2 Qershor, 2026 protesta përpara kryeministrisë kumboi pasdite me thirrjet e shpeshta për mbi tre orë të qytetarëve; “Dorëheqje !”, “Nuk ka Dialog!” etj.

Preokupimi i paradites me vizitën dhe konferencën për shtyp të Presidentit të Këshillit Evropian, Antonio Costa sikur përforcoi kuptimin e mesazhit e kushtet e pranimit të Shqipërisë në BE:-“Nuk bëhet fjalë vetëm për përkthimin në gjuhën shqipe të legjislacionit të Bashkimit Evropian, por për zbatimin e tij në Shqipëri, në lidhje me mjedisin dhe të gjitha fushat e tjera, si dhe kapitujt përkatës.” 

Ndoshta ky sinjal duhej përforcuar që turi i festimeve për 35 vjetorin e PS nisur ditë më parë në qytete si Durrësi, Korça, Lezha, Berati të pritej shkurt me Tiranën. Brenda një jave kryeministri e ktheu timonin drejt riorganizimit me patronazhim të plotë të situatës në kampin e vet. Në gjuhën e Rilindjes Socialiste ajo që njihet rëndom si një ri-energjizim parazgjedhor, por që me protestat popullore në ditën e tretë të tyre në kryeqytet vunë në alarm qeverinë për ‘nam të keq’. Kjo gjendje e papritur dhe e pambuluar mirë nga mediat, i ka dalë nga kontrolli pushtetit.

Alarmi i ka shkundur të gjitha strukturat e gjalla që prej 1991 të cilat po tregojnë se e pranojnë jetën e kazermës me Ramën.

Era e fortë e protestave qytetare dhe shoqërisë civile kanë marrë ndërkohë një zhvillim interesant. Ndërsa parashikimet për t’i kapitalizuar si kriza që i bëjnë mirë qeverisjes për ndryshime si në rastin e protestave për “Depozitimin në Shqipëri të Armëve Kimike” (2013) dhe “Protesta Studentore” e (2018-2019) të cilat Rama i shfrytëzoi, të krahasuara ato me Zvërnecin 2026 tregojnë se koha nuk punon me drejtimin timonierit socialist. Ai thuajse pa plan dhe pa pritur zhvilloi paralelisht takimin e Tiranës në Pallatin e Kongreseve (të sapo hedhur për rijetësim), duke bërë deklarata të forta ku ka tërhequr rini dhe ka ngulur ‘medalje të arta’ mirënjohjeje tek ata që anijen socialiste e kanë tani si një mjet shëtitës prej stacionit të dytë të PPSH drejt këtij të fundit të RS.

Më i pakët në numër, por i bindur për efektin e tru-shplarjes dhe atë të manipulimit që i bëri asaj salle të asfiksuar nga batutat dhe humori i pakëndshëm në ditëlindjen e 35-të, kryeministri shpalosi veten. Tregoi madje edhe ndërrimin e emrit që atij ju desh për t’u pranuar anëtar i theshtë i PS dhe më vonë në rrugën e “kismetit”* si  lider dhe peshqesh i korrupsionit për Shqipërinë. Është kaq i vërtetë ky fakt sa që ai  jo vetëm u kuptua nga emrat që pranuan nderimin për kontributet nga partinë e tyre në këtë takim, por edhe nga Manastirliu dhe Balla kur flitet për punët e partisë. Përpara se sa Ai t’ua merrte udhëheqjen me shkëmbimin e një dekorate, Rama i ka ironizuar me “humorin e hollë”  Manastirliun dhe Ballën  “…si moderatorët e Festivalit të Këngës”  që mund t’i bashkoheshin Radio-Televizionit Shqiptar në të ardhmen. Kjo situatë kaloi si pa u ndier me buzëqeshje dhe duartrokitje mes të pranishmeve, por për ata socialistë që nuk ishin në sallë sikurse edhe për publikun e gjerë që e ndjekin kryeministrin, zbulimi i gjendjes së shqetësuar tek ai mbetet vetëm protesta qytetare. Është një presion që nuk përputhet me axhendën e tij dhe ndaj ka filluar improvizimet. Me këtë krahasim të dy drejtuesve politikë që u quajtën dikur përforcues të Velisë  për Tiranën si Manastirliu, Balluku e Spiropali tani dyshja Manastirliu dhe Balla morën një paralajmërim se nuk mundet të jenë moderatorë, por të kuptojnë se ata janë përgjegjës për ri-energjizimin si edhe për numrat pasi aktualisht Rilindja Socialiste nuk i ka punët mirë.

Në qoftë se do të duhej një përcaktim më konkret ai mund të gjindet në GPS e Janarit 2026.  Aty kemi konsideratën krahasuese të Ramës se çfarë është RTSH dhe çfarë vlere ka fjala moderator të cilit ata mund t’i bashkohen në të ardhmen. Për një RTV që Rama thoshte se:-“nuk e kishte ndjekur kurrë”, fshihet diçka tjetër më tronditëse. Nuk është thjeshtë trajtimi i një prone dhe një institucioni publik që u mol e kurrë nuk u investua, por vlerësimi ndaj tij dhe njerëzve dhe profesionistëve të medias  –“… e vërteta historike është që ne kemi tentuar që të krijojmë kushtet që televizioni publik të reformohet dhe e kemi dështuar me suksesin më të plotë. Nuk e di çfarë do të bëjë drejtuesja e re, po deri tani bilanci i televizionit publik është dështim i suksesshëm, që do të thotë nga borxhi në borxh dhe nga mospërfillja e publikut në mospërfillje.”