Sot, pas marshimit në mbështetje të ish-krerëve të UÇK-së që po gjykohen në Hagë, kam një pyetje që nuk mund ta mbaj për vete.

Në këtë marshim pamë edhe figura të rëndësishme të LDK-së,që nuk dua ti përmend më emëra sepse me vije për të vjellur!

Kur ata nuk kan moral dhe ndergjegje,une nuk mund t’ua jap.

Mirë.

Por unë pyes:

Ku ishte i njëjti sensibilitet kur u vranë njerëzit e LDK-së?

Ku ishte marshimi për Ahmet Krasniqin, Xhemail Mustafën, Shaban Manajn, Smajl Hajdarajn, Ismet Rracën, Tahir Zemajn Enver Maloku dhe shumë të tjerë?

Ku ishte protesta e LDK-së për të kërkuar zbardhjen e këtyre vrasjeve?

Ku ishte zëri i atyre që sot flasin me aq forcë për drejtësinë?

Unë jam vëllai i një nga të vrarët,Për mua kjo nuk është histori politike. Është dhimbje familjare, është një plagë që nuk është mbyllur.

Kam kaluar 37 vjet të jetës sime në LDK. Kam shërbyer në këtë parti, kam mbajtur përgjegjësi dhe kam qenë i gatshëm të sakrifikoj për të. Prandaj askush nuk mund të më thotë se nuk e di çfarë do të thotë besnikëri ndaj një partie dhe ndaj njerëzve të saj.

Dhe pikërisht për këtë më dhemb kur shoh se bashkëpartiakët e mi gjejnë kohë dhe vullnet për të marshuar për të tjerët, por nuk gjejnë forcë të organizojnë qoftë edhe një protestë për të kërkuar drejtësi për të vrarët e LDK-së.

Dhe tani dua ta bëj pyetjen edhe më të drejtpërdrejtë:

Familja Jashari nuk u bashkua ne këtë protestë.

Nuk dua të spekuloj për arsyet e tyre dhe nuk kam të drejtë t’ua interpretoj heshtjen. Por kjo më shtyn të bëj një pyetje që meriton përgjigje:

A ishte Adem Jashari UÇK?

Nëse po — dhe për mua, për historinë e Kosovës dhe për shumicën dërrmuese të shqiptarëve, Adem Jashari është një nga figurat themelore të UÇK-së dhe të luftës për liri — atëherë pse sot bëhet kaq shumë zhurmë rreth një marshimi, ndërsa familja e njeriut që u bë simbol i rezistencës së armatosur nuk ishte pjesë e tij?

Kjo nuk është pyetje kundër familjes Jashari.

Është pyetje për të tjerët.

Është pyetje për ata që sot dalin në ballë të protestave.

Është pyetje për ata që dikur ishin në LDK dhe sot mbajnë poste të larta.

Është pyetje për Lutfi Hazirin, Avdullah Hotin, Arban Abrashin, Isa Mustafën, Hykmete Bajramin dhe të gjithë ata që e mbështetën këtë marshim:

A ju kujtua Smajl Hajdaraj?

A ju kujtua Ahmet Krasniqi?

A ju kujtua Xhemail Mustafa?

A ju kujtua Shaban Manaj?

A ju kujtua Ismet Rraci?

A ju kujtua Tahir Zemaj?

Apo këta burra kanë mbetur jashtë kujtesës politike të partisë së tyre?

Unë nuk po kërkoj që askush të dënohet pa prova dhe pa vendim gjykate. Nuk po kërkoj hakmarrje. Nuk po kërkoj drejtësi selektive.

Po kërkoj të njëjtën gjë për të gjithë: DREJTËSI.

Nëse duhet të zbardhen akuzat ndaj njerëzve që po gjykohen në Hagë, le të zbardhen.

Por në të njëjtën kohë duhet të zbardhen edhe vrasjet politike pas luftës në Kosovë.

Të hetohet çdo pistë.

Të pyetet çdo dëshmitar.

Të shqyrtohet çdo provë.

Të gjenden urdhërdhënësit dhe ekzekutorët, nëse ka të tillë.

Dhe nëse dikush është fajtor, kushdo qoftë ai dhe çfarëdo krahu politik të ketë, të përgjigjet para drejtësisë.

Kjo është ajo që pres nga njerëzit që sot flasin për shtetin ligjor.

Sepse nuk mund të ketë “drejtësi për ju” dhe “harresë për tanët”.

Nuk mund të ketë moral politik vetëm kur na duhet.

Dhe nuk mund të kërkojmë nga familjet shqiptare të mbajnë mend vetëm disa të vrarë, ndërsa të tjerët t’i lëmë në harresë.

Une kam vetëm një kërkesë:

Mos ma përmendni demokracinë nëse nuk jeni të gatshëm të kërkoni drejtësi për të vrarët e demokracisë.

Mos ma përmendni LDK-në nëse nuk e kujtoni gjakun e njerëzve që dhanë jetën për të.

Dhe mos më flisni për ndërgjegje politike, nëse ndërgjegjja juaj nuk ju ka shtyrë asnjëherë të organizoni një marshim për ata që u vranë duke qenë pjesë e LDK-së.

Sot nuk po ju kërkoj të zgjidhni mes UÇK-së dhe LDK-së.

Po ju kërkoj të mos harroni as UÇK-në, as LDK-në, asnjë viktimë shqiptare dhe asnjë familje që ende pret drejtësi.

Sepse Adem Jashari ishte UÇK.

Dhe Smajl Hajdaraj ishte LDK, ishte komandant

Të dyja janë pjesë e historisë sonë.

Por pyetja ime për ju mbetet:

Kur do të marshoni për Smajlin?

Kur do të marshoni për Ahmet Krasniqin?

Kur do të marshoni për Xhemail Mustafën?

Kur do të marshoni për të gjithë të vrarët politikë?

Apo për ta nuk ka ardhur ende koha e ndërgjegjes?