VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Serbia po rindez Bosnjën, BE merret me taksën e Kosovës – Nga SHABAN MURATI

By | February 20, 2020

Komentet

Carl Bildt: Kjo pandemi ishte e shmangshme – Të gjitha qeveritë duhet urgjentisht të…

‘Nuk mund të ketë asnjë justifikim’, Carl Bildt flet hapur dhe bën apel të fortë: Të gjitha qeveritë duhet urgjentisht të…

Duke pasur parasysh frekuencën dhe ashpërsinë në rritje të epidemive virale, thjesht nuk ka asnjë justifikim për thellësinë e krizës së COVID-19. Të gjitha qeveritë duhet urgjentisht të bashkohen për të krijuar mekanizma dhe protokolle të reja, për të parandaluar përsëritjen e fatkeqësive të tilla. Sipas një studimi të kohëve të fundit, nëse autoritetet kineze do të kishin pranuar hapur kërcënimin dhe do të ishin përgjigjur siç duhet qoftë edhe tre javë më herët, përhapja e COVID-19 mund të ishte zvogëluar deri në 95%. Për shkak të pakujdesisë, injorancës dhe censurës lokale në momentin më kritik, e gjithë bota tani po paguan një çmim të madh.

STOCKHOLM – Një kërcënim i paprecedentë, kërkon një përgjigje të pashembullt. Rrallëherë qeverive u është dashur të hyjnë në një situatë menaxhimi krizash, aq shpejt sa kanë hyrë në javët e fundit. Deri më tani, fokusi ka qenë në çështjet më të menjëhershme mjekësore, politike dhe ekonomike të ngritura nga pandemia COVID-19 – ashtu siç duhej të ndodhte. Por gradualisht, vëmendja e qeverive do të duhet të kthehet tek pasojat afatgjata të krizës, dhe nevojën për të parandaluar fatkeqësi të tilla në të ardhmen.

Ka pasur disa kërcënime të rënda globale për shëndetin në dy dekadat e fundit. Epidemitë e SARS në 2003, MERS në 2012, dhe Ebola në 2014-16 janë vetëm tre shembuj të shpërthimeve epidemike, që kërkuan një përgjigje të vazhdueshme shumëpalëshe. Çdo episod kishte karakteristikat e veta unike: SARS u shfaq në Kinë, MERS në Arabinë Saudite dhe Ebola në Afrikën Perëndimore. Por mësimet nga të tre janë të ngjashme. Epidemitë dhe shfaqja e sëmundjeve të reja bëhen më të mundshme, si rezultat i rritjes së popullsisë, urbanizimit, shpyllëzimit dhe proceseve të prodhimit dhe shpërndarjes, që bëjnë bashkë shumë specie të ndryshme. Dhe zgjerimi i zinxhirëve të furnizimit global dhe tregtisë ndërkombëtare, për të mos përmendur rritjen e udhëtimeve ajrore ndërkombëtare, bëjnë që sëmundjet ngjitëse të përhapen në të gjithë botën, më shpejt se kurrë.

Vetëm në dekadën e fundit, Organizatës Botërore të Shëndetësisë i është dashur të shpallë një emergjencë shëndetësore, jo më pak se gjashtë herë. Eshtë e qartë, ne nuk kemi ndërmarrë hapat e nevojshëm për të përballuar shpërthimet e reja, me atë lloj aksioni të shpejtë dhe vendimtar, që ndoshta nuk do të kish lejuar që epidemia e koronavirusit, të dilte jashtë kontrollit.

Vlen të kujtohet se kur SARS (i cili u shkaktua gjithashtu nga një koronavirus) u shfaq në Kinën jugore në fund të vitit 2002, shpërthimi u mbulua për më shumë se një muaj, para se autoritetet kineze të pranonin seriozitetin e rrezikut. Po kështu, në ditët e para të shpërthimit të COVID-19, policia në Vuhan i bëri të heshtin me dhunë profesionistët e shëndetit, që u përpoqën t’u binin këmbanave të alarmit, dhe tubime masive publike u lejuan, edhe shumë kohë pasi rreziku i shpërthimit ishte bërë i qartë.

Sipas një studimi të kohëve të fundit, nëse autoritetet kineze do të kishin pranuar hapur kërcënimin dhe do të ishin përgjigjur siç duhet qoftë edhe tre javë më herët, përhapja e COVID-19 mund të ishte zvogëluar deri në 95%. Për shkak të pakujdesisë, injorancës dhe censurës lokale në momentin më kritik, e gjithë bota tani po paguan një çmim të madh.

Ndërsa OBSH pa dyshim ka luajtur një rol të rëndësishëm në luftën kundër kërcënimeve globale për shëndetin ndër vite, ajo gjithashtu është përballur me kritika, se ka qenë tepër burokratike dhe e ngadaltë për t’iu përgjigjur këtyre krizave. Në të vërtetë, gjatë krizës së Ebolës, ishin Shtetet e Bashkuara, dhe jo OBSH, që bënë një hap përpara duke parandaluar një katastrofë më të gjerë.

Në çdo rast, edhe nëse performanca e OBSH-së kësaj here rezulton të ketë qenë e patëmetë, tashmë është e qartë se kemi nevojë për një mekanizëm shumë më të fortë global për t’u përballur me kërcënimin e pandemive. Të pengohesh nga një krizë në tjetrën thjesht nuk është opsion. COVID-19 është pandemia më e keqe që nga shpërthimi i të ashtuquajturit grip spanjoll në vitin 1918, dhe nuk ka asnjë arsye për të besuar se tjetra nuk do të jetë edhe më keq.

Ndër të tjera, një institucion i ri global do të duhet të ketë autoritetin dhe mjetet për të ndërhyrë sa më fort, për të ndalur një shpërthim infeksioni që në gjurmët e para. Arritja e një marrëveshjeje për një mekanizëm të tillë nuk do të jetë politikisht e lehtë; por është qartësisht e nevojshme për të parandaluar mosmarrëveshjet e vogla diplomatike, që pengojnë përpjekjet globale në përgjigjen ndaj pandemisë.

Në krizën aktuale, edhe pasi ishte e qartë se COVID-19 do të arrinte nivelin e një pandemie, Kina sërish e ka parë të arsyeshme ta pengojë Tajvanin që të jetë pjesë në diskutimet globale mbi mënyrën e reagimit. Po kështu, SHBA ka vazhduar ta dendë Iranin me sanksione, duke e bërë më të vështirë për atë qeveri që të administrojë epideminë brenda kufijve të vet.

Kjo sjellje është thjesht e papranueshme qoftë nga një perspektivë humanitare, qoftë dhe nga një pikëpamje makroekonomike. Çfarë do të ndodhte nëse virusi i radhës, nëse do të jetë shumë ngjitës, do të shfaqej në Tajvan ose Iran? Nëse ka pengesa të panevojshme që bllokojnë një përgjigje të menjëhershme, ne do të shkojmë përsëri atje ku jemi tani.

Sipas kuadrit aktuale, detyra për të raportuar kërcënime të reja ngjitëse tek autoritetet ndërkombëtare si OBSH, u takon qeverive të shteteve. Një reformë kritike, atëherë, do të ishte shtrirja e asaj detyre tek personeli mjekësor dhe i shëndetit publik në të gjitha nivelet – domethënë nga shtetet te individët. Përveç zvogëlimit të kohës që kërkon një përgjigje shumëpalëshe për të hyrë menjëherë në veprim, marrja e një “përgjegjësie universale për të raportuar” do ta bënte më të vështirë për autoritetet lokale ose kombëtare, që të fshihnin informacionin që do e konsideronin të papërshtatshëm.

Me mbylljen e kufijve të shteteve në përgjigje të krizës së COVID-19, disa po argumentojnë se tashmë epoka e globalizmit ka përfunduar. Por tendencat e rritjes së popullsisë dhe urbanizimit do të vazhdojnë, dhe viruset nuk do të fillojnë krejt papritur që të mbajnë pasaporta ose të respektojnë kufijtë kombëtarë. Vetëm në dekadën e kaluar, kërcënimet virale ndaj stabilitetit dhe prosperitetit global janë shfaqur që nga Kina, deri në Afrikë dhe Gadishullin Arabik, gjë që sugjeron se epidemia e ardhshme mund të fillojë pothuajse kudo.

Tani është koha që bota të mblidhet dhe të bjerë dakord për një sistem të ri, më efektiv të paralajmërimit dhe reagimit të hershëm. Kjo pandemi ishte e shmangshme. Nuk mund të ketë asnjë justifikim nëse ne nuk bëjmë gjithçka që kemi në dorë, tonë për të parandaluar atë të ardhshmen. / Project Syndicate – Bota.al

FENOMENI ALBIN KURTI – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

     Albin Kurti është rishtar në qeveri, por jo edhe i ri në moshë. Guidë ideologjike e tij kanë qenë dhe mbetën dy heronj në sakrificë, por profanë në politikë: Demaçi dhe Hoti. I pari kundërshtoi Marrëveshjen e Rambujesë, bashkë me Hashimin. Dhe të pranishmit në atë Kështjellë thonë se po të dëgjoheshin ata, lamtumirë Kosovë qysh në vitin 1999! I dyti, edhe pse Shqipëria  ishte përkallur, përfshi edhe shkollat dhe bibliotekat, nga bandat e kuqe dhe hiri ishte shtresuar “deri në gju”. Ndërkohë, kjo nuk e pengonte Hotin, për t`i uruar për marrjen e pushtetit, me dhunë e gjak, social-komunistët e Shqipërisë londineze.
     Megjithatë, në një intervistë të bërë më 1991 me bacë Adem Demaçin, më tha: “Vetëm të vdekurit dhe budallenjtë nuk ndryshojnë”. Të paktën, këtë porosi të artë, duhet ta lëndëzojë Albin kryeministri. E besueshme që ju u dakorduat me LDK-në ta zëvendësoni taksën me reciprocitetin. Ndërkohë, tani, SHBA ngulmon heqjen pa kushtëzim. Ndoshta janë interesa gjeopolitike dhe gjeostrategjike, për këtë nguti të çliruesit, pavarësuesit dhe krijuesit të shtetit  të Kosovës. Atëherë, pse të fajësohet LDK-ja për “mos mbajtje të fjalës?!”
     Përgjatë bisedimeve për ndarjen e posteve dhe emërimin e ministrave, apelova tek koalicioni VV-LDK, që përzgjedhja e ministrave të bëhet në koordinim dhe pajtueshmëri të plotë të subjekteve në koalicion. Sepse nga përformanca e ministrave, varet suksesi ose mossuksesi i qeverisë. Përndryshe do të kemi një dështim total, si qeveria PAN-iste, e kryesuare nga Haradinaj.
     VV huazoi dy ministra profesional, edhe pse deri atëherë nuk ishin pjesë e partisë. Dhe, mirë bëri. Ndërsa LDK-ja disa emërime i bëri, thjeshtë, partiake, duke mos qenë adekuat për resorin ministror përkatës! Këtë praktikë e ka përsëritur nga koalicioni me PDK-në. Realisht, një polic i përkushtuar në profesionin e tij, që ka mbaruar, qoftë vetëm Shkollën e mesme klasike të Policisë, në Vushtëri, me një traditë tej 70-vjeçare, është shumë më kompetent, më i aftë se cilido fakultetli i një degëzimi tjetër profeskional. Dhe, LDK-ja ka shumë qindra sish, madje me akademi Policore, plus Fakultetin e Jurispudencës.
     Emërimi i një ministri konfliktuoz, i cili kundërshtoi hapur koalicioni me VV, duke preferuar PDK-në, edhe pse ajo akuzohet për përgjakjen e LDK-së dhe më shumë, penalizon kryetarin Isa Mustafa dhe klanin e tij. Dy nënkryetarët e LDK-së, munguan qëllimshëm dhe e dështuan një mbledhje të LDK-së, ku do të zgjidhej Kryesia e ngushtë dhe kandidati/ja për kryeminstër/e. Ishte një shantazh i vrazhdët, që spostoi LDK-në në vend të dytë, sepse elektorati e lexoi këtë si vijim i sundimit klanor në parti dhe thirrja për ndryshim, ishte mashtrim. LDK-ja humbi shansin e madh, për t`u bërë kryezonjë, përshkak të etjes karrieriste!
        Kushtet e LDK-së dhe reflektimi pa alternativë i Albin Kurtit
      LDK-ja duhet t`i reduktojë kushtet nga 3 në 1 për VV. Mjafton heqja e taksës pa kushtëzim, që është edhe kusht i Amerikës dhe BE-së. Albini duhet të reflektojë, duke mos përsëritur, jo gabime, por, faje, siç ishte emërimi i Kryetarit të Kuvendit dhe, tani, i Ministrit të Brendshëm, pa përfillur marrëveshjet me partnerin në koalicion. Albini duhet ta harrojë sjelljen mujëshore në politikë. Tutorin e tij, Demaçin, asnjë negociator nuk e ka qasur përsëdyti. Refuzimet neveritëse, janë fikësuar në botimet memoriale të personaliteteve ndërkombëtare të kohës.
     LDK-ja, përkatësisht, kryetari i saj me rrethin e tij vicioz, nuk ka të drejtë morale të kërkojë kërkim-falje nga dikush tjetër, kur ai me shokë nuk e kanë bërë këtë, të paktën, në tri raste:
        1) Kur e kanë tërhequr zvarrë Donikë Gërvallën, veprimtarën më të madhe në të gjithë Mërgatën shqiptare, para dhe gjatë luftës së Kosovës, njëherësh, vajza e zgjuar dhe krenare e Heroit Jusuf Gërvalla, nënë e tre fëmijëve studentë;
      2) Kur ua mbylli derën e Kuvendit të 8-të “Zgjedhor”, delegatëve të ligjshëm të Degës të LDK-së në Gjermani, 6 prej të cilëve ishin familjarë të ngushtë, të veprimtarëve të LDK-së, të vrarë gjatë dhe pas luftës, të cilësuara si vrasje politike. Qëllimi ishte sa i qartë, aq edhe i ulët, ngaqë ata nuk pranonin Kuvendin farsë e maskaradë, me “zgjedhje” aklamative;
     3) Kur iu mohua fjala, në Kuvendin e 9-të “Zgjedhor të LDK-së”, delegatës Melihate Trmëkollit, vajza që, para 31 vitësh, përkrah heroit Ukë Bytyçit, kundërshtoi, trimërisht, suprimimin e Autonomisë të Kosovës nga Serbia pushtuese!
           Përmenda vetëm tri rastet e jetuara, si delegat i Kuvendeve në fjalë.
     Për fund, çdo zgjidhje tjetër, është më e pranueshme se Mocioni. Eksponenti i LPK-së, SHIK-ut dhe PDK-së, Xhavit Haliti, e tha një të vërtetë, e cila, si duket i kushtoi: “SHIK-u është i pranishëm në të gjitha partitë politike të Kosovës”. LDK-ja duhet ta marrë seriozisht këtë fakt. Dhe, këtë prani mos e kërkoni ke brezi i ri. LDK-ja duhet ta konsiderojë si bjerra-kohë sundimin klanor. Fryma rugoviane, lëndëzimi i vizionit të Presidentit Rugova, bëhet duke braktisur dhe harruar, si një ëndërr të keqe, metodën bolshevike të veprimtarisë partiake, duke u njëtësuar me partitë-banda të PAN-it.
     Kufizimi i mandatit partiak, në bazë dhe qendër, kompetencat e reduktuara të kryetarit dhe drejtimi kolegjial, begatojnë në ide dhe numër LDK-në. Debati i shpenguar e demokratik, si në epokën rugoviane; konkurrenca e ndërshme, me bazë meritokracinë, vota e fshehtë dhe demokratike. Vetëm kjo formë e veprimit, pamundëson klanin vicioz, i cili përbën rrezik të përhershëm të përçarjes, deri në ndarje të partisë. Përndryshe, ajo bluarja, që përmendi i pari, Luta jonë i nderuar, edhe mund të ndodhë. LDK-ja, pa ndryshuar vetën, nuk mund të ndryshojë askënd dhe asgjë.

