lexuesit po e risjellim.

Intervistoi: Elida BUÇPAPAJ

PYETJE:  Zoti Marti, ju ne konferencen per shtyp bëtë një krahasim te papershtatshem midis kryeministrit te Kosoves zotit Hashim Thaçi me diktatorin e rrezuar te Tunizise Ben Ali.
DICK MARTY
: Ishte nje konfrontim, ishte thjesht per te shpeguar sjelljen e politikes, të politikes që bën zgjedhje sipas oportunitetit, në vend që të bëjë zgjedhje të natyrës etike.

I njoh shumë mirë të dy rastet për të thënë se mund të konfrontohen. Nuk bëj konfrontim. Ajo që doja të thosha ështe se në të dyja rastet pranohet një situate për arsye oportuniteti, ne vend që të bëhet një zgjedhje  sipas natyrës së drejtësisë apo të etikës.

PYETJE:  Dje ne Keshillin e Europës u soll nje peticion me 250 mije firma, të firmosur nga shqiptarët e Shqipërisë, Kosovës dhe Maqedonisë, të cilat e konsiderojnë raportin tuaj të mbushur me shpifje, trillime dhe anti-shqiptar, çfarë mendoni për këto 250 mije firma zoti Marty ?
DICK MARTY:
Nëse të gjithë këta persona do ta kishin lexuar raportin, mendoj, se do t’i kisha pranuar këto firma. Por dihet shumë mirë se ata nuk e kanë lexuar raportin; dhe dihet shumë mirë se pjesa më e madhe e shtypit e ka instrumentalizuar këtë raport, duke evidentuar pjesë të tij dhe duke fshehur pjesë të tjera, e pra kësisoj është e thjeshtë të mobilizohen njerëzit kundër një armiku të jashtëm.

PYETJE:  Ju natyrisht që nuk jeni armik për shqiptarët, pasi në Zvicër jeton një komuniteti i madh shqiptarësh, prej 250 mijë vetësh, por ju për momentin nuk jeni në një pozicion interesant.
DICK MARTY:
Edhe në Itali televizioni i Berluskonit, jep informacione të pjesëshme, që janë të denoncuara nga shumë drejtime: Ajo që dua të them ështe se nëse njerëzit janë me të vërtetë të informuar, do të kenë ndofta një reagim tjetër.

Unë kam një eksperiencë me shumë shqiptarë, të cilët më kanë shkruar. Dhe ata që më kanë shkruar pa më fyer, unë i jam përgjigjur gjithmonë. Dhe reaksini interesant është, se te gjithë atyre që u kam kthyer përgjigje dhe u kam shpjeguar pozicionin tim, më kanë rishkruar përsëri dhe më kanë shpjeguar se nuk kishin ditur sa duhej, më kanë kërkuar ndjesë dhe më kanë shkruar, se tani ne prej teje kemi një ide ndryshe. Dhe kjo ka ndodhur veçanërisht  pas intervistës që unë kam dhënë tek albinfo në Zvicër.

PYETJE:  Pas konfliktit në Kosovë, menjëherë u deklaruan rreth 3600 shqiptarë të Kosovë të zhdukur, civilë, midis tyre gra dhe fëmijë. Gjatë këtyre 12 viteve pas konfliktit, janë zbuluar nëpër varrezat masive në Kosovë dhe Serbi, mbetjet e trupave të rreth 1800 viktimave, ndërsa vazhdojnë të mbeten të pazbuluara mbetjet e 1600 viktimave të tjera. Cili është opinioni juaj për këtë fakt tragjik dhe përse ju nuk e nisët raportin tuaj prej këtej zoti Marty, prej viktimave të Kosovës ?
DICK MARTY:
Zonjë e nderuar. Unë nuk jam ngarkuar që të bëj një raport për gjithë situatën në Kosovë. Detyra ime ishte e kufizuar në deklarimet e bëra në librin e zonjës Del Ponte. Dhe nëse ju shihni titullin, ishte ky misoni im. Dua t’ju njoftoj se për Kosovën janë bërë prej kolegëve të mij një sërë raportesh, por raporti im specifik merrej me këtë tip akuzash. Kështu pra, detyra ime ishte shumë, shumë e kufizuar.
Ju thashë, se nëse lexohet raporti, nuk mund të thuhet se është proserb, sepse në rekomandimet tona ju themi dhe serbëve që të përmbushin detyrimet e tyre.

PYETJE:  Po serbët nuk ua kanë dëgjuar rekomandimet tuaja aspak zoti Marty . Mlladiçi është i mbrojtur në Serbi.
DICK MARTY:
Nëse ju më jepni adresën do të jem i pari që do të shkoj për ta gjetur.

