Njeriu kyç i takimit ishte Artur Shehu, një personazh kontrovers me origjinë nga Vlora, që jeton prej dy dekadash në Florida të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Në takimin e vëzhguar nga autoritetet e huaja ishin të pranishëm gjithashtu bashkëpunëtorët e tij, Arben Ismailaj, Elton Memeti, Adrian Rama dhe Bujar Shehaj.

TIRANË- Ishulli ekzotik i Arubës në Karaibe, me plazhe me rërë të bardhë dhe resorte luksoze, mikpriti në fund të janarit 2019 një grup burrash nga Shqipëria, por interesi i tyre nuk lidhej me turizmin.

Nën diellin e Antileve Holandeze, mijëra kilometra larg Tiranës, ata po diskutonin marrëveshje biznesi të ngritura mbi tre shtylla kryesore; logjistikën e trafikut të kokainës në Amerikën Latine, transaksionet me tokat në kryeqytet dhe bregdet si dhe projektet e zhvillimit për kulla dhe resorte turistike.

Njeriu kyç i takimit ishte Artur Shehu, një personazh kontrovers me origjinë nga Vlora, që jeton prej dy dekadash në Florida të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Në takimin e vëzhguar nga autoritetet e huaja ishin të pranishëm gjithashtu bashkëpunëtorët e tij, Arben Ismailaj, Elton Memeti, Adrian Rama dhe Bujar Shehaj.

Sipas hetimeve të kryera së fundmi nga prokurorët Altin Dumani dhe Elida Kaçkini, të nisura fillimisht për transaksionet e dyshuara të tokave në Zvërnec, ky nuk ishte takimi i vetëm i Shehut me qëllim menaxhimin e interesave të tij të biznesit në Shqipëri.

“Shehu merr pjesë në takime në Spanjë, Monako, Gjermani, Aruba, ndër të tjera, në të cilat është planifikuar blerja, transportimi dhe futja e sasive të mëdha të drogës në Evropë,” thuhet në vendimin e Prokurorisë së Posaçme, ku përmenden edhe takime me “funksionarë të lartë shtetërorë të shtetit shqiptar”.

Dosjet hetimore që BIRN i disponon hedhin dritë mbi falsifikime masive me tokat në bregdet dhe pastrimin e parave të trafikut ndërkombëtar të kokainës në kullat që po ndërtohen në Tiranë dhe në projekte të tjera zhvillimi, përfshirë edhe tokat ku pritet të ndërtohet resorti në Zvërnec i reklamuar nga dhëndri i presidentit amerikan, Jared Kushner.

Gjykata e Posaçme miratoi të premten 20 urdhër-arreste për veprat penale të pastrimit të parave, grupit të strukturuar kriminal si dhe trafikut ndërkombëtar të drogës; përfshirë Artur Shehun, dy biznesmenët e mëdhenj të ndërtimit në Tiranë, Ilir Shtufi dhe Orest Sota si dhe persona të tjerë të lidhur me trafikun e drogës apo transaksionet me tokat.

Dosjet hetimore të lidhura me tre procedime të ndryshme penale hedhin dritë mbi një bashkëjetesë simbiotike mes botës së krimit dhe biznesit lidhur me një sërë projektesh të miratuara nga qeveria “Rama” në dekadën e fundit, përfshirë kullat shumëkatëshe “Garden Builing” dhe “Colonnade” të kompanive të Ilir Shtufit në Tiranë, resortin “Green Coast” në Palasë të grupit Balfin në pronësinë e Samir Manes, një truall të lakmuar pranë stadiumit “Air Albania” në Tiranë si dhe sipërfaqe të mëdha tokash në Zvërnec dhe pjesë të tjera të bregdetit me përfitues Artur Shehun.

Në bazë të dokumenteve gjyqësore, historia e perandorisë së fshehtë të pasurive të paluajtshme shtrihet në dy dekada mashtrime, trafik ndërkombëtar droge dhe korrupsioni shtetëror. Pasuritë e sekuestruara kapin vlera marramendëse.

Detajet e takimeve të Artur Shehut në Majorka, Gjermani, Aruba dhe Belgjikë u zbuluan dhe u vëzhguan nga një hetim evropian i vitit 2019 mbi aktivitetet kriminale të “Klanit Osmani”.

Dokumentet theksojnë se midis 24 dhe 31 janarit 2019, në ishullin e Arubës u zhvilluan vëzhgime të disa takimeve mes një grupi shqiptarësh të përfshirë në narkotrafik.

Qëllimi i këtyre udhëtimeve ishte i dyfishtë, sipas dosjes së prokurorisë. Nga njëra anë, planifikohej logjistika e karteleve, ku në dosjen hetimore të dërguar nga autoritetet spanjolle theksohet se personat e përfshirë planifikonin “blerjen, transportimin dhe futjen e sasive të mëdha të drogës në Evropë”.

Nga ana tjetër, Aruba shërbeu si pikënisje për investimet në Shqipëri, që sipas hetuesve belgë të referuar nga SPAK kishin mbështetje politike në Tiranë.

Dokumentet belge nënvizojnë se “këto takime duket se kanë të bëjnë me projekte pasurish të paluajtshme në Shqipëri, potencialisht të financuara me fonde të paligjshme, me mbështetjen e autoriteteve politike”.

Për të injektuar këto shuma marramendëse të fituara nga trafiku në ekonominë e ligjshme, grupi ngriti një skemë klasike, por masive, të pastrimit të parave. Faza e parë, ajo e “vendosjes”, realizohej përmes transferimit të parave të drogës me sisteme alternative si rrugët fizike ose sistemi “haëala”.

Më pas vinte manipulimi i pronësisë. Një nga mjetet më flagrante ishte përdorimi i dokumenteve historike të falsifikuara. Për tokat në Zvërnec u përdor “Regjistri Daimi i vitit 1318, nr. rendor 47”, një dokument në gjuhën osmane që pretendohej se e bënte një paraardhës të tyre, Seit Ahmet Shehu, pronar të mijëra metrave katrorë pyll dhe kullotë. Proceset gjyqësore vërtetuan më vonë se ky dokument i paraqitur për kthimin e pronave ishte tërësisht i manipuluar dhe i përkthyer qëllimisht gabim.

Pasi pronat “fitoheshin”, ato i nënshtroheshin një procesi të gjatë shtresëzimi. Dosja shpjegon se pastrimi bëhej përmes “copëzimeve të shumta të tyre dhe më pas tjetërsimeve të tyre, në format e blerjes, shkëmbimit apo formave të tjera, me qëllim vështirësimin e gjurmimit”. Hapi final ishte dhënia e këtyre trojeve për “subjektet zhvilluese ndërtuese, në marrëveshje ndërmjet tyre, duke integruar dhe përzier në këtë mënyrë të ardhurat e paligjshme me ato të ligjshme”. Ky modus operandi, sipas Prokurorisë, ka lënë gjurmë në projekte gjigante si vilat në Palasë dhe godina polifunksionale “Garden Building” në rrugën e Kavajës në Tiranë.

Hetimet tregojnë se i ashtuquajturi “samiti i Arubës” ka vendosur fatet e dhjetëra projekteve, që janë tashmë pjesë e dukshme apo fytyra e Tiranës dhe bregdetit të Shqipërisë.

Prapaskenat e zbuluara nga Sky ECC

Komunikimet e dekriptuara nga aplikacioni i koduar, Sky ECC, zbulojnë qartë dhe pa filtra se si anëtarët e rrjetit menaxhonin pazaret miliona-euroshe të pasurive të paluajtshme dhe drogës, njëlloj sikur të bënin pazar për produkte të përditshme.

Bisedat konfirmojnë interesin e tyre të lartë për tokat në jug të vendit. Në një mesazh të datës 9 shtator 2020, një nga anëtarët i shkruan një tjetri, i shqetësuar për rrjedhjen e informacionit dhe çmimet e larta të tokave:

“Cpb vlla, degjo se paska qen ai shoku jot prap te indjani dhe paska fol per Zvërnecin për çmim toke po mos i thuj gjë si qysh tek që mos prishim pun…”. Më tej theksohet: “Kan fol ato për çmim për Palasen tek ty dhe për në Zvernec”, duke shtuar se “…ka hall kusho mos del bllof me çmimin qe mund të jen fol ato vlla kupton”.

Bisedat janë mes Alfredo Hamzait dhe Adrian Ramës, dy bashkëpunëtorë të Artur Shehut. Prokuroria thotë se këto biseda po ashtu tregojnë se Shehu e të tjerë ishin në dijeni të trafikut të narkotikëve. Shehu, megjithatë, sipas prokurorisë është i kujdesshëm dhe kërkon që bisedat për drogën dhe tokat të bëhen drejtpërdrejt. Në një rast, ai urdhëron vartësin ta priste në Stamboll, ku ai po udhëtonte nga Shtetet e Bashkuara.

Në biseda të tjera, ata udhëzojnë drejtpërdrejt lidhjen e kontratave për vilat në resortet luksoze bregdetare.

Në korrik 2020, një përdorues urdhëron: “na fol me ate te viles te vi ai djali te firmosi. 70 do ja kaloj ne bank, tjerat e rregullojme me vone”:. Një mesazh tjetër thekson urgjencën e transaksionit: “na fol me ate te vilave ta presi këtë shokun tim ne Vlorë t’i bëj kontratën e 98/2. Na jep nji numër ose ta presi Adi”. Edhe emrat e noterëve e biznesmenëve të njohur në vend përmenden me lehtësi në bisedat e tyre rreth ligjërimit të pronave.

Këto copëza komunikimesh konfirmojnë pikërisht atë që Prokuroria e Posaçme ka ngritur si akuzë: personat nën hetim kishin kaluar nga logjistika e kontejnerëve me lëndë narkotike, në ndërtimin e një perandorie betoni.

Nga Zvërneci te kullat e Tiranës

Në dokumentet e SPAK, takimet, bisedat e koduara dhe transaksionet e pronave lidhen në një skemë të vetme, ku pasuritë e dyshuara si të përfituara përmes falsifikimeve apo parave të trafikut futeshin më pas në ciklin e ndërtimit.

Sipas Prokurorisë së Posaçme, personat nën hetim përdornin “falsifikimin e dokumenteve të përfitimit të pronësisë duke krijuar pronësi të pavërtetë ose duke shtuar sipërfaqet e pronësisë”. Ata kryenin më pas copëzimet e shumta të tyre dhe tjetërsimin, në format e blerjes, shkëmbimit apo dhurimit, me qëllim vështirësimin e gjurmimit.

Tokat u jepeshin më pas subjekteve zhvilluese dhe ndërtuese, duke integruar dhe përzierë në këtë mënyrë të ardhurat e paligjshme me ato të ligjshme.

Kjo mënyrë veprimi, sipas dosjes, shfaqet në truallin pranë stadiumit “Air Albania”, në rrugën “Dervish Hima”, ku prokuroria thotë se veprimet janë kryer nga Adrian Rama, Artur Shehu, Elton Memeti, Alfredo Hamzai dhe Ardian Zykaj “të paktën nga vitet 2017 e në vijim”. E njëjta skemë, sipas SPAK, shtrihet edhe në vilat e kompleksit “Green Coast” në Palasë, në tokat e përdorura për ndërtimin e këtij kompleksi, në projektet e ndërtimit në Tiranë, si dhe në shoqëri ndërtimi apo kompani të lidhura me personat nën hetim.

Për pronat në Zvërnec, prokuroria është edhe më e drejtpërdrejtë. Në kërkesën e pranuar nga GJKKO, ajo thotë se nga hetimet kanë dalë “dyshime të arsyeshme të bazuara në prova” se pasuritë aty “janë përfituar në mënyrë të kundërligjshme, nëpërmjet falsifikimeve”. Sipas dosjes, këto prona dyshohet se janë përfituar “duke përdorur dokumente të falsifikuara”, si për njohjen e pronësisë nga institucionet shtetërore, ashtu edhe për regjistrimin e saj për efekt trashëgimie.

Në vendim përmendet edhe dokumenti i shumëpërfolur i njohur si “Regjistri i Daimit”, për të cilin Gjykata e Lartë, sipas prokurorisë, ka konfirmuar në arsyetimin e saj se “ka rezultuar i falsifikuar”. Prokuroria shton se toka në Zvërnec dyshohet të jetë zhvendosur drejt bregdetit dhe se mënyra e kalimit të saj tek Artur Shehu përmes shitjeve e shkëmbimeve tregon “mënyrën se si ky shtetas ka përfituar toka të shumta”, me qëllimin e mëvonshëm të shitjes apo investimeve.

Për këtë arsye, GJKKO vendosi sekuestro preventive mbi shumat e krijuara nga transaksioni me kompaninë “Albania Land Development” të administruar nga Redi Struga dhe në pronësi të dy vëllezërve nga Katari, Al Khayyat.

Shuma e sekuestruar në këtë vendim është 128,354,437 euro, e ndarë në tre pagesa dhe bllokimi i menjëhershëm u miratua nga gjykata me argumentin se: “ekziston një rrezik i lartë dhe konkret që këto pasuri të tjetërsohen, asgjësohen apo të transferohen te të tretë”.

