Nuk them se jam trim, jo as frikacak,
Thellë n’afshet e shpirtit më grafllon guximi;
Vdekja për liri nuk më tremb aspak,
Si e duron robninë zemra e nji trimi?

Pse ore pse t’kem frikë, frikë se mos po vdes?!
Oh, çfarë marrie, ndoshta faj për mue!
T’ecësh zvarrë si krimb, t’mos jesh kurrë serbes,
Këtë s’ia fali vetes, kjo më ban me u mendue.

Pse t’më dhimbset jeta, pse u dashka kursye?
Veç me përtypë bukën, me u rropatë si kalë?
Pa nji fjalë ngushllimi, pa nji ditë lumnie,
Unë skllav i bindun, tash, kur s’jam as djalë.

Deri kur durim, deri kur me shpresë?
Jo, jo, mos m’i thoni, këto fjalë nuk i due.
Me durim e shpresë nuk due të vdes.
Si jeta dhe vdekja duhen meritue.

S’meriton asnjenën kur mbetesh gur varri
Ndaj rri e mendohem jetës me i dhanë fund.
Le të kënaqet hasmi, le të qeshë i marri!
Liria më thërret, vdekja nuk më tund.

Arrën, nëndor 1987

VOAL- Taras Hryhorovych Shevchenko (ukrainas: Тарас Григорович Шевченко?, i njohur edhe me transliterimin anglo-sakson Taras Shevchenko; 9 mars 1814 – 10 mars 1861, Shën Petersburg) ishte një poet, shkrimtar, patriot dhe piktor ukrainas.

Trashëgimia e tij letrare konsiderohet si një nga shtyllat e letërsisë moderne ukrainase dhe, më gjerësisht, të vetë gjuhës ukrainase, për të cilën ai konsiderohet babai. Shevchenko shkroi gjithashtu në rusisht, duke lënë pas shumë dorëshkrime dhe vepra përgatitore për veprat e tij artistike. Ai konsiderohet gjithashtu një figurë e rëndësishme në nacionalizmin modern ukrainas. I lindur në një familje bujkrobërish në fshatin Morynchi, pjesë e Guvernatorit të Kievit të Perandorisë Ruse (tani pjesë e Oblastit Cherkasy, Ukrainë), ai mbeti jetim në moshën njëmbëdhjetë vjeç.[3] Ai u mësua të lexonte nga një mësues privat i fshatit dhe që në moshë të vogël vizatonte sa herë që kishte mundësi. Më vonë, duke lënë fshatin e të atit, ai ndoqi zotërinë e tij, Pavel Engelhardt, së pari në Vilnius (1828–1831) dhe më pas në Shën Petersburg.

Duke vënë re talentin artistik të Shevchenkos, Engelhardt e lejoi atë të studionte teknikat e pikturës për katër vjet me Vasily Shiryaev. Në Shën Petersburg, shkrimtari i ardhshëm takoi gjithashtu artistë ukrainas si Ivan Maksymovych Soshenko, i cili e prezantoi atë me rrethin e bashkatdhetarëve të tij, Zhen Pavlovych Hrebinka dhe Vasyl Hryhorovych, dhe piktorin rus Alexei Gavrilovich Venecianov. Falë këtyre njohjeve, Shevchenko pati mundësinë të takonte Profesor Karl Bryullov, i cili, i prekur nga miqësia e tij me këtë të fundit, bleu lirimin e tij më 5 maj 1838.[3] Fallxhori Cigan Në të njëjtin vit, Shevchenko u pranua si student në Akademinë Perandorake të Arteve në punëtorinë e Karl Bryullov. Në provimin vjetor të Akademisë së Arteve, ai u vlerësua me Medaljen e Argjendtë për një pikturë peizazhi të tij. Në vitin 1840, ai u vlerësua përsëri me këtë nder, këtë herë për pikturën e tij të parë me vaj, të titulluar “Lypësi i Ri që i Jep Bukën Qenit”. Në nder të njërit prej shkrimtarëve më të mëdhenj ukrainas në histori. [A mungon ndonjë pjesë?] Meqenëse ai kishte filluar të shkruante poezi të bukura ndërsa ishte ende shërbëtor, përmbledhja e tij e parë me poezi, e titulluar “Kobzar”, u botua në vitin 1840. Ivan Franko e vlerësoi me entuziazëm këtë përmbledhje, duke vënë në dukje “qartësinë, gjerësinë dhe elegancën e shprehjes artistike të panjohur më parë në poezinë ukrainase”. Në vitin 1841, ai botoi poemën epike Haydamaky. Në shtator të po atij viti, Shevchenko u vlerësua përsëri me Medaljen e Argjendtë për pikturën e tij “Fallxhori Cigan”. Ai gjithashtu filloi të shkruante libreto për teatrin. Në vitin 1842, ai shkroi një pjesë të tragjedisë “Nykyta Hajdai” dhe në vitin 1843 përfundoi dramën “Nazar Stodolya”. Gjatë qëndrimit të tij në Shën Petersburg, Shevchenko bëri tre udhëtime në Ukrainë në 1843, 1845 dhe 1846. Gjatë këtyre vizitave, ai takoi, përveç vëllezërve të tij dhe të afërmve të tjerë, shkrimtarët dhe intelektualët më të mëdhenj ukrainas si Hvhen Pavlovych Hrebinka, Panteleimon Oleksandrovych Kulish dhe Mykhailo Maksymovych. Ai gjithashtu krijoi një miqësi të fortë me familjen Repnin, veçanërisht Varvara Repnina. Kushtet e vështira në të cilat jetonin fshatarët patën një ndikim të thellë tek poeti-piktori.

