Cikël poetik nga Kristín Bjarnadóttir – Shqipëroi nga anglishtja: Ledia Dushi
Ai lindi
rrëzë Shkëlzenit,
në një tokë ku bora ruan fjalën
dhe guri mban betimin.
E quajtën Tahir Sinani.
Dhe emri i tij
nuk mbeti në një vend,
por u bë rrugë.
Shkëlzeni e pa si lindje drite,
si hap i parë mbi dheun e lirë.
Kullat e malësisë
e njohën në heshtje,
si burrat që flasin pak
por mbajnë shumë në zemër.
Pashtriku ia hapi horizontin,
si flamur që s’bie kurrë në tokë.
Shari e kurorëzoi me Plis mbi mjegull,
prandaj mjegulla nuk e fshehu dot
hapin e tij të rëndë si vendim.
Karadaku i dha jehonë,
si këngë që nis larg
dhe kthehet më e fortë.
E Korabi…
Korabi e priti në shpatet e tij,
aty ku era flet më fort se fjala,
dhe qielli bie mbi gurë
si dëshmi e heshtur.
Nëpër këtë rrugë
rridhnin lumenjtë poshtë maleve,
Drini si damar i tokës,
dhe fushat hapeshin
si libra të hapur historie.
Bagëtitë e bjeshkëve
e shikonin në kalim
si të kuptonin
se disa njerëz
nuk janë thjesht kalimtarë.
Ata janë gjurmë.
Ai kaloi
si stuhi që nuk shkatërron,
por zgjon.
Si zjarr që nuk djeg tokën,
por ndez kujtesën.
Dhe retë erdhën…
si gjithmonë
kur dielli është i fortë.
U munduan ta mbulojnë
Shkëlzenin, Pashtrikun, Sharrit, Karadakun, Korabin…
por malet nuk u zhdukën.
Vetëm u bënë më të heshtura,
duke pritur dritën.
Sepse emri i tij
nuk ishte vetëm emër.
Ishte vijë drite
që lidh kreshta me kreshta,
kullë me kullë,
zemër me zemër.
Tahir Sinani
nuk ecën më mbi tokë.
Ai ecën mbi kujtesë.
Dhe aty ku kaloi,
nuk mbeti vetëm gjurmë.
Mbeti betim.
Prandaj:
Dielli nuk mbulohet nga retë.
Sepse retë kalojnë
mbi Shkëlzen, Pashtrik, Sharr, Karadak e Korab…
por dielli që u ngrit mbi to
nuk zbret më.
Ai bëhet dritë
në çdo agim
që lind mbi këto male.
Vendi i Lekës,26.06.2026
O moj Shqipeja me vlerë!
Ti je zgjuar këtë herë!
Nxirr në krye njer’z me nder!
Të të drejtojnë përherë.
Shporre Ramën që mbjell vrer,
Se Rama ësht’ veç kolerë,
Ta ka bër’ jetën zeher.
Moj Shqipe në dallg’ të flamës,
Nën pushtet të Edvin Ramës,
Shih se çfarë të ka kurdisur,
Servilserbi i dalldisur,
Sa keq të ka katandisur,
Shih se ku të ka vithisur,
Moj e mira fatgremisur,
Ty të do të boshatisur,
Një milion t’i ka degdisur
Nëpër botë arratisur.
Të tjerë do degdisë, n’inat
Po pret një tjetër mandat.
Shih si të ka poshtëruar
Me ftesën që ka dërguar
Për armikun e harbuar,
Në koncert na e ka ftuar
Bregoviçin e marruar,
Atë që u ka kënduar
Kriminelëve të tërbuar
Të Serbisë së hakërruar,
Krejt shqiptarët për t’i shuar.
Atë ftesë pse e dërgoi?
Sepse djalli e mësoi:
Se kërkon që të mbjellë vaj,
Shqiptarët t’i përçaj.
Moj Shqipe, me shtat të derdhur,
Rama ty keq ta ka hedhur.
Rama, ky njeri i hiçit,
Servilthekur i Vuçiçit,
Sikur ka marr’ porosinë,
Ta shpërbëjë Shqipërinë,
Po ashtu dhe Dardaninë,
Duke mbjellë dhe tradhtinë.
