VOAL

VOAL

Rrëfen Soni Malaj: Arsyeja pse u ndava nga burri. Dështimi më i madh në jetë /VIDEO

January 17, 2016

Komentet

U sulmua nga peshkaqenët teksa bënte sërf, ndërron jetë në mënyrë tragjike aktori i njohur i Piratëve të Karaibeve

Aktori i “Pirates of the Caribbean” Tamayo Perry, ka ndërruar jetë në mënyrë tragjike, pas një sulmi nga peshkaqeni në Hawaii.

Perry, i cili gjithashtu u shfaq në Blue Crush dhe Hawaii Five-0, ishte duke bërë sërf në plazhin Malaekahana në ishullin Havai të Oahu, kur vdiq të dielën pasdite.
Shërbimet lokale të urgjencës thanë se ata u thirrën në orën 13:00, pasi një ishte plagosur për vdekje nga një peshkaqen dhe përdorën një jetski për të nxjerrë trupin e Perry-t nga oqeani.
Ushtruesi i detyrës së shefit të Honolulu Ocean Safety, Kurt Lager, tha në një konferencë për shtyp se Perry ishte roje shpëtimi dhe sërfist profesionist. Ai njihej si një njeri i dashur nga të gjithë dhe i njohur në të gjithë botën dhe në Oahu’s North Shore.
Tamayo Perry ishte pjesë në serinë e katërt të Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides, ku portretizoi një nga kërkuesit krah Penélope Cruz dhe Johnny Depp.
Ai vlerësohet gjithashtu si një interpretues marifet në filmin e Oëen Ëilson surfing The Big Bounce, përshtatur nga romani i Elmore Leonard. gsh

1979- Vaçe Zela duke kënduar për publikun e Firences këngën “Firenze sogna”

Vaçja jonë e madhe duke kënduar për publikun e Firences, këngën italiane “Firenze sogna” gjatë një turi në Itali në vitin 1979

Kjo këngë e kompozuar nga kantautori Cesare Cesarini në 1939-ën, është interpretuar edhe nga artistët Carlo Buti, Narciso Parigi, Claudio Villa e Luçiano Pavarotti, por Vaçja jonë nuk mbetet më pas me emocionet që i dhuron publikut ❤
Sull’Arno d’argento
si specchia il firmamento
mentre un sospiro e un canto
si perde lontan.
Dorme Firenze
sotto il raggio della luna,
ma dietro ad un balcone
veglia una madonna bruna.

Një kujtim nga aktorja dhe këngëtarja franceze Anna Karina – Nga Ylli Demneri

Nuk e di nëse ajo shkon shpesh në atë restorant, por di që sa herë kam shkuar e kam parë aty. Në të njëjtën tavolinë, në të njëjtin vend. “Ktheje kokën me kujdes. Ajo gruaja me kapelë që është ulur pranë shtyllës është Anna Karina. Ka luajtur në filmat e Godart-it. Ajo bukuroshja aq fotozhenike”, i thashë personit që ishte me mua kur e pashë për herë të parë. E njoha menjëherë, edhe pse kishin kaluar gati 50 vjet nga imazhi i saj në filmat e Godarit-it.
Në ditët tona shumë pak e njohin Anna Karinën. Për aq herë që e kam gjetur në atë restorant, asnjëherë nuk kam parë klientë të kthejnë kokën apo t’i kërkojnë autograf.
Një autograf nga e famshmja Anna Karina, heroina e filmave “À bout de souffle”, “Petit Soldat”, “Une femme est une femme”, “La Religieuse de Didero”t, “Vivre sa vie”, “Pierrot le fou”, etj.
Më shkonte mendja kur e shikoja aq pranë, por, në përgjithësi, autografet nuk më interesojnë dhe as doja ta besdizja.
Më shumë se rolet e saj, çka më kishte lënë mbresa kishte qenë një emision ku Anna Karina dhe Jean-Luc Godart, me të cilin kishte njohur historinë më të fortë të dashurisë dhe kishin bashkëjetuar disa vite, po takoheshin pas 20 vjetësh ndarje, pa komunikuar asnjëherë. Ndërsa drejtuesi i emisionit i bën që të kujtojnë disa çaste nga e kaluara, ajo, në një moment, e mbytur nga emocionet, me sytë e mbushur me lot, ngrihet dhe ikën. Pa thënë asnjë fjalë. Aty pashë për herë të parë një dashuri të pacenuar nga koha.
Sot qëlloi që isha përballë saj në restorant. E vështroja herë pas here. Edhe ajo më vështronte. Ishte nga ato vështrimet e ish-yjeve që kërkojnë të dinë nëse janë ende të njohur. Por diskrete. Kur u ngrita për të dalë, ajo më vështroi e buzëqeshi. Një buzëqeshje e ëmbël. Shumë e ëmbël. Aq sa më bëri të ndalem, të hap çantën e të nxjerr bllokun e shënimeve duke i thënë se buzëqeshja juaj më shtyu t’ju shqetësoj për t’ju kërkuar një autograf. Sytë e saj shkëlqyen dhe në njërën nga faqet e bllokut shkroi : “Ulysse-it (pseudonimi im) me gjithë zemër, Anna Karina”. Duke vizatuar një zemër në vend të fjalës. E quajtur Hanne Karin Bayer, Anna Karina ishte emri që Coco Chanel ia kishte dhënë kur ajo kish ardhur nga Danimarka në Francë në moshën 17-vjeçare.
I intriguar nga gjuha që po flisnim (isha me nipin tim), i shoqi që ishte më pranë nesh më pyeti se nga ishim me origjinë. Dhe, si gjithmonë, kur brezit të tyre (70-75 vjeçarë) i thua se je shqiptar, gati të gjithë do të thonë se para shumë vitesh gjatë pushimeve në Korfuz, pa dashje kishin shkelur në ujërat shqiptare e të tmerruar kishin parë ushtarë që u kishin drejtuar automatikët duke thirrur : “Albania ! Albania ! “
Aq u desh për të biseduar rreth 10 minuta, duke u ndarë si miq të vjetër… dhe, me një puthje të dhënë me dorë nga vetë Anna Karina !
18 dhjetor 2015
(Marrë nga libri “Bloc-notes)

