VOAL

VOAL

Zyrtarët amerikanë: Autokolona e ndihmave në Siri është sulmuar nga Rusia

September 21, 2016

Komentet

Shenzhen, përfundon Samiti Trepalësh midis Trumpit, Xisë dhe Putinit

VOAL- Takimi trepalësh në Shenzhen midis Presidentit Kinez Xi Jinping, Presidentit Rus Vladimir Putin dhe Presidentit Amerikan Donald Trump ka përfunduar, raporton CCTV. Takimi trepalësh zgjati rreth një orë e gjysmë. Udhëheqësit dhanë deklarata hyrëse para se të fillonin bisedimet, duke deklaruar se do të diskutonin, ndër të tjera, çarmatimin bërthamor dhe luftën midis Rusisë dhe Ukrainës. 

Dita u shënua menjëherë nga një incident i sikletshëm: gjatë fjalimit të Xi në seancën plenare të APEC, kamerat kapën presidentin 80-vjeçar amerikan me sytë e mbyllur dhe kokën ulur. Transmetuesi amerikan CNN ritransmetoi pamjet në transmetimin e tij të drejtpërdrejtë, duke theksuar dremitjen publike të dukshme të Trump pikërisht ndërsa udhëheqësi kinez po përshkruante qëndrimin e tij mbi Azi-Paqësorin.

Përpara takimit trepalësh, Trump zhvilloi takime të ndara dypalëshe me të dy udhëheqësit. Para kamerave, Trump e quajti Putinin “një mik të imi”, duke pohuar një marrëdhënie të shkëlqyer personale. 

Në fund të takimit afërsisht dyzet minutësh, i cili u përqendrua në konfliktin në Ukrainë, këshilltari i Kremlinit Yuri Ushakov raportoi se Putin u largua nga dhoma me “shpirt të shkëlqyer”, megjithëse nuk bëri asnjë deklaratë zyrtare. Çështje shumë të ngarkuara mbeten në axhendën trepalëshe. Shtëpia e Bardhë synon të fillojë diskutimet mbi kontrollin e armëve bërthamore pas skadimit të traktatit të Ri START në shkurt 2026, përveç diskutimit të krizës së Iranit dhe balancave tregtare globale. Uashingtoni, megjithatë, ka ulur pritjet, duke sqaruar se takimi përfaqëson vetëm një kontakt fillestar dhe jo forumin për të shpallur marrëveshje të menjëhershme. Agjencitë

SHBA po shqyrton sulmin e përbashkët me Izraelin ndaj Iranit, Netanyahu kërkon fushatë bombardimesh 7-ditore

Presidenti amerikan Donald Trump po shqyrton mundësinë e një sulmi të përbashkët ushtarak me Izraelin ndaj Iranit, ndërsa kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu po shtyn për një fushatë bombardimesh që mund të zgjasë shtatë ditë, raportojnë Axios dhe New York Times.

Sipas burimeve të cituara nga Axios, opsionet ushtarake të shqyrtuara nga Uashingtoni përfshijnë sulme ndaj objekteve të dyshuara bërthamore iraniane, përfshirë zonën Pickaxe Mountain, si dhe ndaj urave, termocentraleve dhe drejtuesve ushtarakë e politikë të Iranit.

Megjithatë, Trump ka lënë të kuptohet se një sulm nuk është i menjëhershëm. Të mërkurën, ai deklaroi se situata do të shihet pas 1 janarit, duke iu referuar zhvillimeve të mëtejshme dhe sjelljes së Iranit.

Sipas Axios, Trump po përballet me presion nga disa palë lidhur me mundësinë e rikthimit në një luftë në shkallë të plotë me Iranin.

Netanyahu, i cili po përballet me sfida për mbijetesën e tij politike, po i kërkon presidentit amerikan të rikthehet në luftë sa më shpejt. Në krahun tjetër, udhëheqësit e vendeve të Gjirit Persik po i bëjnë thirrje Trump të shmangë një përshkallëzim ushtarak, pasi frikësohen nga një kundërpërgjigje shkatërruese e Iranit.

Ata preferojnë që Uashingtoni të vazhdojë të rrisë presionin ekonomik ndaj Teheranit, në vend të një ndërhyrjeje ushtarake.

Edhe ekipi i sigurisë kombëtare të Trump duket i ndarë për këtë çështje. Disa zyrtarë, përfshirë Sekretarin e Mbrojtjes Pete Hegseth, favorizojnë një qasje më agresive dhe veprime ushtarake.

Sipas dy burimeve të cituara nga Axios, Shtëpia e Bardhë i ka kërkuar Pentagonit dhe ekspertëve të inteligjencës të analizojnë reagimin e mundshëm të Iranit ndaj skenarëve të ndryshëm të sulmit të përgatitur nga ushtria amerikane.

Administrata Trump po shqyrton nëse ndonjë prej opsioneve ushtarake mund të parandalojë një hakmarrje të fuqishme iraniane ndaj infrastrukturës së naftës dhe energjisë në vendet e Gjirit.

Ndërkohë, javën e kaluar drejtori i Mossad-it, Roman Goffman, zhvilloi takime në Uashington me drejtorin e CIA-s, John Ratcliffe, dhe të dërguarin special të Shtëpisë së Bardhë, Steve Witkoff.

Goffman, i konsideruar si një prej bashkëpunëtorëve më të afërt të Netanyahut, u dërgua në kryeqytetin amerikan për të ushtruar presion mbi administratën Trump për rifillimin e luftës kundër Iranit, sipas një burimi izraelit.

Gjatë takimeve, shefi i Mossad-it përcolli gjithashtu shqetësimet e Izraelit për aktivitetet iraniane që lidhen me zhvillimin e armëve kimike, sipas burimeve amerikane dhe izraelite. sn

Trumpi pritet të takohet privatisht me Putinin në Kinë, CNN: Në fokus lufta në Ukrainë

Presidenti amerikan, Donald Trump, do të zhvillojë të enjten (19 nëntor) një takim kokë më kokë me homologun rus, Vladimir Putin, në Kinë, në kuadër të samitit trepalësh mes SHBA-së, Kinës dhe Rusisë. Lajmi është konfirmuar nga një zyrtar amerikan, sipas CNN.

Ky do të jetë takimi i parë zyrtar dypalësh mes dy liderëve që prej samitit të zhvilluar në Alaskë, në territorin amerikan, në gusht të vitit 2025.

Takimi i atëhershëm nuk solli përparim konkret në përpjekjet për arritjen e paqes në Ukrainë, pavarësisht nismave të ndërmarra nga Trump që prej fillimit të mandatit të tij të dytë presidencial, me synimin për t’i dhënë fund luftës.

Dy presidentët kanë pasur tashmë një kontakt të shkurtër mbrëmjen e së mërkurës (18 nëntor), në margjinat e samitit të Bashkëpunimit Ekonomik Azi-Paqësor (APEC), në Shenzhen të Kinës.

Putin iu afrua Trump për ta përshëndetur me një shtrëngim duarsh, pak para fotos së përbashkët tradicionale të liderëve pjesëmarrës në samit.

Takimi i parashikuar për të enjten merr një rëndësi të veçantë, pasi dy liderët do të kenë mundësinë të diskutojnë sërish ballë për ballë, në një kohë kur vijojnë përpjekjet për t’i dhënë fund luftës në Ukrainë.

