VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Herë si korb e herë si qyqe: Portreti pa kornizë i Aleksander Vuçiqit – Nga Xhafer Shatri

By | March 9, 2019

Komentet

LIVADHISJA E HORRAKËVE – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

     Fjala – livadhisje -, e cila përdoret, jo pak,  në Shqipëri, është e baras kuptimshme me fjalën -sallamadi- në Kosovë. Ajo vjen nga livadh, që njeriu ecën shpengueshëm, pa pengesa. Më dendur është përdorur nga hetuesit e lëndëve politike. P.sh. ne, shqiptarëve të Kosovës na thonin: “Jeni mësuar me livadhisur ke Titua. Ne ju vëjmë fre. Kemi hekura dhe burgje!”
 
     Sigurimsat, hetuesit, nuk kishte rëndësi çfarë arsimi kanë. I kishin mësuar 4 – 5 nene të dënimeve politike dhe kaq! Rëndësi kishte të jenë të zellshëm për dajak, kundër “armiqve të brendshëm”, “armiqëve të klasës!” Partiakët shqiptarë ishin shumë xhelozë, për lëvizjen e lirë të shqiptarëve të Kosovës, qysh në fund-vitet `60-a e këtej, në Evropë dhe botë. Akuza e gjithmonshme për regjimin jugosllav, ka qenë tradhtia ndaj rrugës staliniste.
 
     Livadhisja e horrakëve në Facebok, portale e medie tjera, është bërë shqetësuese. Në të shumtën e rasteve shkrimet e horrakëve priten në heshtje, qofshin ato edhe gjuhë-gjarpër, shantazhuese, kërcënuese, shpifëse e moralizuese, edhe pse janë larg të qenit të moralshëm.
 
      1) Është kërcënimi i dytë i radhës që Gani Koci bënë për akademik Jusuf Buxhovin, për intervistat e tij, lidhur me Luftën e Kosovës dhe “komandantët” e saj. Në emisionin “Reprizë”, Profesor Buxhovi ishte i drejtëpërdrejtë se disa komandantë vranë në emër të UÇK-së, burrat dhe djemtë luftëtarë të përzgjedhur, pëfshirë edhe ministrin e luftës, Kolonel Ahmet Krasniqin. Dhe, tani, për krimet e tyre makabre, akuzojnë Gjykatën Speciale, se “po dënon UÇK-në!” Broçkulla e pisllëqe!

     Gazetarja e pyet Profesor Buxhovin të japë opinion për veprimet e Hashim Thaçit, si president i vendit? Dhe, Buxhovi është i prerë, pa ekuivoke,  se “Presidenti Thaçi vuri në mëdyshje pavarësinë , shtetësinë e Kosovës, me gadishmërinë e tij për korrigjimin e kufinjëve. Këto janë pazare të dyshimta, duke qenë edhe nën frikën e Gjykatës Speciale”. Dhe, pyetjes se me cilën figurë historike shqiptare e krahason? Profesori, me bindjen e plotë, thotë “me Esat Pashë Toptanin, veçse shkon përtej tij, për rrethanat e sotme”. 
 
     Deputetët e LDK-së, me aleatë, të viteve 90-a, por, edhe dëshmitarë të tjerë okularë, thonë se Gani Koci, me skuadrën e tij kriminale, i dajakosi ata, duke qenë durlidhur. Dhe, vetëm rastësia, ndërhyrja e shpejtë e ndërkombëtarëve, i shpëtoi nga ekzekutimi. Kjo shënon sabotimin faktik të luftës, si metodë parësore e pushtuesit serbo-sllav, për ta përçarë faktorin politik dhe ushtarak të Kosovës. 
 
     Kërcënime të ngjashme, si të Gani Kocit, kanë bërë edhe “komandantët”, para se t`i ekzekutonin kuadrot e LDK-së dhe ushtarakët e FARK-ut të Ibrahim Rugovës.
 
 
     2) Humbja e skuadrës përfaqësuese të Kosovës, me përfaqësuesen angleze, u kompensua nga loja korrekte dhe pritja fort miqësore, e bërë për ekipin dhe fansat britanikë në Prishtinë. Mediet shkrimore dhe vizive në botë, e pasqyruan mikpritjen shqiptare, si krejt të veçantë në hapësirat ballkanike dhe evropiane.
 
     Këtë mikpritje, sa të natyrshme, aq edhe të veçantë, provoi ta njollosë çika llapjane, mbesë e një familje emërmirë të Drenicës, përkatësisht, Radishevës historike, Vlorë Çitaku, tani, ambasadore e Republikës të Kosovës, në SHBA. Namuzlesha Vlorë e quan “pritje të turpshme”, atë rrjesht vajzash engjëllore, me lule në duar, për t`ua dhuruar djemëve sportistë të Anglisë mike. Ka mjaftuar reagimi i vrazhdët i ambasadorës Çitaku, për të shpërthyer horrakët në Facebook-ët e tyre, si: “sportistët, bashkë me lulet, t`i marrin edhe vajzat në motel, ndoshta ua japin nga 50 euro” dhe rrugaçërira të tjera të ngjashme.
 
     Reagimi i diplomatës ishte më së paku diplomatik. Sepse, me nguti dhe papjekuri qumështore, shkel mbi një traditë të hershme dardane, të trashëguar dhe të ruajtur, madje, me fanatizëm, deri sot dhe kësaj dite.
 
     Ajo që e rëndon më shumë ambasadorën Çitaku, është fenomeni i harresës historike! Vetëm 21 vjet më parë kryeministri Tony Blear, në emër të Mbretërisë së Bashkuar, ishte dora e djathtë e presedentit amerikan, Bill Clinton, në vendimin për të ndërhyrë ushtarakisht me  forcat e NATO-s. Në vitin 1999, kur Clinton dhe disa shtete evropiane, po hamendëshin, nëse duhej vazhduar apo ndërprerë sulmet ajrore, mbi caqet vitale në Serbi, Mal të Zi dhe Kosovë, përfshirë edhe logjistikën serbe, në Ambasadën kineze në Beograd, ishte Tony Blear, ai që “hodhi bombën”: “Jam gadi të marshoj në Kosovë me 300 mijë ushtarë këmbësorë të Mbretërisë Britanike. Për vazhdimin e bombardimeve ngulmonte edhe gjenerali  Wesli Clark.
 
     Javën e shkuar Ambadsada e Britanisë dhe Institucionet e Kosovës, përkujtuan ushtarët britanikë, të rënë në Kosovë. Nëse hyrja e trupave britanike do të bëhej tokësore, vetëkuptohet se numri i ushtarëve të vrarë, do të ishte i shumtë. A thua ambasadorja, Vlorë Çitaku, nuk ishte në dijeni të këtij përkushtimi sublim të Qeverisë dhe Ushtrisë angleze?!? Atëherë, mos vallë, pritja e sportistëve ishte e tepërt, madje, “e turpshme”, qysh e cilëson, fatalisht e marrëzisht, ambasadorja jonë – par ekselance – në shtetin e parë botëror?! 
 
     Opinioni gjithëshqiptar është shokuar nga deklarata skandaloze e ambasadorës Vlorë Çitaku. Prandaj, është logjike dhe në kulturën diplomatike, që ambasadorja të bëjë një kërkim-falje publike. Kjo do të na lehtësonte, jo vetëm si Kosovë, por edhe si komb, që të mos e marrim damkën e bukëshkalit. Përkundrazi, duhet të jemi mirënjohës, karshi miqëve tanë çlirimtarë faktik. “Bukëshkalët i urrej po aq sa edhe armiqtë”,- thoshte gjenerali freng Napoleon.
 

3) Thonë se inati është ves, kryesisht, i njerëzve të pa shkolluar, të pa emancipuar. Por, ta kenë këtë ves aq të fortë intelektualët, deri edhe akademikët, nuk e kam besuar. Këto ditë ishte në një emision Profesor Agim Vinca, bashkë-student me Ibrahim Rugovën. Gazetari, jo rastësidht, i bëri pyetjen se si ishin marrëdhëniet e tij me Ibrahim Rugovën? Profesor Vinca u përgjigj “normale”.

     Realisht, si shok klase me Rugovën dhe si mik i rinisë, e di mirëfilli se marrëdhëniet Vinca-Rugova, nuk kanë qenë fare të mira, madje, deri në polemika publike, në shtypin e kohës. Ibrahim Rugova, duke qenë në drejtim të shtypit studentor, afroi si bashkëpunëtorë: Eqrem Bashën nga Dibra, Rexhep Ismajlin nga Presheva, Hajrullah Kololiqin nga Kraja (Ulqin), Sabri Hamitin nga Llapi dhe të tjerë, por, jo edhe Agim Vincën.
 
     Dhe, në rrjedhë të emisionit, njësoj si kipsi i tij akademik, shfryu inatin, pezmin kundë Presidentit Ibrahim Rugova. Përjashto dy-tri vitet e para të viteve `90-a, gjithëçka tjetër e nxiu. “E poshtëroi Kosovën, bëri zgjedhjet në prag të luftës, nuk shkoi në Qirez, Likoshan, Prekaz, e quajti UÇK-në dorë e zgjatur të Serbisë!” Të gjitha këto akuza, të halabakëve të LPK-së, disa nga krerët e së cilës kanë qenë dhe mbetën dorë e zgjatur të Serbisë, janë demantuar bindshëm dhe me fakte të bollshme. 
 
     Ishin këta “kumandarë”, që sot akuzohen për vrasjen e luftëbërësve shqiptarë, qofshin ata kundërshtarë politikë, qoftë edhe brenda llojit, për rivalitet në karrierë, të cilët imponuan zgjedhjet në atë kohë, sepse e kontestonin Presidentin Rugova, për skadim të afatit presidencial. Dhe, me zgjedhje plebishitare, me votim nga populli, u provua ligjshmëria e tij e mëtejme. Për viktimat masive në Drenicë, Presidenti Rugova shpalli zinë kombëtare. Vizita ishte krejtësisht e pamundur, për shkaqe sigurie. Janë “komandantët” e LPK-së, tani, të PAN-it kriminal, që donin kokën e Rugovës, duke e shenjëstruar, madje, me armë të rënda, në Rezidencën e tij, në rrugët e Prishtinës. Gani Koci me komandantët e tij, e paralajmëronte Presidentin Rugova se “po kalojë “Kronin e Mbetit”, do ta gjuajmë me top, sepse vizita e tij në Prekaz, është rivrasje e Adem Jasharit!”
 
     Hafijet e hershëm dhe të vonshëm të UDB-së, pasi kishin siguruar vetën dhe familjet e tyre, në Evropë, kërkonin ta fusnin Kosovën në luftë, kur ajo ishte ende e papërgaditur dhe pa mbështetjen e duhur ndërkombëtare, gjë që do të ishte fatale për Kosovën dhe popullin e saj. Edhe personalitete të njohura, si Dr. Sali Berisha, Dritëro Agolli, Ismail Kadare e ndoca të tjerë, kanë pasur vërejtje për “rezistencën paqërore të Rugovës, për shkollimin e fëmijëve të Kosovës në podrume” e tjera. Por, ata, të gjithë, patën burrërinë dhe intelektualitetin, ta pranojnë se “gabuam që kritikuam Rugovën, sepse e drejta ishte në anën e Tij” dhe kërkuan falje publike. Për më shumë, shkrimtari socialist, Dritero Agolli, deklaronte se Unë me Sadijen time kemi hapur – Të pame -, për shuarjen fizike të mikut tonë, të madhit Rugovë dhe po presim njerëzit për ngushëllime. 
 
Merrni mësim nga mendjendriturit, o qyqarë e zuzarë profanë e provincialë, inatçinj të papërmirësueshëm të shekullit digjital!

Ne i premtuam njëri-tjetrit vëllazëri nën lisin e vjetër, duke prerë gishtat e njëri-tjetrit me thikën ushtarake që bartnim në rrip, dhe duke përzier gjakun

Nga Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

Fëmijët që qajnë, pleqtë që vuajnë nga pafuqia, gratë e masakruara në diellin e fundit të ditës së vdekjes. Mpiksjet e gjakut në rrokjen brutale të ngricës. Kurrë nuk do të harrohet gjaku i viktimave. I atyre që vuajtën më shumë në gjenocidin e fundit të kryer nga forca barbare.

“Nuk është kujtimi i së kaluarës që na bën të mençur, por përgjegjësia  për të ardhmen”, – George Bernard Shaw

***

Kjo që shihnim në TV tre vite me radhë i bëri njerëzit normal të çmendeshin nga zemërimi. Gjak. Dhunë. Vend pas vendi. Viktimat e ndryshme. Xhelati i njëjtë. Bota më afër ngjarjeve që i thotë vetes civilizuese, nuk reagon kundër barbarizmit, rrënohet. Menduam.

Prindërit më lutën të mos largohem. Viti 1994, 17 vjeçar. U premtova se do kthehem. E kam përjetuar më parë: lëvorja e vogël që përpiqet të shkrijë akullin në mua, shuhet.

**

Më në fund, e dëgjoj: tingullin e “mrekullueshëm” të të shtënave me armë! Dhe, a nuk bërtet dikush? Dridhjet në mua. Unë eci më shpejt përmes drurëve të pyllit, dua të vrapojë, por nuk mundem. Duket se këmbët e mia nuk kanë fuqi. Por dëshira e zgjuar në mua nga zhurma e ulërimave, madje mbyt urinë. Një zë i dobët mundohet të më paralajmërojë. E dëgjoj. Dëshira për të mbijetuar fiton kudo.

Një rrafshinë me bar hapet para meje. Tingulli merr më shumë zë. Disa ushtarë ulërijnë. Aty janë, ata! Vëllezërit e fushëbetejës.

Një tufë e vogël e zemëruar, siç isha edhe unë. Ata vijnë duke sulmuar poshtë kodrës. Rreth meje, ka më shumë si unë, që dëshirojmë të ndihmojmë viktimat e gjakatarëve, prandaj me dashje shkojnë kundër britmave të të rinjve vendës që me ato armatime të dobëta përpiqen të mbrojnë veten dhe të afërmit nga kriminelët e luftës.

***

Të shtëna të pamëshirshme. Flakët dhe tymi. Dhe tinguj trishtimi të vendësve të dëshpëruar që luftojnë për jetën. Nuk mund të qëndroja më. U përpoqa të mbylli gjithçka nga ndjenjat, ndërsa mbaja krahët rreth vetes sikur të ishin një mur që mund të fshihesha pas. Befas, gjithçka u qetësua.

Dridhesha, me gjithë nxehtësinë e verës dhe të valëve nga pylli.

Shikova përsëri drejt pyllit. Shtatë miqtë e mi kishin vrapuar mbrapa drejt të shtënave për të shpëtuar ata që kishin mbetur. Dhe pastaj erdhën këto britma. Diçka e tmerrshme kishte ndodhur brenda… Vendosa, rroka pushkën, hyra në pyll. U ribashkova me  vëllezërit e fushëbetejës. Kjo nuk ishte më shkollë, por realitet.

Disa minuta para fillimit të betejës (përvoja jonë e parë e luftës). Ne të tetë u ulëm këmbëkryq, në një rreth.

Ne i premtuam njëri-tjetrit vëllazëri nën lisin e vjetër duke prerë gishtat e njëri-tjetrit me thikën ushtarake që bartnim në rrip, dhe duke përzier gjakun. Të gjitha dallimet, në klasë, gradë, vendndodhje dhe fe, u mposhtën në atë momentin e ndjenjës së stuhishme të vëllazërimit.

***

Pak para mesnatës. Ne qëndruam në pozicionin fillestar të frontit duke pritur të sulmojmë.

Divizioni kishte ndryshuar rendin e tij nga mesdita. Tani jo vetëm dy njësi duhet të depërtojnë përpara për zbulimin dhe “pastrimin” e terrenit, por të katër kompanitë, të ndara në dhjetë ekipe luftarake të pavarura.

“Asnjë nuk i shpëton gjallë këtij aksioni”, – kishte thënë koloneli, duke tundur kokën.

Shoku im i fëmijërisë e përgatiste me nervozizëm mitralozin e tij, një MG 42, armën me shpejtësi marramendëse gjuajtjeje.

“Në fund të fundit, ndjehesh mirë pas kësaj bishe,” –  më tha ai, duke fryrë një kokërr pluhur nga kyçi.

“Jo aq keq kur e ke këtë armë edhe pse i gjithë terreni është plot me armiq”, – vazhdoi ai.

“ Më mirë për ty të zbresësh me këmbët në tokë. Ne mund të flasim për këtë pas gjashtë-shtatë orëve, nëse jetojmë”, – i murmurita unë atij.

Të gjithë (bashkë me luftëtarët vendës) kemi veshur kostume kamuflazhi, nga përkrenare tek çizmet. Dukeshim si astronautë. Një numër pafundësisht i gjatë dhe i barabartë, të armatosur deri në dhëmbë.

“Mbetën tridhjetë sekonda”, mërmëriti togeri, duke qëndruar në mes të “Legjionarit” dhe shokut tim, me pushkën automatike mbi supe dhe kronometrin në dorë. “Përpara!”, –  urdhëroi ai, dhe ne si macet u zvarritëm sipër buzës së llogoreve.

Shtresa pas shtresës u zhduk mbi skajin e llogores për gjuajtje dhe u shfaq në errësirë.

Një zjarr i shkurtër, forcë e jashtëzakonshme artilerie gjëmoi në seksionin fqinj, për të mashtruar armikun.

“Kini kujdes nga hedhurinat”, – paralajmëroi “Vëllai Vogël”. “Këtu ka mina. Mund të nuhas erën më të rëndë në dhjetë metra distancë!” Ai u zvarrit para ekipit dhe na udhëzoi përmes fushës së dendur të minave. “Përpara heronj!  Ndiqni Vëllain e Vogël!”

Pa u përballur me një rezistencë të madhe, depërtuam nëpër vijën e përparme të frontit dhe erdhëm te një fshat gjashtë kilometra pas vijës së frontit, pas shpinës së armikut.