Dhe të gjithë bukur e dinë,
Qëllimit po ia arrinë
Me trarin e Kalimashit
Nën efektin e hashashit.
Tani dhe vite më parë,
Bashkë me Thaçin i pandarë,
Ky Vuçiçi s’ka karar
Krejt shqiptarët pa i parë
Si askund të përçarë,
Kasht’ e koqe të shpërndarë,
Cep më cep në botën mbarë,
Punë që Rama e ka tharë.
Dhe Rama nuk kuturis
T’i kërkojë hesap Serbisë
Për krimet që i ka kryer
Dardanisë gjakpërlyer
Me vrasje dhe përdhunime,
Me djegie dhe shkatërrime.
S’kuturis se s’ka derman,
Me Vuçiçin nuk ia mban
Se ësht’ burrë pa taban.
Nuk ia mban as sadopak
Se ka lindur frikacak.
Domosdo veç na kujton
Atë diktatorin “tonë”,
Kur si langua i stanit
I servilosej Dushanit,
Dushanit dhe Miladinit,
Burracak, pjell’ e mjerimit.
Gënjeshtrën e ka parim,
Të ngritur gjer në mashtrim,
Dhe vret mendjen e mendon
Si ta tallë Shqipen tonë.
Që të sundojë pa mbarim
Ka arritë një përfundim:
Me gënjeshtra, punë që dihet,
Me mashtrim gjithçka arrihet.
Ju, shqiptarë, kudo që jeni,
Një bindje të gjithë e keni,
Atje ku banoni, rrini,
Brenda, jashtë apo nga vini,
Se ç’është Rama, “kryetrimi”?
Thjesht është një humnerë mashtrimi.
Por ama ka dhe guxim,
Fton Prishtinën në takim,
Të ulet me kriminelë,
Që s’duan gojën me çelë
Për krimet që patën mbjellë
Dardanisë kryekështjellë.
Dikur me gjuhën e “trimit”,
Si njeriu i “guximit”,
Atje në kështjell’ të krimit,
Në Beograd, pjellën e zisë
Ia pat kujtuar Serbisë
Pavarësinë e Dardanisë,
Çka Vuçiçin e habiti,
Atë fjalë mirë nuk e priti,
Që dardanët peshë i ngriti.
Por koha iku, kaloi,
Rama shpejt mendjen ndryshoi,
Ato fjalë krejt i harroi,
Vuçiçin e përqafoi,
Krimet kurrë nuk ia kujtoi.
Me Vuçiçin flaku sqimën,
Dardanisë i ktheu shpinën.
Kur dardani kritikon,
Rama zë e reagon,
Reagon edhe nuk resht
Edhe shpejt kërcen si plesht,
Por për krimet serbe hesht.
Çdo shqiptar mendjekthjelluar
Lë mendjen i befasuar:
Medet çfar’ na paska qenë
Ky Rama kaq “hijerëndë”
Me të vetët gojëpis,
Por servil që të bezdis
I Vuçiçit të Serbisë,
Armikut të Dardanisë
Dhe të mbarë Arbërisë.
I duket dele mileti,
Se e ka dehur pushteti,
Jo pak, njëzet e ca vjet,
A thua se është mbret.
Çudi me popullin tonë,
Dostojevskin të kujton,
Kur për popullin rus shkruan
Që ka kënaqësi kur vuan.
Ndaj dhe Rama nuk përton,
Diktatorin imiton:
Shtypi njerëzit, nxirru shkumë
Që të të duan më shumë.
Gjasat janë: do zgjatet lëmshi
Deri te dyzetenjëshi,
Qindvjetorin për të pritur
E partisë “mendjendritur”
Për çka bërë e për çka ditur
Të pjellë servilë të selitur,
Servilë të gjyshepartisë,
Shërbëtorë të Serbisë.
Moj Shqipe përballë shqotës,
Rama, ky hajdut i votës,
Të ka bër’ gazin e botës,
Po të luan mendtë e kokës.