Takimi dypalësh do të zhvillohet paralelisht me samitin trepalësh të planifikuar mes Trump, Putinit dhe presidentit kinez, Xi Jinping. Panorama

Samiti që mund të ndryshojë botën, Xi Jinping synon të marrë fronin e liderit botëror

Një takim me peshë të veçantë gjeopolitike pritet të zhvillohet më 19 nëntor në qytetin kinez të Shenzhenit, ku Xi Jinping do të presë presidentin amerikan Donald Trump dhe atë rus Vladimir Putin. Samiti trepalësh shihet si një mundësi për Pekinin që të forcojë pozicionin e tij në skenën ndërkombëtare dhe të paraqitet si një nga qendrat kryesore të vendimmarrjes për të ardhmen e rendit botëror.

Takimi pritet të tërheqë vëmendjen e diplomacisë ndërkombëtare, madje duke konkurruar në rëndësi edhe me samitin e APEC-ut, ku marrin pjesë ekonomitë kryesore të rajonit Azi-Paqësor. Për Xi Jinpingun, prania e dy prej figurave më të rëndësishme të politikës botërore në të njëjtën tryezë përbën një mundësi për të promovuar ambicien e Kinës për një rol më të madh në çështjet globale.

Në qarqet ndërkombëtare, takimi është krahasuar me një “Jaltë të re”, duke iu referuar konferencës së vitit 1945, kur udhëheqësit e fuqive fituese të Luftës së Dytë Botërore hodhën themelet e rendit ndërkombëtar të pasluftës. Por ndryshe nga ajo periudhë, këtë herë Kina synon të mos jetë thjesht spektatore, por një aktore qendrore në përcaktimin e ekuilibrave të rinj.

Megjithatë, pavarësisht simbolikës së fortë politike, pritshmëritë për marrëveshje konkrete mes tre liderëve mbeten të kufizuara. Konflikti në Ukrainë, gara e armatimit bërthamor dhe tensionet në Lindjen e Mesme janë disa prej çështjeve ku interesat e Uashingtonit, Moskës dhe Pekinit nuk përputhen.

Ukraina, përplasja e interesave mes Moskës dhe Pekinit

Një nga temat më të ndërlikuara të takimit pritet të jetë lufta në Ukrainë. Vladimir Putin ka kërkuar që konflikti të përfshihet në diskutimet trepalëshe, por kjo nismë nuk është pritur me të njëjtin entuziazëm nga pala kineze.

Xi Jinping ka shprehur rezerva për një proces negociatash që do të zhvillohej pa pjesëmarrjen e Bashkimit Europian, duke vlerësuar se vendet europiane nuk mund të lihen jashtë një marrëveshjeje që prek drejtpërdrejt sigurinë e kontinentit.

Për Pekinin, kjo çështje ka edhe një dimension ekonomik. Kina ka interesa të rëndësishme tregtare në Europë dhe nuk dëshiron që mbështetja e hapur ndaj një procesi të diktuar nga Moska të dëmtojë marrëdhëniet me partnerët europianë.

Për këtë arsye, Xi mund të jetë i gatshëm të luajë një rol më aktiv në përpjekjet për zgjidhjen e konfliktit vetëm nëse ekzistojnë kushtet për një proces diplomatik që mund të prodhojë rezultate konkrete.

Lindja e Mesme dhe Tajvani, dy pika të tjera të tensionit

Një tjetër dosje e vështirë për tre liderët është situata në Lindjen e Mesme. Kina nuk pritet të marrë përsipër angazhime të mëdha për zgjidhjen e krizës që përfshin Iranin, ndërsa zhvillimet në rajon kanë ndikim edhe në llogaritë strategjike të Pekinit.

Vëmendja e Shteteve të Bashkuara ndaj Lindjes së Mesme ndikon në mënyrën se si shpërndahen burimet dhe prioritetet e politikës së jashtme amerikane, duke krijuar një hapësirë manovrimi për Kinën në raport me çështjet e Azisë Lindore, veçanërisht Tajvanin dhe Detin e Kinës Jugore.

Ndërkohë, Donald Trump pritet të ngrejë në tryezë edhe çështjen e kontrollit të armëve bërthamore. Por Pekini nuk duket i interesuar për një marrëveshje të tillë në kushtet aktuale, për shkak të diferencës së konsiderueshme mes arsenalit të tij dhe kapaciteteve bërthamore të SHBA-së dhe Rusisë.

Tregtia dhe inteligjenca artificiale në qendër të bisedimeve Xi-Trump

Përtej çështjeve të sigurisë, pjesa më konkrete e negociatave mes Xi Jinping dhe Donald Trump pritet të jetë ekonomia. Marrëdhëniet tregtare mes dy fuqive mbeten një prej pikave më të ndjeshme të politikës ndërkombëtare.

Një nga objektivat e diskutimeve mund të jetë zgjatja e armëpushimit tregtar, i cili sipas afateve të raportuara përfundon më 10 janar. Një marrëveshje e re do të ishte e rëndësishme për të shmangur përshkallëzimin e mëtejshëm të tensioneve ekonomike mes dy vendeve.

Në tryezë pritet të jetë edhe konkurrenca për teknologjitë e avancuara, veçanërisht inteligjenca artificiale, një sektor që po shndërrohet në një nga frontet kryesore të rivalitetit strategjik mes Uashingtonit dhe Pekinit.

Një tjetër mundësi që Kina mund t’i ofrojë presidentit amerikan është ndërmjetësimi për një takim me liderin e Koresë së Veriut, Kim Jong-un, çka do t’i jepte samitit edhe një dimension tjetër diplomatik.

Xi kërkon të dalë si fituesi politik i samitit

Pavarësisht se Donald Trump dhe Vladimir Putin mbeten dy prej figurave më të fuqishme në politikën ndërkombëtare, të dy përballen me presione dhe sfida që ndikojnë në pozicionin e tyre politik. Në këtë kontekst, Xi Jinping synon të shfrytëzojë takimin për të paraqitur Kinën si një fuqi të qëndrueshme dhe me ambicie për të ndikuar në zgjidhjen e krizave globale.

Por interesat e kundërta të tre vendeve e bëjnë të vështirë arritjen e një marrëveshjeje të gjerë për konfliktet që kanë tronditur rendin ndërkombëtar.

Për Pekinin, suksesi i samitit mund të mos matet domosdoshmërisht me nënshkrimin e marrëveshjeve historike, por me imazhin që do të përcjellë Xi Jinping: atë të një lideri që synon të jetë në qendër të vendimmarrjes globale, në një kohë kur rivalët e tij përballen me vështirësi të shumta. gsh

Në samitin Trump-Xi-Putin pritet të mbizotërojë simbolika

Presidenti amerikan, Donald Trump (majtas), shtrëngon duart me presidentin rus, Vladimir Putin, ndërsa presidenti kinez, Xi Jinping, i vështron, para samitit të APEC-it, në Shenzhen, Kinë, më 18 nëntor.

Matthew Fulco

Takimi i parë trepalësh mes presidentit amerikan, Donald Trump, liderit kinez, Xi Jinping, dhe presidentit rus, Vladimir Putin, që pritet të mbahet në margjinat e konferencës së Bashkëpunimit Ekonomik Azi-Paqësor (APEC) në Shenzhen gjatë kësaj jave, mund të mos jetë shumë frytdhënës, pavarësisht simbolikës së tij të pazakontë.