Masat e sigurisë të miratuara nga GJKKO

1-Ardian Zykaj, alias Blerim Miftari

2-Alfredo Hamzai, alias Genc Bedini

3-Adrian Rama

4-Erjon Rama

5-Orgest Birçaj

6- Orest Sota

7- Elton Memeti

8-Artur Shehu

9-Leonard Bishaj

10-Arben Ismailaj

11-Besnik Myftari

12-Dritan Aga

13-Luçiano Koçeku alias Artur Mersin Koçeku

14-Dino Koçeku, alias Abedin Koçeku

15-Ervin Koçeku

16-Astrit Vladi

17-Kastriot Vladi

18- Gëzim Islami

29-Ilir Shtufi/BIRN

Sipas dosjes hetimore, Artur Shehu, Adrian Rama, Elton Memeti kanë bërë veprime të ndryshme për të zhvilluar prona dhe për të siguruar leje ndërtimi.

TIRANË- SPAK ka kryer dje një operacion të gjerë kundër një grupi të strukturuar kriminal, të dyshuar për trafik të lëndëve narkotike, ku paratë e përfituara nga aktiviteti kriminal pastroheshin nga disa biznesmenë, përfshirë Artur Shehun, i cili zotëron një pjesë të konsiderueshme të tokave në Zvërnec. Në kuadër të operacionit u lëshuan 20 masa sigurie, 15 ‘arrest me burg’ e 5 ‘arrest në shtëpi’.

Në dosjen e siguruar nga Dosja.al, SPAK ka dokumentuar se vendi i takimeve mes personave të hetuar ishte në Aruba dhe Spanjë. Sipas dosjes hetimore, Artur Shehu, Adrian Rama, Elton Memeti kanë bërë veprime të ndryshme për të zhvilluar prona dhe për të siguruar leje ndërtimi. Megjithatë përpjekjet për leje ndërtimi janë penguar nga sekuestrimi i një pjese të pronës dhe probleme me kontratat e mëparshme.

Në një pjesë tjetër të dosjes thuhet se personat nën hetim kanë zhvilluar takime jashtë vendit dhe kanë pasur komunikime për kontakte me funksionarë të lartë shtetërorë, pa u përmendur emra apo detaje konkrete.

PJESË NGA DOSJA HETIMORE:

Nga tërësia e veprimeve noteriale dhe komunikime të kryera rezulton se, personat nën hetim Artur Shehu, Adrian Rama, Elton Memeti janë përfshirë në kryerje të veprimeve fillimisht për të zhvilluar pronën, më pas në veprime juridike të maskuara me dhurim me qëllim që me lidhjet e tyre të mund të nxirrnin leje ndërtimi. Për këtë fakt, rezultuar të dhënave të dërguara nga autoritetet spanjolle dhe ato belge, personat nën hetim kanë kryer edhe takime me njëri-tjetrin jashtë shtetit në Spanjë dhe në Aruba, ndërsa ata kanë komunikuar edhe në lidhje me takime me funksionarë të lartë shtetërore.

Nxjerrja e lejes së ndërtimit duket se është penguar nga sekuestrimi që është bërë për pjesën ideale që subjekti Denis Matoshi kishte përftuar me anë të dhurimit, kërkesë e cila ishte dërguar për konfiskim, si dhe fakti që nuk është arrituar të revokohej kontrata e lidhur më parë, si dhe pavarësisht këtyre fakteve, grupi kriminal nëpërmjet personit nën hetim Adrian Rama ndjekin veprimet e kryera edhe në kuadër të ndërtimit të Shkollës së Biçikletave dhe sipas komunikimeve që ai kryen ai për zhvillimin e saj është në pritje të planeve të zhvillimit.

Sa më sipër personat nën hetim rezulton të jenë përfshirë në veprime që konsistojnë në fshehjen e natyrës së vërtetë të veprimit, për të shmangur justifikimin e burimit të ligjshëm të të ardhurave për shkak të vlerës që ka kjo sipërtoke toke, nisur nga pozicioni i saj gjeografik dhe zhvillimit të zonës; – transferimin e pasurisë tek disa persona (veprime të njëpasnjëshme) me qëllim fshehjen e origjinës së paligjshme, përfituar nga të ardhura të rrjedhura nga aktiviteti kriminal;

– si dhe në fshehjen e transferimit të pasurisë tek persona pa probleme, por që janë të lidhur me persona që kryejnë aktivitet kriminal, fakte të cilat tregojnë se këto pasuri zotërohen nga vetë personat nën hetim, por veprimet janë kryer për fshehur lidhjen e tyre me tokën apo zhvillimin e saj.

Aktualisht në lidhje me këtë prone nuk janë përftuar të dhëna nëse për tokën janë kryer veprime të tjera për zhvillim të saj, marrë parasysh edhe karakterin sekret të hetimeve, hetim i zhvilluar pa kryer hetime të hapura./Dosja.al

MARIONETA NË DUART E BANKIERËVE DHE NË LUMIN E PARASË SË KORRUPSIONIT- LUNDROJNË KARRIERAT DHE PASURITË PERSONALE
E Djelë, 06.06.2010, 08:15am (GMT1)

“Testamenti” i ish-Presidentit italian Francesco Cossiga (Françesko Kosiga)

I moshuar dhe i sëmurë, ky libër është fjala e fundit e tij.

1- “Bilancet e të gjitha partive janë akoma sot sistematikisht false, paratë e financimit publik janë vetëm një pjesë minimale dhe kështu që nuk ka personalitet politik që nuk mund të plaset në burg për tanxhente”.

2- “Politikanët janë tashmë marioneta në duart e bankierëve dhe në lumin e parasë korrupsion lundrojnë karrierat dhe pasuritë personale të shumë prej tyre”.

3- “‘Duart e pastra’ nuk lindi me arrestimin e Mario Chiesa. Aksioni i Prokurorisë u inkurajua nga FBI-ja amerikane dhe nga pushtetet e forta italiane”.

4- “Pushteti mafioz, kamorrist dhe ndrangetist nuk janë të huaj: Janë shprehje e karakterit dhe e një ndjenje të rrënjosur në disa popuj italianë”.

5- “Masakra e Bolonjës qe vepër e palestinezëve. Nganjëherë terrorizmi është i dobishëm”.

6- Kriza ekonomike: “Paguam shtrenjtë euron për faj të vanitetit të Ciampi e Prodi”.

“Politika dhe paraja? Bilancet e partive janë akoma sot fallso”

Me sa duket, gjithçka kthehet: Duar të Pastra, korrupsioni, raporti pervers midis politikës dhe parasë. Është për t’u skandalizuar? Sipas Francesco Cossiga, jo. Sepse, siç shpjegohet në librin në dalje për shtëpinë botuese “Aliberti” të titulluar “Fotti il Potere, gli arcana della politica e dell’umana natura”, “midis politikës dhe parasë do të ekzistojë gjithmonë një lidhje e pazgjidhshme” dhe nuk mjaftojnë “logjikat moraliste tipike italiane për ta asgjësuar”. Maksimumi, mund të fshihet.

Por nuk mund të mendohet se rregullat jo të shkruara të lojës politike si me magji të përmbysen. Në fakt, Presidenti thotë se “siç ndodhte gjatë Republikës së Parë, bilancet e të gjitha partive akoma sot janë sistematikisht fallso”, paratë që marrin nëpërmjet financimit publik “janë vetëm një pjesë minimale e atyre të cilat praktikisht mund të disponojnë” dhe prandaj “nuk ka personalitet politik që nuk mund të plaset në burg për tanxhente”.

I ka ndodhur edhe Cossiga të menaxhojë para të tjetërkujt dhe në libër këtë e tregon. Tregon edhe se, sot ashtu si atëherë, nuk ka parti të madhe në të cilën të mos shfaqen personazhe meritat politike të të cilëve mbesin të mbështjella me mister, por karrierat e të cilëve justifikohen me raportin ekskluziv që kanë ditur të endin me atë që e ka vërtet paranë. Sepse “politikanët tashmë janë marioneta në duart e bankierëve” dhe “mbi lumin e parave fryt i korrupsionit lundrojnë karrierat dhe pasuritë personale të shumë prej tyre”.

Kështu që mund të ndodhë edhe që pak nga kjo para e destinuar për të financuar politikën të ngecë në duart e politikanëve. Por, do të ishte e arsyeshme të mos shfaqej pikëllim. Francesco Cossiga citon një pjesë të letrës të shkruar nipit nga liberali Massimo D’Azeglio, kur në vitin 1852 la postin e Kryeministrit të Mbretërisë së Sardenjës: “Asnjë vepër publike nuk mund të realizohet tashmë pa ndonjë njeri që të pasurohet prej saj”.

Domethënë, më mirë të dorëzohesh. Sepse ta vësh theksin mbi aspektin moral të të vepruarit politik rrezikon që t’i lihen pasdore objektivat natyrore: të bësh, të realizosh gjëra në interesin e përgjithshëm. Në fakt, Cossiga mendon se moraliteti individual duhet të raportohet mirë me efikasitetin e qeverisë, sepse “është më mirë politikani që vjedh pak, por që di të qeverisë mirë sesa një i ndershëm, por i paaftë”. Vështirë që një “ndjeshmëri” e tillë të mund të përshkojë radhët e Prokurorisë, e cila është e përbërë nga njerëz si të gjithë, domethënë jo domosdoshmërisht të huaj ndaj sharmit të pushtetit.

Dhe të parasë. Për pasojë, mund të ndodhë që hetime objektivisht legjitime t’u përgjigjen logjikave ekskluzivisht politik ose të pushtetit. Për shembull: sipas Cossiga, “‘Duart e Pastra’ nuk lindën me arrestimin e Mario Chiesa. Kam folur me sipërmarrës të mëdhenj të ndryshëm të përfshirë dhe të gjithë më kanë thënë se u janë kontestuar fakte të mësuara nga prokurorët vite më parë falë përgjimeve. Ka diçka që nuk shkon: pse ato investigime prej vitesh të harruara janë lëshuar papritmas midis këmbëve të shtresës politike?”. Sipas Presidentit, atëherë veprimi i Prokurorisë u inkurajua nga FBI-ja amerikane dhe nga pushtetet e forta italiane.

Objektivi? Të përmbysej një sistem politik i sfilitur dhe, nga këndvështrimi i tyre, tashmë që nuk hynte në punë. Rregulli nuk ka ndryshuar: “Policia Gjyqësore nuk u përgjigjet më superiorëve të saj, si rezultat prokurori i telefonon funksionarit të turnit dhe i thotë: ‘Ti përgjo X-in, nëqoftëse rezulton ndonjë gjë e dobishme për hetimin, e kam lënë tashmë një hapësirë të bardhë në akte; në rast të kundërt, vendosi menjanë kasetat sepse mund të bëhen të dobishme…'”.

Në ato përgjime gjendet nganjëherë edhe prova e bashkëpunimit me kundërpushtetin mafioz. E habitshme? Aspak: “Italia – hap krahët Cossiga – është Itali: Italia e mafies, e kamorrës dhe e ndrangetës. Fatkeqësisht, do të jetë gjithmonë kështu. Duhet të dorëzohemi, sepse pushteti mafioz, kamorrist dhe ndrangetist nuk janë të huaj për ne: janë shprehje e karakterit të njerëzve të cilëve u drejtohen dhe i korrespondojnë një ndjenje të rrënjosur në disa popuj italianë. Kështu që, për shembull, edhe kush nuk është kamorrist në kuptimin e ngushtë të fjalës, por aspiron të qeverisë krahinën e Campania, e di shumë mirë se nuk duhet t’i çajë dërrasat kamorrës…”.

Gjë që, konkretisht, çfarë nënkupton? “Nënkupton shumë gjëra, më banalja është se nëqoftëse në një tenderim merr pjesë një kompani me lidhje të dyshuara me kamorrën ajo kompani do të shpallet fitimtare… I njëjti diskutim për mafien. Për të bërë politikë duhet të kihen raporte me kë ka pushtetin dhe në Siçili, siç e dinë edhe edhe ata pak demokratë të së majtës të aftë që të marrin ndonjë votë në ishull, të bësh politikë pa hyrë në kontakt me mafien është e pamundur. Veç në mos pranofsh të luash një rol më pak se dytësor…”, gjë që për pjesën më të madhe të politikanëve (edhe të atyre të “ndershëm”) do të ishte një zgjedhje kundërnatyrë.

Ata që shpikën P2 qenë amerikanët

Nuk është vetëm paraja, natyrisht. Mbretëria e errët e pushtetit të padukshëm mbi të cilin shpesh mbështetet pushteti politik përbëhet nga zëra të ndryshëm dhe një fjalë që prej shumë kohësh fryn mbi politikën italiane është fjala masoneri. Fjalë e dashur për Francesco Cossiga, që mason thotë se nuk ka qenë asnjëherë, por që si i tillë konsiderohet nga shumë. Edhe pse është vetë ai që e ka lënë të nënkuptohet. Luan. Pëlqen të kujtojë gjyshin “mason të ritit skocez dhe të adhuruar të Lozhës së Sassari” dhe kur duhet e mbron institucionin nga sulme, kritika dhe klishe.

Zoti President, a është në gjendje masoneria ta influencojë politikën?

“Po iu përgjigjem me një moto, pak të njohur, të Alcide De Gasperi: ‘Ta dish se ekziston, por të mos flasësh kurrë dhe të kesh të paktën 2 ministra masonë në qeveritë që formohen'”.

Pse?

“Sepse masoneria mund të kthehet gjithmonë të jetë e dobishme. Natyrisht që sot nuk e ka më forcën që kishte në Tetëqindën, kur ishte feja civile e Rilindjes kundër kishës dhe bashkonte monarkistë e republikanë. Atëherë masoneria përkonte me shtetin dhe masonë qenë drejtuesit e forcave të armatosura dhe të karabinierëve. Sot masoneria është akoma influente, por sigurisht më pak se dikur”.

Pse bëhet njeriu mason?

