Për Kryeministrin Edi Rama ndërtimi i një godine të re për Teatrin Kombëtar është një çështje e mbyllur.

“Pyetja e vërtetë s’është a duhet të ruhet ngrehina absurde apo duhet të ndërtohet një teatër i ri. Teatri s’është prona ekzkluzive e aktorëve e regjisorëve të momentit, se u takon qytetarëve dhe specialistëve dhe sigurisht dhe debati me aktorët të jetë i domosdoshëm. Por s’ka debat a duhet a s’duhet. Godina e teatrit s’është pjesë e një historisë. Godina e ka humbur bastin aventuresk me kohën”, tha kryeministri Rama mbrëmjen e sotme, gjatë ceremonisë së inaugurimit të qendrës “Arturbina”.

“Sikur të kishte një UEFA për teatrot, ky i joni do ishte në listën e zezë prej 70 vitesh”, shtoi kreu i qeverisë.

Ai e quajti diskutim “absurd” e “artificial” atë të ndërtimit të një godine të re për Teatrin Kombëtar dhe shtoi se debati duhet të fokusohet te afrimi i audiencës në teatër.

“Qeveria është gati të ulet me ta dhe të kuptojë ca të bëhet më shumë ca të bëhet më mirë, por të angazhohet që trupa të dalë nga udhëkryqi dhe të udhëheqë në të ardhmen rilidhjen e raporteve me publikun”, tha Rama.

Gjatë fjalës së tij, kryeministri hodhi akuza ndaj qeverisë paraardhëse për qasjen ndaj kulturës dhe përmendi investimet e qeverisë së drejtuar prej tij në këtë fushë.

“Më pikëllon dukja prej mojkani të fundit e Robert Ndrenikës”

“Nuk është pyetja a duhet prishur Teatri Kombëtar, ajo godinë ku sot nuk e bën një festival kombëtar, jo më rajonal, është e degraduar. Pyetja është çfarë duhet bërë për të mbushur gropat e mëdha të  ikjeve pa fund të aktorëve të mëdhenj Kadri Roshit, Sulejman Pitarkës, Bujar Lakos dhe me radhë, se kur e shoh sot Robert Ndrenikën në tryezat  për të ardhmen e godinës, më shumë se çfarë mendon ai për godinën mua më pikëllon dukja e tij prej mojkani të fundit, e një historie talentesh të mëdha, avacionesh të pafundme. Ndërkohëm që nuk i shquan sot se ku janë trashëgimtarët e fronit të Ndrenikës. Kjo është pyetja e vërtetë që do të meritonte një debat shumë serioz”, tha Rama.

Këtë të martë është radha e kryeprokurores së Përkohshme, Arta Marku të paraqitet përpara Komisionit të Pavarur të Kualifikimit, për t’iu nënshtruar testit të pasurisë, të integritetit personal dhe profesionalizmit.

Duket se Arta Marku është në prag të konfirmimit në detyrë duke parë pasurinë modeste. Ajo zotëron 1/3 e një apartamenti 55 metra katrorë, mesa duket të privatizuar bashkë me prindërit, si dhe një apartament me vlerë 103 metra katrorë të blerë me kredi bankare.

Një ditë pas Arta Markut, përpara Komisionit të Pavarur të Kualifikimit do të paraqitet Alma Brati, gjyqtare pranë Gjykatës së Rrethit Gjyqësor Tiranë.

Ndërkohë që javën e fundit të qershorit, Komisioni i Pavarur i Kualifikimit ka marrë një tjetër vendim të rëndësishëm, atë të ndërprerjes së Vetting-ut për Gjyqtaren e Tiranës Brunilda Kasmi.

Partia Demokratike me anë të një deklaratë zyrtare ka reaguar në lidhje me vetëvrasjen e shoferit të Ministrit të Brendshëm.

Në deklaratën e shpërndarë nga zyra e shtypit të PD, shkruhet se në këtë ngjarje implikohet drejtpërdrejtë Ministri i Brendshëm, dhe sipas tyre duhet që të japë dorëheqjen.

Deklaratë e Partisë Demokratike

Sot Garda e Republikës, Policia e Shtetit dhe Ministria e Brendshme fshehën ngjarjen e rëndë të ndodhur brenda Gardes së ​Republikës.

Për dijeni të publikut, vrasja e shoferit të Fatmir Xhafës iu bë e njohur medias dhe publikut nga Partia Demokratike menjëherë sapo ne morëm informacionin.

Që prej fillimit, pati përpjekje për të manipuluar këtë ngjarje, nga më të rëndat që implikon drejtpërsëdrejti Ministrin e Brendshëm, Fatmir Xhafaj.

Policia private e Fatmir Xhafës po bën çdo përpjekje që ajo të duket si një vetëvrasje me 3 plumba.

Por ne jemi të bindur se ngjarja është një vrasje mafioze, ndoshta edhe më e rrezikshme sesa vrasja e shoferit të familjes së Prokurorit të Përgjithshëm Theodhori Sollaku në mes te bulevardit në vitin 2003.

Në njoftimin e vet, Policia e Fatmir Xhafës nuk jepte shpjegime sesi ka mundësi që brenda Gardës së Republikës askush nuk ka dëgjuar 3 të shtëna armë me breshëri automatiku, siç thuhet në njoftim!

Kjo dhe rrethana të tjera që po i verifikojmë, tregon se vrasja e shoferit të Fatmir Xhafës është e tipit mafioz, e kryer me silenciator.

Me një Polici që e kontrollon vetë, me një Prokurori plotësisht nën urdhrat e tij, Fatmir Xhafaj duhet të japë menjëherë dorëheqjen! Të mos fshihet pas lotëve të krokodilit, por të japë dorëheqjen dhe t’i hapë rrugë një hetimi të pavarur.

Me Fatmir Xhafën Ministër të Brendshëm, e vërteta e vrasjes mafioze nuk do të dalë në dritë!

Se fundi mesohet se përballja mes tyre do te jete me daten 10 korrik. Balla e ka paditur Bashen per shpifje, nderkohe qe nje dite me pare i nxori nga foltorja e Kuvendit edhe nje foto, ku kryedemokrati ishte fotografuar ne zyren e tij me vellane e njerit prej porositesve te makinave me miliona euro.

Ish-kryeministri i vendit, Sali Berisha, përmes një shkrimi të bërë publik në Facebook, ka shkruar se drejtorë kryesorë në Shërbimin Informativ, ushtrojnë  terror ndaj punonjësve të këtij Shërbimi tek të cilët ata dyshojnë se kanë informuar Bashën për emrin e Taulant Ballës si garantues i tre pakove me nga 1.5 milionë euro.

Sipas Berishës, terrori konsiston edhe në seanca të zgjatura deri në 7 orë pyetjesh dhe kërcënimesh, të paktën deri dje pasdite në katër raste.

Reagimi i plotë:

Terror i eger ne SHISH per nxjerrjen e emrit te Taulant Yaris/Gjures/Hoxhes/Jasharit/Balles si garantues i parave te droges!

Te dashur miq, prej tre ditesh, me urdher te Edvin Kristaq Rames, ish xhelatet e policise sekrete te Enver Hoxhes aktualisht drejtore kryesore ne Sherbimin Informativ, ushtrojne nje terror te papare ndaj punonjesve te ketij Sherbimi tek te cilet ata dyshojne se kane informuar Bashen per emrin e Taulant Yaris si garantues i tre pakove me nga 1.5 milione euro para droge, bazuar ne informacionet e dhena nga sherbime partnere.

Qeveria nuk ka humbur asnjë minutë kohë për të çuar deri në fund projektin për një Teatër të ri Kombëtar.

Pak kohë pasi kreu i bashkisë së Tiranës, Erion Veliaj, njofoi se kishte arritur marrëveshjen me artistët për çështjen e Teatrit dhe ndërtimin e një teatri të ri në gjurmën e atij ekzistues, Qeveria kalon në mbledhjen e djeshme projektligjin për “Përcaktimin e procedurës së veçantë për negociimin dhe lidhjen e kontratës me objekt “projektimi dhe realizimi i projektit urban dhe godinës së re të teatrit kombëtar”.

“Ky projektligj reflekton opinionet e diskutimet e vazhdueshme me komunitetin e artistëve, arkitektëve, opinionet e qytetarëve të lirë gjatë konsultimeve me përfaqësues të Bashkisë së Tiranës dhe Ministrisë së Kulturës”- sakteson qeveria, bashkengjitur projekligjit.

Sipas Qeverise, “Projektligji i ri pasqyron thelbësisht kërkesat e komunitetit të artistëve lidhur me ruajtjen e pronës së teatrit, me standardet e domosdoshme europiane për një teatër dinjitoz kombëtar dhe me pjesëmarrjen e qarte të 2 (dy) përfaqësuesve të artistëve në procesin e negociimit”.

Projektligj i miratuar në mbledhjen e Këshillit të Ministrave, datë 27 Qershor 2018: 

 * Ky projektligj reflekton opinionet e diskutimet e vazhdueshme me komunitetin e artistëve, arkitektëve, opinionet e qytetarëve të lirë gjatë konsultimeve me përfaqësues të Bashkisë së Tiranës dhe Ministrisë së Kulturës.  

Projektligji i ri pasqyron thelbësisht kërkesat e komunitetit të artistëve lidhur me ruajtjen e pronës së teatrit, me standardet e domosdoshme europiane për një teatër dinjitoz kombëtar dhe me pjesëmarrjen e qarte të 2 (dy) përfaqësuesve të artistëve në procesin e negociimit. 

Projektligji siguron transparencën e plotë të negociimit dhe garancinë ligjore të autoritetit më të lartë ligjor të shtetit. 

P R O J E K T L I GJ

PËR

PËRCAKTIMIN E PROCEDURËS SË VEÇANTË PËR NEGOCIIMIN DHE LIDHJEN E KONTRATËS ME OBJEKT “PROJEKTIMI DHE REALIZIMI I PROJEKTIT URBAN DHE GODINËS SË RE TË TEATRIT KOMBËTAR”

Në mbështetje të neneve 78 dhe 83, pikat 1 e 2, të Kushtetutës, me propozimin e Këshillit të Ministrave, Kuvendi i Republikës së Shqipërisë

V E N D O S I:

Neni 1

Objekti

Ky ligj ka për objekt përcaktimin e procedurës së veçantë për negociimin dhe lidhjen e kontratës me objekt realizimin e projektit të zhvillimit të zonës së Teatrit Kombëtar, duke përfshirë projektimin, ndërtimin dhe dorëzimin e godinës së re të Teatrit Kombëtar.

Neni 2

Qëllimi

Qëllimi i këtij ligji është realizimi i projektit për zhvillimin e një zone urbane në qytetin e Tiranës dhe ndërtimin e godinës së re të Teatrit Kombëtar me partner privat.

Neni 3

Përkufizime

Për qëllim të këtij ligji, termat e mëposhtëm kanë këto kuptime:

1. “Autorizim i komisionit të negociimit”, tagri që gëzon komisioni i negociimit për të përfaqësuar pronarin-shtet me të drejta të plota, për të vlerësuar dhe tjetërsuar pronat në pronësi të pushtetit qendror apo të vetëqeverisjes vendore për zhvillimin e këtij projekti, sipas pikës 4, të nenit 6, të këtij ligji.

2. “Autorizim i kryetarit të bashkisë”, tagri që gëzon kryetari i bashkisë apo personi i autorizuar prej tij për të përfaqësuar pronarin-shtet me të drejta të plota për të nënshkruar kontratën me partnerin privat, për zhvillimin e projektit sipas parashikimeve të këtij ligji.

3. “Kontrata”, kontrata e shkëmbimit, që lidhet ndërmjet partnerit privat dhe Bashkisë Tiranë, e cila ka për objekt kalimin e ndërsjellë të pronësisë së sendeve ose të të drejtave të tjera nga pronari-shtet te partneri privat dhe anasjelltas, sipas parashikimeve të Kodit Civil.

4. “Projekti”, ndërtimi i godinës së re të Tetarit Kombëtar dhe zhvillimi i zonës ndërmjet rrugëve “Abdi Toptani” dhe “Murat Toptani”, sipas propozimit të paraqitur nga partneri privat.

5. “Prona shtetërore”, prona e paluajtshme shtet e pushtetit qendror dhe vendor, që vendoset në dispozicion për zhvillimin e këtij projekti.

6. “Komision i negociimit”, grupi ndërinstitucional, i krijuar sipas nenit 5, të këtij ligji.

7. “Tjetërsim”, vendosja në dispozicion e pronës shtetërore në shkëmbim të zhvillimit të projektit.

8. “Miratim i kontratës”, ligji, me anë të të cilit Kuvendi miraton kontratën e paraqitur nga Këshilli i Ministrave dhe të i nënshkruar nga kryetari i bashkisë apo personi i autorizuar prej tij.

Neni 4

Pronat në pronësi shtet dhe statusi i tyre

Në dispozicion të zhvillimit të projektit vihen pasuritë e paluajtshme në pronësi shtet, sipas parashikimeve të këtij ligji, Kodit Civil dhe legjislacionit për pronat e paluajtshme.

Sipërfaqja që përbën pronën e Teatrit Kombëtar do të jetë po ajo edhe pas përfundimit të ndërtimit të Teatrit të ri Kombëtar.

Neni 5

Përbërja e komisionit të negociimit

1. Komisioni i negociimit krijohet me vendim të Këshillit të Ministrave, kryesohet nga përfaqësuesi i caktuar nga Bashkia Tiranë dhe në përbërje të tij ka përfaqësues të institucioneve, si më poshtë vijon:

a) Ministria e Drejtësisë;
b) Ministria e Financave dhe Ekonomisë;
c) Ministria e Infrastrukturës dhe Energjisë;
ç) Ministria e Kulturës;
d) Avokatura e Shtetit.

2. Komisioni i negociimit mund të thërrasë edhe përfaqësues nga institucione të tjera si dhe ekspertë të fushës, që gjykohen të nevojshëm.

3. Komuniteti i aktorëve teatrorë përfaqësohet në komisionin e negociimit me jo më shumë se dy përfaqësues, të përzgjedhur nga vetë ata.

4. Nuk mund të marrin pjesë në komisionin e negociimit personat që kanë konflikt interesi me partnerin privat, sipas kuptimit të ligjit “Për konfliktin e interesit”, dhe, për këtë arsye, anëtarët e komisionit nënshkruajnë deklaratën për konfliktin e interesave.

Neni 6

Kompetencat e komisionit të negociimit

1. Komisioni i negociimit të kontratës vlerëson dhe negocion me partnerin privat, shoqërinë “Fusha”, sh.p.k., propozimin e paraqitur prej tyre dhe harton projektkontratën finale të negociuar nga palët, shoqëruar me relacionin përmbyllës të negociatave, brenda një afati kohor prej 30 ditësh, nga data e krijimit të komisionit.

2. Komisioni duhet të verifikojë, paraprakisht, statusin e të gjitha pronave, mbi të cilat do të zhvillohet projekti, përfshirë këtu edhe ato private, si dhe marrëveshjet e arritura nga partneri privat me pronarët privatë, që ka për këto pasuri.

3. Sipas nenit 4, të këtij ligji, institucionet përkatëse duhet të vendosin menjëherë në dispozicion të komisionit të negociimit vlerësimin financiar të pasurive shtetërore, për të cilat ai do të negociojë me partnerin privat, në lidhje me përfitimin e godinës së re të Teatrit Kombëtar.

4. Puna, vlerësimi i procesit dhe i kushteve të kontratës nga anëtarët e komisionit të negociimit do të reflektohet gjatë të gjitha fazave të negociimit, bazuar në fushën e veprimtarisë që mbulon institucioni.

5. Bashkia e Tiranës është përgjegjëse për hartimin dhe administrimin e të gjitha procesverbaleve e dokumenteve të procedurës si dhe të çdo dokumenti tjetër, që lidhet me procedurën e përcaktimit e të negociimit të kushteve të kontratës, përfshirë edhe procesverbalet e mbledhjeve, kur është rasti.

6. Komisioni i negociimit të kontratës autorizohet dhe gëzon të gjitha të drejtat për vlerësimin dhe propozimin lidhur me tjetërsimin e pronave në pronësi të pushtetit qendror apo të vetëqeverisjes vendore për realizimin e këtij projekti, bazuar në legjislacionin në fuqi.

Neni 7

Procedura e negociimit për lidhjen e kontratës

1. Procedura e negociimit për lidhjen e kontratës do të kryhet nga komisioni i negociimit, i përcaktuar sipas këtij ligji.

2. Procedurat e negociimit përfundojnë jo më vonë se 30 (tridhjetë) ditë nga data e hyrjes në fuqi të vendimit të Këshillit të Ministrave për krijimin e komisionit.

3. Komisioni i negociimit të kontratës mund të asistohet për marrjen e ekspertizave të specializuara nga një konsulent, i përzgjedhur sipas një procedure të veçantë, të përshpejtuar, nga ana e Bashkisë së Tiranës, që përcaktohet nga Këshilli i Ministrave, me propozimin e Ministrisë së Financave dhe Ekonomisë dhe Ministrisë së Kulturës, në vendimin e ngritjes së komisionit të negociimit, sipas pikës 1, të nenit 5, të këtij ligji.

