VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

11 SHTATORI : SHENJAT E TEPOSHTES AMERIKANE – Nga ANTONIO POLITO – Përktheu Eugjen Merlika

By | September 15, 2021
blank

Komentet

blank

ÇUPI, NËNTOKA ME LIÇENCË E STUDIOVE TË TIRANËS – Nga SKËNDER BUÇPAPAJ

Kam qeshur me të madhe këtu në Zvicër. Me siguri, më keni dëgjuar në Tiranë.
Të mërkurën, më 13 tetor në mbrëmje, TopChanel, më ka kushtuar një edicion të emisionit “Open”. Meqë Skënder Buçpapaj nuk ndodhet këtu, hajt ta shajmë Skënder Buçpapajn. Tema ishte “Gjendja e Radiotelevizionit Shqiptar (RTSH)”.
Ishte i ftuar F. Çupi, i parapëlqyer i veçantë i drejtueses së emisionit, në rolin e idiotit të pajisur me liçensë nga nëntoka e Shqipërisë për të sharë dhe pështyrë mbi gjithçka e mbi gjithkënd, për të nëpërkëmbur personalitetin e gjithkujt, si në “Zërin e popullit” të kohës së tij; M. Kikia, injorant i përgjithshëm, injorant i veçantë për temën që po trajtohej dhe C. Bolino, i cili, meqë fliste shqip, nuk e kuptonte veten se çfarë thoshte. Ishte e ftuar edhe një zonjë që shpjegoi akuzën e ngritur nga SPAK ndaj Thoma Gëllçit, ish Drejtor i Përgjithshëm, i larguar nga kjo detyrë pas mbarimit të mandatit 5 vjeçar. Ishte i ftuar edhe një tjetër nëpërmjet Skype.
Dy të ftuarit kryesorë deshën t’ia krijojnë idenë publikut se RTSH-në, që nga viti 1990, e drejton Skënder Buçpapaj. Dhe fajin pse institucioni publik nuk reformohet gjatë këtyre tridhjetë viteve e ka Skënder Buçpapaj. Sipas tyre, RTSH-në e kam politizuar unë dhe e kam bërë të pareformueshëm e të padepolitizueshëm.
Skënder Buçpapaj ishte në gjithë nëntekstin e emisionit, në pyetjet e drejtueses së emisionit dhe në komentet e Çupit e Kikisë. Që emisioni më kushtohej mua, doli në mbyllje të tij, kur E. Vasili ia bëri me shenjë se tashi është koha dhe Çupi tha se “Buçpapaj ishte një njeri krejtësisht i panjohur, ishte një asgjë që nuk dinte se nga bie globi” kur Berisha e solli në krye të Radiotelevizionit Shqiptar.  Krrokat Frroku, kikiris Kikia, e rritën sa e rritën vezën, derisa iu erdhi për të dalë veza dhe, nëpërmjet gojës së Çupit, e përplasën në surratin e Vasilit.

Skënder Buçpapaj nuk mund sillet në të njëjtin kontekst as mund të krahasohet me Thoma Gëllçin. Në lajmin e “Zërit të Amerikës” për burgosjen e Gëllçit thuhet “Në vitet ’90 ai ka drejtuar gazetën e Partisë Socialiste “Zëri i Popullit” dhe më pas ka shërbyer si zëdhënës për disa kryeministra socialistë. Pas disa vitesh jetesë në Shtetet e Bashkuara, që prej vitit 2005, ai u rikthye në Shqipëri, ku konkurroi për postin e drejtorit të RTSH, detyrë nga e cila u largua në përfundim të mandatit 5-vjeçar, para pak muajsh.”

Skënder Buçpapaj erdhi në krye të RTSH kur kishte njëzet vjet veprimtari të suksesshme letrare e publicistike dhe gjashtë vjet veprimtari të suksesshme botuese në gazetën letrare-atistike “Drita”. Si bashkëpunëtor, më vonë si punonjës i shtypit, kam shkuar anembanë Shqipërisë, nga Thethi në Butrint, dhe sapo kam treguar emrin tim, kam qenë kudo i mirëpritur.

Në Radiotelevizionin Shqiptar unë kam shkuar për të drejtuar institucionin. Thoma Gëllçin e mori nga SHBA Olsi Rama, vëllai i Edi Ramës, dhe e solli në krye të Radiotelevizionit Shqiptar për të bërë korrupsion, për ta shpërdorur institucionin.
Çupin e kam njohur nëpërmjet dy kolegëve të mi tropojanë që punonin me të në “Zëri i popullit”. Njëri prej tyre ia rekomandoi Berishës që ta merrte kryeredaktor në Rilindjen Demokratike. Partia Demokratike u fut menjëherë në zgjedhjet e vitit 1991. Çupi e vuri gazetën e parë opozitare në shërbim të klaneve dhe, nëpërmjet saj, futi në parti frymën klanore, e cila nuk iu nda më. U fol në atë kohë se Çupi organizoi goditjen e njërit prej të klanit të tij (kandidat për deputet i PD) në errësirë me levë në kokë. Si kryeredaktor i RD-së do të mbahet mend për intervistën e përbashkët që ia morën presidentit Ramiz Alia me kryeredaktorin e “Zërit të popullit” Namik Dokle.
Pasi PD e largoi nga “Rilindja Demokratike”, Çupi u dërgua në krye të Qendrës Ndërkombëtare të Kulturës nga Ramiz Alia. U dërgua jo për të drejtuar, por për të bërë korrupsion sa të dojë.
blank
Në mars të vitit 1997 ishte përkrah Zani Çaushit dhe kryebanditëve të tjerë të “Revolucionit Demokratik të Vonuar” anembanë jugut të Shqipërisë. Më 1997 ai u caktua Drejtor i Agjencisë Telegrafike Shqiptare jo për të drejtuar, por për të bërë korrupsion sa të dojë. Edhe kryetar i Qendrës Kombëtare të Kulturës më 2012 u dërgua jo për të drejtuar, por për të bërë korrupsion sa të dojë.
Çupin nuk e bënë dot zyrtar të lartë as demokratët, as socialistët, sepse ai ishte bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit.
Letrarucët dhe gazetarucët F. Çupi e Th. Gëllçi, pra, i bashkon gjithçka. Dhe i ndan gjithçka me Skënder Buçpapajn. Skënder Buçpapaj është 180 gradë ndryshe nga F. Çupi e Th. Gëllçi.
Skënder Buçpapaj shkoi në RTSH nga gazeta “Drita”, në një periudhë kulmore suksesi të saj, të paparë në historinë e Shqipërisë, ku ai pati rol të rëndësishëm. Mjafton të shfletosh koleksionet e gazetës. Filloi si nëndrejtor i RTSH dhe përballoi fushatën zgjedhore të shkurt-marsit 1992. Shkoi për fitoren e demokracisë dhe jo për t’u bërë Drejtor i Përgjithshëm. Shkoi me kërkesën e Sindikatës së Pavarur të Radiotelevizionit, kryetar i së cilës ishte shkrimtari Alfred Kanini. Shkoi si intelektual i shquar, i pavarur, që nuk i përkiste asnjë partie. Pas shtatë muajsh mori drejtimin e institucionit. I rrallë do të ishte ai shqiptar që do të guxonte të merrte në dorë një institucion të tillë që dita-ditës mund të heshtte përgjthmonë, ngaqë teknika e tij ishte e vjetëruar dhe e kalbur. E rinovoi institucionin, e stabilizoi dhe i ndërtoi një perspektivë të sigurt. Televizioni kishte vetëm 4-6 orë programe. Shumë shpejt u katërfishuan. Kreu reforma të thella e të domosodshme që i qëndruan me sukses kohës.
Në emisionin për RTSH “Open” u tha me të drejtë se RTSH ishte sa çdo ministri e asaj kohe. Në fakt, nga çdo pikëpamje, ishte më shumë se disa ministri së bashku. Sepse ishte institucioni i vetëm informativ kombëtar dhe njëkohësisht i vetmi institucion kulturor kombëtar, në një kohë kur Kinostudio dhe Teatrot kishin heshtur. RTSH, kur Buçpapaj shkoi në krye të institucionit, ishte gati për të pësuar fatin e tyre.
F. Çupi mund të fliste për ATSH-në te E. Vasili, Të tregonte se si ai e shndërroi atë në një institucion të panevojshëm dhe të tepërt, të cilit askush në botë nuk i referohet. Një institucion vetëm për të shpërblyer me vende pëllumbash militantët e partisë. Mund të fliste edhe për fatin e televizionit “Agon” të Bechettit, ku ai punoi derisa Rama e mbylli. Kikia mund të fliste për TopChanelin nga e përzuri Ben Blushi. Por nuk mund të flisnin për RTSH-në. Këtë mund ta bënte çdo njeri i rëndomtë që do të vinte nga rruga, por jo as Çupi, as Gëllçi. Sepse këta nuk mund të tregonin të vërtetën se si Gëllçi e shndërroi RTSH-në në një institucion të panevojshëm, madje të tepërt, që shërben për punësime të njerëzve të PS-së. Sepse këta nuk mund të tregonin të vërtetën pse RTSH është ndër mediat më pak të shikuara, me përqindje njëshifrore të shikueshmërisë, çka nuk mund të përfytyrohet për mediat publike, të vetmet që e kanë për detyrë të mbrojnë dhe kultivojnë shijet dhe interesat e publikut të një vendi dhe kombi. Por Çupi dhe Kikia kishin ardhur vetëm për t’ia plotësuar porosinë Ramës dhe për të kënaqur veshët e mafiozëve të tij, të cilët thonë: Gëllçin na e burgosën, por, gjithsesi, Buçpapajn e shamë publikisht.
E. Vasili ka dalë vetë nga RTSH i Skënder Buçpapajt. Ashtu si shumë të rinj e të reja që u formuan në vitet 1992-1995 dhe, me krijimin e mediave private, kaluan atje dhe ua japin tonin këtyre mediave sot e kësaj dite, përgjithësisht me dinjitet dhe nuk përdoren si rrecka, siç përdoret E. Vasili. RTSH ka të vetmin faj- që nuk i ka bërë mësime diksioni E. Vasilit, e cila, edhe sot e kësaj dite, nuk i respekton fjalët shqipe, të cilat i shqipton në mënyrën më të shëmtuar, e cila, edhe pas 30 vitesh, ka një zë të cilin nuk e meriton mikrofoni.
RTSH është në gjendje të rëndë. E. Vasili dhe të tjerë mund t’i kushtojnë emisione ku të merren seriozisht e sinqerisht me këtë temë. Aty mund të ftohem unë, mund të ftohen edhe ish Drejtorë të tjerë të Përgjithshëm, edhe personalitete të tjera të këtij institucionit dhe njohës të tjerë ekspertë të tij, por jo njerëz që duan ta inkriminojnë historinë e RTSH të këtyre 30 viteve, për faj të viteve të Edi Ramës.
Nuk mund të flasë asgjë të vërtetë apo me vlerë F. Çupi, i cili shkel e shkon mbi veten e tij si pa gjë të keq, me të katër këmbët, vetëm për të marrë bonuset më të cilat e kanë mësuar këto 30 vite pushtetarët e radhës. Nuk mund të flasë asgjë me vlerë në studiot e Tiranës, F. Çupi, protagonist i vitit 1997 i aso veprash të cilat nuk i amnistoi marrëveshja me Fran Vranickin dhe të cilat, përballë drejtësisë, nuk vjetërohen kurrë.
F. Çupi ka folur për lirimin e Zani Çaushit, mund të flasë edhe për lirimin e Th. Gëllçit, por nuk mund të flasë për RTSH-në dhe për asnjë temë serioze të realitetit shqiptar.
Është poshtërsia më e madhe të flasësh për një njeri i cili ka 26 vjet që është larguar nga Shqipëria dhe që e ka nxjerrë RTSH-në nga errësia e diktaturës në dritën e demokracisë. RTSH as Shqipëria nuk mund të bëhen sa të jenë në duart e F. Çupit, Th. Gëllçit, E. Ramës dhe nëntokës të cilën e përfaqësojnë.
As armikut tim më të madh nuk do t’ia doja shpirtin e shitur të iditotit me liçensë F. Çupi.
Ja pse unë qesh këtu në Zvicër dhe, patjetër, dëgjohem në Tiranë.
blank

Tradita e politikës armiqësore ruse ndaj kombit shqiptar – Nga Prof. dr. ESHREF YMERI

 

(Nuk është as e re, as e papritur)

 

Kanë kaluar 143 vjet që asokohe kur Rusia u pozicionua haptas kundër kombit shqiptar dhe qëndrimin e vet armiqësor ndaj tij e vuri në themel të politikës së saj të jashme, një politikë arrogante kjo që vazhdon me intensitet deri në ditët tona. Prandaj nuk ka asgjë për t’u habitur nga zërat e çjerrë, që, si krrokama korbash, ushtojnë kohë pas kohe brenda mureve të ministrisë së jashtme ruse sa herë që del në skenë Çështja Kombëtare Shqiptare. Një krrokamë e tillë ushtoi si një teneqe e shpuar edhe këto ditët e fundit pas një deklarate karagjoze të Ramës të datës 08 tetor për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë. Menjëherë MPJ të Rusisë filloi t’u binte kambanave në të gjitha udhëkryqet e botës. Zëdhënësja e asaj ministrie, Maria Zaharova, në deklaratën e saj reaguese të 10 tetorit, dha alarmin për “rrezikun e madh” që “vjen” nga krijimi i “Shqipërisë së Madhe”.

