Rasti i dhunës i raportuar mbrëmë në komunën e Skenderajt është një tjetër sinjal shqetësues për nivelin e kulturës politike dhe demokratike në shoqërinë tonë. Ngjarje të tilla nuk duhet të trajtohen si incidente të zakonshme apo si pasojë e emocioneve momentale, por si tregues të një klime të rrezikshme intolerance që, fatkeqësisht, po vazhdon të ushqehet nga vetë diskursi politik.

Në një sistem pluralist, mendimi ndryshe nuk është kërcënim, por vlerë themelore e demokracisë. Pikërisht aftësia për të pranuar kundërshtarin politik dhe për të respektuar të drejtën e secilit për të menduar ndryshe e dallon një shoqëri demokratike nga një shoqëri e dominuar nga frika, presioni dhe mentaliteti autoritar.

Ata që dikur luftuan për lirinë dhe çlirimin e Kosovës kanë përgjegjësi edhe më të madhe morale e historike për të dhënë shembull tolerance, qytetarie dhe maturie politike.

Nëse lufta është bërë për lirinë e të gjithëve, atëherë kjo liri duhet të vlejë njësoj për çdo qytetar, pavarësisht bindjeve politike apo ideologjike.

Kosova është shtet i të gjithë qytetarëve të saj dhe askush nuk ka të drejtë ta trajtojë atë si pronë personale apo partiake. Mentaliteti i përjashtimit dhe arroganca politike janë në kundërshtim të plotë me frymën demokratike mbi të cilën duhet të ndërtohet shteti.

Veçanërisht shqetësues mbetet fakti kur liderë politikë apo përfaqësues institucionalë dalin publikisht dhe relativizojnë ose justifikojnë dhunën. Në atë moment nuk kemi më të bëjmë me konkurrencë demokratike, por me legjitimim të mosdurimit dhe të logjikës së forcës.

Deklaratat e pamatura dhe reagimet emocionale jo vetëm që dëmtojnë klimën politike, por njollosin edhe vetë kontributin e atyre që në periudhat më të vështira u vunë në mbrojtje të Kosovës.

Po aq problematike është edhe ndërhyrja në punën e organeve të rendit dhe sigurisë. Në çdo shtet demokratik, policia dhe institucionet e sigurisë kanë për detyrë ruajtjen e rendit publik dhe garantimin e sigurisë për të gjithë qytetarët.

Kjo është praktikë universale. Edhe në vendet me traditë të gjatë demokratike, si Zvicra, askush nuk e vë në dyshim të drejtën dhe detyrën e policisë për të patrulluar dhe për të garantuar rendin në qytet apo në fshat.

E kaluara jonë politike ka lënë plagë të thella. Shoqëria kosovare ka përjetuar edhe raste tragjike ku, gjatë fushatave zgjedhore, janë vrarë pjesëtarë të partive kundërshtare si pasojë e urrejtjes politike dhe e përpjekjeve për ta deformuar vullnetin qytetar.

Pikërisht për këtë arsye, çdo tolerim i gjuhës së urrejtjes apo i dhunës duhet të konsiderohet alarm serioz për demokracinë.

Fatkeqësisht, dhuna verbale dhe mosdurimi politik shpesh ushqehen nga vetë liderët partiakë. Në publik ata paraqiten si kundërshtarë të ashpër, ndërsa prapa skenës bashkohen rreth interesave personale, ekonomike apo klanore. Në këtë realitet të deformuar, humbësi më i madh mbetet qytetari i zakonshëm, i cili, i nxitur nga retorika përçarëse, shkon deri te konfliktet personale me militantët e partive rivale.

Përkundër deklarimeve për maturi dhe standarde demokratike, shumë prej fushatave zgjedhore në Kosovë dhe Shqipëri vazhdojnë të dominohen nga skandalet, polarizimi dhe propaganda agresive.

Demokracia nuk ndërtohet mbi frikën, manipulimin dhe mobilizimin militant, por mbi besimin qytetar dhe integritetin moral të përfaqësuesve politikë.

Një fenomen tjetër shqetësues mbetet lëvizja e shpeshtë e individëve nga një parti në tjetrën, shpesh jo për shkak të bindjeve politike, por për interesa personale dhe klanore. Kjo krijon mosbesim te qytetarët dhe e zbeh seriozitetin e vetë sistemit politik.

Edhe një pjesë e mediave, në vend që të kontribuojnë në qartësimin e opinionit publik me profesionalizëm dhe paanshmëri, shpesh bien pre e sensacionalizmit, anshmërisë politike dhe gjykimeve të parakohshme, duke marrë rolin e institucioneve të drejtësisë.

Dhuna, intoleranca dhe sidomos justifikimi publik i tyre janë rrugë e rrezikshme që mund ta çojnë një shoqëri drejt destabilizimit institucional dhe anarkisë. Demokracia nuk mbrohet me forcë, por me kulturë politike, me institucione të pavarura dhe me respekt të ndërsjellë.

ARIF EJUPI

Prof. Dr. Basil Schader (1951–2026) ishte një ndër personalitetet më të shquara evropiane që kontribuoi në studimin, ruajtjen dhe zhvillimin e gjuhës shqipe, veçanërisht në fushën e arsimit plotësues në diasporë.

Me dhembje të thellë morëm lajmin për ndarjen nga jeta të Prof. Dr. Basil Schader, pedagogut, studiuesit dhe mikut të madh të shqiptarëve. Ikja e tij e papritur, pas një sëmundjeje të rëndë në spitalin e Cyrihut, përbën një humbje të madhe jo vetëm për botën akademike shqiptare e zvicerane, por edhe për të gjithë ata që patën fatin ta njohin nga afër përkushtimin, urtësinë dhe dashamirësinë e tij të pashoqe ndaj gjuhës, kulturës dhe arsimit shqiptar.

Në çaste të tilla dhimbjeje, fjala duket e pamjaftueshme për të shprehur pikëllimin që ndiejmë. Megjithatë, krahas dhimbjes së thellë, kemi edhe detyrimin moral e intelektual të kujtojmë dhe të vlerësojmë veprën e vyer të profesor Schader-it, i cili me përkushtim të rrallë iu kushtua çështjes shqiptare, veçanërisht ruajtjes dhe kultivimit të gjuhës shqipe në diasporë.

Në mesin e studiuesve me prejardhje joshqiptare që dhanë kontribut të jashtëzakonshëm për gjuhën dhe arsimin shqip, emri i Basil Schader-it zë një vend të veçantë. Ai jo vetëm që e mësoi dhe e zotëroi gjuhën shqipe në mënyrë shembullore, por e studioi atë me seriozitet shkencor dhe ia kushtoi një pjesë të madhe të jetës mbrojtjes, promovimit dhe zhvillimit të saj. Për profesor Schader-in, gjuha shqipe nuk ishte thjesht objekt studimi akademik, por një pasuri shpirtërore dhe identitare që duhej ruajtur e transmetuar brez pas brezi.

Mesazhi i tij shkencor dhe njerëzor drejtuar shqiptarëve që jetojnë jashtë trojeve amtare ishte i qartë dhe i vazhdueshëm: gjuha shqipe duhet folur në familje, në jetën e përditshme dhe t’u trashëgohet fëmijëve si vlera më e çmuar identitare. Ai ishte i bindur se vetëm përmes përdorimit aktiv dhe shkrimit të saj, shqipja mund të mbijetojë dhe të zhvillohet në kushtet e migrimit dhe të shumëgjuhësisë.

Kontributi i tij në fushën e arsimit plotësues në diasporë ishte shumëdimensional. Në vitin 1996, në bashkëpunim me mësuesin Femzi Braha, botoi librin “Shqip”, ndërsa së bashku me Fadil Rexhepi hartoi librin shkollor “Ura e Fjalëve”, si dhe fjalorin shkollor gjermanisht-shqip. Një ndër veprat më të rëndësishme shkencore të tij mbetet studimi “Shqyrtime gjuhësore rreth kontaktit mes shqipes dhe gjermanishtes në Zvicër”, me të cilin mbrojti doktoraturën e dytë në Universitetin e Tiranës, botuar në vitin 2005. Ky studim përfaqëson një kontribut të

rëndësishëm në fushën e sociolinguistikës dhe të dygjuhësisë shqiptare në diasporë.

Përveç botimeve dhe përkthimeve të shumta nga shqipja në gjermanisht dhe anasjelltas, profesor Schader u dallua edhe për angazhimin e tij në ngritjen profesionale të mësimdhënësve shqiptarë. Ai bashkëudhëhoqi seminare, konferenca dhe projekte të rëndësishme arsimore për mësuesit e shkollave shqipe në diasporë, në Kosovë dhe më gjerë, duke kontribuar në avancimin e metodologjisë së mësimdhënies dhe të didaktikës bashkëkohore.

Veçanërisht i rëndësishëm ishte bashkëpunimi ndërmjet Shkollës së Lartë Pedagogjike të Cyrihut, ku ai vepronte si docent, dhe Ministrisë së Arsimit, Shkencës dhe Teknologjisë së Kosovës për hartimin dhe botimin e teksteve të mësimit plotësues në diasporë. Në kuadër të këtyre angazhimeve, profesor Schader udhëhoqi projekte ndërkombëtare për didaktikën e mësimdhënies, duke dhënë një kontribut të jashtëzakonshëm në profesionalizimin e mësuesve të gjuhës shqipe jashtë atdheut.

Për veprimtarinë e tij të çmuar në shërbim të arsimit dhe kulturës shqiptare, Lidhja e Arsimtarëve dhe Prindërve Shqiptarë në Zvicër e shpalli anëtar nderi në mars të vitit 2003. Ndërsa në vitin 2017, për kontributin e tij shumëdimensional në favor të mërgatës shqiptare dhe të shqiptarëve në përgjithësi, ai u nderua me “Çmimin e Nderit” nga Qeveria e Republikës së Kosovës.

Figura e Prof. Dr. Dr. Basil Schader-it do të mbetet e paharruar në kujtesën e mësuesve, studiuesve dhe të gjithë shqiptarëve që panë tek ai një mik të sinqertë dhe një mbrojtës të palodhur të gjuhës shqipe. Ai ishte një urë lidhëse mes kulturave, një zë i fuqishëm në mbështetje të arsimit shqip në diasporë dhe një shembull i rrallë i humanizmit akademik.

Lamtumira ndaj tij është e rëndë, por vepra dhe mesazhi që la pas do të jetojnë gjatë. Emri i Basil Schader-it do të mbetet i shkruar me respekt e mirënjohje në historinë e arsimit dhe të albanologjisë shqiptare. Ndërsa kujtimi për të do të mbetet frymëzim për brezat që do të vazhdojnë misionin e ruajtjes së gjuhës dhe identitetit shqiptar kudo në botë.

Gjenevë, 14, 05. 2026 Nexhmije Mehmetaj

Në diasporën shqiptare, arti dhe muzika kanë qenë gjithmonë ura që lidhin zemrat me atdheun. Përmes këngës, valleve dhe aktiviteteve kulturore, shumë artistë shqiptarë kanë ruajtur gjallë identitetin kombëtar edhe larg trojeve shqiptare. Njëri ndër ta është edhe këngëtari dhe veprimtari i njohur kulturor Bardh Ramadani, i cili prej vitesh kontribuon në jetën artistike të shqiptarëve në Zvicër.

Si udhëheqës i grupit artistik “Hareja” në Gjenevë, ai ka arritur të mbledhë rreth vetes artistë, të rinj e dashamirë të kulturës shqiptare, duke sjellë në skenë atmosferën, traditën dhe shpirtin shqiptar. Me përkushtim dhe dashuri për artin, Bardh Ramadani vazhdon të jetë një zë i rëndësishëm në promovimin e muzikës dhe kulturës sonë në mërgatë.

Në këtë intervistë ai rrëfen për rrugëtimin e tij artistik, sfidat dhe sukseset në diasporë, si dhe për misionin e grupit “Hareja” në ruajtjen e trashëgimisë kulturore shqiptare.

Rrugëtimi artistik

NM: Ku i ka rrënjët Bardh Ramadani ?

Bardh Ramadani: Rrënjët e mia janë thellë të lidhura me tokën shqiptare, me familjen, traditat dhe vlerat që më janë përcjellë që nga fëmijëria. Pikërisht këto vlera më kanë formuar si njeri dhe si artist, pavarësisht se jeta më ka çuar larg atdheut.

Kam lindur në Prishtinë. Shkollën fillore e kam ndjekur pjesërisht në Prishtinë dhe pjesërisht në fshatin Nerodime e Epërme, ku jam rritur pranë gjyshit dhe gjyshes, në një ambient të mbushur me dashuri, edukatë dhe tradita shqiptare. Gjimnazin e kam përfunduar në Ferizaj, ndërsa studimet në Fakultetin Juridik i kam nisur në Prishtinë. Megjithatë, për shkak të rrethanave të kohës dhe largimit nga Kosova, nuk arrita t’i përfundoj ato.

Vij nga një familje ku arsimi, arti dhe kultura kanë qenë gjithmonë pjesë e rëndësishme e jetës. Gjyshi im, Munish Ramadani, ishte ndër mësuesit e parë dhe veteran i arsimit në komunën e Ferizajt. Kontributi dhe veprat e tij përfaqësojnë me krenari jo vetëm familjen tonë, por edhe Ferizajn dhe mbarë Kosovën. Babai im ka qenë gazetar në RTP, ndërsa nëna ime juriste. Pikërisht ky mjedis familjar, i mbështetur në dije, kulturë dhe përkushtim, ka ndikuar fuqishëm në formimin tim personal dhe artistik.

NM: Zoti Bardh Ramadani, si lindi dashuria juaj për muzikën dhe këngën shqipe?

Bardh Ramadani: Dashuria ime për muzikën dhe këngën shqipe lindi që në fëmijëri, në ngrohtësinë e shtëpisë familjare, aty ku kënga dhe folklori jetonin bashkë me ne çdo ditë. Gjyshja ime, Nana Sadi, me zërin e saj të ëmbël dhe plot dashuri, më këndonte ninulla dhe këngë të vjetra shqiptare, duke mbjellë në shpirtin tim farën e parë të muzikës dhe emocioneve artistike.

Ajo ishte fansja ime e parë, forca ime e heshtur dhe mbështetja ime më e madhe në çdo hap të jetës. Përmes saj mësova se kënga nuk është vetëm melodi, por kujtesë, shpirt dhe identitet.

Për mua, muzika ka qenë dhe mbetet gjuha më e pastër e ndjenjave, ura që më lidh përjetësisht me rrënjët, kulturën dhe identitetin tim shqiptar.

 NM: Cilat kanë qenë hapat e parë në rrugëtimin tuaj artistik?

Bardh Ramadani: Hapat e parë në rrugëtimin tim artistik i kam bërë në aktivitete kulturore lokale, në mbrëmje festive familjare dhe në ngjarje të ndryshme ku kënga shqiptare ishte pjesë e pandashme e atmosferës. Që në moshë të re ndjeja një lidhje të veçantë me muzikën dhe skenën, ndaj çdo interpretim për mua ishte një emocion dhe një motivim për të ecur më tej.

Me kalimin e kohës, ky pasion u kthye në një përkushtim serioz artistik. Në moshën 14-vjeçare realizova albumin tim të parë, një hap shumë i rëndësishëm që shënoi fillimin e rrugëtimit tim në muzikë dhe më dha besimin për të vazhduar ëndrrën time artistik.

NM: Kush kanë qenë figurat apo artistët që ju kanë frymëzuar më shumë gjatë karrierës suaj?

Bardh Ramadani: Gjatë rrugëtimit tim artistik jam frymëzuar nga shumë këngëtarë dhe artistë të muzikës popullore dhe patriotike shqiptare, të cilët me zërin, interpretimin dhe përkushtimin e tyre kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në kulturën tonë kombëtare. Ata kanë ditur të ruajnë autenticitetin, shpirtin shqiptar dhe vlerat tradicionale në çdo këngë, duke e kthyer muzikën në një mision për ruajtjen e identitetit kombëtar.

Për mua, këta artistë kanë qenë jo vetëm shembuj profesionalë, por edhe burim frymëzimi dhe motivimi për ta dashur dhe kultivuar muzikën shqipe me zemër dhe respekt.

NM:Çfarë përfaqëson muzika për ju në jetën personale dhe profesionale?

Bardh Ramadani: Muzika për mua është shumë më tepër sesa art; ajo është frymëzim, qetësi shpirtërore dhe një mision i pandashëm i jetës sime. Përmes saj shpreh ndjenjat, kujtimet dhe emocionet më të thella, duke gjetur gjithmonë forcë dhe motivim.

Në jetën personale, muzika ka qenë streha ime shpirtërore në çdo periudhë të jetës, ndërsa në atë profesionale është bërë rruga përmes së cilës komunikoj me publikun dhe përcjell mesazhe dashurie, kulture dhe identiteti kombëtar.

Ajo mbetet ura më e fortë që më lidh me njerëzit, me atdheun dhe me vetveten.

 NM: Sa e vështirë ishte të ruhej identiteti artistik shqiptar në diasporë, veçanërisht në Zvicër?