4. Komisioni studion dhe vlerëson propozimin për zhvillimin e projektit, i cili duhet të përmbajë, minimalisht, dokumentacionin, si më poshtë vijon:

a) Analizën teknike, e cila duhet të përmbajë sfondin e projektit, konceptin e projektit, vendndodhjen, sipërfaqen e përgjithshme publike e private të zbatimit të projektit, studimet topografike dhe gjeologjike, përshkrimin konstruktiv, funksional e teknik të projektit, standardet teknike, periudhën e vlerësuar të ndërtimit të teatrit;
b) Analizën ekonomike dhe financiare, e cila duhet të përmbajë kostot e projektit;
c) Çdo dokumentacion tjetër, që do t’i shërbejë për kryerjen e negociatave.

5. Në rastin e një procedure të suksesshme për negociimin dhe nënshkrimin e kontratës me partnerin privat, komisioni i negociimit do të vendosë si kusht në kontratë edhe detyrimin e partnerit privat për të paguar vlerën përkatëse, të paguar nga pronari-shtet, Bashkia e Tiranës, në rastin e parashikuar në pikën 3, të këtij neni, dhe/ose të kryerjes së ekspertizave të ndryshme, nëpërmjet ekspertëve privatë të fushave përkatëse.

6. Për nevoja të punës të komisionit të negociimit, korrespondencat me institucionet bashkëvepruese realizohen nga kryetari i komisionit të negociimit, bazuar në vendimmarrjet e komisionit.

Neni 8

Kontrata dhe përmbajtja e saj

1. Kontrata ndërmjet pronarit-shtet dhe partnerit privat duhet të përmbajë propozimin e paraqitur nga shoqëria “Fusha”, sh.p.k., sipas këtij ligji, i cili është vlerësuar nga komisioni negociator dhe do të jetë pjesë e pandashme e kontratës.

2. Kontrata, përveç kërkesave që burojnë nga Kodi Civil, parashikon ato terma që vlerësohen të përshtatshëm nga palët dhe duhet të përmbajë, domosdoshmërisht, edhe këto elemente:

a) Përkufizime, interpretime, natyrën dhe objektin e punëve që duhet të kryhen, cilësinë e punimeve për ndërtimin e godinës së re të Teatrit Kombëtar;
b) Afatet dhe kohëzgjatjen e kontratës në lidhje me fillimin dhe përfundimin e punimeve për godinën e re të Teatrit Kombëtar;
c) Teatri do të jetë i plotë dhe funksional në ditën e dorëzimit sipas afatit të përcaktuar, ku do të përfshihen, ndërtimi i objektit, mobilimi i brendshëm, instalimet teknologjike të skenave, instalimet audio/video, si edhe të çdo elementi tjetër të nevojshëm për një teatër bashkëkohor dhe modern;
ç) Pronësinë e aseteve, përcaktimin e sipërfaqeve përkatëse shtet, që do të vendosen në dispozicion të partnerit privat, duke marrë shteti përsipër garantimin e aksesit në zonë dhe/ose servitutet e kalimit sipas projektit (që garantojnë hapësirat funksionale të projektit, rrugët e kalimit dhe aksesin publik), lehtësitë dhe kushtet e tjera për t’u plotësuar nga shteti, në shkëmbim të përfitimit të godinës së re të Teatrit Kombëtar dhe sipërfaqeve ndërtimore që mund të përfitojë Bashkia e Tiranës;
d) Të drejtat dhe detyrimet e institucioneve shtetërore përgjegjëse për garantimin e së drejtës së pronësisë mbi pronat shtetërore, të vendosura në dispozicion për zhvillimin e projektit deri në përfundimin e tij, duke garantuar të drejta të plota të pronësisë dhe marrjen përsipër për përballjen ndaj çdo pretendimi nga të tretët dhe pa ndikuar në ecurinë e projektit, si dhe duke marrë përsipër lirimin e aseteve nga përdoruesit dhe të sheshit të ndërtimit nga objektet publike;
dh) Të drejtat dhe detyrimet e partnerit privat, shoqërisë “Fusha”, sh.p.k., në zhvillimin e projektit;
e) Paraqitjen e një pasqyre financiare, që pasqyron garancinë ekonomike të partnerit privat dhe/ose çdo dokument tjetër provues nga pala financuese, nëse ka, për garantimin e zhvillimit të projektit;
ë) Sigurimin e kontratës për ndërtimin e Teatrit të ri Kombëtar, të depozituar në një bankë të nivelit të dytë nga ana e partnerit privat ose nga një kompani sigurimi, që operon në Shqipëri, përpara përmbylljes së negociatave dhe pasqyrimin e kësaj të dhëne në relacionin përmbyllës;
f) Dispozitat përfundimtare, lidhur me sanksionet kundrejt palëve, në rast të mospërmbushjes së detyrimeve të marra përsipër në kontratë dhe të përcaktimeve të këtij ligji;
g) Standardet artistike, që duhet të ketë teatri;
gj) Të drejtat e institucioneve përgjegjëse, pjesë e komisionit, për të ndjekur dhe monitoruar procesin e ndërtimit të godinës së re të Teatrit Kombëtar dhe cilësinë e shërbimeve, që duhen përmbushur nga partneri privat;
h) Principet komerciale, financiare dhe ligjore;
i) Çdo kufizim ose kusht të zbatueshëm për transferimin e të drejtave dhe detyrimeve të partnerit privat, sipas kontratës;
j) Përkufizimin dhe pasojën e forcës madhore, ndryshimin në ligj dhe ndryshimet e tjera, duke përfshirë çdo të drejtë të palëve për të kërkuar kompensimin ose rishikimin e kontratës;
k) Kushtet dhe procedurat për ndryshimin dhe/ose përfundimin e kontratës, të drejtat dhe detyrimet e palëve, me kalimin e afatit apo përfundimin e kontratës;
l) Ligjin e zbatueshëm dhe mekanizmat për zgjidhjen e mosmarrëveshjeve, që mund të lindin ndërmjet institucionit përgjegjës dhe partnerit privat;
ll) Kushtin që, mbi tokë, godina e re e Teatrit Kombëtar, është një godinë më vete, pa asnjë ndërtim tjetër, përveç pjesëve ndihmëse të saj, dhe se i gjithë investimi do të përballohet nga partneri privat, sipas parimit me “çelësa në dorë”;
m) Procedurat për dorëzimin nga ana e partnerit privat dhe të marrjes në dorëzim nga institucioni përgjegjës i godinës së re të Teatrit Kombëtar;
n) Kushtin që partneri privat të fillojë, fillimisht apo paralelisht, godinën e Teatrit Kombëtar gjatë zhvillimit të projektit në zonën urbane;
nj) Procedurat për dorëzimin nga ana e partnerit privat dhe të marrjes në dorëzim nga Bashkia e Tiranës të sipërfaqeve takuese ndërtimore;
o) Çdo dispozitë tjetër, bazuar në legjislacionin në fuqi për lidhjen e kontratave;
p) Hyrjen në fuqi të kontratës, pas miratimit nga Kuvendi i Republikës së Shqipërisë.

Neni 9

Nënshkrimi i kontratës

1. Nënshkrimi i kontratës nga kryetari i Bashkisë Tiranë ose personi i autorizuar prej tij bëhet brenda afatit kohor prej 10 ditësh, nga data e marrjes së projektkontratës dhe relacionit përmbyllës të negociatave.

2. Kryetari i Bashkisë Tiranë mund t’i kërkojë komisionit të negociimit të kontratës rishikimin e projektkontratës. Komisioni duhet të rinegociojë dhe t’ia paraqesë për nënshkrim kontratën kryetarit të bashkisë, të shoqëruar me relacionin përmbyllës të negociatave, brenda afatit kohor prej 30 ditësh, duke filluar nga data e kthimit.

Neni 10

Miratimi i kontratës

1. Pas nënshkrimit të kontratës nga kryetari i Bashkisë Tiranë ose personi i autorizuar prej tij, kontrata, së bashku me relacionin përmbyllës të negociatave, i dërgohet Ministrisë së Kulturës dhe Ministrisë së Financave dhe Ekonomisë për ndjekjen e procedurave ligjore për miratimin e kontratës nga Kuvendi i Republikës së Shqipërisë.

2. Data e hyrjes në fuqi të kontratës do të jetë data e hyrjes në fuqi të ligjit, pas miratimit nga Kuvendi i Republikës së Shqipërisë.

Neni 11

Nxjerrja e akteve nënligjore

Ngarkohet Këshilli i Ministrave për nxjerrjen e akteve nënligjore në mbështetje të neneve 5, pika 1, dhe 7, pika 3, të këtij ligji, jo më vonë se 45 ditë nga hyrja në fuqi e tij.

Neni 12

Hyrja në fuqi

Ky ligj hyn në fuqi 15 ditë pas botimit në “Fletoren zyrtare”.

K R Y E T A R I

GRAMOZ RUÇI

***

V E N D I M

PËR

PROPOZIMIN E PROJEKTLIGJIT “PËR PËRCAKTIMIN E PROCEDURËS SË VEÇANTË PËR NEGOCIIMIN DHE LIDHJEN E KONTRATËS ME OBJEKT “PROJEKTIMI DHE REALIZIMI I PROJEKTIT URBAN DHE GODINËS SË RE TË TEATRIT KOMBËTAR””

Në mbështetje të neneve 81, pika 1, 83, pika 2, dhe 100, të Kushtetutës, me propozimin e ministrit të Financave dhe Ekonomisë dhe të ministrit të Kulturës, Këshilli i Ministrave

V E N D O S I:

Propozimin e projektligjit “Për përcaktimin e procedurës së veçantë për negociimin dhe lidhjen e kontratës me objekt “Projektimi dhe realizimi i projektit urban dhe godinës së re të Teatrit Kombëtar””, për shqyrtim e miratim, me procedurë të përshpejtuar në Kuvendin e Republikës së Shqipërisë, sipas tekstit dhe relacionit bashkëlidhur këtij vendimi.

Ky vendim hyn në fuqi menjëherë.

K R Y E M I N I S T R I

EDI RAMA

Në mungesë dhe me porosi

ZËVENDËSKRYEMINISTRI

SENIDA MESI

SHËNIM: BAZUAR NË NENIN 117 TË KUSHTETUTËS SË RSH DHE NENIT 29 TË LIGJIT PËR ORGANIZIMIN DHE FUNKSIONIMIN E KËSHILLIT TË MINISTRAVE, VENDIMET E KËSHILLIT TË MINISTRAVE PUBLIKOHEN NË FLETOREN ZYRTARE DHE HYJNË NË FUQI PAS BOTIMIT TË TYRE. DREJTORIA E KOMUNIKIMIT PRANË KËSHILLIT TË MINISTRAVE PËRPIQET TË BOTOJË NË KOHËN MË TË SHPEJTË TË MUNDSHME VENDIMET E MBLEDHJEVE TË QEVERISË, POR VERSIONI ZYRTAR DHE HYRJA E TYRE NË FUQI BËHET VETËM PASI VENDIMI BOTOHET NE QBZ. SHPESHHERË, VENDIMET E KËSHILLIT TË MINISTRAVE KANË NEVOJË PËR ZBARDHJE TË MËTEJSHME, ÇKA E VONON PUBLIKIMIN E TYRE NË KËTË FAQE. 

Njëzet e shtatë vjet kanë qenë të mjaftueshëm për një hapje të plotë të Shqipërisë, për dekomunistizmin dhe krijimin e institucioneve demokratike të së drejtës, që megjithë defektet, tashmë janë një realitet i pakthyeshëm.

Por në një vështrim më të thellë etik dhe filozofik të gjithë kemi të drejtë të pyesim: A jemi ne një shoqëri e hapur dhe e çliruar nga çdo mendësi dhe praktikë komuniste sot, rreth tre dekada pas rënies së murit Stalinist gjysëmshekullor dhe nisjes së startit të lirisë e të demokracisë? A është demokracia jonë një demokraci funksionale apo një amalgamë përzierjesh dhe rudimentesh të shoqërive të indoktrinuara dhe ku pushteti i elitave politike është absolute?! A po ndërtojmë ne shqiptarët një shtet të së drejtës apo ligjin e bën klani më i fortë dhe çdo reformë synon paprekshmërinë e “peshqve të mëdhenj”?!

Këto pyetje nuk anojnë detyrimisht nga njëra anë, por kanë diçka nga të dyja anët. E vërteta kurrë nuk mund të jetë bardhë e zi dhe as kritizerët e tranzicionit, as lustraxhinjtë e tij, nuk kanë plotësisht të drejtë, por vetëm pjesërisht.

Që në krye të herës duhet thënë se këto vite të traznzicionit postklomunist, pavarësisht çfarë thuhet e çfarë konsiderohen ende si plagë, janë arritur përmirësime të mëdha të jetës së shqiptarëve, që nga mendësitë deri tek mënyra e jetesës, kushtet e jetesës dhe infrastruktura sociale e psikolgjike e shëndetit të tyre fizik, shpirtëror e mental.

Raportet mes individit dhe shoqërisë, në këtë epokë të hapjes dhe çlirimit të energjive pozitive, qoftë të individit, qoftë të grupeve dhe shtresave shoqërore, kanë pësuar një ndryshim pozitiv, duke i bërë raportet dhe interesat e ndërsjella më atraktive dhe më luajale. Kështu, nëse zbulimi i plagëve të shoqërisë aktuale shqiptare na çon tek deformimi i raporteve të sotme mes individit dhe shoqërisë, mes individualizmit ekstrem, që na mban peng dhe kolektivizmit dogmatik, që i përket të kaluarës së afërt, kjo na bën të kuptojmë njëherësh dhe rëndësinë e këtij raporti, që mund të konsiderohet “Leva e Arkimedit” për ecjen përpara të dy vektorëve: individit dhe shoqërisë. Për inerci të një realiteti të dyzuar, ku na bie të përpëlitemi, ngaqë ende nuk jemi mësuar plotësisht me rregullat dhe lojën e ekonomisë së tregut dhe sfidat e lirisë, individi sot ndihet i dizilizionuar, ndërsa shoqëria, nën një shtypje të shumëfishtë, për shkak të presionit që vjen nga rudimentet e strukturave ish-komuniste, nga vegjetimi për hir të një inercie ideologjike, e cila në një farë mënyre, rreket për të na angazhuar në aventurën e saj të pakuptimtë dhe nga e cila nuk fiton askush. Kjo ka ndodhur për shkak të deformimit të mësimeve të së kaluarës komuniste, të cilën politika e ka përdorur si “mace të zezë”, për të trembur çdo reformim real të individit dhe shoqërisë, duke e reduktuar gjithçka vetëm në shërbim të lobingjeve të rrotacionit politik, pa marrë mesazhe të drejtpërdrejta për atë kohë, tashmë të mbetur në të kaluarën e pakthyeshme dhe rrisqet e avantazhet e pashembullta që na ofron kjo kohë që jetojmë, pra koha e demokracisë.

Ndoshta, karakteri ynë i fortë, i ndikuar prej grykash të thepisura me gurë e shkëmbinj, por edhe i butë njëherazi, si pllajat dhe lëndinat e mbuluara me bar e tërfil, na ka bërë ta shfaqim edhe jetën tonë mes ekstremesh.Ne jemi endur midis shpirtit të vrazhdë e të egër dhe shpirtit të butë poetik njëherësh, si midis Shillës dhe Karibdës, në kërkim të identitetit tonë psikik, etik, social e kombëtar. Mes të kaluarës së mungesave të skajshme, por me një fasadë të çngjyrosur sigurie për individin, nga njëra anë, dhe të sotmes së tejngarkuar dhe stresante, por me tregje të mbushura plot dhe mundësi të pafundme realizimi të individit, shoqëria shqiptare ka pranuar këtë fundit.

Në një kohë jo dhe aq të lagët, lamë peng jetën tonë personale si qenie individuale humane, për hir të fiksacioneve dhe dogmave, por në këtë kuadër, edhe jetën tonë shoqërore, duke u identifikuar kështu, jo vetëm si individë, por edhe si qenie sociale me një vektor të humbur të historisë së vjetër e të re. Në këtë tranzicion të vështirë, përtej çdo limiti, por me farin e shpresës të ndezur, kërkojmë të vetëplotësohemi, duke u përballuar me vetveten dhe të tjerët, të çliruar nga izmat dhe tabutë e kota.

Pra, duke luftuar për këtë vetëpërmbushje, nuk bëjmë tjetër veçse konfirmojmë, se jeta e gjithkujt është personale, është dhurata që i përket çdonjërit, por është edhe sociale, përderisa njeriu, nuk mund të jetojë pa tërësinë e elementëve të jetës shoqërore, të krijuara e të vendosura në kohë dhe prej kohësh.