Nuk kam ndër mend të merremn absolutisht me thelbin e deklaratës së Ramës, i cili s’është gjë tjetër, veçse një argat i regjur i serbosllavizmit, që ndjek me besnikëri piketat e mësuesit të vet shpirtëror, kryeargatit të Beogradit Enver Hoxha. Thelbin e asaj deklarate e ka analizuar në mënyrë shteruese Profesori i nderuar i formatit nacionalist Enver Bytyçi (shih materialin me titull “Bashkimi i Kosovës me Shqipërinë / Bytyçi tregon me kë u harmonizua Rama për deklaratën dhe kujt i shërben ajo”. Faqja e internetit e gazetës “Bota Sot”. 11 tetor 2021).

Këtu do të ndalem shkurtimisht në disa fakte mjaft demaskuese, të cilat zbulojnë lakuriq qëndrimin tradicionalisht armiqësor të politikës ruse ndaj kombit shqiptar. Po iu rikthehem këtyre fakteve pas reagimit të MPJ të Rusisë kundër deklaratës së lartpërmendur të Ramës (e theksoj po u rikthehem, sepse këtë temë e kam pasë trajtuar gjerësisht në një ese të gjatë, të botuar në internet 13 vjet më parë, pikërisht në dhjetor të vitit 2008).

Në Kongresin e Berlinit të vitit 1878, përfaqësuesit e disa shteteve pjesëmarrëse, si Gjermania, Franca, Austria, Hungaria dhe Italia, i patën rekomanduar Stambollit krijimin e një shteti autonom shqiptar brenda territoreveve të tij etnike. Por i dërguari i carit të Rusisë, Hitrovo, kundërshtoi në mënyrë të prerë. Pikërisht në atë Kongres, me këmbënguljen e përfaqësuesit të shovinizmit rusomadh, filloi copëtimi i parë i trojeve tona etnike.
Në Konferencën e ambasadorëve në Londër të vitit 1913, ku vazhdoi copëtimi i mëtejshëm i trojeve tona etnike, ambasadori rus ishte ai që shfaqi zelli më të madh për një copëtim të till. Madje në hartën që ai i propozonte Konferencës për miratim, jashtë kufijve të tanishëm të Shqipërisë, mbeteshin edhe Shkodra, edhe Tropoja, edhe Kukësi, edhe Dibra, edhe Pogradeci, edhe Korça, edhe Erseka, edhe Delvina, edhe Saranda.
Moris Paleologu, ish-ambasador i Francës në Rusi prej korrikut të vitit 1914 deri në maj të vitit 1917, në kujtimet e veta ka rrëfyer se cari Nikollaj II (1868-1918) e kishte pritur në takim dhe me hartën e Ballkanit mbi tryezë i kishte thënë se Shqipëria duhej të copëtohej midis Serbisë dhe Greqisë, me përjashtim të Vlorës, e cila duhej t’i lihej Italisë
Sergej Sazonov, ish-ministër i jashtëm i Rusisë në vitet 1910-1916, në kujtimet e veta, duke cituar fjalët e ambasadorit rus në Beograd, Hartvig, shkruan se copëtimi i Shqipërisë mes vendeve ballkanike nuk mund të haste kurrfarë kundërshtimesh nga ana e Peterburgut.
Në Traktatin e fshehtë të Londrës të 26 prillit 1915, çka përbën një njollë turpi në ballin e diplomacisë evropianoperëndimore dhe të Rusisë, me këmbënguljen e përfaqësuesit të shovinizmit rusomadh, u kërkua që Shqipëria të zhdukej fare nga harta.
Gjatë takimit në Moskë me delegacionin e partisë komuniste jugosllave në shkurt të vitit 1948, i cili përbëhej nga M. Gjilasi, K. Popoviçi dhe V. Tempoja, Stalini, duke ndjekur traditën e carëve të Rusisë, u ka thënë që ta gjëlltisin Shqipërinë, meqenëse Bashkimi Sovjetik nuk kishte interesa të veçanta në vendin tonë.
Më 05 qershor të vitit 1960, Hrushovi pranoi kërkesën e kryeshovinistit grek Venizellos për autonominë e Epirit të Veriut, duke i premtuar se do ta bisedonte me Enver Hoxhën.
Politikën edhe më armiqësor ndaj kombit shqiptar, Rusia e manifestoi dhe vazhdon ta manifestojë me një zell të patreguar me qëndrimin që ka mbajtur dhe po mban ndaj Kosovës. Atë e ka pasqyruar ish-kryeministri dhe ish-ministri i jashtëm Evgjeni Primakov në një libër që pati botuar në vitin 1999. Në atë libër ai deklaronte se Kosova na qenkej çështje e brendshme e Jugosllavisë dhe se për shkëputjen e krahinës nga Jugosllavia as që mund të bëhej fjalë.
Ish-Presidenti rus Boris Jelcin, në kujtimet e veta ka rrëfyer për një bisedë telefonike që ka pasur asokohe me Presidentin Klinton, të cilit i kërkonte ndërprerjen e bombardimeve kundër Serbisë.
Histeria antishqitare e opinionit publik rus kundër kombit shqiptar arriti përmasa të papara gjatë bombardimeve të NATO-s. Në kujtimet e veta, ish-Presidenti Jelcin përshkruante situatën asokohe në Moskë, e cila ishte bërë me të vërtetë shqetësuese, sepse pranë mureve të ambasadës amerikane turmat e njerëzve nuk përmbaheshin dot, dritaret qëlloheshin me shishe dhe me gurë, pati filluar rekrutimi i vullnetarëve për luftë në përkrahje të serbëve.
Politika dhe diplomacia ruse, për të qenë në të njëjtën gjatësi vale me Beogradin, nxiti mjetet e informimit masiv për të shpifur sa më shumë kundër Kosovës. Kështu, organi “Njezavisimaja gazeta” e datës 25 gusht të vitit 2000 do të shkruante se “kurrfarë vrasjesh nuk ka pasur në Raçak…”. Po kështu, simotra e saj, “Rossijskaja gazeta”, në numrin e saj të datës 21 shkurt 2001, i mban avazin po së njëjtës shpifjeje, duke dalë me një deklaratë edhe më të turpshme kur shkruante se “ngjarja e Raçakut ishte një provokacion i përbindshëm i shqiptarëve dhe i shërbimeve të fshehta të NATO-s, ku serbët nuk kishin fare gisht”.
Kryetari i komisionit të jashtëm të parlamentit rus K. Kosaçov, më 21 gusht 2007, deklaroi me një vetëbesim të mahnitshëm se “Rusia nuk do të lejojë kurrë që Kosova të bëhet shtet…”.
Kryetari i Dumës Shtetërore Ruse, G. Seleznjov, asokohe pati lëshuar një deklaratë paradoksale, në të cilën, sips tij, “kur flitet për gjenocid, nënkuptohet dhënia e urdhrave për të vrarë njerëz, por as Millosheviçi dhe askush tjetër nuk kanë dhënë ndonjë urdhër të tillë”.
Ish-ministri i jashtëm, Igor Ivanov, asokohe kërkonte likuidimin e Gjykatës Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë, e cila, sipas tij, “nga mekanizëm juridik është shndërruar në një instrument politik presioni ndaj Beogradit”.
Këshilli i Federatës së Kuvendit të Rusisë, në maj të vitit 2001 doli me një deklaratë në mbrojtje të Millosheviçit, ku theksohej se e konsideronin detyrë qytetare të mbështesnin Deklaratën e Grupit të politikanëve, shkencëtarëve, përfaqësuesve të inteligjencies mbi krijimin e Komitetit Shoqëror Rus në mbrojtje të Sllobodan Millosheviçit. Këtij Këshilli, mbarë intelektualëve rusë, mbarë opinionit publik rus, mbarë shkencëtarëve-historianë rusë, mbarë mjeteve të informimit masiv, për turpin e tyre, e theksoj përsëri – për turpin e tyre – nuk u bëri absolutisht përshtypje qëndrimi egërsisht armiqësor i kriminelit me damkë Sheshel ndaj Kosovës, i cili, gjatë vizitës në Moskë më 30 tetor 1998, bëri një deklaratë publike, ku theksonte se “…problemi i Kosovës mund të zgjidhet lehtë: duke vrarë një milion shqiptarë dhe duke përzënë nga Kosova një milion të tjerë?”
Politika dhe diplomacia ruse, si edhe mjetet e informimit masiv, e kishin indoktrinuar deri në pore mbarë opinionin publik rus, duke e edukuar atë me ndjenjën e urrejtjes kundër kombit shqiptar. Dhe shprehja më e koncentruar e urrejtjes kundër kombit shqiptar përmblidhet në pak rreshta të njërit prej mesazheve anonime kërcënuese që asokohe i janë dërguar me faks ambasadës sonë në Moskë. Në të shkruhej: “Shqiptarë të ndyrë! Ju duheni mbyllur në Shqipëri si në kafaz dhe në rast se doni të dilni, duheni vrarë si qen të tërbuar. Gratë tuaja duhen sterilizuar, që të mos mund të lindin më si lepujt. Dhe në qoftë se ju do të vendosni të vini në Kosovën serbe, do të ngrordhni. Toka do t’ju helmojë. Kombi juaj duhet zhdukur. Le t’ju marrin amerikanët atje, në Amerikë. Ngordhni sa më shpejt në Rusi. Juve do t’ju therim” [Citohet sipas: Shaqir Vukaj. “Rusia dhe Kosova. (Shënime të një diplomati)”. Tiranë 2007, f. 415].
Një fakt i thjeshtë, në shikim të parë, mund të përmbajë në vetvete një mesazh tepër domethënës për dashamirësinë apo urrejtjen që mund të përcillet në adresë të një populli. Kështu, fjala vjen, vetëm një ndeshje futbolli që skuadra përfaqësuese e Rusisë zhvilloi më 29 mars 2003 me përfaqësuesen tonë në qytetin e Shkodrës, në kuadrin e eliminatoreve të kampionatit evropian të futbollit të vitit 2004, mund të shërbente në njëfarë mënyre për përcjelljen e ndonjë mesazhi sadopak dashamirës për popullin shqiptar, përmes mjeteve ruse të informimit pamor dhe të shtypit të shkruar. Por meqenëse përfaqësuesja ruse e humbi ndeshjen me rezultatin 3:1, mjetet në fjalë dhe shtypi i shkruar folën dhe shkruan keq për shqiptarët. Për më tepër, të nesërmen e ndeshjes, më 30 mars 2003, gazetat “Komsomolskaja Pravda” dhe “Moskovskij komsomolec”, në faqet e para shkruanin me shkronja të mëdha”: “Ndeshja përfundoi me rezultatin 3:1 në favor të varfanjakëve”! Siç më njoftonte nga Moska një ish-studentja ime, që asokohe po i vazhdonte studimet atje, gjatë kohës që komentatori sportiv transmetonte ndeshjen në televizion, fliste keq për Shqipërinë.
Presidenti Putin, për t’i vënë “vulën e Kremlinit” moszgjidhjes asnjëherë të çështjes së Kosovës përmes pavarësimit të saj, pati bërë një deklaratë të tillë, thelbi i së cilës zbulon lakuriq mendësinë cariste të politikës së sotme ruse në raport me çështjet ballkanike dhe rolin negativ të Rusisë në trajtimin e tyre, ashtu siç manifestohej ky rol edhe pak para fillimit të Luftës së Parë Botërore. Në një konferencë shtypi me kancelaren gjermane Anxhela Merkel, të mbajtur në Soçi më 21 janar 2007, Putini pati deklaruar: “…ne jemi për zgjidhje të tilla që të kënaqin si Beogradin, ashtu edhe Prishtinën”. Pra, sipas presidentit Putin, zgjidhja e çështjes së Kosovës duhej të lihej për ditën e moskurrit.