FJALËT E ËMBLA TË MIQVE SHQIPTARË – Nga GIAN ANTONIO STELLA* – E përktheu Eugjen Merlika

 

 

“Jo e jo. Nuk përgatis struktura, nuk dua të pres asnjeri. Shqiptarët e rinj do të vinin të trashnin rradhët e atyre që tashmë janë këtu, në Milano. A është e nevojshme t’a themi? Bëjnë gjthshka me përjashtim të dhënies ndihmesë bashkëjetesës qytetare”. A nuk është fort e ashpër? A nuk je duke e tepruar? “Aspak, me përjashtime shumë të rralla, shqiptarët vijnë këtu për të kryer krime. Janë të dhunshëm, nuk punojnë, futin në krizë sigurinë publike, hyjnë në tregun e drogës dhe të prostitucionit…”.

Ishte 18 marsi 1997 dhe kryetari I bashkisë së Milanos, Marco Formentini i Legës së Veriut, i përgjigjej kështu Venanzio Postigliones i cili e pyeste se si do të përgjigjej, nëse qeveria e Romano Prodit do t’i kërkonte të bashkëpunonte në sistemimin e një pjese të të ikurve nga Shqipëria në prag të një lufte civile. Duhet të jetë e qartë: në burgjet italiane në të vërtetë kishte shumë shqiptarë që, të rrokullisur në një lloj anarkie të çmendur mbas viteve të diktaturës komuniste, ishin paraqitur shpesh shumë keq. Edhe një kryebashkiak i së majtës si Francesco Rutelli në Romë, n’ato ditë , tha prerë: “Jemi të gatshëm t’u ofrojmë solidaritet  atyre që me të vërtetë vuajnë: fëmijë e familje në vështirësi, por vetëm në bazë të një vërtetimi të një nevoje njerëzore të sigurtë. Nuk kam asnjë  synim të sjell në Romë kriminalitetin e ikur nga burgjet shqiptare”. Mosbesim i ligjëruar. Por pa atë dozë të racizmit që rridhte nga thirrjet legiste (“Një votë më shumë Legës, një shqiptar më pak në Milano”), në shfrimet e dufit të Mario Borghezios (që i veshi “bandave të kriminelëve sllavë ose shqiptarë” madje dhe nënëvrasjen e Novi Ligures), në afishen e varur në Pieve di Soligo: “Fillon hapja e gjuetisë kundrejt gjahut të presë shtegtuese: rumunë, shqiptarë, kosovarë…” Për të mos folur për të shtënat e Salvinit kundër hyrjes së Shqipërisë në BE: “T’u a lemë këtë Evropë e këtë euro shqiptarëve e të ikim ne”.

Megjithatë, duke dërguar pardje n’Itali  tridhjetë mjekë e infermierë shqiptarë për të luftuar në spitalet tona në ballin e koronavirusit, kryeministri shqiptar Edi Rama, që e din se si bashkatdhetarët e tij me kohë janë përfshirë më mirë se të mërguarit e tjerë, ka kujtuar në një italishte të përsosur vetëm gjërat pozitive e ka përdorur vetëm fjalë t’ëmbla: “Shqiptarët dhe Shqipëria nuk e braktisin kurrë mikun në vështirësi” Dhe përsëri: “Sot jemi të gjithë italianë”. Faleminderit.

 

“Corriere della Sera”, 31 mars 2020        E përktheu Eugjen Merlika

 

 

*Shënim i Përkthyesit

 

Autori i këtij shkrimi është një nga pendat më të njohura të publiçistikës italiane, ndër komentatorët më të shquar të së përditëshmes “Corriere della Sera”. Gian Antonio Stella ka lindur më 1953 në Asolo, provinca e Trevisos. Është autor i 32 vëllimeve publiçistike, të botuara nga viti 1977 deri në 2019. Është laureat i 15 çmimeve letrare e publiçistike italiane e të huaja. Në vitin 2002, kur në Itali vazhdonte të quhej problematike çështja e të mërguarve, me nota kritike edhe karshi shqiptarëve, Stella botoi veprën “Hordhia. Kur shqiptarët ishim ne”. N’atë libër ai u kujtonte bashkatdhetarëve të tij që, në sektorë jo të paktë të shoqërisë, ishin refraktarë kundrejt shqiptarëvet, se cila kishte qënë historia e mërgimit italian n’Evropë e në botë, në shekujt 19 e 20. Ishte një histori e ngjajshme me atë të shqiptarëve, kundrejt të cilëve ai nuk e fshihte mirëkuptimin e simpatinë, gjëra për të cilat besoj se të gjithë duhet t’i jemi mirënjohës.

Dërgimi i tridhjetë mjekëve e infermjerëve shqiptarë në ballin e luftës kundër koronavirusit është vlerësuar shumë n’Itali, si nga klasa politike (madje vetë Salvini, i përmendur në këtë shkrim për një shprehje përçmuese ndaj Shqipërisë, i ka shprehur edhe publikisht falënderimin kryeministrit), ashtu edhe nga opinioni publik. Duhet të vemë re me kënaqësi se edhe ky i fundit ka ndryshuar shumë në drejtim të gjykimit për ne, që është bërë mjaft pozitiv. Kjo i kushtohet punës së shumicës dërmuese të shqiptarëve, veprimtari e bazuar në korrektësinë dhe mbajtjen e fjalës së dhënë, gjë në të cilën vendasit nuk shkëlqejnë shumë. Duhet të theksojmë këtu edhe ndihmesën e vlerësuar të qindra e mijra djemve e vajzave shqiptare që, me aftësinë e tyre në studime e në punë, me korrektësinë e vullnetin e mirë për të hapur rrugën e jetës, kanë arritur të bëjnë edhe karierë në fusha të ndryshme, duke u bërë qytetarë të nderuar të shoqërisë italiane.

Falënderimi, me të cilin mbyll shkrimin gazetari i shkëlqyer italian, nuk i drejtohet vetëm kryeministrit i cili ka pjesën e vet në këtë veprim të lëvdueshëm, por të gjithë popullit shqiptar, të gjithë Shqipërisë që shpalosi në këtë mënyrë vlerat e saj tradicionale, me të cilat jemi krenuar e jemi lavdëruar në shekujt e gjatë të historisë sonë. Ato vlera pësuan një goditje të fuqishme në gjysmë shekullin komunist, me përpjekjen mizore të Sigurimit të shtetit për të kthyer në spiunë të njëri tjetrit pothuajse të gjithë popullsinë.

Por duket se ato vlera u ringjallën përsëri, ndoshta se bëjnë pjesë në ADN-në tonë si popull, herë herë duke u shpalosur e ngritur krye në jetën tonë shoqërore. Ndoshta ato vlera përfaqësojnë të vetmen shpresë në t’ardhmen tonë, një shpresë të venitur, pothuajse të vrarë nga politika në këta tridhjetë vite. Mendoj se duke e parë atë dukuri n’atë këndvështrim, si vepër kombëtare e jo si trill i çastit politik, si shpalosje të vlerave të shqiptarëve e të Shqipërisë, si vënie në jetë e një parimi të lashtë të filozofisë morale të popullit tonë, simbas së cilës shqiptari për mikun ka gati “bukë e kripë e zemër”, pa vënë theksin mbi personin që i takoi t’a shpallë zyrtarisht, në sajë të postit që mban, e mbi motivet e hamendësuara apo të vërteta të tij, pa njëjtësuar veprimin me figurën e kryeministrit si njeri por si institucion, ne të gjithë do të jemi të vetëdijshëm për dobinë e atij veprimi. Ai është shprehje e mirënjohjes së Shqipërisë për fqinjën e përtej detit, e cila po kalon një nga periudhat më të vështira që prej tre çerek shekulli e me të cilën historikisht na kanë lidhur më shumë gjëra të mira se të këqia.

Duke treguar mirënjohje ne lartësojmë vetveten dhe emrin e Vëndit tonë në botë. Madje këtë nuk duhet t’a bëjmë nga pozita e llogaritësit të çastit aktual evropian në funksion kritikues për të tjerë, por thjesht sepse respektojmë vlerat tona. Nëse vlerat tona çmohen e merren si shembull ne jemi të paguar me ndërgjegjen tonë. Ndonjë shprehje skeptiçizmi e qesëndie që është shfaqur aty këtu në opinionin publik nuk i shërben përfytyresës sonë e ndonjë vrejtje e hapur për lënie mbas dore të problemeve tona për të zgjidhur ata të Italisë, më duken tepër mjerane dhe as të denja për shqyrtim.

Do të bënim mirë të lehtësoheshim sado pak nga ngarkesa mendore ideologjizuese e politikës, që na errëson pa da pamjen e të lëvronim  në vetvete arsyen e ftohtë t’aftë të vlerësojë në çdo kah veprimet e dukuritë në vetvete, pavarësisht kush i kryen apo kush i përcakton. Mendoj se në këtë mënyrë do të jemi më objektivë në gjykim e më të dobishëm për veten e për kombin të cilit i përkasim.

Në këtë mënyrë, të gjithë së bashku duhet t’i urojmë punën e mbarë e sukses atyre vajzave e djemve tanë, që na përfaqësojnë në një ndërmarrje të vështirë e të rrezikshme. E kemi për detyrë t’u sigurojmë atyre mbështetjen e ngrohtë të gjithë Atdheut, për të cilin ata po shkruajnë sot një faqe të bukur që, siç del edhe nga shkrimi i mësipërm, bota e vlerëson dhe e merr si shembull.