Por lind me të drejtë pyetja: Përse jeta jonë shqiptare ka njohur vetëm ekstreme?! Nga njëra anë, ka ndodhur një shoqërizim ekstrem në disa periudha të historisë sonë dhe individualizëm po kaq ekstrem në të tjera kohë. Shoqërizim mbi bazën e gjakut, mbi bazën e familjes së madhe, si dhe të fisit, për të përballuar punët e shumta, por edhe rreziqet dhe mbrojtjen e jetës, nderit dhe pasurisë së brezave tanë. Shoqërizim, mbi baza etnie, feje dhe idesh, si dhe shpërbërje sa herë këto janë dyshuar dhe goditur deri në braktisje, për të mos qenë pjesë e humbjes totale, substancë që mund të ngelte si një precipitat ngjyrosës në vetëdijen tonë kolektive. Ajo që ka përbërë themelin, në të gjitha kohërat dhe që ka siguruar jetën shoqërore, është gjithë veprimtaria, që ka të bëjë me nevojat për ushqimin shpirtëror, ku do të veçoja arsimimin, për ushqimin fizik, d.m.th. të ushqyerit, si dhe gjithçka tjetër, për sigurinë dhe mbrojtjen e jetës fizike, shpirtërore, mentale, etnopsikike të elementëve të saj.

Mungesa e shoqërizimit na ka bërë të pavetëdijshëm aq dhe si duhet, se prolemet e mëdha, siç janë mungesa e shtetit të së drejtës, mungesa e rregullave dhe lojës së ndershme të tregut, mosfunksionimi si duhet i dhënies së pronave pronarëve legjitimë, për shkak të një kaste gjyqtarësh të korruptuar etj zgjidhen me një shoqërizim të ideve dhe qasjeve, si presion ndaj klasave dhe elitave politike, për të ndërmarrë reforma të forta që të mund të na çonin drejt shtetit real të së drejtës. Qasjet inidviduale mund të zgjidhin përkohësisht çështjet tona indivudale, por “thembra e Akilit” mbetet aty, e pacënuar,kërcënuese dhe problematike.

Ajo që do të doja të evidentoja është se shoqërizimi i bën mirë gjithë shoqërisë, është i shëndetshëm për një shoqëri njerëzore dhe mban më të sigurta themelet e saj për të ardhmen që ajo ndërton. Kjo, për aq kohë sa ky shoqërizim nuk bëhet në emër të kauzave false, që shërbejnë për të ngritur në majë të pushtetit dallkaukët e radhës.

Pra raporti mes kolektives dhe individuales, tek ajo që shoqëria detyrohet të bëjë për të garantuar lirinë dhe standardet e individit dhe, nga ana tjetër, se sa ky individ ka detyrime për të përmbushur obligimet e tij morale e ligjore ndaj kësaj shoqërie, në këtë hapësirë po ndërlokohen gjithnjë e më shumë faktorët nxitës dhe kandari po anon gjithnjë e më shumë tek ndërgjegjësimi kolektiv, për të bërë presion mbi ata që kanë në dorë ligjet dhe zbatimin e ligjshmërisë,mbi pushtetin ekzekutiv dhe të gjitha pushtetet, që të ndikojnë në përmirësimin e standardeve.

Pra, në thelb, individi nuk është lënë në hije, me liri abstrakte e të përfytyruar, por ka një liri reale, që lidhet me ekzistencën e tij normale dhe dinjitoze, siç janë puna, prona, shërbimet e ndryshme etj. si rrjedhojë edhe shoqëria nuk është në hije dhe në krizë, për arsye se nuk ka humbur legjitimitetin e idealitetit dhe nuk ndihet e braktisur, e lënë në mëshirën e fatit, por ka një orientim që buron nga vetë starti i lirisë.

Ka pasur dhe raste ku individi ka rënë në grackën e dogmave; thënë ndryshe, strategjia e “tokës së zezë”, që aplikua në Shqipëri pas viteve ’90, në emër të një lufte fantazmë kundër komunizmit, bëri që individi të çoroditej disi dhe të ndihej i traumatizuar, i mbështjellë në një koracë egocentrizmi deri në patologji, ndërkohë që shoqëria, e mbetur pa prona publike, pa kapitale të përbashkëta, që mund të shërbenin për edukimin dhe prosperitetin e saj, pa idealitetin e çdo shoqërie normale për vetëpërmbushjen e saj, u ndodh udhëkryq. Por tashmë kjo ka kaluar. Rruga demokratike, me gjithë kthesat dhe sprovat e vështira që i duhet të përballojë, është e pakthyeshme. Individi është bërë i përgjegjshëm, se lufta kundër idealitetit të shoqërisë është luftë kundër vetvetes, kundër familjes, kundër vetë lirisë, që nuk mund të identifikohet kurrsesi me anarki dhe kaos. Lufta për kauzat kolektive, siç janë ndërtimi i një shoqërie thellësisht të hapur dhe të një shteti demokratik të së drejtës, është dhe luftë për triumfin e kauzave individuale e grupale të gjithëkujt në këtë vend, që ka nevojë të shijojë frutat e bekuara të lirisë, sigurisë dhe prosporitetit.

Shqiptarët mjafton të hedhin sytë dhe të vëzhgojnë se si janë ndërtuar shtetet e kombet pas shkatërrimeve të mëdha, si u ndërtua, bie fjala, Gjermania, pas rrënimit total gjatë Luftës së Dytë Botërore, si u ngritën mendësitë dhe principet morale të një kombi përmbi patologjitë agresive të nazizmit frenetic, për të kuptuar se asgjë nuk është e pamundur kur ekzistojnë objektiva të qartë dhe kurajo qytetare për arritjen e tyre.

“Hanibal ante portas!(Hanibali përpara portës!)”  thërrisnin senatorët romakë kur elefantët e ushtrisë kartagjenase, të udhëhequr nga gjenerali i madh i antikitetit Hanibal Barka, i afroheshin Romës. Në vend të elefantëve, sot krimi po përdor makina që importohen rregullisht për t’u shitur në tregun shqiptar. Vetëm se paratë e tij nuk janë thjesht përpara dyerve të ekonomisë sonë, por kanë depërtuar thellë në të. Rasti i 3.4 milionë eurove të kapur këto ditë në dy autovetura nuk është i vetmi. Kjo mënyrë sjelljeje e parave të shitjes së kanabisit sigurisht që është përdorur edhe më parë me sukses të plotë. Sasitë që ekonomia kriminale ka mundur të fusë dhe pastrojë në ekonominë tonë formale janë të frikshme. Pa dyshim ato përbëjnë një faktor serioz të mbajtjes së lekut artificialisht kaq të fortë, në krahasim me euron dhe dollarin në tregun tonë të vogël të këmbimit.

Partitë tona kryesore politike, në vend që të grinden dhe të përplasen verbërisht me njëra-tjetrën, duke u akuzuar rregullisht për lidhje krejtësisht kallpe me botën e krimit e duke ndezur fantazi të sëmura, ia vlen të bashkohen për të krijuar një front unik kundër kriminalizimit të ekonomisë sonë. Nuk janë gjyqtarët dhe prokurorët e korruptuar aleatët e vetëm të krimit që paguan aq lirshëm dhe fort nën dorë. Aleatë shumë të rrezikshëm po bëhen edhe zyrat e tatim-taksave nëpër rrethe, ku janë regjistruar me dhjetëra e qindra sipërmarrje me origjinë të dyshimtë të parave që qarkullojnë (një auditim i KLSH-së në Drejtorinë Rajonale të Taksave të Beratit i binte kambanës një vit e gjysmë më parë për këtë dukuri, por askush nuk u tregua i aftë të dëgjonte dhe kuptonte).

Nëse do të kishte ndonjë detektor (zbulues) që të ndizte llambën e kuqe aty ku futen dhe pastrohet deri sot qetësisht paratë, do të ndizej fort tek zyrat noteriale, që formalizojnë blerje pas blerjesh pronash të patundshme, apartamentesh, hotelesh, motelesh, butikësh. Janë me dhjetëra mijëra transkasione, një pjesë e mirë e të cilave sjellin dhe pastrojnë paranë kriminale tek ne. Asnjë kontroll shembullor nga ana e Ministrisë së Drejtësisë pranë këtyre dhjetëra e dhjetëra zyrave noteriale që punojnë pareshtur edhe për krimin, si një lavatriçe “profesionale” që nuk ndryshket kurrë, në vijë të parë të ofensivës së parave të kanabisit. Asnjë rast, të paktën i deklaruar si i dyshimtë. Mbi bazën e këtyre kontratave noteriale, bankat e nivelit të dytë japin kredi për “blerësit” e formalizuar nga noterët tanë.

Dhe ka me dhjetëra, në mos qindra blerës, tashmë kredimarrës të rregullt e “të denjë” të bankave të nivelit të dytë, që tundin orët dhe zinxhirët e florinjta rreth qafës, të sigurt se paraja e tyre e kanabisit apo prostitucionit në kryeqytetet e qytetet e mëdha të vendeve perëndimore nuk bie më erë, kështu e “nusëruar” me vula noterësh dhe firma oficerësh krediti bankar në truallin tonë. Janë pikërisht këta ish-“ustallarë” të krimit dhe tani “baronë” të qetë e të patrazuar të moteleve, hoteleve, bujtinave dhe butikëve buzë detit apo edhe në palcë të qyteteve tona kryesore, që trembin sipërmarrësit seriozë dhe kompanitë me emër perëndimore që të instalohen bindshëm tek ne. Ja përse nuk kemi dhe as që do të kemi ndonjëherë investime të forta në sektorë shërbimesh dhe në turizëm, pasi aty “thundra” e rëndë e krimit, e maskuar me transaksione nga më krijueset ka një duhmë asfiksuese. Do të jemi gjithnjë republikë bananesh, nëse nuk do të mundim të ngremë një grup pune të përhershëm, një ekip profesionistësh ekonomistë e juristë të zotë, që të realizojë një skaner të fortë dhe të thellë të gjurmimit të origjinës së parave dhe transaksioneve (shitblerjeve, kalimeve të dyshimta të pronësive në SHPK e SHA, kontratave absurde të dhurimit, etj.) të 10 viteve të fundit. Për këtë duhet të punojnë fort politikanët tanë, jo të çirren dhe luajnë teatër çdo të enjte në skenën e ligjvënësit, të kthyer në “dopo lavoro (argëtim pas pune)” për shqiptarët.

ARISTIR LUMEZI/ Bashkimi Europian mund të hapë negociatat për anëtarësim me Shqipërinë në qershor të 2019 nëse plotësohen kushtet e vendosura.

Ministrat e Jashtëm të Bashkimit Europian të mbledhur në Luksemburg, gjetën një zgjidhje të ndërmjetme mes vendeve skeptike, Francës, Holandës dhe Danimarkën dhe atyre që ishin pro hapjes së negociatave, duke i propozuar Këshillit Europian kushtet që duhet të plotësojë Shqipëria deri qershorin e ardhshëm.

“Këshilli pajtohet që t’i përgjigjet pozitivisht progresit të mësipërm të bërë nga Shqipëria dhe të përcaktojë rrugën drejt hapjes së negociatave për anëtarësim, në qershor të vitit 2019″, thuhet në dokumentin që ministrat e Jashtëm të BEsë i paraqesin Këshillit Europian që do të mblidhet më 28- 29 qershor. Sipas këtij dokumenti, Shqipëria duhet të japë më shumë rezultate në Reformën në Drejtësi, vetingun e gjyqtarëve dhe prokurorëve dhe kultivimin e kanabisit.

“Prandaj, Këshilli nënvizon nevojën kritike për Shqipërinë për të konsoliduar më tej progresin e bërë në reformën gjyqësore, në veçanti përmes vetingut dhe për të dhënë rezultate të tjera të prekshme në luftën kundër korrupsionit në të gjitha nivelet dhe në luftën kundër krimit të organizuar, në veçanti ndaj kultivimit dhe trafikimit të drogës, duke ruajtur dhe thelluar momentin aktual të reformës”, thuhet në dokument.

Shteti ligjor duket se është në qendër të skeptikëve për hapjen e negociatave, prandaj dhe në dokumentin që i adresohet Këshillit Europian, avancimi i vetingut dhe i korrupsionit në nivele të larta është një kusht që duket përmbushur. Për këtë, ministrat e Jashtëm të BE-së i kërkojnëShqipërisë ngritjen sa mëshpejt të institucioneve të reja të Reformës në Drejtësi, që do të hetojnë korrupsionin në nivele të larta.

“Avancim më tej në procesin e rivlerësimit të gjyqtarëve dhe prokurorëve, në veçanti duke plotësuar të gjitha dosjet prioritare dhe duke finalizuar krijimin e strukturave të pavarura gjyqësore siç parashihet me reformën kushtetuese; finalizimin e themelimit të organeve të specializuara, përkatësisht Strukturës Speciale Kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar (SPAK,) Byrosë Kombëtare të Hetimeve (NBI) dhe Gjykatës; forcimin e procesit të hetimeve proaktive, ndjekjeve penale dhe dënimeve përfundimtare në luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar, përfshirë edhe në nivel të lartë”, thuhet në dokument.

Si institucioni europian që hartoi raportin për hapjen e negociatave, “Këshilli i bën thirrje Komisionit Europian që të vëzhgojë nga afër përpjekjet e mësipërme të reformës nga Shqipëria dhe do të vlerësojë progresin në bazë të raportit vjetor të Komisionit,” thuhet në dokument.

DETYRAT E BE-së PER SHQIPERINE

Në pikëpamje të përparimit të mësipërm, në veçanti për pesë prioritet kyçe, Këshilli pajtohet që t’i përgjigjet pozitivisht progresit të mësipërm të bërë nga Shqipëria dhe të përcaktojë rrugën drejt hapjes së negociatave për anëtarësim, në qershor të vitit 2019.Prandaj, Këshilli nënvizon nevojën kritike për Shqipërinë për të konsoliduar më tej progresin e bërë në reformën gjyqësore, në veçanti përmes vetingut dhe për të dhënë rezultate të tjera të prekshme në luftën kundër korrupsionit në të gjitha nivelet dhe në luftën kundër krimit të organizuar, në veçanti ndaj kultivimit dhe trafikimit të drogës, duke ruajtur dhe thelluar momentin aktual të reformës.

KJO PËRFSHIN:

avancim më tej në procesin e rivlerësimit të gjyqtarëve dhe prokurorëve, në veçanti duke plotësuar të gjitha dosjet prioritare dhe duke finalizuar krijimin e strukturave të pavarura gjyqësore siç parashihet me reformën kushtetuese;

finalizimin e themelimit të organeve të specializuara, përkatësisht Strukturës Speciale Kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar (SPAK), Byrosë Kombëtare të Hetimeve (NBI) dhe Gjykatës;

forcimin e procesit të hetimeve proaktive, ndjekjeve penale dhe dënimeve përfundimtare në luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar, përfshirë edhe në nivel të lartë.

Këshilli i bën thirrje Komisionit që të vëzhgojë nga afër përpjekjet e mësipërme të reformës nga Shqipëria dhe do të vlerësojë progresin në bazë të raportit vjetor të Komisionit.

Këshilli kujton që vendimi për të hapur negociatat e pranimit me Shqipërinë, do t’i nënshtrohet përfundimit të procedurave parlamentare kombëtare dhe miratimit nga Këshilli Europian dhe do të pasohet me shpejtësi nga Konferenca e parë Ndërqeveritare deri në fund të vitit 2019, në varësi të progresit të bërë.

Këshilli thekson që ky vlerësim i progresit duhet të përfshijë rezultate të tjera të prekshme dhe të qëndrueshme duke u përqendruar në veçanti në sundimin e ligjit.

Për zgjedhjet, Këshilli i kushton një rëndësi të veçantë Shqipërisë që të adresojë rekomandimet e jashtëzakonshme të Zyrës për Institucionet Demokratike dhe të Drejtat e Njeriut, të Organizatës për Siguri dhe Bashkëpunim në Europë.

Këshilli gjithashtu i kushton një rëndësi të veçantë përpjekjeve të vazhdueshme të Shqipërisë në zvogëlimin e numrit të aplikimeve për azil që duken të pabazuara dhe gjithashtu i kërkon Komisionit të sigurojë që kjo të merret parasysh.

Këshilli merr parasysh qëllimin e Komisionit për të filluar punën e nevojshme përgatitore.

Këshilli mirëpret përparimin e vazhdueshëm të Shqipërisë në ndjekjen e reformave që lidhen me pesë prioritetet kyçe: reformën e administratës publike, reformën e gjyqësorit, luftën kundër korrupsionit, luftën kundër krimit të organizuar dhe mbrojtjen e të drejtave të njeriut, duke përfshirë të drejtat e personave që i përkasin pakicave dhe të drejtës së pronës.

Ristrukturimi institucional i gjyqësorit është në vazhdim, si një gur-themel i një reforme gjithëpërfshirëse.

Këshilli vëren se dialogu i qëndrueshëm dhe konstruktiv midis qeverisë dhe opozitës mbi reformat e lidhura me BE, mbetet thelbësor për të avancuar në agjendën e reformës në dobi të qytetarëve dhe për të afruar vendin më pranë BE-së.