Samiti trepalësh, i propozuar fillimisht nga Putini në tetor dhe i konfirmuar nga Shtëpia e Bardhë më 13 nëntor, ka nxitur krahasime me Konferencën e Jaltës të vitit 1945, të mbajtur në ditët e fundit të Luftës së Dytë Botërore.

Në qytetin turistik të Krimesë, Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar dhe Bashkimi Sovjetik, si fuqi fituese të luftës, përcaktuan prapa dyerve të mbyllura sferat e tyre të ndikimit në periudhën e pasluftës, duke vendosur në thelb fatin e shumë vendeve të vogla në Evropë dhe Azi.

Presidenti ukrainas, Volodymyr Zelensky, i shqetësuar nga përpjekjet e Putinit për ta lënë anash në përcaktimin e rezultatit të luftës së Rusisë kundër Ukrainës, i tha CNN-it: “Ne nuk e duam një Jaltë 2.0”.

Nuk do të ketë Jaltë të re

Megjithatë, disa ekspertë i thanë Radios Evropa e Lirë (REL) se takimi mes Shteteve të Bashkuara, Kinës dhe Rusisë, më 19 nëntor, do të jetë shumë më ndryshe nga konferenca historike e mbajtur 81 vjet më parë.

“Unë mendoj se ky krahasim nuk është i qëlluar”, tha Elizabeth Wishnick, eksperte e marrëdhënieve mes Kinës dhe Rusisë në Korporatën CNA në Virxhinia.

“Edhe nëse do të dëshironin ta kishin fuqinë për t’i marrë ato vendime, nuk do të mund t’i zbatonin, sepse bota ka ndryshuar që nga ajo kohë. Ka shumë aktorë të pavarur që kanë mundësi t’i pengojnë fuqitë e mëdha. Mjafton të shohim, për shembull, Gjirin Persik”, tha ajo.

Bobo Lo, bashkëpunëtor i jashtëm në Institutin Lowy të Australisë, thekson se Kina është përpjekur ta pozicionojë veten si udhëheqëse të Jugut Global, duke u përqendruar, të paktën në dukje, në demokratizimin e marrëdhënieve ndërkombëtare.

“Ideja që tre liderë botërorë të marrin vendimet kryesore për qeverisjen globale bie ndesh me narrativin që Pekini e përsërit vazhdimisht. Kinezët janë jashtëzakonisht të kujdesshëm ndaj kësaj ideje”, i tha ai REL-it.

Ai që mund të përfitojë më së shumti nga ky takim është Putini, krahasuar me dy liderët e tjerë, edhe nëse samiti nuk jep ndonjë fryt thelbësor, tha në një intervistë Tsiporah Fried, bashkëpunëtore e lartë në Institutin Hudson në Uashington.

“Kjo do ta ndihmojë atë ta rikthejë pozitën e tij në arenën ndërkombëtare dhe të dalë nga izolimi në të cilin është gjendur Rusia. Ai mund ta paraqesë Rusinë si një fuqi të madhe që po negocion për të ardhmen e Ukrainës, pa pasur nevojë të përballet me mundësinë e humbjes në fushëbetejë”, tha ajo.

Për Xi-në, rëndësi ka menaxhimi i skenës

Për Xi Jinpingun, i cili nuk e kërkoi këtë takim, menaxhimi i kujdesshëm i skenës është thelbësor.

Prioriteti i Xi-së “është që takimi të jetë i suksesshëm dhe të paraqitet imazhi i stabilizimit të marrëdhënieve mes fuqive të mëdha. Kina do të përqendrohet më shumë te simbolika sesa te marrëveshjet konkrete që mund të arrihen”, i tha REL-it Yun Sun, drejtoreshë e Programit për Kinën në Qendrën Stimson në Uashington.

Fillimisht, as Pekini dhe as Uashingtoni nuk e mbështetën idenë e Putinit për këtë samit, të cilën ai ia kishte propozuar Trumpit gjatë një bisede telefonike më 9 tetor. Por, më 19 tetor, Trump u tha gazetarëve në Shtëpinë e Bardhë se ishte i gatshëm të merrte pjesë në takim, nëse pajtohej edhe Xi.

Kina nuk pranoi publikisht deri më 4 nëntor se po zhvilloheshin diskutime për takimin trepalësh.

Më vonë, gazeta Wall Street Journal raportoi se Pekini dhe Uashingtoni kishin mospajtime rreth formatit të takimit. Kina nuk dëshiron t’ia lë në dorë rastit dhe po këmbëngul për një takim me agjendë të përcaktuar hollësisht dhe me rezultate të parapërgatitura. Ndërkaq, Uashingtoni preferon një format më fleksibil, që mundëson diskutime të hapura.

Në këtë rast, Pekini është veçanërisht i interesuar ta menaxhojë me kujdes takimin, sepse nuk dëshiron që ai ta lërë në hije ngjarjen kryesore të APEC-ut, tha Wishnick nga Korporata CNA.

Veçanërisht vlen të theksohet se Kina i ka rezistuar thirrjes së Putinit për të diskutuar për përfundimin e luftës në Ukrainë, megjithëse një zëdhënës i Ministrisë së Jashtme kineze ka thënë se “paqja globale” do të jetë në agjendë.

Presidenti gjerman, Frank-Walter Steinmeier, i cili së fundmi u takua me Xi-në gjatë një vizite shtetërore në Kinë, tha në një intervistë për transmetuesin publik gjerman, ARD, se Xi i kishte thënë se bisedimet, çfarëdo qofshin ato, lidhur me konfliktin, duhet ta përfshijnë edhe pjesëmarrjen e Evropës, pasi lufta ndikon drejtpërdrejt në sigurinë evropiane.

Në Evropë, “Kina shihet si faktor që po e mundëson vazhdimin e luftës së Rusisë kundër Ukrainës”, prandaj duhet të veprojë me kujdes, tha Wishnick.

Organizimi i një samiti trepalësh, ku Uashingtoni, Moska dhe Pekini do të diskutonin për përfundimin e luftës pa pjesëmarrjen e Ukrainës dhe Evropës, “vetëm sa do ta ndërlikonte diplomacinë e Kinës ndaj Evropës”.

“Pekini dëshiron një kornizë më të gjerë, në të cilën do të përfshiheshin edhe ukrainasit dhe evropianët”, shtoi ajo.

Fokusi i Trumpit: Kontrolli i armëve bërthamore

Krahasuar me ato të Xi-së dhe Putinit, synimet e Trumpit për këtë takim janë më modeste. Presidenti amerikan nuk ka nevojë të luajë rolin e nikoqirit, si Xi, dhe as të përpiqet ta paraqesë veten si të barabartë me fuqitë kryesore botërore, siç duhet të bëjë Putini.

Në vend të kësaj, Trump synon të diskutojë çarmatimin bërthamor, një temë për të cilën ka shprehur interes të madh që nga vitet ‘80. Në vitin 1984, Trump i kishte thënë një gazetari të Washington Post se dëshironte të negocionte, në emër të Shteteve të Bashkuara, me Bashkimin Sovjetik për kontrollin e armëve bërthamore.

Në vitin 2019, administrata e parë Trumpit e zhvendosi strategjinë bërthamore amerikane nga kontrolli tradicional dypalësh i armëve me Rusinë drejt një kornize trepalëshe, që do të përfshinte Moskën dhe Pekinin.