Ndërron jetë aktorja e famshme franceze Anouk Aimée

Anouk Aimée, e lindur në Nicole Dreyfus, këtu në një imazh të vitit 2006

Aktorja franceze, protagoniste e filmit “A Man, a Woman” të Lelouch dhe “La Dolce Vita” të Fellini, ishte 92 vjeçe.

VOAL- Ka ndërruar jetë në moshën 92-vjeçare aktorja franceze Anouk Aimée, protagonistja e paharrueshme e filmit “La Dolce Vita” të Federico Fellini-t përkrah Marcello Mastroianni-t dhe Anita Ekberg-ut. Ndër filmat në të cilët ajo ishte protagoniste është edhe ‘Një burrë, një grua’, me regji të Claude Lelouch.

“Me vajzën time, Galaad, dhe mbesën time, Mila, kemi trishtimin e jashtëzakonshëm që njoftojmë ndarjen nga jeta të nënës sime, Anouk Aimée”: ky është postimi në Instagram me të cilin vajza e aktores, Manuela Papatakis, njoftoi vdekjen e aktoreS. “Isha pranë saj kur ajo u largua sot në mëngjes nga shtëpia e saj në Paris,” shton vajza e saj.

Anouk Aimée, ikona shumë e njohur, por e vërtetë në Itali dhe Francë, ka bërë filma me Federico Fellini, Claude Lelouch, Jacques Demy, Sydney Lumet, George Cukor, Julien Duvivier dhe shumë regjisorë të tjerë të mëdhenj. Ajo ka lindur në Paris në vitin 1932 dhe emri i saj i vërtetë ishte Nicole Dreyfus.ATS/RSI

Duke dëgjuar muzikën e padëgjuar të Wu-Tang Clan, albumin më të rrallë në botë

Brenda një kutie argjendi të gdhendur me dorë, të ekspozuar në një muze australian, gjendet albumi më ekskluziv, më i vlefshëm dhe ndoshta më famëkeq në botë.

Dhe këtë fundjavë, u bëra një nga të paktët me fat në planet që e kam dëgjuar atë.

Regjistruar në fshehtësi mbi gjashtë vjet nga grupi i hip-hop-it, Wu-Tang Clan, albumi “Once Upon a Time in Shaolin” u krijua për të qenë një pjesë e arteve të bukura.

Ekziston vetëm një kopje e vetme e CD-së – dhe bashkë me të vjen një përcaktim ligjor që pronari nuk mund t’i publikojë 31 këngët deri në vitin 2103.

