VOAL

VOAL

Nga Kastriot MYFTARAJ/Sekretet e lidhjes mafioze Edi Rama-Olta Xhaçka-Artan Gaçi

December 18, 2017
blank
2 Comments
  • author avatar
    Kreshniku dr 5 years ago Reply

    C’far nuke ndodh,???cfare po degjojm
    paskane te drejte
    Opozitaret

Komentet

blank

NJË PRESIDENT I RRITUR NGA PARTIA SI KASTRAVEC SERASH, SI DEPUTETËT E DIKURSHËM TË DUSHKUT Nga Ilir Hysa

Për të mirën e vendit tonë të dashur, do të duhej të shpresonim që mendimet e errëta që na sillen rrotull si re të zeza provohen të gabuara, por manovrat e ditëve të fundit në Tiranë konfirmojnë se skepticizmi është jo vetëm i nevojshëm por edhe i domosdoshëm. Klasa jonë politike nuk ka të ndalur me çudirat e saj, dhe apatia jonë e ndihmon atë të vazhdojë në rrugën e saj. Ne po ndjehemi të pafuqishëm të ndryshojmë diçka por së paku le të kuptojmë çfarë po ndodh në Tiranë me sagën e pështirë të zgjedhjes së Presidentit të vendit.
Tre raundet e para të zgjedhjes së Presidentit të Shqipërisë u dogjën pa asnjë kandidat dhe asnjë lloj votimi. Kuptohet që përgjegjësinë kryesore e ka shumica qeverisëse socialiste. Pelivanllëqet e liderit socialist në Kuvend u provuan si manovra për të blerë kohë dhe jo si përpjekje serioze për të zgjedhur kreun e shtetit në tre raundet e para. Ndërkohë, problemet që po përjeton opozita shtojnë edhe një shtresë të re në kaosin e përzier me totalitarizëm, të dyja tipare të dëmshme për një Shqipëri demokratike.
Në raundin e katërt, kandidati i vetëm i propozuar nga Partia Socisliste për President të Shqipërisë (praktikisht Presidenti i ardhshëm i Shqipërisë) Bajram Begaj mund të jetë engjël, dhe debati rreth figurës së tij mund të jetë i kotë, por problemi me zgjedhjen kësisoj qëndron gjetkë, ai qëndron tek procesi: Qasja sekrete e procesit përbën një lloj çmendurie, po është çmenduri, pavarësisht se gjëra të tilla normalizohen shpesh në Shqipërinë tonë të rraskapitur nga poshtërsitë e pafundme. Është absurd fakti që sot në mëngjes diku rreth 99% e shqiptarëve nuk e njihnin z. Begaj, ndërsa nesër ai do të zgjidhet në raudin e katërt të votimit (i cili kërkon shumicë të thjeshtë votash nga 71 deputetë dhe të cilat shumica qeverisëse i ka) President i Shqipërisë. Por si mund të pretendohet që Presidenti të përfaqësojë unitetin e popullit kur populli nuk e njeh, kur Presidenti jo vetëm që nuk është figurë e dashur dhe e respektuar por mund të ketë edhe probleme të panjohura nga qytetarët?! Si mund të ngjitet ai aq lart në piramidën e shtetit shqiptar kur nuk i nënshtrohet një periudhe të konsiderueshme njohjeje dhe pastaj të votohet, idealisht nga populli.
Kështu funksionon një demokraci.
Por qasja e shpalosur nga socialistët nuk ka asnjë tipar të përbashkët as me demokracinë dhe as me unitetin. E para provohet lehtë. Sikurse e tha Kryeministri Rama, emri i z. Begaj u vendos pas diskutimeve të fundit mes socialistëve (lexo: që Rama i diktoi grupit dhe askush nuk deshi të kundërshtojë, pa qenë nevoja, të madhin e të shpallet armik). Po me zarfat e mëparëshme çfarë u bë?
A nuk ishin ato vetëm pjesë e një farse?! Po për unitetin çfarë duhet thënë?! Uniteti bazohet në vlerat e përbashkëta, por si mund të gjykohen ato vlera tek një individ i panjohur?! Por çfarë problemesh janë krijuar si rezultat?! Ka disa të tilla.
Së pari, ka një problem institucional. Qasja e publikuar konfirmon shëmtinë e të zgjedhurit të Presidentit nga partia, jo nga Kuvendi. Kjo është e papranueshme për një vend anëtar të NATOs, i cili gjithashtu pret ti hapen negociatat për anëtarësim në Bashkimin Europian.
Së dyti, Shqipëria nuk e njeh z. Begaj. Për shembull, po sikur akuzat se z. Begaj ka përvetësuar në rrugë korruptive prona të ushtrisë të jenë të vërteta?! A do të përfaqësonte ky individ unitetin e popullit?! Apo atë të hajnave?!
Së treti, ka edhe një problem tjetër institucional: Fakti që z. Begaj nuk po fiton një betejë parlamentare ndaj kandidatëve të tjerë e vendos atë në pozicion inferior ndaj Kryeministrit Rama. Kushdo që ka patur mundësi të shohë bisedën e shkurtër mes Ramës dhe Begajt në Zyrën e Kryeministrit krijon përshtypjen se Begajt po i jepet portofol ministri në Qeverinë Rama, jo sikur atij po i besohej të katapultohej në krye të shtetit. Në ato pak fjali që formuloi për të falenderuar Ramën dhe për të vënë në pah rëndësinë e detyrës që e pret, Begaj foli çiltërsisht si një i emëruar i Kryeministrit, jo si triumfator legjitim i një procesi demokratik. Pra, institucionet nuk mund të konsiderohen demokratike kur ato plotësohen me individë që fillojnë punën nga pozita inferioriteti.
Pra, a do të jetë Begaj i prirë të përplaset me Ramën kur ia dikton përmbushja e detyrave të Presidentit të Republikës?!
Së fundmi, ka një problem tjetër imazhi: Si do të mundet një individ i panjohur, i dalë nga një proces i dështuar, të bindë shqiptarët se ai qëndron mbi politikën?! Koha do t’a provojë nëse 55 vjeçari Begaj do të mundet, por mos i quani skeptikët të çmendur! Fundja, skepticizmi është i pashmangshëm kur dikush, qoftë edhe me shumë vlera, del para shqiptarëve, në një rol kaq të rëndësishëm, si kastravec serash, sikurse dolën dikur deputetët e Dushkut, Lushnje.
blank

Po heshtëm, shndërrohemi dhe ne në mafiozë! Nga Alba Kepi

Në vitin 2021 operacionet e mbikqyrjes ajrore të territorit shqiptar, nga Guardia di Finanza kanë identifikuar në atë pak sipërfaqe të vëzhguar rreth 98 mijë rrënjë kanabis.

Në vitin 2020, operacionet e GDF italiane kishin identifikuar rreth 66 mijë bimë të tilla.

Rreth 30 mijë rrënje kanabis më shumë pra jane regjistruar, që kanë prodhuar miliona euro më shumë për mafian shqiptare të marijiuanës e për pushtetin e mafias që e toleron o bashkëpunon.

Më 2022, pra pak javë pas një raporti të tillë negativ, qeveria shqiptare kërkon legalizimin e kanbisit, e pak ditë më parë raporti ndërkombëtar na rendi ndër shtatë vendet prodhueset më të mëdha të kanabisit të paligjshëm në botë

Pas një propozimi (apo vendimi e vështitë të kuptosh kur transparenca shkon deri në derën e zyrës së pushtetit) të pajustifikuar, nga ana e qeverisë shqiptare vjen veç hesthje!

Heshtje që shpesh është përdorur si strategji politike për të na vënë përballë një akti të kryer e të vulosur.

“Heshtja është mafia”, e ky sllogan që vjen nga një vend si Italia ku ky fenomen shekullor ka historinë e tij dramatike, nuk është një retorike, pasi sot më shumë se kurrë Shqipëria ka nevojë të luftoj këtë heshtje!

Po heshtëm, shndërrohemi dhe ne në mafiozë!

Mafiozë që favorizojmë pushtetin e mafias për të shkatërruar, shpërfytyruar këtë vend, kanabizuar, betonizuar qytetet tona e mbi të gjitha për te fuqizuar pasurinë mafioze.

Heshtja është politika mafioze për të hartuar ligje, marrë vendime e vulosur politika pa u marr vesh, pa u dëgjuar e respektuar zgjedhja e popullit.