Bardh Ramadani ;Ruajtja e identitetit artistik shqiptar në diasporë, veçanërisht në Zvicër, nuk ka qenë aspak e lehtë. Jeta në mërgim sjell shumë sfida kulturore, shoqërore dhe shpirtërore, sidomos kur përpiqesh të ruash gjuhën, traditat dhe frymën shqiptare larg atdheut.

Megjithatë, dashuria për kulturën dhe muzikën shqiptare ka qenë gjithmonë më e fortë se çdo vështirësi. Me përkushtim, punë të vazhdueshme dhe vullnet për ta mbajtur gjallë identitetin tonë kombëtar, kam arritur ta vazhdoj rrugëtimin artistik edhe në diasporë.

Për mua, arti dhe muzika kanë qenë një mënyrë për të qëndruar pranë vendlindjes dhe për t’ua përcjellë brezave të rinj dashurinë për kulturën shqiptare.

 Grupi artistik “Hareja”

NM: Si lindi ideja për krijimin e grupit artistik “Hareja” në Gjenevë?

Bardh Ramadani : Ideja për krijimin e grupit artistik “Hareja” në Gjenevë lindi në kuadër të KShGj-së – Komunitetit Shqiptar në Gjenevë, pjesë e të cilit është edhe grupi ynë artistik. Edhe unë jam anëtar i kryesisë së këtij komuniteti, ku prej vitesh kontribuojmë për ruajtjen dhe promovimin e kulturës shqiptare në diasporë.

Falë punës së palodhur, vullnetit të jashtëzakonshëm të bashkatdhetarëve dhe angazhimit të sinqertë të shumë aktivistëve, u bë i mundur themelimi i grupit “Hareja”. Ky grup u krijua nga mërgimtarë shqiptarë me një qëllim të qartë: ruajtjen, kultivimin dhe promovimin e trashëgimisë sonë kulturore e artistike larg atdheut.

“Hareja” është bërë një hapësirë e përbashkët artistike dhe shpirtërore, ku shqiptarët në diasporë ndihen më pranë gjuhës, traditës, muzikës dhe identitetit të tyre kombëtar. Përmes këngës, valleve dhe aktiviteteve kulturore, ne synojmë t’i mbajmë gjallë vlerat shqiptare dhe t’ua përcjellim ato brezave të rinj.

NM:Pse u zgjodh pikërisht emri “Hareja” dhe çfarë simbolike mbart ai?

Bardh Ramadani : Emri “Hareja” u zgjodh sepse bart në vetvete një domethënie të veçantë shpirtërore dhe kulturore për ne shqiptarët. Ai simbolizon gëzimin, bashkimin, mikpritjen dhe shpirtin festiv shqiptar, vlera që kanë qenë gjithmonë pjesë e traditës sonë kombëtare .Përmes këtij emri kemi dashur të përcjellim mesazhin se arti dhe kultura janë forcë bashkuese për komunitetin tonë në diasporë. “Hareja” përfaqëson atmosferën që ne synojmë të krijojmë në çdo aktivitet artistik e kulturor: gëzim, energji pozitive, dashuri për kulturën shqiptare dhe ndjenjë uniteti mes bashkatdhetarëve.

Ky emër është gjithashtu një simbol i afërsisë shpirtërore me vendlindjen, një kujtesë se, edhe larg atdheut, kultura dhe traditat tona vazhdojnë të jetojnë përmes këngës, valleve dhe aktiviteteve tona artistike.

NM: Cili është misioni kryesor i këtij grupi artistik?

Bardh Ramadani : Misioni kryesor i grupit artistik “Hareja” është ruajtja, kultivimi dhe promovimi i kulturës shqiptare në diasporë, si dhe transmetimi i saj te brezat e rinj. Përmes muzikës, valleve, aktiviteteve kulturore dhe artistike, synojmë të mbajmë gjallë gjuhën, traditat dhe identitetin tonë kombëtar edhe larg atdheut.

Një ndër qëllimet tona më të rëndësishme është që fëmijët dhe të rinjtë shqiptarë të lindur e rritur në diasporë të mos shkëputen nga rrënjët e tyre, por ta njohin dhe ta ndjejnë me krenari kulturën shqiptare.

“Hareja” nuk është vetëm një grup artistik, por edhe një urë bashkimi për komunitetin shqiptar, një hapësirë ku kultura, arti dhe dashuria për atdheun bashkojnë zemrat e bashkatdhetarëve tanë.

NM: Çfarë aktivitetesh organizon “Hareja” dhe si priten ato nga komuniteti shqiptar në Gjenevë?

Bardh Ramadani : Grupi artistik “Hareja” organizon dhe merr pjesë në shumë aktivitete kulturore, artistike dhe tradicionale, si mbrëmje kulturore, koncerte, festa kombëtare, manifestime artistike dhe aktivitete që promovojnë kulturën shqiptare në diasporë. Përmes këtyre veprimtarive synojmë të ruajmë dhe të përcjellim te brezat e rinj traditat, muzikën dhe vlerat tona kombëtare.

Gjithashtu, jemi mbështetës dhe bashkëpunëtorë të shumë organizimeve të komunitetit shqiptar në Gjenevë, në Zvicër dhe më gjerë, duke kontribuar me përkushtim në çdo aktivitet që promovon identitetin dhe kulturën shqiptare.

Aktivitetet tona priten gjithmonë me shumë dashuri, respekt dhe përkrahje nga bashkatdhetarët, sepse ato krijojnë atmosferë bashkimi, krenarie dhe afërsie me atdheun. Për ne, ky vlerësim nga komuniteti është motivimi më i madh për të vazhduar punën tonë artistike dhe kulturore.

NM: Sa është i rëndësishëm roli i grupeve artistike në ruajtjen e kulturës dhe traditës shqiptare në diasporë?

Bardh Ramadani : Roli i grupeve artistike në ruajtjen e kulturës dhe traditës shqiptare në diasporë është jashtëzakonisht i rëndësishëm, madje jetik. Përmes artit, muzikës, valleve dhe aktiviteteve kulturore, ato mbajnë gjallë identitetin kombëtar dhe krijojnë ura lidhëse mes brezave të rinj dhe rrënjëve të tyre shqiptare. Pa këtë angazhim të vazhdueshëm, ekziston rreziku që kultura dhe traditat tona të zbehen me kalimin e kohës dhe të humbasin te brezat e ardhshëm.

Prandaj, është e domosdoshme që të punojmë dhe të angazhohemi vazhdimisht për ta ruajtur dhe promovuar trashëgiminë tonë kulturore, duke i afruar sa më shumë fëmijët dhe të rinjtë me gjuhën, muzikën dhe traditat shqiptare.

Në këtë rrugëtim kemi fatin të bashkëpunojmë ngushtë me shumë shoqata dhe organizata shqiptare në diasporë, si: LAPSH – LEPA, Ansambli “Gëzuar”, Rinia Contact, Shoqata e Studentëve Shqiptarë (AEAUG/ShSShGj), Ilirët dhe Iliria. Gjithashtu, bashkëpunojmë edhe me grupe dhe artistë të njohur muzikorë, si Art Band, Grupi Ocarina, si dhe me kitaristin Ilir Papazi dhe shumë aktivistë e artistë të tjerë, të cilët japin një kontribut të çmuar në edukimin, ruajtjen dhe promovimin e kulturës sonë kombëtare.

NM:A ka interesim nga të rinjtë shqiptarë për t’u bërë pjesë e aktiviteteve artistike?

Bardh Ramadani : Po, fatmirësisht ka interesim nga të rinjtë shqiptarë për t’u bërë pjesë e aktiviteteve artistike, dhe kjo na jep shpresë të madhe për të ardhmen e kulturës sonë kombëtare në diasporë. Është një ndjenjë e veçantë krenarie dhe emocioni kur sheh të rinj e të reja, të lindur e të rritur në mërgatë, të angazhohen me aq dashuri dhe pasion në këngë, valle, muzikë dhe veshje tradicionale shqiptare.

Ky interesim dëshmon se, pavarësisht largësisë nga atdheu, lidhja me rrënjët dhe identitetin shqiptar vazhdon të jetojë te brezat e rinj. Për ne, kjo është një motivim i madh për të vazhduar punën tonë artistike dhe kulturore, duke krijuar hapësira ku të rinjtë mund të mësojnë, të shprehen artistikisht dhe të ndihen krenarë për origjinën e tyre shqiptare.

NM: Cilat janë sfidat më të mëdha në drejtimin e një grupi artistik në mërgatë?

Bardh Ramadani: Drejtimi i një grupi artistik në mërgatë shoqërohet me shumë sfida, të cilat kërkojnë përkushtim, durim dhe sakrificë të vazhdueshme. Ndër sfidat më të mëdha janë koha, financimi dhe ruajtja e motivimit të anëtarëve në mënyrë të vazhdueshme.

Shumica e anëtarëve janë të angazhuar me punë, familje dhe obligime të përditshme, prandaj gjetja e kohës për prova, organizime dhe aktivitete artistike nuk është gjithmonë e lehtë. Po ashtu, organizimi i aktiviteteve kulturore kërkon mbështetje financiare, e cila shpesh sigurohet falë vullnetit dhe kontributit të vetë komunitetit.

Megjithatë, sfida më e bukur mbetet ruajtja e entuziazmit dhe dashurisë për artin dhe kulturën shqiptare. Kur ekziston vullneti dhe dashuria për traditën, çdo vështirësi bëhet më e lehtë për t’u përballuar. Pikërisht kjo ndjenjë përkatësie dhe dashurie për kulturën tonë na mban të bashkuar dhe na jep forcë për të vazhduar përpara.

Muzika dhe identiteti kombëtar

NM: Mendoni se kënga shqipe në diasporë ka marrë dimension tjetër krahasuar me vendlindjen?

Bardh Ramadani : Po, mendoj se kënga shqipe në diasporë ka marrë një dimension të veçantë krahasuar me vendlindjen, sepse ajo bart një ngarkesë shumë më të madhe emocionale dhe identitare. Larg atdheut, kënga nuk është vetëm argëtim apo art, por bëhet mall, kujtim dhe lidhje shpirtërore me vendin, gjuhën dhe rrënjët tona.

Për shqiptarët në mërgatë, çdo këngë shqipe zgjon emocione të veçanta dhe krijon ndjenjën e afërsisë me familjen, traditat dhe kulturën shqiptare. Ajo shndërrohet në një mënyrë për të ruajtur identitetin kombëtar dhe për t’ua transmetuar atë brezave të rinj që rriten larg vendlindjes.

Prandaj, në diasporë kënga shqipe ka një mision edhe më të madh: të bashkojë njerëzit, të mbajë gjallë kujtesën dhe të forcojë ndjenjën e përkatësisë kombëtare.

NM: Sa ndikon muzika në ruajtjen e gjuhës shqipe tek brezat e rinj?

Bardh Ramadani : Muzika është një nga mjetet më të fuqishme për ruajtjen e gjuhës shqipe dhe forcimin e ndjenjës kombëtare te brezat e rinj në diasporë. Përmes këngës, fëmijët dhe të rinjtë jo vetëm që dëgjojnë dhe mësojnë gjuhën shqipe, por lidhen emocionalisht me kulturën, traditat dhe historinë e popullit të tyre.

Shpeshherë, muzika arrin aty ku fjalët nuk mjaftojnë. Ajo krijon afërsi shpirtërore me atdheun dhe zgjon krenarinë për identitetin shqiptar. Vetë fakti që në koncerte dhe aktivitete kulturore mblidhen mijëra mërgimtarë shqiptarë nga të gjitha trojet shqiptare është një sukses dhe dëshmi e fuqisë bashkuese që ka muzika.

Përmes këngës shqipe, brezat e rinj arrijnë ta ndjejnë gjuhën jo vetëm si mjet komunikimi, por edhe si pjesë të shpirtit dhe identitetit të tyre kombëtar.

NM: Çfarë emocionesh përjetoni kur interpretoni këngë patriotike apo folklorike para bashkatdhetarëve?

Bardh Ramadani : Kur interpretoj këngë patriotike apo folklorike para bashkatdhetarëve, përjetoj emocione shumë të forta krenarie, mallëngjimi dhe dashurie për atdheun. Në ato momente, muzika bëhet më shumë sesa interpretim; ajo shndërrohet në një lidhje shpirtërore mes nesh, një kujtesë e rrënjëve, historisë dhe sakrificave të popullit tonë.

Shpesh, gjatë interpretimit ndiej emocionet e publikut, mallin për vendlindjen dhe dashurinë që shqiptarët në diasporë mbajnë në zemër për atdheun. Kjo krijon një atmosferë të veçantë, ku kënga bashkon zemrat dhe na bën të ndihemi më afër njëri-tjetrit dhe më pranë tokës sonë.

Për mua, këto janë ndër momentet më të bukura dhe më të vlefshme të jetës artistike, sepse aty ndjej fuqinë e artit dhe shpirtin e pathyeshëm shqiptar.

NM: A mendoni se arti i bashkon shqiptarët më shumë në diasporë?

Bardh Ramadani : Pa dyshim, arti është një nga faktorët më të fuqishëm që i bashkon shqiptarët në diasporë. Përmes muzikës, valleve, aktiviteteve kulturore dhe traditave tona, ne krijojmë hapësira ku bashkatdhetarët ndihen më afër njëri-tjetrit dhe më pranë atdheut.

Arti ka fuqinë të tejkalojë distancat, dallimet dhe sfidat e jetës në mërgim, duke na bashkuar përreth gjuhës, kulturës dhe identitetit tonë kombëtar. Në çdo koncert, manifestim apo aktivitet kulturor, shohim se si shqiptarët nga të gjitha trojet mblidhen me të njëjtin emocion, krenari dhe dashuri për vendin e tyre.

Për këtë arsye, besoj se arti nuk është vetëm argëtim, por edhe një forcë e madhe bashkuese që mban gjallë shpirtin dhe unitetin e komunitetit shqiptar në diasporë.

Projekte dhe e ardhmja

NM: Me cilat projekte po merret aktualisht grupi “Hareja”?

Bardh Ramadani : Aktualisht, grupi artistik “Hareja” është i angazhuar në përgatitjen e aktiviteteve të reja kulturore, koncerteve dhe mbrëmjeve artistike për komunitetin shqiptar në diasporë. Përmes këtyre projekteve synojmë jo vetëm të ruajmë dhe kultivojmë kulturën shqiptare, por edhe ta promovojmë atë tek komunitetet e tjera që jetojnë në Zvicër dhe më gjerë.

Në aktivitetet tona përfshihen këngë, valle tradicionale dhe programe kulturore që prezantojnë vlerat, traditat dhe identitetin shqiptar. Një rëndësi të veçantë po i kushtojmë edhe përfshirjes së të rinjve, në mënyrë që ata të jenë pjesë aktive e ruajtjes dhe promovimit të kulturës sonë kombëtare.

Për ne, çdo projekt artistik është një mundësi për të afruar njerëzit, për të forcuar lidhjet mes bashkatdhetarëve dhe për ta prezantuar kulturën shqiptare me dinjitet dhe krenari para botës.

NM: A keni plane për koncerte, festivale apo bashkëpunime të reja artistike?

Bardh Ramadani : Po, kemi plane konkrete për koncerte, festivale dhe bashkëpunime të reja artistike, të cilat kanë për qëllim promovimin e kulturës shqiptare në diasporë dhe më gjerë. Këto aktivitete janë shumë të rëndësishme për ne, sepse përmes tyre prezantojmë traditat, muzikën dhe identitetin tonë kombëtar para publikut shqiptar dhe ndërkombëtar.

Në muajin qershor jemi të ftuar të prezantohemi në një aktivitet kulturor para një publiku multikulturor në Gjenevë, gjë që për ne përbën një mundësi të veçantë për ta përfaqësuar kulturën shqiptare me dinjitet, krenari dhe profesionalizëm.

Po ashtu, gjatë këtij viti kemi planifikuar disa koncerte dhe prezantime artistike në bashkëpunim me KShGj-në – Komunitetin Shqiptar në Gjenevë dhe me shoqata të tjera shqiptare që veprojnë në diasporë. Këto bashkëpunime janë shumë të vlefshme, sepse na ndihmojnë të forcojmë lidhjet kulturore ndërmjet bashkatdhetarëve dhe të përcjellim edhe më fuqishëm vlerat tona kombëtare te brezat e rinj dhe te komunitetet e tjera.

 NM: Çfarë ëndërroni të arrini ende në jetën artistike?

Bardh Ramadani:  Në jetën time artistike, ëndrra ime më e madhe është që kultura shqiptare të vazhdojë të jetojë dhe të kultivohet fuqishëm në diasporë, brez pas brezi. Dëshiroj që të rinjtë shqiptarë, edhe pse të lindur e të rritur larg atdheut, ta ndjejnë me krenari identitetin e tyre dhe ta vazhdojnë rrugën e ruajtjes së këngës, valleve, gjuhës dhe traditave tona kombëtare.