Në një intervistë për Newsmax më 15 tetor, Trump tha: “Është për të ardhur keq, sepse do të doja të arrinim çarmatimin bërthamor, nëse është e mundur. Por, në fakt, po bisedojmë për këtë me Rusinë dhe po bisedojmë edhe me Kinën për këtë çështje të çarmatimit bërthamor”.

Më 13 nëntor, zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë, Olivia Wales, tha: “Ai do të diskutojë për reduktimin e armëve bërthamore në botë, përhapjen e të cilave presidenti Trump e konsideron shumë të rrezikshme”.

Megjithatë, Kina vazhdon të jetë e rezervuar ndaj hapjes së diskutimeve për kontrollin e armëve bërthamore me Shtetet e Bashkuara dhe Rusinë.

“Qëndrimi i Kinës për armët bërthamore është i qartë: Rusia dhe Shtetet e Bashkuara duhet fillimisht t’i zvogëlojnë arsenalet e tyre shumë më të mëdha, përpara se të nisin çfarëdo diskutimi trepalësh”, tha Fried nga Instituti Hudson.

Shtetet e Bashkuara dhe Rusia së bashku zotërojnë më shumë se 90 për qind të armëve bërthamore në botë, sipas Federatës së Shkencëtarëve Amerikanë (FAS), një organizatë kërkimore me seli në Uashington.

Sipas FAS-it, Rusia ka 5.420 koka bërthamore, ndërsa Shtetet e Bashkuara 5.042. Krahasuar me to, Kina ka vetëm 620.

Megjithatë, Pekini po e zgjeron me shpejtësi arsenalin e tij bërthamor. Pentagoni vlerëson se Kina do t’i ketë 1.500 koka bërthamore deri në vitin 2035.

Pekini thotë se zgjerimi i arsenalit të tij bërthamor është masë mbrojtëse, që synon të sigurojë një kapacitet të besueshëm për kundërpërgjigje bërthamore edhe në rast se sulmohet e para.

Kina zyrtarisht ndjek politikën për të mos shtënë e para me armë bërthamore (NFU) dhe zotohet se nuk do t’i përdorë apo të kërcënojë me përdorimin e armëve atomike kundër shteteve që nuk posedojnë armë të tilla, apo kundër zonave të lira nga armët bërthamore.

“Ka pengesa të mëdha për arritjen e çfarëdo marrëveshjeje trepalëshe për kontrollin e armëve, veçanërisht për shkak të dallimeve në madhësinë e arsenaleve të tri fuqive bërthamore dhe prioriteteve të tyre të ndryshme strategjike. Megjithatë, dialogu mes tyre do të ishte i vlefshëm”, tha Fried.

Sipas saj, sfida qëndron në shndërrimin e këtij dialogu në negociata konkrete, me objektiva të përcaktuara qartë, zotime reciproke dhe një kornizë të dakorduar, e cila do të mundësonte vendosjen e kufizimeve domethënëse dhe të verifikueshme për arsenalet bërthamore të të tria vendeve.

Xi Jinping pret Trumpin me përqafim në aeroport, gjest i rrallë diplomatik përpara takimit historik trepalësh

Presidenti kinez, Xi Jinping, ka rezervuar një pritje të pazakontë për homologun amerikan, Donald Trump, i cili mbërriti në qytetin e Shenzhenit për samitin e liderëve të Azi-Paqësorit. Xi e priti personalisht Trumpin në pistën e aeroportit, duke e përshëndetur me një përqafim, një gjest i rrallë në protokollin diplomatik kinez dhe që konsiderohet si një demonstrim i veçantë i vëmendjes ndaj presidentit amerikan.

Sipas raportimit të BBC-së, kjo nuk ishte një pritje e zakonshme protokollare, por një moment i organizuar me kujdes, që përcolli një mesazh të qartë diplomatik për rëndësinë që Pekini i kushton vizitës së Trumpit. Takimi merr një rëndësi të veçantë edhe për shkak të zhvillimeve të pritshme në ditët në vijim, kur dy liderëve pritet t’u bashkohet presidenti rus, Vladimir Putin, për një takim trepalësh që BBC e cilëson historik.

Xi Jinping ka pritur më herët edhe Putinin, të cilin e ka cilësuar si një “mik të vjetër”. Ndërkohë, në Rusi, disa media e kanë konsideruar vizitën e presidentit rus si një fitore diplomatike, pavarësisht se takimi trepalësh ende nuk është zhvilluar. Vetë fakti që Putini do të ulet në të njëjtën tryezë me liderët e dy fuqive më të mëdha ekonomike dhe ushtarake të botës shihet në Moskë si një zhvillim me rëndësi të veçantë për pozicionin ndërkombëtar të Rusisë.

Trump mbërriti në Kinë nga Filipinet, ku kishte marrë pjesë në një tjetër samit dhe zhvilloi takime me kryeministrin indian Narendra Modi, kryeministrin australian Anthony Albanese dhe kryeministren japoneze Sanae Takaichi. Gjatë qëndrimit në Filipine, presidenti amerikan njoftoi gjithashtu se ishte arritur një marrëveshje tregtare mes Uashingtonit dhe Manilës, por pa dhënë hollësi konkrete mbi përmbajtjen e saj.

Vizita e Trumpit në Filipine ishte e shkurtër dhe, sipas korrespondentit të BBC-së për Azinë Juglindore, koha e kufizuar nuk la shumë hapësirë për diskutime të thelluara mbi çështjet tregtare.

Ndërkohë, Shenzheni, qyteti që po pret samitin e liderëve të Azi-Paqësorit, është shndërruar në një prej qendrave më të rëndësishme të Kinës për prodhimin industrial, teknologjinë dhe inovacionin. Pritja e Trumpit dhe takimi i pritshëm me Putinin e vendosin Kinën në qendër të një zhvillimi të rëndësishëm diplomatik, në një kohë kur marrëdhëniet mes fuqive të mëdha dhe ekuilibrat ndërkombëtarë janë në një fazë të ndjeshme. sn

Matan Kahana zgjidhet kryetar i ri i Parlamentit të Izraelit, aleat i Gadi Eisenkot

Parlamenti izraelit, Knesset, zgjodhi të martën Matan Kahanan si kryetar të ri, një zhvillim që mund të shënojë një hap të rëndësishëm drejt zhbërjes së politikave të miratuara nga qeveria e Benjamin Netanyahut.

Kahana mori mbështetjen e 66 deputetëve nga 120 gjithsej, duke mposhtur kandidatin e propozuar nga partia Likud e Netanyahut, Ofir Katz, i cili siguroi 52 vota.

Kryetari i parlamentit ka një rol të rëndësishëm në përcaktimin e axhendës parlamentare, pasi kontrollon kalendarin e seancave dhe mund të përshpejtojë ose vonojë debatet dhe votimet për projektligjet.

Kahana, ish-ushtarak i forcave speciale dhe aleat i ish-shefit të ushtrisë Gadi Eisenkot, pritet të nisë që të mërkurën procedurat për të kundërshtuar një pjesë të rëndësishme të agjendës së Netanyahut.