“Si mund të evitosh të flasësh për shtetin kur duhet të flasësh për mafian”, pyeste dikur Giovanni Falcone.

E pra nëse ekspertët ndërkombëtar të departamenteve të antimafias, konsiderojnë sot mafian shqiptare, si një nga mafiet më të zhvilluara të botës, më të rrezikshme e me një fuqi kriminale, menaxhuese e financiare unike me seli-bazë në vend origjinën Shqipëri, shteti e pushteti shqiptar është përgjegjësi i parë i këtij imazhi negativ ndaj vendin tonë.

Nëse plantacionet e paligjshme të kanabisit janë rritur në Shqipëri (në atë pak teritor të vezhguar) përgjegjësia është e shtetit dhe pushtetit.

Nëse raportet botërore theksojnë e nënvizojnë se paratë e drogës, mafia shqiptare i investon në Shqipëri, përgjegjësia është e shtetit e pushteti.

Nëse raportet e ekspertëve apelojnë për një korrupsion të lartë institucional, përgjegjësia është e shtetit dhe e pushtetit.

Heshtja e shtetit dhe pushtetit shqiptar ndaj këtyre sinjalizimeve i bën vec bashkëfajtor, që po me heshtje orientojnë politikën e tyre për të harruar.

U harrua propozimi i kanabisit?!
U harrua propozimi i amnistisë fiskale të risqeve të paligjshmërisë 2 milionë euro?!
U harruan skandalet e politikanëve të përfshirë në aferat e tenderimeve publike!?
U harruan emrat e pushtetarëve e të familjarëve të tyre të përfshirë në dosjet hetimore?!
U harruan emrat e kriminelëve, politikanëve të shpallur në kërkim e të kapur pëtej Adriatikut si turistë të lirë e të përfshirë në listat e personave në kërkim nga drejtësia shqiptare, e që po të lirë trafikonin, apo kërkonin azil politik në një vend të botës.

Hesht politika e pushtetit pasi janë bërë palë me mafian!

Hrdht dhe media pasi ka pranuar censurën duke u shantazhuar e brenda pak oresh gjithcka mbi gjithcka qe ka “perfshire emrat e fuqishem’ zhduket e gdhihet!
Po heshtem te gjithe cdo ndodh me kete vend?
Ne kete foto jam ne Bruksel ku kthehem pas dy vitesh dramatike pandemie.
E gjeta te mbushur me kanabis shop, por bosh nga klientet,.
Te rinjte kishin populluar sheshet e rruget e qytetit!
Belgjika e Shqiperia jane pamundesisht te krahasueshme!

Se pari ligjet denojne fort perdoruesit e kanabisit per qellime tragikimi, demojne fort kush per motive oerdinale perdor kanabis me THC mbi 0.3% e kush rrit mbi nje rrenje kanabis!

Ne Shqiperi? Sipas raporteve boterore, kanabisi shqiptar ks THC nder me te lartit ne bote e ata qe rrisin jo 1 vazo, por mbi 1000 rrenje jane bere biznesmene!

Ka qe thone se jane bere dhe politikane!

Jo liberalizimit te kanabisit ne Shqiperi per te justifikuar heshtjen mafioze ndaj rritjes se plantacioneve me droge e parate e ketij biznesi ilegal qe po mbyt ekonomine e sipermarrjen e ndershme shqiptare!
Jo legalizimit te tymit poshte urave, shkalle pallatesh e oborre shkollash te te rinjve shqiptare te trullosur nga kana e vartes ne rritje te saj e te drogave te renda!

blank

Behxhet Bici: Biseda e fundit me Xhevdet Bajrajn

Me Xhevdetin u bënë vite që njihemi. Ishte Fadil Bajraj, vëllai i Xhevdetit, që u bë sebep diku në fillim të viteve 2000 që na pat njoftuar.

Vitet kalonin dhe miqësia me Xhevdën, siç e thërrisja unë, rritej.

Kur e pata lexuar librin e Vladimir Arsenieviqit “ Ditar i luftës në Kosovë”, ku personazh kryesor i librit ishte Xhevdeti, larg më dukej ta takoja Xhevdetin sepse në atë libër flitej për vuajtjet që ka përjetuar Xhevdeti gjatë periudhës së luftës 1998-1999.

Për ata që nuk e dinë, Arsenieviqi, shkrimtar i njohur në Serbi, kishte ikur nga Serbia dhe ishte strehuar në Meksiko City.

Pasi doli disi në Maqedoni, në vitin 1999, Xhevdetit i vjen një ofertë nga një shoqatë ndërkombëtare se a pranonte të shkonte në Meksikë dhe i thonë se mund ta kesh një fqinj serb, Vladimir Arsenieviqin.

Xhevdeti pranon dhe shkon në Meksikë.

Njihet me Vladimirin dhe si rezultat i bashkëbisedimit del një libër me autor Vladimir Arsenieviqin “Meksiko – Ditar lufte”.

Pas pak vitesh, Vladimiri kthehet në Beograd, kurse Xhevdeti do ta ndërtojë jetën në Meksikë, duke u bërë profesor universiteti, ku ligjëron poezinë.

Vitet ecnin, Xhevdeti shkruante. Shkruante e shkruante. Më shumë nga mërzia sesa nga gëzimi.

Në poezitë e Xhevdetit gjendet Kosova, prindërit dhe vend të veçantë zinte vëllai i madh, Fadil Bajraj, përkthyes i njohur.

Aq shumë kemi biseda me Xhevdetin, saqë po të kisha talent një libër do ta bëja.

Ndodhte që deri një orë bisedonim në celular.

Pos në Meksikë, librat e Xhevdetit u botuan edhe në disa gjuhë të tjera si anglisht, spanjisht, finlandisht, serbisht etj.

Një ditë, sikur miq të mirë që ishim, kur i pa 2-3 tituj të botuar nga “Botime Koliqi”, aq i pëlqyen saqë më tha: “Shpresoj nuk më del shpirti pa ma botuar ti një libër”.

Aq keq e ndjeva veten saqë i thashë.

Xhevdë, këto ditë do të shkoj në Tiranë te botuesi Bujar Hudhri, i cili cilësinë e librit e ka pikë të dobët.

Shkova te Bujari dhe biseduam.

I thashë “Ose me ‘Botime Koliqi’ ose me ‘Onufri’, dua ta botosh një libër nga Xhevdet Bajraj.

Bujari, pa menduar dy herë, më tha: “Ore Behxhet, pa më thënë ti unë kam dashur ta botoj Xhevdetin, por nuk kisha kontakt me të”.

Madje m’i përmendi edhe titujt e disa librave të Xhevdetit që i kishte lexuar.

Kur i tregova Xhevdetit që kjo puna e botimit të librit te ‘Onufri’ është punë e kryer, nuk mund ta besonte.

Ditët vazhdonin, komunikimi me Xhevdën vazhdonte.

“Jam duke punuar në materialin që do t’ia dërgoj Bujarit”, më thoshte.

Para një periudhe disajavore i shkruaja por nuk kisha përgjigje.

Idenë nuk e kisha por mendoja se është duke punuar me studentë sepse më tregonte shpesh edhe për punën që po e bënte në Meksikë.

Më kishte thënë se do të vinte në Panairin e Librit në Prishtinë. Gjatë kohës së mbajtjes së panairit ia dërgova një mesazh.

“Xhevdet, pse nuk dole në panair të Prishtinës?”

“Jam diagnostikuar me kancer në kokë,” më tha.

U trondita por u mundova ta inkurajoj.

Askujt nuk ia tregova këtë, me shpresë se do ta tejkalonte.

Pos me Bujar Hudhrin biseduam se si do të bëhet puna e librit se Xhevdeti është i sëmurë.

Bujari më tha se akoma nuk ia ka dërguar materialin Xhevdeti.

E bëmë një foto me Bujarin dhe ia dërgova Xhevdetit dhe në humor i them: “Plako, jemi në pritje të librit”.

“Behxhet, po mundohem, po aq i sëmurë jam sa nuk po arrij t’ia dërgoj.”

Para pesë ditëve biseduam për herë të fundit me Xhevdën dhe e pyeta si është me shëndet.

“I bëra 62 vjet. Nuk e kam gjatë.”

“Lëre Xhevdë mos u tall,” i thashë. “Për Panairin e Librit në Tiranë do të botohet libri dhe do jesh yll i panairit.”

“I hope,” më tha.

“Plus asaj, që do të shkojmë në Koliq ta hamë një qengj,” i thashë.