Regjistri, i cili përmban nëntë anëtarët e mbijetuar të grupit, është aktualisht i huazuar nga Muzeu i Artit të Vjetër dhe të Ri (Mona) të Tasmanisë – një galeri kaq e njohur për artin e saj tërheqës, sa disa e quajtën “Tempulli i Çuditshëm” i Australisë.

E konceptuar fillimisht gjatë pandemisë, ekspozita e re e muzeut Namedropping eksploron pse njerëzit ndjekin gjërat që sinjalizojnë status dhe famë. sn

Image

Zhani Ziçishti: Ja aktorët spiunë, që i përdorte Sigurimi i Shtetit

Në një intervistë për gazetën “Panorama”, aktori i dhjetëra roleve në teatër e kinematografi, me se shumti ne ato te karakterit, tregon peripecite gjate xhirimeve, friken e mospelqimit te filmave nga udheheqja, si priteshin skenat dhe pranon se gjithandej kishte spiune.

Më së shumti ju luanit role karakteri, si i realizonit ato, ku i gjenit tipat që mbështeteshit?

Kam qenë i vëmendshëm. Për shembull, kam luajtur edhe një rol fshatari, te “Djemtë e Bato Gorës”, në teatër. Unë kam pasur zakon që kur shkonim nëpër fshatra, shtrohesha me fshatarët, ulesha këmbëkryq, i shikoja si flisnin, si hanin, si pinin duhan, shihja veshjen… dhe në rolin e djalit të Bato Gorës kam veshur tipare nga fshatarët që kisha takuar. Atje kam qenë një fshatar “për së mbari”. Aq sa dramaturgu Fadil Kraja, gjatë një festivali ku ne merrnim pjesë me këtë vepër, teksa pinim kafe të gjithë bashkë, thotë: “More, kush ishte ai që bënte atë rolin e djalit të Bato Gorës?”. Unë nuk fola. Një nga shokët e mi po shihte: “Po ja, mo, ku e ke”,-i tha. “Po si e ke bërë atë rol dhe sa mirë i mbaje këmbët kryq”, vazhdoi ai me çudi. Dhe u tregova këtë që sapo të thashë. Më ndodhte shpesh që të merrja edhe vegla me vete dhe u rregulloja ndonjë radio a televizor, i sajdisja dhe rrija me ta. Përpiqesha të merrja sa më shumë nga tipat dhe karakteret e tyre.

Po për rolet e spiunëve?

E vështirë ishte.. Po spiunët në prag të derës i kishe. Spiunë kishte sa të doje. Ne u thoshim “Spiunët e Perandorit”. G. K. ishte spiun, M.B. ishte spiun… Ishin “shokë të partisë”. Edhe në Kinostudio kishte plot. Nuk ishin vetëm aktorë. Ne ruheshim si djalli nga temjani, nga të gjitha anët. Përpiqesha t’u rrija sa më larg.

Të gjithë, aktorë, regjisorë, tregojnë se momenti më i ankthshëm pas realizimit të një filmi, ishte kur e shihte Byroja, ju si e keni përjetuar këtë moment?

Në premierë ishte materiali bruto, e shihnin gjithë sekretarët e Partisë.. Kur kemi parë filmat tanë, ç’të të them: Jo këtu nuk del Partia, jo kjo do hequr… Ishin 6 komisione deri kur të shkonte tek Enveri dhe çdo komision do të mbante përgjegjësi. Të gjithë kishin merakun e tyre. I fusnin gërshërën dhe mbetej kokoshi një thelë. Kemi realizuar skena shumë të bukura që janë hequr. Flirte, shikime, këto priteshin.. Na vinte shumë keq.. Ato janë zhdukur njëherë e përgjithmonë, janë djegur.

Por është folur shumë që filmat e para ’90-s të “censurohen”, të kufizohen, madje të shoqërohen edhe me një “pullë”, ç’mendoni për këtë ide?

Nuk jam aspak dakord. Po u vu gërshëra në këtë punë, humbasin edhe aktorët, edhe skenari, edhe historia e kinematografisë, se të rinjtë e sotëm duhet ta njohin atë periudhë. A mundet të fshish rolet që ka realizuar Kadri Roshi apo e gjithë gjenerata e tij?! Ajo është histori.

A mund të ndikojnë ato në deformimin e mendimit të të rinjve për të kaluarën e Shqipërisë?