Ishte shoku i fëmijërisë që zbuloi për herë të parë tanket armike të  kamufluara me mjeshtëri…

Me togerin dhe ndihmësin e tij në krye, sulmuam pa pushim nëpër pyje. Me një instinkt të sigurt, ata na çuan nëpër shtigjet e ngushta të kënetës, të cilat shpesh shtriheshin nën ujë.

Mezi sapo kishim arritur në terrenin e hapur, kur katër llamba dritash jeshile u ngritën dhe e kthyen natën në një sallë fantazmë. Fytyrat tona morën një nuancë vdekjeprurëse. Ne shpejt e hodhëm veten në strehim. Sikur një dorë e padukshme të kishte shtypur një buton, papritmas gjithçka rreth nesh ishte gjallë. Zhurmat e fishkëllimës komanduese u dëgjuan nga errësira, dhe ajri u tërhoq nga ulërima dhe bubullima i dhjetëra motorëve. Tanke të rënda armike shkaktuan një lëkundje të fortë dhe toka poshtë nesh u drodh nga artileria e motorizuar që gjëmonte përpara në vijë sulmi.

“Çfarë duhet të bëjmë?” – U ankua njëri prej shokëve, dhe shikoi drejtë tingujve murmuritjeje brenda pyllit.

“Thjesht duhet të qëndrosh mjaft i qetë dhe të numërosh yjet”, u përgjigj “Legjionari”, – “dhe më pas të na ndjekësh kur ne tjerët largohemi nga këtu”.

“Ju vendosni vetë kur do të largoheni prej këtu”, tha Vëllai Vogël, – “por unë largohem tani, sepse për pak kohë do të shfaqet këmbësoria armike, dhe atëherë është një goditje në kokë. Nuk mund të mbetem me ju, sepse i kam premtuar nënës që do të kthehem gjallë në shtëpi”.

“Ku e din ti se po vijnë këmbësoria?”, – pyeti Martini me dyshim.

“Gjysmë ushtari”, ia ktheu Vëllai. “Ti dhe shokët  e tu  keni ende shumë për të mësuar, gjimnazi ushtarak nuk mjafton, akoma nuk e keni kryer akademinë dhe as që keni përvojë pune. Pas tankeve vijnë zakonisht këmbësoria, ata janë shumë më tepër se ne, dhe nëse na gjejnë këtu, ti do të harrosh të bëhesh hero”.

“Atëherë Zoti na mëshiroftë”, vazhdoi Bamir.

“Aty i kemi ata”, – pëshpëriti Petriti, dhe drejtoi gishtin drejt skajit të pyllit.

Nga pylli u shfaqën një numër i madh figurash në një kolonë të vetme. Këmbësoria armike. Drita plumbash u ngritën në qiellin e natës. Kriminelët zhurmonin si qentë e çmendur: “Uharaaeee, për…!” Ndërsa qëllonin egërsisht drejt nesh, megjithëse nuk na shihnin.

Ne nuk ngelëm me duart kryq. “Psssttt, mos gjuani deri sa të jap urdhrin, le të afrohen 10-15 metra para jush”- komandoi togeri me zë të ulët. Ushtarët të shtrirë në pozicionin fillestar, i përcillnin urdhrin fqinjit (njëri-tjetrit)…

Përtypja e vdekur metalike e mitralozit bëri jehonë në heshtjen e ftohtë…

Gjithçka u zgjua në një ferr të tmerrshëm. Granata të të gjitha kalibrave të lëruara në tokë…

***

Kur fjalët u zhdukën, sidoqoftë ishin disa që i gjetën – fjalët që ngushëllonin,  fjalët që frymëzuan,  fjalët që jepnin shpresë. Kur guximi dështoi, ishin akoma disa që guxuan. Kur lotët rridhnin, kishte nga ata që i mbanin të vetët, dhe më me dëshirë i fshinin ato të mikut…

***

PS: Fragmente nga ditari im luftarak: “Dera e pestë e ferrit”, qershor 1994. 

Stalini, Ruzvelti dhe Çërçilli do t’i kritikonin Isën dhe Albinin për mosgjetjen e kompromisit politik – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 

  *** Charles de Gaulle : “ Liderë politikë të aftë janë ata, që dinë dhe kanë sens largpamës për ta  nuhatur me kohë dhe pa pasoja minutën e fundit, se kur duhet ikur nga posti drejtues i një shteti a partie politike”.

Mirëpo, kjo maksimë vizionare e ish-gjeneralit, e ish-shpëtimtarit dhe e ish-Presidentit të Francës, Charles de Gaulle,  nuk vlen për liderët dhe për udhëheqësit e sotëm politikë shqiptarë, sepse ata me gjithë dështimet e tyre politike të derisotme (1990-2019), nuk ka ndodhur që ndonjëri prej tyre të japë dorëheqje apo vullnetarisht, të mos jetë në krye të shtetit apo të ndonjë partie, por në çdo formë (madje edhe duke manipuluar me vota të zgjedhësve) kanë luftuar dhe luftojnë, që të mos i braktisin kolltukët e butë qoftë edhe pas 30, 20 apo 10 vite “stash” (mandate) në të njëjtat poste dhe pozita  politike në pushtet a në partitë e tyre.

Ja, ky është  “sensi vizionar” i humanizmit, i etikës, i drejtësisë, i demokracisë dhe i “patriotizmit kushtetues” të tyre.

Mirëpo, liderët e deritashëm shqiptarë me  30, 20 a 10  vjet stazh politik dictatorial antidemokratik dhe antipopullor, duhet të dine se në çdo sistem demokratik të mirëfilltë, mund të ushtrohen 2 mandate qoftë si president, qoftë si kryeministër shteti a partie, por jo 30, 20, 10,  si kryetari i përjetshëm , sikur që dikur  ishte diktatori Josip B. Tito, i zgjedhur nga parlamenti i RSFJ-së, më 16 maj i vitit 1974,  i cili, sipas gazetës britanike “Daily Mail”,  ishte  figurë politike kontraverze  “sikurse diktatorët e egër, Mao Ce Dun, Stalin, Kim Il Sung, Idi Amin, mbase ndër të tjera mbante përgjegjësi edhe për vdekjen e 570.000 mijë kundërshtarëve politikë , gjatë sundimit  të tij diktatorial 35-vjeçar” në RSFJ (1945-1980).

Turp  dhe padituri e pajusitifikueshme politike, plot 2 muaj, Isa e Albini nuk arrit֝n një marrëveshje politike ndërpartiake për formimin e qeverisë së koalicionit, kurse Ruzvelti, Çërçilli dhe Stalini për 11 ditë arritën Marrëveshjen ndërshtetërore  në Konferencën e Jaltës (4 -11 shkurt 1945).

 Lerni të rinjtë e ditur ta drejtojnë Kosovën !

 

– Të mos mbijetojnë dhe, të mos përsëriten recidivat e politikës  antiemokratike të Jugosllavisë së Titos dhe të Slobodan Milosheviqit, sepse Kosova  qe 20 vjet nuk është më as Jugosllavi e as Serbi, por Shqipëri, që duhet të qeveriset nga gjenerata e re-djemë e vajza, që e meritojnë dhe i plotësojnë kushtet të jenë në krye të shtetit dhe të politikës së Kosovës. Kjo është shpresa, investimi më i mire, më i qëlluar, si dhe garancia më e sigurt dhe më e çmueshme për mbrojtjen dhe ruajtjen e vlerave të lirisë, të pavarësisë, të drejtësisë, të barazisë, të zhvillimit , të demokratizimit , të stabilizimit, të paqes dhe të sigurisë së Republikës së Kosovës shqiptare.

Pra, dallaveregjinjtë, korrupcionistët dhe shfrytëzuesit të pamëshirshëm të popullit  të Kosovës dhe të Shqipërisë, tanimë,   do të duhej të kishin kuptuar se ka ardhur koha që të iknin nga politika, sepse të qëndrosh në pushtet ose në krye të një partie me nga 30, 20 ose 10 vjet, ajo nuk quhet drejtësi e as kurrfarë demokracie, por  diktaturë, autoritarizëm, absolutizëm, burokratizëm dhe nepotizëm i zhveshur  antihuman, antidemokratik dhe antipopullor.

Don Kishotët dhe Sanço Pançot-kulltukofagët e  etur dhe të  pangopshëm  për sundim aboslut dhe për pasuri enorme vetëm për “kopet” e veta, duhet kuptuar se, një shteti a një kombi nuk i vjen e mira, as kurrfarë prosperiteti nëse në ballë të tyre qëndrojnë  me dekada liderët e  tyre të sëmurë për pushtet, për karrierë dhe për pasuri të pangopshme në kurrizin e popullit dhe të shtetit. Ky soj i liderëve politikë, deri tani, i parë në hapësirat e Shqipërisë Etnike në Ballkan (1990-2019), fatkeqësisht të përkujton paradigmën negative të liderëve politikë  të sistemeve diktatoriale komuniste dhe imperialiste, të cilët kanë sunduar me mandate të pakufizuara e në raste të caktuara, edhe  në kohëzgjatje të përjetshme. Mirëpo, shembujt e tillë negativë nuk kanë të bëjnë fare me etikën politike, me humanizmin, me demorkacinë e as me drejtësinë, por vetëm me diktaturën,  me autoritazimin  dhe me  absolutizimin etj.

Në çdo sistem demokratik të mirëfilltë, mund t’i ushtrosh dy mandate qoftë si president, qoftë si kryeministër shteti a partie, por jo 5 ose 6… etj., si kryetari i përjetshëm , ashtu siç ishte edhe  diktatori Josip B. Tito, i zgjedhur nga parlamenti i RSFJ-së, më 16 maj i vitit 1974,  i cili, sipas gazetës britanike “Daily Mail”,  ishte  figurë politike me hipotekë të lartë antidemokratike  “sikurse diktatorët e egër, Mao Ce Dun, Stalin, Kim Il Sung, Idi Amin, mbase ndër të tjera mbante përgjegjësi edhe për vdekjen e 570.000 mijë kundërshtarëve politikë , gjatë sundimit  të tij diktatorial 35-vjeçar” në RSFJ (1945-1980).

 

       Dy muaj debatim për të formuar një koalicion qeveritar ?!

-Çfarë debatimi politik është ai, kur dy parti të një populli dhe të një shteti  me një interes të përbshkët kombëtar dhe shtetër,  qe 2 muaj  rresht nuk kanë qenë në gjendje që të arrijnë kompromis-gjuhë të përbashkët politike për formimin e koalicionit qeverisës të vendit?!

 

Kjo farë maratone  e pazarit politik (ndoshta) nuk do të kishte pasur “bishtin” kaq të gjatë, jo më pak se 2 muaj, sikur të mos ishte  plaku i rryer në politikë, Isa Mustafa, i cili qe 2 muaj ditë rresht nuk po bie dakord me Albin Kurtin, kur është fjala për “rezervimin” e postit të presidentit dhe të zgjedhjes së ministrive që  i do partia e tij, siç është Ministria e Punëve të Brendshme. Këmbëngulja për kapjen e kësaj ministrie nga LDK-ja, nuk është e çuditshme dhe fare absurde, sepse, po shihet që në start (pa formuar qeverinë e koalicionit), nëse kjo Ministri, do t’i kalonte Lëvizjes Vetëvendosje ( gjatë  qeverisjes koalicioniste), do  të mund të shfaqeshin rezerva dhe pengesa serioze, për të mos thënë edhe sabotime nga LDK-ja (sepse ndoshta dikush nga kjo parti ndihet nën hipotekën e krimit dhe të korrupsionit. Ndryshe, Isa nuk do të kërkonte me çdo kusht Ministrinë e Punëve të Brendshme), gjatë procesit të zhvillimit të reformave serioze të sistemit të drejtës, kur është fjala për luftimin e fenomenit të korrupsionit, të krimit, të nepotizmit, të burokratizimit, të oligarkizmit dhe të pasurimit të paligjshëm etj.

Sa më sipër,  Isa Mustafa me grupin e tij “negociues” për formimin e qeverisë së koalicionit me LV-në e Albin Kurtit, urgjentisht, do të duhej të  bënte kompromis me Albin Kurtin, jo ta ka kushtëzonin  qoftë me “rezervimin” e postit të Presidentit të Kosovës, qoftë me zgjedhjen e ndonjë ministrie, siç është rasti me Ministrinë e Punëve të Brendshme, sepse kjo i takon vetëm Lëvizjes Vetëvendosje, sepse kjo zgjedh e para, mbase edhe  e para ka dale fituese e zgjdhjeve parlamentare të Kosovës, më 6 tetor 2019.

 Pa asnjë ofendim, Isa si plak me përvojë të gjatë në politikë dhe në pushtet, duhet të dijë se, partia e tij, doli e dyta si fituese në zgjedhjet e theksuara, prandaj, e dyta edhe propozon dhe zgjedh se cilat ministri  dëshiiron t’i drejtojë në qeverinë e koalicionit. Në këtë kontekst, nuk mund të ketë kurrfarë kushtëzimi e as ultimatumi politik  për Lëvizjen Vetëvendosje, sepse kjo ka prioritet në zgjedhjen e ministrive dhe të posteve.

Gjithashtu,  kryetari i LDK-së, Isa Mustafa nuk ka të drejtë ligjore, as kushtetuese e as demokratike, që me nga 2 muaj, t’i zvarrisë “neogociatat” me Albin Kurtin, duke e kërkuar postin e Presidentit për LDK-në, sepse kjo çështje (as ligjërisht e as me Kushtetutë) nuk mund të jetë objekti debate mes Isës dhe Albinit, kur dihet se  edhe 2 vjet të ardhshme (2022) Kosova ka presidentin e saj, të quajtur Hashim Thaçi. – Andaj, logjikisht, morlaisht dhe ligjërisht, si mund të diskutohet posti i presidentit, kur ai është gjallë, shëndoshë e mirë, duke kryer detyrat dhe obligimet e vetaj të përditshme në vendin e punës?!

-Ky është nonsens politik, etik, ligjor, kushtetues dhe demokratik, , sepse posti i Presidentit nuk është bosh.?!  -Ky post mund të jetë i debatueshëm vetëm pasi t’i ketë kaluar mandati presidencial Hashim Thaçit, ashtu siç parashikon Kushtetuta e Republikës së Kosovës, jo siç do Isa Mustafa, Vjosa Osmani dhe Lutfi Haziri etj., sepse, eventualisht, qoftë edhe e shkruar, ajo marrëveshje politike  me LV-në, de fakto, de jure dhe sipas Kushtetutës, do të ishte vetëm një zero e madhe në akull, asgjë më pak e as më shumë.

 –Edhe pse dikur, lidhja e një marrëveshjeje të tillë për interes të ngushta politike të Isa Mustafës, që ai me çdo kusht  të bëhej kryeministër i qeverisë dhe i Hashim Thaçit, që të bëhej president i Kosovës, qe konkretizuar dhe bërë realitet, jo pse ishte në frymën e Kushtetutës dhe të parimit demokratik, por, pse në atë kohë, posti i presidentit  nuk ishte i plotësuar, nuk ishte sikurse sot rasti i postit të Hashim Thaçit, i cili objektivisht, ligjërisht dhe juridikisht nuk mund të jetë “temë” diskutimi dhe kompromisi politik mes  LDK-së dhe VV-së për të formuar qeverinë e re, e cila nuk ka të bëjë asgjë me postin e presidentit aktual të Kosovës, Hashim Thaçi. Prandaj, sado dhe, sido që të prononcohen partnerët aktualë për formimin e qeverisë së koalicionit, duhet ditur se, në asnjë formë nuk është kurrfarë “arre në fyt” posti  i presidentit, sepse ligjërisht është krejtësisht e qartë, ndërkaq, politikisht, është “dëshirë-fontanë” e Isa Mustafës, që edhe ky  ta shijojë atë post presidencial  sipas marrëveshjes së dikurshme  me Hashim Thaçin, vetëm për të mos  lëshuar prej dore frenat e pushtetit. Mirëpo, tash, rrethanat politike kanë ndryshuar, nuk do të pi ujë  një “alleshverish”  i tillë Isa-Thaçi, natyrisht, nëse Albin Kurti  nuk “viktimizohet” politikisht nga  Isa Mustafa,  i cili ka meritat kryesore, që sot Hashim Thaçi është president i Kosovës. Ndryshe, sikur të mos ishte  Isa Mustafa, Thaçi kurrë nuk do të arinte që të bëhej president i Kosovës.

 Për më tepër , lakimi i postit të presidentit për  “dallavere”  të arritjes së ndonjë kompromisi politik mes “negociatorëve”  për formimin e qeverisë së koalicionit, nuk ka kurrfarë baze juridike dhe kushtetuese, është plotësisht i gabueshëm, sepse i gjithë “mileti” e di se më 6 tetor 2019, nuk ka pasur zgjedhje presidenciale në Kosovë, por vetëm zgjedhje parlamentare  për  formimin e qeverisë dhe të kuvendit të Kosovës.

Në fund, një pyetje shqetësue, si  është e mundur që dy kryeliderë politikë shqiptarë  (Isa Mustafa  i LDK-së dhe Albin Kurti i VV-së), pasi fituan zgjedhjet parlamentare më 6 tetor 2019, qe  2 muaj janë duke debauar, dhe nuk po mund të bijnë në ujdi për formimin e qeverisë së koalicionit ?

-Çfarë nonsensi dhe paradoksi politik ky, edhe për shqiptarët, edhe për Evropën, edhe për botën, se sa dhe, si e duam ne interesin e përgjithshëm të kombit dhe të shtetit, së pari, duke vënë në plan të parë interesin personal karrierisit (kolltukun) dhe partiak, JO  interesin e përgjithshëm të kombit dhe të shtetit. Ndryshe,   qe 2 muaj, nuk do të zvarriteshin “negociatat” ndërpartiake për formimin e qeverisë së koalicionit ndërmjet VV-së dhe LDK-së.