“Ou, hëh, duhet dalluar. Në ditën e sotme, në valën e sugjerimeve new age dhe ndoshta të letërsisë së Paulo Coelho, ka që bëhet mason i shtyrë nga një dëshirë njerëzore për transhendencë dhe për spiritualitet jashtë nga feja tradicionale. Për të tjerët është një formë dallimi shoqëror: në lozhë gjenden bashkë me njerëz shumë më të lartë në hierarki se ta dhe mendojnë se mund t’u nxjerrin ndonjë përfitim”.

Vlen më shumë ideali apo interesi?

“Pyetje e vështirë, besoj se për shumë interesi është një shtytje më shumë se e mjaftueshme…”

Domethënë mund të ndodhë që politikanë kundërshtarë në Parlament në mbrëmje të ndodhen në të njëjtën lozhë: A ka ndonjë efekt kjo mbi gjërat e politikës?

“Mund të ketë, sigurisht. Në lozhë shtrëngohen lidhje personale, lindin raporte, konceptohen biznese… Por ajo që bën diferencën midis një qëndrimi linear dhe një qëndrimi, le të themi kështu ekuivok, zakonisht janë fortësia morale dhe ndjenja shtetërore e secilit”.

Nga masoneria tek P2, hapi është i vogël…

“Njerëzit nuk e dinë se P2 është shpikur nga Shtetet e Bashkuara, vend në të cilin influenca e ‘iluminatëve’ përfaqësohet nga simbologjia masonike e riprodhuar në mënyrë emblematike në kartëmonedhat 1 dollarëshe dhe në të cilin prej 44 presidentëve që kanë pasuar njëri-tjetrin në Shtëpinë e Bardhë deri më sot vetëm 3 nuk ka qenë masonë: dy prej tyre (McKinley dhe Kennedy) u vranë, ndërsa i treti (Nixon) u shtrëngua që të japë dorëheqjen. Përsa i përket Obama, nuk do të dija ta thoja. Por nëqoftëse do të përfundojë i vrarë edhe ai, mund të nënkuptojë se nuk ishte mason… Megjithatë, P2 ekziston qysh kur Roma është bërë kryeqyteti i Italisë dhe ishte lozha në të cilën regjistroheshin masonët që mbulonin poste të larta shtetërore. Kjo shpjegon edhe faktin pse nuk ekzistonte detyrimi për të frekuentuar Tempullin të shtunën në darkë dhe pse mund të regjistroheshe edhe në veshin e “Vëllait të Madh”. Shtetari i parë i P2 qe Giuseppe Zanardelli, shumë herë ministër dhe në vitin 1901 Kryeministër. Në kohëra më të vonshme, kur amerikanët panë se komunistët po afroheshin shumë në zonën e pushtetit e bënë P2 një shoqatë hiperatlantiste. Le të themi të vërtetën, e imagjinoni se çfarë mund t’u interesonte disa bankierëve të caktuar apo disa krerëve të Shtabit të Përgjithshëm të Licio Gelli… Aderimi në P2 ka qenë për shumë njerëz vetëm një mënyrë për të pasur raporte të mira me Shtetet e Bashkuara, të cilët ngarkuan pikërisht Gelli, të cilin unë e njoh mirë, që ta organizonte gjënë”.

Me çfarë qëllimi?

“Me qëllimin e të qenit gjithmonë të informuar lidhur me atë që ndodhte në Itali, për ta vonuar sa më shumë të ishte e mundur ardhja në pushtet e komunistëve dhe për të pasur në dispozicion një baluard të fundit të demokracisë atëhere kur situata realisht të kish percipituar”.

Ndërkohë, piduistët bënin afera…

“Po, sigurisht, siç ndodh në të gjitha shoqatat. Por njerëzit nuk e dinë ose nuk e kujtojnë sa pas të gjithë tam-tamit që është bërë Kasacioni ka vendosur se anëtarësimi në P2 nuk përbën krim. Të qenit i regjistruar në P2 apo në një klub ku luhen boçe ishte, si të thuash, e njëjta gjë!”.

Për 30-vjetorin e sekuestrimit Moro është rikthyer të flitet për P2, në të cilën, veç të tjerëve, qenë regjistruar të gjithë, ama të gjithë, krerët e shërbimeve sekrete të atëhershme, pse jo dhe kreu i Skuadrës së Lvizshme, përgjegjës i postblloqeve në Romë dhe komandanti i Bërthamës Hetimore të Karabinierëve. Ka që beson se kjo është më shumë se e mjaftueshme për të shpjeguar lirimin e munguar të pengut.

“Përralla! Pastaj, shiko, me rregull drejtorët e shërbimeve sekrete janë emëruar të gjithë me marrëveshjen e Partisë Komuniste dhe imagjinoni nëse Shërbimi i Vigjilencës i Partisë Komuniste italiane nuk e dinte se qenë piduistë…”.

Shërbimi i vigjilencës i Partisë Komuniste italiane?

“Po, ishte një prej shërbimeve të informacionit më kapilar brenda administratës shtetërore: shumë zot dhe shu-më-të-in-for-muar! Mendo se zbulova vetëm disa vite pasi kisha qenë ministër i Brendshëm se kishin kontakte konstante me shërbimin sekret ushtarak dhe me atë civil. Dhe ministri nuk dinte absolutisht asgjë! E tregoj këtë për të thënë se PKI-ja e P2 dhe kush qenë anëtarët e saj dinin gjithçka, por nuk e kam supozuar asnjëherë se kjo përfaqësonte një kërcënim në kuptimin e vërtetë të fjalës”.

Praktikisht P2 është shkrirë?

“Po, praktikisht u shkri dhe Giovanni Spadolini, që këtë e bëri një gur themeli të politikës së tij, nëpërmjet Mjeshtrit të Madh Armandino Corona i spastroi piduistët nga masoneria me skrupull të paparë. Një zell që e vuri në kontrast me Lozhën e Madhe të Londrës, nga momenti që një mason nuk mundet ose më mirë nuk mundej të denonconte dhe të bënte të gjykohej nga drejtësia e thjeshtë një vëlla mason”.

Një shënim i thjeshtë në krah, nxjerrë nga një faqe e zverdhur e shënimeve të një kronisti të tjetër. Është përmbledhja e ardhjes në Romë e ambasadorit të ri amerikan Graham Martin, njeri i lidhur me CIA-n. Jemi në fundin e viteve ’60, është një mëngjes i vakët dhe në këmbët e shkallares të avionit të sapoardhur nga Uashingtoni qëndrojnë dy makina. E para, më afër, është ajo e funksionarëve të amasadës të ardhur për të pritur shefin e ri. Për të dytën, të ndaluar disa metra më tej, nuk dihet asgjë. Vetëm ajo që shikohet: është një Mercedes i errët. Martin zbret nga avioni, përshëndet me ngut njerëzit e ambasadës dhe drejtohet drejt Mercedesit. Prej andej del një njeri shtatshkurtër të cilin ambasadori e përqafon në mënyrë vëllazërore dhe me të cilin rehatohet në sediljen e pasme. Mercedesi niset menjëherë, ai njeri ishte Licio Gelli.

(Marrë nga libri “Fotti il Potere – manuale sul potere politico”, i shkruar nga Andrea Cangini me Francesco Cossiga)

The Best of Cossiga

– “Politikanë jokoherentë? Sigurisht, edhe?”

– “Fuqitë e mëdha vrasin dhe torturojnë”

– “Të deformosh faktet nuk është si të montosh me art një skandal”

“Moro po që dinte t’i përdorte shërbimet sekrete…”

“Qysh kur i telefonova Gellit, pushuan së më sulmuari”

“Politika është art, kultura dhe arsyeja nuk vlejnë”

“Uniteti kombëtar është në rrezik”

“Amerika e ka kushtëzuar gjithmonë politikën tonë”

“Masakra e Bolonjës qe vepër e palestinezëve”

“Nganjëherë përhapja e terrorit mund të jetë e dobishme”

“Sot luftërat kryhen me fondet sovrane”

“Midis shtetit dhe Kishës ekziston një konflikt i pashërueshëm”

“Qe i mjaftueshëm ndonjë trup lundrues përgjatë Senës”

“Politika ushqehet me ankth”

“Terrorizëm është gjithmonë ai i të tjerëve”

“Në politikë o je mik, o je armik”

“Politikanët binden në mënyrë të thellë për atë që u vjen për mbarë”

“Kush jemi ne për të menduar se jemi më të mirë se Kaini?”

“Jo të gjithë e kanë të drejtën për të vërtetën”

“Kombet e Bashkuara janë një bllof, identiteti është kombëtar”

“Fatkeqësisht për ne, shtetet kanë peshë akoma”

“E paguam shtrenjtë euron për faj të vanitetit të Ciampi dhe Prodi”

“Për D’Alema kam garantuar unë”

“Përveç FBI-së, qe bota ekonomike ajo që ngriti në këmbë “Duart e Pastra””

“Një Papë i bërë armik dëmton shumë”

“Politikani i zoti manipulon dhe falsifikon”

“Një lider i vërtetë duhet ta ketë frekuentuar të Keqen”

“Berlinguer konkordoi gjithçka me Bashkimin Sovjetik”

“Shteti italian nuk do t’i fusë asnjëherë hundët në financën vatikanase ”

“Peshkopët e dashurojnë pushtetin, Zoti ynë i ardhshëm do të quhet Allah”

“…Është për këtë që Berlusconi do të përfundojë keq”

“Politika ka nevojë për heshtje dhe zona hijeje”

“Ekzistojnë tradhti të detyrueshme dhe deri morale”

Përgatiti ARMIN TIRANA

KUVENDI  I  FRETENVE  SHKODER

SHQIPTARËT E VERTETË
JANË EDUKUE PREJ
KUVENDIT FRETENVE
TË SHKODRES !

NË VITIN 1902 ATA MËSUEN
ALFABETIN E

GJUHËS SHQIPE
PREJ
AT GJERGJ FISHTËS O.F.M.

     SHQYPNIS

      T’ falem , Shqypni, ti i shpirtit t’em dishiri!

I lum njimend jam un n’ gji t’ and tue rrnue,

Tue gzue t’ pamt t’ and, tue t’ hjekë atë ajr t’ kullue,

Si Leka i Madhi e Skanderbegu i biri.

Kjé i Lumi vetë, qi mue m’ dergoi ksi hiri

Per nen qiellë t’ande t’ kthielltë un me u perftue,

Malet e hjedhta e t’ blerta me shikjue,

Ku Shqypja e Burrit s’ dron se i qaset niri.

   Ktu trima léjn gjithmonë, pse ti jé Nana

E armvet n’ zâ, qi shndrisin duerët e t’ lumit,

Kah des per ty i rrebtë e trim si Zana.

Eden n’ Balkan ti jé; ti prej t’ Amshu’mit

N’ Balkan jé shkrue Mbretneshë mbi fiset t’ tana:

Hyp fronin, pra, e sundo, Shqypni, m’ t’ liru’mit.

                                 AT GJERGJ FISHTA O.F.M.

Koment prej At Viktor VOLAJ O.F.M.

1. ti i shpirtit t’em dishiri!: Dishir me të vertetë i shpirtit të Poetit, i cilli i kushton jeten deri në ditë të vdekjes idealit kombtar. Vështirë se mund të na permendë historija e leteraturës botnore ndonji emen

qi t’ia ketë kushtue krejt veprimin  e vet letrar perlimit t’idesë kombtare si Fishta. Frymzue prej këtij ideali, Zana e tij këndon trimninë, besen, burrninë e nderen shqyptare me Lahutë; frushkulloi me fishkull djegëse veset e kombit e të Shtetit parasit me satirë; zgjoi, trandi, ngjalli me lirikë e melodrame atdhetare ndiesinë kombtare. – Tue hjekë…, tue thithë ajrin….

2.Leka i Madhi: Leka i Madh (356-323 para Krishtit). Mbret i Maqedonisë, i biri i Filipit Maqedonas, i cili shtroi Gadishullin e Ballkanit, Azinë e Vogel, Afriken Veriore e u shty ngadhnjyes deri në Hindi. Maqedonasit kjenë nji vllazni me Ilirë e Epirotas. Dihet me siguri se ata flitshin nji gjuhë krejt ndryshej prej greqishtes. Skanderbegu i biri, perdorë për trashigimtar gjaku e trimnije.

2. dergoi ksi hiri, nji dhanti këso dore, nji nderë kaq të madhe, – me u perftue: me u xanë, me lindë.

Malet e hjedhta e t’blerta: qi ngrihen madhnueshem, e të veshuna me landë e blerime.

– Ku Shqypja e Burrit: Shqypja, – personifikimi i Lirisë – e Burrit, e Pirros, mbretit t’Epiriotvet, nji fisi me Ilirët, ndej e lirë, megjthse e strukun nder male, edhe gjatë shekujve të robnisë; qaset – afrohet, nuk ka frigë se i qaset njeri (niri).

3. qi shndrisin duerët e t’lumit; qi flakrojnë në dorë të luftarit shqyptar të lumnueshem. – i rrebtë, pa iu tutë syni përballë anmikut, i vendosun, trim me zemer të fortë.

Eden n’Ballkan: antonomazi, Parriz toke, vendi ma i bukri ne Ballkan. – Hyp fronin, hyp në fron!

          – m’t’ liru’mit: – mbi bijt tu të liruem prej robnijet

                                                                    AT VIKTOR VOLAJ O.F.M. (1941 – Lirikat)

Shenim F.RADOVANI: Të gjitha materialet e botueme nga unë, janë të paprekuna!