Rinia nuk është naive, arrin ta kuptojë situatën, pavarësisht filmave. Ata e kuptojnë se e tillë ishte koha. Unë kam biseduar me shumë të rinj dhe janë kundër censurimit të tyre. Ideologji ka, por ashtu ishte koha dhe ata janë pjesë e historisë. Për mendimin tim nuk duhen kufizuar, pavarësisht se mund t’u mbetet qejfi ballistëve apo të persekutuarve. Ata e kuptojnë se ç’ka qenë diktatura, ndërsa e kanë të vështirë të thonë diçka për aktorët, pasi ata ndiqnin skenarin. Jemi dakord që kritikohen, po sot ç’po bëhet?

Po, pra, ç’mendim keni për teatrin apo kinematografinë sot?

S’ka regji, s’ka dramë. Merren ca drama të huaja, që spektatori nuk i kupton fare, luajnë karagjozllëqe. Realiteti shqiptar ofron shumë subjekte, por nuk ka autorë. Një pjesë kanë ikur, një pjesë kanë vdekur. Unë vetë do të kisha dashur të luaja një rol, qoftë në teatër, qoftë në kinematografi, por do të doja që të ishte një rol i mirë, që edhe unë të tregoja që edhe pas kaq vitesh, mund të luaj sërish.

Ju thoni që nuk krahasohen me kohën tuaj? Çfarë mungon?

Janë shumë poshtë, nuk krahasohen me kohën tonë. Në radhë të parë është regjisura, por s’kemi as krijimtari, nuk kemi drama, nuk kemi skenarë.

Kjo është arsyeja pse veprat e para ’90-s vazhdojnë të pëlqehen?

Po, ishin vepra të mira. Kurse sot nuk ka regjisurë, nuk ka as disiplinë pune. Këta të sotshmit luajnë veten në skenë, bëjnë gallatë dhe pyesin a e kam unë radhën. Ne mësonim 60 faqe përmendësh. Ne ishim të dashuruar pas punës. Punonim edhe deri në 12 të natës. Jani Riza vinte në mes të dëborës më këmbë nga Bulgareci, për të marrë pjesë në xhirime.

Ndahet nga jeta në moshën 93-vjeçare aktori i famshëm i Sandokanit

Kinemaja botërore në zi! Është ndarë nga jeta aktori i njohur francez Philippe Leroy, i cili ka luajtur një rol dhe në filmin Sandokan. Aktori, i cili ishte i sëmurë prej disa kohësh, ka ndërruar jetë dje në Romë në moshën 93-vjeçare.

Me mbi 200 paraqitje në filma dhe drama, në Itali u bë i famshëm për interpretimin e Leonardo da Vinçit në “Jeta e Leonardo da Vinçit” në 1971 dhe rolin e Yanez në “Sandokan” në 1976. I lindur në Francë në vitin 1930, në një familje aristokrate, ai vendosi të ndërpresë menjëherë lidhjet me të afërmit e tij dhe në moshën 17-vjeçare u nis me një anije për në Amerikë.

Në vitin 1953 u kthye në Evropë dhe u regjistrua në ushtrinë franceze. Ndërsa debutimin e tij në kinematografi e bëri në moshën 30-vjeçare. Më 1 shtator 1990, u martua me gazetaren Silvia Tortora (e cila ndërroi jetë në vitin 2022), e bija politikanit të ndjerë Enzo, me të cilën pati dy fëmijë, Philippe dhe Michelle. Ndërkohë, ai kishte dhe një vajzë tjetër, të lindur nga një lidhje e mëparshme me aktoren Filipine Leroy-Beaulieu.

(BalkanWeb)

”Anora” fitoi Palmën e Artë

Regjisori amerikan Sean Baker fitoi çmimin kryesor, Palmën e Artë, në Festivalin e 77-të të Filmit në Kanë me filmin “Anora”, duke mposhtur 21 filma të tjerë.

Juria, e udhëhequr nga regjisorja amerikane Greta Gerwig, e cila drejtoi “Barbie”, i dha çmimin prestigjioz Baker për historinë e tij për një balerin striptizi në Brooklyn të quajtur Ani, i cili takon djalin e një oligarku, me të cilin martohet edhe pas pakënaqësisë së madhe të prindërve të tij.

Ata bënë gjithçka për të prishur marrëdhënien e tyre.

Filmi me ritme të shpejta është një përzierje e komedisë dhe dramës dhe i ka impresionuar audiencës me kthesa të papritura dhe shumë humor.

“Ky ka qenë qëllimi im i veçantë si regjisor për 30 vitet e fundit”, tha Baker gjatë marrjes së çmimit.