Për mua, suksesi më i madh nuk matet vetëm me skenën apo duartrokitjet, por me faktin që arti dhe kultura shqiptare të mbeten të gjalla në zemrat e njerëzve. Ëndërroj që përmes punës sonë artistike të lëmë një gjurmë pozitive dhe të krijojmë ura lidhëse mes brezave, në mënyrë që trashëgimia jonë kulturore të mos humbasë kurrë

NM: Çfarë mesazhi do t’u jepnit të rinjve shqiptarë që jetojnë larg atdheut, por duan të ruajnë lidhjen me kulturën shqiptare?

Bardh Ramadani : Mesazhi im për të rinjtë shqiptarë që jetojnë larg atdheut është që të mos i harrojnë kurrë rrënjët e tyre dhe të jenë gjithmonë krenarë për identitetin, gjuhën dhe kulturën shqiptare, kudo që jetojnë.

Ruajtja e gjuhës, traditave, këngëve dhe zakoneve tona është mënyra më e bukur për të mbajtur gjallë lidhjen me atdheun dhe me historinë tonë kombëtare. Edhe pse jeta në diasporë sjell shumë sfida dhe ndikime të ndryshme kulturore, është shumë e rëndësishme që të rinjtë ta njohin origjinën e tyre dhe ta ruajnë atë me dashuri dhe krenari.

I inkurajoj të marrin pjesë në aktivitete kulturore, artistike dhe shoqërore shqiptare, sepse përmes tyre jo vetëm që forcojnë lidhjen me kulturën tonë, por edhe krijojnë një ndjenjë bashkimi dhe përkatësie me komunitetin shqiptar.

Kultura shqiptare është një pasuri e madhe, dhe ruajtja e saj është përgjegjësi dhe krenari për secilin prej nesh.

Pyetje personale dhe emocionale

NM: Çfarë ju bën më krenar në rrugëtimin tuaj?

Bardh Ramadani : Ajo që më bën më krenar në gjithë rrugëtimin tim artistik dhe jetësor është fakti se, sado pak, kam arritur të jap kontributin tim në ruajtjen dhe promovimin e identitetit tonë kulturor e kombëtar.

Për mua, është një ndjenjë e veçantë krenarie kur shoh se përmes muzikës, aktiviteteve artistike dhe angazhimit në komunitet kemi arritur të mbajmë gjallë gjuhën, traditat dhe shpirtin shqiptar në diasporë. Edhe më shumë më gëzon fakti kur të rinjtë afrohen me kulturën tonë dhe e vazhdojnë këtë rrugëtim me dashuri dhe përkushtim.

Kjo më jep bindjen se puna dhe sakrifica jonë nuk kanë qenë të kota, por kanë lënë gjurmë pozitive në ruajtjen e vlerave tona kombëtare.

NM: A ka ndonjë moment të paharrueshëm artistik që e ruani veçanërisht në zemër?

Bardh Ramadani: Po, kam shumë momente të paharrueshme gjatë rrugëtimit tim artistik, por ato që i ruaj më së shumti në zemër janë emocionet që kam përjetuar para bashkatdhetarëve të mi. Çdo duartrokitje, çdo buzëqeshje dhe çdo moment kur publiku këndon bashkë me ne mbetet një kujtim i veçantë dhe shumë i çmuar për mua.

Në ato çaste ndiej jo vetëm vlerësimin për artin, por edhe dashurinë dhe lidhjen shpirtërore që shqiptarët në diasporë kanë me kulturën dhe muzikën e tyre. Janë momente që të mbushin me emocion, krenari dhe motivim për të vazhduar më tej.

Për një artist, nuk ka shpërblim më të madh sesa të prekë zemrat e njerëzve dhe të shohë gëzim në fytyrat e tyre përmes këngës dhe artit.

NM: Si e përjetoni duartrokitjen e publikut shqiptar në mërgatë?

Bardh Ramadani: Duartrokitjen e publikut shqiptar në mërgatë e përjetoj si shpërblimin më të madh për gjithë punën, përkushtimin dhe dashurinë që kam dhënë për artin dhe kulturën shqiptare. Ajo nuk është vetëm një vlerësim për interpretimin artistik, por edhe një dëshmi se muzika arrin të prekë zemrat e njerëzve dhe t’i bashkojë ata përreth identitetit dhe traditës sonë.

Kur shoh emocionin, buzëqeshjet dhe mallin në sytë e bashkatdhetarëve gjatë një koncerti apo aktiviteti kulturor, ndiej një kënaqësi dhe krenari të veçantë. Në ato momente kuptoj se arti ka fuqi të madhe shpirtërore dhe se çdo sakrificë merr kuptim.

Për mua, duartrokitja e publikut është motivim për të vazhduar më tej dhe për të dhënë gjithmonë më të mirën në shërbim të kulturës dhe komunitetit shqiptar në diasporë.

NM: Nëse do ta përshkruanit jetën tuaj me një këngë, cila do të ishte ajo dhe pse?

Bardh Ramadani : Nëse do ta përshkruaja jetën time me një këngë, ajo pa dyshim do të ishte një këngë për atdheun, sepse gjithë rrugëtimi im jetësor dhe artistik ka qenë gjithmonë i lidhur ngushtë me dashurinë për vendin tim, për gjuhën, kulturën dhe identitetin shqiptar.

Edhe pse jeta më ka çuar larg atdheut, zemra ime ka mbetur gjithmonë pranë tij. Malli, kujtimet dhe krenaria për rrënjët e mia kanë qenë frymëzim i vazhdueshëm në jetën dhe artin tim. Pikërisht për këtë arsye, një këngë për atdheun do ta pasqyronte më së miri shpirtin tim, emocionet dhe gjithë atë që kam përjetuar ndër vite.

Sepse, në fund, atdheu ka qenë dhe mbetet melodia më e bukur e jetës sime.

NM: Çfarë do të thotë për ju fjala “atdhe” sot, pas shumë vitesh aktiviteti në diasporë?

Bardh Ramadani : Për mua, fjala “atdhe” sot ka një domethënie edhe më të thellë pas shumë vitesh aktiviteti në diasporë. Atdheu është identitet, krenari dhe përgjegjësi. Është gjuha që flasim, kultura që ruajmë, traditat që përcjellim dhe dashuria që mbajmë në zemër, kudo që jetojmë.

Edhe larg vendlindjes, atdheu mbetet pjesë e pandashme e shpirtit tim. Ai është forca që më ka frymëzuar gjatë gjithë rrugëtimit tim artistik dhe njerëzor, duke më dhënë motivim për të kontribuar në ruajtjen dhe promovimin e kulturës sonë kombëtare në diasporë.

Shfrytëzoj këtë rast për të falënderuar nga zemra të gjithë aktivistët, artistët dhe shoqatat shqiptare për punën e tyre të palodhur dhe kontributin e jashtëzakonshëm që kanë dhënë ndër vite në ruajtjen e identitetit tonë kombëtar.

Uroj që edhe në të ardhmen të vazhdojmë me të njëjtin përkushtim, unitet dhe energji pozitive, për ta mbajtur gjithmonë gjallë kulturën dhe shpirtin shqiptar.

Gjenevë, 09, 05. 2026                                                  Nexhmije Mehmetaj

“Larg trojeve shqiptare, por gjithmonë pranë kujtesës kombëtare, shqiptarët e mërgatës vazhdojnë të ruajnë me përkushtim historinë, gjuhën dhe amanetin e dëshmorëve. Në këtë frymë, në Gjenevë u organizua një mbrëmje përkujtimore kushtuar 5 Majit – Ditës së Dëshmorëve të Kombit.”

Në një atmosferë të mbushur me emocion, kujtesë historike dhe ndjenjë të thellë kombëtare, më 8 maj 2026, Shoqata Komuniteti Shqiptar në Gjenevë organizoi një mbrëmje përkujtimore kushtuar 5 Majit – Ditës së Dëshmorëve të Kombit. Aktiviteti u mbajt në sallën Centre de quartier de l’Étang, ku u mblodhën bashkatdhetarë të shumtë nga Gjeneva dhe rrethina, veteranë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, familjarë dëshmorësh, veprimtarë të çështjes kombëtare dhe përfaqësues të shoqatave shqiptare në Zvicër.

Mbrëmja nisi me interpretimin solemn të Himnit të Flamurit, duke krijuar që në fillim një atmosferë dinjitoze dhe përplot ndjenjë atdhedashurie. Programin e hapi Linda Rexhaj Maliqi, e cila me kulturë dhe elegancë përshëndeti të pranishmit dhe u uroi mirëseardhje në këtë aktivitet përkujtimor.

Fjalën kryesore të mbrëmjes e mbajti kryetari i shoqatës, Nasuf Nuhiu, i cili theksoi rëndësinë e kësaj date për kombin shqiptar. Ai u shpreh se 5 Maji është dita kur shqiptarët, kudo që jetojnë, bashkohen për të nderuar sakrificën e dëshmorëve dhe për të kujtuar ata që dhanë jetën për liri.

“Sot përulemi me respekt para dëshmorëve të kombit, të cilët mbeten pjesa më e lavdishme e historisë sonë. Falë gjakut dhe sakrificës së tyre ne sot gëzojmë lirinë. Emrat dhe vepra e tyre duhet të jetojnë përherë në mendjet dhe zemrat tona”, tha ndër të tjera Nuhiu.

Një pjesë e veçantë e programit iu kushtua dëshmorit Kenan Halimi, i cili nga Gjeneva ishte nisur drejt Kosovës për t’iu bashkuar luftës çlirimtare. Të pranishmit ndoqën një fragment dokumentari kushtuar jetës dhe heroizmit të tij deri në momentin e rënies. Përmes këtij prezantimi u rikujtua vendosmëria dhe përkushtimi i brezit që iu përgjigj thirrjes së atdheut në ditët më të vështira të Kosovës.

Për jetën dhe veprën e dëshmorit foli Hajrush Sadiku, familjar i tij, i cili me emocione kujtoi rininë e ndërprerë nga lufta dhe amanetin që dëshmorët ua lanë brezave – ruajtjen e lirisë dhe të kujtesës kombëtare. Një moment veçanërisht prekës ishte prania në sallë e nënës së dëshmorit Kenan Halimi, e cila emocionoi të gjithë të pranishmit.

Në vazhdim, Nerxhivane Sejdiu-Ferati, anëtare e kryesisë së shoqatës, interpretoi një poezi kushtuar dëshmorit Kenan Halimi, duke i dhënë mbrëmjes një dimension të ndjerë artistik dhe emocional.

Më pas, Avni Azemi, vëllai i dëshmorit Nijazi Azemi – Komandant Mjekrra, foli për sakrificën e dëshmorëve dhe rrugën e tyre drejt lirisë. Ai rikujtoi edhe një thënie të komandantit: “Nuk mund të rri i qetë në Zvicër derisa ushtria serbe bën masakra në tokat tona”, fjalë që pasqyrojnë vendosmërinë dhe idealin e luftëtarëve të lirisë.

Shkrimtari dhe ish-ushtari i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, Avni Azizi, solli para të pranishmëve një pasqyrë të rrugës historike të përpjekjeve shqiptare për çlirim. Në fjalën e tij ai theksoi se Ushtria Çlirimtare e Kosovës ishte rezultat i një organizimi dhe rezistence të gjatë kombëtare, të mbështetur nga veprimtaria ilegale, burgjet politike, mërgata shqiptare dhe sakrifica e brezave.

Programi artistik vijoi me interpretimin e poezisë “Bijtë e humbur” nga Blerim Bunjaku, e cila u prit me emocione nga publiku dhe solli një tjetër moment reflektimi mbi dhimbjen dhe krenarinë kombëtare.

Një pjesë e rëndësishme e mbrëmjes iu kushtua edhe promovimit të librit “S’ka dhe s’mund të ketë komb kosovar” të Prof. Dr. Xhevat Hasani. Në prezantimin e tij, profesori trajtoi çështje që lidhen me identitetin kombëtar shqiptar, rolin e gjuhës, flamurit dhe kujtesës historike si themele të pandashme të qenies sonë kombëtare.

Para të pranishmëve, fjalën e mori bashkatdhetari Jakup Halimi, një ndër mërgimtarët e brezit të parë shqiptar në Gjenevë. Ai kishte lënë Kosovën në vitin 1974 dhe kishte ardhur në Zvicër si pasojë e përndjekjes politike nga regjimi serb. Për shkak të veprimtarisë së tij patriotike në kuadër të grupit të Hidajet Hyseni, ai kishte vuajtur pesë vite burg politik në burgjet e ish-Jugosllavisë.

“Kam qenë pjesë e treshes”, u shpreh ai ndër të tjera, duke rikujtuar periudhën e rezistencës dhe sakrificës së veprimtarëve shqiptarë të kohës.

Në fjalën e tij, Jakup Halimi dëshmoi për rrugën e gjatë dhe të mundimshme të përpjekjeve për lirinë e Kosovës, duke sjellë para të pranishmëve kujtime dhe përjetime nga një periudhë e rëndë, por krenare e historisë sonë kombëtare.

Në përmbyllje të programit artistik, grupi “Hareja”, nën udhëheqjen e solistit Bardh Ramadani, interpretoi këngën “Mora fjalë”, një nga këngët më emblematike të repertorit patriotik shqiptar, e cila tashmë është kthyer në simbol të kujtesës dhe nderimit për Adem Jashari dhe gjithë sakrificën e bërë për lirinë e Kosovës. Interpretimi u përcoll me emocione të forta nga të pranishmit, të cilët në heshtje dhe respekt përjetuan vargjet e këngës që rikujtojnë heroizmin, qëndresën dhe idealin e luftëtarëve të lirisë. Në sallë u krijua një atmosferë e veçantë krenarie, mallëngjimi dhe bashkimi shpirtëror, ku shumë bashkatdhetarë iu bashkuan këngës, duke e kthyer atë në një moment kulmor të mbrëmjes përkujtimore.

Organizatorët falënderuan të gjithë pjesëmarrësit, familjarët e dëshmorëve, veteranët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, përfaqësuesit e shoqatave shqiptare dhe bashkatdhetarët që me praninë e tyre i dhanë kësaj mbrëmjeje një dimension të veçantë njerëzor dhe kombëtar. Ata theksuan se aktivitete të tilla nuk janë vetëm ngjarje përkujtimore, por edhe ura që lidhin brezat me historinë, sakrificën dhe identitetin kombëtar shqiptar.

Pas përfundimit të programit, të pranishmit vazhduan bashkëbisedimin në një atmosferë të ngrohtë vëllazërore gjatë një aperitivi të organizuar nga Shoqata Komuniteti Shqiptar në Gjenevë. Takimet, kujtimet dhe bisedat mes bashkatdhetarëve dëshmuan edhe një herë forcën e lidhjeve që mërgata shqiptare ruan me atdheun dhe me njëri-tjetrin.

Mbrëmja përkujtimore në Gjenevë dëshmoi se, edhe larg trojeve shqiptare, mërgata vazhdon të mbetet e lidhur ngushtë me kujtesën historike, me vlerat e luftës çlirimtare dhe me amanetin e dëshmorëve të kombit. Përmes organizimeve të tilla, Shoqata Komuniteti Shqiptar në Gjenevë synon që kujtimi për dëshmorët të mbetet i gjallë dhe të përcillet te brezat e rinj si pjesë e pandashme e ndërgjegjes kombëtare shqiptare, duke ruajtur kështu frymën e unitetit, respektit dhe dashurisë për atdheun.

Gjenevë 09.05.2026                      Nexhmije Mehmetaj

Me rastin e 5 Majit – Ditës së Dëshmorëve, Komuniteti Shqiptar i Gjenevës organizoi një Akademi Përkujtimore kushtuar dëshmorëve Kenan Idriz Halimi dhe Njiazi Azemi.

Programin e këtij solemniteti e prezantoi zonja Linda Rexhaj-Maliqi, ndërsa fjalën hyrëse e mbajti kryetari i Komunitetit Shqiptar të Gjenevës, Nasuf Nuhiu. Në fjalën e tij, ai tha se “edhe pse larg atdheut, ne mërgimtarët ndiejmë obligim moral dhe kombëtar për të nderuar kujtimin e të gjithë atyre që dhanë jetën për lirinë dhe çlirimin e Kosovës.”

Më pas, mbi jetën dhe veprën e ushtarit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe dëshmorit të kombit, Kenan Halimi, foli veprimtari i hershëm i diasporës shqiptare në Gjenevë, Hajrush Sadiku, i të njëjtit trung familjar me familjen Halimi.

Sadiku e nisi kumtesën e tij me historinë e migrimit të hershëm të familjes Halimi në Zvicër. Ai theksoi se kjo familje atdhetare, e ndjekur vazhdimisht nga regjimi komunist jugosllav, u detyrua të largohej nga Kosova dhe të marrë rrugën e mërgimit.

Gjatë viteve ’80, nga kjo familje në Gjenevë emigruan Hysk, Jakup, Bastri, Idriz, Sabit dhe Shyqeri Halimi. Megjithëse jetonin larg atdheut, ata nuk e shkëputën asnjëherë lidhjen shpirtërore dhe kombëtare me Kosovën.

Në veçanti, Jakup Halimi u angazhua në veprimtari ilegale patriotike së bashku me figura të njohura të lëvizjes kombëtare shqiptare, si Hydajet Hyseni, Kadri Abdullahu dhe Kadri Zeka.