PYETJE:  Zonja Del Ponte e konsumoi madatin e saj si prokurore e përgjithëshme e Gjykatës Ndërkombëtare të Hagës pa zbuluar asnjë fakt që ka lidhje me pretendimet që ajo do t’i reflektonte më vonë në trillerin e saj titulluar “Gjuetia – Une dhe kriminelët e luftës”, pretendime që nuk kanë asnjë vlerë për drejtësinë. Shqiptarët kanë mendimin se raporti juaj, nuk është gjë tjetër veç pjesa e dytë e trillerit të Madam Del Pontes. Cili është opinioni juaj zoti Marty  ?
DICK MARTY:
Pyetja juaj është tendencioze, sepse ju në vend që të flisni për libër, flisni për “triller”. Pra, ju tashmë e keni një gjykimin tuaj në pyetjen që më drejtoni,  pra sipas meje, është një pyetje pak e pranueshme, sepse nuk është një pyetje objektive, pasi ju jepni gjykimin tuaj, të cilin unë nuk e ndaj.

Libri ështe shkruar nga një person që shkruan për eksperiencën e saj. Edhe unë jam habitur me faktin që zonja  Del Ponte i ka shkruar këto gjëra në libër dhe nuk i ka thënë më përpara, por nëse e egzaminon mirë problemin, zbulon se e ka një  shpjegim. Ishte ajo që i filloi hulumtimet. Ajo thotë se Shqipëria nuk ishte dakord për të vazhduar, sepse Gjykata Ndërkombëtare e Hagës nuk kishte kompetenca për territoret që nuk i përkisnin atyre të ish-Jugosllavisë, dhe se faktet lidheshin me periudhës pas konfliktit, kështu që nuk kishte kompetenca. Ajo ishte e shokuar për faktin se askush nuk ishte i interesuar rreth këtyre të dhënave, që kishin të bënin me trafikimin e organeve.

Unë jam shumë më tepër i saktë dhe e ridimensinoj akuzën. Unë flas për një numur të vogël rastesh, jo për qindra, por zonja Del Ponte është një profesioniste dhe të gjithë jetën e saj ka punuar si gjykatëse dhe nuk besoj se ka treguar simpatine minimale për serbët, apo të ketë demonstraur antipati për shqiptarët. Ajo është akuzuar gjithnjë si shumë antiserbe.

Dhe kjo është sipas meje situata. Unë besoj se Shqipëria, qeveria shqiptare, shoqëria shqiptare do të kishte interes që të bënte të pamundurën për të zbuluar të vërtetën, për faktin se nëse në territorin shqiptar kanë ndodhur krime, kjo nuk do të thotë se ky nuk është një krim i popullit shqiptar, nuk është një krim i shoqërisë shqiptare. Në Zvicër ndodhin çdo ditë krime, por nga kjo nuk do të thotë aspak që shoqëria zvicerane është kriminale. Besoj se duhet të dilet nga kjo gjendje mendore, sipas të cilës mendohet se kjo është një fyerje kundër vendit, kundër Shqipërisë.

Jo, simptia, vlerat, inteligjenca, mirësia e shqiptarëve nuk është prekur prej këtij raporti, në fakt kompromentohet nga këto qendrime për të mohuar gjithçka.

 

25 Janar 2011, Këshilli i Europës, Strasburg

Intervistoi: Elida BUÇPAPAJ

UNË, “ARMIKU I POPULLIT”!? – Nga Frank Shkreli

Në shtator të vitit 2018 isha në Shqipëripër të marrë pjesë nëpromovimin e tre vëllimeve të librittim, “Demokracia Nuk Pret”, por kisha vendosur që të mos largohesha nga Tirana pa vizituar Autoritetin për Informim mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit 1944-1991 (AIDSSH).Autoriteti, i themeluar në bazë të një ligjitë miratuar nga Kuvendi i Shqipërisë në vitin2015,është i hartuar,kryesisht,në bazë të modelit të ligjit gjerman mbi regjistrat e Stasit, ish-policisë sekrete të Gjermanisë Lindorekomuniste, “Me përgjegjësinë për mbledhjen, administrimin, përpunimin, përdorimin e dokumenteve të ish-Sigurimit të Shtetit dhe informimin në lidhje me to…”.Vizita ime në zyrën e AIDSSH, dy vjetë më parë, ishte një përvojë e veçantë, ku pata nderin dhe kënaqësinë të takohesha me Kryetaren e AIDSSH, Zonjën Gentiana Sula, me anëtarin e Autoritetit, Zotin Simon Mirakajdhe me zyrtarë të tjerë të atij enti. Kryetarja Sula dhe ndihmësit e saj më ofruan mua dhe bashkshortes njëpritje tepër miqësore dhe plot respekt. Ifalënderoj të gjithë ata, veçanërisht, për gatishmërinë dhe ndihmesën që më ofruan, me atë rast, në procesin e aplikimit për nxjerrjen e dosjes që kishte përgatitur për mua ish-Sigurimi i Shtetit gjatë sundimit të regjimit komunist.