            Gjithnjë kam ruejtë vlerat e origjinalit t’ Autorve.

Melbourne,  6 Qershor 2026.

LAVDI ATDHETARIT TË MADH  AT  GJERGJ  FISHTA O,F.M.!

Vazhdojmë më tutje. Stalini shkarkon papritmas  si ministër të Punëve të Jashtëme të B. Sovjetik Maksim Litvinovin (me origjinë hebré), i cili e mbulonte atë post që nga viti 1930, dhe më 3 maj 1939 vendos në vëndin e tij Vjaçesllav Molotovin i cili më 23 gusht 1939 nënëshkruan së bashku me Joachim von Ribbentropin, (për palën gjermane), paktin e mos-sulmimit si edhe të zonave të ndikimit. Edhe me këtë rast shtrohet pyetja aspak retorike: Si e pritën aleatja e Gjermanisë naziste Italia, e nga ana tjetër edhe Anglia, kundërshtarja e saj, këtë marrëveshje? Mussolini e quajti  thik’e ngulur mbas shpinës së tij nga ana e Hitlerit kurse Chamberlaini e quajti nga ana e B.Sovjetik bërë Anglisë.

Gjatë Luftës së II-të botërore kush vriste qoft’edhe një ushtar gjerman konsiderohej atdhetar edhe hero nga ana e anglo – amerikanëve si edhe sovjetikëve. Pra, partizanët e Ushtrisë N.Ҫl. Shqiptare konsideroheshin heronj e si rrjedhojë, edhe komandantëte asaj lufte po ashtu, nga ALEATËT. Me të mbaruar lufta, aspak për altruizëm por së rishmi për ineresa thjeshtë të njëanëshme, po ata anglo – amerikanë filluan dhe mbështesnin forcat kundra-komuniste në Shqipëri. Pra ish aleatët u bënë objekt goditjeje të ndërsjellë.

Normalisht e krejtë logjikisht shtrohet pyetja përgjithësuese lidhur me faktet krahasuese të sjellë si shëmbuj:

A duhet konsideruar e vërtetë absolute gjykimi që jepnin Rusia apo Austro – Hungaria lidhur me vendimet e Konferencës së Ambasadorëve të Londrës?

Cila e drejta historike, gjykimi i Mussolinit ndaj Hitlerit, Chamberlainit ndaj Stalinit apo si duhen gjykuar pozicionimet ndërsjelltas të shkëmbyera?

Cili nga pozicionimet e aleatëve ndaj  drejtuesve të L. N. Ҫl. I drejtë: ai i para 29 Nëntorit1944 apo ai përgjatë vitit 1945 e në vazhdim? Si i u kundërvunë në gjykim njeritjetrit ish aleatët duke filluar që nga viti 1945 e në vazhdim.

PËRGJATË KËSAJ HULLIJE, DUKE E PËRQËNDRUAR MË SË FUNDI PIKËSYNIMIN TONË, NDALEMI TEK VARGU I PYETJEVE QË DUAN PËRGJIGJE TË DREJTPPESHUARA  DHE SHKENCORE E ME TO E MBYLLIM EDHE ANALIZËN TONË RRETH KOLABORACIONIZMIT SI EDHE KOLABORACIONISTËVE:

A  ësht’ e drejtë që nisur nga konsiderata të nxjerra mbështetur mbi fakte krejtë të njëanëshme, (kundruar përgjatë diktaturës komuniste), ose në vazhdim në përputhje me ideologjin’e saj nga historianë që nuk kanë se si t’i mohojnë ato që kanë shkruar përgjatë dhjetravjeçarësh, të vazhdohet e të jepen gjykime po prej tyre rreth historisë edhe sot?

Pa hyr’edhe gjykuar as anën karakteriale e as morale të historianëve që pëtgjatë 47 viteve e shkruan historinë ashtu si u a diktoi partia, ndonëse ata kishin aksés në FONDET E NDALUARATË ARKIVAVE, e pra i dinin të vërtetat historike, shtrohet pyetja:

A ësht’e drejtë të vazhdohet, edhe sot e kësaj dite në tekstet shkollore, të pasqyrohet historia e vëndit tonë mbi po ata binarë nga të njajtët autorë?

Si ka mundësi që lidhur me cakun gjuhësor KOLABORACIONIZËM si edhe TRADHËTI e gjithashtu cilësorin KOLABORACIONIST edhe TRADHËTAR merret pozicion zyrtar duke sjellë si shëmbull pohimin se të dy këta veprime e gjithë bota i ka dënuar? Sapo fillon e trazohet politika me historinë dalim tek thënia madhore por djallëzore e Andey Vyshnsky-t i cili, duke i u referuar një maksime të Mark Twain-it e citonte dëndur dhe me mburrje si sukses të politikës sovjetike:

“ …  Më së pari duhen mbledhur faktet e këta  pastaj i paraqesim  dhe i shfytyrojmë si të duam!”  Dhe e ndjej kënaqësinë t’ia bëj të ditur lexuesit i cili nuk e ka këtë inormacion, se Vyshinsky ka qenë Prokuror i Përgjithshëm i Bashkimit Sovjetik në vitet e krimeve të mëdha staliniane 1936 – 1938, e në vazhdim pastaj edhe ministër i Punëve të Jashtëme të B.S. Bazuar në pohimin e tij lidhur me shfytyrim faktesh dhe realiteti, shikojmë a gjëndet paralelizëm mes mësimeve të tij zbatuar në kushtet e Shqipërisë.

E pranojmë për një çast se përzgjedhja e të gjithë plejadës së atdhetarëve që e vunë në lojë të shkuarën e tyre thellësisht atdhetare si edhe personalitetin e tyre duke menduar se kolaboracionizmi i tyre u shërbente interesave kombëtare, ishte në dëmin ë vëndit e kësisoji që nga Mustafa Kruja e Hasan Dosti, Ernest Koliqi e Tahir Kolgjini me shokë, që u dënuan me vdekje në mungesë, duke vazhduar më Patër Anton Harapin e Lef Nosin , si edhe Kol Tromarën, Bahri Omarin, Terenc Toçin, Fejzi Alizotin, Maliq Bushatin, gjeneral Aqif Përmetin, Beqir Valterin, Shyqyri Borshin, Ismail Golemin, Daut Ҫarçanin  e Javer Hurshitin me shokë që u dënuan dhe u ekzekutuan, e paguan përzgjedhjen e gabuar me kokat e tyre! E theksoj këtë moment sepse jo vetëm atëherë, në vitet e para të marrjes së pushtetit, por edhe sot e kësaj dite historianët e periudhës diktaturës komuniste, vazhdojnë  dhe i quajnë kolaboracionistë me kuptimin e keq të fjalës. Këtu marrim shkas t’u a sjellim parasysh lexuesve të këtyre radhëve dy replika të ndërsjella pëtgjatë Gjyqit Special të prillit 1945 që mund të qëmtohen edhe sot në protokollin e atij gjyqi. Prokurori Bedri Spahiu: “Të pandehur, veprimtaria juaj e këtyre viteve ka përbërë tradhëtí ndaj fateve të popullit dhe atdheut duke e njollosur emrin tuaj me atë të tradhëtarit”.I pandehuri Kol Tromara i replikon flakë për flakë: “Se kush është tradhëtar këtë do t’a mësojë populli heret a vonë”. Në fakt kryetari i atij trupi gjykues, Koçi Xoxeja, u dënua me vdekje dhe u pushkatua si tradhëtar, e gjithashtu si tradhëtar u dënua edhe prokurori Bedri Spahiu që si i tillë u kalb burgjeve). Krejt e natyrëshme pyetja: Kush u a vuri cilësorin tradhëtarë këtyre dy personaliteteve të drejtësisë komuniste shqiptare? Përgjigja ësht’ e qartë si drita e diellit, vetë Enver Hoxha, po ai që i pati ngjitur  në ata poste të larta prej të cilave dënuan me pushkatim e me qindra e mijëra vite burgim, të mbledhura bashkë, pikërisht ajkën e atdhetarís edhe të imtelektualizmit shqiptar!

Mirëpo ekzistonte edhe një palë tjetër e cila, me që konsiderohej fatlume përzgjedhja e aleancës kundra fuqive fashiste, ata u bënë kok’e këmbë me idetë antifashiste. Është një varg i pambarim i tyre, duke filluar që nga ideologët e atij pozicionimi. Zaj Fundua me gjithë Zef Malën e Sejfulla Malëshovën, të ndjekur përgjatë ideologjisë tyre komuniste nga ata që dolën maleve për t’a lufuar fashizmin si Koço Tashkua me shokët e tjerë Islam Radovickën, Riza Danin, Shefqet Bejën, Sheh Karbunarën, profesor Gjergj Kokoshin, dr.Enver Sazanin, Kolë Kuqalin e Irfan Majunin me shokë. Po këta si u quajtën nga Enver Hoxha dhe P.K.Sh.? I gjithë vargu i tyre i pambarim në vijim u quajt edhe ai TRADHËTARË TË PARTISË DHE TË POPULLIT!

Nuk Ka si të harrohet çasti kur në sallën e gjyqit, i akuzuar si komplotist zv/Kryetari  i F.D.SH. si edhe deputeti i Durrësit Shefqet Beja, e shqeu këmishën dhe tregoi para trupit gjykues si edhe të pranishmëve në  sallë, djegjet me hekur të skuqur në zjarr që i ishin bërë në kraharorin e tij nga hetuesit që të pranonte se kishin krijuar grupazh antiparti !(???)  (I kujtojmë lexuesit se Kryetar i F.D.Sh. ishte vetë Enver Hoxha).

Pra në vazhdim, qëndrimi ndaj atyre që e orientuan popullin me mish e me shpirt në kampin kundërshtar të foqive fashiste, dhe që në masën më të madhe u pushkatuan ose u kalbën burgjeve si tradhëtarë si edhe kolaboracionistët e ashtuquajtur të mirëfilltë, a nuk përbën ky një qëndrim tamam jo vetëm gjakatar por edhe paradoksal të Enver Hoxhës dhe partisë tij, të nënështruar totalisht interesave të tij personale? U quajtën tradhëtarë kolaboracionistët e gjithashtu tradhëtarë edhe antifashistët, mbështetësit e L.N.Ҫl. ( Rikujtojmë replikat e ndërsjella të Bedri Spahiut në rolin e prokurorit si edhe të Kol Tromarës në atë të të pandehurit). Pra, me logjikën më të thjeshtë matematike, në mes dy palëve me pozicionime dialimetralisht të kundërta, jo vetëm që u dashka vënë shënja e barazimit, por ky drejtim politik djallëzor i E. Hoxhës mbahet akoma i gjallë dhe në forma disi të maskuara vazhdon e mbështetet nga historianët e atëhershëm akoma aktivë, si edhe nga dishepujt e tyre që ndjekin endé postulatin e Vyshinskyt!

Pa u zgjatur më, por ama edhe pa dashur të mos përfill  zërin e historisë të viteve të diktaturës komuniste në Shqipëri që na tregon se si mbas qindra tradhëtarëve, duke filluar që me themelimin e P.K.SH., në vazhdim me deputetët dhe grupin e tyre imagjinar, duke vazhduar me gjeneralët e ushtrisë, drejtuesit tradhëtarë të ekonomisë e së fundi edhe Kryeministrin e 27 viteve me radhë si edhe disa zv/kryeministra e gjithashtu edhe ministra të Punëve të Brëndëshme, duhet pranuar se Enver Hoxha e drejtoi vëndin nëpër një rrugëtë drejt’e parimore shumë atdhetare për dyzet vite me radhë veç i rrethuar prej tradhëtarësh të atdheut!  Kjo logjika që duan t’u trashëgojnë brezave historianët e diktatorit, ata që përgjatë dyzet vitesh dridheshin e veç sipas mësimeve të partisë edhe të diktatorit mendonin si edhe vepronin duke i shkruar veprat si edhe disertacionet e tyre. Kurse sot e kësaj dite, të trimëruar se shtetarë jo më vëndi diktatorial, por të lirë të thon’e të shkruajnë sa e si të duan sepse nuk i pret më arrestimi e tortura, siç bënte pusht-shteti i tyre, vazhdojn’ e duan t’a mbajnë të shtrembëruar historinë si dikur … sepse veprat e tyre shkencore, shkruar e publikuar përgjatë diktaturës komuniste, nuk i lenë të flasin ndryshe! E në vazhdim, pikërisht nisur nga pyetje te shtruara që presin jo vetëm përgjigje por kërkojn’ edhe masa të themelta  e të pa vonesë,, e gjithashtu komkretisht sa duhet të mbështetemi tek gjykimet e botës, u sollën shëmbujt e gjallë dhe ulëritës të historisë si duhen gjykuar veprimet e Sir Edward Greyt, pakti Ribbentrop – Molotov, qëndrimet ndaj luftëtarëve të U.N.Ҫl. si edhe ndaj LUFTËTARËVE TË NJËSIVE TË ARMATOSURA KUNDRAKOMUNISTE të trajtuar përgjatë gjithë periudhës diktatoriale me përbuzje si DIVERSANTË, si  edhe e gjithë  veprmtaria  herë kolsboracioniste e në vazhdim kundërshtare e Enver Hoxhës ndaj miq-armiqvetë tij, paçin qenë ata shtete edhe sisteme ose edhe persona të veçantë, e kam të madhe shpresën që studjuesit e ardhshëm, por ama edhe të prirur ndershmërisht ndaj zbulimit të të vërtetave historike mbështetur në materialet arkivore, nuk do t’a kenë të pamundur vënien në vënd të shtrembërimeve historike bërë me qëllime të caktuara keqdashëse qoftë përgjatë viteve të diktarurës komuniste si edhe në vazhdim. Nga ana tjetër jam i mbushur me shpresë se po kjo kategori studjuesish do të dijnë t’i analizojnë tingujt e të dyja këmbanave, pra edhe të fituesve të Luftës II-Botërore (Sh.B.A.-të si edhe Anglia qenë aleatë interesash të çastit me B.S. dhe me të mbaruar lufta u bënë së rishmi armiq për vdekje, siç kishin qëmë edhe para lufte),e gjithashtu edhe t’i interpretojnë siç duhet dokumentat arkivore! Vetëm një analiz’e kësaj natyre, e bërë me vullnetin e mir’ e të ndershëm  të shkencëtarëve të pa anshëm, do t’i vendosë pikat mbi “J”lidhur me Kolaboracionizmin në të mirë të Atdheut, në kushte te pushtimit të huaj, si edhe atij plotësues egosh personale dhe në dëmin e Atdheut, në kushtet e Shqipërisë së çliruar, FAKTUAR KËTO ME GJËNDJEN EKONOMIKE TË VËNDIT MBAS SHKËRMOQJES SË DIKTATURËS KOMUNISTE!