Zhvillimi vjen në një kohë kur Eisenkot po përpiqet të sigurojë mbështetjen e nevojshme për formimin e një qeverie të re, ndërsa përplasjet politike me Netanyahun vazhdojnë. Asnjëri prej dy kampeve nuk ka arritur të sigurojë shumicën në parlamentin me 120 vende.

Pas zgjedhjes, Kahana deklaroi se do të jetë një kryetar parlamenti për të gjithë qytetarët, pavarësisht racës, fesë apo gjinisë.

Ndër prioritetet e Eisenkotit është anulimi i reformave gjyqësore të ndërmarra nga Netanyahu, të cilat kanë shkaktuar protesta masive në Izrael, si dhe krijimi i një komisioni shtetëror të pavarur për të hetuar dështimet e sigurisë që paraprinë sulmin e Hamasit më 7 tetor 2023.

Nga ana tjetër, Netanyahu ka kundërshtuar krijimin e një komisioni të pavarur hetimor, duke propozuar një mekanizëm ku anëtarët do të përzgjidheshin nga politikanët.

Pamje të rralla nga Amazona, anëtarë të një fisi të izoluar shfaqen papritur në një fshat të Brazilit

Rreth 20 anëtarë të fisit indigjen Awá, i cili jeton në izolim në pyjet tropikale të Amazonës, janë shfaqur papritur në një fshat të Brazilit, duke ngritur shqetësime te organizatat që mbrojnë popujt indigjenë.

Sipas organizatës joqeveritare Survival International, anëtarët e fisit mbërritën të hënën në një fshat brenda territorit të mbrojtur indigjen Arariboia, në shtetin Maranhao, në verilindje të Brazilit.

Aty ata patën një takim me një delegacion qeveritar, i cili u cilësua si historik. Në këtë zonë jetojnë gjithashtu pjesëtarë të fisit Guajajara, të cilët i pritën vizitorët dhe u ofruan ushqime.

Sipas Survival International, anëtarët e fisit Aëá kërkuan patate të ëmbla, të cilat i morën me vete për t’u kthyer më pas në pyll. Pamjet filmike, të regjistruara nga banorët e fshatit dhe të publikuara nga organizata, tregojnë burra, gra dhe fëmijë në skajin e pyllit, pjesërisht të mbuluar nga bimësia e dendur. Anëtarët e fisit shfaqen pa rroba, duke mbajtur gjerdanë, ndërsa burrat kanë në duar harqe dhe shigjeta të gjata. Shfaqja e papritur e kësaj grupi ka ngritur shqetësime te organizatat për mbrojtjen e popujve indigjenë, të cilat kërkojnë të kuptojnë se cilat rrethana mund t’i kenë detyruar të largohen nga territori ku jetojnë në izolim. Panorama

Ukraina goditje në “shenjë”! Shemb urën, nga ku kalojnë trupat ruse drejt shtetit ukrainas

Ukraina ka shkaktuar dëme të rënda në urën strategjike të Krimesë, e cila lidh gadishullin e pushtuar me territorin rus. Një pjesë e strukturës është shembur në det pas një sulmi të koordinuar ukrainas, të cilin presidenti Volodymyr Zelensky e cilësoi si një operacion të paprecedentë, të planifikuar për disa javë.

Pamjet e publikuara nga zyrtarët ukrainas tregojnë se një segment i konsiderueshëm i urës ka përfunduar në ujë, ndërsa dëmet në pjesën rrugore duket se janë shumë më të mëdha se në sulmet e mëparshme. Sipas ushtrisë ukrainase, rruga është jashtë funksionit dhe asnjë automjet nuk mund të kalojë përmes saj. Ndërkohë, pjesa hekurudhore ka pësuar dëmtime, por struktura mbështetëse e saj vijon të qëndrojë në këmbë.

Zelensky deklaroi se sulmi ishte rezultat i një operacioni me shtatë faza, të zhvilluar nga ushtria dhe shërbimet e sigurisë ukrainase. Sipas tij, për më shumë se një muaj, forcat ukrainase shkatërruan gradualisht sistemet ruse të mbrojtjes ajrore, radarët, pajisjet e luftës elektronike dhe objektiva të tjera, për të hapur rrugën drejt goditjes përfundimtare.

Në fazën vendimtare të operacionit u përdorën disa lloje dronësh ukrainas, si dhe raketat e lundrimit Flamingo dhe Neptune. Presidenti ukrainas bëri të ditur gjithashtu se një valë dronësh goditi edhe segmentin hekurudhor të urës.

Nga ana tjetër, Kremlini deklaroi se ura do të rindërtohet dhe do të jetë “më e mirë se më parë”. Presidenti rus Vladimir Putin është informuar për sulmin, ndërsa Ministria ruse e Transportit njoftoi se disa shërbime hekurudhore kanë rifilluar.

Ura e Krimesë është një nga objektivat më të rëndësishëm strategjikë të Ukrainës, pasi shërben si korridor rrugor dhe hekurudhor për transportimin e trupave dhe pajisjeve ushtarake ruse drejt vijës së frontit. Goditja e saj përbën jo vetëm një humbje logjistike për Moskën, por edhe një goditje simbolike ndaj Vladimir Putinit.

E ndërtuar nga Rusia pas pushtimit dhe aneksimit të paligjshëm të Krimesë në vitin 2014, ura kushtoi rreth 3.6 miliardë dollarë dhe konsiderohet si një prej projekteve personale më të rëndësishme të Putinit. Ajo u ndërtua nga biznesmeni Arkady Rotenberg, një mik i afërt i presidentit rus, ndërsa në maj të vitit 2018 Putin mori pjesë personalisht në inaugurimin e saj, duke kaluar mbi urë me një kamion.

Sulmi vjen në një moment të rëndësishëm diplomatik, përpara takimeve të pritshme të Putinit me liderët e Kinës dhe SHBA-ve, duke rrezikuar të zbehë rikthimin e tij në qendër të vëmendjes ndërkombëtare.

Ndërkohë, gjatë natës, Rusia ka goditur edhe kryeqytetin ukrainas, Kiev. Kryebashkiaku Vitaliy Klitschko njoftoi se urat veriore dhe jugore mbi lumin Dniepër u mbyllën pas sulmeve ruse. Më vonë, ura jugore u rihap pjesërisht për qarkullimin. BW

“Dikur e quanin ‘shef’ tani ‘gjysh’” – Analiza e BBC: Si miliarderët rusë po planifikojnë një të ardhme pas Putinit

Vetëm pak orë pasi nisi pushtimin në shkallë të plotë të Ukrainës, më 24 shkurt 2022, Vladimir Putin mblodhi në sallën madhështore Yekaterinsky të Kremlinit disa prej njerëzve më të pasur të Rusisë.

Më shumë se tre duzina prej tyre ishin ulur të grumbulluar përgjatë një muri, të gjithë me maska për shkak të pandemisë së Covid-19. Një gazetar i një gazete ruse i përshkroi si “të zbehtë dhe të pagjumë”. Kur hyri në sallë, Putin u ul në anën e kundërt, duke krijuar një hapësirë të madhe mes tij dhe biznesmenëve. Si zakonisht, ai nuk mbante maskë.

Duke përdorur gjuhën e tij karakteristike, shpesh të koduar, ai u bëri të qartë se priste mbështetjen e tyre për luftën.