Dhe një ditë, nesër a sot,
Serbogreku do të thotë:
“Shqipja ka mbetur pa zot,
Shqipen e shkeli kush deshi,
Nga Maroku e Bangladeshi”.
Dhe vërtet, u turpëruam,
Trojet dot nuk i bashkuam,
Se kemi qen’ të përçarë,
Njëri-tjetrin duke vrarë,
Që nga koh’ e Ilirisë,
S’na u shqit dell’ i marrisë.
Siç duket, ka qenë bitisë,
Kemi mallkim prej Hyjnisë.
Serbogrekët po gëzojnë,
Njëri-tjetrin e urojnë,
Na përbuzin, na sfidojnë
Dhe duart rrin’ e fërkojnë.
Shqipe, kthe mendjen për mirë!
Largoje këtë qafir!
Këtë njeri të pështirë,
Sepse jetën ta ka nxirë,
Ta ka nxirë e bërë pis,
Hundën vetë e mban në lis.
Ta ka nxirë fare katran,
Asnjë lum’ dot nuk ta lan.
Zvërneci im, i bukur i dheut,
I qetë, bujar, në vendin tënd,
Dinjiteti i rrënjëve të thërret: ngrehu
Mos lejo të të fyej një që u çmend.
Asnjë mos lejo, as dhjetë, as njëqind
Se je siç të ka falur Perëndia,
Asnjë hiene a lugati mos iu bind
S’është erë deti, është vetë lubia.
Dhe njerëzit, dhe flamingot, dhe pelikanët
S’i mbajnë më dot litarët e durimit,
Ne nuk kanë as cipë, as Atdhe rrufjanët,
As fe nuk kanë, a i zëntë mallkimi!
Deti merr frymë rëndë me dallgë tërbimi
Dhe rëra dhe pishat ndjejnë çoroditje,
Përrenjtë e bardhë nxihen nga zemërimi
Dhe mbushin detin në buzë me tronditje.
Fara e ligë nuk zë kurrë në Zvërnec
Për ne Zvërnec domethënë perlë,
Dufi popullor shpërthen një shtet mistrec
Si pena e Fatos Arapit qëllon thellë.
Vlorë, 12.06.2026
Të kërkova:
Nën hijen e rrushit
Nën degët e kumbullës
Në çdo qosh të shtëpisë
Sot
Nuk je në ditëlindjen time
Për herë të parë
Do të më mungosh
Edhe në të tjerat
Derisa jam gjallë
Lëmova me afsh
Parfumin erëkëndës
E këmishën e bukur
Shijova aromën tënde
Preka gjurmët e gishtave tu
Oh, i shtrenjti Ngadhnjimi im!
Të gjeta
Në fotografitë e para një viti
Me atë buzëqeshjen tënde të ëmbël
Mungesa jote m’u bë eshkë në zemër
E di:
Të tjerët
Edhe për asgjë
Bëjnë muzikë
Vallëzojnë e dalldisen…
Unë s’i kuptoj
Nuk i shoh
As nuk i dëgjoj
Jam i mbërthyer
Në lëvozhgën e mallit tim
Ku fytyra jote kristal
Po më fisnikëron qëndrimin
Pip në këmbë
14 qershor 2026
(Kjo poezi satirike pasqyron zhgënjimin qytetar ndaj etjes për pushtet dhe largimit të shumë njerëzve nga profesionet e tyre për interesa politike e materiale. Përmes figurave të forta poetike, autori ngre shqetësimin se vetëm respektimi i profesionit, përgjegjësisë dhe institucioneve mund ta nxjerrë Kosovën dhe Shqipërinë nga “mjegulla” e krizës dhe përçarjeve politike.)
Pse gjithë kjo dëshirë dhe etje
për t’u marrë me politikë?
Aktori, këngëtari, mjeku,
prokurori, mësuesi,
ushtaraku, farmacisti,
punëtori, hoxha e prifti…
Aktori duhet të jetë
në film e teatër.
Këngëtari në estradë,
e jo Kuvendit
me iu bërë metastazë.
Mjeku në ordinanca e spitale.
Mësuesi në shkolla.
Punëtori në fabrika e uzina.
Ushtaraku në Armatë.
Prokurori në Prokurori.