FUND

Në këtë pikë të trajtimit problemit mendoj se i erdhi çasti edhe një pohimi madhor të mendimtarit të madh dhe njërit prej personaliteteve nga më të shquarit e Kombit Shqiptar, i cili gjithashtu nga propaganda e kuqe qé cilësuar tradhëtar dhe kriminel, Baba Rexheb-it, i cili thoshte edhe përsëriste: “  …Krimet e përbindëshme të dhjetvjeçarëve të parë, lufta e paprincip ndaj besimeve fetare si edhe ngritja në kulte bindjes së verbër ndaj udhëheqjes personale të diktatorit, janë tre faktorët shkatërrues të moralit të kombit tonë. Po humbi ndjenja e moralit u hapet ruga gjithë të këqijave të kësaj bote!”

Përgjatë vazhdës së fakteve të paraqitura deri më tashti, mendojmë t’i hedhimm dritë njërës prej figurave nga më kundërthënëset e viteve 40-të të shekullit të kaluar. Personalisht Enver Hoxha si dhe P.K.Sh. e akuzonin si kolaboracionist e tradhëtar të Atdheut të Nderuarin Patër Anton Harapi. Ndën peshën e këtyre akuzave ai u torturua çnjerëzisht dhe im vëlla Genci, (dëshmitar i gjallë i asaj kohe në burgun e Tiranës), pohon se me torturën e shkarkesave elektrike i a kishin çpuar njerin nga timpanët e veshëve Patër Anton Harapit duke i a humbur thuajse tërësisht dëgjimin në tortur’e sipër!E në fund Patër Anton Harapin e dënuan me vdekje edhe e pushkatuan!

Për t’u ardhur në ndihmë lexuesve të këtyre radhëve në vazhdim, që në bazë faktesh e vetëm faktesh fatkeqësisht të fshehur nga historianët e periudhës diktaturës, duke e patur ata mundësinë t’i qëmtojnë edhe t’i lexojnë vetë në dokumenta arkivi të dhënat  që sot po u përcjellim, u hapet një dritare e gjerë të gjykojnë me mëndjet e tyre dhe të krijojnë bindje të themelta rreth shtrembërimeve që i janë bërë historisë sonë kombëtare e që vazhdojnë t’u trashëgohen brezave të rinj nëpërmjet të historisë sot e kësaj dite.

Po i radhisim një varg faktesh

a-Patër Anton Harapit i propozohet të pranojë të jetë kandidat për t’u zgjedhur anëtar i Këshillit të Lartë të Regjencës. Patër Antoni nuk pranon duke e kushtëzuar mospranimin me qënien e Tij klerik.

b-I drejtohet atëbotë kërkesë, nga ana e Parlamentit Shqiptar nëpërmjet Shtetit të Vatikanit, Papës atëhershëm Piusit të XII-të, (Papa Gjiovanni Pacelli). Ai e miratoi kërkesën duke lejuar që Patër Anton Harapi t’a zinte postin shtetëror.

c-I bëhet e ditur Patër Anton Harapit leja e dhënë  nga udhëheqësi i Vatikanit dhe Ai, (Patër Antoni – shënim M.K.) parashtron kushtin e Tij: “Edhe  bâ me pranue un me kênë njêni misash të Këshillit Naltë të Regjencës, duhet t’a dini se un nuk pranoj me miratue asnji vêndim Gjykate të Naltë lidhun me vêndime dënimi me vdekje. Pra t’a dini se un nuk e vêndoj nênshkrimin t’êm ndër aso rasa!”

d-Patër Anton Harapi , mbas pranimit të postit të lartë, nuk ka marrë asnjë rrogë që i takonte për të gjithë periudhën e qënies së Tij anëtar i atij Këshilli, dhe nga ana tjetër vazhdoi të banojë në qelën e tij tek kisha ku banonte edhe përparandej!

Vazhdojmë tashti me disa pjesë nxjerrë nga fjala e mbajtur nga Patër Anton Harapi para Parlamentit Shqiptar dhe Qeverisë Shqiptare me 13 Janar 1944.[1]

Parimisht Patër Antoni shtron pyetjen: “  … A me anarkista për të bâ gjak , ase me hjekun dorë prej çashtjes kombtare. Dhe mbasi shpirti nuk m’a tha të bâj as njênën,  as tjetrën, qeshë i shtrënguem të zgjedhi njênën dysh: a të bâj nji marrí tue e pranue këtë zyrë, ase të tregoj nji dobësí tue u largue. Vendova mâ mirë të bâj nji marrí: ase – sikurse thonë ata shqiptarë që duan gjoja të ruhen të pastër – desha të koprometohem. Ja arsyeja  për të cilën pranova të marr pjesë n’auktoritetin shqiptar: pse nuk mujta t’a shoh Shqipnin n’anarki!  Ose në vazhdim Patër Antonin veç kush nuk do t’a ndigjojë  e doemos  edhe nuk do t’a kuptojë sepse pohimi i tij nuk lé mëdyshje kur thotë: “ … Pse , vall, komunistat veshen e ngjeshen me zellin atdhetar, kurse atyne mbi të gjitha u intereson doktrina dhe jo atdheu? Masat terroristike, mandej, vllavrasja, lidhnija e ngushtë deri në dependancë të plotë prej dorës së huej, dhe përdorimi i çdo mjeti për qëllim personal, nuk i lânë vênd dyshimit. More me kobure në gjoks nuk bâhet kush as vllá, as shoq por ja skllav, ja mizuer apo hipokrit. Gjithmonë tue rrenue, nuk ndërtohet” Dhe Patër Antoni e  mbylli fjalimin e Tij me pohimin madhor: “Sod që jemi më kufí të përmbysemi me t’egër e me të butë, në këtë përmbytje të fundit, për ne nuk do të ketë germanofila, anglofila, italofila; s’ka njerëz të djeshëm e të nesërm, sot do të jemi shqiptarë e vetëm shqiptarë, të zot të çveshemi e të harrojmë gjithshkafen, vetëm e vetëm për të shpëtue komb, shtet e popull. Urrah të bashkohemi, se mbaruem: Të prâjnë fjalët e arsyetimet. T’a  bâjmë monumentin kombëtar: bashkimin e shqiptarve!

DISA KONSIDERATA RRETH FAKTEVE TË TRAJTUARA – Nga që thelbi i trajtimit është caku gjuhësor KOLABORACION si edhe cilësori KOLABORACIONIST; të përdorur mbas Luftës së II-të Botërore me nënkuptim gjithmonë fyes dhe asgjësues personaliteti ndaj personit q’e ushtroi bashkëpunimin, duhet të vendosim një emërues të përbashkët që vetë veprimet si edhe personazhet të mund të gjykohen nga konsiderata të bashkë dhe drejtëpeshuara. Me që jemi në fushën e historisë, pa hyrë fare konsiderata të mirëfillta ligjesh fizike karakteri relativistik të Einsteinit e as në ato hapësinore të Minkowskit, por duke nxjerrë mësimet e duhura nga ato ligje nuk kemi se si mos t’a marrim FILLIMISHT  parasysh konsideratën e parë dhe themelore së cilës nuk i shmangen dot as shkenca historike sipas së cilës:

LIDHUR ME ҪDO  NGJARJE, KOORDINATAT HAPSINORE EDHE ATO KOHORE, JANË TË LIDHURA MES TYRE NË VARTËSI TË ҪVENDOSJES SË VROJTUESIT.

Prandaj si pasojë, për të qenë né sa më objektivë në gjykimin e ngjarjeve, duhet të cvendosemi në kohë dhe t’i shikojmë e doemos edhe t’i gjykojmë zhvillimet historike nga shkalla e njohjes e atëherëshme kur zhvilloheshin ngjarjet që marrim në kundrim. Kjo nënkupòton të shmanget pikërisht faktori OPORTUNIZËM POLITIK, ( i trajtuar përparandej tek u trajtuan “përkufizimet”) Kjo e para si edhe më e rëndësishmja. Kusht i dytë i pakontestueshëm është nevoja e të gjykuarit të fakteve mbasi të jenë mbledhur sa më shumë dokumenta kohore si edhe dëshmí rreth ngjarjeve që merren në kundrim.pikërisht nisur nga këto parakushte, mbështetur në të gjitha faktet si edhe dokumentet e parashtruar deri më tashti, ku ne u munduam të sjellim fakte që përgjatë periudhës diktaturës ose kanë qenë fshehur krejtësisht ose shpërfytyruar dukshëm sipas orientimeve ideologjike komuniste, do të mundohemi të nxjerrim përfundime sa më të drejtpeshuara që të vërtetat historike të thuhen e pòastaj t’u trashëgohen brezave pasues ashtu si kanë qenë.

Të gjitha faktet e paraqitura deri më tashti, për vetë mundësinë praktike me morín’ e mundësive që arkivat e hapura paraqesin sot duke mos i a penguar qëmtimin e dokumentave asnjë studjuesi, janë thjeshtë orientuese në kuadrin e kësaj analize. Kjo ësht’ e qartë. Nga ana tjetër duhet patur parasysh se pilësynimi është t’i bëhet e qartë publikut të gjerë se si kolaboracioni i kryer dhe ushtruar nga atdhetarët, intelektualë paçin qenë ose jo, të emërtuar Nacionalistë Shqiptarë, me Italinë Fashiste ose Gjermaninë Naziste, në kushtet e pranísë së këmbës ushtarit të huaj në tokën tonë, KA QENË KOLABORACION PËRGJITHËSISHT NË TË MIRË TË SHQIPËRISË. Kurse kolaboracioni komunist fillimisht me Jugosllavinë, në vazhdim me Bashkimin Sovjetik e së fundi me Kinën, pa qenë Shqipëria e shkelur nga këmba e ushtarit të huaj, kanë qenë kolaboracione me NËNËSHTRIM TOTAL  INTERESASH  SHQIPTARE NDAJ TË HUAJVE  dhe fatkeqësisht  me përfitim  interesash egoistike thjeshtë PERSONALE të Enver Hoxhës!  Kjo e përgjithëshmja. Vazhdojmë më tutje.

Një tregues tejet kuptimplotë objektiv për lexuesin e këtyre radhëve mendoj  se e përbën paraqitja krahasuese e dy fakteve kohore me të dhëna statistikore:

Qeveritë Shqiptare mbas 7 prillit 1939 deri ditën e vendosjes së diktaturës komuniste, kanë qenë shtatë pra, me një  kohëzgjatje mesatare në pushtetprej më pak se një vit. Kurse Enver Hoxha qëndroi Kryetar i Këshillit të Ministrave përgjatë dhjetë viteve në vazhdim, (23 tetor 1944 deri më 19 korrik 1954, duke patur edhe postin e Sekretarit të Parë  të K.Q. të P.P.Sh.-së), e pastaj edhe për tridhjetë vite të tjera ka vazhduar si Sekretar i Parë i K.Q. të P.P.Sh.-së, pra udhëheqës absolut i vëndit. Natyrshëm vjen në mëndje përfundimi logjik se sado  vëtëqendërzues të kenë qenë shtatë kryeministrat e periudhës pushtimit dhe sado etje për pushtet të kenë patur ata, vetë kohëzgjatja e tyre në krye të shtetit nuk u a lejonte zbatimin e planeve sado egoistike të kenë qenë ata.

Kurse për Enver Hoxhën, i cili qëndroi  në krye të shtetit për pothuajse plot 40 vite, asnjë studjues, sado mirëdashës të dojë të jetë ndaj tij, nuk mundet t’a mjegullojë atë etje të tijën të pashembulltë për pushtet! Të ishte me kaq, do të kishte qenë mirë. Mirëpo rgoizmi i tij i skajshëm nuk kishte se si t’ia hapte rrugën atij mos të ishte i mbështetur edhe nga paranoja e tij e cila e bëri që veç kundërshtarëve politikë, i mbështetur edhe nga shpirti i tij gjakësor, të zhdukte në masën mbi 50% edhe bashkëpuntorët më t’afërt si dhe mbështetësit e tij verbërisht besnikë ndaj tij! Këto qenë edhe arsyet që i a blatuan nderin të zinte vëndin e merituar në mesin e “NJËQIND’E NJË PËRBINDËSHAVE TË HISTORISË BOTËRORE” (Vepër e historianit britanik Simon Sebag Montefiore), ku 101 figurat e përzgjedhura nga historia botërore janë qëmtuar e përzgjedhur përgjatë një laku kohor 3.000 vjeçar!