Kur nga Moska u vura në dijeni për ato që qenë thënë e shkruar  kundër shqiptarëve dhe Shqipërisë, pas asaj ndeshjeje futbolli që përmenda më lart, më erdhën ndër mend fjalët e avokatit të shquar rus Vasilij Maklakov, të thëna në një fjalim që ka mbajtur në Dumën Ruse në gusht të vitit 1915 dhe të cituara nga ambasadori francez Moris Paleologu në kujtimet e lartpërmendura: “Rusia është modeli i shtetit, ku njerëzit nuk janë në vendin që u takon”.

Duhet pranuar publikisht se klasa politike ruse, që kryeherazi në periudhën e carizmit, gjatë sistemit komunist dhe tani në pluralizëm, populli rus e ka edukuar dhe vazhdon ta edukojë me frymën e shovinizmit rusomadh, me etjen për pushtime territoresh të huaja. Me këtë fryme e kanë edukuar atë popull edhe disa shkrimtarë të mëdhenj rusë. Këtu po ndalem vetëm në tre prej tyre.

I pari është Pushkini (1799-1837). Në vitin 1830 pati shpërthyer një kryengritje nacionalçlirimtare në Poloni, në Letoni dhe pjesërisht në Bjellorusi dhe në Ukrainë. Pas betejash të përgjakshme, në vitin 1831, ushtria ruse e shtypi kryengritjen me egërsi, kurse territoret e këtyre vendeve u shpallën pjesë e perandorisë ruse. Disa deputetë të parlamentit francez bënë thirrje asokohe për t’u shkuar në ndihmë kryengritësve të lirisë. Pushkini, në poezinë me titull “Shpifësve kundër Rusisë” u përgjigjet atyre, duke deklaruar se nuk kanë të drejtë të futin hundët në një debat “familjar”.

I dyti është Dostojevski (1821-1881). Në prill të vitit 1877, kur në krye të fronit ishte car Aleksandri II (1818-1881), pati filluar lufta ruso-turke. Asokohe Dostojevski pati bërë thirrje për pushtimin e Konstantinopojës. Në veprën “Ditari i shkrimtarit”, të mbajtur në periudhën janar-gusht të vitit 1877, është botuar një artikull i tij me titull:“Po e përsëris edhe një herë që Konstatinopoja, herët ose vonë, duhet të jetë jona”.

I treti është Sollzhenjicini (1818-2008). Në  korrik të vitit 1990, Sollzhenjicini pati shkruar një broshurë me titull “Si ta rregullojmë Rusinë”, e cila u botua në gazetën “Komsomolskaja pravda” më 18 shtator të po atij viti. Në atë broshurë, Sollzhenjicini shpreh pikëpamjet e veta për Kazakistanin dhe për Ukrainën. Sipas tij, pjesa më e madhe e Kazakistanit i takon Rusisë, kurse Ukrainën ai e vlerëson si pjesë të Rusisë.

Formimi psikologjik i popullit rus, i mbrujtur me frymën e shovinizmit rusomadh, del më së miri në pah përmes hyjnizimit që ai i bëri figurës së Putinit pas pushtimit të Krimesë. Pas atij pushtimi, përkrahja e popullit rus për Putinin arriti majat: u ngrit deri në 86%. Por natyrën e dyzuar të popullit rus, brenda të cilit prehet edhe psikologjia skllavit, edhe edhe psikogjia e shovinistit, e ka zbuluar mrekullisht shkrimtari dhe publicisti rus Ivan Sergejeviç Shmelov (1873-1950), në librin me titull “Dielli i të vdekurve”, të botuar për herë të parë në vitin 1923. Aty ai shkruan: “Rusët janë një popull      që e urren lirinë dhe hyjnizon skllavërinë, i ka qejf prangat në duart dhe në këmbët e veta, i do despotët e vet gjakatarë,.. por ama gjithmonë është i gatshëm  t’i skllavërojë, t’i shtypë të gjithë pa përjashtim, mbarë botën. Ky nuk është popull, por një mallkim historik i njerëzimit”.
Duke ardhur drejt fundit të këtyre shënimeve, dëshiroj të theksoj se politika shoviniste ruse do të bënte mirë që ta kthjellonte sadopak trurin, në mënyrë që në sytë e opinionit publik mbarëshqiptar të formatit nacionalist të mos bëhet qesharake me klithmat e veta të pështira kundër Çështjes Kombëtare Shqiptare, ende të pazgjidhur në Gadishullin e Ilirisë. Dhe, që të mos vazhdojë të mbetet qesharake në vijimësi, ajo duhet ta ketë të qartë një herë e mirë se në Gadishullin e Ilirisë bëhet fjalë jo për Shqipëri të Madhe, por për Shqipëri Etnike. Prandaj, për t’ia siguruar vetes kthjellimin e trurit, ajo le të shfletojë dhe të lexojë një burim shkencor rus të fundit të shek. XIX. Ja çfarë thuhet për Shqipërinë në atë burim:
“… Duke përfshirë krahinat e Epirit të lashtë dhe të Ilirisë së lashtë, ajo vazhdon përgjatë brigjeve të Detit Jon dhe  të Detit  Adriatik, që nga Gjiri i Artës, deri në zonën që shtrihet matanë lumit Buna, nga 39 deri në 42 gradë të gjerësisë veriore. Në veri kufirin e saj e formon krahina që i është aneksuar Malit të Zi (Dulqinja) dhe Sanxhaku i Novipazarit që i ka kaluar Austrisë, në jug kufizohet me Gjirin e Artës dhe me mbretërinë e Greqisë, me të cilën Shqipërinë, që nga viti 1881, kur iu shkëputën ca territore, e ndan lumi i Artës. Në lindje… Shqipërisë i takojnë një pjesë e Thesalisë dhe e Maqedonisë… (Citohet sipas: “Fjalor Enciklopedik Rus”. Sankt-Peterburg, 1896, f. 359).

Në fund ia vlen të theksohet se Kremlini dhe diplomacia e tij, meqenëse nuk e kanë absolutisht aftësinë për t’u penduar ndonjëherë publikisht për politikën tradicionalisht armiqësore që kanë ndjekur ndaj kombit shqiptar gjatë gati një shekulli e gjysmë, do të bënin më mirë të shikonin punët brenda “oborrit” të vet, dhe, të paktën, të hiqnin dorë nga politika antishqiptare. Të shikojnë të mbajnë fort Siberinë, së cilës Pekini, urtë e butë, ka kohë që ia ka vënë syrin, për të dalë në shpatet e maleve Ural. Sepse ata e dinë shumë mirë faktin mjaft domethënës, të botuar në një faqe interneti disa vjet më parë. Në atë faqe shkruhet:

“Pekini i ka propozuar zyrtarisht Putinit për t’ia dhënë Siberinë Pekinit. Zëvendëskryeministri kinez Li Juanjçao, në forumin ekonomik që u zhvillua në Shën Peterburg, propozoi që Siberia të popullohet me kinezë”  (Citohet sipas: “Vojna: Кitaj vs Rosija, kto pobjedit?” (Lufta: Kina vs Rusia, kush do të fitojë?). Faqja e internetit “oblicomorale.blogspot.com. 11 nëntor 2014).

Meqenëse kjo kërkesë zyrtare e Pekinit është bërë publike, atëherë duhet menduar se ajo ka kaluar nëpër një periudhë të gjatë “inkubacioni”.

San Diego Kaliforni

12 tetor 2021

blank

PAMFLET: “U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës që të imitojnë dhe të veprojnë si serbët e Mitrovicës. Diplomacia europiane lëviz dhe vepron vetëm kur plasin ujrat” – Nga SHABAN MURATI

Botuar në DITA

U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës që, nëse duan të kenë të drejtat supermaksimale si minoritet që ia mbledh qeverisë qendrore dhe institucioneve të shtetit, duhet të imitojnë çfarë bën minoriteti serb në Veri të Kosovës.

Minoriteti serb ka ligjëruar vetë të drejtën e paprekëshme të veprimtarisë së lirë kolektive të krimit të organizuar dhe të kontrabandës së organizuar, ka ligjëruar vetë të drejtën e ndalim-hyrjes për ministrat, policinë dhe ushtrinë e shtetit të Kosovës. Ka fituar të drejtën e çuditëshme specifike serbe, të cilën nuk e ka dhe nuk mund ta ketë asnjë minoritet në asnjë shtet ligjor dhe demokratik të botës, që nuk paguan as për energji dhe as për ujin, që harxhon sa i don qejfi.

Me këto mënyra ka fituar mbrojtjen e ministrit të jashtëm të BE, Borrell, i cili ngrihet në mes të natës nga gjumi, nëse një mizë nga Prishtina prish sovranitetin e shpallur dhe të pashpallur të minoritetit serb në Veri.

U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës se duhet të imitojnë minoritetin serb në Veri të Kosovës dhe të bëjnë gjurulldira çdo muaj, që të kujtohet BE, KE dhe OSBE se ka një minoritet shqiptar autokton në Jug të Serbisë, që nuk gëzon as të njëqintën e të drejtave, që shkruhen në konventat europiane për minoritetet, e jo më të ëndërrojë ndonjë të drejtë të barabartë me minoritetin serb në Veri të Kosovës.

U thoni të bëjnë rrëmuja dhe të bllokojnë rrugët kombëtare si t’u ngrihet qejfi dhe të ndjekin modelin serb të djegies së ndërtesave kufitare dhe zyrave doganore e policore siç bëjnë serbët e Mitrovicës, dhe do të kenë mbrojtjen e BE, e cila do t’u thotë siç u thotë tani “përmbahuni” të dy palëve, edhe bandave serbe që djegin dhe sulmojnë shtetin dhe ligjin, edhe policisë së shtetit, që mbron rendin dhe ligjin.

Ju kujtohet se sa shpejt e harroi BE që në dhjetorin e 2011 bandat serbe të Veriut të Kosovës dogjën e shkatërruan ndërtesat kufitare e doganore në kufi dhe plagosën 30 ushtarë gjermanë të KFOR-it dhe nuk u hyri gjemb në këmbë dhe nuk u dënua asnjë bandit serb.

U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës të imitojnë minoritetin serb të Veriut të Kosovës, se ndoshta ashtu do të detyrojnë diplomacinë e Kosovës, që ka 10 vjet që dëgjon në tryezën e dialogut në Bruksel nga BE vetëm “hallet e mëdha” të minoritetit të përkëdhelur serb  dhe të drejtën e tij specifike për “republikë serbe” në Veri të Kosovës, dhe kurrë nuk ka folur për shqiptarët e Luginës së Preshevës.