Faleminderit Gian Antonio Stella për shkrimin tuaj dhe vlerësimin e Vëndit tonë, shqiptarët do t’u jenë mirënjohës me të gjithë fuqinë që dijnë t’i japin ata asaj fjale.

Virusi dhe Zgjedhjet- Ku janë shtetet me të cilat kemi Traktate Miqësie? – Nga SHABAN MURATI

Pandemia e coronavirusit, që e ka mbyllur botën si asnjëherë më parë në histori, kërkon përveç terapisë mjekësore edhe terapinë e saj politike, që shoqëritë nacionale të jenë në gjendje të kapërxejnë këtë fatkeqësi kombëtare dhe botërore.

Aplikimi i terapisë politike është po aq i vështirë sa ajo mjekësore, sidomos në rajone si Ballkani, më i varfri në nivel ekonomik dhe më i vonuari në nivel demokratik në Europë. Por është një efekt pozitiv në kohën e kësaj pandemie që shtetet e Ballkanit arritën të kuptojnë domosdoshmërinë e një terapie politike, e cila fillon me ngrirjen e zgjedhjeve parlamentare apo lokale qofshin.

Virusi e detyroi Ballkanin të zbulojë dhe të pranojë se pandemia nuk përputhet as me zgjedhjet dhe as me dëshirat apo endrrat për zgjedhje dhe pushtet të partive politike apo politikanëve në vende të ndryshme. Dhe jo rastësisht në kohën e pandemisë së koronavirusit disa shtete ballkanike u ndjenë nën dallgën e zgjedhjeve.

Me të drejtë kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, në 29 mars përcaktoi rendin e prioriteteve dhe theksoi se “porsa të mbarojë pandemia Covid- 19 ne duhet të zbresim te populli për zgjedhje të reja”. Kosova, e përfshirë në oqeanin rajonal dhe ndërkombëtar të epidemisë së përgjithshme dhe e mbytur në kriza artificale bizantine politike, nuk mund të mos lerë mënjanë çdo lojë apo aventurë elektorale në një kohë të tillë. Kosova e kupton prioritetin e momentit.

Në Serbi Komisioni Shtetëror i Zgjedhjeve në datën 16 mars vendosi shtyrjen e zgjedhjeve parlamentare të caktuara për në 26 prill 2020, për shkak të koronavirusit, deri në heqjen e gjendjes së emergjencës, që shpalli parlamenti serb. Në komunikatën e këtij komisioni theksohet se të gjitha afatet lidhur me procesin zgjedhor do të caktohen pas mbarimit të gjendjes së emergjencave.

Në Maqedoninë e Veriut në takimin e jashtëzakonshëm midis presidentit dhe kryetarëve të partive politike parlamentare u ra dakord dhe qeveria vendosi në 22 mars që të shtyhen zgjedhjet e parakohëshme parlamentare, që do të mbaheshin në datën 12 prill 2020.

Në Malin e Zi presidenti Milo Gjukanovic në 17 mars anuloi zgjedhjet për asamblenë lokale të Tivarit, që do të mbaheshin në datën 5 prill 2020. Ato do të zhvillohen 90 ditë pas heqjes së gjendjes së jashtëzakonëshme të vendosur për shkak të epidemisë së koronavirusit.

E përbashkëta pozitive e këtyre vendimeve të drejta politike është se jo vetëm shtyhen e ngrijnë zgjedhjet, por ato do të zhvillohen pasi të kapërxehen masat e jashtëzakonëshme dhe gjendja e jashtëzakonëshme e pandemisë së koronavirusit. Ngrirja e zgjedhjeve parlamentare apo lokale është një terapi e drejtë në situatat serioze, që po kalojnë shtetet e Ballkanit dhe të Europës për shkak të epidemisë.

Udhëheqësit seriozë të shteteve i drejtojnë shtetet në bazë të prioriteteve strategjike të aktualitetit dhe të perspektivës. Aktualiteti dramatik epidemisë i jep prioritetin numur një luftës dhe kapërcimit të epidemisë si fatkeqësi kombëtare. Beteja e madhe, (singulare do të thonte Noli) e shtetit me epideminë e koronavirusit kërkon kohezionin dhe konsensusin e të gjitha forcave politike dhe të gjithë grupeve të popullsisë.

Virusi po u mëson edhe shteteve ballkanike ligjin e hekurt të prioriteteve. Është një zhvillim pozitiv që shtetet e Ballkanit kuptuan seriozitetin e gjendjes dhe po shmangin kurthin e prioritetit zgjedhor. Kushdo e kupton se organizimi i çdo lloj zgjedhje parlamentare apo lokale në një shtet ballkanik në situatën e jashtëzakonëshme të krijuar nga koronavirusi do të ishte vetëvrasje shëndetësore, shtetërore dhe kombëtare. Do të demostronte cinizmin dhe etjen kriminale për pushtet të forcave të caktuara, të cilat janë gati të sakrifikojnë edhe shëndetin, edhe jetën e popullit, për ambicjet vampireske për pushtet.

Në çdo shtet ballkanik ka politikanë të instikteve kriminale, të cilët janë gati të përdorin fatkeqësitë kombëtare natyrale për të krijuar trazira dhe për të marrë pushtetin. Në çdo shtet ballkanik ka politikanë, të cilët edhe pandeminë e koronavirusit e shohin si rast i artë për të marrë pushtetin me çdo kusht.

Përveç aspektit të brendshëm, etja dhe ambicja për të marrë pushtetin në kohë pandemie vdekjeprurëse, me aventurën e zgjedhjeve në shtetet e dobta të Ballkanit, duhet parë edhe si një rrymë politike e sponsorizuar nga forca ballkanike dhe jashtëballkanike, të cilat pandeminë e konsiderojnë edhe si mundësi e rritjes së influencës në shtetet dhe popujt e gjunjëzuar nga epidemia.

Nuk janë të rastit as tronditjet, që po konstatohen tani në Ballkan lidhur me rrugën e orientimit strategjik të këtyre vendeve. Është e vërtetë që BE në kohën e koronavirusit nuk u tregua në lartësinë e duhur të solidaritetit si ndaj vendeve anëtare, ashtu dhe ndaj shteteve kandidate, por kjo nuk don të thotë se vendet e Ballkanit duhet të heqin dorë nga orientimi strategjik euroatlantik.

Nuk mund të konsiderohet i drejtë konkluzioni i presidentit të Serbisë, Aleksandër Vuçiç, i cili në datën 30 mars, duke sulmuar Europën, deklaroi: “Serbia kishte shpresa të mëdha te Europa, por tani serbët mbështeten më shumë te vetja e vet”. Pas kërkesës që qeveria serbe, duke u mbështetur tek Traktati strategjik nënshkruar midis Serbisë dhe Rusisë, i kërkoi Rusisë në 27 mars ndihma për epideminë e koronavirusit, Dmitri Peskov, sekretari i shtypit i presidentit rus, deklaroi: “ Një kërkesë nga një shtet i rëndësishëm, aleat dhe vëlla si Serbia, nuk do të qendrojë pa përgjigje”.

Në rastin e marrëdhënieve Serbi-Rusi nuk është çeshtje thjesht tek solidariteti, por situata e epidemisë po përdoret nga Serbia për të forcuar më shumë aleancën dhe orientimin e saj strategjik te Rusia. Në këtë tematikë janë për t’u parë edhe raportet midis shteteve të Ballkanit.

Është e drejtë pakënaqësia e shprehur nga disa shtete të Ballkanit ndaj disa shteteve të BE, të cilat ndaluan eksportin e produkteve dhe pajisjeve mjekësore në periudhën e epidemisë së koronavirusit. U kritikua me të drejtë në vendet e Ballkanit qendrimi BE ndaj Italisë, të cilës iu mohua ndihma europiane në pikun e epidemisë, kur po i vdisnin qidra vetë në ditë nga koronavirusi.

Por kritika ndaj mungesës së solidaritetit europian nxorri në dritë një tipar tjetër të marrëdhënieve ndërballkanike: atë të mungesës së solidaritetit ballkanik. Dhe kampioni i kësaj mungese solidariteti është Serbia, presidenti i së cilës nuk ka lënë ditë pa sulmuar Europën për ndalim eksporti.

Në datën 28 mars portali “startribune.com” njoftonte se Serbia ka ndaluar eksportin e produkteve ushqimore. Në datën 16 mars kryeministrja serbe, Ana Bernabiç, deklaroi se qeveria serbe do të ndalojë eksportin e gjithë llojeve të ilaçeve për 30 ditë. Pra Serbia bën vetë pikërisht atë gjë për të cilën kritikon shtetet e BE, që ndalojnë eksportin e ilaçeve dhe pajisjeve mjekësore.

Serbia ka shkuar edhe më tej, duke ndaluar edhe eksportin e mallrave ushqimore. Ky është një tregues domethënës, që duhet të mbahet i shënuar fort në kalendarin e kryeministrave dhe presidentëve të shteteve ballkanike dhe sidomos atyre të të ashtuquajturit Ballkan Perëndimor, që janë dalldisur pas dashurisë ballkanike të Serbisë me projektin e quajtur “minishengen”. Serbia nuk bëri asnjë përjashtim për shtetet e Ballkanit të “minishengenit” në ndalimin e saj të eksporteve të ilaçeve dhe të ushqimeve në kohën e epidemisë, duke demostruar një mungesë të plotë të solidaritetit ballkanik dhe fqinjësor.

Retorika dhe projektet fosforeshente për “unione ballkaniko-perëndimore” shkrihen si krypa në ujë në provat e rralla tragjike si kjo e epidemisë se koronavirusit.

Një dilemë e re strategjike, që i del përpara Shqipërsë, qeverisë dhe diplomacisë së saj, është pyetja serioze se ku janë shtetet, me të cilat Shqipëria ka nënshkruar Traktate Miqësie e Bashkëpunimi strategjik për të ndihmuar Shqipërinë në luftën kundër koronavirusit. Përveç Turqisë, SHBA dhe Italisë, asnjë shtet tjetër me të cilët kemi nënshkruar Traktate strategjike miqësie e bashkëpunimi nuk është bërë i gjallë.

Mos harroni se janë katër shtete ballkanike, me të cilat Shqipëria ka nënshkruar Traktate Miqësie e Bashkëpunimi dhe asnjeri nuk ka lëvizur gishtin deri tani për të dërguar maska, tampone, respiratorë apo ambulanca. Pandemitë janë teste për të provuar marrëveshjet dhe traktatet strategjike, të nënshkruara midis shteteve në periudha të ndryshme kohore. Pandemitë janë luftra dhe kjo e koronavirusit është përkufizuar si luftë nga shumë kryetarë shtetesh të rëndësishme të Europës dhe të botës.

Nëse një Traktat strategjik nuk funksionon në periudha lufte apo nevoja lufte, nuk mund të mos lindë dyshimi se çfarë vlere mund të ketë.
Jo gjithmonë Shqipëria ka mbajtur parasysh kriteret rigoroze, që ndiqen për të zgjedhur shtetet me të cilët nënshkruan Traktate Miqësie, për të mos thënë që Shqipëria ka nënshkruar Traktate strategjike dhe ka shpallur aleatë strategjikë shtete, që i dilnin rrugës ndonjë ministri të jashtëm megalloman shqiptar.

Terapia politike në kohën e koronavirusit synon sigurimin e atyre rrethanave politike e sociale brenda vendit, që krijojnë klimën e nevojshme për suksesin e prioritetit numur një në kohë epidemie dhe pandemie, që është sigurimi i shëndetit dhe i jetës së qytetarëve.

Në këtë situatë të jashtëzakonëshme, që po kalojnë shtetet e Ballkanit, do të ishte e mirëpritur arritja e një moratoriumi kombëtar nga partitë dhe forcat politike të çdo shteti për të sanksionuar uljen poshtë të armëve dhe të ambicjeve për të marrë pushtetin, deri sa të mbarojë lufta me koronavirusin.

E para mbi të gjitha për çdo popull dhe çdo shtet është ekzistenca, dhe pastaj vijnë të tjerat, që janë forma të ekzistencës, siç është pushteti politik.

KOVID-19 DO T’I SHPËTOJMË, POR KORONËS KOLONIALISTE SHEKULLORE HËPËRHË JO ! – Nga Prof.Dr. Mehdi HYSENI

Një letër mikut tim në  Atdhe

I dashur miku im    Ahmet,

Gjithashtu të falënderoj për fjalët kurajuese dhe për lutjen e dëshirën e madhe e shpresëdhënëse, se, së bashku, do ta tejkalojmë edhe këtë katrahurë të përbotshme vdekjeprurëse dhe shemtuese… Dhe, do ta tejkalojmë, dashtë Zoti i madh.

2.