Farmacisti në farmaci.
Hoxha në xhami
e prifti në kishë.
Kur secili kryen punën
në profesionin e vet,
atëherë mund të kemi
institucione të shëndetshme
dhe shtet.
Të gjithë e kemi kuptuar
se pa qenë në Parlament e në Qeveri,
s’do ta kishit gjithë këtë pasuri.
Katër veta në një shtëpi,
secili me nga një parti.
Rroga të majme e mëditje,
fare pa punuar,
njëri-tjetrin duke akuzuar
e sabotuar.
Shumica prej jush,
t’u e ndjekur gjahun
nga partia në parti,
keni varfëruar
Kosovë e Shqipëri.
Kaluan muaj e stinë mjegull
mbi Tiranë,
mjegull mbi Prishtinë.
ARIF EJUPI
Gjenevë, 13 maj 2026
Kulla e Brahim Hoxhë Dollapit në retrospektivë kohe.
Qielli i mëngjesi i datës 20 qershor 2026 ishte i kthjellët si loti. Dukshëm vërehej se temperaturat në këtë ditë do ishin të larta. Megjithatë, nuk e kishin fuqinë e ndalimit të udhëtimit deri në Koçanaj të Malësisë së Gjakovës, Tropojë në Festen e Plisit. E dija ditën më parë se do mbahej manifestimi i 13 -të me radhë, organizuar nga ideatori, aktori, poeti, krijuesi e punëtori i palodhshëm në jetën kulturore e jo vetëm, Ismet Krasniqi -Lala.
Isha tejet i gëzuar për ftesën si pjesëmarrës i këtij manifestimi tani tradicional. Tropoja ime them shpesh në biseda me miq e shokë. Ka vite, afër tri dekada që shkoj shpesh në këtë zemër të shqiptarisë. Tani aty flen gjysma e zemrës sime, e kam “hisen” e ndarë si nip. Rrugëtimin për në Tropojë e bëj symbyllas. Më tërheqin miqtë krijues, më kanë “marrë” zemrën dhe jetojmë se bashku, me Lulin, Gjonin, Delinë, Asllanin, Rexhepin, por edhe me ata që kanë ndërruar jetë tani, i kujtojmë pandarë, Haki Zllamin, Ibrahim Malajn, ShabanNokshiqin, Avdyli Sulën, Sejdi Berishën etj. Një lidhje e fortë vëllazërore si mishi e ashti . Kështu do jetë përgjithmonë, mjaft më ndarje të dhunshme, ikën ato kohë…. Tani jemi së bashku kudo!
U zgjova herët të shtunën e 20 qershorit. U përgatitem për rrugëtim në Tropojë. Kisha njoftuar edhe mikun Bardhyl Ferizi që së bashku të jemi në atë event me rëndësi të veçantë. Pasi u dëgjuam përmes telefonit, caktuam vendtakimin dhe u nisem për Bajram Curri në ora 09-të me një gëzim të pashpjeguar.

Me Bardhyl Ferizin gjatë udhëtimit, përballë Shkelzenit , fotokujtim.
Kufirin në Qafë Morinë e kaluam mrekullueshëm. Sa ëmbël dukej “kufiri” me përshëndetjen e zyrtarëve kufitarë! A mund erdhët vëllezër, a u lodhët rrugës?! Kalofshi ditë të bukur!- ishin fjalët e këndshme të policivë kufitare. Vazhduam rrugë deri mbi liqenin artificial në Kasaj. Përballë Shkëlzenit bëmë fotokujtime me mikun Bardhyl Ferizi. Ferizi është profesionalist, i njohur për foto të bukura.
Në qytetin alpin, Bajram Curri mbërritëm fiks në ora 09,50. Në tavolinat e hotel “Turizmit” ndihej arome pishe, blini, vinte ajri bjeshke dhe krijohej mrekullia në hapë të parë. Aty na priste miku Deli Metalija, koreografi e valltari njohur në trojet shqiptare, i dekoruari nga Presidenti i Shqipërisë me titullin “Mjeshtër i madh” dhe më pas ‘’Nderi i kombit’’
Pas kafeve të mëngjesit në atë mrekulli, me makinë të Delisë, u nisëm për në fshatin Koçanaj. Nuk ishte larg qytetit, tamam në grykë të Valbonës.