“Po më pëlqen ideja,” ma ktheu ai.

Këto ishin fjalët e fundit me Xhevdën.

blank

Globalizmi në këndvështrimin gjeopolitik – Nga Ervina Toptani

Çfarë është globalizmi? Cili është kuptimi strategjik i tij?

Globalizmi që jetojmë ne sot nuk është gjë tjetër veçse kontrolli i hapësirës detare e oqeanike nga ana e SHBA. Në thelb globalizimi është i gjithi i përqëndruar në këtë pikë. Përse është kështu? Sepse në kohët e sotme, në vitin 2022 e jo 100 vjet më parë, 90 për qind e mallrave që lëvizin nëpër botë udhëtojnë nëpërmjet rrugëve detare. Dhe është evidente se kush kontrollon hapësirën detare e oqeanike ku udhëton 90 për qind e mallrave të botës, praktikisht e gjithë tregtia ndërkombëtare, ka krijuar dhe tregun e vetëm global. Shtetet e Bashkuara e arritën këtë me përfundimin e Luftës së Ftohtë, kur pasi mundën Bashkimin Sovjetik u kthyen në superfuqinë numër një të botës, duke fituar kontrollin absolut të të gjithë hapësirës detare e oqeanike botërore. Kështu e menduan mirë të krijojnë një treg të vetëm botëror.

Le të kthehemi një hap prapa në kohë. Ekziston paragjykimi përsa i takon globalizmit se nëse e marrim në konsideratë në prizmin jo strategjik, jo gjeopolitik ky fenomen rezulton i pastudiuar me hollësi. Ne, njerëzit mendojmë se shumicën e kohës jemi të aftë të bëjmë gjëra të shkëlqyera, jetojmë mirë sidomos në kohën e internetit e rrjeteve sociale, fotografojmë pjatat e ushqimit e i nxjerrim në faqet respektive, shkruajmë gjëra të bukura kur biem në dashuri apo përdorim fatkeqësinë e të tjerëve për të bërë shkrime që prekin qindra e ndjehemi se kështu jemi bërë më humanë. Të gjitha këto i jetojmë si gjëra të mrekullueshme që na japin kënaqësi. Nga ana tjetër jemi të bindur se dhe globalizmi është diçka e tillë, si rrjetet sociale, me historik të ri por që ne e njohim mirë çfarë është e kaq mjafton.

Vetëm së fundmi është folur për të, por nëse i referohemi historisë dhe e shohim me syrin e studiuesit, në të vërtetë ka pasur disa raste të ngjashme të mëparshme në histori që ia kanë shtruar rrugën globalizmit të sotëm. Gjithçka e ka fillesën tek historia, ajo vetëm përsëritet me ndryshimet e rastit sipas kohës e hapësirës. Njëra prej tyre në kuptimin teknik që është dhe e para, është “Pax Romana”, globalizmi fillestar “par excellence”. Në atë kohë mjaftonte deti Mesdhe që ishte dhe deti më i rëndësishëm i planetit për kohën, mjaftonte të kontrollohej ai për të krijuar globalizmin e kohës. Kur romakët mundën në fund të Luftës së Tretë Punike kartagjenasit dhe morën kontrollin e plotë të detit Mesdhe krijuan globalizmin me të gjithë efektet e tij në kuptimin teknik. D.m.th. u bënë dominues të rrugëve detare ku lundronin mallrat e nëpërmjet tyre krijuan një treg të vetëm të mallrave që e menaxhonin ata. Pas romakëve ishin britanikët ata që krijuan globalizmin në kuptimin gjeografik, “Pax Britannica” e shprehur në latinisht. Në fakt vetë termi i përdorur në gjuhën latine “Pax Romana”, “Pax Britannica” e “Pax Americana” tregon sa e hershme ka qenë qenësia e globalizmit në histori, duke dëshmuar vazhdimësi, që është në fakt e kundërta e diçkaje të re e pa histori siç e mendojmë ne sot globalizmin pak a shumë.

Në atë epokë britanikët duke pasur kontrollin e të gjithë deteve e oqeaneve nëpërmjet marinës së tyre të shkëlqyer, krijuan globalizmin e parë të fuqishëm në historinë botërore. Kjo ndodhi në mes të shekullit të 19-të në periudhën e njohur si “Epoka Viktoriane”. Anijet e mallrave nuk lëvizin në ujëra detare e oqeanike pa plan të detajuar e të mirëmenduar, sepse gjithçka bazohet mbi buxhetin, shpenzim-fitimin e reduktimin sa më të madh të jetë e mundur të shpenzimeve. Studiohen rrugët më të shkurta detare për të shpenzuar sa më pak e për të mbërritur më shpejt. Të gjithë këto rrugë detare kontrollohen nga superfuqitë.

Në botën njërëzore që zakonisht dominohet nga kaosi, që pëson ndryshime të vazhdueshme, ku bëhen luftra e shkaktohen sëmundje a pandemic, e ku siguria është pothuajse zero në çdo aspekt, ka diçka që nuk ndryshon asnjëherë e vazhdon me të njëjtin ritëm e rregull si gjithmonë, ky është kontrolli i hapësirës detare e oqeanike nga ana e amerikanëve. Kjo është e pandryshueshme tashmë të paktën prej disa dhjetëveçarësh.

Ata që janë edhe më të rëndësishëm se sa rrugët detare në përgjithësi, janë rrathët e shënuar në ngjyrë blu nëpër hartat specifike që nënkuptojnë ngushticat. Në fakt të gjithë e dinë se sado e fuqishme të jetë një superfuqi nuk ka asnjë mundësi fizike të kontrollojë teknikisht në plot kuptimin e fjalës milje për milje e kilometër për kilometër detet apo oqeanet e pafund. Kjo është absolutisht e pamundur, por SHBA kontollojnë pikat kyçe të pasazheve të detyrueshme, aty ku anijet e kanë të domosdoshme të kalojnë, tek ngushticat, kanalet si ai: i Suezit, Gjibraltarit, Bab-el-Mandeb, Malakës, Panamasë, Hormuzit, etj, të gjitha ngushticat nëpërmjet të cilave është i detyrueshëm kalimi i anijeve të mallrave. Dhe në lëmin e superfuqisë Shtetet e Bashkuara mund t`i pengojnë kalimin çdo lloj anijeje që kanë dëshirë ata si atyre tregtare po ashtu dhe ushtarake, të gjithave në planet, pa përjashtuar askënd.

Superfuqia detare amerikane është e pamposhtur ende sot. Sepse SHBA si në rastin e çdo globalizmi në histori, romak e britanik, janë talasokratikë, pra janë potencë thelbësisht detare. D.m.th. amerikanët e shohin botën nga deti e oqeani dhe gjykojnë të tjerët nëpërmjet kësaj aftësie, fuqisë detare. Përse është kaq e rëndësishme për çdo superfuqi botërore që të ketë fuqi të madhe detare? Sepse flasim për avantazhin strategjik “par excellence”. Së pari infrastruktura detare është ajo që ka qenë e nuk është e nevojshme të ndërtohet një e re, deti ka qenë aty e aty do të mbetet. Duhet të dish ta lundrosh e të kesh flotën e duhur për të qenë superfuqi, por infrastruktura në thelb është ekzistuese.

Në planin thellësisht ushtarak të kontrollosh detin do të thotë të mbytësh çdo lloj armiku që vjen nëpërmjet detit madje t`i ndalosh atij edhe daljen prej shtëpisë, t`i kthejë kurrizin detit prej frikës. “Frika prej detit” është një temë që i takon të gjithë qytetërimeve të mëdha e superfuqive të rëndësishme jo vetëm në fazat e tyre embrionale, por që shpesh iu ka përcaktuar dhe fatin. Britanikët e kanë krijuar globalizmin dhe era e tyre e fuqisë përfundoi pas Luftës së Parë Botërore. Ata u bënë potencë detare kur nuk ishin aspak të tillë. U bënë në shekullin e 16-të me sforco çnjerëzore sepse pasazhi nga potencë tokësore në potencë detare është diçka tmerrësisht e vështirë që kërkon energji të jashtëzakonshme dhe sforco gati gati mizore. Atëherë britanikët ose më mirë anglezët u shndërruan në superfuqi detare pasi kishin frikë se mund të sulmoheshin përsëri nga armiqtë e kontinentit europian.