Pajtohem plotësisht,  se fatkeqësisht  koha dhe shekujt po e dëshmojnë që shqiptarët nuk ka koronavirus, as superfuqi në botë që i bashkon, prandaj, gjendja e përgjithshme në të cilën ndodhen edhe sot, është tërësisht e merituar. Dhe, kjo epidemi përçarëse dhe copëtuese, do të vazhdojë edhe në këtë shekull të sëmurë të njerëzimit.

3.

Edhe ky konstatim juaj është i qëndrueshëm, se “ky virus  është me përbërje “biologjike-ekonomike, dhe se pas kësaj bota do të ndryshojë shumë”. –Po, kështu po shkruajnë edhe masmediat më të njohura botërore, si dhe shkencëtarët më eminentë amerikanë dhe evropianë.

4.

Gjithashtu, me kohë, edhe vëllezërëve ua paske treguar leksionin më të qëlluar dhe  të vërtetë, se në këtë shekull të sëmurë, qentë dhe zagarët, shitësit, tradhtarët, plaçkitësit, dhunuesit dhe vrastarët po stimulohen, po dashurohen, po favorizohen   dhe po përqafohen si “vlera progresive” të njerëzimit. Ndërkaq, vlerat e njëmendta universale i kanë shpërfytyruar në varfnjakë, në lypës, në refugjatë, në krah pune  me mëditje, si shërbëtorë të pasanikëve hajna, injorantë, dhunues, korrupcionstë, kriminelë ordinerë, shfrytëzues dhe vrasës të vegjëlisë dhe të vlerave të njëmendta universale të dritës dhe të përparimit mbarënjerëzor.

Pra, shumë mirë, e me kohë e paske parashikuar, se do të vijë dita e madhe e qenëve endacakë, që do të bashkohen, do të shoqërohen, dhe do të bëjnë gara, duke kërkuar ngordhësira të kohës. –Kjo nuk është për t’u tallur, por, për të vajtuar, se qe tri dekada kudo në vendet e popujve të vegjël qenët e kanë vlerën më të madhe sesa vetë njeriu i rëndomtë,  sesa liria, barazia dhe mirëqenia e tij e përgjitshme. Kjo është esenca e  përmbajtjes së këtij shekulli më të sëmurë në historinë e shekujve të derisotëm të njerëzimit në dimensione botërore.

Me këtë desha ta mbështes konstatimin tuaj objektiv dhe realist, se,  as ti, as unë, e as njerëzit  normalë, humanistë , racionalë, solidarë e largpamës, që ende nuk u ka ikur truri nga vlerat njerëzore në instiktin shtazor, nga altruizmi, nga solidarësia dhe nga humanizmi …etj., nuk kanë se si të jenë “optimistë” “për perspektivën e popujve të vegjël, e posaçërisht për kombin tonë të vogël”, kur qeni çmohet më shumë, e ka standarin jetësor shumë  më të mirë dhe shumë më të lartë se njeriu, si dhe e ka vlerën më të madhe se njeriu, që është krijues dhe bartës i të gjitha vlerave universale dhe civilizuese të bashkësisë së derisotme njerëzore.

Pra, nuk ka arsye, që të jemi optimistë, kur  30 vjet janë të humbura për popujt dhe vendet e vegjël, të varfër dhe të pazhvilluar ekonomikisht, industrialisht…,etj., por kanë ngelur në varfëri e mjerim dhe të kolonizuar sikurse pas mbarimit të Luftës së Dytë Botërore.

-Robëria qoftë politike, qoftë ekonomike a qoftë koloniale, nuk heqet me lutje dhe me propagandë neofashiste dhe me cullakhane e me shfrytëzim skllavopronar, por vetëm me punë, me djersë e me sakrifica të shumëta. Këtë e ka provuar historia e derisotme  e njerëzimit.

Fundja, edhe ne të mos bëjmë gjynah me kafshët shtëpiake, por historia e derisotme botëroe flet se, deri më sot, asnjë qen dhe asnjë zagar nuk ka sjellë lirinë dhe pavarësinë e asnjë populli në botë, por vetë njerëzit janë ata, që me idealin, me diturinë, me vendosmërinë, me dinjitetin njerëzor, me mendje të mbledhur, me punë të madhe,  me kontributin dhe me luftën e tyre të drejtë dhe të pareshtur kanë ndryshuar gjendjen e vet në mbarë botën.

-Të jetojmë dhe të veprojmë  me besimin në të drejtën dhe në të vërtetën,  të mos  mashtrohemi pas eshtërave  të qenëve dhe të zagarëve të krehur dhe të bashkuar, sepse ata jetojnë me instiktin,  e ne jetojmë me arsyen dhe me gjykimin, jo për t’i zhdukur, sunduar dhe robëruar të tjerët, por për ta njohur vetëveten, për ta lumnuar vetëvetën në liri, në paqe, në harmoni, në barazi, në solidarësi, në përbashkësi e në mirëqenie të plotë me të gjithë popujt e tjerë liridashës dhe paqedashës  të  mbarë botës. Ne nuk jemi specifikë, por si të gjithë popujt dhe kombet e tjerë, që duan liri, pavarësi, vetëvendosje, zhvillim, përparim, qytetërim, paqe dhe mirëqenie të plotë. -Duam të jemi zot në shtëpinë tonë stërgjyshore pellazgo-ilire-shqiptare, jo  shërbëtorë dhe skllevër të  shtypur dhe të zhveshur nga  të drejtat dhe liritë tona kolektive kombëtare, shtetërore dhe territoriale.

Ahmet i dashur,

Më fal se, u zgjata ca, por t’i më  “preke  atje ku më së shumëti po më dhemb dhëmbi”…, sepse kolonializmi  shekullor mbi shqiptarët dhe copëtimi i bashkimit  të tyre dhe i territoreve të SHQIPËRISË ETNIKE, tanimë, është bërë  sëmundje kronike e pashërueshme (1878-2020).

Të uroj jetë të gjatë e të lumtur së bashku me djemët e mrekullueshëm. Paçi vetëm gëzime , suksese e fat në jetë !

Sinqerisht dhe vëllazërisht,

Mehdiu

PS.

Mos harro, Ahmet, se unë i dua ata, që më donë mua, e jo qenin ose zagarin tim… Të  kuptohemi, të dobishëm janë edhe qentë dhe zagarët e butë dhe të mirë, por, VLERA SIPRANE DHE MË E ÇMUESHME  në këtë botë, ËSHTË  VETËM NJERIU !

Prandaj, çdo shpërfillje, çdo shpërfytyrim dhe çdo bastardim i kësaj VLERE SIPRANE, shpie në instinkt  shtazërie dhe në skllavëri të përjetshme.

Paradoksi juridik ndërkombëtar me Kosovën – Nga Prof.Dr. Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

Duhet pranuar faktin se, deri më sot, në praktikën e  marrëdhënieve ndërkombëtare dhe të së drejtës ndërkombëtare, nuk ka ndodhur që të njëjtit shtet dy (2) herë t’i njihet pavarësia.

Gjithashtu, nuk ka ndodhur që ndonjë fuqi kolonialiste t’ia ketë njohur me paqe dhe me dialog  të drejtën e vetëvendosjes dhe pavarësinë ndonjë populli a kombi të kolonizuar në Afrikë, në Azi apo në Amerikën Latine etj.

Prandaj, dialogimi në Bruksel (2011-2018) ndërmjet palës serbe të Beogradit dhe palës shqiptare të Kosovës, është në kundërshtim flagrant me të drejtën ndërkombëtare, sepse me  atë dialog po synohet  zhbërja e statusit të pavarësisë së Kosovës, e cila, tanimë, është njohur de fakto dhe de jure nga më shumë se 100 shtete  të OKB-së.

Me shpikjen e Dialogut të Brukselit (2011-2018), në kuptimin juridik të së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara,  në mënyrë flagrante u shkelën parimet fundamentale, siç janë : 1) Parimi i sovranitetit, 2) Parimi i mosndërhyrjes, 3) Parimi i vetëvendosjes, që të gjitha  këto  përbëjnë   esencën e validitetit dhe të kuptimit të njohjes dhe të mbrojtjes së statusit të pavarur të Kosovës.

Pikërisht mbi këto parime AMERIKA dhe aleatët e saj  të Evropës Perëndimore, si dhe mbi 100 shtete të tjera të OKB-së,  e njohën pavarësinë e Republikës së Kosovës, më 17 shkurt 2008.

Pas kësaj njohjeje ndërkombëtare, si dhe pas miratimit të Opinionit Këshillëdhënës të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë së OKB-së në Hagë, më 22 korrik 2010,  de fakto dhe de jure u vlerësua  se shpallja e pavarësisë së Kosovës, është bërë plotësisht në përputhje me parimet e së drejtës ndërkombëtare.

Prandaj, de fakto dhe de jure është mbyllur statusi juridiko-politik i Republikës së Kosovës sipas  normave, rregullave dhe parimeve të së drejtës ndërkombëtare, Kosova është e pavarur dhe sovrane.

Në këtë konteskt, ligjërisht nuk mund të ketë më kurrfarë debati, dialogu  a multidialogu nga kushdo qoftë   për statusin e pavarësisë së Kosovës, pavarësisht nga interesat e ndryshme të politikës hegjemoniste dhe kolonialiste të Serbisë dhe të mbështetësve të saj.- Statusi i pavarësisë së Kosovës, është i panegociueshëm sipas së drejtës ndërkombëtare.

 

 Dialog me Serbinë po, por për statusin e pavarësisë së Kosovës, Jo, kurrë JO!

 

Duke qenë se Beogradi zyrtar ka refuzuar Marrëveshjen e Konferencës së Rambujesë ( shkurt – mars 1999)  dhe Planin e Mari Ahtisarit (2007), nuk ekziston më asnjë arsye qoftë etike, ligjore, qoftë politike, që  udhëheqja e Kosovës, si dhe institucionet saj, qeveria dhe parlamenti, të negociojnë me  përfaqësuesit e qeverisë së Serbisë   për statusin e pavarësisë së Kosovës, sepse ky status de fakto dhe de jure është mbyllur më 17 shkurt 2008, kur Amerika (si superfuqi botërore) dhe fuqitë e mëdha evropiane, aleate të saj e njohën  Republikën e pavarur dhe sovrane të Kosovës.

Nëse Kosova është shtet i pavarur dhe sovran, ligjërisht askush nuk të drejtë, që   qeverinë e as parlamentin e Kosovës, ta detyrojë për ta vazhduar Dialogun e Brukselit, i cili, pa asnjë dyshim çon drejt “bombardimit” të pavarësisë së Kosovës. Këtë duhet ta dinë si Hashim Thaçi (president), ashtu edhe mbështetësit e tij të brendshëm dhe të jashtëm.

Nëse në kuadrin e Dialogut të Brukselit debatohet me Serbinë për statusin e Kosovës, atëherë me vetëdije të plotë, dhe në kundërshtim me parimet e së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Bashkuar,  do të vihen në pikëpyetje të gjitha njohjet e deritashme ndërkombëtare, që Kosovës ia janë bërë nga më se 100 shtete të OKB-së.

Nuk ka normalizim të marrëdhënieve me Beogradin derisa Serbia nuk e njeh Republikën e Kosovës !

 

-Vetëm nmdonjë budalla, naiv ose i shitur beson se, dialogimi i palës shqiptare të Kosovës dhe i asaj të Serbisë në Bruksel, do të sjellë “njohjen” e Republikës së Kosovës nga ana e Beogradit, që do të nënkuptonte normalizimin e njëmendtë mes Kosovës dhe Serbisë.

Nëse duam që Kosova të vazhdojë jetën e saj si shtet i pavarur dhe sovran (ashtu si e ka njohur Amerika dhe Evropa demokratike perëndimore etj.), atëherë domosdo kërkohet që udhèheqja e saj me Hashim Thaçin në krye si president të heqë dorë nga Dialogu i Brukselit, sepse ky paraqet kërcënim të drejtpërdrejtë për statusin e pavarur të Kosovës.

Ndryshe nga dialogu i derisotëm i Hashim Thaçit me grupet e tij negociuese në Bruksel, si qeveria, ashtu edhe parlamenti i Kosovës, duhet të marrin vendim të prerë, që të pezullohet procesi i Brukselit. Dhe, në vend të tij, të përqëndrohen në respektimin e Kushtetutës (15 qershor 2008) dhe, rigorozisht të respektojnë normat, rregullat dhe parimet e së drejtës ndërkombëtare për të ruajtur dhe mbrojtur Kosovën si shtet të ri të pavarur dhe sovran.