Për të hedhur poshtë  këtë shembull  negativ politik provincialist shqiptar-shqiptar , po përmendim vetëm këtë  shembull pozitiv nga hisotria e marrëdhënieve ndërkombëtare: -Joseph Stalin (BRSS), Franklin D. Roosevelt (SHBA) dhe Winston Churchill (Britania e Madhe), tre kryeliderë të shteteve të ndryshme  të botës, në Konferencën ndërkombëtare të Jaltës, ia arritën që për 11 ditë (4-11 shkurt 1945), ta lidhin Marrëveshjen e përbashkët për rregullimin  e rendit të ri botëror pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore.

Pra, të mësojmë dhe të edukohemi nga shembujt e tillë positive të praktikës së marrëdhënieve ndërkombëtare, se ç’është interesi dhe vlera e kompromisit, e tolerancës, e mirëkuptimit dhe e  mirëbesimit si në kuptimin e ngushtë, ashtu edhe në atë gjerë. Kjo, ipso facto , është edhe domethënia e filozofisë së jetës.

Besimi i tepruar në parajsë sjell ferrin në tokë – Nga Aurel Dasareti*

 

Mosmarrëveshje e madhe për asgjë. Cili është qëllimi për të folur për asgjë, apo nëse asgjë nuk është me të vërtetë diçka? Debati fetar është kryesisht për asgjë. Kuptimi ekziston vetëm në përvojën tonë të botës, por cilat janë pasojat e kësaj nëse nuk besojmë në përmbajtjen e përvojës?

***

Në shumë fe, parajsa është një vend ku banojnë perënditë dhe qeniet e mbinatyrshme. Disa fe, të tilla si Judaizmi, Krishterimi dhe Islami, kanë zhvilluar gjithashtu besimin se parajsa është një vend i bukur dhe i begatshëm ku jetojnë të lumtur shpirtrat e të vdekurve, që në të gjallë nuk kanë bërë mëkate. Një lloj kopshti i Edenit. Qielli pastaj bëhet kundërshtari i vendit ku njerëz të këqij (siç janë shumë këlysh shqipfolës politik-bërës dhe pseudo-fetarë) do të torturohen pas vdekjes, ferr.

***

Përfytyrimi (mendimi i caktuar) i një jete të lumtur pas vdekjes nuk është vetëm i mirë. Sidomos kur shihni se sa vepra mizore janë justifikuar në besimin e një jete në botën tjetër. Prandaj, besimi i tepruar (që i kalon kufijtë) në një jetë pas vdekjes është diçka që ne mund ta bënim me sukses pa të.

Çfarë është feja? Dikush mund të mendojë se një lëndë (veprimtari, dije, lëmi profesionale) që e quan veten shkencë fetare kishte një përgjigje të thjeshtë për këtë pyetje, por kurrë nuk e bëri. Pse është kështu? Gjatë dy shekujve të fundit, shumë sende të ndryshme janë quajtur “fe”. Qysh në fillim të shekullit të 20-të mund të renditen më shumë se njëqind përgjigje të ndryshme për këtë. Nëse pyetni njerëz në rrugë, do të merrni gjithashtu një listë të gjatë të shoqatave të ndryshme, përfshirë midisin e dijetarëve fetarë.

Shumëllojshmëria (një mori idesh). Ka edhe më shumë konsiderata që e bëjnë sfiduese përgjigjen e kësaj pyetjeje. Nëse shikojmë historinë e fesë, gjejmë një larmi të madhe. Jo vetëm midis, por edhe brenda secilës nga ato që shpesh i quajmë “fe”. Le ta marrim si shembull “Krishterimin”. Mund të ndahet midis drejtimeve të Katolicizmit dhe Protestantizmit. Edhe pse do të gjeni shumë ngjashmëri, siç është besimi në Jezusin e Nazaretit si Biri i Zotit, ekzistojnë gjithashtu shumë dallime, përfshirë atë që do të thotë “Biri i Zotit”. Apo “Islamin”, Sunitët dhe Shiitët.

Pasojat. Një arsye e rëndësishme pse është sfiduese (qëndrim përballues) të përgjigjemi se çfarë është feja, është sepse mënyra se si dikush përgjigjet ka pasoja.

Shoqatat. Me fjalë të tjera, nuk janë vetëm përcaktimet dhe legjislacioni që përcaktojnë se çfarë është dhe nuk është feja. Ekzistojnë gjithashtu një numër shoqatash, qëndrimesh dhe supozimesh. Për disa njerëz, feja ka të bëjë ekskluzivisht me pushtet (fuqinë), për të tjerët ka të bëjë me çlirimin.

Për disa, feja është e ligjshme; ndërsa të tjerët preferojnë që feja të zhduket një herë e përgjithmonë.

Disa (njerëzit e duhur-zgjuar) besojnë se feja është diçka që i përket jetës private, ndërsa të tjerët (të hallakaturit-të krisurit mendsh) dëshirojnë ta ndajnë fenë e tyre me sa më shumë njerëz.

Pyetja është më e rëndësishme sesa përgjigja. Prandaj pyetja “çfarë është (një) fe?” duhet të pasohet me pyetjet “për kë?” Dhe “pse?” Përkundër asaj që dikush mund të mendojë, pra, pyetja, dhe jo përgjigjja, bëhet më e rëndësishmja.

Është një keqkuptim i madh të besosh se Zoti është kryesisht i interesuar për fenë.

Unë gjithmonë e kam respektuar fenë e të tjerëve. Siç kam thënë, ka vetëm një Zot dhe shumë njerëz të hutuar.

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

Pse unë e përkrahi Komisionin e 5 tetorit 2019 të Vatrës* Nga Dr.Gjon Buçaj, Ish Kryetar i Vatrës

Pse unë e përkrahi Komisionin e 5 tetorit 2019 të Vatrës*

Në mbledhjen e datës 5 Tetor 2019 të gjithë të pranishmit i premtuen Komisionit ndimën dhe përkrahjen e parezervë për kryemjen e detyrës jo të lehtë, por të nji randësie thelbësore për jetën e Vatrës.

Asht e nevojshme dhe e dobishme që të shtoj këtu disa fakte e sqarime, për vatranët që mund të mos i dijnë mire dhe për opinionin e gjanë, që të kenë nji pasqyrë të kjartë të zhvillimeve, sidomos në këto dy vjetë e disa muej të fundit.

Mbasi unë këtu baj fjalë për fakte, po sjell nji definicion të Faik Konicës, sidomos për ndonji përson, të cilit mund të mos i pëlqejnë këto fakte:

“Faktet janë fakte. Çfryj, ulëri, hith këlbaza, qesh, qaj, përkëdhel, gris, vrit botën, vrit veten, faktet të thata dhe të ftofta, s’luajnë nga vëndi dhe mbeten fakte”.

I

Së pari, disa nga faktet që spjegojnë se si erdhi Dritan Mishto në krye të Vatrës. 

1 – Si konsull i Qeverisë Demokratike, z. Mishto gëzonte njifarë respekti në komunitetin shqiptaro-amerikan, sidomos tek nji pjesë e konsiderueshme vatranësh që njihen si simpatizues të atij krahu politik. Për të përforcue përshtypjen se kishte përkrahjen e Partisë Demokratike, shërben rasti i mbledhjes së Këshillit Drejtues të 3 marsit 2018, që dihej paraprakisht se do t’ishte shumë problematike për Mishton.  Në mes të mbledhjes, ku kritikohej dhe kërkohej dorëheqja e tij, ai mori nji thirrje në celular dhe njoftoi të pranishmit se në telefon ishte Lulzim Bashha dhe se ai i përshëndeste dhe u uronte sukses.  

2 –  Vatranët, së pakut shumica, nuk e kanë dijtë se ai ishte i biri i nji prokurori të diktaturës komuniste që kishte kërkue denime me vdekje në Shqipni.

3 – Nuk asht dijtë, së pakut nga shumica, se bashkëshortja e tij ishte sekretare e nji organizate të grave greke në Amerikë (dihet se organizatat greke në këtë vend kanë platformë politike antishqiptare: Vorio Epiri!).

4 – Z. Mishto asht propozue dhe përkrahë nga disa antarë, “Pishtarë të Demokracisë”, por që njiheshin edhe si vatranë të përkushtuem, kështu që ishte e natyrshme të besohej se ata do t’a njifshin mirë për ta propozue për kryetar të Vatrës.

5 –  Disa nga përkrahësat e z. Mishto ushtruen militantizëm agresiv në Kuvend, manipuluen haptas numrin e delegatëvet dhe deklaruen se Mishto ishte anëtar i VATRËS prej 5-6 vjetësh, nji e pavërtetë që Mishto nuk e mohoi (simbas Amendamenteve të Kanunores së Vatrës, kandidati për kryetar duhet të ketë qenë së pakut 5 vjet anëtar i rregullt).

 

6 – Nuk asht dijtë, së pakut nga shumica, se Mishto vetë mban qëndrime progreke.

 

7 – Unë, për të tregue paanësinë si kryetar para dorëheqjes dhe tue u mbështetë verbnisht në besimin tek përkrahsat e tij dhe në objektivitetin e delegatëve, e kam trajtue kandidaturën e Mishtos njisoj si atë të kandidatit tjetër, z. Mithat Gashi, pedagog universitar, me prejardhje nga nji familje e nderueme e shtesës së përsekutueme dhe vatran i përkushtuem për ma se 30 vjetë. Ky ka qenë gabim i randë nga ana e ime dhe kërkoj ndjesë profesor Gashit dhe vatranëve. Nuk e kam thirrë Mishton “eja dhe banu kryetar i Vatrës” dhe nuk e dij kush e ka përhapë këtë fjalë, a Mishto vetë apo tjetërkush, ndoshta për të arsyetue përkrajen për te, por kjo nuk më liron nga faji që nuk e kam kundërshtue kandidaturën e tij, edhe pse nuk kam mujtë me i parapa intrigat që janë luejtë në ditët para Kuvendit as manipulimin e numrit të delegatëve, militantizmin agresiv dhe falsitetet e shfaqun në Kuvend dhe ma vonë. Më kanë befasue sjelljet arrogante të Mishtos me vatranët dhe shkeljet e randa të Kanunores; nuk e dij në se janë befasue deri dikund edhe disa nga përkrahsat e zjarrtë të tij, por kjo le të mbetet në ndërgjegjen e tyne.

 

II  

Veprimet e Mishtos që damtuen dhe vazhdojnë të damtojnë Vatrën 

 

1 –  Që në Kuvend, kur u shpall fitues dhe u ftue te mikrofoni, ai i tha kryetarit të kuvendi të largohej dhe, mbas përshëndetjes triumfaliste, deklaroi kuvendin të mbyllun, tue thye kështu rregullin e mbledhjes, me qellim për të ofendue kryetarin e kuvendit, i cili, gjatë kryemjes me korrektesë të detyrës, kishte kërkue me dijtë se sa vjet kandidati Mishto kishte qenë antar i rregullt i Vatrës. Ky gjest nga ana e kryetarit të ri Mishto u interpretue si shej i parë i intolerances që do t’a cilësonte sjelljen e tij gjatë gjithë kohës si kryetar, me nji nga pasojat përçamjen e thellë në Vatër.

2 –  Veprimi i parë, 2-3 dit mbas kuvendit, ishte publikimi i dy deklaratave, nënshkrue me dorë dhe publikue në gazetën “Dielli”: “Në bazë të vendimeve të Kuvendit dhe simbas Kanunores, vendosa…..”, ku njoftoi formimin e “Kabinetit të presidentit”(sic!), me emna për shefa të kabinetit, të protokolit, të marrëdhanjevet me media (ma vonë edhe shefa të tjerë), si dhe formimin e  “Komisionit të garancive të Kanunores”. Pohimi “Në bazë të vendimeve të Kuvendit….” nuk asht i vërtetë, kurse “….simbas Kanunores vendosa……”, asht pikërisht e kundërta; smbas Kanunores nuk vendosë kryetari për struktura të reja që ndryshojnë Kanunoren, por ai ose çdo antar mund propozojë, Këshilli Drejtues duhet të aprovojë propozimin dhe vetëm Kuvendi mundet me vendosë.

Strukturat që ai krijoi, nuk kanë ekzistue kurrë në Vatër dhe janë jashtë

Kanunores. Ia vëlen të përmendet se shefi i emnuem i protokolit, z. Sejdi Hysenaj, e pat refuzue emnimin me shkrim dhe ia pat dërgue edhe editorit të “Diellit” për publikim, por letra e tij nuk u botue dhe ky fakt asht mbajtë i mësheftë, kështu që shumica e vatranëvet nuk e dijnë. Gjithashtu ai shpalli listën e kryesisë, tue përfshi edhe persona të pa qenë ma përpara antarë, në kundërshtim me Kanunoren që përcakton së pakut dy vjet kohë antarsie për çdo zyrtar; përjashtime mund të bajë vetëm Kuvendi.

3 – Me datën 24 qershor mbas kuvendit, ai thirri nji mbledhje të Këshillit Drejtues, ku morën pjesë edhe persona të pa qenë antarë të Vatrës ma përpara (edhe kjo në kundërshtim me Kanunoren).

Në atë mbledhje, në vend që të trajtoheshin shkeljet e Kanunores pët t’i ndreqë,  u shtue edhe nji shkelje absurde: me kërkesë të zotit Mishto u mohue raporti origjinal i përgatitun nga kyetari i kuvendit që pasqyronte në mënyrë korrekte zhvillimin e punimeve të tij, dhe u ngarkuen dy individët tjerë të ish kresisë së kuvendit që hartuen nji raport të ri. Ky u quejt raporti zyrtar edhe pse fals, me arsyetimin se autorët ishin dy me nji, sikur ndryshimi në mes të vërtetës e të pavërtetës të vendosej me vota. Edhe ky raport zyrtar u botue nëgazetën “Dielli”.

4 – Me 28 dhetor 2017, në zyre të Vatrës, z. Mishto mori në pyetje veteranin Zef

Perndocaj, për nji letre anonime të postueme pa adresë dërguesi. Ajo letër përmbante të dhana diskredituese për Mishton, i cili mendonte se ai mund të dinte kush ishte autori, por Zefi i qetë e me njerzi, siç asht karakteri i tij i njoftun nga të gjithë, e siguronte se nuk e dinte as nuk i jepte randësi, mbasi ishte anonime. Mishto, në stil hetuesi, qëndronte në kambë, i fliste me za të naltë kërcnues dhe, për ma tepër, përplasi karrikën përpara tij. Në mbledhjen e Këshillit Drejtues të 3 marsit 2018, Zefi e ka përshkrue këtë epizod dhe ka grisë me indinjatë proklamatën si vatran i përjetshëm që mbante firmën e Mishtos. Në kronikën e mbledhjes botue në gazetën “Dielli”, shkruhej se Zef Perndocaj foli shumë por jo se çka foli dhe as nuk përmendej grisja e “proklamatës”, sepse ky gjest zbulonte karakterin e Mishtos dhe hipokrizinë që u bjen të gjitha proklamatave dhe mirënjohjeve të shpërndame nga ai, edhe pse shumica të meritueme.

 

5 –  Vatra e Mishtos bojkotoi ceremoninë e New York-ut të përcjelljes së eshnave të Mit’hat Frashërit në atdhe, me arsyetimin e pakuptimtë, se kjo ishte vepër e qeverisë së Ramës, kur dihet se propozimi kishte ardhë nga Instituti i Studimeve “Lumo Skendo” me drejtor dhe themelues historianin Uran Butka, i cili ishte arkitekti i krejt kësaj vepre. Ai nuk mund t’i sjellte eshnat e Mit’hat Frashërit në mënyrë klandestine në Shqipni.

 

6 – Ka sjellë frymën e korrupsionit në Vatër dhe ka krijue nji taraf të ngushtë rreth vetes, që të pajtohet me çfarëdo thotë ose vepron ai.

 

7 – Nuk e ka mbajtë remtimin me u kujdesë për realizimin e disa punëve me randësi të Vatrës, disa të përfundim e sipër, si shtypja e Kanunores dhe e shtesave (Amendments) dhe disa të projektueme; u ka thanë bashkëpunëtorëve se nuk merret me punët e ”kohës së dr. Gjonit”, si të mos t’ishin ato punë të Vatrës.

 

8.- Me injorimin e mbledhjeve tremujore të Këshillit Drejtues dhe të dy Kuvendeve vjetorë për 2018 dhe 2019, asht shkelë Kanunorja dhe tradita e Vatrës.

 

9 – Z. Mishto e ka heshtë Vatrën përsa i përket politikës antishqiptare të  ekstremizmit grek, në kundërshtim me traditën e saj 105 vjeçare (kjo ishte mosha e Vatrës kur ai e mori në dorë). Qe disa nga faktet që tregojnë heshtjen e Vatrës:

 

a -asnji deklaratë e Vatrës mbi memorialet e ushtarëvet grekë të ramë si okupatorë në tokën shqiptare, kur ky skandal ishte tema e ditës në median shqiptare nga fundi i vitit 2017;

 

b – në dhetor 2017 Janullatos mori shtetësinë shqiptare dhe fotografia e tij botue në faqen e parë të “Diellit”, ndërsa gazetat tjera në diasporë e kan publikue si lajm në faqet e mbrendshme; në vend të nji deklarate mospajtimi të Vatrës, z. Mishto iu përgjegj pyetjes se ç’asht qëndrimi i Vatrës me këtë rast: “duhet të ruhet autoqefalia e Kishës Ortodokse” dhe përsëri, pyetjes se cili asht qëndrimi i kryetarit të Vatrës, përafërsisht “me doemos duhet të ruhet autoqefalia me të gjitha fuqitë”, përgjigje që mund t’a kishte dhanë edhe Janullatos;

 

c – asnji deklaratë nga ana e Vatrës në lidhje me vrasjen e terroristit Kaqifas në Bularat të Gjirokastrës në tetorin e vitit 2018;

 

ç – me urdhën të tij, gazeta “Dielli” ka botue nji shpifje që shkelë edhe kodin ligjor, me titullin abuziv “Njoftim nga Federata Panshqiptare Vatra”, sikur t’ishte ai njoftim i dalë nga nji kuvend i Vatrës.