Sadiku theksoi se demonstratat studentore të vitit 1981 ishin shprehje e pakënaqësisë së thellë politike, ekonomike dhe kombëtare të shqiptarëve të Kosovës. Ai rikujtoi se ato protesta, të cilat nisën në Prishtinë dhe u përhapën pothuajse në të gjitha qytetet e Kosovës, u shtypën me brutalitet nga regjimi jugosllav dhe veçanërisht nga aparati represiv serb, duke rezultuar me vrasje, burgosje dhe dënime të shumta ndaj studentëve, profesorëve dhe veprimtarëve shqiptarë.

Për shkak të angazhimit të tij patriotik, Jakup Halimi u arrestua nga UDB-ja jugosllave dhe u dënua me pesë vjet burg të rëndë. Edhe pas daljes nga burgu dhe kthimit në Gjenevë, ai nuk hoqi dorë nga ideali i lirisë dhe çlirimit kombëtar.

Në vazhdim, Sadiku foli për jetën e dëshmorit Kenan Idriz Halimi, i lindur më 6 prill 1978 në fshatin Skifteraj të Vitisë. Ai theksoi se Kenani, që në fëmijëri, ishte edukuar me frymë atdhedashurie nga gjyshi i tij Ferizi, i cili i kishte rrëfyer për vuajtjet, burgosjet dhe vrasjet që regjimi jugosllav ua kishte shkaktuar shqiptarëve që nga viti 1912 e deri në vitet ’80.

Deri në moshën 13-vjeçare, Kenani jetoi në Kosovë me nënën e tij, Zylfën, duke shpresuar se pas rënies së Murit të Berlinit edhe në Kosovë do të frynin erërat e demokracisë dhe lirisë. Mirëpo, në vend të përmirësimit, politika represive e Serbisë ndaj shqiptarëve të Kosovës u ashpërsua edhe më tej, duke krijuar rrethana të rënda politike, ekonomike dhe shoqërore për popullin shqiptar.

Më 1991, kur nisi vala e arrestimeve dhe e dhunës, Zylfja së bashku me fëmijët iu bashkua në Gjenevë bashkëshortit të saj, Idrizit.

Kenani, në atë periudhë nxënës i shkollës fillore “Emin Duraku” në fshatin Skifteraj të komunës së Vitisë, ndarjen nga arsimtarët, shokët dhe shoqet e klasës e përjetoi me dhimbje të thellë dhe mall të pashuar për vendlindjen.

Megjithatë, ai shumë shpejt u integrua në mjedisin e ri. Mësoi gjuhën frënge, u kualifikua në hidraulikë dhe nisi të punonte në sipërmarrjen e njohur Kugler Bimetal SA në Gjenevë.

Ai veçohej si punëtor i palodhshëm dhe humanist. Kur nisi eksodi i shpërnguljes masive të shqiptarëve të Kosovës nga dhuna dhe represioni i regjimit gjenocidal të Sllobodan Millosheviqit, Kenani ndihmoi shumë të rinj në gjetjen e punës.

Mirëpo, duke parë se çfarë po ndodhte në vendin e tij, ai nuk ndiente qetësi. Në heshtje nisi të vepronte. Edhe pse ende nuk i kishte mbushur 20 vjet, bie në kontakt me Ismet Jasharin.

Më 28 korrik 1998, pa zhurmë dhe pa rënë në sy, Kenani mbërrin në qytetin Bajram Curri të Shqipërisë, ku fillojnë fazën e stërvitjeve ushtarake. Më pas, së bashku futen të armatosur në Junik. Përveç kësaj, ata furnizonin me armë edhe luftëtarë të tjerë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Për shkak të disa obligimeve në vendin e punës, Kenani kthehet përkohësisht në Gjenevë. Ai takon drejtorin e ndërmarrjes ku punonte dhe, pa hyrë në hollësi, i thotë se duhet ta ndërpresë përkohësisht punën. Edhe pse shumë i ri, ai ishte jashtëzakonisht i shkathët dhe i vendosur. Shumë shpejt rikthehet në bazat ushtarake të UÇK-së në Kalimash dhe Babinë të Shqipërisë.

Kenani takon eprorët e karrierës, Gëzim Hazrollin dhe Enver Rrustemin, dhe nën udhëheqjen e tyre mëson njohuritë bazike dhe të domosdoshme ushtarake.

Më 27 nëntor 1998, së bashku me 140 bashkëluftëtarë të tjerë, edhe pse bora ishte mbi një metër dhe moti tepër i ftohtë, në stil skifterësh kalojnë malin e Pashtrikut. Pas 60 orësh ecjeje me armë mbi supe, në agimin e 30 nëntorit 1998, pa u diktuar nga forcat armike, arrijnë në vendin e quajtur Bërshanc të Suharekës.

Oficerët e UÇK-së, Osman Fondaj dhe Xhemë Karaxha, që në kontaktin e parë me Kenanin vërejnë seriozitetin dhe përgatitjen e tij të mirë fizike.

Ata vendosin që Kenani të veprojë në kuadër të Policisë Ushtarake në Kasterc, ku ndodhej Brigada 123 e Zonës Operative të Pashtrikut. Edhe sot banorët e këtij lokaliteti e kujtojnë me emocione humanizmin e Kenanit. Ai, me mjete vetanake, shumë herë kishte siguruar ushqime dhe veshmbathje për familje të shumta.

Madje, Kenan Halimi kishte krijuar një miqësi të veçantë dhe vëllazërore me Ilaz Bytyçin, në familjen e të cilit ishte strehuar gjatë kohës së luftës. Familja Bytyçi u bë për Kenanin jo vetëm strehë sigurie, por edhe vatër ngrohtësie, dashurie dhe përkujdesjeje njerëzore. Ata u kujdesën për të me përkushtim të rrallë, sikur ta kishin djalin e tyre. Për këtë humanizëm dhe bujari shqiptare, familja Halimi do t’u mbetet përjetësisht mirënjohëse familjes Bytyçi.

Kenani kontribuonte kudo që e kërkonte nevoja dhe fronti i luftës. Ai, së bashku me Mejdi Xhaferin dhe Astrit Alajn nga Drenoci i Deçanit, kalojnë në Togun e Tretë vëzhgues të Njësitit Diversant “Kitërrat”, një ndër njësitet më të guximshme dhe operative të UÇK-së, që udhëhiqej nga Blerim Kuçi.

Njësiti ku vepronte Kenan Halimi ndërmori aksione të suksesshme luftarake kundër forcave okupatore serbe në fshatrat Studençan, Semetisht, Dobërdolan, Samadrexhë dhe Peçan të Suharekës.

Kenani ishte tronditur thellë kur, në dyluftim me forcat armike, në altarin e lirisë ra bashkëluftëtari i tij, Mejdi Xhaferi nga Mirosala e Ferizajt. Gjatë kësaj beteje të ashpër, që kishte zgjatur rreth tetë orë, këta djem trima i kishin shkaktuar humbje të mëdha armikut dhe kishin dëshmuar trimëri të jashtëzakonshme.

Njësiti “Kitërrat”, ku vepronte Kenani, nga dita në ditë shënonte fitore të reja. Më 12 qershor 1999, ushtarët e këtij formacioni të dalluar nga Peçani kalojnë në qytetin e Suharekës.

Të nesërmen, të vendosur që triumfi të ndodhte, ata u sjellin debakël forcave serbe të vendosura në Stacionin Policor të Suharekës.

Në mëngjesin e 13 qershorit 1999, mbi çatinë e ndërtesës së stacionit të policisë në Suharekë valoi Flamuri i Arbrit me shqiponjën dykrenare.

Armiku, duke parë se kishte humbur luftën, gjatë tërheqjes nisi të godiste popullatën civile. Luftëtari Kenan Halimi, që nuk njihte frikën, duke u dalë në ndihmë qytetarëve të paarmatosur e duarthatë, në përballje me forcat armike goditet nga një plumb dhe bie heroikisht, për të mbetur i pavdekshëm në kujtesën e popullit të tij.

Kenani nga qytetarët e Suharekës kujtohet me pietet dhe krenari. Në shenjë nderimi, shumë familje suharekase ua kanë vënë fëmijëve emrin e heroit Kenan Halimi.

Po ashtu, në parkun e qytetit është vendosur  një pllakë përkujtimore dedikuar këtij ushtari trim, që nderoi jo vetëm Suharekën, por mbarë Kosovën.

Heroi Kenan Halimi, që vërtet meriton të kujtohet dhe të nderohet përjetësisht, është nderuar edhe nga anamoravasit. Shkolla e fshatit në Skifteraj, ku Kenani lindi dhe kreu shkollimin fillor, mban emrin e tij.

Një ngjarje tjetër që tubon të rinjtë e Republikës së Kosovës është edhe turniri tradicional i futbollit “Kenan Halimi”. Ndërkaq, familja Halimi, me vetiniciativë dhe në nderim të birit të saj, në vitin 2023 themeloi shoqatën bamirëse “Kenan Halimi”, e cila është në shërbim të familjeve me gjendje të rëndë ekonomike dhe sociale.

Në vazhdën e nderimeve për figurën e tij, më 13 qershor të këtij viti, në oborrin e shkollës në Skifteraj që mban emrin e këtij të riu çlirimtar, do të ngrihet busti i tij – kontribut i qytetarëve të Vitisë.

Në kujtim të dëshmorit Halimi dhe të dëshmorëve të tjerë, një fjalë rasti mbajti edhe poeti dhe publicisti Avni Azizi.

Azizi, si një nga luftëtarët e parë të UÇK-së, nga rajoni i Anamoravës, bëri edhe një vështrim historik të ngjarjeve të zhvilluara në trojet shqiptare. Ai u përqendrua posaçërisht në themelimin e celulave të para të UÇK-së dhe përgatitjet ushtarake në Shqipëri në fillim të viteve ’90.

Ky manifestim u pasurua edhe me promovimin e librit të prof. dr. Xhevat Hasani, “S’ka dhe s’mund të ketë komb kosovar”.   Autori, para të pranishmëve, tha se hartimi i këtij libri i kishte marrë shumë kohë, pasi kishte hulumtuar dokumente të shumta, duke ardhur në përfundimin se promovimi i nocionit të “kombit kosovar” është qëllimkeq, sepse dëmton përpjekjet shekullore të shqiptarëve për bashkim kombëtar.

Autori, para të pranishmëve, tha se hartimi i këtij libri i kishte marrë shumë kohë, pasi kishte hulumtuar dokumente të shumta, duke ardhur në përfundimin se promovimi i nocionit të “kombit kosovar” është qëllimkeq, sepse dëmton përpjekjet shekullore të shqiptarëve për bashkim kombëtar.

Gjatë këtij manifestimi përkujtimor, zonja Nerxhivane Sejdiu-Ferati lexoi poemën “Vëllai im”, kushtuar heroit të kombit Kenan Halimi.

Ndërkaq, grupi i solistëve “Hareja” nga Gjeneva interpretoi këngën “Mora fjalë”, kushtuar legjendarit Adem Jashari. Interpretimi u prit me duartrokitje frenetike nga të gjithë të pranishmit.

Aktori Blerim Bunjaku recitoi poezinë “Bijtë e humbur”, kushtuar të gjithë atyre që armiku i masakroi dhe i la pa varre.

Në kuadër të kësaj akademie u prezantua edhe jeta dhe vepra e dëshmorit Njiazi Azemi. Nëpërmjet emocionesh dhe dhimbjeje, rrugëtimin jetësor të Njiaziut e rrëfeu vëllai i tij, Avni Azemi.

Në diskutimin e tij të shkurtër, por përmbajtjesor, ai tha:
“Ne humbëm anëtarin më të devotshëm të familjes, por fituam zemrat e të gjithë shqiptarëve.”

Avniu rikujtoi edhe thënien lapidare të heroit Njiazi Azemi:
“Më mirë në varr dhe në kujtesën e përjetshme të popullit, sesa i robëruar dhe i turpëruar nga armiku.”

Në këtë solemnitet morën pjesë edhe nëna e dëshmorit Kenan Halimi, si dhe familja e gjerë Halimi. Madje, Jakup Halimi, sot në moshë të shtyrë, evokoi kujtime nga koha e vuajtjeve në burgjet jugosllave.

Në fund, falë zemërgjerësisë së nënave dhe motrave shqiptare, u shtrua edhe sofra me ushqime tradicionale shqiptare. Me këtë rast, pjesëmarrësit bashkëbiseduan mbi sfidat dhe problemet e përditshme të jetës në mërgim.

ARIF EJUPI

Kjo skuadër, e njohur si një vatër suksesi dhe integrimi, këtë vit shënon 28-vjetorin e themelimit.
E lindur në rrethana të vështira historike, ajo është fryt i përkushtimit të të rinjve nga Kosova, të cilët u detyruan të marrin rrugët e mërgimit drejt vendeve të Evropës e deri në Zelandë të Re, si pasojë e dhunës dhe krimeve të regjimit të Millosheviqit.

Megjithatë, edhe në mërgim, shqiptarët nuk e humbën pasionin për sportin.
Ata e kthyen atë në forcë veprimi, duke themeluar klube futbolli dhe shoqata sportive, të cilat u shndërruan jo vetëm në hapësira garash, por edhe në ura të fuqishme integrimi.

Klubi Futbollistik “Kosova” e Gjenevës, aktualisht anëtar i Ligës së Dytë Regjionale të Gjenevës, u themelua gjatë viteve ’90 nga vëllezërit Besim dhe Burim Jahiu.
Ndërkohë, atyre iu bashkuan Fadil Haliti, Halil Rrahmani, Hysen Bilalli, Nexhat Xhimshiti – Xhimi, Reshat Kamberi, Bujar Ahmeti, Behxhet Rexha, Samet Mjaku e të tjerë.

Skuadra u regjistrua zyrtarisht në ACGF më 1998, duke i filluar garat në të ashtuquajturën Ligë të V-të, të Republikës dhe Kantonit të Gjenevës.

Përveç të rinjve shqiptarë, Klubi Futbollistik “Kosova” e Gjenevës ka tubuar dhe vazhdon të tubojë në radhët e veta edhe talent të komuniteteve të tjera.
Pjesë e këtij ekipi të suksesshëm kanë qenë edhe lojtarë si Alex Tekumo, qendërsulmues i spikatur nga Kongo, i cili më parë pati luajtur në skuadrën e njohur spanjolle “FC Valencia”, si dhe portieri Antonio Di Marco, me origjinë italiane.

Meritor i veçantë për këto arritje është Besim Jahiu, i cili në rolin e Presidentit të klubit, por edhe si lojtar aktiv, arriti të sjellë në skuadër futbollistë me përvojë dhe emër nga hapësirat shqiptare dhe më gjerë.

Ndër ta dallohej Fadil Haliti, i cili kishte luajtur si mesfushor standard te klubi kroat FC Shibenik, anëtar i Ligës së Dytë të ish-Jugosllavisë (Grupi i Perëndimit).

Po ashtu, kontribut të rëndësishëm dha edhe Bujar Latifi, ish-lojtar i KF Shkëndija të Tetovës, anëtare e Superligës së Maqedonisë së Veriut, e më vonë edhe FC Concordia të Zvicrës.

Një tjetër emër i respektuar ishte edhe Hysen Bilalli, dikur qendërmbrojtës i pakalueshëm i Agromoravës dhe KF Borci, klub që më vonë u njoh si KF Ferizaj, sot anëtar i Superligës së Republikës së Kosovës.

Në fillim të viteve ’90, ky futbollist me përgatitje të jashtëzakonshme fizike ka luajtur edhe për disa skuadra të kantonit Vaud në Zvicër, si FC Saint-Légier, FC Forward-Morges dhe US Terre-Sainte .
Paraqitjet e tij të rregullta dhe loja cilësore në këto ekipe i mundësuan jo vetëm afirmim sportiv, por edhe rregullimin e dokumentacionit dhe qëndrimin e përhershëm në Zvicër.

Përforcim i madh për skuadrën FC Kosova të Gjenevës në atë kohë konsiderohen edhe vëllezërit Armend dhe Arben Selmani, sulmues të spikatur.
Veçanërisht Armend Selmani u dallua me paraqitjet e tij, duke luajtur me sukses edhe për Étoile Carouge FC, klub i njohur i Gjenevës që garon në Challenge League të Zvicrës.

Me fanellën e FC Kosova të Gjenevës debutuan gjithashtu një varg futbollistësh që lanë gjurmë në formimin dhe forcimin e skuadrës.
Ndër ta veçohet qendërsulmuesi efikas Halil Rrahmani, i njohur për instinktin e tij të golit dhe prezencën e përhershme në zonën kundërshtare.

Në portë u dalluan portierët shtatgjatë dhe të sigurt Reshat Kamberi dhe Bujar Ahmeti, të cilët i dhanë skuadrës stabilitet dhe besim në repartin defensiv.