Shpejt u gjendem para asaj madhështie historike. Oborri, bahçja dhe kulla ishin të vogla për gjithë ata burra e gra me plisa të bardhë nga e gjithë shqiptaria: Shqipëria, Kosovë, Maqedoni, Presheva , diaspora etj.

Kulla e Brahim Hoxhë Dollapit, shkallët hyrës në oden e burrave, kati II
Kulla ishte arkitekturë trashëguese, më shkallë dhe frengji. Në hyrje për në oden e burrave, në mure ,ishte një pllakë me mbishkrimin:
” Këtu ka pushuar Isa Boletini me shokë tjerë”.
Sa rrëqethëse! Imagjinata të rikthente në kohë dhe ndjeshmëria të diktonte lavdinë ”, këtu edhe unë, ku ishin ata, trimat e kombit, prijsat e Lëvizjes Shqiptare për lirinë dhe bashkimin kombëtarë. Ata që luftuan deri në vdekje armiqtë turq e serbosllavë.”
Padashur sytë mbushën me lot e nuk derdhen, e ruajnë krenarinë….
Pas disa çasteve në odën e burrave të kullës së Brahim Hoxhë Dollapit, sipas skenarit të programit, dolëm në oborr me shoqërim të rapsodëve me këngë majekrahu për Brahim Hoxhë Dollapin dhe bëmat e tij.
Në oborrin e kullës së Brahim Hoxhë Dollapit, tani të trashëgimtarit, nipit, Sahit Dollapi, ideatori i Festës së Plisit, Ismet Kraniqi-Lala, hapi manifestimin e 13-të me radhë, me fjalët më të zgjedhura për atë tubim të mrekullueshëm.

Ismet Krasniqi-Lala dhe Agron I. Gjedija gjate manifestimit të Ditës së Plisit në Koçanaj-Tropojë.

Pamje nga manifestimi, oborri i shtëpisë, kullës së Brahim Hoxhë Dollapi, Koçanaj-Tropojë.
Duke shpaluar kujtesën ndër vite për këtë manifestim, Ismet Krasniqi Lala, theksoi meritat edhe të bashkëpunëtoreve të tij të pandashëm, si Prend Buzhala, Agron I. Gjedija etj. Ismeti potencoi se iniciator për këtë manifestim në kullën e Brahim Hoxhë Dollapit në Koçanaj të Tropojës, ishte nipi i Isa Boletinit, Gazmend Boletini nga Boletini i Mitrovicës. Për rëndësinë historike të kullës së Brahim Hoxhë Dollapit, folën disa folës, emra të njohur të historisë e kulturës sonë, të cilët u dëgjuan me shumë kureshtje nga të pranishmit megjithëse temperaturat e larta e kishin përfshi ambientin.
Në fjalën e tij, Ismet Krsniqi-Lala, theksoi me pak fjalë rëndësinë historike të kësaj kulle:” sot gjendemi në Kullën e Brahim Hoxhë Dollapit në fshatin Koçanaj të Tropojës, kullë me një histori të veçantë në rezistencën ndaj pushtetit Otoman. Këtu qëndruan, morën vendime të mëdha për kombin, për pavarësinë e Shqipërisë, për bashkimin kombëtarë, Kullë kjo, ku qëndruan trimat e kohës si Isa Boletini, Hasan Prishtina, Bajram Curri,,Azem e Shote Galica, e shumë të tjerë”. Ideatori i Festës së Plisit përfundoi fjalën duke falënderuar Agron I. Gjedinë për bashkëpunim me theks të veçantë se “të bashkuar mund të bëjmë çdo punë të mirë, të ndarë nuk arrijmë asgjë të mirë…” Lala u përcoll me duartrokitje të gjata nga të pranishmit.