“Nuk jam vërtet i sigurt se çfarë do të bëj me pjesën tjetër të jetës sime”, tha ai me shaka.

“Por, e di që do të vazhdoj të luftoj për kinemanë, sepse tani duhet ta mbajmë kinemanë gjallë”, shtoi ai.

”Të shikosh një film në shtëpi, ndërsa lundron me telefonin tënd dhe kontrollon emailet nuk është mënyra e duhur”, tha Baker.

“Të shikosh një film me të tjerët në një kinema është një nga përvojat e mëdha të përbashkëta. Ne ndajmë të qeshurën, pikëllimin, zemërimin, frikën dhe shpresojmë të kemi një katarsis me miqtë tanë dhe të panjohurit. Kështu që unë them se e ardhmja e kinemasë është aty ku filloi, në një kinema”, theksoi ai.

Baker u bë i njohur me komedinë e tij indie të vitit 2015 “Tangerine”, e cila u xhirua tërësisht në iPhone.

Çmimi i Madh, çmimi i dytë më i rëndësishëm i festivalit, shkoi për “All We Imagine as Light” nga regjisori indian Payal Kapadia.

Francezi Jacques Audiard mori çmimin e jurisë për muzikalin e tij “Emilia Pérez”.

Regjisori iranian Mohammad Rasoulof, i cili u largua nga Irani pasi u dënua me disa vite burg, u nderua me një çmim special të jurisë.

I lindur në vitin 1972, regjisori u largua së fundi nga Irani duke kaluar në këmbë një kufi malor përpara se të strehohej në Gjermani, ku vajza e tij po studion mjekësi.

Ishte e paqartë për një kohë të gjatë nëse ai do të vinte në festivalin e filmit.

Filmi i tij “The Seed of the Sacred Fig” tregon historinë e protestave në Iran pas vdekjes së gruas kurde 22-vjeçare Mahsa Amini në shtator 2022.

Situata në vend tregohet përmes tensioneve në një familje.

Çmimi për aktoren më të mirë u nda nga katër femra këtë vit: ai u shkoi aktoreve Karla Sofía Gascón, Zoe Saldana, Selena Gomez dhe Adriana Paz për rolet e tyre në “Emilia Pérez”.

Jesse Plemons u nderua si aktori më i mirë për rolin e tij në “Kinds of Kindness” nga Yorgos Lanthimos, regjisori i vitit të kaluar “Poor Things”.

Miguel Gomes fitoi çmimin për regjisorin më të mirë për filmin “Grand Tour”.

Coralie Fargeat u nderua për skenarin më të mirë me “The Substance”. bw

Carlo Conti merr frenat e Sanremos

Ai do të drejtojë festivalin si drejtor artistik dhe prezantues për dy vitet e ardhshme

VOAL- Pas muajsh spekulimesh, ka ardhur konfirmimi: Carlo Conti do të zëvendësojë Amadeus në rolin e drejtorit të ri artistik dhe drejtuesit të Festivalit Italian të Këngës Sanremo. Kështu bëri të ditur RAI në një deklaratë të mëngjesit të së mërkurës.

Në shënim, grupi nënvizonte unanimitetin e vendimit, të rënë dakord midis kreut të administratës Roberto Sergio, drejtorit të përgjithshëm Giampaolo Rossi dhe drejtorit të argëtimit Marcello Ciannemea.

Për Conti-n – nënvizon Viale Mazzini – nuk është një rikthim i thjeshtë në Festival, por një sfidë e re, e cila si objektiv i saj është të vazhdojë të promovojë dhe përmirësojë tendencat e reja. Conti tashmë ka drejtuar Sanremon tri edicione radhazi, nga 2015 deri më 2017.

Ndahet nga jeta në moshën 81-vjeçare aktori Vasillaq Godo

Vasillaq Godo u lind në Vlorë, më 15 shkurt 1943.

Është ndër aktorët themelues të teatrit “Petro Marko” të Vlorës, në vitin 1962. Mbaroi Institutin e Larte te Arteve për aktor, ne vitin 1967. Ka realizuar mbi 90 role, duke qenë ndër aktorët kryesore të këtij teatri.

Ka spikatur për lojën e tij realiste, me një zë të plotë ,i parapëlqyer për të jetësuar figura epike, heroike, duke gërshetuar aty me maturi me sens artistik anët e madhërishme me ato humane.