Sulmet ndaj Britanisë prej kontinentit europian kanë qenë një konstante e historisë angleze deri në atë pikë sa të ndikojë fuqishëm dhe tek gramatika (e gjuhës). Pushtimi nomad i Anglisë ndikoi shumë tek gramatika e gjuhës angleze, aq sa i detyroi anglezët të vendosnin përdorimin e mbiemrit pas emrit (në gjuhën e vjetër angleze kjo praktikë nuk ka qenë e tillë). Pra nga deti britanikëve u erdhën nomadët që ndikuan fuqishëm deri dhe mbi gramatikën e gjuhës. Kur ndikohet gramatika e kuptojmë të gjithë se mizoria është maksimale.

Pra kush kontrollon rrugët detare e oqeanike mund të krijojë jo vetëm tregun global siç kanë bërë amerikanët por të dominojnë planetin sepse kanë në duart e tyre instrumentin më të aftë e më të qenësishëm. Kjo është pika e vetme e rëndësisë së veçantë që nuk ndryshon asnjëherë në lidhje me gjithçka jo vetëm me globalizmin, fuqia detare.

Globalizmi nuk ka të bëjë fare me tregtinë e lirë siç përdoret ndonjëherë si narrativë. Tregtia e lirë në fakt as ka ekzistuar e as do të ekzistojë ndonjëherë, është thjesht ideologji e pastër. Të gjithë vendet e planetit aplikojnë taksa e detyrime mbi njëri tjetrin në forma e mënyra të ndryshme, të gjithë pa përjashtuar askënd. Ata që i aplikojnë pak më pak janë ata që kanë në dorë të gjithë sistemin, amerikanët, siç kanë bërë dikur dhe romakët apo britanikët përpara tyre. Sepse për të krijuar varësi tek të tjerët këto vende importojnë mallrat e tyre në sasi tepër të mëdha duke krijuar kështu varësinë e të tjerëve dhe fizikisht i dorëzojnë monedhën e tyre në dorë si monedhë shkëmbimi të mallrave në fushën e tregtisë e cila kthehet shumëfish po në xhepat e tyre.

Sigurisht që ka nga ata që kjo gjë nuk u pëlqen aspak. Ky dikushi në kohën e sotme për shembull është Kina e cila nuk është ende superfuqi detare, e aq më pak talasokraci. Kina ka bërë diçka shumë interesante, ka marrë përsipër të sfidojë SHBA duke promovuar kundërglobalizmin që e kanë quajtur “Rrugët e Mëndafshit“. Një fetë e madhe e PIL-it të Kinës, 90 përqind të mallrave të saj eksportohen në rrugë detare që kontrollohen ekskluzivisht nga amerikanët dhe është e qartë se ajo është ende nën ndikimin e tyre të kontrollit e fuqisë, sado që kohët e fundit Kina ka ecur me ritme galopantë përpara edhe në ndërtimin e flotës së saj detare. Ajo është gjithnjë në ofensivë me SHBA e deti në vetvete na jep të kuptojmë se cilat janë raportet e forcës ndërmjet këtyre dy superfuqive botërore.

Nuk janë kinezët që pengojnë amerikanët në Gjirin e Meksikës por janë amerikanët që pengojnë kizenët në Tajvan, kjo është diferenca ndërmjet dy superfuqive. Kina mendon që nëpërmjet korridoreve të “Rrugëve të Mëndafshit” të sfidojë Amerikën e globalizmin e saj me rrugë tokësore. Ajo po ndërton infrastrukturë tokësore që të kalojnë prej brigjeve të saj deri në Gjermani vetëm nëpërmjet rrugëve tokësore sikurse dhe në vendet që nuk kanë ndonjë zhvillim apo shkëlqim të madh në ditët e sotme të Azisë Qendrore, por që premtojnë për ndryshim në të ardhmen, sepse Kina duke mos kontrolluar dot hapësirën detare provon të kontrollojë hapësirën e tërë tokësore.

Këta janë raportet e forcës dhe balancës ndërmjet këtyre dy superfuqive të sotme. Kina kur mendon për fuqinë detare ka mundësi vetëm të ndërtojë porte në Oqeanin Indian e nëpërmjet tij të mund të mbërrijë në Mesdhe. Ka blerë ndërkohë portin e Pireut në Greqi e dëshiron shumë të ketë mundësi ta bëjë këtë edhe me portin e Triestes në Itali.

Globalizmi do të përfundojë kur amerikanët të mos kenë më aftësinë apo forcën për të kontrolluar të gjitha hapësirat detare e oqeanike të planetit. Meqë prekëm tangent dhe Kinën e cila ka bërë progres të shkëlqyer si në zhvillimin e hapësirës tokësore po ashtu dhe në ndërtime e financime të jashtëzakonshme edhe në flotën e saj që vazhdon të ndërtohet çdo ditë e më shumë, ajo do të ketë njëfarë peshe në këtë aspekt ditën që do të ketë mundësi të kontrollojë të paktën një det për llogari të saj duke ia hequr nga kontrolli amerikanëve. Kur të ndodhë kjo, globalizmi nuk do të jetë më ky që njohim sot, mund të jetë me disa “pronarë”, me përqindje të ndryshme përfitimi ose vetë Amerika do të dëshirojë që globalizmi të marrë një kthesë nëpërmjet ndarjes së hapësirës detare-oqeanike ndërmjet disa superfuqive botërore.

Ajo që ka rëndësi në thelb është se sa herë të kemi të bëjnë me çeshtje mbi globalizmin nuk duhet të humbasim në konotacione ideologjike apo të tregtisë së lirë, por asaj se çfarë ndodh me hapësirën detare. Vetëm deti na tregon sot e në të ardhmen se në cilën pikë është globalizmi, si e sa do të vazhdojë ai.

©Ervina Toptani

blank

Venecia, për të hyrë do të paguani që nga 16 janari 2023

E mbytur nga turizmi masiv

Testi i platformës së rezervimit do të nisë nga 1 gushti. Një paradhënie e mirë do të garantojë zbritje në transport, të cilat nga shtatori do të rriten: 9,50 për vaporetton

 

VOAL- Nga 16 janari 2023, për të hyrë në Venecia do të duhet të paguani një tarifë aksesi, pavarësisht nga mjetet e transportit me të cilat do të mbërrini në qytetin historik. Masa e shpallur sot, e premte, është pjesë e sistemit më të gjerë me të cilin administrata komunale kërkon të rregullojë flukset turistike në Serenissima, të “mbytur” nga numri i madh i vizitorëve. Njoftimi u bë nga këshilltarja e turizmit Simone Venturini, ndërsa buxheti Michele Zuin saktësoi se një limit kapaciteti nuk duhet të lexohet si mbyllje.

Zemra e sistemit është një platformë shumëgjuhëshe, përmes së cilës mund të rezervoni aksesin tuaj duke marrë titullin për të kaluar kontrollet, për shembull në formën e një kodi QR. Rezervimi më herët do të rezultojë në një tarifë më të ulët. Kostoja në përgjithësi do të varet nga sezoni, dita, periudha kohore, numri i rezervimeve të mbërritura tashmë në portal dhe paradhënie në rezervim. Do të përfshihet afërsisht midis 3 dhe 10 euro.

Do të jetë një alternativë ndaj taksës turistike: do të përjashtohen nga taksa e re ata që paguajnë këtë të fundit ndërsa flenë në qytet, si dhe personat me aftësi të kufizuara dhe kujdestarët, të lindur në Venecia, fëmijët nën gjashtë vjeç dhe një sërë kategorish të tjera.

Testimi i parë i risisë do të nisë tashmë në 1 gusht të këtij viti, por do të shkëputet nga pagesa e kontributit. Megjithatë, do të ketë një avantazh për ata që lëvizin paraprakisht, në formën e uljeve në parkim dhe në vaporetto duke filluar nga shtatori, kur tarifat e transportit në lagunë do të rriten: bileta turistike, për shembull, do të shkojë nga ora 7.50. deri në 9, 50 euro. rsi-eb

blank

Më shumë se gjysma e investimeve kineze në Evropë janë në Ballkanin Perëndimor

Aneta Duroviq

Moszhvillimi ekonomik dhe reduktimi i kapaciteteve demokratike, si dhe qasja e rezervuar dhe prania e pamjaftueshme e Bashkimit Evropian dhe Shteteve të Bashkuara, i kanë mundësuar Kinës që të pozicionohet si një faktor i rëndësishëm në Ballkanin Perëndimor.