-Mosnjohja e Kosovës nga ana e Serbisë kolonialiste, është problem  i Serbisë, jo i qeverisë e as i parlamentit të Repubikës së Kosovës, sepse kjo qe 12 vjet është shtet i pavarur fqinjë e Serbisë, asgjë më shumë. Pra, me një fjalë, e njeh apo nuk e njeh Serbia Republikën e Kosovës, është vetëm çështje e saj, e askujt tjetër. Ligjërisht, sipas së drejtës ndërkombëtare, Kosova nuk mund ta detyrojë Serbinë që ta njehë pavarësinë e saj. Prandaj, për  çfarë dhe, pse pala shqiptare me Hashim Thaçin në krye, duhet të sorollatën në Bruksel, gjoja për ta “bindur”  palën serbe për  normalizimin e marrëdhënieve mes dy shteteve të tyre.

Pra, në vend të “ekskursioneve” të deritashme 8-vjeçare sterile   Prishtinë – Bruksel, qeveria dhe parlamenti i Kosovës, duhet marrin vendim të qartë ligjor dhe kushtetues, duke kërkuar nga BE-ja dhe nga Amerika, që të respektohet e drejta ndërkombëtare dhe Karta e Kombeve të Bashkuara, që garantojnë respektimin e parimit të sovranitetit dhe të vetëvendosjes  së popullit të Kosovës, sepse, pikërisht nga zbatimi dhe respektimi i këtij parimi direkt dhe indirekt  varet ekzistenca  dhe fuksionimi i  shtetit të ri të pavarur të Kosovës.

Gjtihashtu, qeveria dhe parlamenti i Kosovës, me një dokuemnt të veçantë ligjor, të miratuar nga parlamenti, duhet pezulluar çdo kërkesë të presidentit për të dialoguar me palën serbe në emër të Kosovës.

Pra, në vend humbjes kohë me formimin e grupeve të kota kinse për të “negociuar” me palën serbe në Bruksel, qeveria dhe parlamenti, duhet të angazhohen në kërkesën e tyre drejtuar faktorëve respektibilë të BE-së, e në veçanti SHBA-së,  që të marrin në konsideratë respektimin e parimit të mosndërhyrjes, që është parakusht për realizimin e  së drejtës së vetëvenosjes së popujve, si dhe për jetësimin e barazisë së shteteve sovrane dhe të pavarur, siç është edhe Republika e Kosovës (2008-2020).

Respektimi  dhe zbatimi i këtyre parimeve të  sipërtheksuara (sovraniteti, vetëvendosja dhe mosndërhyrja), është sanksionuar edhe në dispozitat dhe në nenet e paragrafët e Kartës së Kombeve të Bashkuara. – Deklarata e Njohjes së Pavarësisë Vendeve dhe Popujve nën Sundimin Kolonial, të miratuar me Rezolutën Nr.1514 të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së (14.12.1960) , dhe  Deklarata  e Ndalimit të Ndërhyrjes në Çështje të Brendshme të Sheteteve, të miratuar me Rezolutën nr.2131 (XX) të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së (21.12.1965) , të cilat sheshit vënë në dukje, se zhvillimi  dhe novelimi i mëtejmë i së drejtës ndërkombëtare, si dhe i  bashkëpunimit dhe i marrëdhënieve miqësore dhe paqësore midis popujve dhe shteteve  varet nga respektimi konsekuent i këtyre  i parimeve (sovraniteti, vetëvendosja dhe mosndërhyrja).

Shprehur  me fjalorin juridik ndërkombëtar, Dialogu i Bruskelit është vetëm një fiksion politik, që synon “bosnjizimin” e Kosovës me një  autonomi të “Republika srpska”. Ky do të jetë epilogu i Dialogut fatkeq të Brukselit, që gradualisht, do të zgjerohet në tërë territorin e Kosovës, të populluar me shumicë serbe.  Me një fjalë, me këtë dialog fiton vetëm Serbia, Jo Kosova , në asnjë mënyrë, asgjë !

Me rastin e 23 vjetorit të tragjedisë së Otrantos – Nga Jahja LLUKA

Për t’iu ikur varfërisë, pa perspektivës, duke menduar drejt një jete më të mirë, shprese për një jetë më të dinjitetshme, me shpresën se do të bëheshin pjesë e botës ku punohet e jetohet normalisht, më 28 mars 1997 u nisën nga brigjet e Jonit të Vlorës drejt brigjeve të Italisë 115 persona, shumica prej tyre me familje.

Të mashtruar e joshur prej trafikantëve që kishin rrëmbyer një anije, ata nisën udhëtimin drejt Italisë, vendit ku shqiptarët kanë pasur “stacionin” më të afërt e të dëshiruar të emigrimit, pa e ditur se ai udhëtim, ajo shpresë do të ishin të fundit e jetës së tyre. Anija me të cilën udhëtonin 115 kërkues të jetës së qetë, u fundos pas një goditjeje katastrofike prej një anijeje italiane në ujërat e Otrantos!

Kjo tragjedi e rëndë me 81 viktima të gjetura dhe 24 të zhdukur, ka ndodhur në vitin 1997, si sot më 28 mars të 23 viteve më parë!

Për 14 vite radhazi (1997-2011), familjarët zhvilluan një betejë të ashpër e këmbëngulëse me drejtësinë italiane, për të zbuluar motivin e sulmit të anijes italiane, urdhëruesit dhe autorët dhe për t’i ndëshkuar ata për këtë tragjedi të rëndë ndaj 115 njerëzve të pafajshëm e të pambrojtur.

Ajo që ka mbetur nga tragjedia, është anija shqiptare kthyer si relike në bregun e Vlorës, pllaka përkujtimore me emrat e atyre që humbën jetën, kujtesa dhe lotët e familjarëve, që bëjnë homazhe çdo 28 mars, duke hedhur lule në det, në kujtim të tyre! Ishte një tragjedi që nuk duhej të bëhej nga ata që e bënë.

Ishte anija luftarake italiane “Sibilla”, ajo që e goditi tragjikisht, duke shkaktuar 81 viktima, mes të cilëve 46 gra e fëmijë. Prej tyre, 57 trupa u kthyen, ndërkohë që 24 rezultojnë të zhdukur dhe 34 të mbijetuar. U deshën 6 muaj pas ngjarjes, që anija të nxirrej nga fundi i detit bashkë me një pjesë të trupave të viktimave.

Plot 23 vite më parë, Shqipëria e përfshirë në kaosin popullor prej piramidave, në ditët kur shteti kishte rënë, përjetoi ngjarjen më të rëndë të emigracionit klandestin, ndërkohë që tragjedia e 81 viktimave të 28 marsit 1997 është kthyer në homazhe, kujtime, lule e dhimbje të familjarëve të tyre. Prandaj këto histori tragjike të kombit tonë, duhet kujtuar për të vetmën arsye, mos harresën e historisë së kaluar të dhimbshme të popullit tonë.

Kombinati i Vdekjes… Nga Adriatik Riza Dosti

 

I shpreh mirënjohjen Adriatik Riza Dostit që kujton brezin e rinisë tonë, me biografi të keqe, të konsideruar “brezi i humbur”, pasi na ishte mohuar e drejta e edukimit, e punësimit, e ëndërrave. Ishim një brez i bukur sikur shokët e shoqet tona me biografi të mirë apo fatlumë që mbetën të paprekur nga lufta e klasave, që u shkolluan nëpër Universitete nëpër degët që dëshëruan, që partia e punës i konsideroi bijtë e bijat vet, që edhe sot e kësaj dite krenohen me periudhën e rinisë së tyre të shkëlqyer, ndërkohë nuk shprehin asnjë vrarje ndërgjegje për shokët e shoqet e tyre të dënuar pashpirtshëm për fajin e vetëm se ishin bijtë e bijat e armiqve të partisë apo se kishin biografi të keqe. Elida Buçpapaj

…Pasi lije pas e ne krah lagjen periferike te Tiranes Lapraken … e ne kryqezim me Pularine … tutje …nja 2-300 metra prej rruges kryesore nacionale …shtrihej gjigand Kombinati i Materialeve te Ndertimit Josif Pashko…

Kish marre emrin e nje hetuesi, prokurori e gjykatesi komunist e kriminel ndaj dhe dukej se i tille do te ishte edhe vete ai kombinat… Kriminal.…..i vetmi i ketj lloji ne Shqiperi ku me se shumti kish te punesuar njerez te prekur e me cene ne biografi sic i thoshim ne atehere…

Pikerisht ketu me caktuan mua te punoja atehere pasi mbarova shkollen e mesme ne vitin 1978 ku edhe pse me rrezultate te larta …te drejten e studimit per ne universitet nuk pranuan te ma jepnin kurre aso kohe….

Kujtoj se perpara se te behej shperndarja jone neper repartet e kombinatit …e nje kontigjenti te ri djemsh e vajzash te se njejtes natyre si e imja…na priti Drejtori i pergjithshem i Kombinatit Nexho Konomi…nje ish partizan e nje fanatik militant e besnik i rregjimit ne fuqi…nje njeri i serte e fytyre prishur te cilit nuk i qeshte buza kurre…

Mua me caktuan te punoja tek Kaldaja e Uzines se 2000 Apartamenteve qe sapo ishte inauguruar e qe ishte pjese e ketij kombinati…

Per shef kisha Lazen nje injorant klasik e nje pijanec i llojit te vecante qe nuk kish me shume se 4 klase shkolle e megjitheate ishte Sekretar Partie…ndersa brigadier e pergjegjesa turni kisha Arifin e Brrakes qe i binte Qypit neper dasma dhe Liun pa asnje klase shkolle e qe s’dinte te shkruante as emrin e vet !

Nderkohe qe reth vetes kisha edhe djem te mire si Ed Dashi, Gramozi, Rrema, Turi, Nikua, Tomi por edhe ca goca laborante si Lida, Moza, Irma, Ida etj me te cilet te pakten hiqja disi merzine e lodhjen e dites dhe lija pas kraheve injorancen e Lazes e te Arifit e Liut me shoke….

Imagjinoni tani …nje djalosh 18- 19 vjecar qe ka mbaruar pothuajse gati shkelqyeshem nje shkolle te mesme Arti e kulture dhe qe pret te arsimohet edhe me tej …e qe ka nje mal me enderra e deshira…tash e mbrapa do te punoje ne nje kaldaje kineze me qymyr e madje edhe me tre turne … e qe ata qe do ta komandojne te tre se bashku nuk i kishin 8 klase shkolle !

Nejse…fati e sidomos nderhyrja e sime motre [ e cila punonte aso kohe po ne kete Kombinat ]…tek Mehdi Lame nje kusheriri yne qe ishte edhe Drejtor i parkut si dhe tek Ladi …nje shoqja e ngushte e saj qe ishte edhe sekretare e drejtorit te pergjithshem N.Konomit .. si dhe dashamiresia e Llaq Goges qe me pas do te ishte Brigadieri im Mekanik …bene qe pas nja 6 muajsh une te sistemohesha perfundimisht e te punoja tek Reparti Mekanik deri ne fund te vitit 1980…kur do te thirresha nen arme per te kryer sherbimin e detyrueshem ushtarak…

Eshte nje liste e gjate emrash me te cilet punova tek Mekaniket …shume prej te cileve [ dikush edhe eshte larguar nga kjo bote ] edhe sot e kesaj dite vazhdoj ti kem miq te mrekullueshem sepse ishin e kane mbetur po te tille e ashtu sic i njoha une atehere ne ato kohe te veshtira vertet…Llaq Goga, Fat Qesja… Cen Ahmeti, Bexheti, Gjergj Prenga, Besniku, Qemoli, Dyli, Manja , Mond Merkoci, Drita,Merita, Ivan Kumbuli, Cen Balena, Tuti, Luan Reci, Zana, Poku, Ben Vogli, Mond Lapi, Genc Thaka, Luan Ballabani, Fatlinda ,Bardhi, Xhemoli, Xhevdet Mazreku, Li Myftari, etj etj…e vecmas dua te kujtoj edhe Suren kryetifozin e anetarin e kryesise se SK Tirones qe ishte aq i respektuar nga te gjithe ne…

Po kaq neper gjithe Kombinatin kishte nderkohe edhe plot spiune qe na ruanin e na pergjonin ne e mezi prisnin te na reshkiste kemba diku e te raportonin menjehere …kishte edhe plot dembele e qylaxhinj qe i merrnin rrogat ne kurriz tone…te pa afte, te pa fytyre, servile e bythelepires te pushtetit e te rregjimit te asaj kohe … injorante, e dallaverexhinj te neveritshem qe jo pa qellim ….. nuk dua as t’ju a permend emrin se ndjej perbuzje e neveri njesoj si kur atehere tek i shihja qe si Minjte e peshtire vinin verdalle skute me skute ….e vrime me vrime…

Sapo hyje ne kombinat ne te majte ndodhej i ndare ne dy pjese Reparti mekanik ku ne njeren ”komandonte” Shaqua e Nandi e ne tjetren Simon Dani e Besniku….perjashto kete te fundit te tre te tjeret nuk i pashe kurre njehere ti thonin punes miremengjes e merhaba…sekretar partie njeri, shef e pergjegjes tjetri etj etj …kot sa vinin verdalle neper repart e ju rrinin njerezve mbi koke si xhaga !