Ndërkaq, në mbrojtje spikatën lojtarë me perspektivë dhe përvojë si Nexhat Xhymshiti – Xhimi, Behxhet Rexha dhe Samet Mjaku, të cilët formuan një linjë solide dhe të organizuar.
Kjo mbrojtje u plotësua me treshen e vëllezërve Bajrami, loja e të cilëve u ndërthur në mënyrë të shkëlqyer me futbollistët e ardhur, duke krijuar një harmoni të admirueshme në fushë.

Ngjitja e shpejtë dhe dominimi në ligat rajonale

FC Kosova e Gjenevës, pa konkurrencë serioze, arrin shumë shpejt të ngjitet një rang më lart në garat rajonale.
E përbërë nga lojtarë cilësorë dhe të përgatitur, skuadra i mposht kundërshtarët një nga një, me rezultate të thella dhe bindëse.

Si lider i grupit, kampionatin vijues e nis në Ligën e Katërt Rajonale të Gjenevës, ku vazhdon të dëshmojë superioritet të plotë.
Jo vetëm në terrenin vendas, por edhe si mysafire, kjo skuadër gjunjëzon rivalët e saj, duke imponuar ritmin dhe stilin e lojës.

Qendërsulmuesi Halil Rrahmani, si figurë kyçe e repartit të sulmit në këtë periudhë, pothuajse në çdo ndeshje tregohet vendimtar duke shënuar nga pozita të ndryshme dhe, në fund të kampionatit, renditet si golashënuesi më i mirë i skuadrës dhe i gjithë grupit.

Pa hasur pengesa, në sezonin 1999–2000, FC Kosova e Gjenevës siguron hyrjen në Ligën e Tretë Rajonale të kantonit të Gjenevës.
Edhe në këtë nivel, skuadra demonstron lojë të bukur dhe efikase, duke grumbulluar numrin maksimal të pikëve.
Epërsia e krijuar dy deri në tri javë para përfundimit të kampionatit ua siguron matematikisht titullin dhe ngjitjen e radhës.

Në fund të gushtit të vitit 2000, tashmë FC Kosova është anëtare e Ligës së Dytë Rajonale të Gjenevës.
Skuadra, e përbërë kryesisht nga lojtarë shqiptarë, nis garat me dymbëdhjetë ekipet më të mira të këtij kantoni.

Mbështetja e komunitetit – shtyllë e suksesit

Sukseset e këtyre djemve të përkushtuar shoqërohen me përkrahje të fuqishme nga bashkatdhetarët.
Për skuadrën e zemrës nuk kursejnë asgjë afaristët shqiptarë që prej vitesh veprojnë në Gjenevë, duke kontribuar financiarisht dhe moralisht.

Po ashtu, nga ndeshja në ndeshje shumëfishohet numri i tifozëve.
Ata, si lojtari i dymbëdhjetë i skuadrës, nën tingujt e daulles dhe zurlës, krijojnë një atmosferë të vërtetë festive në stadiumet e shumta të kantonit të Gjenevës, duke e kthyer çdo ndeshje në një manifestim të krenarisë dhe identitetit.

Kulmi i suksesit dhe sfidat e vazhdimësisë

FC Kosova e Gjenevës arrin kulmin e suksesit dhe krijon emër të respektuar në Ligën e Dytë Rajonale të Gjenevës.
Përveç paraqitjeve të shkëlqyera në kampionat, futbollistët e saj pesë herë arrijnë të luajnë në finalen e Kupës së Gjenevës, një arritje që dëshmon nivelin dhe qëndrueshmërinë e kësaj skuadre.

Këta lojtarë, së bashku me bashkëlojtarët e tjerë shqiptarë, me të drejtë mund të konsiderohen si një gjeneratë që la gjurmë të pashlyeshme në futbollin gjenevas dhe e bëri krenare mërgatën shqiptare.

Sikurse çdo skuadër tjetër, edhe FC Kosova e Gjenevës ka kaluar nëpër momente krizash.
Megjithatë, ato u tejkaluan falë angazhimit të ish-futbollistëve veteranë si Fadil Haliti, Hysen Bilalli dhe Bujar Latifi, të cilët morën drejtimin e skuadrës në cilësinë e trajnerëve.
Ata ruajtën bërthamën e ekipit dhe e forcuan atë me elemente të reja cilësore.

Në këtë periudhë u angazhuan futbollistë të talentuar si Burim Terziu nga FC Drita e Gjilanit, Asmir Zeneli nga FC Meyrin, mbrojtësit perspektivë Liridon Heta dhe Liridon Imeri, mesfushorët Armend Zatriqi e Përparim Emerllahu, si dhe sulmuesit Alban Osmani e Ibrahim Fazlija.

Skuadra ruajti një formë stabile në Ligën e Dytë Rajonale të Gjenevës, ku garoi me sukses për plot 15 vjet – një dëshmi e qëndrueshmërisë dhe organizimit të mirë.

Në vitin 2013, trajnerët Haliti, Bilalli dhe Latifi, nga dëshira për t’u krijuar hapësirë të rinjve, kaluan te veteranët, duke ia lënë vendin trajnerit nga Lezha, Durim Lika.
Në këtë fazë, klubi përfitoi edhe nga përvoja e lojtarëve profesionistë nga Superliga e Shqipërisë, si Florian Braho, Klodian Asllani dhe Elton Lika.

Florian Braho kishte një karrierë të pasur, duke luajtur për KF Luftëtari të Gjirokastrës, KF Kastrioti të Krujës dhe KF Partizani të Tiranës.
Ndërsa, Klodian Asllani ishte pjesë e KF Dinamo të Tiranës gjatë viteve 2005–2007.
Elton Lika, vëllai i trajnerit, kishte luajtur për KF Besëlidhja të Lezhës dhe KF Skënderbeu të Korçës.

Megjithatë, viti 2015 shënon një nga periudhat më të vështira për FC Kosova e Gjenevës, pas një qëndrimi të gjatë dhe të suksesshëm, largohet nga Liga e Dytë Rajonale.

Rikthimi pas rënies – organizim, vizion dhe sukses

Pavarësisht dëshpërimit që shkaktoi rënia në një rang më të ulët garash, FC Kosova e Gjenevës reagoi shpejt dhe me vendosmëri, duke konsoliduar radhët dhe duke rikthyer besimin te simpatizuesit e saj.

Rënia natyrisht shkaktoi pakënaqësi tek tifozët dhe komuniteti, por vëllezërit Salihu – sipërmarrës të suksesshëm – së bashku me Qamil Sejdiun dhe një grup bashkëpunëtorësh ndërmorën hapa konkretë për rikthimin e klubit në nivelin e mëparshëm.
Një ndër nevojat më urgjente ishte angazhimi i një trajneri profesionist.

Kjo detyrë iu besua profesorit të Edukatës Fizike nga Kosova, Musa Selimi.
Ardhja e tij në klub ngjalli shpresë për ringritje dhe rezultate pozitive, dhe kjo pritje nuk vonoi të konkretizohej.
Brenda një viti, në 2016, FC Kosova rikthehet në Ligën e Dytë Rajonale të Gjenevës, ku vazhdon të garojë edhe sot.

Megjithatë, pas emërimit të z. Selimi në detyrën e Dekanit të Fakultetit të Edukimit Fizik dhe Sportit në Universitetin e Prishtinës, pozita e trajnerit mbeti sërish sfidë për klubin.

Në këtë situatë, përgjegjësinë e drejtimit të ekipit e mori MA. Sokol Salihu, ish-futbollist i klubit dhe njëherësh lojtar i Étoile Carouge FC.
Kurse me ekipin e dytë u angazhua Abaz Nivokazi, ndërsa me juniorët u mor lojtari Anton Grisha, i ardhur nga FC Tërbuni i Pukës, i cili njëkohësisht ishte edhe pjesë standarde e ekipit të parë.

Veteranët e skuadrës udhëhiqeshin nga ish-lojtari i njohur i klubit, Halil Rrahmani, duke ruajtur kështu lidhjen mes brezave dhe traditën e ekipit.

Në këtë periudhë, skuadra kishte në përbërje futbollistë të talentuar si Mërgim Osmani, ish-portier i FC Grand-Lancy, Erion Hoti, Blendim Gashi (i ardhur nga FC Drita-Gjilan) dhe Liridon Bajrami, ish-lojtar i FC Shkupi.

Formë të jashtëzakonshme tregoi edhe sulmuesi Arben Selmani, i cili në atë kohë mbante epitetin e golashënuesit më të mirë të skuadrës.
Ndërkohë, një talent i ri si Erdi Rexhepi, ndonëse vetëm 16 vjeç, tërhoqi vëmendjen me paraqitjet e tij të shkëlqyera dhe premtuese.

Kur skuadra u ballafaqua me mungesë mjetesh dhe me rrezikun për shuarje të aktivitetit, në skenë u shfaq sipërmarrësi i suksesshëm Halil Rrahmani.

Ai, si një nga themeluesit e klubit dhe lojtar i dalluar përgjatë dy dekadave, prej vitit 2018 e deri në vitin 2024, në cilësinë e Presidentit të skuadrës, së bashku me shumë donatorë të tjerë shqiptarë, e mbajtën skuadrën stabile dhe me rol të rëndësishëm në Ligën e Dytë Rajonale të Gjenevës.

Në asnjë mënyrë nuk duhet harruar edhe qendërsulmuesi i mirënjohur Drilon A. Paçarizi, i cili, përveç FC Kosova të Gjenevës, luajti edhe për skuadra të njohura zvicerane si FC Étoile Carouge, FC Locarno, FC Lugano dhe FC Le Mont.

Paçarizi, si golashënuesi më i suksesshëm i FC Lugano-s, kontribuoi që kjo skuadër tiçineze, pas 13 vjetësh, të rikthehej më 2015 në elitën e futbollit zviceran.

FC Kosova e Gjenevës aktualisht udhëhiqet nga zoti Fisnik Buci në cilësinë e Presidentit, si dhe nga dy zëvendëspresidentët, Burim Jahiu dhe Petrit Ramiqi. Në skuadër mbretëron një frymë e mirë bashkëpunimi dhe tolerance.

Falë këtyre elementeve, si kusht për suksese të reja, afaristë të suksesshëm në Gjenevë e mbështesin pa kursim klubin me donacione.
FC Kosova e Gjenevës ka futbollistë të shkëlqyeshëm; veçmas bie në sy qendërsulmuesi Festim Rrahmani, i cili më herët pati luajtur në FC Stade Nyonnais të Nyonit.
Ai disa herë është shpallur golashënuesi më i mirë i Ligës së Dytë Rajonale të Republikës dhe Kantonit të Gjenevës.

FC Kosova e Gjenevës meriton përkrahjen tonë të parezervë në ndeshjen finale të Supërkupës së Kosovës, e cila do të zhvillohet më 9 maj 2026 kundër skuadrës së Prishtinës, në të cilën dikur luajtën yje të futbollit si Fadil Vokrri, Kujtim Shala, Fadil Muriqi, Favzi Rama, Faton Domi, Isa Sadriu, Agim Cana etj.

Ndeshja luhet në Stade des Arbères, Meyrin, të Gjenevës dhe fillon në ora 16:00.

ARIF EJUPI

Dygjuhësia përbën një fenomen kompleks gjuhësor, kognitiv dhe social, i cili në kontekstin e migrimit merr një rëndësi të veçantë. Në rastin e fëmijëve shqiptarë që rriten dhe shkollohen në Zvicër, bashkëjetesa e gjuhës amtare (shqipes) me gjuhën e shkollës paraqet jo vetëm një realitet të përditshëm, por edhe një potencial të rëndësishëm zhvillimor.

Në diskursin publik dhe në praktikën familjare vazhdojnë të jenë të pranishme dilema lidhur me rolin e gjuhës amtare në zhvillimin gjuhësor dhe arsimor të fëmijës. Një pjesë e prindërve, të udhëhequr nga shqetësimi për integrimin e suksesshëm të fëmijëve të tyre në sistemin arsimor të vendit pritës, priren të reduktojnë përdorimin e shqipes në familje, sidomos pas fillimit të shkollimit formal. Kjo qasje mbështetet shpesh në supozimin se përdorimi i dy gjuhëve mund të shkaktojë konfuzion ose vonesa në përvetësimin e gjuhës së shkollës.

Megjithatë, hulumtimet bashkëkohore në fushën e dygjuhësisë dëshmojnë qartë se këto shqetësime nuk gjejnë mbështetje shkencore. Përkundrazi, studimet tregojnë se zhvillimi i qëndrueshëm i gjuhës amtare kontribuon në mënyrë të drejtpërdrejtë në përvetësimin më të suksesshëm të gjuhës së dytë dhe në arritjet e përgjithshme shkollore.

Në këtë drejtim, punimet e albanologut zviceran Basil Schader theksojnë rolin e rëndësishëm të mësimit plotësues të gjuhës amtare. Sipas tij, ky lloj mësimi nuk ndikon vetëm në forcimin e kompetencës gjuhësore në shqip, por edhe në zhvillimin e aftësive të të nxënit dhe në përmirësimin e performancës në gjuhën e shkollës, përkatësisht në gjermanishte. Nxënësit që ndjekin mësimin plotësues tregojnë, mesatarisht, rezultate më të mira në lëndët gjuhësore, duke dëshmuar për ekzistencën e transferit pozitiv ndërgjuhësor.

Nga pikëpamja teorike, dygjuhësia përkufizohet si aftësia për të përdorur dy gjuhë në mënyrë funksionale, pa qenë e domosdoshme një kompetencë e barabartë në të dyja sistemet gjuhësore (J. B. Marcellesi). Ky përkufizim thekson karakterin dinamik dhe situatat e përdorimit të gjuhëve në kontekste të ndryshme komunikative.

Një ndarje e rëndësishme konceptuale në studimet mbi dygjuhësinë është ajo ndërmjet dygjuhësisë shtuese dhe asaj zvogëluese, e zhvilluar ndër të tjerë nga Laurent Gajo. Dygjuhësia shtuese nënkupton një proces në të cilin gjuha e dytë ndërtohet mbi bazën e një gjuhe amtare të zhvilluar mirë, duke e pasuruar repertorin gjuhësor të individit. Në të kundërt, dygjuhësia zvogëluese karakterizohet nga zëvendësimi gradual i gjuhës amtare nga gjuha dominante e mjedisit, çka shpesh rezulton në humbje të kompetencës në gjuhën e parë.

Në kontekstin e fëmijëve shqiptarë në Zvicër, vihet re shpesh një prirje drejt dygjuhësisë zvogëluese, e shkaktuar nga mungesa e përdorimit sistematik të shqipes në familje dhe nga mungesa e institucionalizimit të saj në arsimin formal. Kjo situatë nuk sjell vetëm reduktim të kompetencës gjuhësore, por ndikon gjithashtu në dobësimin e lidhjeve me identitetin kulturor dhe në kufizimin e potencialit për zhvillimin e një dygjuhësie të qëndrueshme.

Në kontekstin zviceran, studimet mbi komunitetin shqiptar kanë evidentuar sfida të veçanta në ruajtjen e gjuhës amtare, sidomos në brezin e dytë dhe të tretë. Hulumtimet tregojnë se përdorimi i shqipes në familje bie ndjeshëm me kalimin e kohës, ndërkohë që roli i shkollave të mësimit plotësues mbetet vendimtar për ruajtjen dhe zhvillimin e saj (Basil Schader, 2012; Fibbi & Wanner, 2009). Në këtë kuadër, dygjuhësia e qëndrueshme kërkon jo vetëm përfshirjen e familjes, por edhe mbështetje institucionale të vazhdueshme.

Nga perspektiva e zhvillimit kognitiv, studimet në neuroshkencë dhe psikologji gjuhësore kanë treguar se ekspozimi ndaj dy gjuhëve stimulon procese të avancuara mendore, si fleksibiliteti kognitiv, kontrolli ekzekutiv dhe aftësia për zgjidhjen e problemeve. Fenomene të tilla si alternimi i kodit (code-switching) nuk duhet të interpretohen si shenja të mungesës së kompetencës, por si tregues të një sistemi gjuhësor dinamik dhe funksional.

Në aspektin praktik, literatura shkencore sugjeron disa modele efektive për edukimin dygjuhësh në familje, si modeli “një prind – një gjuhë”, përdorimi i gjuhës amtare në mjedisin familjar dhe ndërtimi gradual i kompetencës në gjuhën e dytë (François Grosjean). Këto modele synojnë krijimin e një mjedisi të qëndrueshëm dhe të pasur gjuhësor, i cili mbështet zhvillimin paralel të të dy gjuhëve.

Përfitimet e dygjuhësisë nuk kufizohen vetëm në aspektin gjuhësor. Ato përfshijnë dimensione të gjera kognitive, sociale dhe kulturore, duke kontribuar në formimin e individëve më të hapur, më të adaptueshëm dhe më të përgatitur për një shoqëri gjithnjë e më shumë ndërkulturore. Në këtë kuadër, edhe Këshilli i Evropës e konsideron shumë gjuhësinë si një kompetencë kyçe për qytetarinë demokratike dhe për pjesëmarrjen aktive në shoqëri.