Kjo u vlerësua në prezantimin e studimit të Qendrës Forenzike Digjitale (DFC) mbi praninë dhe ndikimin e Kinës në rajon.

Analiza nxjerr përfundimin se Ballkani përfaqëson një trampolinë dhe një urë për vendosjen e pranisë së rëndësishme ekonomike kineze në Evropë.

Theksohet se ndikimi më i fortë i Kinës është i dukshëm në Serbi dhe se Mali i Zi është një nga tetë vendet më të rrezikuara me prezencë kineze.

Kina ka nisur fuqishëm të investojë në Maqedoninë e Veriut, por nuk ka arritur të mbajë ndikim të rëndësishëm.

Në Bosnje dhe Hercegovinë, gjegjësisht në Republikën Sërpska, është i pranishëm një numër i madh i investimeve kineze në infrastrukturë.

Shteti i vetëm që ka shënuar rënie të investimeve kineze është Shqipëria.

Sipas të dhënave që kanë dalë nga studimi, më shumë se gjysma e investimeve të kompanive kineze në Evropë, janë të vendosura pikërisht në Ballkanin Perëndimor.

Ndikimi i pushtimit rus në Ukrainë

Megjithatë, analiza e DFC-së saktëson se veprimi kinez në rajonin e Ballkanit Perëndimor u vështirësua pas pushtimit rus të Ukrainës, sepse ajo luftë bashkoi vendet e BE-së dhe forcoi partneritetin e tyre me Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Sipas tyre, kjo situatë dhe bashkëpunimi me NATO-n do t’ia vështirësojë Kinës arritjen e synimeve afatgjata në Evropë.

Ambasadorja e Malit të Zi, Milica Pejanoviq – Gjurishiq nga Aleanca Atlantike e Malit të Zi. vlerësoi se agresioni rus kundër Ukrainës testoi fuqinë dhe kufizimet e partneritetit kinez-rus.

“Edhe pse të dy vendet kundërshtojnë rendin ndërkombëtar, Pekini angazhohet për një sistem të ndryshuar, por të qëndrueshëm, ndërsa Moska zyrtare këmbëngul për përmbysjen e tij agresive”.

“I ngarkuari me punë i Ambasadës amerikane në Mal të Zi, Chris Carber, vlerësoi se Kinës i përshtatet paqëndrueshmëria në botë, me qëllim ndryshimin e rendit ndërkombëtar”.

“Kina është i vetmi vend që synon të riformësojë rendin ndërkombëtar dhe fuqinë gjithnjë në rritje ekonomike, diplomatike, ushtarake dhe teknologjike për ta bërë këtë”, tha Carber.

Nga investimet kineze në Mal të Zi, ai vuri në dukje ndërtimin e seksionit të parë të autostradës Tivar-Bolare dhe rindërtimin ekologjik të termocentralit në Pljevlje.

“Duke qenë se Mali i Zi mëton të tërheqë investime të huaja, duhet të kemi parasysh se klima e tij e hapur e investimeve, ndjeshmëria ekonomike ndaj goditjeve të jashtme dhe borxhi i madh ndaj Kinës do të përbëjnë rreziqe të konsiderueshme”, vlerësoi Carber.

Ai theksoi se themelet e rendit ndërkombëtar përballen me sfidë të vazhdueshme për shkak të pushtimit rus të Ukrainës, i cili ka pasoja në të gjithë botën, pavarësisht se presidenti rus, Vladimir Putin, nuk e arriti asnjë nga qëllimet strategjike.

“Në vend që të shkatërronte Ukrainën e pavarur, ai e forcoi atë. Në vend se të ndante NATO-n, ai e bashkoi. Në vend se të tregonte fuqinë e Rusisë, ai e dobësoi. Duke synuar që të dobësojë rendin ndërkombëtar, ai i bashkoi vendet për ta mbrojtur atë”.

Ngritja e Kinës, sfidë për SHBA-në dhe BE-në

Milica Pejanoviq – Gjurishiq nga Aleanca Atlantike tha se Kina, me përpjekjet e saj për të riformësuar rendin aktual botëror, ka ambicie të bëhet fuqi udhëheqëse globale, gjë që është sfidë për Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Bashkimin Evropian.

“Është një shtet që nuk ndan të njëjtat vlera demokratike dhe që mbyt të drejtat dhe liritë themelore të njeriut”.

Pejanoviq – Gjurishiq theksoi se themelet e veprimit kinez, veçanërisht në Ballkan, janë të pranishme përmes iniciativës globale “Brezi dhe rruga”, si dhe forumit “16 + 1” (16 vende të Evropës Qendrore dhe Lindore, si dhe Kina).

“Në thelb, këto janë përpjekje për të riformësuar rendin aktual botëror, që është i bazuar në konceptin e demokracisë liberale, në drejtim të përshtatjes me qëllimet kombëtare dhe interesat strategjike të Kinës”, tha ajo.

Krahas pranisë ekonomike, siç konstaton ajo, Kina kërkon të forcojë praninë e saj nëpërmjet bashkëpunimit politik me vendet e Ballkanit.

Mungesa e transparencës në Serbi

Sipas analistit kryesor të Qendrës digjitale ligjore, Milan Jovanoviq, bashkëpunimi i Kinës me Serbinë realizohet përmes investimeve, kredive, kulturës dhe arsimit, si dhe sektorit të sigurisë.

Falë mbështetjes së drejtpërdrejtë nga politikanët dhe mediat, Kina është prezantuar si partneri më i rëndësishëm strategjik i Serbisë.

Në dekadën e fundit, në Serbi janë identifikuar të paktën 61 projekte, në faza të ndryshme të përfundimit nga autorë kinezë ose në bashkëpunim me ta, vlera e të cilave është të paktën 18.7 miliardë euro.

Sipas Jovanoviqit, mungesa e transparencës është diçka që i karakterizon pothuajse të gjitha projektet kineze në Serbi.

“Angazhimi politik i Beogradit ndaj Kinës ka mundësuar që ndikimi ekonomik, si mjeti kryesor i veprimit kinez, të lulëzojë në atë vend”.

Mali i Zi në rrezik

Sipas raportit të Qendrës për zhvillim global, Mali i Zi është në mesin e tetë vendeve më të rrezikuara me praninë kineze, tha Jovanoviq, duke saktësuar se në këtë mënyrë ajo radhitet me shtetet si Laosi, Mongolia, Taxhikistani, Kirgistani dhe Pakistani.

Në shtatë vjetët e fundit, tha Jovanoviq, vëllimi i pjesëmarrjes së kapitalit nga vendet me regjime autoritare hibride është rritur, ndërkaq është shënuar rënie e dukshme e investimeve nga vendet demokratike dhe perëndimore.

Sipas DFC-së, marrëveshja për kredi me bankën shtetërore kineze, prej gati një miliard eurosh, ka shkaktuar polemika të shumta për shkak të mostransparencës.
DFC-ja thekson se Mali i Zi, si vend kandidat për anëtarësim në BE, për shkak të institucioneve të dobëta dhe të politizuara, për Kinën paraqiste mundësinë për t’u pozicionuar në një vend strategjik të rëndësishëm me port dhe qasje në tregun e BE-së.

“Si një anëtar i ri i NATO-s, me një kapacitet relativisht të dobët institucional, Mali i Zi është një objektiv ideal strategjik për zgjerimin e ndikimit kinez në Evropë”, thuhet në raportin e DFC-së.

Bosnjë e Hercegovina e dyta për nga rëndësia e projekteve të Pekinit

Së bashku me Serbinë, Bosnjë e Hercegovina është vendi i dytë, në të cilin Kina ka pasur ndikimin më të rëndësishëm ekonomik dhe politik në Ballkanin Perëndimor. DFC ka identifikuar 29 projekte kineze, me vlerë mbi pesë miliardë euro, nga të cilat një numër i madh investimesh në sektorët e energjisë dhe transportit janë në Republikën Sërpska.

“Lidhja politike dhe ekonomike midis Republikës Sërpska dhe Kinës është logjike, duke pasur parasysh se situata politike në Serbi po kalon drejtpërdrejt në Republikën Sërpska”, thuhet në studimin e DFC-së.

Sipas DFC-së, këto projekte, ashtu sikurse edhe projektet kineze në Serbi, monitorohen për mostransparencë dhe për praktika të mundshme të korrupsionit.