 

d – me 9 dhetor 2018, organizata “Rrënjët Shqiptare” thirri nji protestë para nji lokali grek në Brooklyn, ku po zhvillohej nji aktivitet përkujtimor për terroristin Kaqifas, Vatra nuk e mbështeti as nuk mori pjesë zyrtarisht;

 

dh – në shkurtin e këtij viti, 2019, u zhvillue në Florida Kuvendi i dyvjeçar i Federatës Panepirotike të Amerikës, ku u fol kundër Shqipnisë dhe u ba thirrje Shteteve të Bashkueme të bajnë presion, me akuza se atje po vriten minoritarët. Zani i Vatrës nuk u ndëgjue;

 

e – Elena Kocaqi promovoi librin “Lufta e Trojës, Luftë Pellazgo Ilire” në Vatër, por aty nuk ishte z. Mishto, për të pritë këtë historiane me librin e saj të nji randësie të dorës së parë për historinë e kombit tonë; ajo nuk ishte e ftueme, por promovimi i librit në Vatër ka qenë nisma e saj, prandej Vatra ka vetëm meritën se nuk e ka refuzue.

 

 

 

III

 

Asht me interes të dihen disa përpjekje të mijat për të mos mbërrijtë deri këtu, të cilat kanë shkue kot. 

 

1 – Ditën mbas kuvendit, me kërkesë të z. Mishto, jemi takue dhe ai ka kërkue përkrajen time. I kam thanë se ishte e nevojshme që ai të dilte me nji deklaratë për vatranët, ku të distancohej nga agresiviteti dhe parregullsitë që ishin shfaqë në kuvend, dhe kështu do të më hapej rruga me u ba thirrje të gjithë vatranëvet që t’a përkrahin në ushtrimin e detyrës së kryetarit deri në zgjedhjet e ardhshme. I fola me sinqeritet dhe me bindje se ajo mënyrë ishte e dobishme për të mirën e tij dhe të Vatrës, që t’a drejtonte ate me sukses. Ai m’u përgjegj se nji gja të tillë nuk mund ta bante, sepse kështu do të pohonte vetë se nuk ishte legjitim. Ia kujtova se kuvendi ishte zhvillue publikisht, para vatranëve dhe para gazetarëvet me mikrofona dhe me kamera të hapuna. Megjithate ai vazhdoi në mënyrën e vet që e kam përshkrue ma nalt. Në atë takim i kam dhanë të shkrueme në nji copë letër, në mungesë të dorëzimit formal të detyrës, listën e punëve të Vatrës të nisuna ose të projektueme, me porosinë që të realizoheshin. Ai premtoi se do t’u kushtonte kujdes.

 

2 – Dy javë mbas kuvendit, para mbledhjes së Këshillit Drejtues të datës 24 qershor, i dërgova nji e-mail atij dhe antarëve të Këshillit, me porosinë që të respektohej Kanunorja dhe parregullsitë të këtheheshin në legjitimitetin e Vatrës.

 

3 –  Ma vonë u pa se nuk ishte ndreqë asnji nga aktet e deriatëhershme antikushtetuese, por përkundrazi, ishte shtue edhe tjera shkelje (shih Veprimet e Mishtos… faqe 3, pika 3). Me qellim që z. Mishto të vetëdijsohej për seriozitetin e veprimeve të tij, i shkrova nji tjetër e-mail me kopje antarëve të KD, ku ia kujtova se asnjiherë ma parë nuk kishte ardhë kush në krye të Vatrës me agresivitet dhe parregullsi si ai. Edhe kjo përpjekje shkoi pa efekt.

 

4 – Në mbledhjen e Këshillit Drejtues të datës 3 mars 2018, ku kërkohej dorëheqja e tij, z. Mishto premtoi se, mbrenda nji jave ose 10 ditësh, do të ulej me bisedue me palën që kishte kritika të vazhdueshme qyshë prej kuvendit, për shkeljet flagrante të Kanunores. Unë i premtova kontributin tim për të lehtësue dhe gjetë menyrën e zbutjes së përçamjes që po rritej vazhdimisht. Mbas nji jave, i telefonova për t’ia kujtue premtimin, por ai tha se nuk do të bisedonte me njerëz që i japin ultimatume.

 

5 –  Tentativa ime e fundit me 3 nandor 2018. Nji përmbledhje të pasqyrës së masipërme ia kam përcjellë (dhe këtu po citoj):

 

 “…. zotit Lulzim Basha, sepse mendoj se do të jetë me interes për ate si kryetar i Partisë Demokratike, që të jetë i informuem në mënyrë sa ma të përpiktë, jo vetëm për vlersimin që ai mund të ketë për Vatrën dhe për mbarëvajtjen e saj, por sidomos për faktin se kjo gjendje ka ardhë me përshtypjen që ka krijue z. Mishto, se ai ka pasë dhe ka përkrahjen e zotit Basha ……” dhe “…….me gjetë ndimë për zgjidhjen e mundëshme të problemit; në mendimin tim, tashma, kanë mbetë vetëm dy zgjidhje.

   

E para dhe ma e mira do t’ishte dorëheqja e zotit Mishto për arsye përsonale, familjare ose angazhimesh tjera, simbas preferences së tij, por jo dorëheqje polemike. 

 

E dyta zgjidhje do të mbetej kërkesa publike që ai të largohet nga Vatra, për shkeljet e Kanunores dhe për veprimet e Mishtos që damtuen dhe vazhdojnë të damtojnë Vatrën…..”

 

Basha heshti, edhe kjo pëpjekje shkoi pa dobi.

 

 

IV

 

1 –  Përçamja e thellë në Vatër asht nji nga pasojat e veprimeve të Mishtos në kundërshtim me Kanunoren dhe me traditën e Vatrës. Në nji anë, anëtarët që kanë shprehë mospajtim të vazhdueshëm për ato veprime, qyshë prej Kuvendit 2017 dhe, në anën tjetër, anëtarët që e kanë përkrahë dhe vazhdojnë ta përkrahin. Ndoshta këta të fundit i kanë premtue përkrahjen me qëllimin e mirë në fillim, që ai të kryente si duhet detyrat e kryetarit deri në Kuvendin e ardhshëm zgjedhor. Por përkrahja, edhe pse e premtueme Mishtos ose “miqvet” nga Tirana, e ka nji kufi, kur veprimet dalin jashtë Kanunores dhe rrugës parimore të caktueme nga themeluesat dhe të mbajtun nga vatranët me përkushtim e sakrifica për 105 vjet, që do të thotë deri në Kuvendin 2017;

 

2 –  ramja e numrit të antarëvet si rrjedhim i dobsimit të entuzjamit të antarëve dhe të degëve të krijueme gjatë vitesh me kujdes e përkushtim;

 

3 – diskreditimi i disa vatranëve të cilët, sado me qellim të mirë, i kanë dhanë përkrahje kryetarit që ka shkelë Kanunoren dhe frymën e kombëtare të Vatrës, në disa raste ka vuejtë edhe miqësia përsonale;

 

4 –  diskreditimi i gazetës 108 vjeçare “Dielli”  (kjo ishte mosha e saj në vitin 2017),  me botim shkrimesh që nuk duhej të kishin vend në faqet e saj dhe me refuzim e tjerash të nevojshme për t’u botue.

 

 

V

 

Tue konsiderue faktet e masipërme, dalin disa përfundime, mbi të cilat duhet të mbështetet vemendja e vatranëve në këtë kohë krize.

 

1 –  Kuptohet shqetsimi i thellë i vatranëvet që formuen Komisionin 5 tetor 2019, me detyrë për të mbledhë Kuvendin e jashtëzakonshëm me 25 prill 2020.

 

2 –  Gjithicili nga faktet e masipërme e diskrediton zotin Dritan Mishto si kryetar, por janë dy fakte që e diskreditojnë edhe si antar të thjeshtë i Vatrës:

 

a –  sjellja skandaloze e datës 28 dhetor 2017 me veteranin Zef Perndocaj në zyren  e Vatrësë, akt i dënueshëm nga nenet disiplinore me përjashtim;

 

b –  paralizimi i zanit zyrtar të Vatrës në përgjigje kundër sulmeve antishqiptare të ekstremizmit grek, akt i dënueshëm me përjashtim nga nenet parimore të Kanunores.

 

3 –  Detyra e sotme e vatranëvet asht t’a nxjerrin Vatrën nga kriza, detyrë kjo e vështirë e delikate, por asht e kjartë dhe e domosdoshme për jetën e matejshme të saj.

 

 

VI

Porosi përmbyllëse: Vatra asht nji institucion historik që i përket kombit, jo vetëm shqiptarëve të Amerikës. Prandej vatranëvet në përpjekje “….për të këthye Vatrën në gjendjen normale të legjimitetit institucional” duhet t’u vijë mbështetje morale edhe nga tjerë shqiptarë, që me të vërtetë e duen Vatrën pa interesa vetjake, partiake a çfarëdo interesi tjetër qoftë, përveç atij të Vatrës që asht interes kombëtar.

Vatranët që i shërbejnë Vatrës në detyra të ndryshme, prej anëtarit të thjeshtë e deri te kryetari, janë vetëm shërbëtorë të saj dhe ruejtës e bartës të amanetit të paraardhësave, për aq sa dinë e sa munden. Ata shqiptarë që i afrohen kësaj organizate me vetëdijen e këtij parimi, do të jenë shtylla e saj morale e praktike që ia siguron jetëgjatësinë për brezat që do të vijnë. Kështu ka qenë në të kaluemen, kështu duhet të jetë edhe në të ardhmen. Çdokush që vjen me qellime tjera, duhet mbajtë larg saj!

************

*Vatranët, të shtymë nga shqetsimi në rritje për fatin e Vatrës, u mblohën me 5 tetor 2019 në New York dhe shqyrtuen, me kujdes, gjendjen e krijueme në këtë organizatë kombëtare qyshë prej Kuvendit të 10 qershorit 2017. Përveç shkeljeve të parimeve dhe të rregulave të Kanunores, u trajtue edhe fakti se Kuvendit dhe të gjitha strukturave të saj u ka kalue afati, simbas Kanunores qyshë prej qershorit 2018 dhe, simbas shtesavet (Amendments) të aprovueme në Kuvendet e maparshme, qyshë prej qershorit 2019.

Mbas analizash shkoqitëse të faktevet që njifen e përfliten tashma, jo vetëm në Vatër por edhe në opinionin e gjanë shqiptar, u pa e domosdoshme mbledhja në nji kuved të përgatitun me kujdes, ku do të bahet zgjedhja e organeve të reja në bazë të Kanunores. Mbasi u përcaktuen pikat e programit të punës për të këthye

Vatrën në gjendjen normale të legjimitetit institucional, mbledhja zgjodhi nji Komisionin të përbamë prej shtatë vetësh, të gjithë me kredenciale të padiskutueshme si vatranë idealista, pa ambicje a interesa tjera përveç të mirës së Vatrës:  Sergio Bitici, Ahmet Xhafo, Ahmet Hoti, dr. Nexhat Kalici, Kris Kirka, dr. Elton Mara dhe Armin Zotaj.

(Nga deklarata e 23 nandorit 2019, lëshue prej Komisionit Vatra 5 tetor 2019).

(Updated) Për djeni të DFAE – EDA & Z.Amanda Bennett, VOA – Në mbrojtje të Agron Tufës – Prej 1997 Ambasada e Shqipërisë në Bernë është në duart e ish-nomenklaturës Nga Elida Buçpapaj

Për djeni Departamentit të Punëve të Jashtëme të Zvicrës, – DFAE – EDA

Zonjës Amanda Bennett, Drejtore e VOA, Zërit të Amerikës,

 

Arsye për këtë shkrim është kërkesa për azil politik e shkrimtarit të njohur Agron Tufa, i cili pas kërcënimeve të vazhdueshme nga eksponentë të lartë të shtetit shqiptar, detyrohet të japë dorëheqjen nga posti i Drejtorit ekzekutiv i Institutit për Studimin e Krimeve dhe pasojave të Komunizmit në Shqipëri (ISKPK), vend që e ka mbajtur me shumë dinjitet dhe përgjegjshmëri.

Agroni Tufa thotë se këtë hap e ndërmori pas kërcënimeve direkte me jetë nga ish-sigurimsat që “do më vrisnin”, thotë Agroni ” siç ekzekutuan në mënyrë mafioze dëshmitarin Haxhi Baçinozi në mars të këtij viti”.

Gjithë opinioni shqiptar e kujton vrasjen e Haxhi Baçinozit në praninë e të birit dhe menjëherë pas saj, gjithë shtypi u mbush me lajmin e rremë se “Haxhi Baçinozi u vra sepse kishte borxhe”!

Në fakt Haxhi Baçinozi, ish i burgosur politik nga regjimi komunist, u vra sepse do të dëshmonte për krimet e një kryepolici në burgun e Spaçit që torturonte të burgosurit.

Kryepolici i diktaturës, Edmond Caja që prej gati 30 vjetësh është shtetas i Gjermanisë e do të përballej me dëshmitarin Haxhi Baçinozi, sot duhej të ishte i dyshuar kryesor për ndikim në vrasjen e viktimës që e torturonte në burgjet komuniste dhe që u vra pa dëshmuar.

Vrasja e Haxhi Baçinozit tregoi fuqinë që kanë sot në shtetin shqiptar ish Sigurimsat dhe nëntoka e ish regjimit diktatorial që i ka duart të lyera me gjak viktimash. Haxhi Baçinozi tentoi të dëshmonte të vërtetën e krimeve të diktaturës dhe u vra barbarisht.

Po ta shohësh nga hierarkia, Agron Tufa është shumë më i rrezikuar se Haxhi Baçinozi, tashmë i vrarë, pasi institucioni që drejtonte ai, e fuste në shina shtetërore zbardhjen e krimeve të diktaturës që shoqëron dekomunistizimin.

Jam dëshmitare se Agron Tufa ka gati 3 vjet që kërcënohet në mënyrë permanente nga vetë shteti dhe nga media që ka në dorë ish Sigurimi.

Spartak Braho, deputet i Partisë Socialiste (PS), njëri nga ata që udhëheq këtë linçim publik të Agron Tufës është një ish gjyqtar i kohës së diktaturës që ka dhënë dënime me vdekje; Sabit Brokaj, ish minister i diktaturës dhe ish deputet e ish minister i mbrojtes i PS shkon deri aty sa e kërcënon Agron Tufën, se do ta ndjekë këmba këmbës për t’ja shkatërruar jetën.

Pra njerëz të shtetit shqiptar të lidhur me ish regjimin totalitar po e përndjekin Agron Tufën edhe kur ky u largua nga Shqipëria. Agron Tufa i detyruar paraqiti dorëheqjen tek krerët më të lartë të shtetit, të cilët, sa ishte Agroni aty, nuk ndërmorën asnjë masë sigurie jete as për të dhe as për familjen. Pra, Agron Tufa u përball i vetëm me falangat e skuadroneve të ish Sigurimit, që janë pjesë e shtetit dhe e pushtetit, pa marrë parasysh se Shqipëria është vend anëtar i NATO-s!

Sabit Brokaj, shkon deri aty, sa kërkon që Ambasada e Shqipërisë në Bernë të bëjë gjithçka që “Agron Tufa të mos e marrë statusin e azilantit politik në Zvicër”.

Ja çfarë shkruan Sabit Brokaj ekzaktësisht: “Unë i pari, (dmth Sabit Brokaj – shpjegimi im – E.B.) por edhe të tjerë mendoj se do të bëjmë të pamundurën që edhe atje ku ka kërkuar azil politik të mos gjejë vrimë ku të futet…. Prandaj ambasada jonë në atë vend, por edhe ambasada zvicerane në vendin tonë, duhet të ngrenë alarmin dhe të mos i japin strehë një njeriu të tillë. Ua bëj këtë apel këtyre ambasadave publikisht. Por edhe vendeve të tjera ku ai mund t’ia mbathë sërish .”

Shikoni sa kriminale është thirrja e Sabit Brokajt! Po të ishte Shqipëria shtet demokratik, prokuroria do të duhej ta merrte nën hetim menjëherë!

Natyrisht Ambasada e Zvicrës në Tiranë nuk ndikohet nga histeri e tillë kriminale e tipit të Sabit Brokajt. Mjafton të kujtoj se Zvicra i dha azil politik Dritan Zaganit, ditën që Edi Rama, me kostum kryeministri, vuri këmbën në Konfederatën Helvetike në vizitë zyrtare, ndërsa qeveria e tij e kishte shpallur Zaganin “most wanted”.

Sa për Ambasadën e Shqipërisë në Bernë, më duhet të hedh dritë se prej vitit 1997, ajo drejtohet nga njerëz me lidhje eksplicite me ish diktaturën që kanë vijuar karierën në tranzicion pa u konvertuar kurrë!

Të mbetur të pakonvertuar prej urrejtjes, do të thotë që viktimat e diktaturës të vijojnë edhe sot t’i trajtojnë sikur regjimi totalitar, pra si armiq të komunizmit dhe të komunistëve.

Unë dhe bashkëshorti im Skënder Buçpapaj, të dy shkrimtarë, gazetarë dhe botues kemi përvojë personale prej falangave të ish diktaturës që gjatë këtij tranzicioni gati prej tre dekadash janë të integruara në të gjitha qelizat e shtetit shqiptar deri në krye të Ambasadave duke minuar demokratizimin e vendit .

Ambasada e Shqipërisë në Bernë ka patur Ambasador Leontiev Çuçin, ish anëtar i Komitetit Qendror të Partisë së Punës të Shqipërisë (KQPPSH) dhe ministër i kohës të Ramiz Alisë, më pas deputet i PS i emëruar nga kjo forcë politike.