Pas mekanikeve ishte Ambulanca …ku per doctoreshe Tixhen e infermiere Nailen [ motra e Bimit shokut te ngushte te tim vellai ] edhe sot e kesaj dite ruaj kujtimet me te mira …sidomos e vecante ka qene ndihma e tyre mjekesore kur ne dy raste u aksidentova vertet rrezikshem ne pune …aq sa pas remontit ne Fabriken e Cimentos per pak sa nuk humba te dyja duart…

Pas Ambulances vinte Drejtoria e kombinatit ku perfshiheshin edhe zyrat e administrates, byroja teknike , financa etj …

E ne vijim ishte nje nga repartet me te tmerreshme te punes qe mua me kane pare syte deri me sot ne jeten time …Reparti i Pllakave…

Kushtet teknike te punes ketu ishin mizerrabel , primitive ne ekstrem…c’frynte e binte jashte hynte e ndihej brenda …pa dyer e dritare…makineri te kohes se Nues …teknollogji e 100 vjeteve me pare….pune teper e rende fizikisht …me ujera, cimento e perzjerje te tjera shendet shkaterruese qe te shkurtonin jeten …dhe kulmi ishte se ketu punonin vetem Gra !

E pikerisht ketu punonte edhe Elida Skenderi [Bucpapaj] e bija e poetit dhe shkrimtarit te denuar te asaj kohe Vehbi Skenderit…tashme prej vitesh nje gazetare, poete e publiciste e respektuar ne aktivitetin e saj te gjate anti – komunist .

Nuk do ta harroj dot kurre tronditjen e dhimbjen qe pesova kur e kam pare kete vajze fisnike , te bukur e te mencur se ciles biografia ja kish keputur dhunshem enderrat e jeten normale me dysh me egersine me te madhe …te punonte e detyruar aq kafsherisht ne nje repart te tille pune qe te kujtonte skllaverine e dikurshme te shekullit te shkuar….

Perballe repartit te Pllakave ishte Reparti i Hekur-kthyesve ku drejtonte nje burre i mire, i mencur e teper fisnik …Petraq Jorgaqi babai i kengetarit te mirenjohur e mikut tim te mire Gjergj Jorgaqit…

Petraqin e respektoja dhe e doja fort pasi se bashku me 1979 kishim qene per disa muaj vullnetare ne likidimin e pasojave te Termetit te 1979 ne Bahcallik te Shkodres… e kishim folur kushedi sa here hapur me njeri tjetrin …

Pas Pllakave vinte Gadri i Mermerit …gjithashtu me kushte pune e teknike mizerrabel e teper te frikeshme …i piset e i rrezikshem ne cdo moment pasi blloqet e stermedha te mermerit e sharrat prerese mund te te merrnin jeten nga casti ne castin teksa mjaftonte qofte edhe nje pakujdesi e vogel…

Ketu punonte Fiorja …nje italian i mbetur ne Shqiperi qe prej luftes se dyte boterore i cili e kishte humbur njeren dore pikerisht ketu ne kete Kombinat te vdekjes … e me te cilin ne cunat e rinj benim goxha shaka me menyren se si Fiorja e fliste shqipen…por ketu punonte edhe nje mekanik e njeri i mrekullueshem si Zebo Bushi… me te cilin kishe qejf te bisedoje…

Pak me tutje ishte Poligoni…ku ne nje fushe te hapur e te stermadhe prodhoheshin, montoheshin e ngarkoheshin per ne destinacionet perkatese te famshmit Bunkere te ” mbrojtjes” se Atdheut…por edhe soletat e arkitraret qe duheshin aq shume ne ndertim…

Me ore te tere dimer e vere ata qe punonin ketu e ne nje pune te rende e torturuese rrinin jashte …pra ne poligon sic quhej vendi ku punonin …jashte…ne shi e te ftohte Janar e Shkurt…sikurse edhe mes atij zhegu e vape torturuese ne Korrik e Gusht …

Ne krah te djathte te Poligonit ishte Reparti i Pupuliteve ku prodhoheshin veshjet e brendeshme per ndertime te cfaredollojeshme …ketu vinte nje ere tmerresisht e rende aq sa ne mekaniket qe shkonim atje per ndonje riparim a per remontin e radhes nje zot e di se si duronim te punonim per ore te tera ne asi lloj ambienti …vaj halli tani …ata te gjoret te cileve fati ju kish rene ta ngrysnin jeten ketu dite – nate per vite me radhe…

Pas Pupuliteve e pothuajse ngjitur me ne Mekaniket ishte Reparti i Centrifugave …ketu prodhoheshin Shtyllat prej betoni qe perdoreshin per elektrifikimin .. edhe ketu te mbyste nje zhurme shurdhuese qe te merrte mende e kokes …e sidomos duhej te ishe teper i kujdesshem nga shtypja pa dashje e ndonje butoni tek aparaturat e pa fundme kineze qe kishe rrotull se edhe mund te perfundoje e te fluturoje maje catise apo edhe fishek perjashta nga dera e dritaret e pergjysmuara pasi te tilla qene proceset e punes…delikate e teper te rrezikeshme…

Ne krah te Centrifuges …vinte Nyja e Betonit kur s’kishte dite te mos shihje vargun e makinave qe priste ne radhe per te marre beton per destinacine ndertimore te ndryshme…e ku shoferet shpesh ziheshin e grindeshin me Dispecerat e shperndarjes…

Me tej…e gati balle per balle me hyrjen kryesore te kombinatit vinte Tmerri i vertete …Fabrika e Cimentos…!

Edhe sot qe jam 61 vjec e c’nuk me kane pare syte…une as kam pare e as kam per te pare sa te jam gjalle nje Gulag -pune te tille si Fabrika e Cimentos e Kombinatit Josif Pashko…

Nje vend pune qe mbillte vdekjen !

As qe flitej per kushte pune, as per dyer, dritare, dhoma pune a ndenje , ndricim , ajer normal per te thithur…uje per te lare duar e fytyre…etj etj…

Atje nuk arrije dot te njihje e te identifikoje dot askend …pasi te gjithe ishin te mbuluar koke e kembe prej pluhurit vrases e vdekjeprures se cimentos…

Borja me duket se quhej Shefi i ketij reparti …te cilit fytyren origjinale njerezore ja shihja nje here ne dy jave…vetem kur vinte e merrte rrogen e zakonshme dyjavore…

Gjate nje remonti ketu …per pak sa nuk lashe peng te dyja duart e mija kur nje elektro – motor i rende na rreshqiti e na iku prej litareve e desh na la cyryk mua e shokun tim te ngushte Ben Voglin…

Nuk ma do kurre mendja qe ata qe kane punuar tek kjo fabrike ti kene kaluar 65 vjet jete.,..pasi ajo s’ishte as fabrike e as vend pune por thjesht nje karakatine mbytese, helmuese e vrasese !

Ne krah te djathte te Fabrikes se Cimentos vinte Parku i Kombinatit ..i cili gumezhinte nga makinat ruso-kineze qe iknin e vinin pa pushim gjate gjithe dites …e ku me se shumti po aq shihje edhe mekanike e shofere me duart me vaj, graso e vajvoline deri ne berryla.,..qe shanin e mallkonin se s’gjenin dot pjeset e kembimit me te domosdoshme per ti vene serisht ne pune makinat e tyre shkatarraqe e rrangalla …

Balle per balle me Parkun ishte Reparti i Marangozeve ose sic e quanim ne Zdrukthtaria… ku punonin miqte e mij te mire Alqi, Beni, Kujtimi, Zydi etj ….. i vetmi repart i atij kombinati qe te pakten ishte sagllam e kishte kushte normale pune [ edhe pse minimale] …kjo ndoshta edhe per faktin se ky repart kishte nen -reparte te vecanta qe punonin me porosi speciale e shpesh benin punime te shume llojeshme edhe per Bllokun e Udheheqjes…

Ne hyrje te Kombinatit …majtas ndodhej edhe Dentisti…ku dua ta vecoj ate zonjen dentiste te asaj kohe …nje korcare ne mos gaboj me emrin Xhevi e cila i kishte duar vertet flori e bente nje pune te mrekullueshme ndaj te gjitheve…

E ngjitur me te ndodhej edhe Menxa e Kombinatit ku Drita me shoqet e saj ne kuzhine gatuanin vertet aq mire saqe kur vinte ora e pushimit radha per tek menxa e Drites sic e quanim ne ishte vertet e gjate…

Ne krah te menxes ndodhej edhe Kafeneja e Bules ku pasi u zhduk kafeja e zakoneshme si kudo… per nje kohe te gjate s’ na u nda kafja e Cikores qe ta shpifte me ate shijen e qelbur te saj….e ku co ku rastiste qe te hanim ndonjehere edhe ndonje panine me kremcice apo edhe me sallam e pak kackavall… a te pinim ndonje arancate te ftohte…

E siper tyre ndodhej edhe Kino – klubi i Kombinatit ku disa here kemi bere mbledhjet e imponuara nga lart apo edhe jemi njohur me komunikime te ndryshme e thirrje te kohes qe bente Partia…

Ky ishte pak a shume nje fare Portreti i atij te cilin per nga kushtet e punes, teknollogjia, pagat qesharake , numrin e madh te te prekurve nga biografia te cilet punonin ne te, rrezikshmerine per tu aksidentuar e deri edhe per te humbur jeten …etj etj ….jo me kot une e kam quajtur dhe etiketuar si Kombinati i Vdekjes .,..sepse pa e egzagjeruar fare …i tille ishte vertet !

Nderkohe qe e shoh me vend te shpreh respektin, mirenjohjen e konsideraten time te vecante edhe per te gjitha ata njerez te mire e te mrekullueshem per shume te tille specialiste te zot e duar arte me te cilet punova per gati 2 vjet e gjysem ne ate Kombinat …te cilet kurre nuk e perlyen Biografine e tyre”te keqe” me askend…….sikurse bene shume te tjere ”biografi mire” kundra tyre,…. sepse ata qe kishin lindur nga Dere e mire ishin te destinuar te mbeteshin te tille e ata qe s’njihnin as Dyer e as Penxhere …dukeshin qe prej se largu qe s’kishin pasur kurre mbi koke as Cati !

 

A.R.DOSTI

Shqiptarë të Kosovës, tradhtarët e dëshirojnë vdekjen e juaj, ndalojini! – Nga Aurel Dasareti*

 

“Çka është turpi për rezilin?” – thotë gjyshi im. Rezilët e kuptojnë vetëm shkopin prapanicës, ata tallen me fjalët tona. Popullata e Kosovës, ata që i simpatizojnë dhe i votojnë këta kalbësira, janë bashkëfajtorë për humnerën të cilën vazhdojnë ta gërmihin për veten dhe familjen e vet, sepse fatin e vet ua kanë lënë në dorë mafiozëve dhe tradhtarëve më të fëlliqtë që kombet tjera botërore asnjëherë nuk e kanë përjetuar në historitë e tyre.

***

Shqipëria, Kosova; Maqedonia dhe trojet tjera shqiptare nën okupim, po përballen me një rrezik që ne vetëm e dimë nga filmat fantastikë shkencorë, i gjithë vendi është në karantinë dhe ne po mësojmë të jetojmë me të. Ne nuk jemi vetëm në këtë, virusi i tmerrshëm mikroskopik ka gjymtuar botën. Thuhet se fati i uron të përgatiturit, por askush nuk ishte i përgatitur për një sulm të tillë. Sidomos jo shqiptarët e Kosovës, që sulmohen dyfish, edhe nga virusi i kriminelëve pleq shqipfolës, që kanë kapur shtetin pas “çlirimit” në vitin 1999.

***

Armiku i jashtëm me ndihmën e armikut të brendshëm akoma synon t`ju mashtroj, manipuloj, t`ju konfirmoj duke kërkuar bashkëpunimin e juaj në planet e tyre.

Nuk mund të ekzistojë një jetë fisnike dhe e lartësuar pa njohur djajtë dhe demonët si dhe pa luftuar paprerë kundër tyre.

***

Ne kemi arritur në një pikë dramatike ku duhet të pyesim veten: Çfarë i shtyu këta tradhtarë (emrat e tyre i dini i vet) të arrijnë një fazë në mendjen e tyre për t`i shpallur luftë kombit shqiptar, ku i gjithë mendimi racional zhduket, dhe si u bënë këta përbindësh aq shumë të fëlliqtë?