Studime sociologjike mbi migracionin në Zvicër kanë treguar se ruajtja e gjuhës dhe kulturës së origjinës nuk bie ndesh me procesin e integrimit, por përkundrazi mund ta mbështesë atë, duke forcuar vetëbesimin dhe identitetin e fëmijëve (Fibbi, Kaya, & Piguet, 2003).

Në përfundim, ruajtja dhe zhvillimi i gjuhës amtare nuk duhet të shihet si pengesë për integrimin, por si një faktor mbështetës për suksesin arsimor dhe zhvillimin e gjithanshëm të fëmijës. Promovimi i dygjuhësisë së qëndrueshme kërkon bashkëpunim të ngushtë ndërmjet familjes dhe institucioneve arsimore, si dhe një vetëdije të rritur për vlerat që ajo bart në planin individual dhe shoqëror.

Gjenevë, 30.04. 2026       Nexhmije Mehmetaj

Referencat : duke përfshirë burime specifike për shqiptarët në Zvicër:

Bialystok, E. (2001). Bilingualism in development: Language, literacy, and cognition. Cambridge University Press.

Council of Europe. (2001). Common European Framework of Reference for Languages: Learning, teaching, assessment. Cambridge University Press.

Cummins, J. (2000). Language, power and pedagogy: Bilingual children in the crossfire. Multilingual Matters.

Fibbi, R., Kaya, B., & Piguet, E. (2003). Le passeport ou le diplôme? Étude des discriminations à l’embauche des jeunes issus de la migration en Suisse. Forum suisse pour l’étude des migrations et de la population.

Fibbi, R., & Wanner, P. (2009). Les deuxièmes générations en Suisse: profils et parcours. Seismo.

Fishman, J. A. (1991). Reversing language shift. Multilingual Matters.

Gajo, L. (2001). Immersion, bilinguisme et interaction en classe. Didier.

Grosjean, F. (2010). Bilingual: Life and reality. Harvard University Press.

Marcellesi, J. B. (1980). Le bilinguisme. Presses Universitaires de France.

Schader, B. (2006). Unterricht in heimatlicher Sprache und Kultur (HSK). Bildungsdirektion des Kantons Zürich.

Schader, B. (2012). Albanischsprachige Kinder und Jugendliche in der Schweiz: Hintergründe und schulische Perspektiven. Bildungsdirektion des Kantons Zürich.

Wanner, P., Fibbi, R., & Haug, W. (2005). Migrants and their descendants in Switzerland. Federal Statistical Office.

Intervistë kulturore

Në universin e muzikës klasike, ku çdo tingull kërkon disiplinë, ndjeshmëri dhe shpirt artisti, sopranoja shqiptare Fjolla Iseini përfaqëson një zë të ri që po afirmohet me finesë dhe përkushtim. E lindur në Shkup dhe e lidhur me muzikën që në fëmijëri, ajo e ka ndërtuar rrugëtimin e saj artistik hap pas hapi, nga skenat e festivaleve për fëmijë e deri te interpretimet në skenën operistike.

Me një formim të qëndrueshëm profesional në fushën e kantos dhe me përvojë në Operën dhe Baletin e Maqedonisë, Fjolla Iseini i përket atij brezi artistësh që e shohin artin si një mision të vazhdueshëm kërkimi dhe përkushtimi. Sot ajo jeton dhe vepron në Zvicër, ku përveç aktivitetit artistik, kontribuon edhe në edukimin muzikor të brezit të ri, duke e ndarë pasionin e saj për muzikën me nxënësit.

Rrugëtimi i saj nuk ndalet vetëm në skenë: ai vazhdon edhe në fushën akademike, ku ajo po përmbyll studimet e doktoratës në teknikën vokale, duke thelluar më tej kërkimin mbi artin e këndimit. Në këtë bisedë, sopranoja Fjolla Iseini ndan me ne kujtimet e fillimeve, sfidat e skenës operistike, përvojën e jetës artistike në diasporë dhe vizionin për të ardhmen e saj në muzikën klasike.

Fillimet dhe zbulimi i talentit

NM: Fjolla, ju keni filluar rrugëtimin artistik që në moshën pesëvjeçare. Si e kujtoni kontaktin tuaj të parë me muzikën dhe skenën?

FI: Që në moshë të vogël e kam adhuruar këngën. Në shtëpi isha një fëmijë i hareshëm; luaja dhe këndoja vazhdimisht, madje merrja telekomandën dhe e improvizoja si të ishte mikrofon.

Rrugëtimi im artistik nisi shumë herët. Talenti im u vu re që në moshën 3-vjeçare, kur një ditë, teksa isha me prindërit në një lokal, papritur mora mikrofonin e këngëtarit Selami Kolonja — një emër i njohur për të gjithë sot — i cili më vonë u bë edhe profesori im i solfexhos gjatë studimeve Bachelor. Aty këndova këngën “A vritet pafajësia” të Leonora Jakupi.

Ai mbeti i habitur se si një fëmijë kaq i vogël mund të interpretonte një këngë të tillë dhe iu drejtua prindërve të mi duke u thënë: “Vajza juaj ka talent, mos ia ndalni rrugën, por filloni që tani ta mbështesni.” Ky moment shënoi hapin e parë të rëndësishëm, kur familja ime vendosi të më orientojë drejt muzikës.

NM : Cilat kanë qenë kujtimet dhe emocionet nga festivalet e para për fëmijë ku morët pjesë ?

FI: Në moshën 5-vjeçare mora pjesë në festivalin për fëmijë “Cicërimat e para”, që organizohej në qytetin tim, në Gostivar. Aty u njoha për herë të parë me skenën. Interpretoja një këngë shumë të bukur për fëmijë, “Babi, a më dëgjon?”, me të cilën u shpërbleva me çmimin e parë nga juria profesionale. Që nga ai moment, skena u bë si shtëpia ime e dytë — aty filloi gjithçka.

Çdo festival ku kam marrë pjesë ka pasur rëndësinë e vet, por kujtimet më të bukura lidhen me miqësitë dhe përjetimet me këngëtarët e vegjël. Shkëmbenim ide, flisnim për mënyrën se si do të paraqitemi, si do të këndonim dhe cila këngë do të dilte më e bukur. Natyrisht, momenti më emocionues ishte gjithmonë fundi, kur ndaheshin çmimet. Gëzimi ishte i papërshkrueshëm sa herë që përmendej emri im si fituese e ndonjë çmimi.

NM: Sa ndikim pati familja në zbulimin dhe zhvillimin e talentit tuaj muzikor?

FI : Familja ime nuk i përkiste fushës së muzikës. Nëna ime ishte mësuese e ciklit të ulët fillor, ndërsa babai ekonomist. Unë isha e vetmja në familje që ndoqa këtë profesion. Tek unë, muzika ishte diçka e lindur, një dhunti natyrore që erdhi vetvetiu dhe që më pas e përforcova me shumë punë dhe përkushtim.

Megjithatë, familja ime pati një rol shumë të rëndësishëm në zhvillimin tim. Ata më mbështetën vazhdimisht dhe më inkurajuan të ec përpara, të dal në skenë, të këndoj dhe të ndjek shkollën e muzikës. Ishin një mbështetje e fortë dhe nuk më lanë kurrë të mbetem prapa.

Ajo që ishte më interesante ishte se, kur merrnim pjesë në festivale, shpesh na pyesnin nga e kishim trashëguar talentin. Shumë konkurrentë përgjigjeshin se e kishin nga nëna apo babai, ndërsa unë gjithmonë thosha se nuk e kisha trashëguar nga askush — isha e vetmja në familjen time që merresha me muzikë.

Formimi muzikor

NM :Studimet e para i keni filluar në drejtimin e pianos në Gostivar. Si ndikoi studimi i pianos në formimin tuaj si këngëtare lirike?

FI: Studimet e mia të para i nisa në drejtimin e pianos, edhe pse dëshira ime fillestare ishte të studioja flautin. Megjithatë, duke qenë se qyteti im, Gostivari, është relativisht i vogël dhe me një interesim më të kufizuar për muzikën klasike, nuk pata mundësi ta ndjek atë instrument. Në atë kohë, ofroheshin vetëm piano dhe solfezh, kështu që vendosa të filloj me pianon.

Ky instrument rezultoi të ishte një bazë shumë e rëndësishme për formimin tim muzikor. Studimi i pianos më ndihmoi jashtëzakonisht shumë në zhvillimin e dëgjimit muzikor, ndjeshmërisë artistike dhe kontrollit të intonacionit, duke ndikuar drejtpërdrejt në përgatitjen time si këngëtare lirike në vitet në vijim.

NM: Ju jeni vlerësuar me shumë çmime në konkurrencën kombëtare dhe ndërkombëtare. Cili prej tyre ka qenë më domethënës për ju?

FI: Vlerësimet kanë qenë të shumta. Në pothuajse çdo garë apo festival ku kam marrë pjesë, kam arritur të shpërblehem me ndonjë çmim. Që në fëmijëri kam qenë shumë këmbëngulëse dhe ambicioze; shkoja në festivale me dëshirë dhe bindje se do të kthehesha me një çmim — dhe shpesh ia dilja. Në ato gara kishte shumë fëmijë të talentuar, shpesh edhe fëmijë kompozitorësh apo këngëtarësh, me zëra shumë të bukur, por unë isha e vetmja që arrija të vlerësohesha vetëm falë punës sime, pa ndihmën e askujt.

Një nga çmimet më të papritura dhe më domethënëse për mua ka qenë në garën “Gjeniu i Vogël” në Tiranë, ku merrnin pjesë fëmijë nga e gjithë bota. Aty u rendita me çmimin e dytë,

me 90 pikë nga juria. Ishte një moment i jashtëzakonshëm për mua, sidomos kur përfaqësuesja moderatorë Alketa Vejsiu përmendi emrin tim dhe tha: “Një yll në skenën shqiptare po lind.” U ndjeva e habitur, por mbi të gjitha jashtëzakonisht e lumtur.

NM: Përmendet edhe aftësia juaj për dëgjimin absolut. Sa e rëndësishme është kjo dhunti në rrugëtimin e një këngëtareje operistike?

FI: Një tjetër vlerësim shumë i veçantë ishte kur u shpalla me “vesh absolut” në një konkurrencë në Strugë, ku merrnin pjesë pianistë të vegjël. Gjatë interpretimit tim në piano, fillova të improvizoj me akorde dhe juria vuri re aftësinë time për të dëgjuar dhe riprodhuar saktë tingujt. Kjo më solli vlerësimin si një nga dëgjueset më të sakta muzikore.

Kjo aftësi më ka ndihmuar shumë edhe në zhvillimin tim si këngëtare operistike. Gjatë studimit të veprave, shpesh i improvizoja tonalitetet në piano dhe i përvetësoja në këtë mënyrë. Falë këtij procesi dhe përkushtimit të vazhdueshëm, kam arritur të mësoj përmendësh një arie brenda dy ditësh, ndërsa një operë të plotë me katër akte brenda dy javësh. Kjo lidhet pikërisht me atë që quhet “vesh absolut” — aftësia për të përvetësuar dhe riprodhuar muzikën me saktësi, përmes dëgjimit dhe ndjeshmërisë së brendshme, shpesh edhe përtej notave të shkruara.

Studimet universitare dhe mentorët

NM : Studimet e këndimit artistik i keni zhvilluar në Fakultetin e Muzikës në Shkup. Çfarë ndikimi patën profesorët tuaj, veçanërisht prof. Nita Zenuni dhe tenori Kastriot Tusha, në zhvillimin tuaj artistik?

FI: Studimet e mia të para për kanto i fillova në Universitetin Shtetëror të Tetovës, ku pata si mentor kryesor tenorin Kastriot Tusha. Ai ishte njëkohësisht edhe profesor i teknikës vokale dhe më ndihmoi jashtëzakonisht shumë në formimin tim profesional, sidomos në përvetësimin e teknikës së të kënduarit. Po ashtu, një rol shumë të rëndësishëm pati edhe asistentja, profesoresha Nita Zenuni.

Për mua, ata nuk ishin vetëm profesorë që punonin me mua gjatë orëve të mësimit, por edhe mbështetës dhe motivues të vazhdueshëm. Më inkurajuan të marr pjesë në koncerte të shumta dhe më shtynë të dal në skenë sa më shpesh. Falë besimit që patën tek unë, u forcova shumë si studente dhe fitova siguri në rrugëtimin tim artistik.

Besoj se një pedagog i mirë ka fuqinë të të ndërtojë fort në profesion, dhe kjo është plotësisht e vërtetë. Nuk mjafton të kesh vetëm një profesor; e rëndësishme është të kesh një pedagog që di ta përcjellë dijen në mënyrën më të qartë dhe më frymëzuese të mundshme.

Profesorët e mi kanë pasur një rol të jashtëzakonshëm në zhvillimin tim dhe sot i përmend me shumë respekt dhe krenari.

NM: Në vitin e tretë të studimeve u shpallët zëri më i mirë ndër solistët e fakultetit. Si e përjetuat këtë vlerësim?

FI: Edhe pse nuk ishim një numër shumë i madh studentësh në degën e këndimit, u organizua një garë e brendshme mes nesh, ku synohej të përzgjidhej zëri më i pastër dhe më voluminoz. Nga kjo garë u përzgjodha unë.

Vendimi u mor nga shefi i katedrës dhe komisioni vlerësues, jo vetëm mbi bazën e interpretimit që realizova në atë moment, por edhe duke analizuar punën time trevjeçare gjatë studimeve. Ky vlerësim më gëzoi jashtëzakonisht shumë, sepse ndjeva se përkushtimi dhe puna ime ishin kurorëzuar me sukses.

Edhe pse kishte studentë më të rritur se unë, të cilët kishin nisur studimet një vit më herët, komisioni e pa të arsyeshme të më përzgjidhte mua. Në këtë prezantim u paraqita me arien e Mrikës nga opera Mrika e kompozitorit Prenk Jakova.

NM : Sa e rëndësishme ka qenë përvoja me studion operistike dhe interpretimi i arieve nga repertori klasik botëror gjatë studimeve ?

FI: Përvoja me studion operistike ka qenë jashtëzakonisht e rëndësishme për formimin tim artistik. Aty nuk punonim vetëm me arie, por edhe me opera dhe opereta më të vogla, zakonisht me dy akte, nga repertori botëror dhe në gjuhë të ndryshme.

Kjo lëndë na ndihmoi të formohemi si artiste, sepse puna zhvillohej në mënyrë shumë të detajuar. Profesori ynë ishte shumë i përpiktë dhe nuk punonte vetëm mbi interpretimin e veprave, por edhe mbi shprehjen e ndjenjave dhe përjetimin emocional që duhet të përcjellë çdo interpretim në skenë. Kjo përvojë më ka ndihmuar shumë në ndërtimin tim si këngëtare operistike.

Përvoja në Operën e Maqedonisë

NM : Ju keni qenë e pranishme edhe në skenën e Operës në Maqedoni. Çfarë përvoje artistike dhe personale ishte kjo për ju?

FI: Gjatë studimeve pata mundësinë të paraqitem në skenën e Operës së Maqedonisë, një përvojë shumë e rëndësishme dhe e veçantë për mua. Pas disa muajsh, u punësova aty si koristë, çka më dha mundësinë të jem pjesë e vazhdueshme e jetës artistike në këtë institucion.

Kjo eksperiencë nisi me një koncert të organizuar për këngëtarët e rinj të muzikës klasike. Përzgjedhja u bë përmes një audicioni nga një dirigjent italian, i cili ishte organizatori i koncertit. Nga rreth 80 kandidatë, u përzgjodhëm vetëm 10, dhe kjo për mua ishte një arritje shumë e madhe.

Ishte një ndjenjë e jashtëzakonshme të ngjitesha në atë skenë dhe të isha pjesë e një koncerti kaq madhështor. Kjo përvojë më ndihmoi të rritem si artiste, por edhe si person, duke më dhënë më shumë siguri dhe besim në vetvete.

NM : Ju u bëtë një nga artistet e para shqiptare në korin e Operës dhe Baletit të Maqedonisë. Çfarë sfidash dhe emocionesh solli kjo përvojë?

FI: Në korin e Operës së Maqedonisë, kam qenë një nga artistet e para të përzgjedhura përmes një konkursi të rregullt. Ajo që e bëri këtë përvojë edhe më të veçantë ishte fakti se karriera ime në këtë institucion nisi me një moment shumë domethënës: interpretimin në operën e parë shqiptare, Skënderbeu.

Ishte paraqitja ime e parë si koriste dhe pikërisht me një vepër shqiptare, e cila për herë të parë vihej në skenën e Operës së Maqedonisë. Ndjenja që përjetova ishte e papërshkrueshme — një përzierje krenarie, emocioni dhe përgjegjësie artistike, që do ta mbaj gjithmonë në zemër.

NM: Nga repertori i kompozitorëve të mëdhenj si Verdi, Puccini, Mozart apo Bizet, cili rol ose vepër ju ka prekur më shumë si artiste

FI: Nga repertori i kompozitorëve të mëdhenj botërorë, të gjitha veprat që kam interpretuar kanë pasur një vend të veçantë në formimin tim artistik dhe më kanë dhuruar emocione të thella. Megjithatë, ndër më të dashurat për mua mbetet opera Aida e kompozitorit Giuseppe Verdi. Sa herë që e kam interpretuar, jam ndjerë shumë e lidhur emocionalisht me të dhe e kam kënduar me shumë dashuri. Është një vepër e gjatë dhe e vështirë, që kërkon përkushtim të madh, disiplinë dhe punë të vazhdueshme për t’u interpretuar në nivelin e duhur.