Kina e kufizuar në Maqedoni të Veriut dhe Shqipëri

Kina ka filluar të investojë fuqishëm edhe në Maqedoninë e Veriut dhe vlera e 15 projekteve atje është gati 655 milionë euro. Projektet e tjera kineze në Maqedoninë e Veriut janë kryesisht donacione në fushën e shëndetësisë dhe arsimit.
Sipas DFC-së, Shqipëria është një nga vendet e pakta në rajon me rënie të investimeve kineze në pesë vjetët e fundit.

DFC-ja vlerëson se niveli i kredisë së ofruar nga Kina mund të arrijë në 18 për qind të Bruto Prodhimit Vendor (BPV) në Mal të Zi, 12 për qind në Serbi, 10 për qind në Bosnjë e Hercegovinë dhe shtatë për qind të BPV-së në Maqedoninë e Veriut.

DFC-ja arrin në përfundimin se plani i ri ekonomik dhe investues i BE-së për Ballkanin Perëndimor prej 3.2 miliardë eurosh, është përgjigje e mirë ndaj depërtimit të Kinës në rajon. Megjithatë, dilema mbetet nëse ai plan do të sigurojë një stimul të mjaftueshëm dhe do të inkurajojë shtetet që të përmbahen plotësisht nga partneritetet më të rrezikshme me palët e treta.

Përgatiti: Bekim Bislimi
blank

Kosova nuk është Bantustani jugo-afrikan! – Prof.Dr.Mehdi HYENI

BROMETRI DIPLOMATIK

 

*** Kosova nuk është Bantustani i Edi Ramës, as i Vuçiqit e as i “pëllumbave socialistë”, të cilët e vizituan SPS-in e Slobodan Milosheviqit në vitet ’90, kur Kosova ishte e pushtuar nga Serbia gjenocidale e Slobodan Milosheviqit. Dhe, për ata “pëllumba” proserbë Kosova nuk ka më nevojë, sepse qysh para 30 vitesh e patën tradhtuar Kosovën, duke e lënë në flakën dhe në zjarrin e gjenocidit serbomadh (1989-1999).

 

*** Nëse “Ballkani i Hapur” është vetëm organizatë ekonomike dhe tregtare, atëherë pse tandemi Vuçiq-Rama nuk i ftojnë të marrin pjesë edhe përfaqësuesit e ligjshëm shqiptarë të Preshevës, të Bujanocit dhe Medevegjës, shqiptarët e Çamërisë dhe shqiptarët e Malit të Zi ?

-Është gënjeshtër e madhe, propagandë e ndyrë serbomadhe, të thuhet dhe të ngulmohet nga tradhtarët, nga spiunët dhe na agjenturat kusilinge të Beogradit dhe të Moskës, se gjoja “Ballkani i Hapur” paska vetëm “karakter ekonomik”. Përkundrazi, dhe, para së gjithsh “Ballkani i Hapur” ka karakter të thellë politiko-diplomatik, sepse vetëm kjo formulë fatkeqe Rama-Vuçiq, do të mund ta shpëtonte Serbinë, që kurrë të mos e njihte Republikën e pavrur dhe sovrane të Kosovës. Ky është objektivi kryesor gjeopolitik dhe gjeostrategjik i Serbisë kolonialiste dhe gjenocidale, jo zhvillimi dhe “lumturimi” ekonomik i Kosovës.

 

Kur të tradhton vëllai i madh (Edi Rama), e djeg zjarri vëllain e vogl(Albin Kurtin) dhe tërë Shqipërinë Etnike !

Këtë po e kërkon Vuçiqi nga Edia Rama, që ky me çdo kusht ta mashtrojë vëllain e vogël, Albin Kurti, ndryshe, Serbia dot nuk do ia arrijë, që në Kosovën e pavarur shqiptare ta rikthejë sovranitetin kolonial të saj (1912-1999).

Prandaj, në këtë pikëvëhtrim nuk duhet t’u lejohet hapësirë për debat “pëllumbave” dhe “laraskave” të zeza proserbe as në Shqipëri e as në Kosovë, që të “shesin mend”, se gjoja Kosova, duhte të hyjë në “Ballkanin e Hapur”! Kjo është tradhti, fund e kyre tradhti ndaj Kosovës së Shqipërisë Etnike!

Ndaj këtë strategji vizionare neokolonialiste të Serbisë ndaj Kosovës, po e ilustrojmë me këtë vlerësim të peshuar dhe objektiv të analisitit të shquar politik dhe patriot shqiptar, Andi Bushati nga Tirana, i cili në një panel me titull “OPEN’ të “24news”, të drejtuar Eni Vasili, më 8 qershor 2022, me të drejtë konstatoi pse Kosova nuk ka hyrë dhe, nuk do të hyjë në “Ballkanin e Hapur”.

Të lumtë Andi Bushati, shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnnike, analistë dhe mbështetës të tillë u nevojitën, jo lahpuza e “derëbederë” , të cilët qe 30 vjet po “kakarisen” duke e mbrojtur Serbinë gjenocidale, jo Kosovën e viktimizuar shqiptare me mbi “8.100” të masakruar, të zhdukur me mbi “1647”, me “22000” gra të dhunuara dhe me mbi “1 milion” shqiptarë të dëbuar nga Serbia gjenocidale (1989-1999).

Andi Bushati: “Albin Kurtin e izoloi vëllai i madh, i ulur në një tavolinë me Vuçiqin”:

“Albin Kurti do të merrte pjesë në një treg të përbashkët, sikur të ishte i mbikëqyrur nga BE-ja. Ndryshe, jo. Këtë nuk e kanë pranuar as Hashim Thaçi, as Isa Mustafa, as Ramush Haradinaj etj. Është shumë punë e vështirë për një lider të Kosovës, të hyjë në një projekt rajonal, kur e di që shoku-vëllai i vet kryesor e ka partner armikun e Kosovës. Ky është një projekt Rama-Vuçiq. Ndonëse Edi Rama sipas Kushtetutës e ka për detyrë, që të mbrojë interesat e shqiptarëve, ky duhet të ishte në krah të Kosovës. Po çfarë ka bërë Edi Rama për këto 2 vjet? – (1) e ka akuzuar Ksovën pëe ngecjen e Dialogut të Brukselit mes Beogradit dhe Prishtinës; (2) Ka fajësuar Ramush Haradinajn prapë në raport të Kosovës me Serbinë; (3) Nuk pranoi një minimale, që të votojë për gjenocidin serb në Kosovë, që e kanë bërë të gjitha parlamentet e rajonit. Pra, prezenca e Albin Kurtit në atë tavolinë do e çonte përçarjen Tiranë-Prishtinë nga një tavolinë shqiptare në një tavolinë ballkanike. Ne do të bëheshim gazi i botës në sy të gjithë Ballkant, sepse kemi dy qeveri me qëndrime diametralisht të kundërta për këtë çështje. Unë mendoj se, për të gjitha këto arsye, Rama bën keq që po vazhdon Projektin e Vuçiqit….” (OPEN/ Deputeti i PS përplaset me Harxhin për Ballkanin e Hapur. Bushati: Moska e do rajonin e çarë).

OPEN/ Deputeti i PS përplaset me Harxhin për Ballkanin e Hapur. Bushati:…

 

 

Edi Rama po gabon që po përzihet në punë të Kosovës!

Ngase Kosova është shtet i pavarur dhe sovran, që vendimet për fatin e tij qoftë të politikës së brendshme apo asaj të jashtme, i miratojnë përfaqësueist legjitimë të ppullit përmes institucioneve legale dhe kushtetuese të saj, siç janë Qeveria dhe Kuvendi i Kosovës.

Prandaj, këshillohet Edi Rama, që të mos ndërhyjë në çështje të brendshme të Kosovës, sepse përpjekjet e tilla janë të dënueshme sispas së drejtës ndërkombëtare dhe sipas Kartës së Kombeve të Bashkuara.

Fundja, kushdo le të hyjë në “Ballkanin e Hapur”, qoftë me Edi Ramën, qoftë m Vuçiqin , qoftë dreqi e i biri, por lidershipi i Kosovës(Vjosa Osmani, pesidente, Albin Kurti, kryeministër, Glauk Knjufca, kryeparlamentar) nuk e kanë një të drejtë të tillë ligjore, as kushtetuese e as të së drejtës ndërkombëtare, duke qenë se Kosova ende nuk është e rrumbullakësuar në kuptimin juridik ndërkombëtar si subjekt i së drejtës ndërkombëtare dhe, si anëtare e Kombeve të Bashkuara.