Si kohëzgjatje të qëni pushtet – mbajtës absolut, Enver Hoxha ndaj tiranëve të tjerë, trajtuar nga autori në librin e lartpërmëndur, pa u larguar nga rrethi i më të njohurve nga ana e lexuesit, rradhitet si vijon:

Enver Hoxha ……………………….. 39 vite udhëheqës absolut

Josif Stalini …………………………. 29         –     “   –           –   “     –

Mao Ce Duni……………………….. 26         –     “   –           –    “    –

Adolf Hitleri ………………………… 12         –     “    –           –    “    –

Benito Mussolini ………………….. 12         –     “   –           –    “    –

Vladimir Lenini ……………………….7         –     “    –          –     “   –

Sa për t’i a sqaruar lexuesit kuadrin e të përzgjedhurve në librin e sipër përmendur, po ju kujtojmë se në listën e këtyre personazheve që autori trajton, e fillon që nga Attila i Hunëve dhe vazhdon me Adolf Hitlerin, ç’prej Lucrezia Borgia-s e tek Ivani i Tmerrshëm, nga Josif Stalini tek Saddam Husejni, nga perandori i par’i Kinës e tek Mao Ce Duni dh cilësorët me të cilët i shquan këta udhëheqës kriminalë janë: TIRANË DHE DIKTATORË, KANIBALË DHE VRASËS SERIALË, TORTURUES DHE PSIKOPATË, UDHËHEQËS USHTARAKË DHE PUSHTUES, TË PËRDALA DHE TRADHËTARË !

Pa dalë nga tema, nuk mundem të mos e ze në gojë edhe një fakt. Kur Nikita Hrushovi  në fjalën e tij drejtuar Kongresit të XXII-të të B.S, në tetorin e vitit 1961, duke theksuarse tashmë udhëheqësit e Shqipërisë Enver Hoxha me shokë duhet t’u a linin vëndet drejtuesve të rinj të partisë dhe shtetit, as e përfytyronte dot se synimet egoiste madhore të Enver Hoxhës do t’a mbanin atë në krye të Shqipërisë edhe për 19 vite të ardhëshme! E atij gjithashtu as i shkonte dot ndërmënd se si vetë do të shkarkohej në vitin 1964 si Sekretar i Përgjithshëm i P.K.(b) të B.S.!

E KALUARA HISTORIKE, KURRË NË HARRESË

Sa herë drejtues vëndesh të ndryshëm nuk e kanë përfillur të kaluarën historike, vëndet e tyre i kanë paguar shtrenjtë këto mospërfillje nga ana e udhëheqësve të tyre. Po kujtojmë disa momente kyçe nga historia e popullit tonë.

Pa shkuar më thellë në kohë, u rikthehemi  20 viteve të fundit të shekullit XIX-të. Kombi i ynë ose më saktë, popullata shqiptare, vazndonte të ishte e shpërndarë në gjithë gadishullin Ballkanik doemose inkuadruar brënda Perandorisë Osmane.

Më 1875 – 76 shpërthyen kryengritjet sllave për pavarësi. Turqia ishte gati të ndërhynte. Kurse Anglia provokoi Protokollin e Londrës. Kush përfitoi më shumë? Bullgaria, së cilës i u dhanë me përparësi toka turke (por banuar kryesisht nga popullsi shqiptare dhe jo turke), Të pakënaqur, Sërbia, Mali i Zi, si edhe Rusia që i ndihmonte këta, i ranë Turqisë dhe rrufeshëm e thyen. Ҫ’lindi nga ato rrethana? Traktati i emërtuar i Shën Stefanit (3 Mars 1878) që fituesve u dha edhe më toka turke, (të gjitha populluar nga shqiptarë)! Ҫ’i thonë kësaj ? Zemërgjërësi sllave me nëpërkëmbje totale të interesave të drejta shqiptare! I vinte ndokuj keq se nëpërkëmbeshin  kaq egër dhe padrejtësisht interesat e kombit tonë? Aspak. Po pse atëbotë  e çfuqizuan traktatin e Shën Stefanit dhe Bismarku  organizoi më 13 Qersgor1878 thirrjen e Kongresit të Berlinit? Sepse donin  të ulej pa një e pa dy ndikimi i Rusisë në Ballkan! Kjo e gjitha. Përfundimi i pakëndshëm qé se shqiptarët së rishmi u ngushtuan territorialisht duke mbetur prap pré e Turqisë së zvogëluar për vete.

Përgjatë atyre dhjetvjeçarëve, Fuqit’e Mëdha bënin sehir duarkryq shitjen e interesave shqiptare, për hir të barazpeshës  ndërkombëtare, në viset ballkanike! Për t’a ndiçuar këtë fakt, mbas shpalljes së pavarësisë Shqipërisë, Konferenca e Londrës e ambasadorëve, (21 dhjetor 1912 – 23 mars 1913)  periudha më kuptimzez’e asaj konference për shqiptarët), qé ajo që u dha  sllavëve troje të banuar vetëm nga shqiptarë! E sa për t’a nënvizuar këtë SKANDAL, t’a mësojë lexuesi se vetëm Sërbia mori 20.000 km/katror troje shqiptare, (kur e gjithë Shqipëria sot numuron 28.748 km/katror!? Edhe me Greqinë po i njëjti kuadër. Në territorin e Ҫamërisë u masakruan, u vranë, u dhunuan dhe u deportuan nga 55,000 banorë 400.000 prej tyre (shqiptarë autoktonë) vetëm e vetëm për hir të 80.000 grekëve! Ministri i Jashtëm i Anglisë, Sir Edward Grey në ato rrethana pohonte:  “ … Objektivi kryesor i konferencës, ruajtja e marrëveshjes  dhe mirëkuptimit mes Fuqive të Mëdha, u arrit …”!Ndërsa historia provoi se ajo, me gjithë nëpërkëmbjen që u bëri interesave shqiptare, nuk i a arriti fare barazpeshës që gjoja kishte si pikësynim. Ҫ’e provon këtë pohim ? Vetë shpërthimi i Luftës së I-rë botërore! Pra Konferenca e Londrës vetëm se ballafaqoi e kundërvuri projektet kolonialiste sërbo – greke ndaj projektit etnik shqiptar. Veç Austro – Hungarisë, interesa kundraruse të së cilës bënë që ajo t’i mbështeste interesat shqiptare, askush tjetër nuk i mbronte sepse interesat e fqinjëve tonë territorialë mbështeteshin nga Rusia!

Me pak fjalë, historikisht asnjë prej shteteve të mëdha nuk i ka mbrojtur interesat e të vegjëlve po të mos u përputheshin ato interesave të tyre, Kjo edhe përgjatë shekullit të shkuar. Përfundimi? Mbas Luftës II – rë Botërore Bashkimi Sovjetik as që e kishte në llogari Shqipërinë dhe marrëdhëniet me ne, deri në 28 qershorin e 1948, kalonin nëpërmjet Jugosllavisë, (deri para rezolutës Informbyrosë). Këtu edhe filli i lëmshit të asaj nyje gordiane ku, krahas aleancave ndërthuren edhe kolaboracionet. Ndonëse Sërbia na i mori 20.000 km/katror, Enver Hoxha, i nisur thjeshtë nga egoizmi i tij i skajshëm, jo që ai fakt nuk i a lëkundi drejtimin shtegut të tij kolaboracionist me Jugosllavinë por, mbasi i a dhuroi asaj Kosovën, në vazhdim,( i a rikujtoj lexuesit), më 15 Dhjetor të vitit 1947 në mbledhjen e Byrosë Politike të K.Q.P.K.Sh., në pranín’ e të dërguarit të Mareshallit Tito, Sava Zllatiçit, Enver Hoxha deklaroi, (proçes – verbali i asaj mbledhjeje ruhet në Arkivin e Shtetit-shënim i M.K.)

“… Tani që e likujduam këtë pengesë,(Nako Spirun – shënim M.K.)duhet t’a fitojmë kohën e humbur e të bëjmë sa më shpejtë bashkimin DE FaCTO të Shqipërisë me Jugosllavinë në të gjitha fushat, (parti, ekonomi, ushtri, et.) se Shqipëria nuk mund të qëndrojë si shtet i pavarur dhe aq më pak të ndërtojë Socializmin , PA U BASHKUAR ME JUGOSLLAVINË….”!

Në vazhdim tashti, ndjekim fillin e lëmshit nyjes gordiane  duke analizuar gjithë faktet e sjella përparandej fakt mbas fakti lidhur me pikësynimet q’e udhëhoqën Enver Hoxhën në vazhdim lidhur me marrëdhëniet që krijoi me B. Sovjetik, pastaj me Kinën e së fundi, përgjatë  vet’izolimit total q’i bëri vëndit, kohë në të cilën egërsia e tij në akuzimin dhe zhdukjen e bashkëpuntorëve nga më të ngushtit qenë vazhdim i përpiktë i vijës së tij kriminale ndjekur që nga koha e ilegalitetit të tij e deri ditën që vdiq edhe vetë! Këtu tashti  së rishmi i drejtohemi për ndihmë konsideratës së dytë themelore të shkencave fizike relative që, lidhur me shkencat historike, konkretizon: LIDHUR ME ҪDO NGJARJE, KOORDINATAT HAPSINORE SI EDHE ATO KOHORE, JANË TË LIDHURA MES TYRE NË VARTËSI TË ҪVENDOSJES SË VROJTUESIT SË PARI, DHE NË VAZHDIM, GJYKIMET E DHËNA NGA VROJTUESI JANË NË VARTËSI TË VETË POZICIONIMIT AS HAPSINOR DHE AS KOHOR POR INTERESASH TË VETË VROJTUESIT, SË DYTI. Mbështetur në këtë postulat shkencor bëjmë një hap përpara lidhur me dhënie gjykimi historik, nisur nga premisa krejtësisht të pa anëshme si edhe mbështetur në faktet e dokumentuar të paraqitur, drejtë hedhjes dritë dhe interpretimit të konceptit kolaboracionizëm, koncept ky i keqpërdorur që nga mbarimi i Luftës së II-të Botërore. Si pikë krahasimi historike, pa patur asnjë nevojë stërhollimi, shtrojmë pyetjen aspak retorike: Si e konsideroi Rusia, nga njera anë, dhe si e konsideroi Austro – Hungatia, nga ana e saj, vendimin e Konferencës së Ambasadorëve të Londrës (21 Dhjetor 1912 – 23 mars 1914) simbas të cilit i u dhanë Sërbisë 20.000 km/katror, toka populluar nga popullsi mbi 90% shqiptare? Mbas pyetjes doemos duhet shtuar                                                                                                                                                                                                                                                    edhe një fakt i pakontestueshëm: Rusia nisej nga premisa prosllave  kurse Austro – Hungaria nga interesat e saja kundra-ruse!

[1] Kush dëshiron e gjen të plotë fjalimin e sipërpërmendur tek adresa elektronike  ëëë.albanovaonline.com  duke kërkuar lidhur me Patër Anton Harapin  “Proçesi i kanonizimit të disa Martirëve si dhe dy fjalë për Patër Anton Harapin , Martirin e Madh të hatrruar”

Pikërisht tashti u erdhi radha të ndriçojmë dy momente shumë kuptimplote se si janë nëpërkëmbur edhe bërë kurban dy personalitete dore të parë të  hierarkisë komuniste shqiptare, (së bashku  me grupazhe imagjinare të tyre.). Po i sjellim këta dy shëmbuj se njeri për interesa të menjëherëshme  pikësynimi kolaboracioni politik vetëm për ruajtje interesash egoiste personale, kurse tjetri me objektiv qitje disi më të largët por gjithmonë  … prirur nga po ai pikësynim nga Enver Hoxha!

Në dokumenta arkivalë ësht’e dokumentuar se si Koçi Xoxe në pohimet e tij ka thënë, pa as më të voglën mëdyshje, se si për të gjitha ekzekutimet që kryheshin me urdhërin e tij por pa u dënuar nga trupa gjykuese, ishte marrë nga ai, (K.Xoxe – shënim i M.K.) miratimi i Enver Hoxhës. Gjatë viteve 1945 e në vazhdim jo vetëm që ndikimi jugosllav ishte maksimal, por edhe zbatimi i direktivave të tyre kishte marrë trajta absolute, (duke filluar fillimisht me krime makabree pastaj edhe me gjyqe krejtësisht të  inskenuara e tejet  të pathemeltë), kundra atdhetarëve si edhe intelektualëve nga më të shquarit laikë si edhe klerikë paçin qenë, me objektivin e tyre t’i zhduknin pikërisht ata si kategori shoqërore!