“Do të doja t’ju bëja thirrje që të tregoni mirëkuptim për atë që po ndodh”, tha ai, “dhe të punoni së bashku me qeverinë për të gjetur instrumentet që do të mbështesin prodhimin, ekonominë dhe vendet e punës”.

Në videon e takimit, të publikuar nga Kremlini, asnjë prej miliarderëve të ftuar nuk tha asnjë fjalë.

Kjo heshtje është kthyer në një tipar karakteristik të super të pasurve të Rusisë. Gjatë dekadave të sundimit të Putinit, ata kanë mësuar se çmimi për të shprehur hapur mendimin e tyre mund të jetë shumë i lartë.

Në vitin 2003, manjati i naftës Mikhail Khodorkovsky, në atë kohë njeriu më i pasur i Rusisë, i cili financonte disa grupe opozitare, akuzoi Putinin se drejtonte një sistem të mbushur me korrupsion. Ai kaloi 10 vitet e ardhshme pas hekurave, pasi u shpall fajtor për evazion fiskal, mashtrim dhe përvetësim fondesh. Ky ishte një paralajmërim për këdo që mund të mendonte të kritikonte pushtetin. Khodorkovsky i mohoi akuzat.

Edhe nëse ndonjëri prej manjatëve kundërshtonte luftën, ata kanë preferuar t’i mbajnë mendimet e tyre për vete.

Megjithatë, edhe brenda kësaj heshtjeje kanë nisur të dëgjohen zëra të ulët: disa anëtarë të elitës dikur të fuqishme të biznesit rus duket se kanë filluar të përfytyrojnë një Rusi pas Putinit. Ata po pyesin veten nëse, pasi presidenti të largohet nga detyra ose të vdesë, vendi mund t’i ngjajë sërish Rusisë së viteve 1990, kur oligarkët gëzonin frytet e pushtetit, apo nëse mund të lindë një politikë më e shëndetshme.

Gazetari Arkady Ostrovsky, një vëzhgues i njohur i Kremlinit për gazetën The Economist, i cili së fundmi kaloi disa orë duke intervistuar një prej njerëzve më të pasur të Rusisë, thotë se ndien se po ndodh një “ndryshim historik dhe politik” në mënyrën se si super të pasurit e shohin të ardhmen e vendit.

Manjatët e pakënaqur

Shpërbërja e Bashkimit Sovjetik në vitin 1991 solli në skenën e brendshme një forcë të re dhe të fuqishme: njerëz që shfrytëzuan fundin e komunizmit për t’u pasuruar jashtëzakonisht shumë dhe më pas kërkuan të kontrollonin politikanët për interesat e tyre. Ata u quajtën “oligarkë”, një term që vjen nga greqishtja e lashtë dhe nënkupton “pakicën që sundon”. Ata kishin para dhe, në atë kohë, paratë nënkuptonin pushtet.

Kjo ishte epoka e të ashtuquajturave “vitet e egra të viteve 1990”, kur në skenë dolën të ashtuquajturit “rusët e rinj”. Ndërmarrje të mëdha shtetërore dolën në shitje dhe njerëz me lidhjet e duhura u bënë milionerë, madje miliarderë, pothuajse brenda natës. Korrupsioni ishte i përhapur, favorizimi i njerëzve të afërt ishte i pakontrolluar dhe vrasjet me pagesë ishin të shpeshta.

Por pothuajse menjëherë pasi Putin u zgjodh për herë të parë president në vitin 2000, ai i vuri oligarkët nën kontrollin e tij. Ai nuk kishte aspak interes të ndante pushtetin me askënd tjetër. Mund t’u dilte përballë miliarderëve, sepse ekonomia ruse po rimëkëmbej dhe pushteti i qeverisë qendrore po forcohej.

Bill Browder, një financier që dikur ishte investitori më i madh i huaj në Rusi dhe u ndalua të hynte në vend në vitin 2005 pasi nisi një fushatë kundër korrupsionit, thotë se manjatët rusë u përkulën dhe u nënshtruan përpara Putinit. Kjo ishte e dukshme, për shembull, në Forumin Ekonomik të Davosit, në vitet para luftës, kur ata ende mirëpriteshin atje.

“Më kujtohet se i shihja oligarkët duke ecur sikur e zotëronin të gjithë vendin, individët më arrogantë dhe më të vetëbesuar. Pastaj shfaqej Putini dhe ishte e jashtëzakonshme të shihje se si këta njerëz, që supozohej të ishin meshkuj dominues dhe jashtëzakonisht të fuqishëm, shndërroheshin në nxënës shkolle krejtësisht të nënshtruar, pothuajse të dëshpëruar”, i tha ai BBC-së.

Që nga shpërthimi i luftës në vitin 2022, Kremlini i ka mbajtur biznesmenët e pasur të Rusisë nën kontroll përmes një politike të pamëshirshme, duke përdorur njëkohësisht shpërblimet dhe ndëshkimet. Kritikëve të luftës u janë konfiskuar asetet, ndërsa besnikët janë shpërblyer me kontrata të majme qeveritare për nevojat e luftës.

Sot Rusia ka më shumë miliarderë se kurrë më parë: gjithsej 155, sipas revistës Forbes. Pasuria e tyre e përbashkët ka arritur një rekord të ri, afro 700 miliardë dollarë (525 miliardë paund).

Por edhe për ata manjatë që kanë qëndruar besnikë dhe janë shpërblyer, duket se e gjithë kjo pasuri nuk po u sjell lumturi. Disa prej tyre po bëhen gjithnjë e më të pakënaqur.

Autokraci, oligarki apo demokraci?

Miliardat e tyre nuk kanë më të njëjtën fuqi si dikur: brenda Rusisë, ata nuk mund të blejnë shumë ndikim politik.

“Ata nuk kanë asnjë kartë në dorë, nuk kanë asnjë mundësi për të luajtur. Ata janë të pasur sepse kanë lidhje me Putinin, jo anasjelltas”, thotë politikani dhe analisti në mërgim Dmitry Nekrasov.

Jashtë Rusisë, ndërkohë, ata janë të përjashtuar për shkak të sanksioneve perëndimore të vendosura ndaj vendit pas pushtimit në shkallë të plotë të Ukrainës.

“Ata trajtohen si kriminelë të dorës së dytë. Nuk mund të fluturojnë me avionët e tyre privatë. Jahtet e tyre nuk mund të ankorohen në të gjitha portet më të mira të Evropës. Për ta kjo duhet të jetë diçka shumë e rëndë dhe poshtëruese”, thotë Browder, një kritik i hapur i Putinit.

Prandaj, në heshtje, disa prej tyre kanë filluar të mendojnë për atë që do të ndodhë pasi Putini të largohet nga skena politike. Këtë ma kanë thënë analistë me lidhje të rëndësishme, të cilët e njohin nga afër botën e këtyre manjatëve.

Nuk ka asnjë perspektivë të menjëhershme për largimin e presidentit dhe nuk ka arsye të mendohet se ai ka probleme shëndetësore. Por Putini, i cili mbushi 74 vjeç muajin e kaluar, ka qëndruar në Kremlin për një çerek shekulli. Në Moskë, njerëzit e dinë se një ditë ai do të largohet.

Kur u pyet nga Reuters vitin e kaluar nëse synon të qëndrojë në pushtet deri në vitin 2036, kur përfundon teknikisht mandati i tij kushtetues, Putini u përgjigj: “Vetëm Zoti e di nëse do të kemi shëndet të mjaftueshëm”.