Theodhor Pangallos duket se është nga ajo racë politikanësh, që besojnë te dobia e shkrimit. Ai ka botuar shumë libra. Por ky që po marrim tani në dorë, me sa di unë, është i pari i ardhur në shqip. Pangallos është megjithatë një nga politikanët grekë më popullorë ndër shqiptarët. Ai e ka pohuar më shumë se një herë publikisht prejardhjen e tij arvanite. Shumë veta do të donin që popullaritetin i tij të madh ndër shqiptarët ta shpjegonin pikërisht me këtë prejardhje. Do pranuar se ky fakt ngjall një emocion te shqiptarët, të cilët ende e kanë të fortë nevojën për t’u krenuar me vitalitetin e genit të tyre etnik. Por përkatësia arvanite është vetëm një element kulturor, madje një element periferik, në formimin e gjerë e të qëndrueshëm të Theodhor Pangallos. Me personalitetin e tij të fortë, ai është thelbësisht grek dhe, në traditën e familjes së tij, e ka vënë gjithë jetën në shërbim të Greqisë dhe të shtetit të saj të gjitha aftësitë e veta. Vetëm duke e parë në këtë dritë, do të mund të shpjegohet arsyeja e vërtetë e popullaritetit të tij ndër ne shqiptarët. Si ministër i Jashtëm i Greqisë, disa herë dhe zëvendëskryeministër, ai ka pasur një vlerësim realist për rëndësinë e marrëdhënieve të afërta dhe miqësore të vendit të tij me Shqipërinë dhe ka punuar si rrallë ndonjë politikan tjetër grek i niveleve të tij për ndërtimin e këtyre marrëdhënieve mbi themele të qëndrueshme dhe perspektive. Do të përmend vetëm një shembull, atë të Traktatit të Miqësisë midis dy vendeve tona, nënshkruar në pranverë 1996, duke kapërcyer pengesa shumë të mëdha historike, siç ishte ligji absurd i luftës, i mbijetuar qysh nga koha e luftës italo – greke e vitit 1940 apo edhe tensionet diplomatike të asaj periudhe me pasojë ndezjen e pasioneve nacionaliste në të dyja anët e kufirit, për shkak të agresionit në një nga postat tona kufitare të Gjirokastrës, ku humbën jetën disa ushtarakë shqiptarë. Vetëm një politikan i madh e vizionar si Pangallosi mund të ngrihej mbi këto realitete të vështira për të parë pozitivisht drejt së ardhmes. “Nuk jam i predispozuar të paraqes një vepër historike”, e paralajmëron autori lexuesin në hyrje të librit. Po a ka shkruar ai në fakt një vepër historike?

Përgjigjja e parë që më vjen është se po, kjo është megjithatë një vepër historike. E gjithë lënda e shpalosur këtu buron pa dyshim nga historia e Greqisë së gjysmës së dytë të shekullit XX, me ca ndriçime aty – këtu edhe mbi historinë e ndërtimit të Bashkimit Europian, histori politike kryesisht, por edhe histori diplomatike po aq, me degëzime në historinë e zhvillimeve ekonomike dhe sociale të Greqisë së kësaj periudhe. Theodhor Pangallos duket që e njeh mirë historinë në kuptimin më të gjerë të kësaj fjale dhe ka aftësinë që një njohje të tillë ta vendosë në shërbim të bërjes politikë dhe diplomaci, duke zënë kështu një vend të nderuar në traditën e politikanëve të mëdhenj europianë si: De Gaule, Churchill, Adenauer, Miterrand, Andreoti e ndonjë tjetër, të cilët kanë parë te historia një çelës për të kuptuar natyrën evolucioniste të realitetit imediat dhe për t’ia përshtatur kështu më mirë strategjinë e tyre politike këtij realiteti, me qëllim transformimin e tij. Në tekst gjejmë një bisedë të shkurtër, por prekëse të Papandreut me Pangallos, pikërisht lidhur me historinë. Papandreu i shpreh ministrit të vet me sinqeritet keqardhjen për veten pse nuk e njeh mirë historinë. Nënkuptimi është i qartë. Si kundërshembull i racës së Pangallosit janë gjerësisht politikanët e sotëm, ata që e shpallin veten me krenari si pragmatistë, pra, që nuk kanë nevojë për kulturën historike si përvojë dhe që ne i shohim për ditë çfarë politike dritëshkurtër bëjnë. Me një fjalë, kjo vepër është historike, sepse, po t’i heqësh asaj lëndën historike, besoj se nuk mbetet gjë për të qenë. Nga ana tjetër mund të themi me po kaq siguri se jo; kjo vepër nuk është historike. Autori është një ish-profesor universiteti në Sorbonë dhe e di shumë mirë mbi çfarë kriteresh rigorozisht shkencore ndërtohet “një vepër historike”. Parë nga kjo anë, autori ia ka arritur qëllimit. Libri “Me Papandreun në Europë” nuk i plotëson kriteret për të qenë një vepër historike.

Meqenëse nuk jam shumë i dhënë pas kategorizimeve, pyetjes se çfarë është atëherë ky libër, po i përgjigjem me vetë fjalët e autorit. Në epilog, ai na kujton edhe një herë se “ngjarjet që shtjellon (ky libër) kanë një karakter të theksuar personal”. Në krye të herës, në parathënie, na ka paralajmëruar se kjo hapësirë “ka të bëjë me Papandreun si lider i madh i një vendi, i cili luftonte për t’u inkuadruar në procesin e integrimit europian”. Këtë mendim ai e plotëson në epilog, kur thotë se, duke shkruar këtë libër, “dëshiroja të rregulloja marrëdhëniet e mia me Andrea Papandreun, marrëdhënie që nuk u zhvilluan përmes lidhjeve miqësore personale, por nëpërmjet bashkëpunimit. Tani, se si ka mundësi që duke mbetur gjithmonë në nivele qartësisht politike bashkëpunimi, të krijoj për Papandreun një dashamirësi, një mirëkuptim dhe përkushtim emocional si atë që ndjeja dhe ndjej edhe sot e kësaj dite, kjo shpjegohet vetëm me personalitetin magjepsës të atij njeriu të rrallë, me veset e tij joshëse dhe aftësinë e tij rrezatuese për t’i bindur dhe ndryshuar njerëzit përreth tij.”
na e Theodhor Pangallos për atin e tij politik, Andrea Papandreu. Por, brenda këtij homazhi përmblidhet një përvojë e pasur politike dhe diplomatike, që është përvoja e një vendi në rrugëtimin e tij europian. Nuk do të kishte dobi që unë të ritregoja apo të komentoja në këtë rast çfarë thotë autori për idhullin e vet. I ka thënë për bukuri Pangallosi. Ju ftoj ta lexoni librin. Por ia vlen të them dy fjalë për vetë autorin, diçka, që lexuesi nuk do e gjejë në libër. Së pari, historia politike greke dhe europiane ka e do t’i ketë një borxh të paharrueshëm Theodhor Pangallosit për rolin e madh që ka luajtur në transformimin rrënjësor të së majtës greke. Ky ndoshta ka qenë misioni më titanik, me të cilin është përballur udhëheqja e PASOK –ut. E majta greke vinte nga një e kaluar e gjatë rezistence ndaj diktaturës së juntës, rezistencë kjo e frymëzuar nga ideologjia e Marksit, e Leninit, shpesh e Stalinit e madje, edhe e Trockit. Një e majtë kryesisht pro sovjetike. Kultura e saj politike ishte antikapitalizmi. Domethënë, një e majtë gjenetikisht antimondialiste, antieuropiane, anti–NATO. Parë në kontekstin e proceseve integruese europiane, e majta greke ishte izolacioniste. PASOK-u erdhi në pushtet në tetor 1981. Greqia ishte tashmë anëtare e Bashkimit Europian (asokohe Komuniteti Ekonomik Europian), dhe e NATO- s. A do të mbahej premtimi i dhënë gjatë fushatës për ta nxjerrë vendin nga këto dy organizata? Përgjigjja e kësaj pyetjeje dihet. Por ajo që meriton të kujtohet me respekt sot është vetëdija e re dhe sidomos guximi që pati një grup ende i vogël në udhëheqjen e kësaj partie për të ndërmarrë pa vonesën më të vogël ndryshimin e objektivave strategjikë të politikës së tyre të jashtme. Të majtët grekë ishin për herë të parë në pushtet qysh nga viti 1924. Kjo e bënte edhe më të jashtëzakonshme përgjegjësinë e PASOK-ut lidhur me të ardhmen e vendit. Greqia do të mund të shkëputej përfundimisht nga e kaluara e vet e zezë në qoftë se edhe e majta e saj, tashmë de facto alternativë pushteti, do të shkëputej nga e kaluara e vet antieuropiane, antiantlantike, antimondialiste, për të afruar filozofinë dhe praktikën e vet politike me të majtën socialdemokrate perëndimore. Nuk ishte fjala për një ndryshim programor në letër. Duhej ndryshuar rrënjësisht mentaliteti i bazës së partisë, që ishin qindra mijë burra e gra, shumë nga të cilët ishin persekutuar, kishin kaluar rininë nëpër burgje e kampe internimi në emër të këtyre idealeve. Në këtë kuptim, një ndërmarrje e tillë ishte titanike. Dhe ia dolën për mrekulli. PASOK-u i fitoi edhe zgjedhjet pasardhëse, katër vjet më vonë. Vetë Pangallos, që ishte njëri nga bartësit më të fuqishëm të këtij ndryshimi, vinte i pjekur si burrë shteti, duke qenë i gatshëm të merrte përsipër përgjegjësi edhe më të mëdha në mandatin pasardhës. Theodhor Pangallos mbetet ndoshta deri tani i vetmi ministri i Jashtëm grek, i cili ka lënë gjurmët më të forta në diplomacinë europiane dhe më gjerë. Së dyti, kam një vlerësim të veçantë për këtë libër. Janë të shumtë dhe në të gjitha kohërat ish–ministrat e Jashtëm që kanë shkruar kujtimet e tyre. Botime të tilla kanë tërhequr gjithmonë vëmendjen e publikut të gjerë. Puna e një ministri të Jashtëm ka një vello misteri në realitet e sidomos në imagjinatën e njerëzve. Fakt është se ministrat e Jashtëm janë më së paku dëshmitarë të privilegjuar në zhvillime, ku përcaktohen marrëdhëniet e popujve dhe të shteteve midis tyre. Rrjedhimisht, ata kanë shumë për të thënë. Ish–ministrat e Jashtëm i shkruajnë zakonisht kujtimet apo autobiografitë, siç edhe Pangallos shënon diku gjatë këtij libri, për të dhënë versionin e tyre mbi ngjarjet, ku kanë marrë pjesë. Për më tepër, që edhe arkivat lidhur me këto ngjarje hapen dekada më vonë. Domethënë, se historianët bashkëkohorë nuk mund të ndërhyjnë për të verifikuar saktësinë e këtyre dëshmive. Kjo është përdorur jo rrallë si një liri nga shkruesit e kujtimeve për t’i ngritur vetes një monument lavdie të pamerituar. Në rastin e Pangallos ndodh krejt e kundërta. Ai ka zgjedhur të na përshkruajë në këtë libër një dorë ngjarjesh, të cilat i përbashkon fakti se i kanë ndodhur autorit, pra, ai nuk i ka me të dëgjuar, por i përbashkon edhe një frymë do të thosha demistifikuese për punën e ministrit të Jashtëm në përditshmëri. Duke gërvishtur vernikun, Pangallos nuk ka megjithatë asnjë shtysë drejt karikaturës. Përkundrazi, ndihet në çdo fjalë se ai e ka dashur shumë punën që ka bërë, ka qenë në çdo sekondë i përgjegjshëm dhe respektues për nderin që përmbante posti i tij. Por, si një burrë me një aftësi të shëndetshme humori dhe që nuk vuan nga ndonjë kompleks, – shenjë kjo e njerëzve të sigurt në vete, -Pangallos, me një modesti të madhe, zgjedh nga thesari i përvojës së tij ato lloj perlash, që tregojnë se edhe puna e ministrit të Jashtëm, sado e ndritshme apo misterioze që duket nga larg, ka në të vërtetë një pjesë jo të vogël rutine dhe hamallëku dhe se ministri i Jashtëm gjendet po ashtu në situata komike të paimagjinueshme. Posaçërisht, ministri i Jashtëm i një vendi të vogël, i cili edhe hallet mbi shpatulla i ka më të mëdha dhe forcat mbështetëse më të vogla. Si njeri që ka kaluar në shumë situata të ngjashme, dua ta siguroj lexuesin se ato çfarë tregon Pangallos këtu janë krejt të besueshme. Dhe përfitoj nga rasti ta përgëzoj kolegun për këtë rrëfim, veç të tjerash edhe argëtues, i cili ndihmon për ta kuptuar karrierën e tij në mënyrë më njerëzore, ashtu si edhe karrierën time, domethënë karrierën e çdo ish-ministri të Jashtëm. Do të thosha se çmitizime të tilla e afrojnë historinë politike të vendit me bashkëkohësit, duke i bërë kështu një shërbim së sotmes dhe së ardhmes.

Deputeti i PD dhe historiani i shquar Romeo Gurakuqi shkruan në faqen e tji në rrjetin social si më poshtë:

“Parlamenti i rrethuem prej dhunes se shumices qeverisese:

askush nuk lejohet te flase,

qofte edhe per permbytjen e Bibliotekes Kombetare.

Frekuenca me te cilen nderrohet hipokriza me arrogancen ne drejtimin e punimeve te komisioneve,

eshte e pabesueshme dhe e pangjashme per nje vend normal.

Nderkohe nje fshehtesi e plote dhe sistematike ruhet mbi çdo delegacion parlamentar.

Te njejtet njerez kane uzurpuar ne heshtje perfaqesimin e Parlamentit te Shqiperise

dhe imazhin e nje demokracie parlamentare.

Dhe per ta permbyllur “me nder” kete fasade te pluralizmit,

delegacionin shqiptar ne Strasburg do ta perbejne pinjollet e familjeve qe per 50 vite burgosen dhe vrane te gjithe europianistet e ketij vendi.

Kjo eshte Shqiperia 28 vite pas rrezimit te Regjimit te Bllokut.”

Arkitekti Maks Velo u është bashkuar artistëve që protestojnë kundër shembjes së Teatrit Kombëtar. Në një fjalë të shkurtër ai tha se kjo godinë mund të restaurohet në mënyrë perfekte duke shmangur prishjen.

“E para për çështjen e zjarrit. Është i vetmi institucion që ka një pishinë. Nëse pishina mbushet me ujë mund të shuhet zjarri. E dyta, shikoni sa dyer janë. Nuk ka institucion me kaq dyer.

Ky nuk është Teatri Kombëtar. Ky është arti i kombit. Këtu ka filluar baleti, këtu ka filluar opera. Këtu filloi ansambli i ushtrisë. Këtu kam qenë në 53-in kur Mustafa Krantja çeli filarmoninë. Prej këtu ishte “Kinostudio numër 2”. Të gjithë aktorët e filmave ishin të Teatrit. Ne kishim të njëjtët aktorë. Këtu kanë ardhur teatrot e rretheve. Ata e kanë si tempull.

Ky nuk është një Teatër Kombëtar, por një Teatër Ndërkombëtar sepse këtu kanë luajtur teatri i Shkupit, teatri i Beogradit, tetari i Pragës, ansamble nga Kina, etj.

Ky teatër ka krijuar edhe fakultetin e dramës sepse nga këtu ishin në fillim klasat dhe këtu jepej mësimi. Ky ka vlera multidimensionale. Kjo godinë mund të restaurohet në mënyrë perfekte dhe të gjitha gjërat që mungojnë mund të bëhen.

Ngrohja? Mund ta bëjmë këtu dhe ta çojmë atje. Mund të bëhet një kat nën tokë dhe mund ta zgjidhim mangësinë që ka teatri. Zgjidhja është e lehtë, është e mundshme, është perfekte dhe është që të restaurohet” – tha Velo që në të kaluarën ka mbajtur shpesh krahun e kryeministrit Rama.

Para samitit jozyrtar të BE për azilin, presidenti i Parlamentit Europian, Antonio Tajani thekson se stabiliteti i Europës varet nga Gjermania. Tajani përfytyron mundësinë e kampeve në Shqipëri ose Maqedoninë e Veriut.

Në një intervistë për grupin mediatik gjerman “Funke Medien Gruppe” të shtunën (23.06), presidenti i Parlamentit Europian, Antonio Tajani është shprehur, se “mënyra e veprimit me çështjen e emigracionit nuk duhet të çojë në shpërbërjen e BE-së. Sipas Tajanit, nëse çdo shtet do të veprojë sipas interesave të veta, kjo do ta shpërbënte BE-në, shkruan dpa. Në të njëjtën kohë, presidenti i Parlamentit Europian u kujtoi partive gjermane në grindje të fortë për çështjen e azilit, se migracioni “nuk është një problem vetëm gjerman.”