***

Mjaft është mjaftë. Është koha që këta kriminelë të përhershëm, patjetër të arrestohen menjëherë dhe të dënohen rëndë për veprat e rënda kriminale: Korrupsion, Vrasjen e Kundërshtarëve Politik, veprimtari në Krimin e Organizuar, Tradhti Kombëtare, Tradhti ndaj Vendit – sipas Ligjit të Luftës. Kjo për arsye sepse murtaja zezë, korona, mund t`i vrase të gjithë shqiptarët e trojeve, përfshirë ata të Kosovës, nëse virusi nuk luftohet bashkarish. Ndërkohë që, dylberët e çetnikëve, për të shpëtuar prapanicën e vet të fëlliqtë dhe vazhdimin e kriminalitetit 20 vjeçar, në bashkëpunim me sivëllezërit e vet serb, e rrëzuan qeverinë legale (brezin e ri patriotik) pas 50 ditë punë të suksesshme. Pikërisht në këto çaste tmerri, realizuan planin rus-serb të çelin probleme tjera për të zhdukur përfundimisht Kosovën duke ia dhuruar Serbisë.

***

Të gjithë ata partiak të tyre që nuk reagojnë, por i mbështesin apo heshtin ndaj veprave të tyre kriminele, në këto çaste më dramatike ku gjithë bota lufton së bashku me mish e shpirt nga murtaja e zezë, gjithashtu kualifikohen si tradhtarë dhe kriminelë, sepse përveç tjerash, rrezikojnë më tepër popullatën pikërisht në këto kohëra të tmerrshme vdekjeprurëse nga virusi që është duke e tronditur të gjithë botën.

Nga njëra anë, dërgohet një sinjal që “drejtuesit” (dëmtuesit) e shtetit të Kosovës (dhe jo vetëm), gjithashtu do të merren në përgjegjësi për veprimet e tyre joligjore-kriminele. Ajo që mund të shpresojmë, sidoqoftë, është se të jesh diktator nuk do të thotë mosndëshkim. Të gjithë ata që janë përgjegjës për krimin kundër kombit dhe vendit, duhet të identifikohen dhe të ndëshkohen sa më ashpër sipas Ligjit të Vendit.

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)

Kryeministrin Albin Kurti e rrëzuan si Ismail Qemalin! – Nga Prof.Dr. Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 
 

*** Para 100 e sa vitesh bejlerët dhe agallarët feudalë reaksionarë me të huajt e përmbysën Qeverinë e Parë Demokratike Shqiptare me Ismail Qemalin në krye (1914). Kjo paradigmë tradhtuese dhe shitëse u përsërit edhe me rastin e rrëzimit të Qeverisë Demokratike të  Albin Kurtit në Kosovë, më 25 mars 2020.

*** Ja, fatkeqësisht po na përsëritet historia tragjike kombëtare, edhe pas një shekulli (1914-2020). –Veç,  së shpejti, do të vijë një ditë që do ta kërkoni Albin Kurtin, por , atëherë, do të jetë shumë vonë !

-Çfarë naiviteti dhe verbërie politike, po derisa  oponentët politikë shqiptarë nuk e duan, por  në forma të ndryshme bizare, e akuzojnë dhe e anatemojnë Albin Kurtin, duke e gënjyer Amerikën dhe Evropën Perënidmore (se gjoja ai “është antiamerikan” dhe “antievropian”), atëherë pse Amerika dhe Evropa ta mbështetin Albin Kurtin ? – Ku është logjika këtu?

Në këtë rast, konflikt, prishje marrëdhëniesh partneriteti dhe konfrontim me politikën dhe me diplomacinë amerikane dhe evropiane po kërkojnë disfatistët, rrencat, plaçkitësit, korrupcionistët dhe shfrytëzuesit, që nuk i ka votuar populli në zgjedhjet parlamentare të 6 tetorit 2019.

 

     Populli e zgjodhi, politika korrupcioniste,  kolltukofagiste dhe karrieriste e përmbysi Albin Kurtin.

 

Para se të hymë medias res, ia vlen ta citoj me kënaqësi të veçantë këtë vlerësim të peshuar dhe shumëdomethënës e objektiv, që përligj interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Republikës së Kosovës, të shkruar nga Akademiku-Rilindësi ynë i mirënjohur, Rexhep Qosja : – “E rrëzuan Qeverinë e ndryshimit dhe të shpresës pa i lejuar t’i kalojë as 90 ditët e para që çdo qeverie i lejohen në të gjitha demokracitë liberale e joliberale, përpos në “demokracitë” neofashiste. “Nuk e rrëzuan votuesit. Jo.Nuk e rrëzuan ata që zgjedhin. Jo. Nuk e rrëzoi populli. Jo. E rrëzuan ata që fjalën popull s’e përmendin më, ata që popullit nuk i bëjnë të mundshme as të shihet e as të dëgjohet më! E rrëzuan ata që përgjegjshmërinë për shoqërinë, si u pa, e kanë shumë më të vogël se levërdinë vetjake.”(Shih: http://www.albaniapress.com/lajme/24913/KOMPLOT-PARLAMENTAR.html ).

 

-Ismail Qemalin e përmbysën bejlerët fajdexhinjë të  shitur, kurse Albin Kurtin korrupcionistët milionerë, që me çdo kusht po luftojnë të mos u preket kolltuku dhe pasuria e jashtëligjshme. Ky është problemi, jo Albin Kurti.

 

Emëruesi i përbashkët i të gjitha intrigave, shantazheve, akuzave, shpifjeve, ofendimeve, drejtuar kryeministrit të qeverisë reformatore të Kosovës, Albin Kurti, që iu bënë në Kuvendin e Kosovës (25 mars 2020), me rastin e debatimit të Mocionit për për rrëzimin e qeverisë së tij,  të rikujtojnë politikën tradhtuese dhe shitëse të feudalëve dhe të bejlerëve të Shqipërisë me Eqrem bej Vlora dhe me Esat pashë Toptanin në krye, të cilët me mbështetjen e faktorëve të jashtëm, që kishin për qëllim copëtimin e Shqipërisë, e  detyruan kryeminsitrin demokrat shqiptar Ismail Qemali, që të jepte dorëheqje të parevokushme , më 22 janar 1914,  vetëm pas 14 muajsh qeverisjeje. “Përmbysja e qeverisë popullore përparimtare e Vlorës u hodh në erë nga intrigat e mëdha të imperialistëve dhe të Komisionit Ndërkombëtar të Kontrollit  dhe nga shërbëtorët e tyre çifligarë e pashallarë, që ndihmuan agjentin e tyre Esat pashë Toptanin dhe pashallarët e tjerë reaksionarë”. ( K.X.Ismail Qemali, Tiranë: 1983: 393).

Natyrisht, sipas një “kileshu” të tillë ambiciesh negative të brendshme të “bosëve” autoritarë dhe absolutistë për pushtet, për plaçkë të  popullit dhe të Kosovës, por, kuptohet, në një kohë tjetër dhe në rrethana krejtësisht  të tjera , politike dhe diplomatike, kombëtare dhe ndërkombëtare, u rrëzua edhe Qeveria Demokratike Reformatore e Progresive e Kosovës  me Albin Kurti në krye (kryeministër). Mirëpo, esenca e problemit territorial, kombëtar, gjeopolitik dhe shtetëror, është simetrike për shkak të tradhtisë së faktorit të brendshëm politik korrupcionist, kriminal dhe të disa faktorëve të jashtëm në mbështetjen dhe në favorizimin e tyre në dëm të interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Kosovës.

Ashtu sikurse babain e shtetit të parë shqiptar (28 Nëntor 1912-22 janar 1914), kryeministrin Ismail Qemali, që bjelerët dhe gjakpirësit shfrytëzues  dhe copëtues të popullit shqiptar, si dhe shitës të territorit të Shqipërisë Etnike, e akzuan vetëm pse ishte me POPULLIN dhe për mbrojtjen e interesave të POPULLIT  dhe gjithë territorit të SHQIPËRISË ETNIKE, edhe kryeministrin e qeverisë së Kosovës, Albin Kurti, e shpifën, e akuzuan  si “diktator”, si “enverist”, si “përçarës”, si “antievropian” dhe si “antiamerikan” …etj. në seancën e 25 Marsit të vitit 2020, me rastin e debatimit të Mocionit të LDK-së për rrëzimin e qeverisë së kryeministrit Albin Kurti, për shkak se ai në bazë ligjore kishte shkakruar ministrin e Punëve të Jashtme, Agim Veliu.

Mirëpo, ky ishte vetëm preteksti, sepse shkaku kryesor pse partneri i koalicionit (LDK-ja) me kryetarin e saj Isa Mustafa në krye, ishte  mosheqja e plotë e tarifës doganore ndaj mallrave të Serbisë dhe të Bosnjë e Hercegovinës, si dhe nxitimi i tyre që sa më parë të takohen me presidentin serb Alekandar Vuçiq dhe me presidentin Hashim Thaçi, që sa më parë ta “mbyllim problemin” e Kosovës me Serbinë kolonialiste dhe gjenocidale, duke lidhur ndonjë marrëveshje eventuale për copëtimin e territorit të Kosovës, ose për ta rilegalizuar (aminuar) tanimë Marrëveshjen për krijimin e “Srpska Zajednicës”, të cilën e kanë nënshkruar Hashim Thaçi dhe Isa Mustafa (25 gusht 2015) në Bruksel.

 Sa më sipër, ashtu siç kemi shkruar me dhjetra e qindra herë (2015-2020), çdo nënshkrim i Marrëveshjes për formimin e “Srpska zajednicës” në Kosovë, do të jetë tradhti me dëmkë, si dhe “COV-20” shkatërrimtar, që do ta shpërfytyrojë shtetin e pavarur dhe sovran të Kosovës. –Krijimi i “Srpska zajendicës”, do të jetë kantonzim jo vetëm i veriut, por i gjithë territorit të Kosovës me shumicë etnike serbe. –Nëse kjo ndodh, ky do të jetë fitili i djegies së pavarësisë dhe sovranitetit të Republikës së Kosovës.

Së fundi, katërcipërisht pajtohem me vlerësimin e sipërcituar të Akademikut Rexhep Qosja, se kryeministrin Albin Kurti nuk e ka rrëzuar POPULLI, por ata “nasradinët”,  që e kanë “mizën në vesh” për korrupsion, për nepotizëm, për krim të organizuar, për plaçkë e për shfrytëzim marramendës të popullit dhe të shtetit të ri  të Kosovës (2008-2020).

Pra, Qeverinë, e rrëzuan ata pacientë politikë të  djegur për pushtet, për pasuri dhe për karrierë të “përjetshme” dhe të pangopshme. – E rrëzuan ata, që më shumë u dhibsen milionat dhe miliardat sesa njerëzit, duke dhënë shpirt nga virusi, nga sëmundjet e ndryshme dhe nga  varfëria e skajshme buzë greminës.

 –E rrëzuan, sepse ishte qeveri me program dhe me vizion të reformave të domosdoshme në drejtësi, në ekonomi, në  arsim, në shëndetësi, në bujqësi etj. Me një fjalë, nuk deshën një qeveri reformatore , e cila filloi ta luftojë korrupsionin, krimin, padrejtësinë, pabarazinë dhe problemet e tjera ekonomike dhe sociale me të cilat përballej populli (2000-2020).

Qeverinë demokratike popullore të kryeminisrit Albin Kurti, e rrëzuan në çastet më kritike të luftës  “to be or not to be” kundër pandemisë vdekjeprurëse!

Kjo është më shumë se amoralitet, më shumë se antihumanizëm, më shumë se padrejtësi, më shumë  se verbëri, më shumë se injorancë dhe tradhti për popullin e  Kosovës.

Koronavirus plus Richard Grenell! Nga Elida Buçpapaj

 

Kam mbështetur pa rezervë Vjosa Osmanin dhe Albin Kurtin ose vice versa dhe kam kundërshtuar me të gjitha forcat mocionin e mosbesimit, si një akt kriminal dhe i paprecedentë në një sistem demokratik.

Kupola e sistemit të korruptuar të Kosovës rrëzoi një qeveri demokratike 50 ditëshe.

E bëri duke shpërdoruar “proamerikanizmin”!

A është e mundur ata që kapin shtetin të duan Amerikën!

Kurrën e kurrës! Asht rrenë klluqe do të thosh Ali Podrimja!

Profilet e këtyre, Vjosës dhe Albinit, pa skeletë në sirtarë dhe me integritet të pastër, përputhen me orentimet që ka marrë Kosova nga SHBA dhe Perëndimi.

Profilet e këtyre dy politikanëve të rinj kanë mbështetje të plotë nga populli i Kosovës!

Albin Kurti dhe Vjosa Osmani kanë legjitimitet të plotë të jenë në komunikim dhe bashkëpunim me institucionet e SHBA dhe BE.

Të dy, si Vjosa, si Albini janë besnikë edhe të SHBA, edhe të BE, edhe të popullit të Kosovës!