 

Vizita në Zyrën e AIDSSH, Tiranë, Shtator, 2018

Vizita tek Autoriteti për Informim mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit 1944÷1991përfundoi pas aplikimit, falë ndihmës së stafit të Autoritetit,përhapjen e dosjes time, brenda një periudhe të shkurtër, dosje të cilën, natyrisht,e lexova me vëmendje, por që pothuaj asgjë nuk më habiti nga ato që kishte brenda. Dokumentimi, identifikimi dhe hapja e dosjeve për individë, brenda dhe jashtë Shqipërisë, është një objektivme rëndësi i punës së përditshme të Autoritetit.Më vonë, gjatë një vizite që stafi i AIDSSH bëri në Nju Jork, më sollën –në disk –kopjen e dosjes time personale të përgatitur nga Sigurimi i regjimit komunist të Enver Hoxhës.Sipas renditjes në listën e emërtimit të dokumenteveqë përmban dosja ime prej 60 faqesh,duket se interesimi iSigurimit të Shtetit rreth meje kishtefilluar aty nga viti 1984-85 kur unë kam qenëShef i Shërbimit shqip të Zërit të Amerikës dhe ka zgjatur deri në datën20 Mars, 1991,kur është mbyllur, që ështëpikërisht dita që unë dhe tre anëtarë të Delegacionit të parë të Departamentit Amerikan të Shtetit kemi zbritur në Tiranëpër hapjen e ambasadës dhe për të marrë pjesë në zgjedhjet e para pluraliste,nja një javëpas nënshkrimit në Washington të protokollit për rivendosjen e marrëdhënieve diplomatike midis Shqipërisë dhe Shteteve të Bashkuara.

Kopertina e dosjes time

Dihet segjatë gjithë historisë së tij,Zëri i Amerikës ishte ferrë në sy për regjimin e Enver Hoxhësdhe për Sigurimin e Shtetit, sidomos gjatë viteve të 1980-ave, kulmi i Luftës së Ftoftë dhe i lëvizjeve pro-demokratike në Evropën Lindore, sidomos në Poloni, që filluan me lëvizjen e punëtorëve polakë,Solidarnost dhe që u përhap më vonë anë e mbanë Evropës Lindore, përfshirëShqipërinë, në vitin 1990.Dosja e Sigurimit më përshkruan sikur të isha dy metra i gjatë, i rrezikshëm për regjimin komunist po se po, pasi konstatohet, gabimisht, se unë, “Si zevendës drejtor në Drejtorinë për Evropën Lindore në Departamentin e Shtetit, Frani ka në mbikqyrje edhe Zërin e Amerikës në terësi”, duke shtuar se, “Nga të dhënat del se Frani është mjaft i aftë dhe i specializuar në drejtim të vendit e njeri mjaft i besuar i amerikanëve”, duke lenë të nënkuptohet se si i tillë, mund të jetë edhe i rrezikshëm. Prandaj në dokumentin sekret të datës 4 -6-87 bëhet thirrje që, “Bazuar në sa sipër dhe me qëllim për të zbuluar e mësuar veprimtaritë dhe detyrat që i janë ngarkuar e kryen në drejtim të vendit tonë në fushën politike, propagandistike, studimore e subversive sipas orientimeve të Departamentit të Shtetit e zbulimit amerikan”, vendoset që, “Fran Shkreli të merret në përpunim aktiv”, ndërkohë që vendimitpër të “zbuluar veprimtarinë armiqësore të FranShkrelit”,ibashkangjitet edhe “plani përkatës imasave agjenturoro-operative”prej nja 14-pikashkundër meje.Në një dokument i përfshirë në dosje, kërkohet që “për zbulimin e veprimtarisë së objektitnë vendin ku jeton kundër vendit tonë… të mendoni dhe na propozoni për masa presioni e demaskimi ndaj objektit që do të ishin më me efekt për ta larguar atë nga veprimtaria armiqësore kundër vendit tonë, e për ta demaskuar në radhët e emigracionit “shqiponjas”, arbëreshe e shqiptare, si spiun i tëgjitha vendeve ku kaluar etj.”. Unë, poli-agjent, mos ma çoni gazin bre!Duket se Sigurimi ishte i konfuzuar me të dhënat, pasi nga qëllimi për të më shpallur poli agjent për veprimtarinë kundër regjimit, në një dokument tjetër thuhet se sipas një burimi, “Fran Shkreli është me qendrim të mirë” ndaj Shqipërisë dhe “nuk lejon që ndokush të flas keq për të”. Madje në të njëjtin dokument thuhet se ai “dëshiron të vizitojë Shqipërinë, por mendon se nuk do ti lejohet kjo gjë, ndoshta nga qeveria jonë, por mendon që edhe amerikanët mund të mos e lejojnë”.Në të njëjtin dokument të datës 19.12.1989, ndërkohë që duket se në Tiranë po diskutohej mundësia për marrëdhënie diplomatike me Shtetet e Bashkuara, oficeri raporton se sipas një burimi, “Franingul këmbë nëbindjen e tij se vendi ynë do të afrohet e lidhë marrëdhënie me Amerikën, gjë që po ndodhë, ai e vlerëson si hap shumë të zgjuar diplomatik të qeverisë tonë”, thuhet në dokumentin në fjalë.