Italia dhe Greqia ndodhen po ashtu nën presion të madh. “Tani nuk bëhet fjalë për zgjidhje të veçuara kombëtare. Ne kemi nevojë për një strategji europiane.” Në samitin e Bashkimit Europian më 28 dhe 29 Qershor pritet të diskutohet ndër të tjera edhe çështja e refugjatëve. Partia kristiansociale CSU në Gjermani kërkon që menjëherë pas tij të vendosë se si do të veprojë. Ndërkohë këtë të dielë, presidenti i Komisionit Europian, Jean-Claude Juncker ka ftuar në një takim në Bruksel vendet e BE-së për krizën e emigracionit. 16 vende duan të marrin pjesë në këtë samit.

Kampe të mundshme në Shqipëri dhe Maqedoninë e Veriut

Stabiliteti i Europës varet nga stabiliteti i Gjermanisë, tha Tajani. Ai është “kundër masave në kufijtë e brendshëm”. Zgjidhja ndodhet jashtë, jo brenda Bashkimit Europian. “Ne duhet të mbrojmë kufijtë e jashtëm me efektivitet. Duhet të investojmë më shumë në Afrikë për të luftuar arsyet e migracionit”, theksoi Tajani. Agjencia e Ruajtjes së Kufijve, Frontex duhet të forcohet me 10.000 vetë, kërkoi ai.

“Ne kemi nevojë për kampe jashtë BE.” Tajani u shpreh se e përfytyron si të mundshme, që qendra të tilla të ngrihen në Shqipëri apo Maqedoninë e Veriut. “Por ne kemi nevojë për kampe edhe në Afrikë. Libia është një vend që duhet stabilizuar. “Nigeria, Tunizia dhe Maroku janë po ashtu vende që mund të merren në konsideratë për kampe”, sipas presidentit të Parlamentit Europian./DW

Zyrtarë të Bashkimit Europian në Shqipëri bënë sot thirrje që administrata dhe pronarët të dialogojnë për të zgjidhur në mënyrë të qëndrueshme dhe me mirëkuptim çështjen e pronave.

Drejtuesja e Delegacionit të Komisionit Europian, ambasadorja Romana Vlahutin, tha sot në një takim të përbashkët mes qeverisë dhe shoqatave të pronarëve se për shumë dekada u bënë shumë padrejtësi në çështjen e pronave, ndaj vetëm me dialog mes gjithë palëve mund të gjenden zgjidhje të mira e të qëndrueshme.

Ajo theksoi se e drejta e pronës është një nga të drejtat themelore e njeriut dhe për BE kjo është e panegociueshme, sepse Shqipëria është pjesëtare e Konventës Europiane të të Drejtave Njerëzore qysh nga viti 1992.

Në raportin e fundit për Shqipërinë, tha zonja Vlahutin, Komisioni Europian deklaroi qartë se Shqipëria duhet t’i përkushtohet me përparësi përmes institucioneve regjistrimit të pronave dhe kompensimit të tyre.

Shqipëria duhet të veprojë përmes një strategjie të saktë për të zgjidhur çështjen e pronave si dhe të ngrejë një sistem për menaxhimin e territorit.

Problemi vazhdon të mbetet i hapur dhe kjo është dëshmia që institucionet nuk i kanë bërë si duhet detyrat e tyre me pronat nga këndvështrimi i drejtësisë dhe i drejtave njerëzore.

“Zgjidhja e çështjes së pronave duhet veçanërisht për të përmirësuar të drejtën e pronave, për të siguruar konkurrueshmërinë në ekonomi, për të tërhequr investime dhe për të zhvilluar bujqësinë dhe përdorimin e tokës. Ligjshmëria është e para, proporcionaliteti gjatë kompensimit dhe prona private duhet mbrojtur dhe garantuar nga shteti” – tha ambasadorja Vlahutin.

Në Shqipëri ky problem, tha ajo, është më kompleks se në çdo vend tjetër; nisi me dhunimin e pronës private gjatë komunizmit; tranzicioni i gjatë solli një seri shkeljesh të tjera dhe shtoi kaosin e shkaktuar nga komunizmi.

Pasojat e ligjit 7501 për ndarjen e tokës bujqësore dhe ligji për kthimin dhe kompensimin e pronave shtuan kaosin dhe sollën më shumë abuzime.

Këtyre iu shtua edhe korrupsioni dhe abuzimet nga institucionet, ndërsa shumë njerëz humbën tokat bujqësore përmes legalizimeve, ku ndodhën edhe absurditete deri në legalizimin e plazheve si prona private.

“Ndëshkimi ndaj çdo dhunimi të paligjshëm, duhet kryer ndaj secilit që pengon zotërimin e pronës nga pronari i ligjshëm. Legjislacioni është i fragmentuar, ka sjellë shumë vonesa dhe abuzime në terren, ka sjellë shumë konflikte për disa dekada, ka sjellë frikësim të njerëzve dhe pengim të zhvillimit” – tha zonja Vlahutin.

Shqipëria po zhvillon një reformë të thellë në sistemin gjyqësor dhe po përpiqet të përmirësojë zbatimin e të drejtave njerëzore përfshi edhe ato pronësore.

Misioni Euralius po studion këtë çështje nga këndshvështrimi ligjor, po mbledh përvoja nga vendet europiane si dhe po kryen një analizë mbi sfidat dhe mundësitë.

Zgjidhjet janë atje jashtë në terren, tha ambasadorja Vlahutin, duhet dialog me pronarët dhe të ndalen abuzimet me pronat.

Vendimi i përfolur për sjellë 600 mijë sirianë, veç të tjerash, prish edhe ekuilibrat fetarë në vendin e shqiponjave tashmë të zgërlaqura. Shqipëria me shtesën arabe 25 për qind humbet edhe elementin e fundit të krishterë, për tu bërë kështu një vend totalisht islamik, pjesë e botës turko-arabe. Shqipëria rrezikon të kthehet në një Kalifat Islamik në principet e Turqisë së vogël europiane, për të cilën është folur nga diplomacia e qarqet e vendosjes edhe në fillimin e shekullit të kaluar? Ky mund te duket dyshim i pabazuar, por nëse i hedhin një vështrim asaj çfarë ka ndodhur gjatë 100 viteve, pak mbetet për të dyshuar. Pse ta fshehim e kujt ja fshehim se krijimi i shtetit shqiptar është pritur me hezitime nga diplomacia europiane pikërisht për shkak të përqindjes së madhe të popullsisë me besim mysliman. Atëherë ai gjykim, i cili sot në fjalime konsiderohet paragjykim, por me nënkuptime vazhdon të përvijohet si mentalitet i diplomacisë. Mos i dëgjoni çfarë thonë, por nuhatni çfarë nënkuptojnë. Konservatorizmi europian tanimë është po aq në shfaqje e lulëzim sa në fillimet të shekullit të kaluar kur vendosej fati i Shqipërisë. Mund të themi, sipas simptomave, se ky zgjim i mentalitet konservator i Europës së krishterë, e plakur tashmë, që po shpartallohet nga dyndje e popullsive energjike arabe, nxitet pikërisht si reaksion e frikë e rifigurimit të popullsisë dhe humbja e traditave të krishtera.

2000 vjet krishterim e kanë ngulitur traditën fetare si pjesë e tipar të kulturës perëndimore. Edhe në botën arabe aziatike, në kahen tjetër, po ashtu. Aq më tepër se feja e krishterë është reformuar më së shumti nga nevoja për t’ju përshtatur zhvillimeve të reja ku shteti u be laik duke u ndarë nga kisha. Mbase për disa jo e plotë kjo ndryshueshmëri, kur në kahen tjetër kemi një radikalizëm të islamit( islami politik) e përdorimit të tij prej politikës, çfarë solli përmbysje e pështjellime në Turqi e vendet arabe. Gjithsesi, edhe pse duke qenë vend i lirive, mos prisni ta thonë se duan ta ruajnë identitetin e krishterë, jo nuk e thonë kështu. Do të gjejnë fjalë të tjera, por qëllimet mbetën të njëjta. Pranimi i emigracionit të kontrolluar ka qenë një rutinë nga nevoja për fuqi punëtorë, por me përmasat që ka marrë kjo dyndje, shumë shpejt europianët mund të ndodhen para faktit të kryer të Europës së zezë, në kuptimin e dominimit të popullsive arabe-afrikane që shumohen dhjetë herë më shpejt e më shumë se europianët. Asimilimi i ardhësve është i pamundur, për shkak të fesë është gjithashtu tepër i vështirë për tu përshtatur me kulturën e traditat dhe mendësitë europiane. Ka që lindin në Francë dhe vazhdojnë të jenë fanatikë fetarë islamike.

Krimet terroriste flasin edhe për një mësues me origjinë arabe, i lindur në Angli që papritur na u gjend terrorist kamikaz në Londër, duke masakruar njerëz të pafajshëm. Të çudit fakti se kanë mbaruar universitete europiane, por mbeten në mendësinë e urrejtjes fetare. Pa aspak tolerancë. Ky është një problem i madh që e shoqëron çdo lloj emigrimi nga vendet me fe të manipuluar politikisht e të mbetur në mendësitë e mesjetës e pa kurrfarë dëshire për t’ju përshtatur kushteve të reja e jetës se re në Europë. Në aspektin reformues as që flitet për vendet në kaos të origjinës. Pra prurjet e mëdha e të pakontrolluara, sjellin edhe eksese të mëdha. Dhe potenciali më i madh i rrezikut nuk është kultura, por pikërisht feja. Njerëzit e saj predikues që duhej të shërbenin për zbutje të urrejtjes e ndasive, përkundrazi bëhen shkak i fanatizimit si dhe radikalizimit të njerëzve të thjeshtë. Se fundja çfarë i bashkon, një sirian, një afganistanas, një irakian e një jordanez të bëjnë një aksion terrorist në Paris. Amalgama e tyre e ngjizur në mendësi është padyshim dogma fetare. Intifada. Lufta e shenjtë. Veprime që i kryejnë pa i kuptuar në brendësi e pa i vendosur në kohën kur kanë lindur. Te dogmat gjejnë alibinë e ngushëllimin por edhe përrallat e ndezura për parajsën ( xhenetin) që i pret me 40 virgjëresha për dashnore. Ata që përpiqen të thonë të kundërtën thjeshtë mashtrojnë, na paraqiten kinse kjo apo ajo fe është paqësore si pëllumbat dhe e butë si mëndafsh. Paqësore në letër sigurisht, por në predikime klerikësh injorantë dhe në mjedise sociale kemi një pamje tjetër të mjerueshme. Kemi djem të rinj shqiptarë nga Kosova, Shqipëria dhe Maqedonia e Veriut, që shkojnë në Siri dhe bëhen vrasës të përbindshëm. Sa shpejt i harruam kërcënimet ogurzeza të vrasësit Lavdrim Muhaxheri dhe të tjerëve, madje në gjuhën shqipe. Kemi me dhjetëra e qindra trupa njerëzorë të sakatuar duke përfshirë edhe fëmijë. Me thirrjen tradicionale fetare arabe, që nuk dua ta përmend se tashmë ka marrë nocionin e frikës.

Pse shkruaj kështu dhe a kam sadopak rezerva sa i përket feve? Nuk mendoj se inspiroj as prioritete dhe as urrejtje fetare. Kjo për shkakun se nuk jam fetar i ngulfatur dhe i përkas mendjeve të lira të kësaj bote. Aspak i përkushtuar në dogma. Respektoj institucionin fetar të cilit i përkas si trashëgim familjar( por edhe fetë e tjera sigurisht me të cilat familjarisht jam i lidhur). Por vetëm me një kusht, që të më ndihmojnë të dua Atdheu e popullin tim, historinë, traditat dhe sigurinë e të ardhmes së kombit ku fillon e mbaron qenia jonë individuale. Nëse ka një Zot të më falë. Nuk e skllavëroj dot mendjen as përpara atij që më ka krijuar. Sepse skllavëria e mendjes nuk është qëllimi i krijimit qoftë nga hyjnitë e qoftë nga natyra. Unë as e mohoj dot e as e konstatoj dot. Universi është një pjesë e vogël e enigmës së madhe që nuk mund ende të vërtetohet si u krijua e ku qëndron. Gjithë çfarë qoftë e vërteta, dogma nuk arrin të bind njeriun e shkolluar, por as ai i dituri nuk arrin ti jap zgjidhje enigmës. Prandaj u them shpesh atyre që lëshojnë insinuata, e keni gabim kur më klasifikoni siç më klasifikonte kompania e zullapërisë turko-memurë të fundamentalisteve islamikë në mars të vitin 2000 në pesëmbëdhjetë shkrime në shtyp kundër meje (marramendëse kjo), duke më konsideruar me termin e shpikur katoliko – centrik. Se shpejti do të keni një pasqyrë të polemikave fetariste të qerthullit fanatik të asaj kohe (që vazhdon mjerueshëm), si dhe përgjigjen dinjitoze që u dha Prof. Engjëll Sedaj (1943-2006) në faqet e gazetës “Bota sot” më 20-23 mars 2000 dhe ku ndër të tjera e mbrojti edhe idetë dhe parashtrimet në shkrimin tim që ndezi atbotë Abdi Baletën, “Çfarë i solli feja e pushtuesit kombit shqiptar?”.

Po pse reagoj unë, shpesh më pyesin? Heshtja është më oportune sipas tyre. Lehtë është ta mësojë çdo kush. Kur e shoh se si zullapëria me revansh osmanik po kërkojnë të na bëjnë synet në tru si komb e si popull, me zor e përdhunë, unë nuk mund të rri e të flladitem për nën hije të lisit. Tepër i madh ky luks për kohën tonë. Por më e keqja është kur kundërshtitë e reagimet e mia që kanë qëllime kombëtare, i marrin si agresivitet ndaj islamit. Jo, kurrsesi. Nuk cenoj asnjëri në bindjet e veta brenda vetvetes. Unë kam bindjet e mia, sigurisht, që ne shprehje e shfaqje publike nuk kanë fare të bëjnë me pozicione fetare por me ato kombëtare.

Kam reaguar ashpër kur kam parë se si feja manifeston në rrugë duke krijuar imazhin e një revanshi fetar, çfarë nuk ka ndodhur as nën kushtet e pushtimit osman që kishte pushtet dhe instrument fenë islame, kam reaguar kur politikanët tanë u bënë si bajgë në këpucën e Papës duke u ngutur të tregonin gjoja katolicizmin e tyre të përkushtuar. Një rreng e një rrenë kjo për të përfituar politikisht. Kam reaguar që herët kur e kanë futur Shqipërinë në Konferencën e Vendeve Islamike edhe pse në Kushtetutën shqiptare të vitit 1992, neni 7, dhe asaj të vitit 1998, neni 10, shprehte qartë laicitetin e shtetit; ndaj vazhdoj të shpreh edhe më tej mendimin se pjesëmarrja e Shqipërisë në këtë organizatë fetare ka qenë e vazhdon të mbetet antikushtetuese. Pse vallë asnjë forcë politike apo shoqatë e pavarur nuk e dërgon çështjen në Gjykatën Kushtetuese, apo asnjë deputet nuk merr iniciativën të propozojë një referendum popullor për këtë shkelje kushtetuese. Mos më flisni për opozitën se ajo vetë e futi Shqipërinë në këtë batak arabo – aziatik.

Gjithmonë kam reaguar sepse e shoh se çfarë spekulimesh bëhen me fenë për përfitime politike. Nga një anë e errët qeverisëse deklarohet se jemi një komb me rrënjë e degë islamike, madje edhe burim islam na bënë si komb. Çfarë nuk është aspak e vërtetë se ku do ti çojmë të krishterët ( katolikë e ortodoksë së bashku) që e mbajtën shpirtërisht e fizikisht këtë komb nëpër shekuj pushtimi. Çfarë ta bëjmë Gjergj Kastriotin? Dhe nga ana tjetër, na i rrokën katër krerët fetarë të Shqipërisë e i dërguan si dashi me këmborë për të parakaluar rrugëve te Parisit, kinse, për ti thënë qytetërimit perëndimor merrni shembull nga ne, se ne jemi kampion në botë për mirëkuptim fetar. Bla-bla-bla. Dëngla. Se ndërkohë në Mitrovicë e rrëzuan përmbys shtatoren e Nënë Terezës, myslimanët e Shkodrës nuk e pranuan monumentin e bamirëses së madhe në hyrje të qytetit dhe projektin e zhvendosen me imponim. Kishën e Shën Shtjefnit në kala që në kohën e Gjergj Kastriotit e duan sërish xhami siç e patën kthyer pushtuesit barbar e hordhitë e egra te Anadollit, a thua se këta myslimanë fanatike te Shkodrës qënkan përfaqësues e mercenarë të revanshit osman pan Ballkanik. Po ka dhe më. Ca islamikë të qorrollisur plasën që të mos bëhet Katedralja Katolike e Prishtinës si vizion paqësor e mirëkuptues i presidentit të ndjerë Ibrahim Rugova, përpara të cilit udhëheqësit e sotëm duken si liliputë. E me tej çfarë do politika e qeverisja që manipulon me festat fetare. Çfarë është kjo qeveri që shtron iftar e bën propagandë me fjalime dogmatike. Nuk ka shtruar(e mirë ka bërë) ndonjë drekë a darke për Krishtlindje apo Pashkë as për ortodokset e as për katoliket. Qeveritarët nuk kanë asnjë punë, madje bëjnë mirë ti zbojnë nga institucionet fetare e ti quajnë të padëshiruar sepse venë për tu dukur e dalë në media për përfitime elektorale.