Ambasada e Shqipërisë në Bernë ka patur për dy mandate rresht Ambasador Mehmet Elezin, ish kryeçensor i diktaturës dhe kandidat i KQPPSH, i cili ka vijuar në Zvicër kursin e vjetër kur e mbronte me fanatizëm vijën e Partisë të Punës nga ndikimet e ideologjisë borgjeze dhe bartësit e saj. Mehmet Elezi ishte emëruar Ambasador i Republikës të Shqipërisë në Bernë direkt nga Sali Berisha. Mehmet Elezi nuk kishte asnjë atribut moral që ta meritonte këtë post, bile nuk ishte as eksponent i Partisë Demokratike.

Qendrimi armiqësor dogmatik që shfaros pluralizmin dhe nuk i toleron zyrtarët publikë apo gazetarët të përmbushin misionin e tyre sipas standarteve të Perëndimit shprehet në dy mënyra: Ose si Sabit Brokaj dhe Spartak Braho kundër Agron Tufës, ose duke aplikuar nga Ambasadat luftë të heshtur, ku të dy metodat i shërbejnë varrosjes të sistemit demokratik.

Ambasada e Shqipërisë në Bernë me largimin e Mehmet Elezit drejtohet nga Ilir Xhelil Gjoni, pra i biri i një eksponenti të njohur të diktaturës dhe nipi i Hysni Kapos, numri dy i nomenklaturës diktatoriale komuniste.

Në dhjetor të vitit 2013 i kam drejtuar një letër të hapur Presidentit të Republikës të Shqipërisë Bujar Nishani që të mos e dekretonte Ilir Xhelil Gjonin, jo se kisha fakte kundër tij, por e shihja të mjaftueshme që kishte lidhje të forta gjaku me ish regjimin dhe nuk ishte distancuar prej tij. Mblodha edhe shumë firma dhe ia paraqita edhe këto Presidentit Bujar Nishani, i cili nuk i mori parasysh dhe e dekretoi Ilir Xhelil Gjonin, ndërsa i njëjti Bujar Nishani nuk do të dekretonte Ambasador në Vatikan një ish të burgosur politik si shkrimtari i njohur Visar Zhiti.

Ambasadorët me skeletë në dollapë kanë mbetur të njëjtë sikur në ditët e egra të diktaturës. Nëpër Ambasada ata kanë vijuar luftën kundër “armiqve” të ish regjimit diktatorial, duke përdorur lloje të tjera vrasjesh.

Natyrisht Zvicrën nuk e bëjnë dot kurrë Shqipëri, por duke shpërdorur detyrën e zyrtarit të lartë publik ata shkaktojnë dëme të pallogaritëshme, duke përçarë komunitetin e duke sjellë e mbjellë frymën e luftës të klasave kur diktatura e konsideronte diasporën Mërgatë Qyqesh.

Dorëheqja e Agron Tufës nga detyra pas tre vjet linçimi është kambanë alarmi.

Kur Agron Tufa është larguar nga Shqipëria, më tepër se kurrë, sot bëhet i nevojshëm demokratizimi i vërtetë i Shqipërisë që si kusht sine qua non kërkon dekomunistizimin e shtetit.

Po të analizohet kariera e ish eksponentëve të diktaturës në tranzicion si Spartak Braho e Sabit Brokaj me shokë apo e trashëgimtarëve të ish regjimit, do të vihet re se rrëzimi i diktaturës nuk ka ndikuar aspak negativisht dhe nuk ua ka prishur aspak karierën e shkëlqyer  si zyrtarë publikë as bijve të ish- nomenklaturës, pa kurrëfarë merite,  as ish Sigurimsave apo personave që me firmën e tyre direkt apo indirekt jane pushkatuar njerëz të pafajshëm.

Mjafton të shohësh karrierën e shkëlqyer politike të Ilir Xhelil Gjonit pas 1992, për të parë se në Shqipëri nuk ka ndryshuar asgjë.

Prej 1992, Ilir Xhelil Gjoni ka qenë deputet i PS, Ministër i Brendshëm dhe Ambasador, ndërkohë që ka bërë specializime në vendet e BE dhe SHBA, ndërsa viktimat e regjimit diktatorial janë endur nëpër botë për të gjetur një strehë. A ka cinizëm më të madh!

Kur iu drejtova Presidentit të Republikës me Letër të Hapur, nuk e paragjykova Ilir Xhelil Gjonin, por kisha parasysh standartet etike të një shteti demokratik. Ilir Xhelil Gjoni nuk kishte merita personale, ai ishte i zgjedhur politik, por që nuk i kishte denoncuar kurrë krimet e diktaturës dhe nuk ka treguar kurrë me veprime se është konvertuar, pra ka mbetur në shekullin e shkuar.

Kjo është situata dramatike që mbretëron në shtetin shqiptar dhe ambasadat e këtij shteti!

Dekomunistizim do të thotë të prishet kjo “status quo”. Agron Tufa u përpoq që, duke respektuar standardet Perëndimore, t’i aplikonte ato standarte edhe në Shqipëri, çka ishte mision i pamundur.

Dekomunistizim nuk do të thotë t’i shpallësh armiq luftëtarët e luftës Antifashiste sikur spekulojnë kërcënuesit e Agron Tufës, por të pastrosh sistemin nga figura të përlyera sikur veproi Gjermania menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore kur bëri denazistizimin.

Një vend anëtar i NATO-s nuk duhet që të ketë në pikat kyçe të institucioneve të shtetit njerëz me lidhje eksplicite me të shkuarën dhe të pa distancuar nga krimet kundër njerëzimit që ka kryer regjimi totalitar.

Lind pyetja e përse nuk vijnë në krye të shtetit shqiptar, përfshi edhe në krye të Ambasadave njerëz me bindje politike qofshin të majta apo të qendrës, por që janë figura të pastra dhe të respektuara ?

Lind pyetja e përse në historinë kontemporane, ku jemi të gjithë dëshmitarë, të pas rrëzimit fake të diktaturës, shtetin e kanë në dorë të njējtët njerëz ose me lidhje me regjimin totalitar ose me skeletë në dollapë ose të lidhur me mafien?

Kjo është situata dramatike në Shqipëri dhe ngjan e pashpresë!

Këtë e tregon edhe akti i dorëheqjes i Agron Tufës, i cili deri në minutën e fundit si Drejtor i ISKPK, shërbeu me dinjitet, duke patur si kauzë standartet Perëndimore të sistemit, ku dekomunistizim do të thotë themele të shëndosha të shtetit të së drejtës, që të garantojë jetë të denjë për qytetarët, pa marrë parasysh preferencat politike.

Por lufta e shtetit, (se Spartak Braho dhe Sabit Brokaj me shokë identifikohen me vetë shtetin shqiptar) ndaj një personi të vetëm, që është Agron Tufa tregon se në çfarë degrade ndodhet sot Shqipëria! Është e patolerueshme që Spartak Braho dhe Sabit Brokaj me shokë të jenë shtetarë të një vendi anëtar i Aleancës Veri-Atlantike.

Degrada bëhet edhe më kritike kur shtypi i lirë në Shqipëri është nën pranga. Dhe pa shtyp të lirë e të pavarur nuk mund të pretendohet për ndryshime.

A do të ketë drejtësi për Haxhi Baçinozin që në diktaturë e mbajtën të burgosur nën tortura ndërsa në vitin 2019 e njëjta diktaturë e vrau në sy të të birit!

Kujtoj Zërin e Amerikës më 1990-1992 se si i trimëroi Shqiptarët.

Shqiptarët sot janë të varfër, të mjeruar, pa shtet të së drejtës dhe të frikësuar.

I gjithë populli është vulnerabël, elitat janë vulnerabël. Agron Tufa i trimëronte shqiptarët! Kriminelët me pushtet, (ish segmente të diktaturës), në një shtet anëtar të NATO-s e detyruan Agron Tufën që të largohet dhe tani e kërcënojnë se do ta ndjekin këmba këmbës deri në Zvicër apo kudo që të kërkojë strehë !

Le të mendojë secili si për veten e tij, nëse nuk ka një vend pune, nëse nuk e ka strehën e sigurt, nëse nuk ka drejtësi, a mund të jetojë në atë vend?

E vërteta është se Agron Tufa, qoftë edhe një njeri i vetëm i tronditi dhe ua luajti themelet kriminelëve me pushtet. Agron Tufa u përpoq e bëri gjithçka që të ndryshonte diçka dhe si përgjigje mori linçimin nga falangat me ndërgjegje të pistë, të ndyrë gjatë diktaturës që sot vijojnë të kenë pushtetin dhe synojnë ta mbajnë me çdo kusht duke i fshehur krimet e diktaturës dhe duke kryer krime të tjera.

Një popull vulnerabël kërkon energji pozitive, kërkon që të ketë mijra si Agron Tufa; por kur vendit i ikën edhe një i vetëm, atëherë çfarë do të bëhet me këtë vend?

SHANTAZHI DËMTON LDK-në -Nga IDRIZ ZEQIRAJ


     Qoftë në shërbimin ushtarak klasik, qoftë në burg, nëse njëri  e lëshon gënjeshtrën se do të këtë lirim të parakohshëm ose falje, gënjeshtra kaq shumë shumëzohet, sa fillon ta besojë edhe ai vet. Kështu ndodhi edhe me gënjeshtrën e sajuar nga klanorët brenda Kryesisë të LDK-së. Pasi humbën shpresën se do ta fitonin garën, atëherë dhanë alarmin SOS! “Nëse nuk bëjmë marrëveshje-konsensuale, për emrimin e kryetarit të LDK-së, ajo do të ndahe!” Dhe, kjo gënjeshtër u përhapë aq shumë, sa sot e besojnë edhe vetë ata që e sajuan. 
 
     Ky ishte një shantazh brenda partiak. Shantazhimi u lexua dhe u përjetua rëndë nga anëtarësia. Konsensuesi aq shumë e proklamuar, nënkuptonte vazhdimin e mandatit të tretë kryetarit të LDK-së, pa u provuar me votën e fshehtë demokratike dhe ruajtjen e posteve, për të dy nënkryetarët. Ndërsa nënkryetari i tretë, nuk kushtëzoi, duke dëshmuar fisnikërinë, si pinjoll i Familjes Institucion Rugova. Megjithatë, në vend të shpërblimit, atij nuk iu vazhdua  mandati i i nënklryetarit të LDK-së!?
 
     Demokracia përjashton kushtëzimin dhe shantazhimin. Në vend të tyre është debati i lirë dhe demokratik. Mungesa e debatit, përjashtimi i konkurrencës së ndershme dhe votimi i fshehtë demokratik, janë tri parimet bazë, për një parti të mirëfilltë demokratike. Është, pikërisht, anashkalimi i këtyre tri parimeve, që ka mbajtur në ethet e ndarjes anëtarësinë dhe elektoratin e LDK-së. Për rrjedhojë është rivaliteti i vrazhdët për kreun e LDK-së, që pamundësoi dhe humbi shansin që LDK-ja të jetë e parë në zgjedhje.
 
     Nuk mjaftoi nisma e ndryshimit, përtëritjes në Këshillin e Përgjithshëm dhe as përzgjedhja ideale e kandidatëve për deputetë, sepse për ruajtjen e monopolit në Kryesinë Qendrore, u përkujdes fort klani, tashmë, i stazhionuar. Ky element ishte domëthënës dhe e gjithë propaganda PAN-iste, e ndihmuar skajshëm  nga Lëvizja Vetëvendosje, agjituan se LDK-ja “vazhdon avazin e Mukjes”, statusquonë, se “garda e vjetër ka vartësi të shumëfishtë nga PDK-ja dhe mund të koalicionojë sërishmi me atë”, se “Vjosë Osmani është e vartësuar dhe e bllokuar nga klani” dhe “xhevahire” tjera, plot mëdyshje çorientuese për elektoratin, popullin.
 
     Vota e fshehtë është zëri më real i arsyetimit në një parti. Kjo votë do t`i amortizonte të gjitha dilemat. Kurti i individit i ngritur dhe i pompuar artificialisht, nga profiterët karrieristë, ka lënë shije të hidhur nga gjysmë-shekulli komunizëm. Lufta e klasave, diferencimi, i bërë në emër të mbrojtjes të Atdheut, patriotizmit të rremë, ka rezultuar fatal për shqiptarët, me përgjakjen e kundërshtarëve politikë, me varrosjen e debatit, të fjalës së lirë, ku demokracia mbytej nga diktatura e egër. “Përçaj e sundo”, ishte baza e sundimit të pakicës, kryesisht, të kastës sunduese, mbi shumicën e popullit. Dhe, populli përdorej si turmë përlavdëruese e brohoritëse, për persekutorët e tij. Ironike e komike, për një popull të lindur dhe të rritur në robëri. Dhe, tragjike kur robëria mendore e shpirtërore vazhdon edhe në shekullin digjital!!
 
 
         Shantazhimi nuk është vullnet i anëtarësisë të LDK-së
 
     Dakordimi për bashkëqeverisje i Vetëvendosjes me LDK-në, është mirëpritur, madje, jo vetm nga anëtarësia e këtyre dy subjekteve politike, por edhe nga populli i lodhur nga banda PAN , e cila ka pushtuar të gjitha institucionet e Kosovës, duke e asfikësuar jetën në vend. Stërzgjatja manipulative e PAN-istëve, në koordinim kriminal me Komisionin Zgjedhor dhe instancat tjera legjislative, për shpalljen e rerultatit të zgjedhjeve, me synim të përmbushjes të pragut  zgjedhor, të Nismës Socialdemokrate me aleatë, për qëllime errëtake në perspektivë të PAN-it, irritoi popullin dhe vuri në luhajë edhe korrektësinë zgjedhore. Vetëm në dy fshatra të një komune të vogël, në veri të Dukagjinit, Limaj dhe Pacolli blenë tej 70 vota, duke vënë në dispozicion 10.000 euro, me kuotë çmimi të rritur nga 20, sa ishte më parë, në 40 euro për votë. Përmenda vetëm një rast, të konfirmuar në plotni.
 
     Zvarritëse dhe të lodhshme për popullin, kanë qenë edhe bisedimet LDK,-VV, për marrëvreshjen e koalicionit, për bashkëqeverisje. Promolgimi, zgjatja në javë e muaj, e bëri kushtëzimi, shantazhimi i LDK-së, për pazarin e parakoshëm të presidentit. “Daullja bie për ata që kanë veshë”, – thotë urtia. “Isa president”, kamuflohet me përgaditjen e rrëmbimit të rrëmujshëm, nga klani, i postit të kryetarit të LDK-së, duke i vënë para faktit të kryer, me aklamacionin marroq, skllevërit e shekullit digjital, anëtarët e Këshillit të Përgjithshëm. Kreu i LDK-së duhet të zgjidhet, me votim të drejtpërdrejtë, nga anëtarësia, – një anëtar, një votë -.
 
     Shumësia e popullit të Kosovës votoi për ndryshimin. Dhe, ndryshimi nismon nga kreu i shtetit, kryeministri, ministrat dhe kuadrot e niveleve tjera drejtuese. Opozita e derisotme konkuroi me kandidatë – me duar të pastra -. Përndryshim nga PAN-i që konkuroi me ekipin e dëshmuar në krime serike, duke shtuar edhe ca kriminelë të rinj. Andaj, edhe humbja e tyre ishte e pritshme.
 
     Qëllimet e kushtëzimit hileqar të klanorëve të LDK-së, janë të errëta dhe nuk shprehin vullnetin e anëtarësisë. Shantazhuesit kanë emra dhe janë provuar edhe në kushtëzimet dhe shantazhimet brenda-partiake. “Futi në votën e fshehtë demokratike” dhe dorëzohen “si bryma para diellit”.

NDËRROI JETË LUIGJ (Louis) ZANGA – NDERI I KOMBIT – Nga Frank Shkreli

 

Njëra prej gazetave më të mëdha të Gjermanisë, Suddeutsche Zeiting, e cila botohet në Munich të Bavarisë, njoftoi lajmin për vdekjen e ish-gazetarit dhe analistit të njohur shqiptaro-amerikan, Luigj (Louis) Zanga — Nderi i Kombit — më 22 Nëntor, 2019.  Luigj Zangën, unë e kisha koleg dhe bashkpuntor, mik dhe shok të dashur, ashtu si shumë të tjerë, gjatë dekadave, me të cilët, për pothuaj një gjysëm shekulli kisha fatin të kem bërë udhë shpesh të vështira, por edhe ditë të mira me ta, gjatë kësaj historie rrugëtimi në mërgim.   Si i tillë, humbjen e Luigj Zangës e ndjejë prekëshëm, ashtu si edhe kolegë të tjerë që e kishin njohur gjatë viteve.

 

 

Disa vite më parë, me rastin e dekorimit për arritjet e tij njerëzore dhe profesionale të Luigj Zangës, me titullin “Nderi i Kombit” ish-Presidenti i Republikës së Shqipërisë, Z. Bujar Nishani në vitin 2015, tha se Luigj Zanga, “Na bën të gjithëve të ndihemi krenarë të jemi bashkatdhetarë të tij”.  Në një artikull që kisha shkruar për ish-kolegun dhe mikun tim, Luigj Zanga, (“Profili i një analisti të shquar shqiptaro-amerikan”), kisha shënuar se gjatë jetës dhe karrierës, njeriu takon ose për fat të mirë ndodh që punon me njerëz, të cilët me sjelljet  dhe cilësitë e tyre njerëzore dhe me aftësitë e tyre profesionale, lënë në ne mbresa të përjetshme dhe të paharrueshme.  Unë kam pas fatin dhe rastet e mira që të kem njohur dhe punuar me disa prej gazetarëve dhe analistëve më të shquar shqiptarë – ndoshta të gjitha kohërave — jo vetëm në mërgim, por edhe më gjerë.  Prej tyre kam mësuar vlera njerëzore, shoqërore dhe profesionale që ata posedonin, mbi të gjitha, ata ishin shembull i ushtrimit të profesionit të gazetarisë dhe të publicistikës. Njëri prej këtyre analistëve, të cilin kam pas fatin jo vetëm ta njihja gjatë pothuaj disa dekadave të fundit, por edhe të punoja me të në Zërin e Amerikës, në fillim të 1970-ave.  Ai ishte Louis (Luigj) Zanga, për të cilin morëm lajmin e hidhur se 10-ditë më parë ndërroi jetë në Munich të Gjermanisë.  Një profesionist tepër modest, njëri prej me të shquarve politologë, komentatorë dhe analistë i problemeve shqiptare, për pothuaj gjysëm shekulli në SHBA dhe në Europë, fillimisht siç thashë kam punuar me të në VOA-n shqip në Washington, ndonëse pjesën më të madhe të veprimtarisë së tij gjatë Luftës së Ftohtë, Zanga e ka zhvilluar pranë Institutit të Kërkimeve të Radios Europa e Lirë, në Munih të Gjermanisë.