Në një letërdrejtuar operativit resident të Sigurimit në Nju Jork ikërkohet që për të ndjekur gjithë veprimtarinëtime“armiqësore” në punë dhe në familje,të angazhohen të pakën gjashtë veta, të cilët identifikohen vetëm me numra, njerëzqë sipas të dhënave në dosje, “më njohin mirë” mua, sepse sipas një dokumentitjetërnë dosje, “Nga analiza e të dhënave rezulton se Fran Shkreli… është mjaft aktiv kundër vendit tonë”, e që “ndiqet nga ana juaj në përpunim 2A”,(grupi i të akuzuarve për agjitacion e propagandë)–i shkruan nga “pozita” një agjent i Sigurimit një agjenti tjetër, jo më heret se me 25 tetor, 1989, d.m.th. më pak se dy javë para shembjes së Murit të Berlinit. Është interesant se ndërkohë që komunizmi në Evropën Lindore po jepte shpirt, Sigurimi i Shtetit Shqiptar ishte I angazhuar në ndjekjen e personave si unë. Anuk e shihnin a po nuk donin ta shihnin furtunënanti-komunisteqë po vinte–fillimin e mbarimit të komunizmit!Bazuar në dosjen që kam në dorë, megjithëse jetoja dhe punoja në Shtetete Bashkuara të Amerikës, jo vetëm që ndiqeshanga Sigurimi i Shtetit komunist të Enver Hoxhëspër veprimtari armiqësore por sipas një “Ekstrakti” sekret në dosjen time të Sigurimit të Shtetitthuhet se, “Frani ndiqet edhe nga organet e shërbimit të sigurimit të shtetëror jugosllav për veprimtari kundërshtare dhe për ketë ushtrohet masa e kontrollit dhe e vezhgimit…”. A mosvallëpunonin së bashku këto dy shërbime të Sigurimitsecret ballkanas?Në një dokument tjetër sekret –që përmban dosja –dokument ilëshuar në Tiranë me datën 3/8/90, vetëm një vit para rivendosjes së marrëdhënieve diplomatike midis Shteteve të Bashkuara dhe Shqipërisë, udhëzohet “Rezidentura e Nju Jorkut”që,“Problemi i Fran Shkrelit të ndiqet me përparësi dhe me shumë kujdes”. Fatbardhësisht, ky urdhër i Sigurimit që unë të ndiqem “Me përparësi dhe kujdes” nuk u zbatua, ose më mirëtë theminga rrethanat botëroreu hodhë në koshin e plehrave të historisë, atje ku përfundoi edhe komunizmi shqiptar dhe ai ndërkombëtarme shembjen e Murit të Berlinit. Dosja prej 60-faqesh –pjesa më e madhe me të dhëna të gabuara ose pa kurrfarë vlere për një shërbim sekret inteligjence, mbylletme një dokument sekretidatës 20 Mars, 1991,i titulluar “Autorizim”,me nënshkrimin e Zëvendës-Ministrit tëPunëve të Brendshme, Veip Proda, sipas të cilit: “Autorizohet p.op. Islam Seferi, efektiv i degës dytë të Drejtorisë Parë, të tërheq nga Drejtoria e Tretë dosjen 2A të objektit Frank (Frano) Gjeto Shkreli, i cili vjen në vendin tonë si përfaqësues i ambasadës Amerikane në Tiranë.”