Bukuri pa koment!…
Këtë manifestim, nga më të mirët që nga fillimi e madhështuan pjesëmarrës të moshave të ndryshme, ku takimi mori sharmin e këndshëm nga folësit e shumtë. I veçantë ishte plaku 89 vjeç, nga Doberdoli i Klinës në Kosovë, Mark Pjeter Berisha, i cili foli për plisin nëpër kohë, vuajtjet për mbajtjen e tij nga sundimtarë, qëndresën dhe krenarinë e bardhësisë së plisit ndër shekuj. Ai tregoi se plisin e mban në kokë që nga mosha 12 vjeç, pa e hequr kurrë. Plaku i deklaroi dy gjëra si porosi: kudo që ka shqiptarë, anekënd rruzullit tokësor, le ta mbajnë me krenari plisin e bardhë, identitet i yni kombëtarë. Porosia tjetër ishte: “lindni sa më shumë fëmijë sepse sa më shumë fëmijë, aq më shumë Shqipëri!.”
Me duartrokitje dhe të qeshura u pritën porositë e plakur 89 vjeç, si porosi të qëndrueshme në çdo kohë. Me kumtesa interesante u paraqiten Agron Isa Gjedija, Prend Buzhala, Gazmend Boletini etj. Ishte tejet tërheqëse dhurimi i një pikture, portret i Isa Boletinit nga piktorja e mirënjohur tetovare, Besa Dauti ,e cila ia dhuroi nipit të Isa Boletinit, Gazmend Boletinit.

Portet Isa Boletinit, punuar nga Besa Dauti nga Tetova.
Moment i këndshëm ishte rasti kur drejtori i DKRS të Mitrovicës, z. Gazmend Asllani, në emër të komunës, i ndau dekoratë për kullën e Brahim Hoxhë Dollapit ,me motivacion e rëndësi historike të rezistencës ndaj armiqëve të vendit. Këtë dekoratë e pranoi Sahit Dollapi, trashëgimtarë i Brahim Hoxhë Dollapit.

Këtë manifestim me shumë peshë historike e përshëndeti edhe kryetari Bashkisë së Tropojës ,z. Rexhë Biberaj ,i cili u respektua me duartrokitje të gjata. Kryebashkiaku Biberaj, ndau dekorate postmortum për Kullën e Brahim Hoxhë Dollapit.

Foto majtas, kryebashkiaku Rexhë Biberaj duke ia dhënë dekoratën pronarit te shtëpisë ,trashëgimtarit, Isë Dollapi.
Nga oda e burrave kanë lindur anekdotat dhe në oda burrash janë përdorë duke trajtuar ngjarje e tema interesante, të mprehta me shume filozofi kohore sipas zaptuesve dhe ecurive kohore. Edhe këtë event e hijeshoj mbledhësi i urtësisë popullore, z. Muzafer Osmani nga Ferizaj, duke interpretuar disa sosh nga ky thesar. Pika kulminante të bukurisë festive ishin edhe pikat muzikore ku veçohej vallja e Tropojës nga grup vajzash e djem të rin,j pastaj me këngë folklorike nga rapsodët e mirënjohur, Nazmi Hajdari, Ramë Dollapi etj.
E gjithë kjo ditë e bukur, e nxehtë, e mbushur me gëzim e hare, me pune të vlefshme, me shumë angazhime, përfundoi në hotel “Sylbica”, në një drekë të përbashkët ku vazhdoi gjatë kënga, hareja, miqësia e papërshkruar e pjesëmarrësve të shumtë. Ishte kënaqësi e dukshme kur brenda sallës së hotelit” Sylbica” shkëlqenin plisat e bardhë si vetë bardhësia shqiptare….
Tropojë, 20 Qershor 2026



Armatosen.
Vrasin.
Pushtojnë.
Djegin, shkatërrojnë —
rrugë që vetëm në varre çojnë.
U tret njerëzorja,
humanizmi,
miqësia;
në sipërfaqe doli interesi
dhe egërsia.
Më lehtë merren vesh kafshët mes vete
se sa njeriu me njeriun.
Botë e shfrenuar,
botë e degjeneruar,
të fuqishmit në garë:
kush më shumë po rrëmben
e rrënon.
Dikush dehet nga luksi
e sevdaja.
Dikush vdes nga uria.