Po pse duhen bërë mësime fetare në shkolla? Për ti treguar fëmijëve se nuk jemi krejt njësoj, se kemi besime të ndryshme, tu fusim në kokë dogma, apo tu nxisim luftën e shenjtë, këndej intifada andej kryqëzata. Nuk ka asnjë punë feja në shkollë. Kush do të bëhet fetar të shkojë në shkolla të posaçme që thënë të vërtetën ka më tepër seç duhet këtu ndër ne. Kemi prodhim klerikësh me shumë se na duhen. Aq me tepër se ne këtë fushë, importi po e konkuron vrullshëm prodhimin e vendit.

Edhe lajmet që jepen për mundësinë e ardhjes se 600 mijë sirianeve padyshim ka të bëjë me produktin shkatërrues të politikës në shumë pikëpamje. Por edhe efekti që do krijohet sepse ata 600 mijë do të jenë myslimanë, kjo bën që të shtohen institucionet fetare dhe të minimizohet përqindja e popullsisë se krishterë deri në zhdukje. A nuk tingëllon kjo si një dëshirë për të shfarosur autoktonët, ata më të rezistueshmit në histori, atë pjesë heroike të popullsisë që i qëndroi përballë pushtuesit pesë shekullor, jo vetëm si arbër me kulturën e traditat e veta stërgjyshore, por nuk u lëshuan as në pikëpamje fetare. Çfarë, si rezultante historike, solli që ky popull të merret në konsideratë dhe të vlerësohet si një identitet i fortë me tëra potencialet për të krijuar një shtet. Nëse popullsia do të ishte krejt islamike dhe të konsiderohej e tillë nga Europa, të jeni të bindur se nuk do të kishim pavarësi, do të konsideroheshim një province turke dhe do të copëtoheshim pa pasur kurrë një shtet, siç u tentua të bëhej prej qarqeve të diplomacisë në Londër, Shkaku dihet ani pse fshihet, nuk donin të krijohej një Turqi e re dhe e vogël në Ballkanin perëndimor. Ekzistenca e popullsive së krishterë ua zbuste këtë dyshim, por ishte dhe faktori Austro-Hungari, kjo perandori katolike që ndikoi në favor të shqiptarëve.

Nuk ka qenë e pakuptimtë as e paqëllimtë, që në momentin e aktit te madh të Pavarësisë, të ishin edhe dy shtyllat e forta të shqiptarisë, Luigj Gurakuqi (1879 -1925) dhe Dom Nikollë Kaçorri (1865-1917), madje ky i fundit zëvendëskryeministër, rangu i dytë pas Ismail Qemalit. Fakt që mjerisht në përkujtime shtetërore apo dhe shkrime anashkalohet. Shfaqje e mjerueshme e shoqëroi mbërritjen e eshtrave të Dom Nikollë Kaçorrit në Rinas ku u përcoll jashtë vëmendjes së qeverisë si të ishte një valixhe udhëtarësh. Asgjë nuk është rastësi dhe e kanë gjithsesi një kuptim. Pse bëjmë sikur nuk i dimë këto . Shqipëria u ruajt në identitet dhe u bë në saj të qëndresës së popullsisë së krishterë që i konsideronin të huaj pushtuesin osman. Përkundër mjaft shtresave të popullsisë që e konsideronin veten turq dhe ishin njësuar me pushtuesit deri ne atë masë sa kur u bë kryengritja e vitit 1911, kundër malësorëve i nisen trupa të rinisë myslimane të Shkodrës të luftonin kundër tyre. Këtë fakt historik e kanë mbuluar. Të mashtruar sigurisht nga pushtuesit turq, që lëshuan kushtrim kasnecësh në qytet, kinse malësorët kishin dalë kundër Dinit e Imanit. Dhe shkuan të veshur e të armatosur, por Dedë Gjon Luli i zuri rob sapo zbritën nga varkat në bishtin e liqenit, dhe, si i çarmatosi, i zhveshi dhe i nisi prapa për në Shkodër pa vrarë as dhe një.

Nuk mund të themi e të flemë gjumë se harmoninë e kemi të siguruar si byrek në tepsi, siç kuturisin shtetarët tek mburren nëpër kancelaritë e Europës. E di shumë mirë Europa çfarë jemi. Sepse edhe ka ndërhyrë kur kemi qenë në zgrip të luftës civile, kur qytetarët shkodranë për shkak të përçarjes fetare, që e nxiste valiu turk që nuk e kish per gjë të varte priftërinjtë katolikë ne mes të qytetit, u barrikaduan sipas përkatësisë fetare. U desh ndërhyrja energjike e Austro Hungarisë që nëse katolikët pësonin ndonjë gjë do ti shpallte luftë Stambollit. E di Europa shumë mirë se ende në Prishtinë shkojnë shqiptarët faqezinj e falen në tyrben e pushtuesve, Sulltan Muratit a Mehmetit dreqi po e di. E di Europa se disa renegat fanatikë fetare të shitur, shkojnë e marrin një historian teveqel turk që nuk lë gjë pa thënë për heroin tonë kombëtar atje në Katedralen e Shën Nikollës në Lezhes ku ishte varrosur Gjergj Kastrioti e barbarët e Anadollit e zhvarrosën dhe kockat ja trazuan e humbën. E di Europa çfarë po ndodh në këto troje me tërbim e fanatizëm vetëvrasës. Mirë Europa, po ju a e dini që në fjalorët e gjuhës shqipe ka qenë e mbetet përherë fjala dhe shpjegimi në negacion kryqëzatave të krishtera këtu e shekuj më parë, para se të shfaqeshin turqit në Ballkan? Por nuk gjen asnjë fjalë e asnjë nocion që ka të bëjë me “intifadën”, luftën e shenjtë të myslimanëve kundër te krishterëve, që u shfaq aq agresive me kokëprerje në shtetin makabër të ISIS në Siri dhe Irak.

Gjithë kjo lukuni që krijon kësisoj mysybetesh turko-memure, mendojnë mbase se njerëzit dinë të lexojnë por nuk dinë të kuptojmë. Dhe laj lesh me historinë, me traditat, me kulturën arbërore, e kërko e gërmo natë ditë në rrënjët e kombit për të gjetur aty vetëm islamizmin e shekullit te XV, sikur këto troje të mos kishin pas histori më parë, sikur gjithçka ka filluar me një ferman të sulltanit. Ta zëmë krijimi i Tiranës i atribuohet, me një monument skandaloz, një kopuk-qafiri që i shërbeu deri në përçudnim sulltanëve të Stambollit, kur populli shqiptar përgjakej me pushtuesit. A e kuptoni deri ku shkon poshtërsia e politikës dhe e ëndrrës se çmendur për të krijuar këtu një Shqipëri si pjellë e hordhive arabo-aziatike. Nuk ishte një shfaqje krejt e kotë e mizerabiliteteve që sot u thurin lavdi Esat Pash Toptanit, që u vra nga një shqiptar atdhetar, Avni Rustemi, që edhe atë e anatemojnë buburrecat e historisë. Por me heqjen nga skena të kerrmës antikombëtare, nuk u shua si ideal shkatërrues esatpashtoptanizmi, sepse ja ku i kemi edhe sot llapaqenët që i thurin lavdi. Po dale, të thonë, se kjo ngordhësirë historike na paska pas edhe ndonjë të mirë. Mirëzezë, thuaj. Lëre më Haxhi Qamilët e rinj, se ata janë një tjetër kapitull i ndyrë në histori që u instumentalizua nga politika moniste, por jeton ende nëpër dëlire anadollake të cilat edhe krejt pa rrezik nuk janë.

Ndaj duhet me çdo kusht që politika të rrijë larg instrumentimit të fesë. Loja e politikes me fenë është një zjarr që potencialisht i shkreton trojet shqiptare ndaj dhe nëpër shekuj ata që i kanë radikalizuar me së shumti shqiptarët në pikëpamje fetare kanë qenë armiqtë më të egër të Shqipërisë. Ata kësisoj e kanë parë përçarjen fetare si instrumenti më i mirë e më efikas për të shuar e harruar çështjen shqiptare në Ballkan, çështje që ende mbetet e pazgjidhur. Sa më shumë afron koha e zgjidhjes, aq më e stërholluar bëhet arma me të cilën e luftojnë armiqtë tanë kauzën shqiptare. Ndaj duhet përballuar zullapëria antikombëtare, e gjithsecili, pavarësisht se çfarë besimi i përket si trashëgim familjar, apo personal, mbi gjithçka të mendojë e të punojë për kombin, ku të lindim e të vdesim si kombtaristë – që të rrojë edhe me tej shqiptaria.

Prokuroria e Tiranës kërkon nga 1 vit burg për deputetin Tom Doshi, ish-deputetin Mark Frroku dhe Durim Bamin, të cilët akuzohen për “kallëzim të rremë” për të ashtuquajturin “atentat” ndaj Doshit. Ditën e djeshme u mbajt pas tre vjetësh zvarritje edhe pretenca në Gjykatën e Tiranës, shkruan “Panorama”.

Prokuroria, e cila përfaqësohej nga prokurorja Elsa Miha, kërkoi që Doshi, Frroku dhe Bami të dënohen me nga 1 vit burg për kallëzim të rremë dhe pas aplikimit të gjykimit të shkurtuar, masa e dënimit të vendosej përfundimisht në 8 muaj burgim për secilin. Në seancë munguan tre të pandehurit, por u përfaqësuan nga avokatët e tyre.

Nga dosja hetimore, ka qenë Mark Frroku i pari që ka dekonspiruar në një farë mënyre planin e Tom Doshit për “atentatin e supozuar”. Deklarimet e tij në Prokurori kanë bërë që të zbulohet se gjithçka ka qenë një sajesë e Doshit. Ky i fundit pati deklaruar që ishte Frroku ai që e njoftoi për atentatin. Seanca për konkluzionet e mbrojtjes do të mbahet më katër korrik, ku pritet edhe vendimi.

DOSJA E PROKURORISË

Në muajin gusht të vitit 2014, i pandehuri Tom Doshi ka qenë jashtë Shqipërisë me pushime, ndërsa ka marrë një telefonatë nga i pandehuri Mark Frroku, i cili i ka kërkuar një bisedë urgjente.

I pandehuri Tom Doshi i ka shpjeguar se nuk ndodhej në Shqipëri dhe për këtë arsye, ata e kanë lënë takimin, pasi ai është kthyer nga pushimet. Nga aktet e administruara, ka rezultuar se ky takim është zhvilluar nga fundi i muajit gusht 2014, në mjediset e hotel “Sh***” në Tiranë. Në këtë takim, i pandehuri Mark Frroku i ka bërë me dije të pandehurit Tom Doshi se ndaj tij po përgatitej të kryhej një atentat dhe këtë do ta ekzekutonte një shtetas me emrin Durim Bami.

Sipas Mark Frrokut, shtetasit Durim Bami i ishte ofruar shuma prej 500 mijë eurosh për të kryer vrasjen. I pandehuri Frroku ka marrë përsipër gjithashtu që ta prezantojë të pandehurin Tom Doshi me personin që do të kryente vrasjen (Durim Bami) me qëllim që ai të mësonte më shumë detaje për rrethanat e kryerjes së këtij atentati.

Me ndërmjetësinë e të pandehurit Mark Frroku, takimi mes tyre dhe Durim Bamit është zhvilluar disa ditë më pas. Lidhur me këtë takim, Tom Doshi ka shpjeguar se Durimi i ka thënë se porosia për të realizuar vrasjen ndaj tij ishte dhënë nga Ilir Meta, në atë kohë kryetar i Kuvendit të Shqipërisë, nëpërmjet një personi të quajtur F.S. Ky i fundit, administronte një lokal që ndodhej në zonën e “ish-Bllokut”.

Pretendohet gjithashtu që personi tjetër i përfshirë në këtë ngjarje është shtetasi R.S., kushëri i F.S., i cili në periudhën në fjalë ka pasur si detyrë të vëzhgonte lëvizjet e Tom Doshit. Sipas të pandehurit Tom Doshi, gjatë takimeve të mëparshme që ka realizuar me Durim Bamin, me ose pa praninë e Mark Frrokut, Bami ndër të tjera i ka thënë se në muajin qershor të vitit 2014, në afërsi të makinës së tij të parkuar pranë Gjykatës Kushtetuese, këta persona kishin vendosur një motoçikletë, nga ato që përdoren për shpërndarjen e picave, brenda së cilës gjendej një sasi eksplozivi që ishte paracaktuar të shpërthente në kohën që i pandehuri Tom Doshi do të hipte në makinën e tij.

Durim Bami i kishte thënë gjithashtu se ai nuk kishte pranuar që të realizohej shpërthimi, pasi kishte pasur frikë se mos dëmtoheshin edhe persona të tjerë. Në mbështetje të pretendimeve të tij, Tom Doshi ka dorëzuar para Prokurorisë një usb, e cila përmban një regjistrim audio dhe video prej 37 minutash, ku Durim Bami pohon para tij planin si më sipër.

I pandehuri Tom Doshi ka deklaruar gjithashtu se ka parë sasinë e eksplozivit të pretenduar se ishte vënë në motorin pranë makinës së tij, të cilën e ka fotografuar me aparat celular te mjediset e banesës së të pandehurit Durim Bami, e cila ndodhet në zonën e plazhit në Durrës. I pyetur, i pandehuri Mark Frroku ka shpjeguar dhe insistuar se nuk ka asnjë njohje me të pandehurin Durim Bami.

Në asnjë rast dhe për asnjë arsye nuk ka qenë ai që i ka dhënë këtë informacion deputetit Tom Doshi, për më tepër që të ketë prezantuar këtë të fundit me ndonjë shtetas me emrin Durim Bami. Të njëjtin qëndrim ka mbajtur lidhur me këtë rrethanë edhe i pandehuri Durim Bami, i cili është ndaluar më datë 03.03.2015, në tentativë për t’u larguar nga Shqipëria. I pyetur fillimisht si deklarues e mandej nën hetim, i pandehuri Durim Bami ka deklaruar si më poshtë.

Arsyeja e largimit të tij ishte si rrjedhojë e situatës së krijuar në media, ku deputeti Tom Doshi kishte thënë se personi që është paguar nga Ilir Meta për të vrarë atë është filmuar dhe është takuar me ministrin e Brendshëm. Për këtë fakt, atë e ka njoftuar bashkëshortja e tij në telefon që nga jashtë vendit. Ajo e ka sqaruar për të gjitha deklaratat e bëra nga Tom Doshi dhe gazetarë të ndryshëm. Të pandehurin Tom Doshi e ka njohur përmes shtetasit A.Sh., që është nipi i Doshit dhe njëkohësisht edhe njohje e tij e vjetër. Ka qenë i pandehuri Tom Doshi që e ka telefonuar dhe i ka kërkuar që të pinë kafe te lokali “A****”.

Gjatë bisedës, Tom Doshi i ka thënë që: “Kam qejf të të ndihmoj, por dua edhe ti të më ndihmosh për diçka që unë do të kërkoj”, dhe ai i është përgjigjur: “Nëse është diçka që bëhet, do mundohem që të ndihmoj”. Aty i pandehuri Tom Doshi i ka kërkuar që donte prej tij të bënte të besueshëm faktin sikur atë (Tomën) kanë dashur ta vrasin dhe personi që paguan për vrasjen e tij është Ilir Meta.

Ai ka shpjeguar se i është kërkuar që të bëhej dëshmitar dhe të thoshte në Polici që ai ishte personi i paguar për vrasjen e Tom Doshit. Gjithë kjo situatë, deklaron ai, do të ishte një gjë e sajuar mes Tom Doshit dhe tij. Pasi kanë rënë dakord për ta bërë këtë gjë, Toma i kishte premtuar se do t’i jepte një shumë parash. Shifrën konkrete ai nuk e ka përmendur, por ka thënë se ishte e madhe. Ka qenë Toma që i ka kërkuar të gjente një peron të tretë që do të bënte rolin e porositësit të vrasjes, pra lidhjen mes atij dhe Ilir Metës, pasi vetë Durim Bami nuk njihej me të.