Viti 1947 e kishte filluar konturimin e tij si një vit shumë problematik për Shqipërinë, Pala jugosllave nuk po u përgjigjej marrëveshjeve nontraktuale duke ngadalësuar lëvrimet e objekteve si edhe furnizimeve Shqipërisë. Kjo dukurí sa vinte edhe e bënte pakënaqësin’ e Nako Spiros, si përgjegjës kryesor i ekonomisë së vëndit, të rritej dukshëm. Nga ana tjetër jugosllavët po e shtonin trysnín’e tyre lidhur me njësimin e vlerës monedhës sonë lekut me dinarin e tyre, heqjen e barrieravedoganore si edhe njësimin e çmimeve! Enver Hoxha jo se nuk i ndiente këto shqetësime të prekëshme, por duke qenë se  marrëdhëniet si partiake e gjithashtu shtetërore shqiptare me B, Sovjetik kalonin nëpër forumet jugosllave, (dhe B.S. e kishte pranuar gjëndjen si të mirëqenë), ai i a bënte hyzmetin mbajtjes së miqësisë me Marshallin Tito me piksynimin që në Shqipëri, si republik’e ardhëshme e federatës Jugosllavisë, ai së pakut t’a ruante pozitën e tij prej udhëheqësi. Më 29 Maj të vitit 1947, në mbledhjen e Byrosë Politike të K.Q., u vendos që duke filluar që nga Qershori i vitit në vazhdim të zbatoheshin si njësimi i monedhës shqiptare me atë jugosllave e gjithashtu edhe njësimi çmimeve me gjithë heqjen e barrierës doganore mes të dy shteteve, (me gjithë pasojat negative për Shqipërinë). Këtu nuk e lë dot pa përmendur faktin se kur u kthye nga Jugosllavia Nako Spiru ku, nën trysnín’e vazhdueshme të radiogrameve nga Enver Hoxha, ai vërtet i nënëshkroi të gjitha marrëveshjet me Jugosllavinë por duke qenë i pandërgjegjshëm për sa po bënte, e kishte çfaqur publikisht në biseda mes udhëheqësish partie këtë fakt, të cilin Enver Hoxha kurrë nuk i a harroi! Edhe fakt është se më 22 Nëntor të vitit 1947 gabimisht, duke luajtur me armën e tij vetëvritet Nako Spiru! (Kjo deklarata zyrtare e lëshuar nga udhëheqja komuniste e shtetit shqiptar).Pra, deri në atë datë Enver Hoxha ishte plotësisht dhe 100% nën ndikimin jugosllav të cilën gjë, nisur nga interesat e tija personale ai e pranonte si të mirëqenë. Mirëpo erdhi 28 Marsi i vitit 1948 kur u shpërndahet dhe u bëhet e njohur udhëheqjeve të partive anëtare të Kominformbyrosë letra e K.Q.P.K. (b) të Bashkimit Sovjetik lidhur me prishjen e B. Sovjetik me Jugosllavinë! E për t’ia komplikuar problemin Enver Hoxhës, gjatë takimit të tij me Vjaçesllav Molotovin më 24 Qershor të vitit 1948, ministri i Punëve të Jashtëme të Bashkimit Sovjetik, i thotë shprehimisht udhëheqësit shqiptar “ … Ju shokët shqiptarë, duhet t’a shqyrtoni dhe analizoni vetëvrasjen e Nako Spirut!”  Përzgjedhjet e mundëshme për E. Hoxhën ishin vetëm dy:

1 – Vazhdim i kolaboracionit tradhëtar me Jugosllavinë.

2  – Pozicionim kundra Jugoslllavisë duke e mbështetur Bashkimin Sovjetik.

Mirëpo të dy këta qëndrime kishin edhe rrjedhojat e tyre si vijon:

1/a  – Enver Hoxha do të vazhdonte të ishte udhëheqësi i P.K. Shqëiptare si edhe i shtetit shqiptar sa kohë t’a linte Jugosllavia pa e aneksuar Shqipërinë por edhe me nivel ndihme ekonomike në kufijt’e përcaktuar nga vetë Jugosllavia. Kurse B.S. si fuqí e madhe mbështetëse e Shqipërisë potencialisht dilte nga kjo orbitë.

1/b- Me t’u thithur Shqipëria në kuadrin e Jugosllavisë federative, si republik’e shtatë e saj, (nga që Titua i u shkëput diktatit nga P.K.(b) e B.S.), jo vetëm që E. Hoxha do t’a kishte përnjëhershëm mareshallin jugosllav mbi kokë por edhe  … s’kishte më se kujt t’i ankohej për asnjë pòroblem.

2/a- E,Hoxha do t’i kishte marrëdhëniet tashmë të drejtpërdrejta me B. Sovjetik pa ndërmjetësinë jugosllave, duke qenë vetë udhëheqësi i Shqipërisë.

2/b- Si udhëheqës i P.K.Shqipòtare që i ishte nënështruar totalisht ndikimit të P.K.Jugosllave që nga krijimi nga ana e të dërguarve të saj Miladin Popoviçit si edhe Dushan Mugoshës , e në vazhdim i përzgjedhur prej tyre t’a drejtonte si P.K.Shqiptare e gjithashtu edhe luftën e quajtur fillimisht Luftë Nacional Ҫlirimtare por e kthyer në vazhdim në luftë civile po prej tyre për interesat e P.K.Jugosllave, E. Hoxha  duhej të ballafaqohej me një rretnanë tejet të vështirë: duhej bindur Stalini dhe P:K.(b) e B.S. se ai vetë, në krye edhe të P.K.Shqiptare si edhe të Shtetit Shqiptar, jo vetëm që me ndërgjegje të plotë shkëputeshin mga Jugosllavia por edhe se do të vepronin besnikërisht dhe në nënështrim të plotë ndaj B.S. dhë udhëheqësit të saj Mareshallit Stalin! Në këto kushte ndjenja e vetëqendërzimit të Enver Hoxhës e gërshetuar ngushtë me pragmatizmin  e tij jo vetëm që nuk u step t’a merrte vendimin por edhe brënda katër ditësh, mbasi kishte patur takimin me Vjaçesllav Molotovin, e pra më 28 Qershor të vitit 1948, i a dërgon Mareshallit Stalin n’emrin e Komitetit Qëndror letrën me të cilën i shpreh  konformimin total të Shqipërisë ndaj vendimeve të Kominformbyrosë! Ky edhe hapi i parë për t’a fituar besimin e B.S. Por ky hap duhej ndjekur edhe me masa të tjera thelbësore bindëse që t’a dëshmonin katërcipërisht shkëputjen e Shqipërisë nga Jugosllavia. Përgjatë këtij shtegu ku, objektivat e arritjeve personale vetëqëndërzuese Enver Hoxha i kishte krejtësisht të qarta, mbas Pleniumit të  X-të K.Q. të partisë mbas shpalljes së Rezolutës Informbyrosë, Enver Hoxha mblodhi Pleniumin  e XI-të nga 13 deri më 24 Shtator të vitit 1948 ku sulmoi hapur dhe shumë egër politikën e Jugosllavisë, rehabilitoi Nako Spirun me gjithë të shoqen Liri Belishovën, gjithashtu edhe Mehmet Shehun, dhe nga ana tjetër e shkarkoi si Sekretar organizativ të Partisë Koçi Xoxen, (Duke mos e përjashtuar nga Byroja Politike), por duke i përjashtuar Pandi Kriston si edhe Kristo Themelkon nga Byroja por jo nga Komiteti Qëndror.

Mbas këtyre masave kundra-jugosllave Enver Hoxha vëzhgonte reagimin Sovjetik i cili nuk vonoi dhe erdhi. Masat e marra si edhe ndryshimet ishin për nirë por … jo akoma plotësisht bindëse.

Fillë mbas mbylljes së punimeve të Pleniumit të XI-të të K.Q. e ritheksoj këtë moment fillë mbas mbylljes së punimeve të Pleniumit XI-të K.Q:, Koçi Xoxe, Pandi Kristo, Kristo Themelko, Nesti Kerenxhi et., papritmas u shkarkuan nga të gjitha pozicionet e tyre politike si edhe shterërore që mbanin!Në vazhdim, pikërisht tre muaj mbas Pleniumit të XI-të, mblidhet Kongresi i I-rë i P.K.Shqiptare ku ish sekretari Organizativ i Partisë Koçi Xoxe, del në podium t’a marrë fjalën … e cila nuk i lejohetnga zhurma dhe përplasjet e këmbëve në sallë! E ndjek më 28 nëntor arrestimi i tij i cili pasohet më 30 Maj të vitit 1949 me pushkatimin e tij!

Me masat drastike edhe kriminale të marra nga Enver Hoxha ndaj bashkëpuntorvet të tij më të ngushtë, ai mundi t’a fitojë më në fund besimin e Josif Visarionoviç Stalinit! Natyrshëm shtrohet pyetja: sa zgjati ky besim? Teorikisht, sa kohë që të mbahej më këmbë KOLABORACIONI ME NËNSHTRIM INTERESASH KOMBËTARE TË SHQIPËRISË NDAJ ATYRE TË BASHKIMIT SOVJETIK. Ndërsa, e përcaktuar saktësisht, që nga 30 Maji i vitit 1949, ditë kur u pushkatua Koçi Xoxeja, (e në vazhdim kur një e nga një i u vu shënja e barazimit me tradhëtarë të atdheut edhe armiq të partisë duke i dënuar ashpër ata që u quajtën grupi armiqësor dhe antiparti i Koçi Xoxes).

Vijmë tashti tek data 5 Mars e vitit 1953 kur vdekja e Stalinit e mbuloi në zi Shqipërinë! Atë ditë Enver Hoxha e uli në gjunjë turmën e mbledhur para shtatores së Stalinit , për t’a nderuar kujtimin e tij. Kjo njera anë e medaljes. Kurse ana tjetër, (akoma edhe më e trishtë dhe që kurrë nuk u zu në gojë), qenë me dhjetra pjesëmarrësit e atij mitingu mortor që u arrestuan dhe u kalbën burgjeve vetëm e vetëm sepse nuk pranuan atë ditë të uleshin në gjunjë ose u treguan gazmorë në vënd që të qanin, (ose së paku të bënin sikur qanin)! Po paraqesim në vazhdim kalime nga betimi që u lexoi pjesëmarrësve të atij mitingu mortor vetë Enver Hoxha para shtatores Stalinit:  “… Popujt e B. Sovjetik dhe neve, edhe gjithë popujt e botës na ka mbuluar sot një fatkeqësi e madhe. Udhëheqësi, mësuesi dhe Ati jonë i shtrenjtë Josif Visarjonoviç Stalin mbylli sytë përgjithmonë, pushoi së menduari mendja e gjeniut më të madh dhe më të ndritur të kohrave tona ,,, betohemi se do ta forcojmë dhe çelikosim dashurinë tonë të sinqertë e të thellë për popujt vëllezër të Bashkimit Sovjetik  …  Partia e Lavdishme Komuniste e B.S. me Komitetin e saj Qëndror Leninian Stalinian me në krye shokun Malenkov do të jenë si gjithmonë për ne burim i madh dhe i pashterrur i dritës në rrugën tonë drejt të ardhmes së lumtur ,,,!”

Vetëm tre muaj mbas vdekjes Stalinit, në Qershorin e vitit 1953 vete në Moskë një delegacion liveli të lartë i Partisë i kryesuar personalisht nga  Enver Hoxha. Malenkovi e priti ftohtë Enver Hoxhën. Në vazhdim filloi të marrë trajtë gjëndja sipas së cilës përvijohej dukuria se tashmë periudha kohore gjatë së cilës diktatori shqiptar e gëzonte të plotë besimin e B.Sovjetik kishte perënduar. Kohët e reja duheshin përballuar edhe ato me … qëndrime të rinj.

Një vit më vonë, në Qershorin e vitit 1954, vete së rishmi në Moskë Enver Hoxha në krye të një delegacioni së bashku me Hysni Kapon. Nga takimet me Hrushovin ata e kuptuan qartë se tre ishin objektivat e tija sa u takon pozicionimeve politike:

• Spastrimi i aparatit partiak dhe i shtetit nga stalinistët.
• Luftë frontale kultit të individit stalinist.
• Zbutje e marrëdhënieve me Jugosllavin’ e Titos.

Tashmë Enver Hoxha kishte përvojë e duhej t’i përvishej punës nga  dhe si duhej kthyer guna që mos të nëpërkëmbej vetqëndërzimi i tij. Cilët do të ishin fillimisht heronjtë e në vazhdim kurbanët e ardhshëmpër hir të këtyre interesave të tija vetiake?

Fillimisht, t’i fitonte hiret e udhëheqësit të B. Sovjerik Nikita Hrushovit, doemos a e luajti kartën Liri Belishova! Kjo e fundit me gjithë të shoqin tashmë të vdekur Nako Spirun, (i vetëvrarë  gabimisht duke luajtur me koburen e tij më 22 Nëntor 1947), të  rehabilituarit e politikës pro-sovjetike, filloi të përdorej si katalíte në marrëdhëniet me B. Sovjetik! Në mos gjë tjetër, Enver Hoxha kësisoji së paku një farë kredije në marrëdhënie me Hrushovin dhe patjetër që edhe kohë, fitonte. Një shënjë pozitive ishte fakti që kur më 14 Maj të vitit 1955 u mblodhën udhëheqësit e tetë vëndeve të Lindjes dhe themeluan “Traktatin e Miqësisë, Bashkëpunimit dhe Ndihmës Reciproke”, që e emërtuan Traktati i Varshavës, edhe Shqipëria u ftua në atë kuvënd me të drejta të plota. Kësisoji, pa hyrë në hollësira që dalin nga objektivi i kësaj analize, me ngritje edhe me ulje vazhduan marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Bashkimit Sovjetik, me pikë qendërzimi interesat e udhëheqësittë Shqipërisë. . Kështu më 1 Janar 1959 “Zëri i Popullit” botoi një përshëndetje drejtuar B.S. ku integralisht, mes të tjerave, Enver Hoxha theksoi “ … I gjithë populli ynë  me mirënjohje të pakufishmei drejton sot falënderimet më të zjarrta Bashkimit të lavdishëm Sovjetik, Partisë mëmë komuniste të B.S., Komitetit Qëndror të saj dhe shokut Nikita Hrushov. Ne i sigurojmë me ta jemi të lidhur përjetë me një miqësi dhe besnikërí që nuk do të kenë mortje kurrë …!”