Disa nga rolet më të spikatura të tij janë Hodoja tek “Lidhur si fishekë gjerdani”, Batoja te “Jatagani”, Isa Boletini te “Besa e trojeve” etj. bw

Manthan – filmi indian në Kanë që u realizua nga gjysmë milioni blegtorë

Smita Patil luajti rolin e një gruaje fshati

 

Në mesin e viteve 1970, gjysmë milioni blegtorë indianë në shtetin Gujarat të Indisë,  kontribuan me nga dy rupi secili për të bërë një film novator.

Manthan (Dëbimi), me regji nga regjisori i nderuar Shyam Benegal, u bë filmi i parë i vendit i financuar nga një turmë njerëzish.

Filmi 134-minutësh i vitit 1976 ishte një rrëfim i fiksionalizuar i gjenezës së një lëvizjeje kooperativiste të qumështit që e transformoi Indinë nga një komb me mungesë qumështi, në prodhuesin kryesor të qumështit në botë.

Historia mori frymëzim nga Verghese Kurien – i njohur si “Qumështari i Indisë” për revolucionarizimin e prodhimit të qumështit në vend. (India sot përbën gati një të katërtën e prodhimit global të qumështit.)

Gati 50 vjet pasi u krijua, filmi Manthan i restauruar i pacenuar shfaqet në premierë botërore në tapetin e kuq këtë javë në Festivalin e Filmit në Kanë, së bashku me filmat klasikë nga Jean-Luc Godard, Akira Kurosawa dhe Wim Wenders.

Restaurimi i filmit ishte një sfidë, sipas Shivendra Singh Dungarpur, regjisor, arkivist dhe restaurues i vlerësuar me çmime.

Gjithçka që kishte mbetur nga Manthan ishte një negativ i dëmtuar dhe dy printime të zbehura. Negativi ishte shkatërruar nga myku, duke lënë vija vertikale jeshile në shumë seksione. Negativi i tingullit u shkatërrua plotësisht, duke i detyruar restauruesit të mbështeteshin në tingullin e vetëm të mbijetuar.

Restauruesit shpëtuan negativin dhe një nga stampat. Ata huazuan dhe dixhitalizuan tingullin nga printimi dhe riparuan filmin. Skanimi dhe pastrimi dixhital u kryen në një laborator në Chennai nën mbikëqyrjen e një laboratori të njohur të restaurimit të filmit me seli në Bolonja, me Benegalin dhe kineastin e tij për një kohë të gjatë Govind Nihalani që mbikëqyrnin projektin. Tingulli i filmit u rregullua dhe u përmirësua në laboratorin e Bolonjës.

Rreth 17 muaj më vonë, Manthan rilindi në 4K me definicion ultra të lartë. Benegal, një nga emrat më të mëdhenj e kinemasë indiane, thotë se filmi i mbetet shumë afër zemrës së tij. “Është e mrekullueshme të shohësh filmin të kthehet në jetë pothuajse ashtu siç e bëmë dje. Duket më mirë se printi i parë,” thotë regjisori 89-vjeçar.

Image

Aktori Naseeruddin Shah mësoi blegtori gjatë prodhimit të filmit

Zhvillim dramatik në Eurosong: skualifikohet këngëtari holandez

26-vjeçarja ishte në konkurrencë me këngën “Europapa”

Joost Klein u përjashtua nga finalja e mbrëmjes së sotme, pas një denoncimi që policia suedeze po heton

VOAL- RSI, duke iu referuar agjencive të ndryshme të lajmeve, bën të ditur se Joost Klein, këngëtari që përfaqëson Holandën në Eurovision, nuk do të marrë pjesë në finalen e kompeticionit të planifikuar për mbrëmjen e sotme, të shtunë.

Kjo u bë e ditur sot nga Unioni Evropian i Radios dhe Televizionit (EBU), duke raportuar, përmes një njoftimi për shtyp, se “policia suedeze po heton” pas “një ankese të paraqitur nga një grua nga ekipi i prodhimit”, për “një aksident që ka ndodhur pas performancës së artistit në gjysmëfinale të enjten e kaluar.

“Nuk do të ishte e përshtatshme që Klein të “vazhdonte të merrte pjesë në konkurs” ndërsa “procedura gjyqësore ndjek rrjedhën e saj”, thuhet në shënimin e lëshuar nga EBU, i cili për këtë arsye nënvizon një linjë të “tolerancës zero” për “sjellje të papërshtatshme” gjatë performancës së ngjarjes muzikore.

 


Send this to a friend