Njeriu për njeriun
jo ujk,
por mortajë:
prangos,
plagos,
dhunon,
vret
e miliona zemra helmon.
Fare nuk pendohet,
por prapë planifikon krim të ri.
Njeriu —
qenia më e përsosur
dhe më e pamëshirshme
e rruzullit tokësor.
Arif Ejupi
Gjenevë, 15 maj 2026
Shënim i autorit:
Kjo poezi lindi nga një pamje konkrete në Gjenevë, gjatë kohës kur në Evian të Francës mbahej samiti i G7. Miliona u shpenzuan për vendosjen e grilave mbrojtëse në dyqane, banka dhe objekte të tjera, për t’u mbrojtur nga të pastrehët, të uriturit dhe të zemëruarit, ndërkohë që bota vazhdonte të përballej me luftëra, uri, padrejtësi dhe pabarazi të thellë.
(Kushtuar nënës sime, në 17-vjetorin e ndarjes nga jeta)
Ishin zakone të mbrapshta,
relikte pushtimesh ndër shekuj.
Po të më doje e të më ledhatoje,
do të mëkatoje.
Larg syve të të tjerëve,
prapa perdeve,
i kaloje netët pagjumë,
duke më dhënë gji
e duke më falur ngrohtësi.
Herët në mëngjes mjelje
dele e lopë,
pastaj vazhdoje punën
në ara e kopsht.
Punëtore si bletë,
me duart e tua të arta,
na rrite pa i trokitur
askujt në derë.
Kishe zemër të bardhë
dhe ishe solidare.
Gjithçka që kishe,
me të tjerët e ndaje.
Ishe vërtet bukëdhënëse
dhe e dëlirë;
secili që të njohu
të kujton për të mirë.
Prehu në paqe
dhe qëndro e qetë,
se ishe grua
dhe nënë e vërtetë.
Nga mërgimi
rrallë të vij te varri,
por për Ty kurrë
s’më shuhet malli.
Arif Ejupi
Albanian Files: Reinier de Graaf: Pas mandatit tuaj të pestë radhazi si kryeministër, thjesht do të vazhdonit si president i përjetshëm – ose ndoshta edhe si mbret.
Gazetarja e CNN Isa Soares publikon mesazhet e qytetarëve shqiptarë kundër Ramës: Ka dështuar si kryeministër! Korrupsion masiv, largim i të rinjve dhe varfëri
UGSHPD: VIDEO- Flamingo 🦩 VS Rama 4 – Refren ritmik për protestën: Jepe, jepe, o jepe, jepe, jepe dorëheqjen !
HOROSKOPI I JAVËS 29 QERSHOR- 5 KORRIK 2026
Qeveria e shpalli “non-grata”- Ikballe Huduti i përgjigjet Ramës: Dal në protestë kundër padrejtësive, pozitat janë amanet dhe përgjegjësi
Kreu i SPAK Klodian Braho: Në emrin e Gent Prognit nuk rezulton të jetë jetë regjistruar ndonjë procedim penal
Lirohen gjashtë protestuesit e arrestuar, qytetarët në kor para policisë: Ne nuk dorëzohemi
“U ndjeva shumë krenare për ju”- Europdeputetja Cristina Guarda flet pas protestës në Tiranë: Shqiptarët po japin një mesazh shumë të fuqishëm
U tërhoqën zvarrë nga policia dhe u arrestuan, lirohen Dritan Goxhaj dhe në tjetër protestues
Braktisi PS-në dhe iu bashkua protestuesve- Marjana Koçeku ‘shuplakë’ Ramës nga Brukseli: Europa të kthejë sytë drejt Shqipërisë. Pushteti i korruptuar dhe arbitrar po kapërcen çdo kufi!
Protestuesit lënë Policinë e Tiranës dhe i drejtohen me marshim Komisariatit nr. 1 ku mbahen të arrestuarit!
Protestuesit e arrestuar dërgohen në Komisariatin Nr. 1- Nuk lejohet hyrja e avokatit
Botues:
Elida Buçpapaj dhe Skënder Buçpapaj
Moto:
Mbroje të vërtetën - Defend the Truth
Copyright © 2022
Komentet