Duhet t’u shpejgojmë “hajvanëve” të Aristotelit, spiunëve, agjentëve dhe vasalëve të Beogradit, të Moskës, të Athinës, të Sofjes, të Podgoricës…etj., se Kosova nuk mund të jetë anëtare e “Ballkanit të Hapur” të tandemit Vuçiq-Rama, sepse nuk është shtet i barabartë me Serbinë, me Shqipërinë dhe me Maqedoninë Veriore. Kjo është pengesa kryesore ligjore, pavarësisht nga qëllimet mashtruese, manipuluese, tinzare dhe perfide të Vuçiqit dhe Ramës, që Kosovën ta fusin me çdo kush në paktin e tyre, sepse këto e do Vuçiqi, duke qenë se Beogradi nuk e njeh si shtet të pavarur dhe sovran Kosovën.

Prandaj, Vuçiqi ( një antidemocrat i keq) si stërnip i zgjuar e dinak i ish-kyeministrit serb Nikola Pashiq ( ), ia ka “hedhur” për detyrë mikut të tij, kryeministrit shqiptar Edi Rama, që së bashku me “xhuxhët” e tij partiakë (në qeveri dhe në kuvend), të llomotisin dhe të bëjnë propaganda të ndyrë lobuese tek shqiptarët në Kosovë, që ta bindin udhëheqjen e tyre (Vjosën, Albinin dhe Glaukun) për të hyrë në paktin serbomadh “Ballkani i Hapur”. Por, kjo s’ka për të ndodhur kurrë përderisa Kosova të mos njihet de fakto dhe de jure nga Serbia si shtet i pavarur dhe sovran, ashtu siç është shpallur më 17 shkurt 2008, që e njohën mbi 100 shtete të OKB-së me Amerikën në krye.

Të gjithë ata që nuk e njohin historinë e lashtë, të mesjetës, historinë e re, si dhe historinë më të re bashkëkohore të saj, nuk e ndjejnë as në zemër e as në shpirt, duke qenë se e konsiderojnë si tokë të huaj, të largët, ashtu sikurse Bantustanin në Afrikën e Jugut.

Pavarësisht se, qe 30 vjet kemi shkelur në demokracinë kapitaliste, shqiptarëve, atyre qoftë “me shkollë”, qoftë “pa shkollë” nuk u lejohet që të debatojnë për statusin dhe për gjendjen e sotme të Kosovës, ashtu sikurse presidenti serb Aleksandër Vuçiq, Ivica Daçiq, Ana Bërnabiq, Aleksandër Vulin, Kisha Ortodokse Serbe, si dhe propaganda e masmediave serbe të Beogradit, duke e konsideruar Kosovën si “plaçkë koloniale” të tyre, ashtu sikurse në shekullin e kaluar XX (1912-1999).

blank

Odesa: Putini godet pallatin me raketë, shumë të vrarë e të plagosur

Goditet godina në Belgorod

Gjatë natës një raketë goditi një ndërtesë në Belgorod, të paktën 20 u vranë, duke përfshirë dy fëmijë – Luftime të ashpra në Lysychansk – Elektriciteti ukrainas në BE

 

VOAL- Mbrëmë (ndërmjet të enjtes dhe të premtes) një raketë goditi një ndërtesë nëntëkatëshe në Belgorod, në rajonin e Odessa, ku sulmi me raketë rus do të kishte vrarë tashmë të paktën 20 njerëz, duke përfshirë dy fëmijë, dhe 38 të plagosur, por numri është ende provizore. Kështu është deklaruar nga shërbimi shtetëror i emergjencave të Ukrainës, siç raporton Ukrinform. Tetë persona u shpëtuan nga rrënojat, mes tyre 3 fëmijë.

Zona është ajo me pamje nga Deti i Zi, jo shumë larg nga ishulli i gjarpërinjve, i braktisur dje (e enjte) nga rusët pak kilometra larg portit të Odesës. Ishulli i vogël kishte rënë në duart e forcave të Kremlinit në fillim të luftës. Moska foli dje për një gjest vullnetar për të inkurajuar rifillimin e transportit tregtar, ndërsa Presidenti Zelensky e quajti atë një fitore të madhe dhe një ndryshim vendimtar për Ukrainën në Detin e Zi.

Nga ana tjetër, duke komentuar deklaratat e autoriteteve ukrainase për sulmin rus, zëdhënësi i Kremlinit, Dmitry Peskov, u kujtoi gazetarëve fjalët e presidentit rus Vladimir Putin se trupat e Federatës nuk sulmojnë objektet civile. Kështu raporton Interfax.

Gjithmonë përplasje të ashpra në Donbass

Megjithatë, beteja më e ashpër zhvillohet ende në Donbass, ku ofensiva ruse vazhdon ngadalë. Pas pushtimit të Donetskut, luftimet më të ashpra po zhvillohen në Lysychansk, një qytet binjak në perëndim ku situata është jashtëzakonisht e vështirë. Guvernatori i rajonit të Luganskut, Sergiy Gaidai, tha se ka bombardime me qilim dhe ushtria ruse po afrohet nga drejtime të ndryshme, ndërsa mbetet në zonat periferike.

Megjithatë, sipas burimeve të tjera ukrainase, rafineria e madhe e qytetit tashmë është pjesërisht nën kontrollin rus dhe mund të ketë nevojë për një tërheqje së shpejti. Shtabi i Përgjithshëm i Ukrainës ka paralajmëruar se objektivat e radhës të Kremlinit janë Sloviansk dhe Kramatorsk, qendra të rëndësishme disa dhjetëra kilometra larg në rajonin e Donetskut. Këtu mbrojtja e Kievit po riorganizohet, duke pritur gjithashtu furnizime të reja me armë perëndimore.

Energjia e Ukrainës në BE

Ndërkohë, presidenti ukrainas Volodymyr Zekensky njoftoi të enjten në mbrëmje se Ukraina ka filluar të eksportojë “në mënyrë të konsiderueshme” energji elektrike në Bashkimin Evropian nëpërmjet Rumanisë. Rrjeti elektrik ukrainas u lidh me rrjetin evropian në mes të marsit, për të lejuar vendin të vazhdojë funksionimin e tij pavarësisht sulmit nga Rusia.

“Ne po përgatitemi të rrisim furnizimet”, shtoi presidenti ukrainas, duke theksuar se “energjia elektrike ukrainase mund të zëvendësojë një pjesë të konsiderueshme të gazit rus të konsumuar nga evropianët”. “Nuk është vetëm një çështje e të ardhurave nga eksporti për ne, është një çështje sigurie për të gjithë Evropën,” këmbënguli ai.

Presidentja e Komisionit Evropian Ursula von der Leyen, e cila shkroi në Twitter të enjten se “Ukraina tani mund të eksportojë energji elektrike në tregun e BE-së, do të jetë në të njëjtën gjatësi vale. Kjo do të sigurojë një burim shtesë të energjisë elektrike për BE-në. BE. Dhe një shumë e nevojshme hyrje për Ukrainën, kështu që të dy jemi fitues. rsi-eb

blank

Çfarë parashikon Koncepti Strategjik i përditësuar i NATO-s

Nga Frank Gardner, BBC

Marrin fund referencat e së kaluarës me belbëzime se Rusia apo Kina janë partnerë.

Në një dokument prej 11 faqesh, Koncepti Strategjik i përditësuar i NATO-s shpjegon se si aleanca i sheh kërcënimet me të cilat përballen demokracitë perëndimore dhe se si planifikon t’i trajtojë ato.

Federata Ruse, thuhet në dokument, është kërcënimi më domethënës dhe më i drejtpërdrejtë për sigurinë e aleatëve dhe për paqen dhe stabilitetin në zonën euro-atlantike.

“Ne nuk mund t’i konsiderojmë ata si partneri ynë, por ne mbetemi të gatshëm që të mbajmë kanale të hapura komunikimi me Moskën për të parandaluar përshkallëzimin,” thuhet në dokument.

Thellimi i partneritetit strategjik mes Rusisë dhe Kinës bie ndesh me vlerat dhe interesat e NATO-s, shpjegon dokumenti.

Duke iu referuar deklaratave të përsëritura të presidentit Putin se ai ka një arsenal të madh armësh bërthamore, NATO vë në dukje parandaluesin e saj të frikshëm bërthamor.