Dokumenti ifundit në dosje ku jepet autorizimi për tërheqjen e dosjes timenë të njëjtën ditë që kisha arritur në Tiranë me delegacionit e Deprtamentit të Shtetit.Fatbardhësisht, dhe falë nderit Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe punëdhnësit tim –qeverisë federale të Amerikës për 30-vjet –unë nuk kisha asnjë problem gjatë asaj koheme askend, por nga dosja e Sigurimi të regjimit komunist të Shqipërisë del se Sigurimi i Shtetit debatonte se sitë merrej me “problemin”që paraqiste për taFrank Shkreli. Nuk di se ku e paskan pasur hallin pasijeta, veprimtaria dhe puna ime ishte, siç thonë amerikanët një “open book”, një jetëaq publike dhe transparente sa nuk ishte nevoja që regjimi enverist komunist i Tiranës dhe as ai sllavo-komunist i Beogradit –të harxhonin buxhetin e shtetit dhe të keqpërdorninfondet ngamundi dhe djersaepopujve të tyretë varfër, për tëpunësuar agjentë spiunë për tëndjekur mua ose edhe shumë të tjerë si unë, në punë të vet, jashtë vendit, duke punuar për familjen. Për veten time, ndryshe nga shumë informacione falso të Sigurimit të përfshira në këtë dosje –për 30-vjetë në Washington, vërtetë se unë kam punuar në detyra të ndryshme,por gjithmonë për të njëjtën organizatë –Zërin e Amerikësdhe në të njëjtën ndërtesë në kryeqendrën e këtij entinë Washington. Po të kishte ardhur ndonjë agjentose spiuni Sigurimit para derës së ndërtesës ku punojanë Washington,do ishte bindur se unë nuk përbeja asnjë rrezik për askend. Do më kishte parë çdo mengjes duke hyrë aty dhe çdo mbrëmje duke dalur prej atypër të shkuar në shtëpi pranë familjes. As nuk iu fshehja kujt as nuk kisha frikë askend –as Sigurimine Shtetit komunist të Enver Hoxhës dhe as SiguriminShtetërorJugosllav UDB-ën, sepse nuk kisha asnjë arsye që t’i kisha frikë –isha në punën time.Jam matur për një kohë të gjatë nëse të përmend publikisht këtë dosje të Sigurimitose jodhe kisha vendosur të pres pak.

Nuk e dise pse. Me thënë të drejtën mora guximdhe frymëzimtë flas për këtë dosje –pa hyrë shumë në hollësi rreth përmbajtjes së saj –nga vizita qëbënë të martën në Shkodër zyrtarët elartë të AIDSSH, përfshirë Kryetaren Genta Sula, ku kishin shkuar për t’i dorëzuarpersonalishtDom Gjergj Simonit dosjen e tij të Sigurimit.https://www.facebook.com/starplustelevision/videos/2999185286845880/UzpfSTEzNTg2MTMzOTQxOTEyODA6MzI2NDc3Njk1MzU3NDkwNQ/

Mora guxim,por mora edhe frymëzimprej Dom Simonit,për mënyrën se si e pranoi dosjen e tijtë Sigurimitme një mesazh publik, si i dënuar dhe iburgosurnga regjimi komunist,për poezitë që kishte shkruardikur. Thashë me vete hapja dhe pranimi i dosjes, është në tëvërtetë një dëshmi,që për mirëa për keq,duhet të ndahet me të tjerët, të shërbejë si një subjekt për krijimin e një atmosfere për dialog mbi të shkuarën komuniste të Shqipërisë.Për mirë, seme hapjen e dosjevena jepet mundësia që me njohjen me këto dosje, ose me vet ekzistencën e tyre,ndoshta ndërgjegjësohemi si individë,por më shumëedhesi shoqëri, për të kaluarën e një regjimi diktatorialkriminal, nën të cilin Kombi shqiptar ka pasur fatin e keq të jetonte për pothuaj një gjysëm shekulli. Hapja e dosjeve të Sigurimitmund të konsiderohet nga disa edhe si një dëshmi e keqe ose të pakën sidiçka që nuk na bën të ndihemi mirë, ndoshta për arsyen seshumica e atyre që kanë dosje ose familjarët e atyre që mund të kenë shkuar në atë jetëtanimë, presin ende –përtej hapjes së këtyre dosjeve –zbardhjen e së vërtetësdheduandrejtësi për ata vet dhe për viktimat e komunizmit,në përgjithësi.I dashur lexues, kjo është edhe arsyeja që unë po indaj këto rreshta me jupër ekzistencën dhe për hapjen e dosjes time të Sigurimit të Shtetit komunist shqiptar,si një përpjekje, ashtu siç shpresojmë të gjithë, madje edhe 30-vjet pas shembjes së Murit të Berlinit–për një fillim të ripër Kombin shqiptar–duke reflektuar për të kaluarën dhe duke shpresuar për një të ardhme të remë të mirë–ku shpresojmë që ekaluarakomunistetë mosjetë më objekt ndarjesh e përçarjesh midis shqiptarëve, assot dheasnë të ardhmen!Unë jam i bindur se konfliktet politike dhe gjëndja e përgjithëshme aktuale në Shqipëri në 30-vjetë post-komunizëm, përfshirë problemet me sistemin juridik, janë pasojë e drejtë për drejtë emospajtimit dhe e mostrajtimit të krimeve të komunizmit, ashtu siç kanë bërë shumica e vendeve ish-komunistenë Evropë. Duam ose nuk duam ta pranojmë, mos përballja serioze e klasës politike shqiptare me të kaluarën komuniste,vazhdon të jetë një barrë e rëndë për të ardhmen e lirisë dhe të demokracisë së vërtetë në Shqipëri.