Bami ka menduar se personi më i përshtatshëm ishte F.S., që kishte njohje me të. Po kështu, ka qenë i pandehuri Tom Doshi që i ka ofruar që të sajojnë një video sikur ndaj tij ishin bërë përpjekje për ta vrarë. Ai kishte rënë dakord me Doshin se sajesën e orvatjes së vrasjes së tij, do t’ia shpjegonte edhe ministrit të Brendshëm, në atë kohë Saimir Tahiri, me të cilin rezultoi se është takuar disa herë e në një rast edhe në prani të drejtorit të Përgjithshëm të Policisë së asaj kohe, Artan Didi.

Para ministrit, ai ka pohuar të njëjtat rrethana që ka deklaruar edhe deputeti Doshi, të cilat janë edhe në filmimin e bërë, por edhe pse i është ofruar mbrojtje konform të gjitha rregullave në fuqi, nuk ka pranuar të iniciojë procedurë hetimore, pra të bëjë deklarime para shërbimeve të Policisë Gjyqësore, sepse sikundër shpjegon ai, ajo çfarë ishte regjistruar mes tij dhe Tomës ishte thjesht një sajesë. Ka qenë Tom Doshi që në një nga takimet i ka kërkuar të sajonin sikur ishte përgatitur atentat ndaj tij.

Për këtë, ata do të sajonin sikur ishte vënë një motor me eksploziv te një lokal që është mbrapa dy kullave ku rrinte Toma. Motori do të vihej afër mjetit të Tomës dhe kur ai të dilte, do të realizohej shpërthimi. Për këtë qëllim kanë përfshirë edhe djalin e xhaxhait të F.S., shtetasin R.S.. Motorin e kishin blerë të vjedhur në Paskuqan. Të gjitha këto sajesa do t’i tregoheshin ministrit të Brendshëm, të cilit do t’i thuhej se shpërthimi nuk u realizua, se shoferi gjoja kishte lëvizur motorin, pasi kishte qenë shumë afër makinës së Tom Doshit. I pandehuri Bami ka deklaruar se personat që ai ka implikuar nuk kanë dijeni për këto rrethana.

Të njëjtin qëndrim ka mbajtur Bami edhe në pyetjen e tij në cilësinë e të pandehurit, ku ndërsa ka konfirmuar edhe një herë se plani i vrasjes së Tom Doshit është i gjithi një sajesë, e kryer për qëllime të këtij të fundit. Ai hedh poshtë çdo dyshim të ngritur nëse është kërcënuar ai apo familja e tij për qëndrimet e mbajtura në këtë proces.

PANORAMA

Historiani i njohur dhe deputeti i Parlamentit të Shqipërisë Romeo Gurakuqi komenton në faqen e tij në rrjetin social situatën aktuale:

“Ai ka vendosur ta bëjë karrrieren politike duke e hedhur Republikën në kaos dhe kombin ne shperberje.

Nga Kulla e Surrelit, ai zbavitet me dramën që po i sjell popullit.

Mireqënia dhe pasuria e tij,

e protagonistëve kryesore te Rilindjes Socialiste dhe e shpurës së tyre lepirese,

u ngrit dhe po perforcohet mbi gërmadhat e shkatërrimit të shtetit,

parlamentarizmit,

europianzimit, institucioneve të lirisë, rrënimit të demokracisë, shtetit të së drejtës, laicizmit dhe albanianizmit.”

KUKES- Gjykata e Kukësit ka vendosur të lirojë një nga katër protestuesit e “Rrugës së Kombit”, protestë e zhvilluar pak kohë më parë për të kundërshtuar vendosjen e tarifës për mjetet që kalojnë në këtë aks.

Protestuesi i liruar sot është Xhevahir Gashi, ndërsa pritet të nisë seanca për dy të tjerët. Gjykata e Kukësit pritet të japë masën për Elton Cengu 39 vjeç dhe Vasil Laçi, 31 vjeç.

Pak kohë më parë një tjetër i burgosur la qelinë për shkak të gjëndjes së tij shëndetësore. Florin Onuzi, 35 vjeç pësoi infarkt në burg dhe gjykata vendosi ta lërë të lirë.

Kujtojmë se Gjykata e Apelit Shkodër la të lirë pak kohë më parë 7 nga 11 protestuesit kuksianë, të arrestuar pas protestës në Rrugën e Kombit.

Masa për 4 personat që mbeten në qeli ngjalli reagime në sallë dhe para gjykatës ku qëndronin familjarë e mbështetës të protestuesve të arrestuar.

Prefekti i Kukësit, Zenel Kuçana i eshte pergjigjur thirrjes se Kryeministrit Edi Rama dhe sot nuk ka firmosur kërkesën e Këshillit Bashkiak të Hasit për dhënien e titullit “Qytetar Nderi” Gafurr Mazrekut. Pas shqyrtimit me kujdes te kërkeses se Këshillit Bashkiak për dhënien e titullit “Qytetar Nderi” për Gafurr Mazrekun, prefekti Kuçana tha se “vendosa të mos e konfirmoj këtë vendim pasi bie ndesh me ligjin 112 të vitit 2013 për dekoratat, titujt e nderit dhe titujt vendorë të nderit në Republikën e Shqipërisë.”

Prefekti nenvizon ne vendimin e tij se një person, që të shpallet qytetar nderi, duhet të mos jetë dënuar më parë për shkelje të rëndë të ligjit dhe nuk duhet të jetë nën hetim.

Kuçana i kërkoi Këshillit Bashkiak të jetë i kujdesshëm dhe të respektojë ligjet në rastet e propozimeve për shpalljen qytetar nderi të personave të caktuar.

Një ditë më parë Kryeministri Edi Rama e ka quajtur “provokim të papërgjegjshëm” të kujtdo që e ka propozuar dhe ka miratuar vendimin e Këshillit Bashkiak të Hasit për t’i dhënë titullin ‘qytetar nderi’, ish-deputetit socialist Gafurr Mazreku, i cili në dhjetor të vitit 1997 plagosi me armë në parlament Azem Hajdarin.

Kryeministri Edi Rama ishte më 16 Qershor në Lurë. Unë e përshëndeta dje dhe po e përshëndes sërish këtë vizitë të tij në vendlindjen time. Kam disa vjet, që jam në frontin e sulmuesve të qeverisë dhe Ramën e kam personazh kryesor. Dje e bëra pushim. Sot, në mëngjes, u ula të lexoj çfarë ka bërë ndonjë zullum qeveria nëpër atdhe dhe unë të vazhdoj avazin tim të preferuar, kritikën ndaj qeverisë dhe shefit të saj.

Por nuk të lë Luliiiiiiii! Shihni çfare lexova: “…Me anë të një njoftimi, Partia Demokratike, ka thënë se biznesi i Llesh Doçit, bujtina që ai ka në Lurë, është ndërtuar nga paratë e trafikut të drogës…”

Ky të acaron, por unë do ruaj pak qetësinë dhe të rrjeshtoj disa argumenta, në mënyrë që të shohim pak më qartë e të gjykojmë pak më kthjellët. I. Kryeministri dhe Lura Së pari, shtëpia e shqiptarit është e Zotit dhe e Mikut dhe Lura është një Krahinë-Kampion në këtë përkufizim elitar të civilizimit. Lura nuk e përmend bukën e dhënë, e jep dhe nuk e kërkon, thjesht të fut borxh. Së dyti, në këndvështrimin tim professional, kjo vizitë kishte, së paku, tre gjëra pozitive për Lurën: – Dje, në Lurë kanë qenë më shumë kamera, se kurrë në historinë e saj. Kjo “ushtri” kameramanësh, operatorësh e gazetarësh dje patën mundësinë të ri-freskojnë pamjet reale të mrekullisë natyrore shqiptare, e cila isht nxirë e vazhdon të nxihet me pamje të para 15 viteve nga cakenj të fondeve për mjedisin. Tashmë, nëpër televizione e rrjete sociale gjysma e pamjeve do të jenë të përditësuara dhe do te paraqesin realitetin e bukurisë së Lurës e kësisoj më shumë turistë do vërshojnë në Lurë, ani se nuk ka akoma një rrugë të hajrit. Sic vërshojnë në Theth a gjetkë. – Dje, në Lurë ka qenë i pari i vendit. Mbreti Zog ka qenë një javë në Lurë në vitet ’30 për pushime. As Enveri, as Saliu nuk qenë kurrë në Lurë. Kjo vizitë solli në vëmendjen e të gjithëve Lurën. Mbështetësit politikë të Ramës do vazhdojnë të thonë “bravo”, me një argument më shumë, Lurën, ndërsa kundërshtarët politikë të tij do vazhdojnë t’a sulmojnë atë, por tashmë do kenë një argument më shumë, Lurën. – Dje, në Lurë Rama bëri disa premtime. Po të isha Kryeministër, do t’i isha lutur të ma shkruante Rama fjalimin, aq i saktë ishte me ato që tha. Se sa do t’i mbajë premtimet, unë ndaj pesimizmin me një shumicë të madhe shqiptarësh. Cështja është se, edhe në politikë “E para është fjala”. I pari kryeministër që jep fjalën në Lurë dhe për momentin është një gjë e mire për Lurën. II. Emri Llesh Doçi dhe Lura Meqë emri Llesh Doçi u bë objekt diskutimi publik sot, po ju kujtoj, që Lura njeh në historinë e saj shumë burra me këtë emër, të gjithë nga e njëjta derë. Po të flas pak për tre prej tyre. – Llesh Nikollë Doçi, që jetoi në periudhën mes shek. XVI-XVII. Ishte prijësi i Betejës së famshme të Fushës së Shehrit në Dibër, e cila hyri në histori dhe u bë legjendë me emrin “Beteja e 300 duvakëve”. Pashai turk kishte kërkuar 300 vajza për ushtarët e tij dhe Paria e Dibrës, me në krye Llesh Doçin i bënë atij surprizën e madhe, djem të mbuluar me duvak, në vend të vajzave. Ja cfarë thotë kënga o Lul dibrani: “… Selim Pasha prej Stamollës kërkon bijën e Llesh Nikollës… …Një selam e pret Sulltani m’preu ushtrinë Llesh Dibrani Një selam ja cojmë na vetë një selam si nji tërmet… Selim Pasha moj herxhele t’mbet ushtria nër zabele si me ra ujku ndër dele…” Ky ishte një Llesh Doçi, o Luli. U vra në atë betejë. Mund të të duket si përrallë, por kjo është histori, është histori e Lurës, është histori e Dibrës. E Dibrës dhe në atë betejë mund të kenë qenë edhe të parët e tu, ndaj shko dhe pyet njëherë në Dibër, se cfarë iu thotë emri Llesh Doçi. – Llesh Zef Doçi, i cili jetoi në periudhën mes shek. XX-XXI. Kaloi nëpër tre periudha të historisë, Lufta II botërore, komunizmi dhe Lëvizjet demokratike. Ishte një etalon i inteluaktualizmës së kohës së vet, një simbol i qëndresës anti-komuniste, një nga mësuesit e pare të Lurës dhe të Dibrës. Jetoi e vdiq si Mësues. E njohin gjithë Dibra dhe shko pyet gjithashtu në Dibër për Llesh Doçin, pasi do të të tregojnë se cfarë iu thotë ky emër, gjithashtu. – Llesh Lekë Doçi, i cili ka lindur në vitet ’60 dhe jeton akoma. Mësues i gjuhës dhe letërsisë në Shkollën “Dom Nikollë Kacorri”, Lurë. I persekutuar, që fëmijë, por që kur u bë burrë u kthye në Lurë. Ai po ndjek traditën e të parëve të vet në mësimdhënie, që fillon me Kolë Bibë Doçin – Mësuesin e pare të Lurës (1908), Llesh Zef Doçi (1948), etj, etj. Për kujtesën tuaj, po ju them që është kushëri i Dom Nikollë Kaçorrit (Antar i Kongresit të Manastirit, Rilindas dhe Zv.Kryetar i Qeverisë së Vlorës) dhe kushëri i Gjokë Doçit (Hero i Popullit). Këtë Llesh Doçin e ri, qe e ke permendur sot, e njoh unë dhe do t’jua tregoj kush është dhe cfarë bën. III. Pastrimi i parave dhe Lura. Dy investime strategjike ka në Lurë, që të dyja hidrocentrale, të licensuara në kohën e qeverisë ku ju ishit ministër. Që të dyja këto investime janë në kohën dhe në vendin e vet dhe po punojnë shumë mire, krahasimisht me 90% të hec-eve të vendit. Unë po mbaroj një studim në lidhje me pastrimin e parave në energjitikë dhe emrat e tyre nuk më dalin askund. Dy investime familjare ka në Lurë, një hotel me 15 dhoma dhe një bujtinë me 2 dhoma. Që të dyve jua kam bërë unë personalisht planin e biznesit. I kam ndjekur në zhvillimin e këtij biznesi, që kur mbanin llac e tulla bashkë me fëmijët, deri sot. Hoteli është pasuri e Hasan Hotit nga Lura, i cili u mor me tregëti, që në fillimet e ’90-ës, ndërsa bujtina është e Llesh Doçit, i cili u kthye në Lurë para rreth 20 vitesh, në shtëpinë e të parëve të vet. Le të merremi pak me të dytin. Në vitin 2006 Kulla e Doçit, me të drejtë, u bë Muzeu Etnografik i Lurës.

Llesh Doçi, një mësues shembull e me reputacion të madh të trashëguar ishte kandidat i koalicionit të PD për zgjedhjet lokale në 2011-ën. Nuk fitoi, pasi PD e Dibrës nxorri një kandidat ”të pavarur”, i cili mori me orientim nga “lart” elektoratin e Lurës, në mazhorancë me PD.

Me vizionin e vet, me nxitjen e shumë amerikanëve e anglezëve e me nxitjen time personale, pavarësisht mundësive të limituara, punoi për hapjen e bujtinës. Se harrova t’ju them që në shtëpinë e tij flitet anglishtja si shqipja.

Por, sa ka kushtuar bujtina e mësues Llesh Docit?

Unë i kam shënimet e mia, por për momentin do t’ju them që ka kushtuar më pak se 1/30 e një apartamenti të atij pallatit në Vlorë, që lartësoi një pensionist – vjehërr i një kryetari partie. Pa llogaritur paratë e truallit, pasi Llesh Doçi e ka ngritur në token e vet, nuk i ka dhënë askujt përqindje. Ama, sa kushton bujtina e mësues Llesh Docit sot? Kushton shumë-shumë herë më shumë, pasi ajo është aty dhe do të trashëgohet në breza. Jo si pallati i atij pensionistit-vjehërr, që ka pastruar paratë e dhëndrrit-kryetar. Pallati kushtoi në ndërtim dhjetra milionë euro dhe tani nuk kushton asnjë qindarkë, është sërish rërë, kurse bujtina kushtoi në ndërtim qindra euro e tani kushton mijëra e do kushtojë akoma më shumë nesër.

A ka këtu pastrim parash? Kam dy shpjegime për këtë pyetje:

Djersa, që bëhet flori, nuk quhet pastrim parash, o Lul. Ka erë të keqe e është e pakëndshme, por e pasuron njeriun, e pasuron me flori dhe me nder. – Shpjegimin e dytë, atë me letra, do t’ia bëj gjykatës, asaj gjykate, që do t’ju thërrasë pas padisë për shpifje. Llesh Doci është mësues dhe besoj që do t’i drejtohet gjykatës, jo ndonjë forme tjetër për këtë shpifje të ndyrë që lëshuat këtë mëngjes vere. Të gjitha analogjitë me ngjarje, apo personazhe të familjes së Llesh Doçit nuk kanë asnjë lidhje me biznesin e tij të vogel, mënyrën e ngritjes dhe funksionimit të të cilit do t’a degjoni në gjykatë.

Për t’a mbyllur. Lura nuk ia përmend bukën mikut. Edi Rama ishte mik në Lurë dje dhe Lura e priti tek Kulla e Doçit. Krejt shqiptarët, ku janë, edhe në Labëri, edhe në Gjakovë, edhe në Dibër, kanë të njëjtin zakon mikpritje. Ndaj, po ta kujtoj, që nuk ke as kokë, as këllqe t’i tregosh Lurës se ku ta presë mikun. Je i ftuar në Lurë dhe tek Kulla e Doçit do të të presim edhe ty. Por, para ftesës, duhet të bësh një gjë tjetër: T’i kërkosh falje Lurës!

TIRANË – Kanë filluar punimet për ndërtimin e Rrugës së Arbrit, që konsiderohet si një ndër veprat e rëndësishme infrastrukturore të vendit.

Punimet filluan nëpërmjet një ceremonie të organizuar në Qarkun e Dibrës, ku i pranishëm ishte edhe kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, i cili theksoi se Rruga e Arbrit do të jetë një realitet.

“Është një takim i shumëpritur, një takim për një zotim. Një vizion që do të jetë tanimë një realitet dhe nuk do të jetë më një iluzion, Rruga e Arbrit. Për çdo shqiptar e bashkëkombës, kudo që është, Rruga e Arbrit është një çështje drejtësie. Drejtësi e historisë. Drejtësi që shteti shqiptar ka detyrën absolute dhe shtrëngim moral ta vërë dhe ta garantojë një herë e përgjithmonë”, tha Rama gjatë fjalimit të tij në një nga ceremonitë për fillimin punimeve.