Jeta dhe aktiviteti në Zvicër

NM : Prej disa vitesh jetoni dhe veproni në Gjenevë. Si ka ndikuar ky ndryshim mjedisi në zhvillimin tuaj artistik?

FI: Kaluan gati pesë vite larg vendlindjes që jetoj në Gjenevë. Fillimet nuk kanë qenë të lehta: një vend i ri, një ambient i panjohur dhe largimi nga familja dhe shoqëria ime. Megjithatë, asnjëherë nuk u shkëputa nga profesioni im. Në fillim kisha dyshime nëse do të arrija të përshtatesha me tregun zviceran, jo për mungesë aftësie, por për shkak të rrethanave dhe pasigurive të natyrshme.

Me kalimin e kohës kuptova se, me përpjekje dhe këmbëngulje, gjithçka është e mundur. Gradualisht fillova të angazhohem edhe këtu në projekte artistike dhe koncerte të ndryshme, duke vazhduar kështu rrugëtimin tim profesional edhe në një realitet të ri.

NM: Si e përjetoni faktin që përfaqësoni kulturën dhe talentin shqiptar në skenën artistike të Zvicrës?

FI: Jam shumë e lumtur që në Zvicër, veçanërisht në Gjenevë, jeton një komunitet i madh shqiptarësh që kanë arritur suksese të konsiderueshme. Prania e tyre ka qenë një mbështetje e rëndësishme për mua, sidomos në fillimet e mia në këtë vend të ri.

Këtu ekzistojnë edhe institucione ku flitet gjuha shqipe dhe organizohen aktivitete e evenimente kulturore shqiptare, gjë që më ka ndihmuar të ruaj lidhjen me identitetin tim dhe kulturën nga vij. Në të njëjtën kohë, jeta në një qytet ndërkombëtar si Gjeneva më ka dhënë mundësi të reja artistike, duke më nxitur të zhvillohem më tej dhe të përballem me sfida të reja në skenën muzikore.

Sa herë që këndoj shqip në Zvicër, zemra më mbushet plot, sepse besoj fort se rrënjët tona nuk duhet të shuhen dhe se këngët tona të bukura meritojnë të dëgjohen kudo.

Kam vënë re me shumë kënaqësi se edhe publiku zviceran i pret shumë mirë këngët shqipe. Në disa promovime librash ku kam interpretuar, reagimi i tyre ka qenë shumë vlerësues.

NM: A ka dallime mes jetës artistike në Ballkan dhe në Zvicër ?

FI: Po, ka dallime të dukshme mes jetës artistike në Ballkan dhe në Zvicër. Në Zvicër, gjithçka është më e strukturuar dhe profesionale; ekziston një organizim shumë i mirë, standarde të larta dhe më shumë seriozitet në qasjen ndaj artit. Kjo krijon mundësi të mira zhvillimi, por njëkohësisht kërkon edhe disiplinë dhe përkushtim maksimal.

Nga ana tjetër, në Ballkan jeta artistike është më e ngrohtë dhe më spontane. Ka më shumë afërsi njerëzore dhe emocion në interpretim, por shpesh mungojnë mundësitë e qëndrueshme dhe mbështetja institucionale.

Të dyja kanë bukurinë e tyre: Ballkani të jep shpirtin dhe ndjeshmërinë artistike, ndërsa Zvicra të ofron strukturën dhe profesionalizmin për ta zhvilluar atë më tej.

Angazhimi pedagogjik

NM : Krahas karrierës artistike jeni e angazhuar edhe në mësimdhënie. Çfarë ju motivon të punoni me fëmijët dhe të rinjtë në fushën e muzikës?

FI: Krahas karrierës sime artistike, mësimdhënia zë një vend shumë të rëndësishëm në jetën time profesionale. Ajo që më motivon më shumë për të punuar me fëmijët dhe të rinjtë është mundësia për të ndarë pasionin tim për muzikën dhe për t’i ndihmuar ata të zbulojnë dhe zhvillojnë potencialin e tyre artistik.

Për mua, muzika nuk është vetëm teknikë, por edhe një mënyrë e fuqishme shprehjeje dhe zhvillimi personal. Është një ndjenjë e veçantë të shohësh progresin e nxënësve, rritjen e vetëbesimit të tyre dhe gëzimin që përjetojnë përmes muzikës.

Ky proces më frymëzon vazhdimisht dhe më jep kënaqësi të madhe, si në rolin tim si pedagoge, ashtu edhe si artiste.

NM: Sa e rëndësishme është edukimi muzikor në zhvillimin e ndjeshmërisë artistike te brezat e rinj?

FI: Edukimi muzikor është thelbësor në zhvillimin e ndjeshmërisë artistike te brezat e rinj. Përvoja ime me fëmijët dhe të rinjtë më ka bindur se muzika është një mjet i fuqishëm që ndikon jo vetëm në formimin artistik, por edhe në zhvillimin emocional, intelektual dhe kreativ të tyre.

Është shumë frymëzuese të shohësh se si ata rriten jo vetëm si artistë, por edhe si individë më të sigurt dhe më të ndjeshëm ndaj botës që i rrethon. Përmes muzikës, ata mësojnë të dëgjojnë me vëmendje, të përjetojnë më thellë dhe të shprehin emocionet e tyre në mënyrë të vetëdijshme dhe kreative.

Edukimi muzikor nuk kufizohet vetëm në teknikë apo interpretim; ai ndikon drejtpërdrejt në formimin e botës së brendshme të individit. Në një botë gjithnjë e më të shpejtë dhe të dominuar nga teknologjia, muzika mbetet një hapësirë e rëndësishme ku të rinjtë mund të lidhen me emocionet e tyre, të zhvillojnë ndjeshmërinë artistike dhe të gjejnë mënyrën e tyre unike të shprehjes.

Kërkimi akademik dhe e ardhmja

NM : Aktualisht jeni në përfundim të studimeve të doktoratës në fushën e teknikës vokale. Çfarë synoni të sillni të re me këtë kërkim?

FI: Po, ashtu jam në përfundim të studimeve të doktoratës në fushën e teknikës vokale, dhe synimi im kryesor është të sjell një qasje më të integruar dhe bashkëkohore në pedagogjinë e zërit. Kërkimi im fokusohet në ndërthurjen e traditës së teknikës klasike me njohuritë moderne mbi trupin, frymëmarrjen dhe funksionimin e aparatit vokal.

Dua të kontribuoj në krijimin e metodave më të qarta, më efikase dhe më të personalizuara për këngëtarët, duke marrë parasysh individualitetin e çdo zëri dhe nevojat specifike të secilit student. Synimi im është që ky kërkim të mos mbetet vetëm në nivel teorik, por të ketë një ndikim të drejtpërdrejtë në praktikën pedagogjike dhe në zhvillimin artistik të këngëtarëve të rinj.

Besoj se zëri nuk është thjesht një mjet që prodhon tinguj, por një instrument shumë delikat, që kërkon njohje të thellë dhe punë të kujdesshme, sidomos në trajtimin e kordave zanore. Për këtë arsye, synoj të ndihmoj në ndërtimin e një teknike të shëndetshme, të qëndrueshme dhe artistikisht të pasur për çdo këngëtar.

NM : Si e shihni të ardhmen tuaj artistike : më shumë në skenën operistike, në pedagogji, apo në kombinimin e të dyjave?

FI: Të ardhmen time artistike e shoh si një kombinim harmonik të të dyjave. Skena operistike mbetet pasioni im më i madh, aty ku mund të shpreh emocionet, të interpretoj dhe të lidhem drejtpërdrejt me publikun.

Në të njëjtën kohë, pedagogjia është një dimension po aq i rëndësishëm për mua, sepse më jep mundësinë të ndaj njohuritë dhe përvojën time me brezat e rinj, duke i ndihmuar ata të zhvillojnë zërin dhe ndjeshmërinë e tyre artistike.

Synimi im është që këto dy fusha të ndikojnë dhe të pasurojnë njëra-tjetrën: përvoja në skenë ta forcojë dhe ta bëjë më të gjallë mësimdhënien time, ndërsa puna pedagogjike të ushqejë reflektimin dhe rritjen time artistike.

Besoj se ky është një kombinim i bukur dhe i domosdoshëm, që nuk duhet lënë asnjëherë pas dore.

NM : Çfarë mesazhi do t’u jepnit të rinjve shqiptarë që ëndërrojnë të ndjekin një karrierë në muzikën klasike ?

FI: Mesazhi im për të rinjtë shqiptarë që ëndërrojnë të ndjekin një karrierë në muzikën klasike është të jenë të guximshëm, të durueshëm dhe të përkushtuar. Muzika klasike kërkon punë të vazhdueshme, disiplinë dhe pasion të vërtetë, por shpërblimi që sjell është i jashtëzakonshëm.

I këshilloj të rinjtë të kërkojnë mësimdhënës të mirë dhe të punojnë seriozisht për zhvillimin e teknikës dhe interpretimit të tyre, pa e humbur asnjëherë gëzimin dhe dashurinë për muzikën. Çdo zë është unik, dhe me përkushtim e këmbëngulje, ëndrrat mund të bëhen realitet.

Gjithashtu, besoj fort se një pedagog i mirë luan një rol vendimtar në formimin profesional të një artisti, sepse ai jo vetëm që të udhëzon, por edhe të ndihmon të zbulosh dhe të zhvillosh potencialin tënd në mënyrën më të mirë të mundshme.

Gjenevë, 14.04.2026                   Nexhmije Mehmetaj

Profesor Anton Çetta, me peshën e rëndë mbi supe të ditëve dhe netëve të liga, i heshtur e me duar të pastra e zemër të butë, trokiti në çdo derë të trojeve tona për të shëruar hasmëritë dhe gjakmarrjen, këtë plagë shekullore të shkaktuar nga vetvetja.

Profesori s’mbante armë, as pushtet, as flamuj krenarie personale. Mbante vetëm fjalën, atë fjalë të thjeshtë, por të shenjtë, që në ato kohë të errëta ishte shumëfish më e fuqishme se plumbat.

Profesori Anton, i njohur për modesti e sinqeritet, asnjëherë nuk u shfaq si hero. Vazhdimisht thoshte: Vetëm të bashkuar dhe si një trup i vetëm e mundim këtë të keqe të madhe.

Ai nuk kërkonte duartrokitje, as lavdi. Qëllimi i tij i vetëm ishte që hasmëritë e shndërruara në zakon të mos u liheshin si trashëgimi brezave të ardhshëm, që ishin absolutisht të pafajshëm.

Profesori, në çdo Kuvend të burrave, ulej me përulësi. Me fjalën e tij të matur, qetësonte zemrat e atyre që ndër vite ishin të ndrydhura nga plagët e hakmarrjes.

Ky ves i ligë e kishte sjellë popullin shqiptar buzë greminës. Kur fliste profesori Anton, mbretëronte heshtje e plotë. Ai nuk gjykonte. As nuk urdhëronte.

Por të gjithëve u kujtonte se gjaku nuk lan gjakun, se urrejtja nuk sjell mirësi e as drejtësi. Shtrirja e dorës së pajtimit dhe falja janë trimëria më e madhe e një burri të vërtetë e largpamës.

Ishte kohë kur nënat e mbanin frymën pezull për çdo hap të djemve të tyre, ndërsa fëmijët rriteshin nën hijen e një fati që nuk e kishin zgjedhur. Në atë errësirë, Anton Çetta ndezi një dritë që nuk digjte, por shëronte.

Shuajti zjarrin që digjte zemrat e nënave dhe fëmijëve jetimë dhe, në vend të tij, mbolli shpresë të re që kjo e keqe do të flaket njëherë e përgjithmonë.

Ky projekt i studentëve të Universitetit të Kosovës dhe i profesor Anton Çettës nuk ishte vetëm pajtim gjaqesh. Ishte pajtim i shpirtit me vetveten. Ishte kthim i njeriut te njeriu.

Ai e dinte se plagët nuk mbyllen brenda natës. Po ashtu e dinte se dikush duhet të jetë i pari që e shtrin dorën e pajtimit. Profesori u bë ajo dorë e zgjatur që rrafshoi humnera, mbylli kujtime të përgjakura, mbi shekuj të rënduar nga zakone që kishin humbur arsyen.

Në relievin e përthyer shqiptar, ku historia ka lënë gjurmë të thella të traumave nga kjo e keqe me pasoja katastrofike, figura e profesor Anton Çettës qëndron si një dritë që nuk shuhet kurrë.

Jo si monument i ngritur me gur, por si kujtesë e gjallë se një popull mund të shpëtojë vetveten kur zgjedh faljen, flak hakmarrjen dhe zakonet prapanike.

Profesor, Anton Çetta, pa zhurmë e pa bujë, u bë simbol i paqes dhe humanizmit. Ai nuk ndryshoi vetëm fatin e disa familjeve, por edhe një nga epokat më të errëta të popullit tonë.

Në rrjedhën e historisë sonë, vepra e tij duhet të kujtohet si mesazh dhe si ndërgjegje që vëllavrasja të mos përsëritet më në trojet tona.

Qoftë i përjetshëm kujtimi për profesor Anton Çettën, që me punën e tij të palodhshme u shndërrua në melhem të plagëve të kombit!

ARIF EJUPI

Qeveria e Edi Ramës prej vitesh promovon organizimin e një të ashtuquajturi “Samit të Diasporës” në Tiranë. Një emërtim i madh, që në vetvete ngjall pritshmëri të larta për një organizim serioz, gjithëpërfshirës dhe strategjik për shqiptarët që jetojnë jashtë atdheut.

Por, realiteti që shihet ndër vite lë shumë për të dëshiruar. Deri më sot, nuk është bërë kurrë transparente: Cili është qëllimi konkret i këtij samiti?  Çfarë rezultatesh ka prodhuar ai? Kush i përzgjedh pjesëmarrësit dhe mbi çfarë kriteresh?

Një samit, në kuptimin e mirëfilltë, është një platformë vendimmarrëse, ku diskutohen politika konkrete dhe nxirren rekomandime të zbatueshme. Ndërsa këtu krijohet përshtypja e një aktiviteti ceremonial, më shumë për imazh sesa për përmbajtje.

Pjesëmarrje selektive dhe jo përfaqësuese . Nga ajo që është parë, në këtë organizim marrin pjesë kryesisht: individë të afërt me strukturat qeveritare, persona me interesa biznesi, figura që kërkojnë ekspozim publik.

Ndërkohë, mungojnë: aktivistët e mirëfilltë të diasporës, organizatorët që për dekada kanë qenë shtylla të komunitetit,  përfaqësues të shoqatave serioze dhe funksionale.

Kjo krijon një hendek të madh midis realitetit të diasporës dhe përfaqësimit të saj në këtë “samit”.

Diaspora reale dhe diaspora e ekspozimit . Pas Pavarësisë së Kosovës, dinamika e organizimit të diasporës ka ndryshuar. Në shumë vende të Perëndimit janë krijuar: shoqata formale pa strukturë reale, organizime sporadike “sa për sy e faqe”,  iniciativa që më shumë promovojnë individin sesa komunitetin.

Shumë prej këtyre subjekteve: nuk kanë kryesi funksionale, përfaqësohen nga dy ose tre persona, mbajnë emra të mëdhenj pa përmbajtje reale.

Pikërisht këto struktura shpesh shfaqen në aktivitete të nivelit të lartë, duke zëvendësuar ata që realisht kanë kontribuar ndër vite.

Samit apo turizëm institucional? Në vend që të jetë një platformë strategjike, ky organizim ngjan më shumë me: një aktivitet protokollar, një mundësi rrjetëzimi për interesa të ngushta,  një formë “turizmi institucional” me fotografi dhe deklarata boshe.

Kjo e dëmton jo vetëm seriozitetin e vetë organizimit, por edhe besimin e diasporës ndaj institucioneve shtetërore.

Çfarë duhet të ishte një samit i vërtetë? Një Samit i Diasporës duhet të jetë: i hapur dhe transparent në përzgjedhjen e pjesëmarrësve,  përfaqësues real i komuniteteve shqiptare në botë,  i orientuar drejt rezultateve konkrete,  platformë bashkëpunimi institucional dhe ekonomik.

Duhet të përfshijë: ekspertë të fushave të ndryshme, sipërmarrës të suksesshëm, aktivistë me kontribut të dëshmuar,  përfaqësues legjitimë të shoqatave funksionale.

Nëse mungon përmbajtja, serioziteti dhe përfaqësimi real, atëherë çdo “samit” rrezikon të mbetet vetëm një skenë ekspozimi, një javë turizmi politik e institucional, pa ndikim të vërtetë në jetën e diasporës shqiptare.