Ndoshta metoda serbe e ndjekur nga shqiptarë do të bëjë që diplomacia e Kosovës të kujtohet që për reciprocitet në dialog duhet të kërkojë për shqiptarët e Luginës së Preshevës të njejtat “asosiacione apo autonomi administrativo-territoriale”, që Beogradi kërkon në çdo takim të Brukselit për serbët e Mitrovicës.

Ndoshta kujtohet edhe ndonjë qeveri apo kryeministër i Shqipërisë, që në vitin 2013 para erës sonë, kur shpalli në parlament programin e qeverisë së re, u zotua se do t’i ketë prioritet dhe do të kërkojë të njejtat të drejta për shqiptarët e Luginës së Preshevës si për serbët e Mitrovicës.

Në fjalimin e mbajtur në 13 shtator 2013 në parlamentin e Kosovës kryeministri i ri i Shqipërisë Edi Rama deklaroi solemnisht: ”Përse të mos bëhen të drejtat e pacënuara dhe mirëqenia në Luginën e Preshevës dhe në Veriun e Kosovës lajtmotivi i epokës së re?”.

Duke qenë se kanë kaluar mbi dymijë vjet nga ky zotim qeveritar e ka harruar, por ndoshta po të veprojnë shqiptarët e Luginës së Preshevës si serbët e Mitrovicës mund të detyrohen arkeologët diplomatikë të qeverisë në Tiranë t’i rihapin shtëllungat e rërës, ku kanë shkruar programin qeveritar të vitit 2013 për të drejtat e shqiptarëve të Luginës së Preshevës.

Mendimi i këshilltarëve jugosllave të qeverisë së Tiranës është se qeveria nuk i ka harruar zotimet e vitit 2013 para erës sonë, por ato nuk janë më aktuale, sepse qeveria ka zbuluar tani se këto të drejta të shqiptarëve të Luginës së Preshevës do të realizohen plotësisht në “Ballkanin e hapur” të presidentit serb Vuçiç.

Sidoqoftë, bëni mirë t’u thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës që të imitojnë dhe të veprojnë si serbët e Mitrovicës. Diplomacia europiane lëviz dhe vepron vetëm kur plasin ujrat.

blank

Ky opinion është shkruar 8 vjet më parë – Të ndërtojmë shtetin apo të jetojmë me rrezikun majtas Shila djathtas Karibda

Po e risjell këtë opinion të botuar 8 vjet më parë – që parashikoi rrjedhën e këtyre 8 viteve.

Botuar për së pari më 13 Tetor 2013

Pas rezultatit të 23 qershorit, një student 22 vjeçar i ftuar tek Opinion i Fevziut tha se «e ardhmja e rinisë shqiptare nuk duhet të orientohet dhe të jetë në varësi për të mbushur rradhët e militantëve të partive”!

Po liderët e partive në Shqipëri nuk duan t’ia dinë. Ata krenohen kur shpërndajnë sa më shumë tesera partie në rradhët e rinisë, në vend që t’i jepnin rinisë siguri dhe mundësi pune për të ardhmen.

Këtyre ditëve një deputet i PD-së pati ditëlindjen. Në Facebook kjo reflektohet. E njoh këtë deputet. Ka qenë bashkëpunëtori ynë kur kontribuonim tek Bota Sot. Ia botonim kolumnat. I takon gjeneratës së studentëve të dhjetorit. „E kujtoj me nostalgji atë kohë“, më ka thënë gjatë një komunikimi, kur i kujtova bashkëpunimin me ne. E pra, thashë, edhe si mik që e kam në Facebook, po e uroj. Ky zotëri në profilin e tij mban si cover foto atë të Sali Berishës, ndofta brenda kraharorit të tij mban edhe ritmet e zemrës të liderit historik të PD, por urimit tim do të duhej t’i përgjigjej, ashtu si veproi me të tjerët. Kritikat tona në adresë të PD-së kanë bërë që nëna parti të na shpallë armiq të saj. Kështë ndodh edhe sa herë kritikojmë majtas. Si ngjau pas një shkrimi kritik për një gafë të Ditmir Bushatit, në postin e Ministrit të Jashtëm në OKB, kur në programin më të shikuar kabllor Amerikan të FOX TV, i pyetur nga gazetari se „A është vend fisnik Amerika ?“– Ditmir Bushati përgjigjet „Kjo është një pyetje komplekse“(!!!), kur për shumicën e shqiptarëve Amerika është vend fisnik.

Karakteristikë e politikës është se ata ndihen imun,  të pagabueshëm, Zoti në qiell, ata në tokë, për konsekuencë të pakritikueshëm, tamam si Partia e Punës.

Nëse do të vazhdohet të zbulohet dhe ndëshkohet si armik gazetari që kritikon, tatëpjeta është përfundimtare. Sepse kështu po bëhet luftë klasash në kushtet e integrimeve Euro-Atlantike. Absurde dhe autoritariste kjo mendësi. Kanë plasur dasitë politike brenda familjeve si në diktaturë. Shqiptarët nuk presin këtë gjë nga Edi Rama. Partia mund të presë këtë gjë, por Shqipëria jo! Ndërkohë, që në ditët e para të qeverisjes fushata e largimeve nga puna ka arritur kulmin. Edi Rama ka premtuar se do të largojë militantët, ata që janë edhe burim i keqpërdorimit të pushtetit. Kjo do të thotë që këtë qëndrim ai duhet ta mbajë edhe për militantët e tij.

Në Shqipëri sa herë ka zgjedhje – fitorja apo humbja lidhet direkt me përfitimet apo humbjen e përfitimeve prej marrjes apo lënies së pushtetit. Dmth sa herë vjen në pushtet njëra palë, pala tjetër shpronësohet nga përfitimet e pushtetit që de jure i takon popullit. Deri tani, të dyja palët kanë qenë uzurpatore të pushtetit të popullit sepse e kanë shpërdorur këtë pushtet. Asnjëra palë nuk synon të ndërtojë shtetin e së drejtës – por veç të ndajnë plaçkën e « luftës » – sipas shprehjes « To the victor belong the spoils » – Fitimtarit i takon plaçka – e luftës.

Lufta për ndarje trofesh e postesh ka dy dekada që nuk ndalet në një Shqipëri të sfilitur nga diktatura. Partitë kanë pronë të tyre gjithçka, përfshi «superstrukturën» e kohës të diktaturës dhe elitën e tranzicionit, që tani ka hyrë në shërbim të pastër klientelist. Kemi shkrimtarët, gazetarët, këngëtarët, poetët e PS dhe të PD. Këta fitojnë privilegje dhe i humbin sa herë fiton apo humb partia interesat e së cilës ata mbrojnë.

Në Shqipëri ka mijëra OJQ këtë çerek shekulli tranzicion, pasuri e madhe po të ishin në funksionin që janë krijuar, por ato asnjëherë nuk i janë përmbajtur detyrimit ligjor dhe kanë mbetur atavizma të dy partive kryesore.

Në Perëndim ekziston institucioni think tank, i pavarur nga partitë politike, megjithëse nuk përjashtohen edhe think tank-et brenda partive, të cilët në mënyrë të pavarur analizojnë politikat publike në të gjithë sektorët që përmbledh sistemi politik – nga politikat sociale deri në strategjitë politike, të ekonomisë, shkencës, kulturës. Këto institucione janë të shenjta, në kuptimin, se qëndrimet e tyre duhet të pranohen a priori nga politika, sepse përballë deputetëve  – janë bodyguard-ët e shtetit të së drejtës.

Rolin e një think tank-u me autoritet të pakundërshtueshëm institucional në Shqipëri do të duhet ta luante së pari Akademia e Shkencave, e cila është inekzistente. Akademia e Shkencave e Shqipërisë do të duhej të kishte përcaktuar politikat afatgjata të vendit, në kuadrin e integrimeve Euro-Atlantike, përfshirë « vizat e kuqe »- të cilat nuk mund t’i shkelë asnjë parti, cilat do qofshin preferencat apo interesat e saj, përfshi politikën e jashtme. Politika e jashtme e Shqipërisë duhet të jetë një qoftë për njërën apo tjetrën parti.

Në Shqipëri nuk ka organizma think-tank, por ka intelektualë që përfaqësojnë këtë lloj institucioni. Si Profesor Romeo Gurakuqi, i cili përbën një rast sui generis, pasi nuk shndërrohet në një konsumator të arritjeve të tij personale, në planin akademik, produkt i meritokracisë, por paraqitet në publik me qëndrime kritike, në të mirë të sistemit, i cili në Shqipëri është i rrezikuar. Po të isha unë në vend të Ed Ramës, për të garantuar suksesin, njerëz si Prof. Romeo Gurakuqi, do t’i mbaja sa më afër.

Në një prononcim nga më të fundit në një blog të tij, titulluar « Miradministrim i i Shtetit përball frymës së spoils system dhe synimeve jakobiniste » Prof. Romeo Gurakuqi konstaton duke vënë alarmin se rotacioni rrezikon të kthehet në jakobinizëm. “Spoil system” – kur fitimtari, në rastin tonë partia merr gjithçka.

Jakobinizmi është një doktrinë që e organizon pushtetin në mënyrë shumë burokratike dhe shumë të centralizuar. Si lëvizje historike jakobinizmi në shekullin XX u shfaq tek BRSS. Jakobinizmi i mbështetur në justicionalizëm krijon premisa për konfrontime.

Profesor Romeo Gurakuqi thotë se kësisoj vendi mbahet në një “Luftë të Ftohtë permanente”.

Ku fituesit dhe humbësit kthehen në dy ushtri në luftë të hapur kundër njeri-tjetrit. Pa parime, pa moral, pa integritet – tip Ligji Xhungle.

Por qeverisje të stilit jakobinist dhe justicionaliste rrezikojnë rendin dhe sigurinë e vendit. Këtë rrezik Edi Rama duhet ta përjashtojë.

Sistemi duhet të vendoset në themele të meritokracisë dhe të shpëtojë nga armata e militantëve e profiterëve të plaçkës të luftës. Sepse në këtë kontekst janë rreshtuar sot aleatët politikë të kryeministrit bashkë me militantët.

Musolini thoshte “Fashizmi është gjithë populli italian”, ndërsa Enver Hoxha “partia është mendja dhe zemra e popullit”. Për diktaturën komuniste ekzistonte partia, prandaj ekzistonte populli, ndërsa armiqtë e partisë, të cilët i konsideronte armiqtë e popullit ekzekutoheshin. Edhe Moton e Musolinit «Kush nuk është me ne është kundër nesh – Chi non è con noi è contro di noi. – , Enver Hoxha e kishte personalizuar me moton “O me ne o kundra nesh”. Këtë moto sot e kanë edhe dy partitë kryesore në Shqipëri.

Prandaj tranzicioni shqiptar është histori e konfliktualitetit dhe polarizimeve, e metodave sovjetike në kushtet e reja historike. Gjatë këtij tranzicioni çerek shekullor populli shqiptar mbetet shërbëtor i partisë, dhe të dyja partitë në Shqipëri janë pjesë e së tërës. Të dy partitë në fakt – janë degë të së njëjtës parti – prej andej e kanë  burimin. Sipas mendjeve të politikës këta 23 vjet tranzicion, populli shqiptar jashtë këtij konteksti nuk ekziston. Kur në një sistem demokratik, duhej të ndodhte e kundërta që politika të jetë shërbëtore e sovranit. Ashtu si deklaron shpesh Edi Rama. Se qeverisja e tij do të jetë në shërbim të popullit. Kryeministri i Shqipërisë ta vejë në jetë këtë moto.