Në vazhdim, më 26 Maj 1959, po në gazetën “Zëri i Popullit”botohet fjala e Enver Hoxhës në pritjen që i bëhet Nikita Hrushovit në krye të delegacionit Sovjetik, kur ata zbritën në aeroportin e Rinasit; “ …Miqësinë me Bashkimin Sovjetik populli shqiptar e çmon si thesarin më të strënjtë  … Miqësia jonë është e fortë  si graniti dhe e përjetëshme si malet tona!”  Katër ditë më vonë, e për të qenë  të saktë pikërisht më 30 Maj 1959, Nikita Hrushovi shpallet Qytetar Nderi i Tiranës! Ky akt si edhe mbjellja e përbashkët e Pemës së Miqësisënga udhëheqësit e P.K.(b) B.S, si edhe P.P.SH., jepnin iluzionin se udhëheqësi shqiptar më në fund i kishte fituar hiret e Baba Nikitës, (siç i drejtohej ato ditë në mënyrë të përsëritur Enver Hoxha udhëheqësit sovjetik, Nikita Hrushovit)!

Mirëpo ky flirt nuk zgjati shumë. Në kuadrin e luftës frontale nga ana e Hrushovit kundra kultit të individit aq të zgjatur të Stalinit si diktator i padiskutueshëm i B. Sovjetik, si edhe insinuatat e udhëheqësit të ri sovjetik lidhur me udhëheqjen shqiptare, e cila kishte 16 vite në krye të partisë dhe të shtetit Shqiptar e duhej t’u a linte frenat drejtuesve të rinj, nuk mund kaloheshin pa shkaktuar marrjen pozicion nga ana e Enver Hoxhës.

Përgjatë kësaj hullijena vjen në ndihmë edhe vepra dy vëllimshme e Andre Fontain me titullin Historia e Luftës së ftohtë, ku në Vëllimin e II – të , Fq.395 lexojmë: “ …Tito kurrë nuk e kishte mospërfillur se shtegu që e udhëhiqte ndaj likuidimit të armiqve të tij shqiptarë, e çonte atë drejtë pajtimit të tij të plotë me Nikita Hrushovin. Dhe dihej se Hrushovi ishte i prirur që këtë dhuratë t’i a blatonte Mareshallit jugosllav …”.

Më 14 Shtator të po atij viti Kina e Madhe Popullore na e lëvroi të gjithë sasin’e grurit që i kishim kërkuar në një kohë që, sipas Enver Hoxhës “ … Bashkimi Sovjetik po e linte Shqipërinë të vuante urie që t’a ulte në gjunjë!

Shpejt erdhi Nëntori i vitit 1960 kur, mbas mbledhjes së 81 partive komuniste, Shqipëria u shkëput nga Bashkimi Sovjetik REVIZIONIST vetëm e vetëm që Enver Hoxha të vazhdonte e t’a ruante FRONIN E TIJ PERANDORAK! E doemos me shkëputjen nga Bashkimi Sovjetik, gjë që sillte me vete edhe mospasjen më interesash vetiake të Enver Hoxhës lidhur me udhëheqësin e tij, Nikita Hrushovin, perëndoi së rishmi, këtë herë përfundimisht edhe ylli i Liri Belishvës e cila u përjashtua nga Byroja Politike, nga Komiteti Qëndror si dhe nga partia duke u internuar, sipas akuzës tanimë standarte, si agjente e revizionizmit sovjetik!  Sipas Enver Hoxhës, Liria çdo bisedë të zhvilluar në Pekin me Liu Shao Ҫinë i a kishte raportuar ambasadës B.S. në Pekin. Le që në Moskë ajo kishte ngrënë drekë edhe me Brezhnjevin edhe me Kozllovin, por pa informuar hollësisht rreth bisedave të zhvilluara me ta! Kësisoji diktatori e flaku Lirinë së rishmi në po atë kosh nga e kishte nxjerrë … kur i a kishte nevojën!

Në vazhdim nuk kam se si mos t’a ze në gojë edhe një fotografi, e cila qëllimin e kishte t’i a trgonte të dokumentuar Nikita Hrushovit unitetin e pathyeshëm të partisë me Enver Hoxhën, Në shtëpinë ku u themelua partia ishin rradhitur e kapur dorë për dore me duar ngritur lart 13 anëtarë dhe kandidatë Byroje Politike (veç Enver Hoxhës, Mehmet Shehu, Hysni Kapo, Beqir Balluku, Kadri Hazbiu, Gogo Nushi, Abdyl Këllezi, Koço Theodhosi, Petrit Dume, Ramiz Alia Rita Marko, Adil Ҫarçani, Spiro Koleka e Pilo Peristeri). Fotografia mban datën 8 Nëntor 1961. Lind pyetja normale logjike si u zhvilluan ngjarjet rreth atij uniteti të çeliktë në vazhdim? Dora dorës  gjashtë prej atyre të 13-tëve, u pushkatuan si armiq dhe tradhëtarë, pa zënë në gojë me këtë rast dhjetra anëtarë K.Q. anëtarë qeverie si edhe ushtarakë me grada madhore të pushkatuar ose të kalbur burgjeve! Kështu Enver Hoxha, mes qëndrimesh skajshëm gjakatare brënda vëndit, si edhe të tjerash gjoja parimore staliniste në politikën e jashtëme, u hodh nga kali sovjetik në galop e sipër  tek ai kinez! Kjo lëvizje, në vazhdim të së gjithë vazhdës demagogjike të saja për t’a ruajtur pushtetin e tij të paprekur, çoi drejt cakut që Shqipëria u bë i vetmi aleat i Kinës nga të gjitha shtetet e Evropës Lindore! Ishin kohët kur përfaqësuesit tanë në O.K.B. e ngrinin zërin e tyre duke theksuar se revizionistët sovjetikë hynin në të njëjtën kategori me amerikanët duke bërë propagandë çpifjeje dhe urrejtjeje për t’a forcuar histerinë kundrasovjetike në mbarë botën!

Këtij shtegu, mbasi u thyen betimet dhe u prishën miqësit’e përjetëshme, të sinqerta dhe të pathyeshme shqiptaro – sovjetike, sapo u duk në horizont një cënim potencial i pushtetit të diktatorit shqiptar nga ana e Hrushovit, po sjell sa për kërshëri pjesë nga fjala e Enver Hoxhës e publikuar në Zërin e Popullit të datës 1 tetor 1966 ku ai shprehet për Kinën, flirtin e tij të ri: ” Populli heroik dhe i talentuar kinez nën udhëheqjen e drejtë marksiste-leniniste të Partisë Lavdishme komuniste  të Kinës me shokun Mao Ce Dun në krye, ka arritur fitore të shkëlqyera me rëndësi historike ,,,”. Kurse një muaj më vonë e pikërisht më 9 Nëntor 1966 po Zëri i Popullit publikon fjalën e Enver Hoxhës në Kongresin e V-të të P.P.Sh. prej së cilës shkëpusim ndonjë kalim:

“ … Në Kongres u shpreh uniteti i pathyeshëm dhe miqësia luftarake e partisë dhe popullit tonë me Kinën popullore 7oo milionëshe, me këtë kështjellë të pathyeshme të socializmit e revolucionit që udhëhiqet nga Partia e lavdishme e Kinës me në krye marksist-leninistin e shquar, mikun e madh të popullit tonë, shokun Mao Ce Dun dhe në mesazhin historik që i derjtoi Kongresit të V-të të Partisë tonë shpreh ndjenjat dhe vendosmërinë tonë  të përbashkët kur thotë: “ Të jeni të sigurtë se pavarësisht nga çfarëdo të ndodhë në botë, dy partitë dhe dy popujt tanë me siguri do të qëndrojnë së bashku, do të luftojnë së bashku dhe do të fitojnë së bashku …”  Në vazhdim të elozheve për Kinën dhe Kryetarin Mao Ce Dun, Enver Hoxha shprehet gjithashtu: “ … Fitorja e revolucionit të Madh kulturor proletar, shpartallimi i komplloteve kundërrevolucionare të Liu Shao Ҫisë, Lin Biaos dhe të Ten Hsiao Pinit kanë krijuar një gjëndje revolucionare … Kina ka dalur me prestigj të rritur në botë të lidhura këto fitorje drejtpërsëdrejti me emrin, mësimet dhe udhëhëqjen prej revolucionari të madh të shokut Mao Ce Dun, mikut të madh të Partisë dhe popullit tonë!”

Mirëpo edhe këtij flirti shqiptaro-kinez i erdhi fundi pikërisht kur ajo mike dhe mbrojtëse e jona e madhe filloi zbutje të politikës së saj intansigjente daç ndaj Sh. B. A,-ve imperialiste e gjithashtu ndaj Jugosllavisë revizioniste!

Mos më besoni mua por gjejeni vëllimin “SHËNIME MBI KINËN”  edhe qëmtoni në faqet 304 – 305 ku po ai kryetar gjenialMao Ce Dun vjen e ravijëzohet nga Enver Hoxha si vijon: “Mao Ce Duni ishte një ëndërrues, po njëkohësisht një perandor dhe despot në pikëpamjet e tij … ato ishin të pajisura me idetë e theksuara perandorake, konfuciane, mistike, të shartuara këto me ide të reja të zhvillimit botëror të papërtypura e të papranueshme, të paasimiluara prej tij … Mao Ce Duni e çoi vëndin nga të frynte era, mjaft që ai të ishte në krye dhe që në fakt  tërë kohën qëndroi në krye. Të gjithë duhej t’i bindeshin atij … të zbatonin idetë e tija “gjeniale”, po që në realitet nuk çonin në ndërtimin e një Kine më moderne, më të përparuar, më të organizuar … i lejonte oborrtarët t’i thurnin himne e diritambe …me veprime perandorake ai merrte masa, masa ushtarake, gjyqësore, bënte demaskimin politik dhe ideologjik … më në fund i dënonte ata edhe me pushkatim.”

Kësisoji erdhi pashmangshëm edhe dita  kur Enver Hoxha, mbas prishjes me Kinën nuk gjeti më ndonjë partner i cili, i interesuar në ç’mund t’i blatonte Shqipëria, me të cilin të lidhej ideologjikisht, miqësisht, pazgjidhshmërisht, pëërjetësisht ,,, e shto të shtojmë ndajfolje me mbrapashtesa kisht, sisht, risht etj.etj. dhe me përvojën e tij prej krimineli gjakatar vazhdoi t’i terrorizonte mbështetësit e tij e nëpërmjet tyre edhe popullin shqiptar edhe për thuajse  një dhjetëvjeçar tjetër me Shqipërinëe izoluar 100 %!

Në Shqipninë plakë janë gurrat e lumejëve dhe të prrojeve, e janë edhe shpellat e errta të maleve tona ku edhe sot gurgullojnë vijat e pashterrshme të Gjakut të Shqiptarëve, e prap sot, nuk thirren “kufijë” të Shqipnisë së Gjergj Kastriotit! Janë shtatoret e Trimit të Krujës, të ngrituna nder Shtetet ma të njohuna të globit, e prap ka nga tradhëtarët tanë që kerkojnë me e mohue e ndryshue historinë!

Aty janë pasuesit e Atij Burri që me shpaten e vet, i tha otomanëve: “Ndal…e jo, ma ndej!”, dhe, po prap… mbi gjurmët e Tij, Shqiptarët vazhduen luften per mbrojtjen e Lirisë së trojeve tona, e kur ua kerkoi Atdheu per Até dhane edhe jeten. E ku janë Varret e Tyne të bekueme!?

Ku janë bré, trojet e harrueme të Atyne Trimave që në vitin 1911 trandën Stambollin, e sot Emnat e Tyne nuk i gjenë as nder librat e shkollave fillore?! Kush mundet me mohue Emnat e Atdhetarëve tanë që gati mbas 500 vjetësh, i thanë turqëve e malazezëve “shporruni këndej” në Hot dhe në Memorandumin e Gerçës, e sot këta Emna nuk permenden fare tue fillue nga Ded Gjon Luli i Traboinit të Hotit, Palok Traboini, Sokol Baci i Grudës,  Dedë Nika Bajraktar i Grudës, Dodë Preçi Bajraktar i Kastratit, Col Dedi i Selcës Këlmendit, Tomë Nika i Shkrelit, Lul Rrapuka i Vuklit të Këlmendit, Llesh Gjergji, Bajraktar i Nikçit, Gjeto Marku i Hotit, Martin Preka i Shkrelit, Mehmet Shpendi, i pari i Djelmënisë së Shalës, Prelë Marku, Bajraktari i Shalës, Avdi Kola Bajraktar i Gimaj, Nik Mëhilli i Shllakut, Pup Çuni Prekalor, Binak Lulashi Toplanas, Bash Bajrami, Bajraktar i Nikajve dhe Bec Delia. (Marrë nga Revista L.E.K.A. 1937).

Mohohen veprat e Don Nikollë Kaçorrit, At Mati Prennushit, Luigj Gurakuqit, Avni Rrustemit, Bajram Currit e të sa e sa Herojë dhe Heroinave Shqiptare, që na nderuen me vepra emnin e Kastriotit…E t’ Imzot Pal  Engjullit !

A mundet me pasë Shqipnia histori pa Formulen e Pagzimit t’ Imzot Pal ENGJULLIT ?! – Asnjëherë!

LAVDI FIGURAVE TË PAVDEKËSHME TË HISTORISË SONË TË NDERUEME GJERGJ KASTRIOTIT SKENDERBEUT DHE  IMZOT PAL ENGJULLIT !…

          Melbourne, 1 Qershor 2026.