Nëse Putini do të jepte dorëheqjen ose do të vdiste gjatë kohës që është në detyrë, kryeministri Mikhail Mishustin do të merrte drejtimin e vendit. Por Mishustin nuk ka shfaqur ambicie presidenciale, gjë që ndoshta është një nga arsyet kryesore pse u emërua në këtë post. Një situatë e tillë do të krijonte një lloj vakumi pushteti.

Në këtë skenar, vëzhguesit e Rusisë me të cilët kam biseduar parashikojnë disa mundësi të mundshme.

Disa në Perëndim dhe, pa dyshim, edhe brenda Rusisë, shpresojnë se në një Rusi pas Putinit mund të lulëzojë demokracia, me një qeverisje të udhëhequr nga populli dhe jo nga një grup i ri oligarkësh apo nga një autokrat i vetëm. Por analistët thonë se kjo duket si rruga më pak e mundshme.

Institucionet kryesore demokratike janë dobësuar ose shkatërruar gjatë sundimit të Putinit.

“Rusia është mësuar aq shumë me dhunën, saqë është bërë e pamësuar me procedurat standarde demokratike”, thotë Alexandra Prokopenko, një gazetare dhe analiste ruse që jeton në mërgim.

Një tjetër mundësi është një autokraci edhe më e fortë. Një figurë tjetër mund të zëvendësojë Putinin dhe të vazhdojë kulturën e tij të represionit. Por Prokopenko mendon se kjo nuk do të ishte një diktaturë e një lideri të fuqishëm, të paktën jo menjëherë.

Sipas saj, këto gjëra kërkojnë kohë: në fillim, pasardhësi i Putinit do të ishte më i dobët se ai dhe do të kishte më pak burime në dispozicion.

Dhe pastaj ekziston mundësia e tretë: manjatët të rimarrin fuqinë e tyre dhe Rusia të rikthehet në një sistem që i ngjan oligarkisë së viteve 1990.

Dmitry Nekrasov, një ish-këshilltar i Kremlinit dhe politikan opozitar që tani jeton në mërgim, thotë se në këtë skenar vendi do të drejtohej nga një grusht klanesh të fuqishme elitare, në aleancë me interesat e biznesit.

Kjo mundësi, natyrisht, është ajo që dëshirojnë shumë prej manjatëve.

“Ata do të donin të riktheheshin në një kohë kur njerëzit i dëgjonin, kur nuk u konfiskoheshin asetet dhe kur i kuptonin rregullat e lojës”, thotë Prokopenko, e cila ka kaluar shumë kohë duke biseduar me njerëzit më të pasur të Rusisë.

Megjithëse fuqia e tyre është kufizuar ndjeshëm që nga vitet 1990, sërish ia vlen t’u kushtohet vëmendje manjatëve: duke pasur parasysh pasurinë e tyre të jashtëzakonshme, duket e mundshme që herët a vonë ata do të përpiqen të rimarrin ndikimin e tyre politik.

Disa prej tyre tashmë po “përpiqen të krijojnë miqësi me zyrtarët e duhur të shërbimeve të sigurisë ose me ministra”, thotë Nekrasov, politikani në mërgim. Por ai shton se çdo hap i mëtejshëm është “tepër i rrezikshëm për t’u ndërmarrë”.

Ai thotë se sjellja e manjatëve në vitet e ardhshme do të varet pjesërisht nga gjendja e tyre financiare. Ata që kanë shumë para të gatshme në dispozicion do të jenë më të sigurt për të “luajtur lojëra politike” dhe për të konkurruar për pozicione ndikimi, duke u përgatitur për një Rusi pas Putinit.

Por ata, pasuria e të cilëve varet nga kontratat shtetërore ose nga vullneti i mirë i qeverisë, do të ndihen tepër të frikësuar për të ndërmarrë hapa të tillë, nga frika se mund të humbasin gjithçka.

Prokopenko thotë se tashmë ka pasur një ndryshim në mënyrën se si biznesmenët flasin për Putinin.

Dikur ata e quanin me nofkën “Nachalnik” (që përkthehet si “shef”), si dhe “Perviy” (“i pari”), ose përdornin inicialet e tij “VV”. Të gjitha këto nofka përcillnin njëfarë respekti.

Tani e quajnë “Ded”, një term që, sipas Prokopenkos, përdoret me “një dozë përçmimi”.

“Ded” përkthehet si “plak” ose “gjysh”, një nofkë shumë më pak respektuese.

Ajo thotë se disa rusë të pasur po shpresojnë për një “rikthim të politikës në jetën e njerëzve”, me më pak represion, më shumë liri shprehjeje dhe konkurrencë më të shëndetshme mes partive dhe politikanëve.

Por, për momentin, sipas saj, ata kanë shumë frikë për ta bërë këtë realitet, për shkak të atmosferës mbytëse në Rusi.

Prokopenko intervistoi një manjat, i cili gjatë gjithë bisedës qëndroi fizikisht ulur mbi telefonin e tij, sepse mendonte se në këtë mënyrë do ta bënte më të vështirë përgjimin dixhital nga policia sekrete.

“Mendova se kjo ishte një frikë e një natyre krejtësisht staliniste. Është absolutisht irracionale”, thotë ajo.

Një intervistë që shkaktoi tronditje

Një e dhënë interesante për atë që mund të dëshirojnë manjatët nga e ardhmja e Rusisë pas Putinit erdhi nga Andrey Melnichenko, i njohur si mbreti botëror i plehrave kimike dhe aktualisht njeriu i tetë më i pasur në Rusi.

Në fillim të këtij viti, ai befasoi vëzhguesit duke dhënë një intervistë për The Economist, një veprim i rrallë për një biznesmen të pasur rus, veçanërisht për një botim nga një vend që Kremlini e konsideron jomiqësor. Revista publikoi gjithashtu një ese të shkruar prej tij.

Në disa pjesë të intervistës, Melnichenko përsëriti qëndrimet e Kremlinit. Ai tha se Ukraina është një fushëbetejë mes Rusisë dhe Perëndimit dhe se, sipas tij, Perëndimi i ka shpërfillur shqetësimet e Rusisë për sigurinë dhe kërcënon sovranitetin e saj.

Por më pas intervista mori një tjetër drejtim.

Melnichenko nuk kërkoi largimin e Putinit, por – dhe kjo është një pikë shumë e rëndësishme – ai argumentoi në favor të një ndryshimi që do t’i jepte fund sundimit të një njeriu të vetëm në Rusi.

Ai tha se Rusia duhet të angazhohet më shumë me botën.

Prokopenko mendon se manjati po përpiqej të nxiste një debat publik.

“Ishte një thirrje për njerëzit e pasur si ai që të fillojnë të flasin”, thotë ajo.

Gazetari që e intervistoi, Arkady Ostrovsky, më tregon se të dy patën “diskutime të tensionuara dhe të nxehta” në “hotele dhe kafene, kryesisht duke pirë kafe, shumë kafe, dhe ndonjëherë duke pirë cigare”.

Ai thotë se manjati dukej se po “mendonte sinqerisht” për përgjigjet e tij, në vend që të jepte deklarata të llogaritura, siç bëjnë zakonisht politikanët.