SHQIPËRIA është GJAKU im që nuk falet – Nga Aurel Dasareti*

 

“Unë frikohesha prej armëve. Serbo-malazezët na terrorizonin me to. Pasi unë mora pjesë në beteja dhe vet u mësova në përdorimin e armëve, e kuptova se armët janë forcë dhe se ne mund të mbrohemi me armë kundër atyre të cilët duan të na shndërrojnë në skllevër.” – gjyshi im.

***

Shqiptari, si produkt i natyrës, është diçka e pallogaritshme, e padepërtueshme, kokëfortë, është rrëke që vërshon nga një mal i panjohur, një pyll i virgjër, i pakalueshëm dhe i ngatërruar. Dhe ashtu si pyll i virgjër që duhet rralluar, pastruar dhe sistemuar me forcë, edhe kolonizatorët në bashkëpunim me tradhtarët e vendit, me ndihmën e përçarjeve midis shqiptarëve përpiqen të mposhtin, të thyejnë e të sistemojnë me forcë shqiptarin natyral. Detyra e armikut është ta shndërroj atë në anëtar të shoqërisë, sipas parimeve që vendos autoriteti.
Le të përkujtojmë lavdinë e së kaluarës dhe begatinë e kohëve të perënduara, të vihet kombësia mbi dallimet partiake, krahinore e fetare, të përshkruhet gjendja e mjerueshme e asaj pjese të kombit tonë nën okupim dhe të dalin qartë rreziqet që i kanosen Shqipërisë Etnike, të cilën populli i saj do ta mbroj me çdo kusht, të tregohen mundësitë e plota të një të ardhmeje të lumtur në një atdhe të ribashkuar të lirë e të përparuar.
Bëjë thirrje që mediumet serioze të botojnë vetëm letra të nevojshme për ATDHEUN e jo shkarravina të dëshirueshme nga pseudo “ekspertët”. Bëjë thirrje për të propaganduar fuqishëm popullin shqiptar, që opinioni botëror të njihet me prejardhjen e tij të lashtë legjendare pellazge-ilire dhe fazat nëpër të cilat ai është detyruar të kalojë gjatë rrjedhës së shekujve, për të arritur deri në ditët tona. Bëjë thirrje që “kalemxhinjtë” të zotërojnë plotësisht lëndën para se të shkruajnë në mediumet lokale dhe ato të huaja. Dhe, jam i bindur për forcën e të dhënave dhe argumenteve, për triumfin e drejtësisë e të çështjes kombëtare që unë dhe atdhetarët tjerë të mirëfilltë mbrojmë. Duke iu drejtuar lexuesve të huaj, krahas qartësisë së qëllimit, në letrat tona të ndihet edhe një nëntekst i fuqishëm polemik kundër keqdashësve. Le të shprehet temperamenti i shkruesit, zemra e zjarrtë e patriotit, horizonti i tij i gjerë kulturor dhe diplomacia superiore.
Liria Kombëtare, liria e natyrshme, pavarësia, fundi i çdo forme sundimi, shfrytëzimi dhe poshtërimet nga grekët, kolonialistët sllavo-ortodoks dhe kodoshët shqipfolës, janë parakushtet e domosdoshme për të vënë në veprim të gjithë dashurinë e shqiptarit për Shqipërinë Etnike, për jetën, forcën e vetme që mund të mposhtë dashurinë e tij për vdekjen. Një shtegdalje në kuptim të gjerë do mund të gjendet vetëm nëpërmjet ndryshimeve rrënjësore në strukturën tonë politike e shoqërore.
O shqiptarë!
Kemi një detyrë të shenjtë për të mbushur. Nuk duhet të tolerojmë që Toka e Atdheut në të cilën stërgjyshërit tanë kanë duruar pa u tundur shumë stuhia, Toka nga të huajt e okupuar, e cila në një periudhë prej shumë kohe ka pat shumë gëzime por edhe shtypje, diskriminime, persekutime, masakra, terror dhe dhimbje të mëdha, të trajtohet si pronë private e aventuristëve shqipfolës të pa skrupull. Kemi përgjegjësi të shenjta përpara gjeneratave të ardhme; beteja sapo ka filluar, të shtypurit nuk e kanë ndër mend pa luftë ta falin lirinë ende të pa-fituar.
Njerëzimi, domethënë pjesa dërrmuese e njerëzve, është gjithnjë kundër atyre që duan të mirën, sepse turma s`është as e mirë, as e keqe por në thelb është e amullt dhe që urren më shumë se çdo gjë thirrjet drejtuar ndërgjegjes së saj. Kalimi në një shkallë më të lartë, kapërcimi i egoizmit dhe plogështisë janë kryer vetëm nga individë të veçantë, kurrë nga turmat.