ARIF EJUPI

Bilbordet e fotos ilustruese të Shasime Osmanit i takojnë fushatës zgjedhore të zgjedhjeve të 29 marsit 2026 për Këshillin e Madh, ku tashmë ajo është deputete

HYRJE

Në nëntor të vitit 2024, Shasime Osmani, studentja e drejtësisë në Universitetin e Bernës, do të ishte asambleistja e parë shqiptare në parlamentin e kryeqytetit të Zvicrës, që njihet si Këshilli i Qytetit, ndërsa në fund të këtij marsi, në zgjedhjet për parlamentin kantonal të Bernës, që njihet si Këshilli i Madh, Shasimja do të jetë deputetja e parë shqiptare e këtij parlamenti. Suksesi i Shasime Osmanit bëhet edhe më konkret kur kemi parasysh se emigracioni shqiptar  i ngulitur si në rang Zvicre, ashtu edhe në Bernë, është në çerek shekullin e tretë. Mediat zvicerane shprehen me shumë simpati për Shasimen. E shohin si një “meteor në ngjitje”, si një “një zë për ata që nuk kanë zë”. Kauzat e Shasime Osmanit janë barazia dhe shanset e barabarta në arsimim. Shasime Osmani vjen nga një familje shqiptare tipike emigrantësh, me prejardhje nga Kërçova në Maqedoninë e Veriut. Gjyshi i Shasimes u vendos në Zvicër në fund të viteve ’70 si “gastarbeiter”. Në vitin 1993 do të shpërngulej në Zvicër babai dhe më 1999 nëna bashkë me Shasimen bebe. Familja, që do të shtohej edhe me dy fëmijë të tjerë, jeton në Bümplitz-Bethlehem, një nga lagjet e populluara me shumicë nga emigrantët e që përballen edhe me vështirësitë e jetës, megjithëse Zvicra është një nga shtetet më sociale të Europës. Shasimja, prej kur ishte 17 vjeçare, është angazhuar në Partinë Socialdemokrate të Zvicrës, me një aktivizëm të pandalshëm, shumë energjik dhe impresionues. Si deputete e Parlamentit Kantonal të Bernës, Shasime Osmani do të startojë në qershor. I uroj shumë suksese. Më poshtë po ju përcjell intervistën me Shasime Osmanin.

Shasime Osmani, një vajzë e re si gjithë vajzat e reja të moshës së saj, drejt realizimit të ëndrrave

INTERVISTA

E.B.: Në qershor mbaron studimet për bachelor në drejtësi, pak histori për rrugën e studimeve?

Shasime Osmani:Pas përfundimit të praktikës sime si Kauffrau EFZ në Zyrën Federale të Policisë, kam vazhduar me maturën. Që nga viti 2022 studioj drejtësi me synimin për t’u bërë avokate.

E.B.: Ëndrra jote e fëmijërisë ishte të bëheshe gjyqtare, kur gjyshi, që sot krenohet aq shumë me ty, e nisi jetën në Zvicër si “gastarbeiter”, po ashtu edhe prindërit iu përveshën punës plot sakrifica që t’ju rrisnin ju tre fëmijëve, ku i mbështete ëndrrat e tua?

Shasime Osmani: Që herët kam kuptuar se kisha më pak shanse se fëmijët e tjerë. Dhe këtë nuk mund ta pranoja. Unë thjesht kam qenë që fëmijë me natyrë shumë luftarake. Kam bërë shumë përpjekje në shkollë dhe kam punuar pesë herë më shumë se të tjerët. Shumë fëmijë me prejardhje emigrante e përjetojnë këtë.

E.B.: Mediat zvicerane ju vlerësuan si një meteor në ngjitje dhe si “një zë për ata që s’kanë zë” dhe ju vetë thoni dhe e argumentoni me një logjikë që nuk mund të kundërshtohet, që e garanton ligji dhe shteti social në Zvicër “se do të mbroni fuqinë punëtore, ata që punojnë 100%, që paguajnë taksat, por prapë nuk fitojnë mjaftueshëm”, a mund ta shtjelloni pak?

Shasime Osmani: Zvicra është një vend i pasur dhe i disiplinuar. Por jo të gjitha sektorët kanë paga të mira dhe jo të gjithë njerëzit kanë në praktikë të njëjtat mundësi. Ka njerëz, veçanërisht shumë persona me prejardhje emigrante, që punojnë vetëm për të mbijetuar.

E.B.: Qëllimi yt para zgjedhjes në Këshillin e Madh apo Parlamentin e Bernës ishte të përfundoje një stazh në Gjykatën Rajonale, po sot?

Shasime Osmani: Praktikën duhet ta kryej pas përfundimit të studimeve të mia Master. Kjo do të ndodhë përafërsisht pas 2.5 vitesh. Si anëtare e Këshillit të Madh lindin disa probleme për shkak të ndarjes së pushteteve. Aktualisht po kërkoj një zgjidhje.

E.B.: Jeni anëtarja e parë femër me origjinë shqiptare në Këshillin e Madh, ka anëtarë meshkuj me origjinë shqiptare Parlamenti i Bernës?

Shasime Osmani: Aktualisht jam e vetmja në Këshillin e Madh me prejardhje shqiptare. Edhe në Këshillin e Qytetit të Bernës kam qenë personi i parë dhe i vetëm me prejardhje shqiptare.

E.B.: Në nëntor 2024, vetëm 26 vjeçe, u zgjodhët këshilltarja e parë e Këshillit Bashkiak e qytetit të Bernës, si arritët deri aty?

Shasime Osmani: Kjo ishte një surprizë. Në atë kohë partia ime fitoi pesë mandate dhe një prej atyre mandateve e mora unë. Dhe kështu u bëra personi i parë me prejardhje shqiptare në Këshillin e Qytetit të Bernës.

E.B.: Jeni Anëtare e PS prej moshës 17 vjeçare, kush ju motivoi të futeshit kaq shpejt në politikë?

Shasime Osmani: Gjithmonë kam qenë e interesuar për politikën. Matthias Aebischer*, atëherë këshilltar kombëtar dhe president i “Kidswest”, më tha se shihte potencial tek unë dhe kështu u bëra anëtare.

E.B.: Keni fituar 9641 vota që ju dhanë shansin të startoni mandatin në Parlamentin e Bernës në qershorin që vjen, në cilën zonë ke kandiduar, cilët ju kanë votuar kryesisht?

Shasime Osmani: Kam kandiduar në njësinë zgjedhore të qytetit të Bernës dhe kam pasur një mbështetje të gjerë nga e majta, por edhe nga partitë e qendrës. Komuniteti shqiptar më ka mbështetur shumë.

E.B.: Si do da përshkruaje Bümpliz-Bethlehem, Zonën e VI apo distriktin e VI të Bernës perëndimore?

Shasime Osmani: Në Bümpliz-Bethlehem jetojnë shumë persona me prejardhje emigrante. Pabarazia sociale është një temë e rëndësishme: njerëz me paga të ulëta dhe fëmijët e tyre që kanë më pak mundësi për arsimim të lartë. Në të njëjtën kohë, aty mund të përjetosh shumë gjëra: projekte të shumta kulturore, qendra tregtare dhe takime me njerëz të ndryshëm.

E.B.: Në një kat përdhes të shumkatësheve prej betoni në Bümpliz-Bethlehem gjendet “Kidswest” një Atelie arti rekreativ falas që frekuentohet me shumicë nga fëmijët e të rinj nga mosha 6 deri në 16 vjeç me prejardhje emigrantësh, të cilën e vizitonit edhe ju fëmijë apo jo?

Shasime Osmani: Po, dhe “Kidswest” e ka formësuar shumë fëmijërinë time.

E.B.: Krijuese e Ateliesë së Artit ishte artistja Meris Schüpbach, e cila iu kushtua shumë fëmijëve dhe të rinjve nga prindër emigrantë që e vizitonin këtë shoqatë. Sot ajo nuk jeton më dhe e meriton një eulogji për krijesën e saj “Kidwest” – Fëmijët e Lagjes në Perëndim të Bernës. – Më bëri përshtypje një kredo e saj ku thosh “Më lejohet të jem ai/ajo që jam këtu dhe tani, me gjithçka që kam përjetuar, gjithçka që mendoj dhe gjithçka që dua, me gjithçka që më bën ajo që jam” – definicion i një mentoreje për të frymëzuar të qënit njeri i lirë në një botë pa paragjykime. Por edhe shoqëritë në sistemin demokratik nuk i shpëtojnë paragjykimeve, sidomos, kur flitet për qytetarët me prejardhje emigrantësh, a e keni njohur znj Meris, sot ju jeni kaq e re presidente e “Kidwest”e trashëgoni një thesar të krijuar prej saj, a mund të na e tregoni këtë rrugëtim?

Shasime Osmani: Meris Schüpbach ka qenë një nga figurat më përcaktuese në jetën time. Kur Kidswest u themelua në vitin 2006, unë kam qenë një nga fëmijët e parë që u bë pjesë e këtij projekti. Në vitin 2019 u bëra presidente e shoqatës dhe në vitin 2022 Meris Schüpbach, për fat të keq, ndërroi jetë. Gjurmët dhe vepra e saj janë edhe sot pjesë e Kidswest-it.

E.B.: Vazhdoni ta keni si maskotë-simbol të shoqatës «korbin»**. Përse? A ju kujtohet ndonjë ngjarje që lidhet me të?

Shasime Osmani: Në vitin 2009, SVP zhvilloi një fushatë të ashpër me korba. Kur e pashë këtë në rrugën time për në Kidswest, nga njëra anë u ndjeva e çuditur, sepse ata po përdornin maskotën tonë, dhe nga ana tjetër shpendi paraqitej sikur, si i huaj, po e “hante” Zvicrën. Kjo më tronditi dhe ishte një pikë kthese për interesimin tim në politikë. Zemërimi im frymëzoi çiftin artistik “Haus am Gern” për një fotografi të Këshillit Federal me fëmijë me prejardhje emigrante. Projekti më pas u bë i njohur në të gjithë Zvicrën dhe disa Këshilltarë Federalë na ftuan në Këshillin Federal ***.

E.B.: Ju përfaqësoni brezin e dytë apo të tretë të emigrantëve, që njihen si Sekondos, si e keni përjetuar të qënit me prejardhje të huaj dhe si mendoni t’i bashkangjisni kauzën tuaj “të drejta të barabarta në arsim”, një realiteti “se arritjet në arsim dhe statusi socialekonomik janë të drejta të trashëguara”?

Shasime Osmani: Në Bümpliz-Bethlehem, vetëm 1 në 11 fëmijë shkon në gjimnaz. Në lagje të tjera janë 5 në 10 fëmijë që shkojnë. Fëmijët e punëtorëve kanë më pak shanse, edhe kur kanë saktësisht të njëjtin sukses dhe performancë. Nga familjet akademike, rreth 75% vazhdojnë studimet. Nga familjet punëtore, vetëm rreth 25%.

E.B.: Duke marrë info për intervistën konstatova që keni një aktivizëm shembullor, pra, nëse shtypi bernez me simpati e përshkruan ngjitjen tuaj në Parlamentin e Bernës meteorike, a mendoni se kjo ngjitje i dedikohet vrapit tuaj të palodhur duke u përfshirë që adoleshente në politikë, në sindikatën studentore etj., a mund të na tregoni pak më tepër?

Shasime Osmani: Politika është përfaqësim. Unë punoj pa u lodhur për një Zvicër për të gjithë. Angazhimi im është vlerësuar nga populli. Kjo ka të bëjë padyshim me përkushtimin tim, por edhe me profilin tim politik dhe përfaqësimin e fortë që ofroj.

E.B.: Duke iu kthyer arsimimit, kauzës suaj të preferuar, me këtë rast po kujtoj Naim Frashërin, Rilindasi jonë që thosh se “vetëm dritë e diturisë përpara do të na shpjerë” dhe ndërkohë po sjell si fakt se gjuhën amtare në shkollat shqip e ndjekin në rang Konfederate vetëm 3% e fëmijëve. Ju vetë a keni patur mundësi ta ndiqni? A mendon se është shqetësim, se përmes gjuhës, brezat e së ardhmes mësojnë jo vetëm gjuhën, por edhe historinë e rrënjëve të tyre?

Shasime Osmani: Unë vetë nuk kam ndjekur kurrë shkollën shqipe. Në Zvicër njeriu është i angazhuar me gjermanishten dhe frëngjishten. Por nuk e shoh vërtet si problem. Të gjithë që unë njoh flasin shumë mirë shqip dhe janë gjithashtu shumë mirë të informuar për kulturën shqiptare.

E.B.: Cili do të jetë mesazhi që do t’i drejtoni rinisë me prejardhje shqiptare në Zvicër?

Shasime Osmani: Unë e di që nuk është e lehtë. Por dorëzimi nuk është opsion. Ndiqni atë që ju pëlqen dhe qëndroni besnikë vetes suaj. Diku gjithmonë hapet një derë.

E.B.: Rezultatet e 29 marsit, në Këshillin e Madh të Bernës që ka 160 anëtarë, kanë forcuar si maxhorancë krahun konservator SPD që nga 44 ka sot 51 vende, ashtu edhe Partia juaj Socialdemokrate ka rritje, a mendoni se do t’i arrini kauzat tuaja sipas premtimeve?

Shasime Osmani: Kjo do të jetë shumë e vështirë. Por jam e sigurt që do të gjejmë kompromise dhe jam e gatshme të flas me të gjithë, për t’i çuar përpara këto çështje.

E.B.: Meqë po flasim për premtime, unë jam dakord me vlerësimet që ju bën shtypi bernez si një meteor në ngjitje, por jeni me këmbët në tokë, sepse tek suksesi nuk u katapultuat, por e arritët me aktivizmin tuaj, a më premtoni se, kur një ditë do të zgjidheni deputete në Parlamentin e Konfederatës Helvetike, intervistën e parë do të ma jepni mua, që e kam parashikuar e para?

Shasime Osmani: Këtë parashikim e dëgjoj nga shumë njerëz në rrethin tim. Të shohim si do të vazhdojë karriera ime politike. Dhe po, ta premtoj që do të të jap intervistën e parë, nëse më kontakton shumë shpejt.

—-

*Matthias Aebischer është një politikan zviceran i SP, ish-gazetar televiziv, ish president “Kidswest”. Ka qenë deputet në Parlamentin e Zvicrës prej 2011-2025. Në fund të vitit 2024, ai u zgjodh në Këshillin e Qytetit të Bernës dhe mori detyrën në janar 2025. Ai dha dorëheqjen si deputet i Paramentit në mars 2025 për të marrë këtë pozicion, në krye të Drejtorisë për Inxhinierinë Civile, Transportin dhe Hapësirat e Gjelbra Urbane (TVS).

**Në vitin 2008 «korbi» u përdor nga SVP si një figurë simbolike për iniciativën mbi lëvizjen e lirë të personave. Ndërkohë «korbi» ishte simbol heraldik i ateljesë artistike Kidwest që frekuentohej shumë edhe nga fëmijë e të rinj me prejardhje emigrantësh. Më 2009 lindi një projekt bashkëpunimi midis fëmijëve e të rinjve të Kidwest me dyshen artistike të Haus am Gern (Rudolf Steiner dhe Barbara Meyer Cesta). Në këtë projekt që mori shumë hapësirë mediatike fëmijët e Kidswest rikrijuan foton zyrtare të Këshillit Federal (“Këshilli Federal i Kidswest”) për të nxjerrë në pah tema të tilla si pjesëmarrja dhe përfaqësimi. Haus am Gern dhe tetë fëmijë të Kidswest – përkatësisht Alberta, 8 vjeç (Kosovë), Shasime, 10 vjeç (Maqedoni), Bimi, 11 vjeç (Kosovë), Sheila, 12 vjeç (Shqipëri-Itali), Selina, 12 vjeç (Kili), Marigona, 13 vjeç (Kosovë), Ihab, 13 vjeç (Eritre), Sumudu, 9 vjeç (Zvicër-Sri Lanka) dhe Fjolla, 11 vjeç (Kosovë), e cila mori pjesë si zëvendësuese – u ftuan në Këshillin Federal të Konfederatës Helvetike.

***Këshilli Federal është Parlamenti i Konfederatës së Zvicrës

Fëmijët e Kidwest, e dyta majtas Shasime Osmani viti 2009

Parlamenti i Zvicrës me shtatë Këshilltarët Federalë dhe me kancelieren më 2009

Frikën ua fale liliputëve,
dëshpërimin pesimistëve,
urrejtjen fashistëve.

Ishe vashë e guximshme,
që s’njihte dorëzim.
Edhe pse ende fëmijë,
luftove me shpirt e zemër,
Kosovës për t’i dhënë emër.

Në ilegalitet të njohën
me nofkën e ëmbël “LIRIA”.
Me fjalën tënde të matur,e me peshë,
zemrat e rinisë llapjane i mbushje me shpresë —
për liri e ardhmëri.

Emri yt u bë betim,
që flamuri të valojë,
e kënga të jehojë,
derisa Kosova
të bëhet me Zot shtëpie.

Halime Murati — emblemë e guximit dhe krenarisë shqiptare!

Arif Ejupi
Gjenevë, 10 prill 2026