 

Radio Europa e Lirë nuk kishte radio transmetime në gjuhën shqipe gjatë Luftës së Ftohtë, por Louis Zanga mbushte një boshllëk informacioni që ekzistonte në atë kohë në median perëndimore mbi gjendjen në Shqipërinë komuniste dhe në trojet shqiptare, përfshirë edhe gjendjen e vështirë të shqiptarëve të Kosovës që sa vinte e keqësohej gjatë dekadave të fundit të shekullit të kaluar.   Analizat dhe komentet Zanga i shkruante në anglisht ndërkohë që ato përktheheshin dhe përdoreshin edhe për radio-transmetim, por qëllimi kryesor ishte që me anë të tyre të njoftohej bota anglisht-folëse dhe më gjerë se çfarë po ndodhte me fatin e shqiptarëve në Ballkan gjatë sundimit komunist, një periudhe kur të drejtat e njeriut të shqiptarëve shkeleshin më keq se kudo tjetër në botë.

 

Lou Zanga, me raportet dhe analizat e tija, ishte si një dritare e vogël informacioni, sidomos për botën amerikane dhe europiane, mbi ngjarjet në Shqipërinë e mbyllur dhe të vet-izoluar komuniste.  Analizat e tija përhapeshin dhe ishin si të thuash lexim i detyrueshëm për të gjithë ata që, në atë kohë, merreshin ose që ishin përgjegjës për çështjet shqiptare–jo vetëm ekspertët në qarqet më të larta të qeverisë amerikane në Washington, por edhe në universitetet dhe qendrat e ndryshme akademike të Amerikës që merreshin me studimin e çështjeve të Europës Lindore komuniste, gjatë Luftës së Ftohtë.  Luigj Zanga i përgatiste analizat e tij, bazuar në monitorimin e burimeve të brendshme të lajmeve dhe në informacionin dhe në materialet që mbledhnin agjencitë perëndimore të lajmeve por edhe nga përkthimet e Shërbimit Informativ të Transmetimeve të Huaja (FBIS).

 

Louis Zanga ishte pjesë e një strukture administrative të Radios Europa e Lirë, përgjegjëse për Shqipërinë, Kosovën dhe Maqedoninë, ndërkohë që mbulonte edhe subjekte të çështjeve ballkanike.   Zanga kishte filluar të punonte si analist kërkimesh të çështjeve shqiptare në Radion Europa e Lirë në vitin 1961 dhe më vonë ka qenë gjithashtu përgjegjës për mirëmbajtjen e arkivave për Shqipërinë, Kosovën dhe Maqedoninë. Raportet dhe analizat e Luigj Zangës gëzonin një reputacion të lartë gazetaresk dhe akademik, për nga niveli i lartë informativ dhe i paanshëm i artikujve dhe analizave të tija, e që dalloheshin për nga   përpikmëria profetike e tyre, mbështetur në njohjen e thellë që ai kishte mbi Shqipërinë dhe rajonin.

 

Parashikime të sakta nga një analist i regjur mirë në çështjet shqiptare dhe të Ballkanit, kur njeriu u hedh një shikim pas, ngjarjeve të dekadës së 80-ve dhe më vonë.   Ashtu siç parashikonte Zanga në anlaizat e tija, Shqipëria qe vendi i fundit komunist që hoqi dorë nga qëndrimet e saja staliniste, jo për bindje se duhej të bëheshin ndryshime të sistemit, por vetëm e vetëm se pse komunizmi u shemb në pjesën tjetër të Europës dhe nuk mund të mbijetonte sistemi komunist në Shqipëri, i izoluar nga pjesa tjetër e Evropës.  Gjithashtu në Kosovë, ashtu siç komentonte analisti Zanga, problemi i shqiptarëve atje, jo vetëm që nuk u përmirësua por erdhi duke u keqësuar gjithnjë e më shumë.

 

Dekorimi i Luigj Zangës me çmimin e lartë të Atdheut, Nderi i Kombit, dëshmon nderimin jo vetëm të Presidencës, por të gjithë atyre që e kanë njohur Luigj Zangën.  Analistët shqiptaro-amerikanë në qeverinë amerikane dhe në botën akademike në SHBA në atë kohë, mund të numëroheshin me gishtat e një dore dhe Louis Zanga zë një vend të merituar ndër më të dalluarit, për analizat dhe komentet e tij mbi çështjet shqiptare dhe ballkanike.  Për arritjet jetësore dhe për punën e tij të gjatë në këtë fushë, Presidenti i Shqipërisë, Bujar Nishani me plot të drejtë i akordoi Luigj Zangës dekoratën “Nderi i Kombit” me këtë motivacion:

 

“Në vlerësim të veprimtarisë së vyer dhe kontributit të tij të çmuar atdhetar prej gati gjysmë-shekulli në shërbim të përhapjes dhe konsolidimit të vlerave të lirisë dhe demokracisë anembanë botës, veçanërisht në luftën e paepur dhe pa kompromis kundër diktaturës komuniste në Shqipëri”.

Luigj (Louis) Zanga në krah të majtë të Presidentit Nishani me rastin e dekorimit të tij me titullin e lartë, “Nderi i Kombit” nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë, Shtator, 2015

 

Në fjalimin e tij me këtë rast, Presidenti Nishani, pasi përmendi shërbimin ushtarak të  Luigj Zangës në luftën e Koresë, me tu këthyer në në Shtetet e Bashkuara, presidenti shqiptar theksoi se ai, “zgjodhi një armë tjetër për të vazhduar përpjekjet në luftën e tij për liri e demokraci – ai mori penën në dorë – arma e preferuar e intelektualit dhe filloi të punonte për Zërin e Amerikës, në atë medium të dashur dhe shpresëdhënës për të gjithë shqiptarët, ç’prej viteve të 1950-ve të shekullit të kaluar”, ka thënë me atë rast Presidenti Nishani.

 

Media të tilla, si Zëri i Amerikës, BBC-ja, Radio Vatikani dhe Radio Europa e Lirë dhe individët që kanë punuar aty, ka thënë ish Presidenti Nishani, “Kanë pasur një ndikim më të madh se kushdo dhe çdo gjë tjetër në mbajtjen gjallë të vlerave më të dalluara kombëtare, në rivendosjen e demokracisë, të fjalës së lirë dhe të lirisë së shtypit”.  Duke i dorëzuar dekoratën, “Nderi i Kombit”, udhëheqësi shqiptar u shpreh se Louis Zanga nuk harroi kurrë se nga vinte dhe kush ishte –“Një shqiptar i vërtetë, zemra e të cilit rrah me emocion çdoherë që përmendet Shqipëria”, dhe theksoi se z. Zanga “na bën të gjithëve të ndihemi krenarë të jemi bashkatdhetarë të tij”.

 

Me përpjekjet dhe me përkushtimin e tij personal Luigj (Louis) Zanga e pati fatin të jetonte dhe të ishte (ndryshe nga shumë bashkveprimtarë të kohës së tij), dëshmitar i fitores mbi diktaturën komuniste, në rrugën e gjatë dhe të vështirë të konsolidimit të lirisë dhe të demokracisë së vërtetë në Shqipëri dhe në Kosovë – realizimit të këtyre objektivave madhore — të cilave ai me mend, me penë dhe me profesionalizëm të lartë, ua kushtoi gjithë jetën e tij.

 

Familjes së ngushtë të Luigj Zangës në Gjermani dhe të tjerëve në Shtetet e Bashkuara dhe kudo tjetër qofshin – në këtë rast pikëllimi e hidhërimi – u paraqes atyre dhe mbarë farefisit ngushëllimet e mia, me ndjenjat më të thella miqësore për humbjen e njeriut të tyre të dashur dhe kolegut dhe mikut tonë të shtrenjt.

 

Frank Shkreli

Ish-Presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Ronald Reagan në kryeqendrën e Zërit të Amerikës në Washington me një fjalim drejtuar botës në mbi 60-gjuhë të ndryshme, 1984

Pelegrinët e Ibrahim Rugovës dhe LDK-s ….! – Nga AGRON SHABANI

1.Thuhet se në kohën e sundimit të Ban Kulinit, gjegjësisht të Shizmës dhe Inkuizicionit kishtarë (fetarë) ose pseudokulturorë në mesjetë, në Bosnjen e asokohëshme ishte e përhapur edhe sekta ose organizata asketike, transubtancialiste ose përverse dhe mitologjike e “bogomilëve” serbian të cilët predikonin idenë infantile dhe patologjike sipas të së cilës Zoti (Hyji) i ka pasur dy djem: Djalin e madh, Satanin ose Satanellin dhe djalin e vogël-Jezu Krishtin, të cilët gjithënjë sipas “bogomilëve” serbian, e kanë vrarë dhe luftuar njëri tjetrin. Duke e nënkuptuar këtu luftën ose konfliktin e vazhdueshëm në mes Djallit (Satanit) dhe Jezu Krishtit, gjegjësisht, në mes të së mirës dhe të së keqës.

2. Në kohën e “profetit Rugova” ose “Shën Gjon Pagëzuesit” të “bërjes së shtetit” me lutje, dua, tespih, urata, sehire ose hajmelia të ndryshme shamanike, nomade, beduine ose misticisto-agnosticiste dhe “apostujve të parë” të LDK-s, atëbotë ndër shtresat ose kategoritë më të prapambetura (primitive) fetare, politike, partiake dhe të tjera të popullit ose shoqërisë kosovare, përhapej dhe propagandohej ideja reaksionare, antishkencore, paradoksale dhe anakronike sipas të së cilës: “falë profecisë gandiste ose pacifiste të Ibrahim Rugovës dhe LDK-s, liria (çlirimi), shteti dhe pavarësia e Kosovës, do zbrisnin ose pikonin nga qielli i natës së gjatë të robërisë dhe tiranisë serbe, ku kishin “banuar” ose dimëruar për aq shumë kohë!”
Kush nuk i zbatonte ose respektonte “platformen” ose “formulat profetike” të Ibrahim Rugovës dhe LDK-s, nga ana e “kishès ose xhamisè politike” tè Rugovès dhe LDK-s, si dhe xhemati ose famullisè sè tyre primitive, paranormale, parapolitike, patriarkale ose politiko-klerikaliste-nda tyre shpallej dhe miratohej shizma (skizmatizimi), mallkimi, inkuizicioni ose pushkatimet e njohura morale, intelektuale, profesionale, shpirtërore, familjare, farefisnore etj. Përmes “QIK-ut” të Ibrahim Rugovës dhe LDK-s dhe UDB-s së Millosheviçit, Rankoviçit dhe Serbisë, shpallëshin “poternicat” ose “listat e zeza” ndaj kundërshtarëve të Ibrahim Rugovës dhe LDK-s ose “shtetit” dhe pushtetit(regjimit) të tyre paralel me SPS-in e Millosheviçit.

3. Në ketë kontekst të suspektshëm dhe dubiozë, Rugova (LDK) sè bashku me xhematin ose famullinè e tyre paranormale ose parapolitike, nuk çlirohëshin (lirohëshin), shkurorëzohëshin dhe nuk pavarësohëshin kurrë nga frika, paranoja ose paragjykimet e ndryshme infantile dhe patologjike ndaj kundërshtarëve të tyre politik etj. Gjegjësisht, nga frika ose “logjika” dhe “filozofia” e robërve dhe skllëvërve të
përhershëm të Serbisë. Sidomos nga çështjet objektive dhe subjektive tè frikès latente ose permanente ndaj “fuqisè ushtarake dhe policore” tè Serbise.

4. Në të kundërten, Ibrahim Rugova dhe të të ashtuquajturit liderët ose politikanët e ndryshëm ditorë ose periodikë ne Kosovë, asokohe e kishin një përceptim dhe konceptim publik dhe politiik tepër të verbër, të vrazhë, rixhid, borgjez, reaksionar, paradoksal dhe anakronik, kur i shihnin dhe kundronin njeriun, popullin (kombin), shtetin, pushtetin, politikën, diplomacinë dhe vlerat tjera, si një fakt ose realitet natyrorë ose ordinar. Gjegjësisht, si diçka të palevizshme (statike), natyrore ose ordinare. Kjo për faktin se” edukata, kultura dhe emancipimi” së bashku me “artin e njohur politik ose diplomatik” tè Rugovès dhe LDK-s, si dhe vlerat e njohura hyjnore ose universale të jetës së njeriut, i bindeshin dhe nënshtroheshin të njëjtit ligj: ligjit të shndërrimit, nënshtrimit, konvertimit, mohimit, tjetërsimit etj. Mbase, ligjit të konfirmimit me vetvetën si dhe me gjithëçka tjetër brenda dhe jashtë saj. Në këtë rast, çdo gjë ose gjithëçka, sikur i zhvatëj dhe nënshtrohej diktatit, tutelës ose monopolit të njohur social, ekonomik, politik, ushtarak (luftarak), industrial dhe propagandistik të ‘politokracisë’ dhe klerit të lartë” tè kishave ose manastireve serbe dhe xhamive ose kishave shqiptare ose kosovare. Mark Sopi, do i thoshte dikur programit serb tè “Deutsche Wlles”: “Allbanska katoliçka crkva na Kosovu, ima odliçne i srdaçne odnose sa sestriçnkm srbijanskom pravosllavnom crkvom, i dobre odnose sa albanskom muslimanskon tajednicim”! ( “Kisha katolike shqiptare nè Kosovè, sipas Imzot Mark Sopit dhe bashkmendimtarève tè tij, ka marèdhènie tè shkèlqyera dhe tè pèrzemèrta me kishèn simotèr pravosllave serbe dge marèdhènie tè mira me bashkèsinè muslimane shqiptare”!) . Duke i bërë të pamundura ose inekzistente skemat ose formulat dialektive dhe evolutivo-empirike të dialogut, korrespondencës ose komunikimit real dhe të barabartë në mes elites kosovare dhe “pushtetit” ose “borgjezisë sè lartè politike” tè Rugovès (LDK-s) dhe SPS-it tè Millosheviçit. Në ketë prizëm, ngritja, hartimi ose formulimi i një teorie evolutive dhe dialektike të edukatës dhe kulturës së lartë shtetrore, nacionale ose politike të pandarë ose të pashkëputur prej jetës shpirtërore ose materiale, si dhe nevojave ose kërkesave të njohura njerëzore ose qytetare, të dukej i pamundur, absurd ose abstrakt. Në këtë rafsh, filloi edhe skizmatizimi (shizma), inkuizicioni dhe demonizimi (satanizimi) i luftëtarëve dhe udhëheqësve të lartë të UÇK-s nga ana e Rugovës (LDK-s) dhe Serbisë përmes “Draftit” të Christopher Hillit si dhe shumë “draftëve” pamfletëve dhe komplotëve tjera ndaj UÇK-s.

4. Motivi, vullneti dhe guximi për të jetuar i lirë, i pavarur, sovran, integral dhe autonom në një botë të sunduar ose dominuar nga “dishepujt” ose “apostujtë” e ndryshëm të ‘mbretërisë së të keqës’, sipas Arthur Schopenahauerit, janë faktorët, indikatorët ose prediakatorët kryesorë që e mbushin, plotësojnë dhe dominojnë jetën e njerëzve të ditur, të guximshëm dhe liberatorë. Përderisa, frika, dyshimi dhe pesimizmi i përgjithshëm total ose absolut, si pezhorative ose një “alternativë solomonike” -ndaj nënshtrimit dhe robërisë së stisur ose kamufluar si liri, patjetër çojnë në konkluzionin ose përfundimin e njohur sipas të të cilit: “të lirët, të diturit, të mençurit, të urtët, të pavarurit ose njerëzit sovran, patriot dhe ekselent, e kanë idealin e jetës, çlirimit (lirisè) dhe përparimit të gjithëmbarëshem individual dhe kolektivë, ndërsa, të paditurit, të robëruarit, horrat dhe maskarënjtë e ndryshëm, e kanë “motivin” dhe”idealin” e vdekjes, nënshtrimit (skllavërimit) dhe shkatërrmit. (Realiteti kosovar sipas “modelit” rugovian ose hamletiano-makiavelist.)

5. U mor vesh se me kalimin e vitëve ose me “ndërrimin e epokave”, njerëzit ose politikanët e ndryshëm ditorë ose periodikë, i tradhtojnë idhujt, miqtë, aleatët, liderët, partitë politike, idealet, ideologjitë politike ose ushtarake, konceptët e tyre, idealet ose vizionet e ndryshme shtetrore, nacionale, politike, diplomatike dhe të tjera, më një “epokë tjetër” më të re ose më aktuale, ashtu siç e tradhton një burrë gruan e tij për një grua tjetër më të bukur dhe më të re ose anasjelltas. Sidomos në Kosovë, ku liderët e ndryshëm institucional ose funksional, shpeshherë janë të detyruar t´i ndryshojnë përditë fjalët, bindjet, mendimet, premtimet, konceptët, ideologjitë, idealet ose vizionet e tyre si shtetrore, nacionale, politike, ushtarake (luftarake), historike, patriotike dhe të tjera si ushtaret corapet ose laviret breket si Ramush Haradinaj, Hashim Thaçi, Fatmir Limaj etj., qè u detyruan t’i lepijnè ata ose ato qè i kishin pshurrur ose pshtyrè dikur. Pse kjo? Sepse, çdo politikan ose diplomat, sipas H. Bergsonit, mendon ose reagon ndaj një politikani ose diplomati tjetër në kuptimin e asaj se liri, drejtëësi dhe barazi absolute nuk ka, por vetëm liri, drejtësi dhe barazi relative ose selektive. Kjo për faktin se i forti (i fuqishmi) i pushtetshmi, i pasuri dhe i stisuri ose sajuari, në shtetët ose “shoqëritë e larta” postkomuniste, neoliberaliste ose anarkoliberaliste si Kosova, gjithëmonë kanë të drejtë. Edhe “politikanet” ose “diplomatët” e poshtër, nebuloz, skizofren, mizantrop, filister, paranoid, demagog dhe hipokrit.