***
Indiferenca është armiku ynë më i keq.

Duket sikur jetoja në një planet tjetër. Më parë, besoja se njerëzit që diskutonin për politikën nuk kishin asgjë tjetër për të bërë. Por jam i tronditur kur shoh një Shqipëri të tmerrshme që nuk kisha ide se ekzistonte. Por, ne duhet ta ndryshojmë atë. Patjetër.

Shqiptarëve u mungon Uniteti dhe të kuptuarit se në çfarë bazohet liria: Kufijtë, sovranitetin dhe një Ushtri Kombëtare që mbron kufijtë e dukshëm dhe të padukshëm. Është një kombinim i rrezikshëm të jesh i rrethuar me fqinjë pushtues me histori të rremë dhe vetë-imazh të gabuar, sidomos kur kanë mbështetjen e Rusisë dhe jo vetëm. Shqiptarët e sotëm, të shtypur nga hajnat dhe tradhtarë më të pisët se kurrë, lajnë këmbët e ish skllevërve barbarë të stërgjyshërve të tyre të madhërishëm.

Shqiptaria ka lindur shumë bastardë dhe kuisling, por edhe burra të fortë që do të shkëlqejnë në qiell. Ata gjithmonë do të jenë besnikë ndaj Kombit dhe Vendit të tyre. Dhe, do të luftojnë kundër të gjitha tmerreve të brendshme dhe jashtme.

Qeveritë e paligjshme e kontrollojnë Vendin me një dorë të hekurt. Gjendja në shtetin amë Shqipëri, Kosovë dhe Maqedoni nuk do të ndryshon kurrë në të mirën e shqiptarëve nëse zagarët e armiqve tradicional nuk largohen menjëherë nga politika, por edhe më tutje kontribuojnë në një ftesë për kaos i cili kombin që gjendet në një tunel të errët, e çon drejtë zhdukjes përfundimtare.

Përndryshe, nuk ka president, kryeministër, qeveri apo për një herë – një forcë policore, që është më e fortë se popullata që i ka unifikuar qëndrimet.

Unë nuk jam partiak, jam tërësisht i pavarur, nuk kam asnjë konflikt interesi në trojet shqiptare, nuk paguhem nga askush dhe nuk kam asnjë motiv tjetër përveç që të shpreh mendimin tim në një mënyrë të civilizuar, për t`i ndihmuar sadopak Kombit dhe Atdheut të gjyshërve të mi që unë i dua pakufi. Ideja është gjithashtu e mirë, sepse ne ende nuk e njohim njëri-tjetrin, të paktën jo me të gjithë.

Shqiptarë! Drejtësia (mirëvajtja) e çështjes së juaj qëndron vetëm në duart e juaja.

Kushdo që është dehur nga fuqia (pushteti) dhe është pasuruar, ose thënë më mirë, ka fituar personalisht prej saj si dhe nuk frikohet aspak sepse në ju sheh burra të pavendosur, kurrë nuk do të heq dorë apo largohet vullnetarisht nga ajo karrige për të cilën edhe me kriminalitetet më të ndyra ka luftuar për ta zaptuar. Sidomos kur të njëjtët akuzohen për vrasje dhe Tradhti ndaj Vendit. Këta nuk janë aq budallenj t`u sekuestrohen pasurit marramendëse nga kriminaliteti dhe pjesën tjetër të jetës ta kalojnë në burgjet e rrezikshmërisë së lartë. Harrojini fantazitë – e llafeve…

Kjo është psikologji e sjelljes, e pakontestueshme,  sidomos për mentalitetin fisnor-klanor shqiptar. Dhe, nëse ju nuk i merrni seriozisht këto fjalë, atëherë shumë shpejtë do t`ia shikoni sherrin anshmërisë së juaj për të fjetur në një krevat me armikun, indiferencës së juaj për të bërë asgjë, naivitetit kinse hallku do ua ndreqi problemet e juaja, dhe sidomos ndikimet në ju nga manipulimet e mediumeve antikombëtare dhe sahanlëpirësve të tyre dobiç që lehin nëpër TV apo shkarravisin në portale, vetëm për të shpëlarë tru shqiptare.