“Nëse dikush ka përdorur armë bërthamore kundër aleancës, atëherë ajo ka aftësitë dhe vendosmërinë për të imponuar kostot të papranueshme ndaj kundërshtarit. Por këto rrethana janë jashtëzakonisht të largëta,” thekson dokumenti.

Dokumenti nuk jep shumë detaje se ku planifikon NATO që të vendosë përforcimet e saj.

Por dyert e saj mbeten të hapura për anëtarët e rinj, thotë dokumenti, dhe këto fjalë do e shqetësojnë më tej Kremlinin. “Ne do të vazhdojmë të zhvillojmë partneritetet tona me Bosnje-Hercegovinën, me Gjeorgjinë dhe Ukrainën”.

blank

Kursi te trau i Kalimashit, “thela mbi bisht” që na “vjel” krahas tarifës – Nga Emirjon Senja

Pavarësisht si lëviz kursi i këmbimit të lekut me euron, kompania Albanian Highway Concession mban një kurs fiks për ata që duan ta paguajnë në lekë tarifën te trau. Nëse shkon me euro do të paguash 5 euro, por nëse shkon me lekë tarifa është fiks 660 lekë (!) me nje kurs këmbimi 132 lekë për 1 euro.

Sipas kontratës ky kurs është caktuar në momentin e fillimit të mbledhjes së tarifës, shqiptaret kanë të paktën 3 vjet e gjysmë që nuk u duhet të paguajnë 132 lekë për të blerë 1 euro.

Me kursin aktual, çdo autoveturë do te duhej të paguante 600 lekë dhe asnjë kokerr  leku më shumë.

Diferenca është 60 lekë.

Kjo është një shumë që na merret abuzivisht sa herë i afrohemi traut me lekë dhe jo euro.

Llogaria

60 lekë për autoveturë dikujt mund t’i duken pak (imagjino kamionët dhe autobusët), por perllogaritet që në Rrugën e Kombit të kalojnë mesatarisht 4 200 mjete në ditë (Studimi qe u be para dhenies së koncensionit të mirëmbajtjes).

Marrim të mirëqëne që gjysma e tyre janë mjete që vijnë nga Kosova në Shqipëri dhe normalisht paguajnë me euro duke mos u goditur nga kursi i çmendur i traut, ndërkohë gjysma tjetër ( 2 100 mjete) që nisën nga Shqiperia në Kosovë dhe rrjedhimisht paguajnë në lekeë ku trau ua shet sa frengu pulën euron.

Sipas një perllogaritjeje të thjeshtë, duke marrë të mireqene se të gjitha janë autovetura ndërkohe që ka edhe kamionë apo autobusë që paguajnë më tepër, vetëm nga kjo diferencë e në kursin e këmbimit, përdoruesve të kesaj rruge që nisen nga Shqipëria për në Kosovë u merren abuzivisht 126 000 lekë në ditë ose deri 45 990 000 lekë (të reja) në vit në varësi të kursit të këmbimit.

Keto janë lekë kot, ose thelë mbi bisht, krahas të ardhurave të majme nga tarifa normale, se kompanisë nuk ia terheq njeri veshin.

Na kanë kthyer në pagues tarifash, faturash, gjobash e kredish të bindur pa asnjë të drejtë. Nëse ky nuk është sundim oligarkësh çfarë është tjetër?

blank

Ukraina shkëput lidhjet diplomatike me Sirinë

Ukraina ka shkëputur lidhjet diplomatike me Sirinë, pasi Damasku ka njohur pavarësinë e rajoneve lindore ukrainase, Donjeck dhe Luhansk.

Presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky, ka bërë të ditur këtë vendim përmes një postimi në Telegram.

“Nuk do të ketë më marrëdhënie në mes të Ukrainës dhe Sirisë”, ka thënë Zelensky, duke thënë se presioni me sanksione kundër Sirisë, “do të jetë edhe më i madh”.

Donjecku dhe Luhansku – që njihen së bashku si Donbas – janë duke u përballur me luftime të ashpra, si pasojë e luftës që ka nisur Moska kundër Ukrainës, pak pasi ka njohur pavarësinë e këtyre dy rajoneve.

Disa pjesë të Luhanskut dhe Donjeckut, janë nën kontrollin e separatistëve të mbështetur nga Moska, prej kur Rusia ka aneksuar Gadishullin ukrainas të Krimesë më 2014.

Leonid Pasechnik, lider i separatistëve në Luhansk, ka falënderuar Sirinë dhe presidentin sirian, Bashar al-Asad, për atë që e ka konsideruar “gjest politik të përgjegjshëm dhe të guximshëm” për njohje të Luhanskut si shtet sovran dhe të pavarur, ka raportuar agjencia ruse e lajmeve TASS.

Siria, aleate e ngushtë e Rusisë, ka përfituar ndihmë ushtarake ruse në luftën e saj civile, është shteti i parë, pas Rusisë, që njeh pavarësinë e këtyre dy rajoneve separatiste.

Siria ka qenë edhe në të kaluarën në anën e Rusisë.

Më 2018, është pajtuar për të njohur Abhazinë dhe Osetinë, rajone të shkëputura gjeorgjiane, si shtete të pavarura.

Ky hap ka nxitur Gjeorgjinë që të shkëpusë marrëdhëniet me Sirinë./rel

blank

Në depozitat bankare të dhjetë shqiptarëve më të pasur, 810 milionë euro

Dalja nga pandemia ka rritur më shumë pasurinë monetare të depozituesve më të mëdhenj në sektorin bankar shqiptar.

Sipas të dhënave nga Banka e Shqipërisë, në fund të vitit 2021 dhjetë depozituesit më të mëdhenj në fund të vitit zotëronin 6.8% të totalit të depozitave bankare, nga 5.2% që kishte qenë ky tregues një vit më parë.

E njëjta ecuri vërehet edhe për grupet e tjera të depozituesve të mëdhenj. 20 depozituesit më të mëdhenj në fund të vitit të kaluar zotëronin 9% të depozitave, kundrejt 7.19% në vitin 2020.

Ndërsa 50 depozituesit e mëdhenj mbanin 12.2% të totalit, nga 10.42% që kishin një vit më parë.

Pesha e depozituesve më të mëdhenj ndiqet dhe raportohet nga Banka e Shqipërisë për qëllime të monitorimit të përqendrimit të depozitave bankare. Ajo nuk duhet kuptuar detyrimisht si lista e individëve që kanë më shumë para në bankë, sepse në të përfshihen edhe shoqëri tregtare.

Vitin e kaluar, depozitat bankare u rritën me ritmet më të larta në dekadën e fundit. Sipas Bankës së Shqipërisë, në fund të vitit 2021 ato kishin vlerën e 1.43 trilionë lekëve, 10.9% më shumë krahasuar me një vit më parë. Mbi këtë bazë, mund të llogaritet përafërsisht edhe vlera e parave që zotërojnë depozituesit më të mëdhenj të sistemit.

6.8% e depozitave totale në fund të vitit 2021 do të përkthehej në një vlerë prej rreth 97.3 miliardë lekësh ose rreth 810 milionë eurosh në llogaritë e 10 depozituesve.

Në fund të vitit 2020, depozitat e zotëruar nga 10 depozituesit më të mëdhenj kishin qenë rreth 67 miliardë lekë. Kjo tregon se në vlerë absolute gjendja e depozitave të 10 depozituesve më të mëdhenj u rrit me 45% vitin e kaluar.

Vlera e depozitave bankare të 20 depozituesve më të mëdhenj në fund të vitit 2021 llogaritej në afërsisht 128.8 miliardë lekë, në rritje me 38.5% krahasuar me një vit më parë.

Për 50 depozituesit më të mëdhenj, vlera e depozitave bankare totale llogaritet në rreth 174.6, në rritje me 29.3% krahasuar me një vit më parë.

Këto shifra tregojnë se më të pasurit kanë vazhduar ta rrisin atë pjesë të pasurisë të mbajtur në formën paraje në sektorin bankar.

Një tendencë e ngjashme u konfirmua edhe nga raportimi vjetor i Agjencisë së Sigurimit të Depozitave (ASD), që tregoi se për vitin 2021 rreth 109 mijë individë, (4.2% e totali të individëve depozitues), zotëronin 646 miliardë lekë depozita bankare. Në total kursimet e tyre përbënin 58% e totalit të depozitave të individëve, duke u rritur nga niveli 56.8% që zinin një vit më parë. / E. Shehu./MONITOR


Send this to a friend