Sepse përndryshe rrezikon të riciklojë pararendësit. Kush e do Shqipërinë dhe vendin nuk e do assesi këtë riciklim, qoftë simpatizant i njërës apo tjetrës palë. Shqiptarëve iu duhet shteti i së drejtës, sistemi politik sovran dhe një administratë publike në shërbim të së mirës të qytetarëve. Sistem demokratik do të thotë shoqëri e lirë, me treg të lirë, me kapitalizëm të zhvilluar ku iniciativa private është shans i suksesit. Dmth vendet e lira i krijon sistemi politik, jo partitë politike, ato respektojnë rregullat e sistemit. Jo si është vepruar deri më sot kur ato njëqind mijë e ca vende pune të administratës publike riciklohen sa herë ka riciklim politik. Kjo metodë është vrasje e demokracisë. Prandaj duart larg kësaj metode jakobiniste, të cilën e kanë ushtruar diktaturat majtas apo djathtas.

©

blank

Gazetaria e vërtetë, bastioni i fundit i demokracisë, ky është mesazhi i Nobelit të sivjetëm për Paqe – Nga ELIDA BUÇPAPAJ dhe SKËNDER BUÇPAPAJ

Plot 86 vjet pasi gazetarit gjerman Carl von Ossietzky i akordohej çmimi Nobel për Paqe, përsëri ky çmim është në duart e dy kolegëve të tij. Ishte viti 1935, një kulmim i njëkohshëm i diktaturës nazifashiste dhe diktaturës komuniste sovjetike, dy diktaturave nga më gjakataret e njerëzimit, përballë të cilave liritë njerëzore, demokracia dhe paqja ndiheshin fatalisht të rrezikuara.

Ky çmim i sivjetëm ndaj dy kolegëve të Carl von Ossietzky, njëherësh dy kolegëve tanë ka një semantikë jo më pak të rëndësishme se 86 vjet më parë. Kanë plotësisht të drejtë ata që mendojnë se ky çmim i jepet gazetarisë, pushtetit të katërt, i jepet gazetarisë së vërtetë, lideres së vërtetë të opinionit publik. I jepet sot, kur opinionit publik e drejta e tij themelore për informim sa më të plotë, sa më të vërtetë dhe sa më të larmishëm i mohohet përditë e më shumë nga rritja e autoritarizmit, e censurës, rritja e trysnisë, përfrikësimeve ndaj gazetarëve dhe mediave. I jepet sot, kur opinionit publik i mohohet kjo e drejtë përditë e më shumë nga vërshimi i informimit të pavërtetë, qëllimi i të cilit është komprometimi i misionit të mediave profesionale ndaj opinionit publik, krijimi i një hendeku sa më të madh midis opinionit publik dhe gazetarisë së vërtetë. Këtë hendek e krijon, e nxit, e ushqen, e sponsorizon me të gjitha mjetet e tij të pafundme politika autoritariste dhe oligarkitë.

Nobeli i sivjetëm përkoi me 15 vjetorin e vrasjes së Anna Politkovskajas, kur ende, as sot e kësaj dite porositësit e vrasjes së saj nuk janë dënuar. Prandaj u komentua si një çmim që asaj i mungoi sa ishte gjallë. Dmitry Muratov ua ka dedikuar çmimin Anna Politkovskayas, Yury Shchekochikhinit, Igor Domnikovit “dhe miqve e kolegëve të mi të vdekur”. “Natyrisht, është e rëndësishme dhe e mrekullueshme që përpjekjet tona janë vërejtur. Mirëpo shpresoj që ky çmim të tërheqë vëmendje botërore dhe të ndikojë në ndryshim të situatës, ashtu që ata që kanë urdhëruar vrasjen e Anna Politkovskaya të identifikohen, dhe Qeveria të mos pengojë hetimet në çështjet ku janë të përfshirë burokratë shtetërorë,” deklaroi Muratov.

Ky çmim iu dha dy gazetarëve ngaqë nuk iu është dhënë dot dy opozitarëve: lideres së opozitës bjelloruse, Svyatlana Tsikhanouskaya dhe liderit të opozitës ruse Aleksei Navalny, ka komentuar dikush tjetër.

E vërteta është se shpresat që demokracinë e vërtetë do ta sjellë sot opozitarizmi politik janë të venitura ndoshta sa asnjëherë më parë. Ndërrimet në pushtet kanë sjellë zëvendësimin e një autokracie me një tjetër, zëvendësimin e një demagogjie të sofistikuar me një demagogji tjetër më të sofistikuar. Opinioni publik është më i çorientuar se kurrë. Më shumë se kurrë ai është i zemëruar dhe më shumë se kurrë nuk di ndaj kujt të shfryjë zemërimin.

Në një kohë kur të gjitha pushtetet e tjera janë të rreshtuara në një front kundër mendimit të lirë, kundër gazetarisë dhe mediave të pavarura, bastion i fundit i demokracisë është pikërisht gazetaria e vërtetë. Ajo që bëjnë kolegët e dikurshëm të Carl von Ossietzkyt, kolegët e sotëm të Maria Ressa dhe Dmitry Muratov. Një gazetari e tillë mund të udhëheqë drejt opinionin publik, mund të lartësojë shoqërinë për një opozitarizëm të pakompromis, qëllimi i të cilit nuk është vetëm marrja e pushtetit, por, mbi të gjitha demokracia, sistemi i krijimit të shanseve të barabarta për të gjithë.

Censurë e plotë në Shqipëri ndaj çmimit të sivjetëm Nobel për Paqe ndaj një gazetareje dhe ndaj një gazetari. Asnjë studio nuk ia kushtoi një ndërkohë sado të vogël për të debatuar pse Nobeli për Paqe sivjet shkoi te kolegia e tyre, te kolegu i tyre. Dhe për të pyetur cili apo cila gazetar apo gazetare në Shqipëri, cila media në Shqipëri e meriton të çmohet, të vlerësohet për shërbimin që ia ka bërë e ia bën fjalës së lirë, informimit të drejtë e të pavarur.

Nobeli i sivjetëm për Paqe merr kuptim të veçantë, sa rrallëkund sot në shoqëritë bashkëkohore, pikërisht në Shqipëri, ku mungon liria dhe pavarësia e mediave, pra mungon profesionalizmi i vërtetë. Regjimi, duke ndërthurur mjetet e ashpra me mjetet e buta, ka mbytur me sukses pushtetin e katërt. Pushtetet e tjera, të shndërruar në një të vetëm dhe të përfshirë në një dorë të vetme, kanë triumfuar kundër pushtetit të pavarur të mediave dhe kundër demokracisë në Shqipëri.

Prandaj kolegët e koleget në Shqipëri, më shumë se kudo, duhej të kujtoheshin për kolegen e tyre Maria Ressa dhe kolegun e tyre Dmitry Muratov, fituesit e sivjetëm të Nobelit për Paqe.

Në kohën kur gazetaria profesioniste ndodhet në një udhëkryq ekzistencial, të jetë apo të mos jetë, e rrezikuar nga klientelizmi, nga amatorizmi profiter, nga oligarkët dhe krimi i organizuar, ne e shohim Nobelin e Paqes ndaj dy kolegëve tanë si mbështetje për çdo gazetar me integritet në shërbim të së vërtetës dhe të opinionit publik.

Nobeli i Paqes për Maria Ressa dhe Dmitry Muratov është një nderim për gazetarët shqiptarë Ali Ukaj, Enver Maloku, Xhemal Mustafa, Besim Kastrati, Shefki Popova, Bardhyl Ajeti…  të vrarë nga dora barbare, kur as vrarësit dhe as ideologët e vrasjeve nuk kanë dalë edhe sot e kësaj dite përpara drejtësisë.

Nobeli i Paqes për Maria Ressa dhe Dmitry Muratov është një mbështetje për të gjithë ne gazetarët profesionistë që e ushtrojmë me integritet profesionin tonë në kushte shumë të vështira kur Edi Rama ka uzurpuar çdo pushtet dhe po ashtu ka shtrirë tentakulat edhe në diasporë!

Pa liri të shprehjes nuk mund te jetë as sistemi demokratik dhe as liritë themelore të njeriut.

 

 

blank

Edhe dy fjalë për Esenë e studiuesit Vladimir Muça – Nga Prof. dr. ESHREF YMERI

 

Publicisti i njohur nacionalist Skënder Kapiti, sot kishte botuar në internet Esenë e studiuesit Vladimir Muça, me titull “Rreth librit “Triumfi i Kombit” të Skënder Kapitit”.

E përshëndes ngrohtësisht autorin e Esesë, e cila është e nivelit akademik në trajtimin e nacionalizmit, ndaj meriton plotësisht të jepet si leksion me vlera të jashtëzakonshme njohëse në auditoret e fakultetit të filozofisë. Sepse studentëve u duhet sqaruar përfundimisht se ç’është nacionalizmi. Kjo për arsye se sot, në Shqipërinë Londineze, në mjetet e informimit masiv, si zor të haset kund termi nacionalizëm. Jo vetëm kaq, por edhe kur përmendet, ky term shoqërohet me një mbiemër qesënditës: nacionalizëm folklorik. Por një herë e një kohë, kur komunistët nuk kishin dalë në skenën e jetës shqiptare, ky term ishte mjaft i respektuar. Madje për lartësimin e kuptimit të këtij termi, ishin të interesuara drejtpërsëdrejti strukturat më të larta të shtetit shqiptar, deri te vetë Mbreti Ahmet Zogu. Dhe një interesim i tillë nuk ishte i rastësishëm. Sepse nacionalizmi, në thelb, përfaqëson në vetvete një ideologji dhe një orientim të politikës që ka si parim themelor tezën për vlerën e kombit, si formën më të lartë (më supreme) të unitetit shoqëror në procesin e shtetformimit. Nacionalizmi, si një lëvizje politike, ka si pikësynim mbrojtjen e interesave të bashkësisë kombëtare në raport me pushtetin shtetëror. Në themelin e vet, nacionalizmi predikon besnikërinë ndaj kombit, pavarësinë politike dhe punën në të mirë të popullit, ngritjen kulturore dhe shpirtërore të tij, bashkimin e vetëdijes kombëtare për mbrojtjen e kushteve të jetesës së kombit, të territorit ku ai banon, të resurseve ekonomike dhe të vlerave shpirtërore. Ai mbështetet mbi ndjenjën kombëtare, e cila do të thotë atdhetari. Si ideologji, nacionalizmi ka për qëllim të bashkojë shtresat e ndryshme të shoqërisë, pavarësisht se ato mund të kenë edhe mospërputhje interesash.

Një historian i njohur flet me fakte konkrete për vlerat e nacionalizmit shqiptar në kohën e Mbretërisë:

“Mbreti Zog kishte merak të madh edukimin e fëmijëve të shkollave me ndjenja patriotike e nacionaliste. Më 1927 Ministria e Arsimit shpalli konkurs kombëtar për tekstin më të mirë për “Patriotizëm e nacionalizëm”, konkursin e fitoi Kristo Floqi, një intelektual mjaft i njohur i kohës, dhe me lejë nr. 1290, datë 24. XI. 1927, botohej teksti i tij “Patriotizëm dhe nacionalizëm”, i detyruar “Për shkollat publike e private të shtetit. Tiranë 1928”, shkruhet në faqen e parë të tekstit. Është tekst shumë i mirë që edhe sot nga të rritur e të rinj do të lexohej me kënaqësi” (Citohet sipas: Vasfi Baruti. “Enver Hoxha në optikë të re”. Shtëpia Botuese UEGEN. Tiranë, 2013, f. 206).