6. Në dukje te parë, kjo është pra filozofia e mbjelljes së optimizmit të antropomorforizuar në iluzion ose hedonizem, ku qielli me yje, është lebroz.
Kjo sidomos atëherë kur natyra ‘tretët’ ose shkrihet në mendjen dhe shpirtin e njeriut, objekti në subjekt dhe kështu me radhë…Kur natyra identifikohet me ‘procesin praktik dhe teorik të dëshirave, orekseve dhe kërkesave të përbashkëta, të kënaqësive dhe dhembjeve’ të ndryshme objektive dhe subjektive etj.
Në këtë ‘ritual’ ose ‘celebrimë të përbashkët’ të mendjes (koshiencës), shpirtit dhe nytyrës, është logjika ose koshienca e lartë njerëzore ajo që na flet ose udhërrefen vazhdimisht mbi “vullneti për të jetuar” (wille zum leben). Kështu që “fenomenët” e ndryshme natyrore dhe mbinatyrore, interferojnë dhe integrohen në vullnetin për të jetuar, që është thelbi i jetës dhe botës sonë.

7. Për Immanuel Kantin, vullneti për të jetuar, që në krye të herës është i njohur dhe identifikuar në vetëdijen (koshiencën) dhe ndërgjegjen tonë. Gjithashtu besohej (besohet edhe sot) se ligji i shkakësisë që i rregullon fenomenet e ndryshme natyrore dhe mbinatyrore dhe parimi i arsyes që i shpjegon dhe pranon ato, ishin (janë) ligje të përhershme dhe absolute. Respektivisht, “veritates aeternae” (të vërtetat e përjetshme).Për më tepër ndërkaq, vullneti për të jetuar dhe sundur pa meritat ose aftèsitè paraprake shkencore, intelektuale, profesionale, mentale (psikologjike) etj., na vë në gjumë dhe kur jemi zgjuar, dhe na vë në levizje edhe kur jemi të fjetur ose në gjumë. Ndryshe nga kjo, ndarja dhe thellimi i dy sferave të njohura filozofike, sferës racionale, të kufizuar nga parimi i arsyes, dhe asaj iracionale, të pakufizuar nga vullnetit për të jetuar, sunduar ose dominuar, shënon mbizotërimin e qartë të së dytës mbi të parën. Sidomos atëherë kur vullneti bëhet fiksion abstrakt dhe pavetèdije.

HELMET QË MINOJNË NATO-n Nga Paolo Valentino – E përktheu Eugjen Merlika

            Nëse Emmanuel Macron-i shpresonte të vinte në dukje mangësitë e NATO-s duke shpallur “vdekjen cerebrale”, festa e ditlindjes së Aleancës që hapet sot në Londër do t’i sjellë një zgjim të hidhur. Të frikësuar nga tepria dialektike e kryetarit të Elizeut, të gjithë aleatët, duke filluar nga Gjermania, do të ndjehen të detyruar të festojnë në brigjet e Tamizit gjëndjen tejet të shëndoshë të Paktit Atllantik shtatëdhjetëvjeçar, me rezultatin që të shtyjnë edhe një herë nën qylym pikërisht ato mangësi  që Macron-i donte të nënvizonte. Madje dhe vetë Donald Trump-i, që vazhdon t’a ketë inatin me evropianët,  “sepse i bëjnë t’i paguajnë SHBA çmimin e sigurisë së tyre”, do të ketë vendosur të ulë tonin e të mos përsërisë shfaqjen traumatike të korrikut 2018. Buri dhe valëvitje flamurësh atëherë? Po të jetë ashtu Makroni do të ketë përse të kafshojë buzët për bumerangun diplomatik të shkaktuar nga hopi i tij përpara. Sepse, në të vërtetë NATO-ja, mbas atij prilli të 1949, të shënuar ende nga lufta e Dytë botërore, sot përshkon vërtetë krizën e saj të njimendësisë, e zhytur siç është në një çrregullim të përgjithshëm që nuk kursen marrëdhëniet ndëratllantike dhe kërcënon vetë konceptin e Perëndimit. Mosmarrëveshjet mes Amerikës dhe shumicës së madhe të Shteteve evropiane janë shumfishuar në tre vitet e fundit, mbas ardhjes së Trump-it në Shtëpinë e Bardhë: mbrojtja e mjedisit, taksat e rregullat tregtare, çarmatimi bërthamor, Lindja e Mesme dhe Irani, rrugëdaljet nga Brexit, shumanshmëria janë vetëm shëmbujt më të spikatur.

Në Washington presidenza Trump ka sjellë përmbi mburojat ideologjinë e America First, pak të pajtueshme me një aleancë të madhe që duhet të jetë ndërmjet të barabartësh, së paku në teori. N’Evropë pasojat, ende të gjalla, të krizës ekonomike të 2008 – 2009, rëniet e një globalizimi të paqeverisur që në Vendet e zhvilluara ka ndihmuar perëndimin e shtresave mesatare dhe paqëndrueshmëria politike e shkaktuar nga populizmat dhe sovranizmat, kanë hapur një fazë “kalese” që nuk dihet se ku do të çojë. Nuk mjafton. Kjo Evropë e zbehtë, megjithë NATO-n, në botën e re ndjehet e pasigurtë. Ndruhet se mbetet e zgërlaqur nga shemëria teknologjike e tregtare ndërmjet SHBA e Kinës, i trëmbet fuqisë ushtarake të Rusisë, sheh një ngjajshmëri synimesh mes Trump-it dhe Putin-it, të dëshiruar të dy që të kenë të bëjnë me Shtete të veçanta evrpoiane të palidhur ndërmjet tyre, e kështu projekton një mbrojtje evropiane së cilës herë herë i mungon realizmi, por ngutshmëria e së cilës bën ballë së paku në pjesën perëndimore të Bashkimit. Metodave të pazakonta dhe bejlegëve të Trump-it bregu evropian i përgjigjet me frikëra dhe pështjellime.

Pikërisht për këtë hapi i parë për t’i dhënë një hov të ri NATO-s, përtej datëlindjeve dhe humoreve të Trump-it dhe Macron-it, kalon nga një vetëdijesim sqarues në secilin nga dy brigjet e Atllantikut. Mbrojtja evropiane është e nevojshme, meriton financime të jashtzakonshme dhe duhet të synojë në bashkëpunime të përforcuara ndërmjet atyre që janë të interesuar. Por nuk mund të zëvendësojë në t’ardhmen e parashikueshme çadrën bërthamore të SHBA. Bëhet fjalë, më mirë për të krijuar një “shtyllë evropiane” në NATO, t’aftë të veprojë në mënyrë autonome, kur të jetë e nevojshme. Paralelisht evropianët duhet të shtojnë harxhimet për NATO-n në tërësinë e saj (Italia është në një vendosje të keqe me 1,2 % të PPI përballë 2 % të premtuar nga të gjithë brënda 2024, por Trump-i  parapëlqen të përballet me Gjermaninë, pak më e zonja se ne). N’anën tjetër Amerika  duhet të njohë , sepse dhe ajo ka një çmim, se nga Evropa i vjen një thellësi strategjike, të cilën nuk mund të mos e pranojë nëse dëshëron të vazhdojë të jetë një fuqi e madhe. NATO bën mirë të zgjedhë një vijë përballimi të Kinës dhe dëshirave të saj gjeopolitike, por kjo vijë duhet të jetë e pranueshme për të gjithë Aleancën, pa diktat. Është e përshtatëshme, si shtesë në përparimet në temën e sigurisë kibernetike, të lajmërohet se hapësira do të jetë terren përballimesh. Por nuk është e pranueshme (dhe këtu Macron-i ka përsosmërisht arsye) që SHBA të tërheqin ushtrinë e tyre nga kufiri turko – sirian e që Turqia të fillojë një mësymje kundër – kurde në Siri pa u lajmëruar e këshilluar aleatët e tjerë atllantikë në kohë.

Pikërisht këtu, me Turqinë që kërkon miratimin e NATO-s për veprimet e saj në Siri, e që në teori nesër mund të vetëquhet e sulmuar nga Damasku, mbin nga ortodoksia e përgjithëshme më i mprehti i problemeve që rrezikojnë t’ardhmen e Aleancës: kriza e pashprehur e besimit mbi zbatimin e nenit 5 të Paktit Atllantik, që parashikon një kundërveprim t’armatosur të të gjithëve nëse një aleat i vetëm sulmohet. Në 1939 NATO nuk ishte, por demokracitë perëndimore vendosën “të vdisnin për Gdanskun”. Sot është neni 5 të cilin edhe Trump-i e ka ripohuar mbas ndonjë luhatjeje. Por a do të jemi gati, Amerika do të jetë me të vërtetë gati të vdesë për Talinin, Vilniusin, Rigën apo Varshavën, duke shpërthyer një luftë të përgjithëshme kundër Rusisë (për të qëndruar në tekstin në të cilin ushtrohet NATO-ja)? Parlamentet e tanishme, opinionet publike, qeveritë perëndimore a do të ndiqnin tashmë të largëtin shëmbull të Gdanskut?

Nuk është e rastit që Vende si Polonia kanë dashur dhe arritur të kenë praninë e forcave të NATO-s në territorin e tyre: në rastin e një sulmi rus SHBA do të ishin të detyruara të mbronin djemtë e vet që, me praninë e tyre, krijojnë një efekt frikësues. Askush nuk do t’a pranojë, por ngulmimet polake tregojnë se sot vendimtari neni 5 nuk është shumë i besueshëm.

Helmi që minon NATO-n është i gjithi këtu: është dyshimi. Por dyshimi mund të mundojë edhe një agresor të mundshëm e t’i këshillojë maturi. Për këtë arsye Aleanca e pandehur në “vdekje cerebrale” duhet të përmirësohet, por mbetet e domosdoshme. Për amerikanët dhe për ne evropianët, në pritje të “shtyllës” sonë.

 

“Corriere della Sera”, 2 dhjetor 2019        E përktheu Eugjen Merlika

KUSH E MBRON Z. AGRON TUFA DHE FAMILJEN E TIJ? Nga Frank Shkreli

Ja dhe lajmi i papritur, i çuditshëm, por edhe shqetësues.  Zëri i Amerikës në gjuhën shqipe njoftoi se Agron Tufa, tani ish-Drejtori i Institutit për Studimin e Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit në Shqipëri ka kërkuar azil politik në një vend të Europës.  “Azil politik”, është ky një term që nuk e kam dëgjuar për pothuaj 30-vjet tani, ç’prej mbarimit të Luftës së Ftohtë.  Por, kur flitet për Shiqpërinë post-komuniste, asgjë nuk është dhe nuk duhet të na çudit –madje as të kërkuarit e azilit politik në vendet perëndimore nga shtetasit shqiptar, si dikurë në kohën e komunizmit, megjithëse është një rast tepër shqetësues.  Heshtja e autoriteteve ndaj faktit se Agron Tufa largohet nga vendi për të kërkuar azil politik në Evropë, i kërcënuar me jetë, është diçka që duhet të shqetësojë të gjithë ata që ia duan të mirën Shqipërisë.

Për më tepër në këtë rast nuk kemi të bejmë me një shtetas të thjesht shqiptar, jo.  Është fjala për një zyrtar të lartë të shtetit shqiptar, i cili deri dje kryesonte Institutin për Studimin e Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit në Shqipëri.  Agron Tufa i tha “Zërit të Amerikës, se kërkoi azil politik në një vend të Europës, “Për shkak të kërcënimeve të shumta ndaj tij për shkak të detyrës”

Me anë të një letre të cilën mund ta lexoni më poshtë, dërguar Kryetarit të Bordit të Institutit të lartëpërmendur, Uran Butka dhe përcjellë për dijeni edhe Presidentit të Republikës, Kryetarit të Kuvendit të Shqipërisë dhe Prokurores së Përgjithshme, Z. Tufa ka paraqitur dorëheqjen e tij si Drejtor i Institutit për Studimin e Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit në Shqipëri, një detyrë kjo që ai e mbante ç’prej vitit 2010.   Që të jemi të qartë, duhet theksuar se Agron Tufa nuk ishte kryetar i ndonjë do si do organizate jo-qeveritare ose të ndonjë grumbullimi të ish-përndjekurish të regjimit komunist që politika dhe shoqëria shqiptare i injoron dhe i anashkalon, jo.  Ai ishte Drejtor i një enti shtetëror, i themeluar, i sanksionuar dhe financuar nga vet qeveria dhe shteti shqiptar, me akt të Kuvendit të Shqipërisë.  Ai dhe familja e tij janë kërcënuar në kapacitetin e detyrës që ai ka mbajtur në një detyrë shtetërore.

Të rifreskojmë kujtesën se sipas legjislacionit shqiqptar, “Misioni dhe qëllimi i punës së Institutit të Studimeve të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit është grumbullimi, studimi, analizimi, evidentimi i fakteve dhe informimi i publikut në lidhje me periudhën komuniste në Shqipëri (1944-1991), në të gjitha aspektet e tij”.   Sipas nenit 5, të Ligjit Nr. 10 242, datë 25.2.2010, Instituti, ndër të tjera: “Studion dhe vlerëson objektivisht periudhën e regjimit komunist; analizon, studion dhe dokumenton krimet e kryera nga organet e diktaturës komuniste, si dhe pasojat gjatë dhe pas periudhës së komunizmit….”  Misioni i Institutit që drejtonte Agron Tufa ishte dhe është i qartë dhe i sanksionuar me ligj.  Sipas shumë vërejtësve, Agron Tufa e kryente detyrën e tij me përgjegjësi ndaj ligjit, me përpikëmëri morale dhe me ndershmëri akademike.   Atëherë ku qendron problemi me punën e bërë nga Z.Tufa dhe pse ai dhe familja e tij u kërcënuan me jetë nga individë të njohur ose të panjohur, disa në nivele të larta të pushtetit socialist.

Problemi është se një ndër pikat e misionit të Institutit Studimeve të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit është se këtij enti i kërkohet me ligj që të, “Evidentojë personat, që kanë qenë pjesë e organeve apo autoriteteve vendimmarrëse, përgjegjëse për propagandën komuniste, për aktet administrative dhe vendimet, të cilat kanë çuar, në mënyrë të drejtpërdrejtë a të tërthortë, në veprime represioni, në jetën shoqërore dhe kulturore, përfshirë luftën e klasave, kolektivizimin, luftën kundër fesë, izolimin nga Perëndimi, pamundësinë për t’u informuar dhe censurën në art, kulturë e shkencë, si dhe kufizimin e furnizimit me ushqime, përmes tallonave të ushqimit”.  Dhe për të gjitha këto të “vëjë në dijeni publikun për krimet dhe rrjedhojat e tjera të luftës së klasave”, pikërisht nga personat që dikur ishin pjesë e organeve shtetërore në regjimin komunist — që mund të kenë kryer edhe krime kundër njerëzimit — e të cilët vazhdojnë edhe sot të mbajnë poste të larta në shtet dhe në qeverinë e qashtuquajtur “demokratike” të Republikës së Shqipërisë, madje edhe 30 vjet pas asaj që mendonim se ishte një “shembje” njëherë e mirë e komunizmit.

Agron Tufa thotë në letrën e dorëheqjes nga detyra e tij, se si përfundim i kërcënimeve kundër tij dhe familjes, ai sidomos këtë vit, “ishte vënë përballë falangave më të egra të enverizmit, të veshur me pushtet të lartë politik, ekonomik e administrativ”.  Tufa shprehet se përball kërcënimeve të vazhdueshme dhe“Pa asnjë garanci mbrojtjeje, me një drejtësi që nuk reagon, mua i nderuar kryetar nuk më mbeti rrugë tjetër”, është shprehur Tufa në letrën drejtuar Kryetarit të Bordit të Institutit, Z. Uran Butka.  Mjafton të përmendet fakti se media të ndryshme kanë ndjekur, për pothuaj një vit tani, debatin e ashpër publik me ish Kryetarin e Komisionit të Sigurisë, deputetin e Partisë Socialiste, Spartak Braho, për të cilin thuhet se ka patur detyra të larta edhe në regjimin komunist të Enver Hoxhës dhe që vazhdon gjithnjë të ushtrojë influencë në Partinë Socialiste, pasardhëse e Partisë Komuniste/Partisë së Punës si dhe në Kuvendin aktual të Shqipërisë, i dominuar nga kjo parti.

Unë nuk jam në dijeni të ndonjë krimi nga Agron Tufa.  Kjo duhet të jetë puna e Prokurorisë dhe e enteve të tjera të drejtësisë, ashtu siç janë, fatrkeqsisht dhe jo e ndonjë “aparatçiku” komunist.  Por ajo që dihet është se ai nuk ka asnjë mbështetje nga askush.

Pa asnjë garanci mbrojtjeje nga autoritetet shqiptare, Agron Tufa detyrohet të kërkojë azil politik në Evropë për veten dhe familjen e tij.  E kush duhet ta mbrojë, në parim, Z. Agron Tufën dhe familjen e tij përball kërcënimeve serioze për jetë?  Ku është Kryeministri?  Ku është Ministri i Mbrendshëm.  Po ku është Prokuroria?  Po opozitën, çfarë e dallon nga pozita përsa i përket kërcënimeve ndaj Z. Tufa dhe familjes së tij.   Ndanë opozita të njëjtat vlera me pozitën në lidhje me këtë rast???   Në një vend normal, këta dhe zyrtarë të tjerë të lartë në pushtet do jepnin menjëherë dorëheqjen para një rasti të tillë mosveprimi e heshtjeje.  Po ku është Kuvendi i Shqipërisë, i cili miratoi ligjin në bazë të cilit veproi Z. Tufa???  Z. President?