Sipas Ministrisë së Infrastrukturës dhe Energjisë të Shqipërisë, Rruga e Arbrit, është një vepër infrastrukturore që do të kushtojë rreth 240 milionë euro, ku shteti shqiptar do të marrë përsipër të likuidojë kontraktorin brenda një periudhe 13 vjeçare.

Ndërtimi i Rrugës së Arbrit me një gjatësi rreth 74 kilometra do të shkurtojë rrugën ekzistuese që përdoret sot nga Tirana për në Dibër dhe do të jetë rruga më e shkurtër që lidh Tiranën me Dibrën, si dhe me disa qytete të Maqedonisë, si një rrugë lidhëse ndërkombëtare. aa

Partia Socialiste ka shtuar rradhët e saj me dy deputetë të tjerë.

Dy gratë e PDIU-së, të cilat morën mandatin e depuetetit në Dibër dhe Elbasan, Reme Lala dhe Elena Xhina prej ditës së sotme i janë bashkuar Partisë Socialiste.

“Unë dua të bashkohem me më të mirët, me Olta Xhaçkën dhe Lindita Nikollën. Dua të bashkohem me PS, se nuk jemi më të mirët, por më të mirë nuk kemi parë”, tha Reme Lala sot në Dibër.

Ajo nuk u ndal me kaq, por tha se në këtë ceremoni është e pranishme edhe Elena Xhina, deputetja çame e Elbasanit, e cila ka vendosur ti bashkohet Partisë Socialiste.

Xhina zuri vendin e Bujar Muçës, pasi ky i fundit u detyrua të lërë mandatin. Ne kete menyre PS ka zyrtarisht 76 deputete. Njekohesisht, ne votime te rendesishme PS-se i shtohen edhe votat e Robert Bitrit, i cili ka dale i pavarur pas largimit nga LSI dhe Tom Doshi.

Deputetja e çame, Reme Lala e falënderoi Ramën premtim e mbajtur per rrugen e Arbrit.

“Gjithmonë zemrën peshë ke për të na e mbajtur me këto surpriza zoti Kryeministër. Kjo është rruga e ëndrrës së çdo dibrani. Gëzimi i madh sot edhe për Dibrën e Madhe, ne këtej dhe vëllezërit e motrat tona andej kufirit. Në këtë shesh ku jemi sot, në çdo fushatë të çdo partie rruga e Arbrit ka qenë kryefjala e premtimeve dhe pas çdo zgjedhjeve kryefjala e zhgënjimeve. Faleminderit Edi Rama se ma shpëtove mandatin. Bravo të qoftë se përsa i përket Dibrës, i shpëtove nderin politikës, qeverisë dhe vetes”, tha Reme Lala.

Balancat ne Kuvend

Partia Socialiste e Shqipërisë 76 mandate

Partia Demokratike e Shqipërisë 40 mandate

PDK 1 mandat

LZHK 1 mandat

PDIU 1 mandat

Partia Lëvizja Socialiste për Integrim 18 mandate

Partia Drejtësi, Integrim dhe Unitet 1 mandat

Partia Social Demokrate 1 mandat

I pavarur

Robert Bitri

Për të dytën natë me radhë, artistët mbushën oborrin e Teatrit Kombëtar, duke protestuar për mbrojtjen e godinës dhe truallit të këtij institucioni. Këtë herë, protesta ishte ndryshe nga ajo e një ditë më parë apo javëve të shkuara; ishte konceptuar si një hapësirë reflektimi, me shfaqje artistike, me muzikë dhe pjesë recitimi.

Pjesë e kësaj atmosfere të ngrohtë dhe artistike u bënë dhjetëra qytetarë të Tiranës, mes tyre edhe fëmijë dhe siç pritej, pas performancave artistike, do të merrnin fjalën ata pak artistë që po i qëndrojnë kauzës. Fjala ishte sërish për regjisorin Robert Budina, aktorin Mehdi Malkaj e të tjerë të pranishëm. Aktorët kanë paralajmëruar përshkallëzim të protestave.

 

“Në rast se qeveria nuk do ketë tërheqje nga projektligji për ndërtimin në këtë zonë, ata do të intensifikojnë protestat pranë Kuvendit dhe Ministrisë së Kulturës dhe kanë paralajmëruar për protesta shumë më të forta. Në rast se sot qytetarët po kalojnë një kohë mjaft të bukur këtu tani duke dëgjuar këngë patriotike, qytetare, këngë nga të gjitha trevat e Shqipërisë, edhe nga Kosova, duke dëgjuar recitime, duke parë dhe performanca, ky është mesazhi që ata po marrin, sepse e gjitha kjo po bëhet që kjo hapësirë të mbrohet.

 

Për të gjitha komentet që janë bërë pas dëgjesës së ka pasur kryetari i Bashkisë me artistët, mesazhi më i fundit është ky: Nuk mund të quhen më dëgjesa publike me qytetarë apo artistë në rast se zhvillohen në kullat e oligarkëve, ashtu sikurse pretendojnë artistët se ishte dëgjesa e fundit.

Një koment tjetër që kanë bërë në këtë skenë ishte se nuk janë të përçarë, nuk kanë përdorur gjuhë raciste ndaj kolegëve që mendojnë ndryshe, por kanë mbajtur një qëndrim të prerë ndaj atyre personave që nuk kanë qenë koherentë gjatë gjithë kësaj periudhe të protestave në Teatrin Kombëtar, duke qenë protestues në fillim dhe duke ndryshuar qëndrimin gjatë rrugës”. Ndër ata që folën ishte dhe regjisori Robert Budina, i cili theksi se nëse qeveria nuk i dëgjon artistët, ata do gjejnë zgjidhje më të forta për të arritur qëllimin e tyre në mbrojtje të Teatrit Kombëtar. “Ne do të dalim në protesta derisa qeveria të tërhiqet”, vijoi ai.

Takimi i djeshëm i artistëve me kryetarin e bashkisë Erion Veliaj ka patur përplasje të shumta mes grupit të aktorëve. 

Por përveç revoltës që i shprehën kryebashkiakut, gjatë mbledhjes ka pasur edhe një përplasje mes aktores Marjana Kondi dhe ministres së Kulturës, Mirela Kumbaro.

Debati i tyre për pak sa nuk u kthye në një përleshje fizike, pas konfliktit të hapur të kësaj të fundit me drejtorin aktual Hervin Çuli, i cili e pushoi nga puna pas 30 vitesh kontribut në Teatër.
Siç e zbulon edhe vetë aktorja në një sms të siguruar nga “BalkanWeb” gjithçka ka ndodhur kur ministrja i afrohet për t’i dhënë dorën, duke iu drejtuar me emrin e gabuar, “ Si je Marjeta?”.

(Fotoja eshtë shkëputur nga biseda e aktores me një mikeshë)

Kondi thotë se ia ka hequr dhunshëm dorën duke iu përgjigjur “Hë mi Hajrie”, mëso emrat e punonjësve të tu një herë, debile, plehrë!”

Aktorja e revoltuar vijon: “Ju të hiqni nga puna natën e të qani ditën. Të jepni edhe dorën!”

Ndërkohë që ministrja, siç ajo thotë e ka tejkaluar situatën, i ka thënë të qetësohet dhe ka vijuar të takojë aktorët e tjerë.

BW

Ballkani Perëndimor zotëron vetëm 8 për qind të rrjetit europian rrugor më 2016, teksa Shqipëria disponon shumë më pak se vendet e tjera në rajon, edhe pse me një territor afërsisht të njëjtë.

Eurostat publikoi statistikat e transportit në vendet e zgjerimit dhe gjesti se gjatësia e rrugëve dhe autostradave në Shqipëri në vitin 2016 ishte 4090 kilometër, teksa vendet e tjera të zgjerimit kanë shumë më tepër kilometra.

Mali i Zi që ka sipërfaqe më të vogël se Shqipëria numëron gati dyfishin e kilometrave, më shumë se 8600 sipas Institucionit Europian të Statistikës.

Maqedonia që gjithashtu ka një sipërfaqe territoriale të ngjashme më të atë Shqipërisë, por numëron mbi 14 mijë kilometra rrugë ose me shume se trefishin e Shqipërisë.

Vendet me sipërfaqe më të mëdha të tilla si Serbia dhe Turqia zotërojnë më shumë kilometra. Serbia numëroi më 2016 mbi 46 mijë kilometra rrugë dhe autostrada, ndërsa Turqia 242, 5 mijë kilometra. Vetëm Kosova numëron më pak kilometra rrugë se Shqipëria me vetëm 2000 në fund të vitit 2016.

Shqipëria në raport me vetveten ka dyfishuar numrin e kilometrave në raport më vitin 2006.

Vendet e zgjerimit kanë një rrjet të kombinuar rrugor që ishte rreth 8% e gjatësisë së rrjetit të 28 vendeve të BE, ndërsa gjatësia e kombinuar e autostradave në vendet e zgjerimit ishte e barabartë me 5% të gjatësisë së rrjetit të autostradës të BE-së.

Ndërmjet 2006 dhe 2016 rrjetet rrugore dhe autostradat u zgjeruan në të gjitha vendet e zgjerimit, përveç Turqisë.

Sipas të dhënave kombëtare edhe pse Shqipëria ka çuar borxhin publik në rreth 70 për qind të PBB për shkak të kredive që ka marrë për përmirësimet infrastrukturore, sërish ajo paraqitet me deficitet më të mëdha në këtë aspekt.

Teksa nevojat për përmirësim të mëtejshëm janë ende të mëdha, Shqipëria i ka të limituara burimet e financimit. Aktualisht qeveria shqiptare është duke testuar një instrument të ri financimi, nëpërmjet kontratave me Partneritet Publik -Privat. i pari është rruga e re e Dibrës, e cila do të ndërtohet me PPP nga kompania Gjoka Kontruksion.

Por Fondi Monetar Ndërkombëtar ka shprehur rezerva për mënyrën se si po angazhohen këto investime si në aspektin e përfitueshmërisë që kanë projektet dhe për rreziqet që krijojnë në stabilitetin fiskal të vendit./monitor/

Deputeti i Partisë Demokratike, Flamur Noka në një deklaratë për mediat nga selia blu, tha se atentatori i Azem Hajdarit në Kuvend, Gafurr Mazreku me urdhër të Ramës do të bëhet “Qytetar nderi” i Hasit.

Noka ka publikuar dhe dokumentin ku është projekt vendim i Bashkisë Has, ndërsa shtoi se mbledhja për miratimin e tij do të bëhet ditën e hënë.

Deputeti i Kukësit, bëri thirrje që të ndalej kjo gjë pasi sipas tij, Azem Hajdari po vritet për herë të dytë.

Deklaratë e deputetit Flamur Noka

Dy dekada pas atentatit brenda në Parlament kundër Azem Hajdarit, atentatori, deputeti i Partisë Socialiste në atë kohë, Gafurr Mazreku propozohet nga Edi Rama per t’i dhënë titullin “Qytetar Nderi”.

Partia Demokratike disponon propozimin që Kryetari i Bashkisë së Hasit i ka bërë Këshillit Bashkiak për të nderuar një vrasës si Gafurr Mazreku me titullin më të lartë që mund të japë pushteti lokal.

Nderimi i një deputeti që ka përdorur armën brenda sallës së Parlamentit kundër Azem Hajdarit është modeli që Edi Rama ka ndjekur që kur ka ardhur në pushtet.

Është modeli që nderon dhe i jep pushtet kriminelëve në parlament, qeveri dhe bashki, siç është rasti i Elvis Roshit, Mark Frrokut, Arben Ndokës dhe të tjerëve si ata.

Është modeli që mbron krimin të lidhur me qeverinë, siç është rasti i saimir Tahirit dhe Agron e Fatmir Xhafës.

Mbledhja e Këshillit Bashkiak është parashikuar për të hënën, prandaj ne i bëjmë sot thirrje Edi Ramës të tërhiqet nga ky vendim skandaloz që vret për herë të dytë Liderin e Lëvizjes së Dhjetorit Azem Hajdari.

Kreu i PD-se, Lulzim Basha ka shprehur sot ngushellimet me te thella dhe ka ndare me gjithe ndjekesit e tij ne rrjetet sociale, dhimbjen e madhe per ndarjen nga jeta te uar, legjendes se bardheebluve dhe kryetarit për vite të degës së PD ne lagjen 8.

Mesazhi i Bashes 

Dje u nda nga jeta Perikli Dhales, futbollisti virtuoz dhe një nga legjendat e bardhebluve të Tironës, bashkëshorti i Donikës, të dy kundërshtarë të paepur të diktaturës mizore, pjesëmarrës në demonstratën e heshtur të Janarit 1990 pas të cilës u burgosën dhe u keqtrajtuan nga Sigurimi por nga ku dolën edhe më stoikë, sfidantë e të pathyeshëm, duke i dhënë kurajo të gjithë banorëve antikomunistë të Lagjes 3 (tani minibashkia 8), të cilët një vit më vonë lanë jashtë Kuvendit të parë pluralist drejtuesin e fundit komunist të vendit.

Ne kulmin e debatit te madh per shembjen e Teatrit Kombetar, kur qeveria ka gati projektligjin per kalimin e prones publike tek privati dhe teksa artistet i kane lene afat deri te premten te terhiqet, ne te kundert hyjne ne greve urie, vjen reagimi i forte i presidentit Ilir Meta.

Sipas projektligjit, qeveria do të krijojë një Komision Negocimi me kryesimin e kryetarit të Bashkisë Tiranë Erion Veliaj, i cili, pavarësisht titullit “komision negocimi” do të ketë për detyrë të përfaqësojë pronarin shtet të truallit të Teatrit Kombëtar si dhe t’ia kalojë këtë truall kompanisë “Fusha” sh.p.k.

Reagimi i Metes 

Presidenti i Republikës, Sh.T.Z Ilir Meta po ndjek me vëmendje të veçantë dhe në vijimësi shqetësimin e komunitetit të artistëve lidhur me problemin e godinës së Teatrit Kombëtar, të kthyer tashmë në një debat publik.

Presidenti i Republikës organizoi edhe një takim me një përfaqësi të artistëve kohë më parë dhe ka dëgjuar shqetësimet e sugjerimet e tyre për zgjidhjen e kësaj çështjeje të ndjeshme.

Presidenti i Republikës, bën thirrje për transparencë e dialog për këtë çështje dhe i bën apel Qeverisë dhe Bashkisë së Tiranës, të dëgjojnë sugjerimet dhe shqetësimet e komunitetit të artistëve e të dialogojnë në dobi të ruajtjes e promovimit të vlerave e trashëgimisë historike, kulturore e kombëtare.

Aktori i njohur Robert Ndrenika ka bere nje tjeter deklarate te forte sot teksa ishte i pranishem ne mbledhjen e Komisionit te Kultures, bashke me disa artiste te cilet kane paralajmeruar se nese deri diten e premte nuk do te kene nje pergjigje per pr ligjin qe e kane quajtur arbitrar i cili parashikon shembjen e Teatrit, do te uzurpojne godinen e tij.

“MOS pjesmarrja e PS-së.. Mos ardhja e tyre na le pa fjale. PPP ne kete rast me teatrin dhe token eshte vjedhje dhe grabitje. Jo veten une.. Por ti jepet toka nje firme eshte shqeto vjedhje..

Me keqardhje por këtu fillon lufta, s’na dëgjon kush, s’na përfill, na përbuzin, na braktisin, jo vetëm ne si komunitet por edhe ju po ju mashtrojnë, kjo është grabitje, ka 20 vjet kjo tentativë për grabitje. Ajo tokë vërtet është e shtetit por është e komunitetit teatror, kanë lënë kockat njerëzit atje, e te vije nje Fusha, Kodra apo Mali e ta grabisi…Me lind ne mendje se do te vjedh kryeministri, ministresha. Më falni per tonin por keto fjale i kam nga shpirti”.

Ne mbledhjen e sotme te Komisionit te Kultures, jane disa artiste te cilet kundershtojne projektligjin per shembjen e Teatrit Kombetar.

Ne vend te degjeses me ministren e Kultures Mirela Kumbaron, e cila kishte lajmeruar se nuk do te ishte kete jave, por javen tjeter per te dhene shpjegime per projektligjin e posaçem qe shemb teatrin dhe parashikon aty ndertimin e kullave, ne degjese jane artistet e mes tyre edhe Robert Ndrenika. Ata kane hartuar nje leter publike drejtuar Presidentit te vendit dhe zyrtareve te tjere shteterore.

“E ndiejme veten të tradhetuar e s’mund te futemi në asnjë dialog që parshikon shembjen e Teatrit kombëtar, është pr ligj arbitrar…

Nese nuk do kemi pergjigje deri te premten, trupa teatrore, artistët legjitimohemi të uzurpojmë godinën si të vetmen formë që zëri ynë të dëgjohet. Urojmë në mirëkuptimin tuaj dhe jemi në pritje të një përgjigje”, thuhej nder te tjera ne letren e hapur.