Për fatkeqësinë tonë kombëtare, politikanët shqiptarë, në shumicën e tyre dërrmuese, janë mercenarë në shërbim të të huajve dhe për shkak të mangësisë që kanë në formimin e tyre intelektual, këshillojnë Athinën dhe Beogradin “të heqin dorë nga nacionalizmi i tyre i sëmurë”. Të mjerët politikanë që janë kaq injorantë. Ngatërrojnë shovinizmin me nacionalizmin. Sikur Athina dhe Beogradi të ishin nacionalistë në qëndrimin ndaj kombit shqiptar, kjo për ne nuk do të përbënte kurrfarë shqetësimi, se ata kësisoj mbrojnë vlerat e tyre kombëtare, por ato dy vatra ballkanike kanë qenë, janë dhe do të vazhdojnë të mbeten vatra  shovinizmi në qëndrimin ndaj kombit shqiptar. Se në ato qëndrime ndaj nesh është manifestuar dhe vazhdon të manifestohet vetëm shovinizëm i kulluar.

Me veprën e vet, publicisti i shquar Skëndet Kapiti, i ka dhënë një leksion fort kuptimplotë klasës politike shqiptare, e cila duhet të ndërgjegjësohet, duhet të heqë dorë nga mercenarizmi dhe servilizmi para të huajve dhe ta kuptojë një herë e mirë se pa edukimin  dhe kalitjen e ndjenjave nacionaliste, pa vendosjen e nacionalizmit në themelet e jetës sonë, çka do të thotë çelikosje e vetëdijes së lartë kombëtare, do të jetë i pamundur realizimi i idealit mbarëkombëtar për ribashkimin e trojeve tona etnike.

San Diego, Kaliforni

08 tetor 2021

blank

Nuk ka ndodhur kurrë në historinë e NATO-s! Analiza e një pakti të habitshëm ushtarak midis Parisit dhe Athinës – Nga SHABAN MURATI

Nuk ka ndodhur kurrë në historinë e deritanishme të Aleancës Atlantike, që nga themelimi i saj në 1949 e deri më sot, që dy shtete anëtare të nënshkruajnë midis tyre një marrëveshje dypalëshe strategjike të ndihmës ushtarake reciproke ndaj njeri-tjetrit në rast të një konflikti të njërit prej tyre edhe me një shtet anëtar të NATO-s.

Mund të klasifikohet si një novacion “sui generis” juridik, diplomatik dhe strategjik, kur zyrtarisht dy shtete anëtare të NATO-s, Franca dhe Greqia, vlerësojnë si të pamjaftueshme garancitë dhe detyrimet e mbrojtjes kolektive atlantike të shteteve anëtare, që janë themeli i NATO-s, dhe zyrtarizojnë nevojën e mbrojtjes individuale me pakt ushtarak dypalësh, jashtë NATO-s dhe pa pyetur NATO-n.

Ndaj pakti ushtarak, që nënshkruan në 28 shtator në Paris presidenti i Francës E.Makron dhe kryeministri i Greqisë K.Micotaqis, ka habitur shumë kancelari diplomatike dhe rrjete mediatike në botë me vendimin e tyre të bujshëm për të veçuar paktin e tyre ushtarak nga Traktati themelues i Aleancës Atllantike dhe nga fryma e tij e mbrojtjes kolektive dhe e solidaritetit atlantik.

Kryeministri grek e shpalli hapur këtë distancim të paktit franko-grek nga NATO, kur i raportoi në Athinë presidentes greke për paktin e ri në 29 shtator dhe deklaroi se “ne kemi tani një marrëveshje me një klauzolë të ndihmës shumë të fuqishme të mbrojtjes reciproke, e cila shkon përtej dhe mbi angazhimet e mbështetjes kolektive të NATO-s”.

Euforia e shpërthyer nga qeveria dhe diplomacia greke për rëndësinë historike të këtij pakti të ri ushtarak mbështetet në nenin 2 të paktit, ku sipas medias greke “Protothema” të 29 shtatorit: “Neni 2 është më sinjifikativi, meqë parashikon ndihmë të menjëhershme ushtarake të Francës për Greqinë, nëse ndodh ndonjë sulm nga një shtet i tretë, edhe në qoftë se ai shtet është brenda aleancës së NATO-s”.

Euforia qeveritare greke është aq e madhe, sa që revista prestigjioze britanike “The Economist” shkruante jo pa ironi në 2 tetor se “Kryeministri i Greqisë, K. Micotaqis, e paraqiti paktin si histori dashurie. “Historia na do ne së bashku. Po ashtu edhe gjeografia”, i tha ai presidentit francez Makron”.

Neni 2 i ndihmës reciproke ushtarake për njeri-tjetrin në rast konflikti të armatosur me një shtet të tretë, qoftë dhe anëtar i NATO-s, përbën kuintesencën e paktit të ri ushtarak midis Francës dhe Greqisë. Është shumë e lehtë të konstatohet se novacioni juridik dhe diplomatik franko-grek për t’u bashkuar ushtarakisht edhe kundër një shteti anëtar të NATO-s paraqet një kurs të ri të hapur të Francës dhe të Greqisë kundër frymës së atlantizmit dhe mbrojtjes kolektive atlantike.

Pakti i kundërvihet direkt Nenit 5 të Traktatit themelues të NATO-s, që përmban detyrimin e gjithë shteteve anëtare që çdo sulm ndaj një shteti anëtar konsiderohet si sulm ndaj gjithë shteteve anëtare.

Traktati themelues i NATO-s me nenin 5 ka ndërtuar arkitekturën e madhe të sigurisë atlantike të mbështetur në parimin e madh ushtarak, politik dhe diplomatik “një për të gjithë dhe të gjithë për një”. Pakti franko-grek e përjashton tani zyrtarisht vlerën dhe efektshmërinë e nenit 5 të Traktatit themelues të NATO-s, sepse refuzon mbrojtjen kolektive atlantike për të gjitha shtetet anëtare.

Madje pakti ushtarak franko-grek e vë në dyshim vetë thelbin e ekzistencës së NATO-s dhe arrin deri atje sa që parashikon si element doktrinal ushtarak franko-grek rrezikun nga brenda vetë NATO-s.

Analisti diplomatik dhe ushtarak grek Athanasios Drougas theksonte në 2 tetor në “greekreporter.com” se “marrëveshja e Parisit ka shumë hije të dyshimta, veçanërisht në termat e garancisë. Ajo u kundërvihet atyre transatlantike”.

Historia e Europës në përgjithësi dhe e shteteve të veçanta anëtare të NATO-s dëshmon se Neni 5 i Traktatit themelues të Aleancës Atlantike ka qenë garancia e paqes dhe e sigurisë së të gjithë shteteve anëtare si gjatë Luftës së Ftohtë, ashtu edhe pas shembjes së komunizmit. Është ky nen, që ka frenuar agresivitetin e Bashkimit Sovjetik më parë dhe të Rusisë tani ndaj shteteve anëtare të NATO-s. Është Neni 5 që i ka dhënë të njëjtën siguri atlantike si SHBA, ashtu dhe shteteve të vegjël të NATO-s si Islanda apo Greqia.

Tani Parisi dhe Athina me paktin e tyre ushtarak i largohen thelbit dhe detyrimit të Nenit 5 të Traktatit të NATO-s, duke nënshkruar një marrëveshje ushtarake dypalëshe, që identifikon rrezikun për të dy shtetet nga brenda Aleancës Atlantike. Në këtë mënyrë Franca dhe Greqia duan të konfirmojnë se NATO nuk mund të garantojë sigurinë, sovranitetin dhe integritetin e shteteve anëtare.

Ky kurs individualist i Francës dhe i Greqisë në kundërvënie të frymës dhe të Traktatit të NATO-s krijon precedentin e rrezikshëm që mund të nxisë shtete të tjera anëtare që ta braktisin detyrimin dhe zbatimin e nenit 5 dhe të kërkojnë sigurira të reja me shtete të tjera anëtare ose jo të Aleancës Atlantike. Me një fjalë pakti ushtarak franko-grek inkurajon erozionin e NATO-s.

Në një farë kuptimi pakti mund të cilësohet hapi i parë strategjik i largimit de facto të Francës dhe të Greqisë nga strukturat ushtarake dhe nga detyrimet ushtarake të NATO-s. Franca e ka zbatuar zyrtarisht këtë kurs në kohën e presidentit De Gol. Presidenti Makron po e ringjall dhe po e shkallëzon distancimin dhe largimin e Francës nga NATO dhe me paktin e ri ushtarak dypalësh po tërheq edhe Greqinë në këtë kurs.

Bazën e doktrinës së re franceze për largim nga NATO presidenti francez Makron e afishoi hapur në 7 nëntor 2019 në një intervistë me revistën britanike “The Economist”, ku e përkufizoi NATO-n “me tru të vdekur”, dhe ku deklaroi se “nuk e di nëse akoma beson te Neni 5 i Traktatit të NATO-s”.(Për më gjërë shih gazeta “Dita”, 19.11.2019).

Parisi dhe Athina janë të ndërgjegjshëm që pakti i tyre i çuditshëm ushtarak, i cili planifikon luftë të përbashkët edhe kundër një shteti anëtar të NATO-s, zgjon dyshime të bazuara atlantike për një distancim franko-grek nga angazhimet e NATO-s.

Edhe presidenti francez, edhe kryeministri grek, u munduan ta justifikojnë paktin e tyre ushtarak si hap i parë i madh i konkretizimit të “autonomisë strategjike mbrojtëse” të Europës. Projekti i një “Europe autonome ushtarake” të ndarë nga NATO dhe nga SHBA është një ambicie dhe ëndërr e vjetër franceze, dhe presidenti Makron vlerëson se ka ardhur koha e konkretizimit të tij.

Në qarqet diplomatike dhe mediatike perëndimore mbizotëron opinioni se Franca e ndërmori hapin e paktit ushtarak dypalësh me Greqinë për të sfiduar aleancën e re “AUKUS”, që krijuan në 15 shtator 2021 Australia, Britania e Madhe dhe SHBA, të cilët nuk e ftuan Francën të marrë pjesë dhe kjo e irritoi së tepërmi Parisin, sepse “AUKUS” injoroi rolin e Francës si fuqi e madhe me interesa në Azinë e Largët dhe Oqeani.

Nga pikëpamja financiare me marrëveshjen ushtarake me Greqinë, e cila angazhohet të blejë disa fregata franceze me vlerë 5 miliard dollarë dhe gjuajtës francezë me vlerë 3 miliard dollarë, presidenti Makron po përpiqet të kompensojë disi goditjen që pësoi Franca nga vendimi i qeverisë australiane në muajin shtator që në vend të nëndetëseve elektrike franceze të ndërtojë nëndetëse atomike me ndihmën e SHBA dhe të Britanisë së Madhe.

Në planin ushtarak dhe gjeopolitik pakti ushtarak franko-grek ngjall dyshime të mëdha për mundësitë dhe kapacitetet për t’u konsideruar si bazë e krijimit të “autonomisë ushtarake europiane”.

Nuk mund të mos ngjallë habi fakti se si dhe përse Franca zgjodhi si partner strategjik për ndërtimin e “autonomisë mbrojtëse të Europës” Greqinë e vogël, të krimbur në borxhe dhe një nga shtetet më të varfra të BE, dhe nuk zgjodhi shtete të mëdha dhe të fuqishme aleate në NATO dhe në BE si Gjermania, Italia, Spanja, për të mos thënë edhe Britania e Madhe, e cila është një shtet i madh dhe i fuqishëm europian, që vërtet doli nga BE, por nuk ka dalë dhe nuk e nxjerr dot kush jashtë nga Europa.

Është unik mendimi se shtysa bazë emotive e nënshkrimit të paktit të ri ushtarak, sidomos për Greqinë, është humori i keq i të dy shteteve ndaj Turqisë. Siç shkruante “The Economist” në 2 tetor: “aleanca e re franko-greke reflekton frikat e tyre të njëjta nga Turqia”. Greqia e vogël mendon se me paktin e ri ushtarak me Francën ajo do të krijojë një raport të ri të barabartë forcash ushtarake me Turqinë, që mund t’i japë mundësinë të realizojë ambicjet e mëdha detare në detin Mesdhe.