Asgjë në Rusi nuk është e thjeshtë dhe shumica e vëzhguesve mendojnë se intervista ka të ngjarë të jetë zhvilluar me një formë miratimi nga Kremlini, të shprehur në mënyrë të drejtpërdrejtë ose të tërthortë.

Nuk dihet pse autoritetet do të kishin qenë të gatshme të lejonin një thirrje kaq të pazakontë për ndryshim. Është e mundur që ato të kenë dashur të tregojnë se në vend ekziston ende njëfarë pluralizmi.

Asnjë prej manjatëve të tjerë nuk doli publikisht për ta mbështetur atë.

Megjithatë, gazetari mendon se Melnichenko nuk po fliste vetëm në emrin e tij, por edhe në emër të kolegëve të tij biznesmenë.

Disa prej tyre shpresojnë se pas largimit të Putinit, vendi mund të shndërrohet në një “republikë oligarkike”, siç e përshkruan gazetari Ostrovsky. Një sistem i ngjashëm me atë të viteve 1990, ku elitat e biznesit do të ishin në krye të vendit.

Duke u mbështetur në përvojën e tij shumëvjeçare në raportimin për Rusinë, Ostrovsky thotë se shumë prej super të pasurve të vendit aktualisht ndiejnë një “ndjesi të një qorrsokaku të plotë, të cilin kjo luftë e ka çuar Rusinë drejt tij… mungesën e çdo perspektive për të ardhmen”.

Por edhe pse manjatët po mendojnë për të ardhmen, duket se mundësia që ata të ndërmarrin ndonjë veprim në një të ardhme të afërt është shumë e vogël.

Browder, kritiku i Putinit, thotë se edhe pse shumë prej tyre janë të pakënaqur, ata nuk kanë gjasa të komplotojnë kundër Putinit sa kohë që ai është ende gjallë.

“Ata e kuptojnë se nëse do të bënin diçka që do ta sfidonte Putinin, ai do t’i vriste. Dhe Putini është një njeri shumë paranojak dhe i vogël”, thotë ai.

Mike Calvey, një financier amerikan që dikur ishte një prej investitorëve kryesorë në Rusi, është dakord.

“Çfarë mund të bëjnë ata, përveçse të përfundojnë drejtpërdrejt në burg dhe të humbasin asetet e tyre? Është e lehtë për njerëzit që ndodhen në Londër të thonë: ‘Pse nuk ngriheni të gjithë dhe të shkoni drejt e në burg?’ Por pikërisht kjo do të ndodhte”, thotë ai.

Njerëzit më të pasur të Rusisë dikur ishin në gjendje të ndikonin në vendimmarrjen në nivelet më të larta të pushtetit. Pasi Putini të largohet, nuk ka dyshim se ata do të përpiqen të rimarrin ndikimin që kishin dikur. Pyetja është: a do t’i lejojnë mbetjet e regjimit aktual ta bëjnë këtë?/BBC

Izraeli ekzekuton komandantin e Hamasit në Gaza, ishte një nga organizatorët e sulmit të 7 tetorit 2023

Një komandant i lartë i Hamasit, i cili kishte marrë pjesë në planifikimin dhe drejtimin e sulmit të 7 tetorit 2023 ndaj Izraelit, është vrarë në një sulm ajror izraelit në Rripin e Gazës. Bëhet fjalë për Samir Abu Younis, 53 vjeç, komandantin e sapoemëruar të Brigadës së Rafahut, i cili u godit të shtunën në zonën Al-Mauasi, në jug të Gazës.

Lajmi për vdekjen e tij u konfirmua nga krahu ushtarak i Hamasit, Brigadat Al-Qassam, si dhe nga një zyrtar lokal i organizatës. Edhe ushtria izraelite dhe agjencia e sigurisë konfirmuan se kishin kryer sulmin, duke e cilësuar Younis si një figurë qendrore në drejtimin e lartë të Hamasit.

Sipas ushtrisë izraelite, ai po përpiqej të rindërtonte fuqinë e Brigadës së Rafahut dhe të organizatës, ndërsa akuzohet se kishte udhëzuar militantët për të kryer sulme ndaj civilëve izraelitë dhe forcave ushtarake.

Ndërkohë, dëshmitarët në Gaza raportuan se katër raketa goditën një tendë në kampin Al-Uaha, ku strehohen qindra palestinezë të zhvendosur nga luftimet. Sulmi shkaktoi zjarr, ndërsa sipas një burimi mjekësor në spitalin Nasser, në Khan Younis, tre persona të plagosur u dërguan për trajtim, së bashku me trupin e një personi të vrarë.

Younis kishte marrë drejtimin e Brigadës së Rafahut më 15 shtator, pas vrasjes së komandantit të mëparshëm, Nael Abu Obeid. Ai ishte bashkuar me krahun e armatosur të Hamasit në vitin 1991 dhe më pas kishte mbajtur disa poste të rëndësishme drejtuese. Ceremonia e varrimit të tij është parashikuar të zhvillohet të dielën pasdite në Khan Younis.

Sulmi i Hamasit ndaj Izraelit më 7 tetor 2023, ku u vranë rreth 1,200 persona dhe 251 të tjerë u morën peng, shkaktoi shpërthimin e luftës së fundit në Rripin e Gazës. bw

SpaceX shkruan historinë, raketa Starship kapet në ajër nga krahët gjigantë të ‘Mechazilla’

 

Kompania hapësinore SpaceX, në pronësi të miliarderit Elon Musk, ka shënuar një arritje të rëndësishme teknologjike, pasi pjesa e sipërme e raketës Starship është kthyer nga orbita dhe është kapur në mënyrë të kontrolluar nga krahët gjigantë të kullës së njohur si “Mechazilla”.

Sipas raportimit të Sky News, manovra përfaqëson një hap të rëndësishëm në përpjekjet e SpaceX për të zhvilluar një sistem raketor plotësisht të ripërdorshëm.

Ndryshe nga mënyrat tradicionale të uljes së raketave, sistemi “Mechazilla” përdor dy krahë të mëdhenj mekanikë, të montuar në kullën e lëshimit, për të kapur raketën gjatë zbritjes së saj.

Kjo teknologji synon të shmangë nevojën për pajisje të rënda uljeje dhe të mundësojë përgatitjen më të shpejtë të raketave për fluturimet e ardhshme.

ë fluturimin e 15-të testues, të nisur më 13 nëntor 2026 nga baza Starbase në Teksas, Starship realizoi 14 rrotullime rreth Tokës, në një lartësi prej rreth 265 kilometrash, përpara se të rikthehej në atmosferë.

Gjatë misionit, anija hapësinore vendosi në orbitë edhe 26 satelitë të gjeneratës së re Starlink V3, ndërsa SpaceX njoftoi se sistemet kryesore, përfshirë mburojën termike, kishin funksionuar sipas pritshmërive.

Megjithatë, misioni nuk ishte plotësisht i suksesshëm.

SpaceX kishte planifikuar kapjen e të dy pjesëve të raketës, por përforcuesi i shkallës së parë, Super Heavy, pati probleme gjatë kthimit dhe përfundoi duke u shkatërruar mbi Gjirin e Meksikës.

Sipas kompanisë, motorët e përforcuesit u fikën më herët sesa ishte planifikuar, duke bërë që sistemi i drejtimit të anulonte përpjekjen për kapje.

Shkaqet e incidentit po hetohen. sn


Send this to a friend