Megjithatë, unë kam ndjenjën se ne shumë shpejt do të zgjohemi nga vitet e letargjisë, do të kalojmë në aktivitet dhe do të fillojmë me një fletë të pastër, të rrëmbejmë stilolapsin dhe fillojmë të shkruajmë të ardhmen tonë me duart tona.

Kapësve të vendit – hajnave duhet t`ua bëni të qartë: Lamtumirë këlysh. Shpejtë do hyni në koshin e plehrave të historisë, por ju lutemi mos e mbyllni kapakun mbi veten tuaj!

O shqiptar, nëse e duash veten, Vendin dhe Kombin, mos e prano asnjë rol politik që tjerët ta japin nëse nuk je i kualifikuar ose i zoti për të!

Ne patjetër të përcjellim një mesazh për të gjithë botën – se qëndrojmë së bashku: Ne e duam njeri tjetrin. Ne kujdesemi për njëri-tjetrin sepse vëllezër e motra të një gjaku e të një gjuhe jemi, dhe se historia e të parëve tanë të lavdishëm pellazg-ilir dhe Flamuri kuqezi janë simboli ynë i përbashkët. Ne nuk do të heshtim herën tjetër kur njëri prej nesh vritet ose torturohet, apo historia jonë të falsifikohet dhe përvetësohet. Dhe, në raporte me fqinjët grabitqarë, nuk do të lejojmë më asnjë kompromis në dëmin tonë, asnjë centimetër katror të asaj Toke të Shenjtë.

Për ta luftuar një ide duhet së pari të kesh një ide kundërshtuese. Shikuar nga pikëpamja e një shtypësi, idetë luftohen më shpejtë nëse dikush i frikëson njerëzit nga të menduarit. Një popull i frikësuar nuk ka asnjë kundërshtim.

Le të jenë veprimet tona një burim frymëzimi për të tjerët. Ne duam ta bëjmë vendin tonë një vend më të mirë. Për sa kohë që qëndrojmë së bashku në mbrojtjen e të shtypurve dhe të dobëtëve, bëhemi më të fortë.

***

Një bisedë hipotetike me veten time:

Sa vjeç je ti?

Nuk mund të them me siguri, por që nga dita kur u linda, politikanët tanë kanë qenë të njëjtë. Korrupsioni ka qenë i njëjtë, pasiviteti ka qenë i njëjtë. Dhe partitë politike “Pa shpresë” kanë pasur një monopol mbi shqiptarët.

Dje, para vetes u betova se do të kaloja 2 orët e fundit të çdo dite për të zbuluar të gjithë kriminelët, hajdutët apo spiunët në Albani, Dardani, Maqedoni (…) Nuk dua që vendi im të mbytet. Unë nuk mund ta bëj këtë vetëm. Unë dua që ju të gjithë të punoni me mua, që secili nga ju të ndiejë në zemër se duhet ta ndryshojmë dhe shpëtojmë Shqipërinë.

***

Ekziston vërtet një ndryshim i madh midis njohjes së dashurisë së njerëzve në internet dhe përjetimit të saj në botën reale. Tani, gjëja më e rëndësishme është të mos heqësh dorë nga dëshmorët që dhanë jetën për atë që ëndërruan.

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

Shënim:

Përshëndetje të nderuar, artikullin «Shqipëria është gjaku im që nuk falet» e kam shkruar në vitin 2002, dhe titullimi është vetëm rastësi (u tregoj herën tjetër), nuk ka asgjë të përbashkët me «Kosova është gjaku im që nuk falet», e shkrimtarit dhe atdhetarit të shkëlqyeshëm, të ndjerit Ali Podrimja.

Sot, artikullit të para 18 viteve i kam shtuar diçka, që t`i përshtatet situatës pothuajse vdekjeprurëse para së cilës gjendemi në këtë vit, ku sulmohemi njëkohësisht nga virusi kinez dhe virusi i këlyshëve shqipfolës – por me prejardhje etnike të paqartë për ne shqiptarët e vërtet.

PS: Gjatë këtyre viteve të paraqitjes në internetin shqiptar (prej 2002) kisha raste të takohem me disa atdhetar të devotshëm dhe intelektual të shkëlqyeshëm, prej të cilëve edhe kam mësuar shumë për shqiptarinë. Sivjet kisha planifikuar të vizitoj trojet tona dhe të takohem me disa prej jush, sidomos me themelues të portaleve ku postoj, por mbetet shpresa pas vitit të ri. Dhe, unë akoma nuk kam postuar fotografi të qartë, por mendoj se për momentin mjafton kjo në hije, e shkrepur nga largësia, ku gjyshi fotografon nipin…

Respekt për ju, Aurel Dasareti