Natyrisht tingëllon naive shpresa greke se Franca pa u menduar dy herë do të nxitojë të hyjë në konflikt ushtarak me një fuqi rajonale si Turqia për hatrin e rivendikimeve greke për zona sa më të mëdha detare në Mesdheun Lindor. Pavarësisht se ministri grek i mbrojtjes në 30 shtator deklaroi se pakti i ri përfshin ndihmën ushtarake franceze për gjithë sovranitetin grek në tokë dhe në det, e vërteta është se pakti franko-grek e përjashton ndërhyrjen franceze për zonat ekskluzive ekonomike detare apo për shelfin kontinental, për të cilat ka debate dhe tensione midis Greqisë dhe Turqisë. Ndaj pakti ushtarak franko-grek realisht dëmton më shumë NATO-n se sa Turqinë.

Me paktin e ri ushtarak me Greqinë Franca realizon interesin e saj gjeopolitik për të forcuar dhe konsoliduar influencën si fuqi e madhe në detin Mesdhe. Presidenti Makron e deklaroi qartë në 28 shtator se “ajo që ne nënshkruam është një partneritet i strukturuar, i cili diktohet nga situata gjeopolitike në detin Mesdhe”.

Greqia kështu vihet në dispozicion të kësaj strategjie mesdhetare franceze. Me paktin e ri Franca e përfshin zyrtarisht Greqinë në sferën e saj të influencës, sepse siç shkruante në 1 tetor “martenscentre.eu”: “Është hera e parë në historinë e saj që Greqia nënshkruan një marrëveshje dypalëshe me një nga fuqitë e mëdha me klauzolën e ndihmës reciproke ushtarake”.

Nuk janë të qarta llogaritë makrostrategjike të Greqisë në lidhje me këtë pakt, sepse vështirë të mendohet se Franca do të hyjë në luftë me Rusinë apo me Kinën në eventualitetin e një konflikti të armatosur të tyre me Greqinë. Nuk po shtrojmë fare pyetjen nëse do të hyjë Franca në luftë për hatër të Greqisë, nëse do të kishte një konflikt të Greqisë me SHBA ose me Britaninë e Madhe.

Një nga efektet imediate të paktit të ri franko-grek është përurimi i fenomenit të përçarjes strategjike brenda aleancës atlantike dhe një prirje për të kundërvënë Europën dhe BE me Amerikën. Nuk është e e rastit, që Rusia e priti me kënaqësi paktin e ri franko- grek, sepse e konsideron dobësim të kohezionit të NATO-s dhe një hapësirë të re për diversionin rus në gjirin e NATO-s. Media ruse “expert.ru” shkruante në 29 shtator: ”Makron përçan Europën”.

Franca dhe presidenti i saj ambicioz po luajnë kartën e madhe gjeopolitike të zgjerimit të sferës së influencës franceze në pellgun e Mesdheut dhe në rajonet rreth tij. Dalja e Britanisë së Madhe nga BE dhe largimi i kancelares dominuese gjermane Agela Merkel nga posti i saj po shfrytëzohen nga presidenti francez si një shans i ri i zgjerimit të rolit të Francës në Europë dhe në zona të ndryshme të botës.

Pakti dypalësh ushtarak franko-grek shfaqet si demonstrim i politikave individualiste të dy shteteve, gjë që bie ndesh me frymën, idealet dhe objektivat e Aleancës Atlantike. Asnjë pakt dypalësh midis shteteve të veçanta të aleancës nuk mund të zëvendësojë garancitë e mbrojtjes kolektive të NATO-s.

Nuk pritet të jenë pozitive efektet e këtij pakti ushtarak as në Ballkan. Nuk është lajm i mirë për Ballkanin. Përkundrazi mund të ketë efekte negative për shkak të nxitjes së një spiraleje të re të garës së ethshme të armatimeve, ku është futur Greqia, si dhe për inkurajimin e ri që i jep pakti diplomacisë greke të shantazhit ushtarak ndaj të gjithë shteteve fqinjë me të cilat Athina ka probleme të hapura dhe tensione.

blank

MOS ME HARRUE! – Nga XHAFER SHATRI

Arian CURRI nga Strellci i Epërm, komuna e Deçanit, asokohe ishte nxënës i shkollës së mesme. Më 6 prill të vitit 1994, Arianin e arrestoi policia serbe. Se çka pësoi atë ditë Arian Curri, në Stacionin e policisë në Pejë duhet të mbetet përgjithmonë e pashlyer në ndërgjegjen dhe në vetëdijen e shqiptarëve.
Falë Amnestisë Internacionale, dëshmia e Arianit, do të bëhet, gjithandej në botë, kryerrëfim për mizoritë serbe në Kosovë:
“… Pastaj më lidhën per një radiator dhe tre oficerë të policisë hipën mbi mua. Njëri prej tyre, pasi ma hoqi këmishën, e nxori thikën dhe, me maje të saj, vizatoi në gjoksin tim kryqin dhe 4 S të alfabetit cirilikë…”
Këto shkronja, që janë pjesë e ëmblemës serbe në flamur e gjetiu, kanë këtë përmbajtje: Samo sloga serbina spasava (Vetëm uniteti serbët i shpëton).
Për turpin e organeve shtetërore të Kosovës, deri sot asnjë prokuror nuk ka ngritur padi penale për një krim si ky madje as edhe për krime shumë më të mëdha e më të rënda.
blank
blank

Një ese që të ngjall emocione të fuqishme – Nga Prof. dr. ESHREF YMERI

 

 

Prof.dr. Fatmir Terziu, Mjeshtër i Madh, meriton përgëzimet më të sinqerta dhe falënderimet më të përzemërta për botimin në numrin e sotëm (04 tetor 2021) të Portalit “Fjala e Lirë” të Esesë shumë prekëse, me titull“Udhëtim në pyjet e këngëve çame”, të poetit  të talentuar Agim Mato. Në shënimin hyrës, Prof.dr. Fatmir

Terziu shkruan:

“Shkruar 1986. Hyn në shtyp në revistën “Nëntori” dhe hequr nga shtypi me porosi të KQ të PPSH”.

Nuk e kam informacionin e duhur nëse kjo Ese është botuar në ndonjë organ tjetër pas zëvendësimit të sistemit komunist me një sistem neokomunist që po “gëzojmë” sot pas demoshëmtisë dhjetoriste. Sidoqoftë, botimi i kësaj Eseje në Portalin “Fjala e Lirë” 35 vjet pas krijimit të saj, është një nderim i veçantë që Prof.dr. Fatmir Terziu i bën poetit Agim Mato, i cili u largua për në botën e përtejme më 10 maj 2021

Eseja më emocionoi tej mase, prandaj e hodha në rojtinën e kompjuterit për ta lexuar kohë pas kohe, jo vetëm në nderim të autorit të talentuar, por edhe në nderim të Çamërisë, të cilën e dashuroj si vendlindjen time. Heroina kryesore e asaj eseje është Çamëria, trualli ynë amtar, të cilin banditët-shovinistë evropianë, për pazotësin tonë, si komb, ia rrëmbyen trungut amtar dhe ia bënë dhuratë Greqisë. Tragjedia e Çamërisë, vepër e përbindshmne e shovinizmit grekokriminal, zbulon tradhtinë e partisë komuniste, me në krye argatin e regjur të grekosllavizmit Enver Hoxha, i cili e pati soditur me gjakftohtësi kasaphanën e bishës së tërbuar Napolon Zerva kundër vëllezërve dhe motrave tona çame. Argati i Beogradit dhe i Athinës Enver Hoxha, atje, në jug të vendit, kishte trupa partizane, por tradhtia ndaj atdheut amë nuk e lejoi që t’i fuste në truallin e Çamërisë për t’i dhënë dajakun që meritonte kryekriminelit Zerva dhe të shmangte atë masakër të lemerishme. Nuk e bëri një gjë të tillë, sepse zbatonte me rreptësi të madhe porositë e prera që i jepnin dy emisarët e Beogradit, Dushani dhe Miladini, dy komisarët e Titos në Shqipëri, të cilët, faktikisht, drejtonin partinë komuniste dhe ushtrinë. Partia komuniste dhe kryetradhtari i saj Enver Hoxha, ashtu siç tradhtuan Çamërinë më 27 qershor 1944, po ashtu patën tradhtuar Dardaninë që gjatë viteve të luftës, kur u bënë bashkëpunëtorë të serbosllavizmit në kryerjen e masakrës së Tivarit. Qëndrimin tradhtar ndaj Dardanisë dhe trojeve të tjera shqiptare në Jugosllavi, ata e vazhduan edhe pas luftës, kur Beogradi, në vitet ’50, nëshkruante marrëveshje me Ankaranë për shërnguljen me dhunë të shqiptarëve rrënjës drejt Turqisë. Po ashtu, nuk u bënë të gjallë për mbrojtjen e vëllezërve tanë dardanë gjatë dhunës së egër që serbosllavizmi ushtroi në Prishtinë kur patën shpërthyer demonstratat e fuqishme të vitit 1981. Të njëjtin qëndrim tradhtar mbajtën partia komuniste dhe pasardhësi i Enver Hoxhës, krimineli Ramiz Alia, edhe në ngjarjet e vitit 1989, kur Beogradi e shfuqizoi autonominë e Dardanisë, duke e shndërruar atë në koloni të Serbisë. Pasardhësit e veteranëve komunistë, neokomunistët që dolën në skenë pas demoshëmtisë dhjetoriste, e vazhduan tradhtinë e etërve të tyre në qëndrimin ndaj Dardanisë. Kur Millosheviçi, kryebanditi i gadishullit tonë, në vitin 1998 dhe në fillim të vitit 1999, pati nisur masakrimin e Dardanisë, partia neomuniste dhe udhëheqja e saj nuk ndërhynë ushtarakisht absolutisht, paçka se në Veri të vendit, siç më ka rrëfyer një ushtarak i lartë i forcave të armatosura, asokohe ishin të pozicionuar 400 tanke. Ky ishte një qëndrim i turpshëm nga ana e udhëheqjes tradhtare të atdheut amë ndaj bashkatdhetarëve tanë dardanë. Prandaj edhe ndalimi i botimit në revistën “Nëntori” të vitit 1986 i esesë së shkëlqyer të poetit Agim Mato, dëshmon për vazhdimësinë traditës së tradhtisë së partisë komuniste dhe të udhëheqjes së saj ndaj bashkëkombasve tanë çamë. Fakti që Tirana zyrtare nuk ngriti kurrë padi në gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë për masakrën e Tivarit, për masakrimin  Çamërisë dhe për masakrimin e Dardanisë, flet fare qartë se udhëheqja shqiptare e atdheut amë ka qenë, është dhe vazhdon të mbetet kështjella e tradhtisë kombëtare, me kryekështjellarin Rama majë saj, i cili flirton me afsh të nxehtë me kriminelin Vuçiç, trashëgimtarin e veprës së Millosheviçit.

San Diego, Kaliforni

04 tetor 2021

blank

Teza antikombëtare e “pakicës si palcë e kombit”. Pse shumica e udhëheqësve të Shqipërisë e kanë vënë bastin e sundimit mbi përqafimin e tezave antishqiptare të shteteve fqinjë – Nga SHABAN MURATI

Vështirë të gjesh komb në Europë që si kombi ynë të ketë lejuar pakicat etnike, fetare, gjeografike, linguistike, etj. ta drejtojnë shtetin njëanëshmërisht dhe të punojnë kundër shqiptarizmit, kundër kohezionit dhe unitetit të kombit.

Tragjizmi i historisë së shtetit shqiptar është se në shumicën e kohës deri në ditët tona kanë sunduar e drejtuar pakicat. Përvoja njerëzore dhe historike ka treguar që pakicat nuk e duan shumicën, që don të thotë nuk e duan as kombin dhe as shtetin kombëtar, ku ata janë pakicë.