Ndërsa Hashim Thaçi dhe Isa Mustafa janë profilet e dy liderëve të komprometuar, që kanë vjedhur me mashtrim votat e popullit të Kosovës për të zgjatur pushtetin!

Që të dy janë ilegjitimë!

Ekspertët Amerikanë dhe Europianë e dinë shumë mirë se me çfarë manovrash kanë uzurpuar pushtetin Hashim Thaçi dhe Isa Mustafa, sikur e di edhe populli i Kosovës.

Faktorizimi i Hashim Thaçit dhe Isa Mustafës nga Richard Grenell është absurd. Nuk përkon me stilin e demokracisë Amerikane!

Aq më tepër sulmet dhe etiketimet si “antiamerikanë” për Vjosa Osmanin dhe Albin Kurtit janë anekdoda!

Po ashtu populli që ka votuar për këta dy liderë është më proamerikani në botë!

Pra këtu ka diçka që nuk shkon!

Nuk shkon roli që ka marrë Ambasadori Richard Grenell në një deal që është e dimensioneve shumë të mëdha se institucioni që ai përfaqëson.

Për të ndalur atë tragjedi që ndodhi në Kosovë, përkatësisht konfliktin, me pasojat, për çka është arritur në Kosovë këta 23 vjet janë marrë direkt SHBA, në nivelin më të lartë, Senat-Kongres-President, qeveritë e vendeve të BE-së dhe NATO. Prandaj them që Ambasadori Grenell duket liliput në krahasim me këto institucione gjigande që janë kështjella e demokracisë në botën e qytetetëruar që është Perëndimi, lavdi i qoftë.

Ngecja e dialogut Kosovë-Serbi tregon agresivitetin e Serbisë në raport me Kosovën, se gjithçka që varet prej Serbisë është e pamundur për Kosovën! Kosova nuk e kishte vendosur taksën e 100%, ndërsa Serbia vazhdonte me egërsi diplomacinë për çnjohjet e shtetit të Kosovës!

Pra nuk është Kosova pengesë, as nuk ka qenë ndonjëherë, as agresore, por Serbia!

Kosova dhe shqiptarët janë të gatshëm që të kenë me Serbinë marrëdhënie të fqinjësisë të mirë, sikur Franca-Gjermania, por së pari Serbia duhet të njohë krimet, të kërkojë ndjesë dhe të heqë dorë nga lufta që bën kundër shtetit të vogël të Kosovës, të cilit ia pengon anëtarësimin në OKB, si dhe në institucioneve ndërkombëtare sikur UNESCO, OMS etj.

Pra nuk mund të ketë deal dhe dialog mes dy shtetesh, kur njëri vijon luftën diplomatike kundër ekzistencës të shtetit tjetër, përkatësisht të shtetit të Kosovës!

Në këtë kontekst përpjekjet e Ambasadorit Grenell duke u duarshtrënguar me figura të komprometuara si Hashim Thaçi, Isa Mustafa kur skena politike e Kosovës sot përfaqësohet me emra të rinj dhe të pastër, janë të gabuara.

Kosova kërcënohet nga Serbia, por kurrë jo nga SHBA!

Sepse SHBA i kanë shpëtuar jetën dhe ekzistencën!

SHBA nuk kërcënojnë shtetet demokratike!

Ambasadori Richard Grenell është me një karierë brilante që nga koha e Presidentit George W.Bush, pra e di shumë mirë ecurinë që ka pasur Kosova sidomos vështirësitë e tejkaluara të krijuara nga pala serbe.

Pra, ishte sureale kur gjithë shtypi botëror shkroi se qeveria e Albin Kurti u rrëzua në kohë pandemije nga aleatja me një shtysë nga SHBA!

Sureale, por e vërtetë!

Sepse në votim u manipulua me “proamerikanizmin” e deputetëve?

Por Amerika nuk është kot demokracia më e madhe e botës!

A e patë reagimin e kryetarit të Dhomës të Politikës të Jashtëme të Kongresit Amerikan, Z.Eliot Engel?

A e patë reagimin e ekspertes të Ballkanit Shirley Cloyes Dioguardi?

Janë Amerikanë të shquar që e duan Amerikën, me vlerat që ka, që e shpërndan dhe e mbjell si farë gruri lirinë!

Kosova është një çështje e madhe, paradigma e “Fuçisë me Barut” që i janë përkushtuar për ta shfuqizuar si term fatkeqësie kolektive Presidentët George Bush Senior, Bill Clinton, George W. Bush, figura të ndritura si Robert Doll, Madeleine Albright, Eliot Engel, Wesley Clark, Hillary Clinton, Tom Lantos, Joe Dioguardi, John Mc Cain, Richard Holbrooke etj. etj.

Këta emra i beson Kosova! Kosova i beson edhe Presidentit Donald Trump! Mjafton që është President i SHBA! Sepse të gjithë presidentët e SHBA duhet t’i kontribuojnë lirisë!

Ajo që është arritur në Kosovë është rezultat në unison i Republikanëve dhe Demokratëve amerikanë! Për Kosovën janë bërë bashkë Senati, Kongresi, Presidentët e SHBA-ve, NATO, burrat e shtetit të Europës!

A është e mundur që Richard Grenell të përfaqësojë të gjitha institucionet ekzekutive, legjislative të SHBA dhe atyre Euro-Atlantike e të BE-së?

Jo, nuk i ka këto kompetenca!

Populli i Kosovës është i vuajtur, por largpamës, ai do Amerikën si shtet të vlerave e të demokracisë, që bashkë me shtetet e Europës e kanë ndaluar shfarosjen e shqiptarëve nga makineria kriminale e Milosheviçit.

Pra, nuk vihet në diskutim proamerikanizmi i shqiptarëve!

Sepse merr përmasa komike!

Nëse janë antiamerikanë shqiptarët atëherë do të thotë që janë proVuçiç?!

A mund të jetë populli i Kosovës proVuçiç?!

Jo kurrë!

Nëse Vuçiç do të ishte si Haveli, populli i Kosovës do ta vlerësonte, sepse paqja dhe demokracia do të ishte e mirë e përbashkët e serbëve dhe shqiptarëve, por Vuçiç nuk është as si Haveli dhe as me vizionin e një politikani që ndërton ura për të ardhmen e dy popujve.

Kosova dhe Serbia kanë ndërprerë dialogun, pasi në thelb dialogu është një bashkëpunim midis dy palëve, për përfitime reciproke, pa cënuar reciprokisht interesat e dy vendeve që janë pjesë.

Albin Kurti dhe Vjosa Osmani kërkojnë të vendosin me Serbinë marrëdhënie barazie. Kështu i kanë premtuar popullit të Kosovës! Prandaj u votuan! Dhe duhet ta mbajnë premtimin!

Po ta shohësh situatën në një kohë larg pandemisë, dialogu midis dy vendeve është në duart e Serbisë: Kosova e heq 100%, nëse Serbia deklaron se me Kosovën do të hapë një faqe të re në histori, atë të ndërtimit të të ardhmes për të mirën e brezave, duke hequr dorë nga lufta kundër Kosovës, të cilën e ka humbur në planin ushtarak, por e ka vazhduar edhe më egërsisht sidomos në planin diplomatik!

Kosova është një histori e mbyllur! Serbia e humbi Kosovën! Me urrejtje, genocid, spastrim etnik kundër popullit të Kosovës! Me luftë! Me ndërhyrjen e NATO-s, me ndërhyrjen e fuqishme të Fuqive të Mëdha kryesuar nga SHBA dhe me një vendim nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë, e cila më 22 korrik 2010 vendosi të njohë ligjshmërinë e shpalljes të pavarësisë të Kosovës.

NDRYSHIMI ËSHTË PROCES I PANDALSHËM, VETËVENDOSJA DHE LDK PRAPË DUHET TA VAZHDOJNË BASHKË… – Nga JUSUF BUXHOVI

Theksime nga intervista në TV Syri

 

– Shkëputja e kalicionint me mocionin për mosbesim ndaj qeverisë Kurti nga LDK në Parlamentin e Kosovës, ndonëse në rrethanat e pandemisë paraqet një papërgjegjësi politike, megjithatë ajo që ka ndodhë dhe nuk kthehet, nuk duhet marrë si fund i procesit të ndryshimeve, që u vunë në binarë premtues edhe gjatë këtyre ditëve të pakta të bashkëqeverisjes. Sepse, ky proces është i pandalshëm dhe duhet të vazhdojë nesër apo pasnesër, sapo të krijohen kushtet për zgjedhje të lira, ngaqë vetëm këto dy parti janë të gatshme që ta bëjnë ndryshimi. Andaj, rruga që do të vazhdohet, hë për hë,nënkupton që LVV dhe LDK të ndalin kursin e konfrontimit, e mbi të gjitha të ndalin fushatën linçuese të militantëve që të helmojnë marrëdhëniet e tyre dhe skenën politike të Kosovës. Në këtë aspekt, është e rëndësishme që të shfrytëzohet deklarata e sotme e SHBA-ve rreth integritetit territorial të Kosovës si dhe ruajtjes së sovranitetit të saj si bazë e marrëveshjes me Serbinë, çështje kjo që si u pa solli te përplasjet dhe shkëputja e kaolicionit dhe assesi shkarkimi i njëanshëm i një ministri të LDK-së nga ana e Kurtit ,mbi të cilin janë hapur frontet përçarëse në “proamerikan” dhe “antiamerikan”.

Në këto rrethana, deklarata amerikane, duhet të lexohet mirë dhe drejtë nga gjithë spekrti politik: nga ata që këtë e shohin si përkrahje të kursit të tyre (Thaçi dhe një pjesë e LDK-së) si dhe nga KUrti dhe skeptikët tjetër përreth,meqë ajo ua merr atutë të dy palëve, si Thaçit, i cili prej dy vitesh ka spekuluar se ka mbështetje amerikane për marrëveshjet me Vuçiçin, si dhe Kurtit, se heqja e tarifës do t’i sherbente një tregëtije me Serbinë, mbi çka janë ngritur edhe konspiracionet e dëmshme me të cilat është spekuluar.

Meqë ky faktor “përçarës” është eleminuar nga skena politike e Kosovës, atëherë, mbetet që qeveria e tanishme në detyrë ,por edhe ajo e ardhshme, ku Kurti pritet të jetë njëri ndër pretendentët kryesor, duhet ta kenë të qartë se SHB-ja mbesin adresa kryesore e politikës sonë, busullë kjo e pashamgshme, që asesi nuk mund të relativizohet me kartën europiane e aq më pak pa të. Kurti dhe kushdo duhet ta kenë parsysh këtë komponentë, gjë që nënkupton kooperativitet me të dhe assesi refuzim apo konfrontim, që për pasojë mund të ketë rrezikimin e qenien e shtetit të Kosovës, siç ndodhi kohëve të fundit.

Pra, rikthimi i rrugës së ndryshimit, i shkëputur papërgjegjshëm në këto rrethana të vështira, nënkupton që këto dy parti t’i kthehen bashkëpunimit dhe ta marrin si mison për ruajtjen e shtetit të Kosovës dhe të krijimit të ardhmërisë për qytetarët e saj, nga brenda – mbi platformën e luftës së korrupcionit dhe të keqeverisjes, dhe nga jashtë – mbi mbështetjen e plotë te SHBA-të si interes yni ekzistencial.

Në këtë modus të rikuperimit politik të këtyre subjekteve, Kurti duhet ta kuptojë se politika përjashton egot lideriste e mbi të gjitha prirjet despotike siç u shfaqen nga ana e tij gjatë kësaj kohe në raport me LDK-në dhe qeverisjen në përgjithësi, dhe në tjerë tjtjetrën anë, nga LDK-ja, nënkupton që kontrata qeverisëse të përjashtojë çfarëdo kontaminimi me virusin e ndikimit nga Thaçi dhe bashkëpunimi me faktorët që Kosovën e dëmtuan prej vitesh dhe e sollën në këtë gjendje të rëndë, ku kjo parti, po ashtu ka një pjesë të fajit dhe të përgjegjësisë. Për LDK-në, rikuperimi, nënkupton që edhe ato që u shfaqen si diferenca (radhitja e zonjës Osmani kundër vendimit të partisë për mocionin), të shfrytëzohen jo për përçarje, siç ndoidhi në vitin 2006, po për një unitet tjetër të brendshëm, për kthimin kah fryma e reformave partiake, që janë të domosdoshme dhe bazat e fundamentit politik të LDK-së si parti e djathtë properëndimore në miqësi të thellë me SHB-atë dhe vlerat e civilizimit europian, partia të jetë në nivel të një përgjegjegjësie, ku ndryshimet shfaqen si pjesë e këtij koncepti dhe jo e kalkulimeve politike që nuk ndryshojnë nga politikat e deritanishme të kompromiseve të atyre që kredibilitetin historik të partisë e kanë shfrytëzuar për qëllime të kundërta.