 Askush nuk reagon!  Shteti heshtë, qeveria heshtë opozita heshtë, mediat e mëdha heshtin, organizatat jo qeveritare heshtin.   Po Komiteti Shqiptar i Helsinkit ka gjë të thotë për të drejtat e njeriut për Z. Agron Tufën?  Po mbrojtësit e fjalës së lirë në Shqipëri, ku janë, pse nuk flasin?   Po ndërkombëtarët ku janë, të cilët nuk lënë gjë pa reaguar në Shqipëri?  Ku jeni përfaqsues të Perenëndimit demokratik në Tiranë që nuk reagoni????   Po Diaspora, sidomos ajo në Amerikë, ku është, pse nuk flet, si individ, si organizata, a po në terësi???  Ku janë akademikët shqiptarë, anë e mbanë trojeve?  Një papërgjegjësi e tmershme morale e kombëtare, jo vetëm në nivelin politik por edhe mbarë shoqëror, kombëtar dhe ndërkombëtar!  Të gjithë heshtin përball kërcënimeve me jetë nga elementë të krimit ndaj shtetasve të vet, ndaj një akademiku dhe një zyrtari të lartë të një enti shtetëror e familjes së tij – me ndonjë përjashtim të vogël, aty këtu!

 

Bravo Gentiana Sula dhe Jonila Godole!   Znj. Gentiana Sula, Shefe e Autoritetit për Informim mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit shprehu keqardhjen e saj për largimin e Agron Tufës nga atdheu për të kërkuar azil politik në Evropë përballë kërcënimeve për jetën e tij dhe të familjes sës tij, ndërkohë që shprehu shqetësimin e saj për mosveprimin e ligjeve dhe të organeve të shtetit, në këtë rast.  “Kam ndjekur me shqetësim sulmet publike ndaj tij, duke shpresuar që këto do të trajtoheshin nga organet kompetente, dhe eventualisht do të ndaleshin.  Që një zyrtar i lartë shtetëror ndërmerr një hap të tillë, tregon se institucionet që duhet ta mbrojnë, ligjet tona, nuk kanë vepruar.”, ka shkruar Znj. Gentiana Sula në faqen e saj të internetit.   Edhe anëtarja e Bordit të të Përndjekurve Politikë, Znj. Jonila Godole ka komentuar rastin e Agron Tufës, si një zë kritik ndaj qeverisjes aktuale që u detyrua të largohej, duke shtuar se “Fatkeqsisht, Shqipëria i është rikthyer, sërish trashëgimisë të kalbur komuniste, që katandisi Shqipërinë sërish në një vend mono-partiak”.

 

Në mungesë të reagimeve të autoriteteve shqiptare dhe të organizatave jo-qveritare në Shqipëri përball kërcënimeve ndaj jetës së Agron Tufës dhe familjes së tij, reagoi Platforma Evropiane e Kujtesës dhe e Ndërgjegjës (PEMC), duke shprehur shqetësimin e kësaj organizate evropiane ndaj trajtimit të Agron Tufës:  “PEMC mësoi me shqetësim të madh për kërcënimet që i janë drejtuar Z. Agron Tufa, drejtor i Institutit të Studimeve për Krimet dhe Pasojat e Komunizmit.  Platforma u bën thirrje autoriteteve përkatëse të garantojnë sigurinë e tij dhe të sigurojnë punën e Institutit dhe përfaqësuesve të tij”, thuhet në Deklaratën e Paltformës Europiane të Kujtesës dhe Ndërgjegjës(PEMC).

 

Po, në mungesë të mbrojtjes nga autoritetet shqiptare dhe përball kërcënimeve të reja, madje edhe pas largimit të tij nga Shqipëria, kush do e garantojë sigurinë e Agron Tufës dhe të familjes së tij, qoftë në Shqipëri, qoftë në Evropë ku po kërkon azil politik?  Është shumë vështirë të shihet, nën këto rrethana, se kush do t’i dalë në mbështetje për t’i garantuar sigurinë Z. Agron Tufa dhe familjes së tij.

 

Frank Shkreli

Më poshtë mund të lexoni letrën e plotë të skanuar të Agron Tufës drejtuar Kryetarit të Bordit të ISKK, me dijeni për Presidentin e Republikës së Shqipërisë, Z. Ilir Meta, Z. Gramoz Ruçi, Kryetar i Kuvendit të Republikës së Shqipërisë dhe Znj. Arta Marku, Prokurore e Përgjithshme e Republikës së Shqipërisë.

 

 

Çfarë kanë të përbashkët Kordoba e Senekës ose Pikasos me Marecin e Pacollit ose Rugovèn e “presidentit historik” të Haradinajt e LDK-s….?! – Nga Agron Shabani

Filozofi dhe dijetari i shquar romak, Seneka, thuhet se ka lindur në Kordobë (Cordoba) të Spanjës ku thonë se ka asfaltë, mermer, banjo, pishina, poçe, drita, shandane, llambadare, univerzitet të lashtë, amfiteatro, katedra, libra, librari ose bibloteka të shumëta. Nè Kordobè, thuhet se njè kohè ka jetuar dhe kriuar edhe Pikasoja.
Ndërkaq,”gjeniu i politikës së madhe” dhe “diplomacisë”kosovare, Bejgjet Pacolli, lindi në Marec, ku ka kije (kishka), mzetër, tareq, viça, kuaj, mushka, gomar dhe plot bagëti tjera në ato “lugje të verdha” me plot bari e kullosë. “Presidenti historik” i Ramush Haradinajt dhe LDK-s, Ibrahim Rugova lindi nè Cèrcè ose Rugovè ku me tepèr ka kèpurdha, sugjuk turku, mazè t’zime ose dele e dhi se sa ditè me diell. Ramush “legjendari” lindi nè Glloxhan, ku lopa ethèt nè mbremje, ndèrsa nè mengjes e bèn vicin! Hashim Thaçi thuhet se lindi nè vaktin (kohèn) e dudave, rrushit ose pocèrkave qè i l’shojnè rrènjet mbi lisa.
Përderisa, Burat Buzhala, Halil Matoshi, Muhamet Mavraj, Blerim Shala dhe “evlia” të tjerë të “kulturës, gazetarisë, politikës dhe diplomaisë” kosovare, kanë lindur në Çupeç ose Poterç të Klinës, Gjylekare ose Muçivërcë të Gjilait, Rashiq ose Jabllanicè të Pejës, Gramacel ose Voksh të Deçanit ose dikund tjetër ku të marrët, budallenjtë, horrat e ndryshëm ose maskarënjët, nuk mbillën, por mbijnë ose “lulëzojnë” vet! “Budalle i peçurke se ne sade, nego samo nicu”! (Proverbë malazeze)
Theofor Adorno, themeluese i filozofisë kritike në vitet e 30-ta dhe bashkautor me Max Horkheimerin i njërit prej shkrimëve më influencues dhe eksploruese të lëvizjeve sociale ose spciopolitike dhe sociofilozofike në kontekstin global ose universal gjattë vitit 1968 me titull” Dialektik der Aufklarung” si dhe i shumë shkrimëve ose veprave tjera në fushën e filozofisë, sociologjisë etj.:Njihet botërisht si një ndër mendjet më të ndritura ose gjeniale të mozaikut ose panoramës së gjithëmbarëshme intelektuale dhe kulturore të Europës ose tërë globit tonë tokësorë.
Theodor Adorno më tepër është i njohur dhe i shquar në fushën e filozofisë dhe sociologjisë sociale dhe asaj societale, ku kontributi i tij në teorinë kritike të shoqërisë së gjërë njerëzore ose qytetare, mbërthen një shumëllojshmëri ose gamë dhe spektër të gjërë referencash, preferencash, interferencash, ndikimësh ose influencash të ndryshme. Kjo duke filluar që nga neomarksizmi perëndimor ortodoks dhe heterodoks dhe fenomenologjia e Husserl-it, për të arritur tek interferenca dhe influenca kontradiktore të psikonalizës së njohur frojdiane, adleriane, jungiane etj.
Ndërkohë që Adorno ishte edhe eksplorues, florues dhe një kultivues i zelshëm dhe tepër akribik i filozofisë së artit, estetikës dhe sociologjisë shoqërore ose sociale dhe asaj borxheze ose makroborxheze. ‘Opus magnum’ i fundit i tij qe një shkrim i papërfunduar me titull “Teoria estetike” me 1969.
Edukata, kultura, morali, karakteri, disiplina, akribiteti, luciditeti, subtiliteti dhe testamenti i tij intelektual dhe metaestetik, burojnë nga edukimi familjar operistik ose pianiistik i marrë që në fëmijëri nga mësimet ose leksionet e njohura që i mori në vitet 20-ta nga pedagogu dhe kompozitori të shquar austriak, Alban Berg, ndjekës i shkollës së famshme vijeneze të udhëhequr nga filozofia e muzikës atonale dhe serializmi i njohur orkestral ose simfoniko-operistik i Arnold Schönbergut etj.
Në këtë frymë Adornoja gjeti mënyrën për t’ia bashkëngjitur kërkimit social edhe parimet dhe premisat e njohura shkencore, inteletuale, profesionale, krijuese ose artistike.
Në këtë rrafsh gjithashtu duhet të kemi parasysh aspektin “marksist” të kërkimeve sociologjike ose sociofilozofike të Adornos. Nga Marksi ai mori shumë koncepte ose definicione determinante ose paradigmatike si atë të fetishizmit, tjetërsimit, interferimit dhe reifikimit (verdingliechung) etj. Por, Adornoja nuk ishte një marksist i tipit ose formatit ortodoks: kundërshtar i çdo forme të totalitarizmi, apo të socializmit real dhe kapitalizmit shtetëror perëndimor, të cilët i bashkon karakteri i “një bote të administruar” nga “mbinjerèzit” ose “supermenèt” e ndryshem politik, ushtarak, industrial ose ekonomik, ku objekti individual reduktohet në subjekt, apo një qenie “mono-dimensionale”
Për t´u shërbyer me shprehjen ose formulën e famshme të Herbert Marcuses: Adorno shihte një potencial liberal ose liberator në shumë koncepte dhe paradigma marksiste ose klasore dhe sindikaliste. Ishtë një tentativë e qartë për t´i ilustruar ose saqruar marëdhëniet dhe raportet e ndryshme që qëndronin në mes artit, kulturës, shkencës, teknikës, ideologjisë dhe klasave të ndryshme sociale ose politike.
Behgjet Pacolli, Halil Matoshi, Beqè Cufaj, Blerim Shala, Berat Muzhala, Muhamet Mavraj ose Muharrem Nitaj, na flasin (pordhin) ose “mèsojnè” mbi “popullin (narodin) e ri kosovar” si kauzalitet ose ideologji tè lartè shtetrore ose nacionale!
Ideologjia sipas Adornos dhe filozofëve të tjerë të Shkollës Elitare të Frankfurtit, është reflektimi i një realiteti artificial i cili ka një karakter totalitar që mbështjell ose mbulon tërësinë e marrëdhënien njerëzore ku ” tërësia është false” ose artificiale. Ajo mëse miri mund të vërehet në shoqëritë post-moderne ose neoliberaliste ku e bukura dhe e sakta bëhen konkubinë tè industrisë kulturore dhe asaj politike. Mbase, kundërshtare tè çfarëdollojë teorie që krijon vlera dhe sisteme moderne ose bashkohore. (Shënimi im, A.Sh.)
Ndonëse, ky ndikim ose funksion penetron dhe interferon në mënyrë ekzakte apo edhe të shtrembëruar në mendimin dhe opinionin e njerëzve, dhe ku anasjelltas ka edhe pasoja ose reperkursione të shumëta eksterne ose eksplikative. Duke iu përshtatur në një masë të dukshme ideologjisë sundimtare ose dominuese.
Padyshim, se një pjesë e madhe e politikës së sotme kosovare është pezhorativë ose prototip i borgjezisë revolucionare, gjegjësisht, industriale dhe kapitaliste e cila vazhdimisht i referohet, zhvatet dhe imponohet tutelës sociale të borgjezisë së lartë industriale ose kapitaliste.
Në këtë kontekst të suspektshëm dhe tepër dubioz, arti, kulutura, letërsia, filozofia, sociologjia, psikologjia, politologjia, etika, estetika dhe disiplinat tjera shkencore ose metodologjike, bëjnë të mundur që të shpërthejnë skemat e komunikimëve ose ekskomunikimëve realiste dhe surealiste në mes njeriut, shtetit, pushtetit dhe shoqërisë së gjërë kosovare.
Në këtë prizëm edhe natyra dhe karakteri i ndërlikuar ose kompleksivë i shtetit dhe shoqërisë kosovare, transformohen në bashkësi globale ose universale dhe përkthehen në kategori të ndryshme sociale ose politike.
Ndërkaq, përmes shtresave ose kategorive të ndryshme sociale ose societale, vijnë në shprehje teoritë e njohura egalitare ose etatiste në kuptimin e një modeli paradigmatik të dialektikës së njohur jetësore ose qytetare. Duke e bërë dallimin, por edhe bashkimin e të së veçantës me të përbashkëten, gjegjësisht, globalen ose universalen.
Në këtë sfond aftësia e komunikimit (dialogut), konsenzusit dhe kompromisit të njohur shtetror, nacional, partiak ose politik konsistojnë në veçantinë e të qenit udhëheqës ose lider i lartë shtetror, nacional dhe politik i cili ia delë ose arrinë t´i bashkojë ndjenjat, emocionet, pasionet, dëshirat, dashuritë, nevojat dhe kërkesat e ndryshme individuale dhe kolektive me anë të aparatit të njohur shtetrorë, agjitues ose propagandistik. Dhe, pse jo edhe me metodat e njohura restriktive, inkursive, represive ose reperkusive kundër të të gjithë atyre që nuk e njohin dhe s’e respektojnë “shtetin” , pushtetin dhe “popullin e ri kosovar”! (Kujto rastet e dikurshme inkursive, restriktive, represive ose reperkusive kundër Albin Kurtit dhe Vetvendosjes nga ana e LDK-s, PDK-s, AKR-s etj, sa ishin bashkë në pushtet).
Konstrukti dhe kompozicioni i njohur shtetror, nacional dhe politik në instancë të fundit janë fryt dhe rezultat i arsyes dhe ndërgjegjës së lartë njerëzore ose qytetare, ndërsa vetë arsyeja njerëzore ose qytetare, është konstruksion i njohur antropokulturor ose antropohistorik i historisë së përgjithshme të shtetit dhe shoqërisë njerëzore ose politike.
Në të kundërten, sipas shkencave politike, çdo llojë konceptimi ose përceptimi i artit apo kulturës politike që harron origjinën e vet përmes formave ose metodave të korruptuara të pabarazisë sociale ose politike, është i denuar (ndëshkuar) për të deshtuar që në embrion.
Në një sjtet dge shoqëri teknologjikisht dhe ekonomikisht të varur nga investimet dhe kapitali i huaj, ku puna intelektuale dhe ajo manuale ose mekanike i bashkëngjitën dominimit të kapitalit mbi primatin ose autoritetin e njohur global ose universal të shtetit dhe pushtetitautoritar ose totalitarist, prërmes proceseve të ndryshme neutralizuese ose prolonguese si puna e transformimit të levizjeve të ndryshme punëtore ose sindikaliste në një diçka të pavarur, të jashtme ose sovrane dhe integrale nga çdo lloj obligimi, marrëdhënie ose raporti të mundshëm me të tjerët, e bën të pamundur integrimin dhe interferimin e edukatës, kulturës, arsimimit, emancipimit, moralit, karakterit dhe disiplinës së njohur shkencore ose akademike në të gjitha poret e shtetit dhe shoqërisë.
Formulimi i një ideje ose teorie dialektike të kulturës dhe jetës materiale dhe asaj idealiste përmes mohimit ose injorimit të dallimëve ekzistuese, të duket absurd ose abstrakt. Në këtë rast në mes motiveve të njohura të kritikës së kulturës së njohur intelektuale ose politike, një vend të veçantë zë motivi i gënjeshtrës, ku kultura shtetrore, nacionale ose qeveritare, paraqet imazhin e një shoqërie njerëzore ose qytetare që i mbulon dhe harmonizon rrethanat ose kontraditat e njohura materiale, sociale, ekonomike ose politike me anë të ngritjes, afirmimit, valorizmit dhe glorifikimit të çdo gjëje që është “morale, humane ose njerëzore”, duke i mbajtur në jetë strukturat ose kastat e korruptuara, kriminalizuara, kompromiituara dhe diskreditura ose falimentuara moralisht dhe nè çdo formë tjetër.
Duhet patur kujdes ndaj mashtrimit ose gënjeshtrës shtetrore ose institucionale nè Kosovè, kur kanè një tendencë të hetueshme aparente ose transparente për t´u transformuar në kauzalitet ose ideologji të lartë shtetrore, nacionale, shkencore, intelektuale, profesionale, kulturore, politike ose diplomatike.
Në shtetin dhe pushtetin kosovar ka aq shumë rrena ose gënjeshtra të përkthyera, paraqitura ose prezatuara si të “vërteta” ose ideologji dhe kauzalitet i lartë shtetror, naional ose politik.
Ndërkaq, përderisa “shkëmbimi i lirë dhe i barabartë i mallrave, shtetit, pushtetit dhe kapitalit” është në vetvete vetëm një gënjeshtër e stisur dhe rimuar kosovare ose ballkaike, ajo që e mohon atë në ndërkohë flet dhe deshmon edhe për të vërtetën e saj. Kështu që përballë gënjeshtrës së njohur të botës së mallrave dhe kapitalit, bëhet korrektuese ajo “gënjeshtra tjetër” që e denoncon këtë fundit.