Nuk ka komb në Europë si kombi shqiptar që të ketë përjetuar gjendjen tragjike, ku vetë udhëheqësit e shtetit profesojnë publikisht tezën antikombëtare se “pakica është palca e kombit” dhe për rrjedhojë shpikin të drejtën e rreme historike se ajo duhet të drejtojë shumicën dhe kombin.

Është një tezë shekullore e Serbisë dhe e Greqisë, që e kanë ushqyer dhe financuar me shekuj e deri sot e kësaj dite në mesin e kombit tonë, sepse zhbërja e kombit fillon nga mohimi i shumicës së kombit.

Mos harroni se në këtë rrugë, pas shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë në 28 Nëntor 1912 dhe kundër asaj pavarësie kombëtare, na kanë mbirë nga pakicat disa “republika greke” dhe “republika serbe” në territorin e shtetit shqiptar. Sepse me mohimin e shumicës së kombit realizohet më lehtë nënshtrimi dhe zhdukja e popullit dhe e kombit shqiptar nga shtetet fqinjë në Ballkan.

Është një tezë antikombëtare, që i ka kushtuar Shqipërisë humbjen e trungut në Veri dhe në Jug, dhe rrudhjen drastike të demografisë natyrale dhe historike të kombit. Sepse shtetet fqinjë, që u majmën me territoret dhe me popullsitë shqiptare, vazhdojnë të sponsorizojnë vazhdimisht dhe sot e kësaj dite në mesin tonë tezën antikombëtare se për kombin shqiptar “pakica është palca e kombit”.

Tragjikja qendron në fenomenin e shëmtuar të ditëve tona që udhëheqës të Shqipërisë e duartrokasin dhe reklamojnë këtë tezë të rrezikshme dhe injorojnë thelbin e ekzistencës dhe të mbrojtjes kombëtare, që bazamentin e ka te shumica e popullit dhe e kombit. Imagjinoni efektet katastrofike të kësaj teze antishqiptare në momentet e rreziqeve mbarëkombëtare në Shqipëri dhe sidomos në Kosovë dhe në Maqedoninë e Veriut.

Është e lehtë për ta kuptuar se kush ka interesin strategjik ta lerë kombin shqiptar pa shumicën e vet. Ky komb ka për të vdekur dhe për t’u asimiluar nëse beson profkën antikombëtare fetaro-politike se “pakica është palca e kombit”.

Në historinë e shtetit shqiptar nga themelimi e deri në ditët tona shumica e udhëheqësve të Shqipërisë e kanë vënë bastin e sundimit mbi përqafimin e tezave antishqiptare të shteteve fqinjë. Ndaj ata konvertimin e tyre fetar dhe etnik e kanë bërë modë elektorale, politike dhe varësie nga shteti më i fuqishëm i kohës në rajon.

Udhëheqësit shqiptarë, që nuk mësuan dot as në shkollë e as në jetë se çfarë është demokracia dhe as çfarë është laicizmi, janë të pabesueshëm në psalmet e tyre fetare njësoj siç janë edhe në psalmet e tyre politike.

Proklamimi prej tyre i tezës antikombëtare se “pakica është palca e kombit” i shërben strategjisë asimiluese të shteteve fqinjë për ta lënë kombin shqiptar pa palcën e vërtetë dhe pa shtyllën kurrizore të kombit, që është shumica e popullit dhe e kombit, e cila garanton ekzistencën, mbrojtjen, identitetin kombëtar dhe përjetësinë kombëtare.

blank

NGA VOTA NË GJERMANI SHËNJA TË POLITIKËS SË MIRË – Nga ALDO CAZZULLO – Përktheu Eugjen Merlika 

 

Ja PSD u kthye në partinë e parë gjermane, jo me një vijë të së majtës skajore, ala Jeremy Corbyn apo Jean – Luc Mélenchon – për të bërë të heshtin skajorët e shtëpisë sonë – por me një vijë qendërsore, duke bërë të tyren trashëgiminë e Angela Merkel-it; që në këta vite nuk ka drejtuar një Koalicion të Madh (në Gjermani tashmë dy partitë e mëdha vlejnë pothuajse sa gjysma e trupit zgjedhor), por një qendër të majtë, fortësisht të lidhur me qëndrën.

Nuk ishte parashikuar, madje dukej e pamundur. Socialdemokratët dukej se ishin të paracaktuar të ndiqnin fatin e Pasokut grek, të zëvëndësuar nga populistët e Syrizës (të detyruar të pranonin këshilla më të buta: jashtë Varoufakis, po ashpërsisë së detyruar nga Berlini), ose atë të PS franceze, të nxjerrë jashtë loje nga një tjetër qëndërsor: Emmanuel Macron. Në të kundërt një parti që, megjithë historinë e saj të lavdishme dukej e vdekur, paraqitet sot në pragun e Kançelarisë; në sajë edhe të “kthimit në rend” të shënuar nga kriza mbas-Covid, me kthimin e rolit të Shtetit dhe rimarrjes së besueshmërisë të institucioneve evropiane.

Mbas luftës së parë botërore, pararojat artistike – nga kubizmi tek abstraksionizmi – ndjenë një “thirrje për rregull”: artistët rifilluan të vizatonin figura, rigjetën format klasike, deri edhe vetë Kandinski ndjeu tërheqjen e racionalitetit gjeometrik. Në të njëjtën mënyrë, pandemia ka sjellë një thirrje të arsyes për një botë që dukej e magjepsur nga sirenat e populizmit e të sovranizmit.

Në fillim fitorja e Brexit. Më pas ende më e befasishme ajo e Trump-it. Meteora e pabesueshme Bolsonaro. Ngjitja e Podemos dhe Vox në Spanjë. Qeveria verdh-jeshile n’Itali. Dukej se kryengritja kundër sistemit kishte fituar dhe ishte e paracaktuar të qeveriste një botë pa monedhë të përbashkët, kufij të hapur, institucione shumëkahëshe. Pastaj pandemia pështjelloi gjithshka. Trump-i i nisur për t’u rizgjedhur, gaboi në nënvleftësimin e saj dhe vuri në lojë Shtëpinë e Bardhë. Johnson-i, mbas gabimeve të para, shpëtoi dhe tani shton taksat për të financuar National Health Service, shërbimin shëndetësor kombëtar. No-Vax-i Bolsonaro han picën në rrugë sepse i përzënë nga restorantet e Manhattanit e rrezikon të mundet nga i ringjalluri Lula, i sapo dalë nga burgu. Në Spanjë Podemos është shëmbur, Vox është tkurrur e kthehen në alternativën ndërmjet socialistëve dhe popullorëve. N’Itali rishkombëtaristja Legë mbështet tani më evropianisten e qeverive. Në Francë shfryhet Marine Le Pen. E në Gjermani partia e Merkelit lëshon terren jo nga e djathta (Alternativa për Gjermaninë humbet vota e deputetë), por nga qëndra, ku fuqizohen nga një anë liberalët e nga tjetra të Gjelbërit dhe pikërisht socialdemokratët.

I fundmi kançelar socialdemokrat, Gerhard Schröder, kishte si parullë të tij “Die Neue Mitte”, qëndra e re. Që nuk do të thoshte të bëhe të gjithë demokristianë e pra të moderuar, ndërmjetës, pothuajse të palëvizshëm. Do të thoshte se reformistët mund të jenë qëndrorë në rrjeshtimin politik të shoqërisë, duke mobilizuar energjitë e të rinjve, të grave, t’atyre që synojnë të fuqizojnë institucionet e jo t’i shkallmojnë, të ndërtojnë Evropën e jo t’a shkatërrojnë, të vënë në lëvizje ashensorin shoqëror pa ndëshkuar shtresat e mesme, të përtërijnë qeverisjen e jo t’a zëvendësojnë me atë që çirret më shumë e rreh më ashpër në rrjetet sociale. Në kohët e tij, Schröderi arriti të marrë më shumë se 21 milion e gjysmë vota, thuajse dhjetë milionë më shumë se sa mblodhi të djelën e shkuar Scholzi. Dypartishmëria është tejkaluar, kuadri copëzohet gjithënjë e më shumë, edhe se kultura politike gjermane vazhdon të çmojë qëndrueshmërinë. Sovranizmi nuk është mundur aspak; shpërthen në Lindjen evropiane, dhe në vetë ish Gjermaninë lindore, ku AFD (më shumë populiste se rishnaziste) është partia e parë. Por reformizmi liberal, si ai që sheh djathtas si ai që sheh majtas, vazhdon të qeverisë Vëndet kryesore të kontinentit dhe institucionet evropianë, bisedon me Amerikën e Biden-it, shpreson të krijojë një front të përbashkët me Rusinë e Putinit kundër vullnetit zotërues të Kinës.

Mbas reformizmit është qëndrueshmëria e shtresës së mesme, që njëheri u quante borgjezi, që nuk është një fjalë e ndyrë, është emri i prodhuesve që çojnë përpara ekonominë e që mbajnë peshën e të varfërve të rremë  e të të pasurve të vërtetë që nuk paguajnë taksat. Edhe borgjezia mund të tundohet nga zemërimi kundër-sistem dhe nga refuzimi i demokracisë përfaqësuese; por din t’a njohë politikën e mirë që sjell përfundime të mira.

 

            “Corriere della Sera”, 27 shtator 2021    Përktheu Eugjen Merlika

blank

AUTONOMIA STRATEGJIKE, NËSE EVROPA DO TË BËHET E RRITUR – Nga FRANCESCA BASSO – Përktheu Eugjen Merlika

 

Autonomia strategjike. Është hyrja në moshën e pjekur të Bashkimit evropian, ka të bëjë me përmasën e tij gjeopolitike. Ai që i zgjoi Vëndet e BE qe Donald Trump që, si president i Shteteve të Bashkuara, me “America first” të tijin ka shtrënguar bashkimin të përsijasë se si duhet t’i mbrojë interesat e tij edhe pa çadrën amerikane: Kina, Rusia, Hindia, por edhe SHBA janë të gjithë shemër në fushën financiare, industriale dhe teknologjike.

Autonomi strategjike do të thotë për 27 Shtetet antare, që të ecin së bashku mbi terrene që deri tani nuk ka qënë e mundur të përshkohen, si ai i mbrojtjes së përbashkët. Në mënyrë paradoksale, qe pikërisht presidenti i ri i Shteteve të Bashkuara Joe Biden, që e shpejtoi me mënyrën se si drejtoi tërheqjen nga Afganistani dhe çështjen Aukus, marrëveshjen mbi sigurinë të nënëshkruar nga SHBA, Mbretëria e Bashkuar dhe Australia në padijen nga Brukseli e në kurriz të Francës e të bastit të saj miliardar mbi nëndetëset.

Një aksident diplomatik që krijoi tension ndërmjet dy brigjeve të Atllantikut, në prag të Këshillit Tregëti e Teknollogji, të ideuar nga Washingtoni dhe Brukseli pikërisht për të përtërirë aleancën. Biseda telefonike e butë ndërmjet Biden-it dhe Macron-it e zhbllokoi gjëndjen (mbledhja ishte e ngrirë) e dje u mbajt takimi i parë në Pittsburgh. Mbi tryezë ishte bashkëpunimi në pesë zona strategjike në kah kundër kinez, edhe se në dokumentin përfundimtar Kina nuk u përmënd kurrë: kontroll mbi eksportin e materialeve të ndjeshme, mbikqyrje mbi investimet e jashtëme, zgjuarsia artificiale, zhvillimi i zinxhirit të furnizimit të gjysëmpërçuesve, sfida tregtare globale kundër praktikave të tregut.

Në përfundimet Franca kërkoi ndryshime, ndërmjet të cilëve autonominë e BE në gjysëmpërçuesit. Një ngulmim që i bezdisi Vëndet e tjera. Frika është se Parisi do të kërkojë t’a ndërpretojë autonominë strategjike evropiane në kah thjesht francez.   

           

“Corriere della Sera”, 29 shtator 2021   Përktheu Eugjen Merlika


blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
Send this to a friend