Në vitin 1844, i shqetësuar nga shtypja cariste dhe shkatërrimi progresiv i tokës ukrainase, Shevchenko vendosi të përfshijë disa nga rrënojat dhe monumentet më të bukura të atdheut të tij në një album me gravura, të cilin e quajti Ukraina Piktoreske. Autoportret me stilolaps gjatë mërgimit Shevchenko përqafoi idetë e socializmit utopik. Më 22 mars 1845, Këshilli i Akademisë Perandorake të Arteve vendosi t’i jepte Shevchenkos titullin artist. Vitin pasardhës, ai bëri një udhëtim tjetër në Ukrainë, ku takoi historianin Nikolai Kostomarov dhe anëtarë të tjerë të Vëllazërisë së Shenjtorëve Kiril dhe Metodi, një shoqëri sekrete e socializmit të krishterë dhe frymëzimit sllavofil, e krijuar për të mbështetur reformat politike brenda Perandorisë Ruse.[3] Pasi Vëllazëria u zbulua dhe u shtyp nga autoritetet në mars të vitit 1847, Shevchenko u arrestua së bashku me anëtarë të tjerë më 5 prill të atij viti. Edhe pse artisti mund të mos ketë qenë anëtar i shoqërisë, gjatë një kontrolli Seksioni i Tretë zbuloi poemën e tij “Ëndrra” (“Сон”). Ajo kritikonte ashpër politikën perandorake, dhe meqenëse komente të tilla konsideroheshin jashtëzakonisht të rrezikshme kur buronin nga një njeri i dyshuar se i përkiste një organizate subversive, ai u ndëshkua rëndë.

Shevçenko u burgos fillimisht në Shën Petersburg dhe më pas u internua si ushtar i thjeshtë në garnizonin e Orenburgut të vendosur në Orsk, pranë Uraleve – praktikisht në një katorgë. Cari Nikolla I, duke konfirmuar dënimin, shtoi: “Nën mbikëqyrje të rreptë dhe i ndaluar të shkruante dhe pikturonte”. Vetëm në vitin 1857 Shevçenko mori një dekret faljeje nga perandori, i cili i dha falje. Megjithatë, atij nuk iu lejua të kthehej në kryeqytet, por u detyrua të vendosej në Nizhny Novgorod. Në maj të vitit 1859, Shevçenko u lejua të udhëtonte për në Ukrainë. Ai kishte ndërmend të blinte një copë tokë jo shumë larg fshatit Pekariv dhe të transferohej atje. Në korrik, ai u arrestua me akuzën e blasfemisë; ai u lirua shpejt, por iu urdhërua të banonte në Shën Petersburg.

Taras Shevçenko i kaloi vitet e fundit të jetës së tij duke punuar në poezi, piktura dhe gravura të reja, si dhe duke botuar veprat e tij të para. I dobësuar nga vitet e vështira të mërgimit, ai vdiq në Shën Petersburg më 10 mars 1861. Ai u varros fillimisht në varrezat e Smolenskut në kryeqytetin perandorak, por më vonë, sipas dëshirave të tij, të përfshira në poemën e tij “Testament” (Zapovit), arkivoli i tij u transferua nga miqtë në Ukrainë, me tren për në Moskë dhe më pas me karrocë. Shevchenko u varros më 8 maj në Chernekha Hora (Kodra e Murgjit; tani Tarasova Hora ose Kodra e Tarasit) pranë lumit Dnieper pranë Kaniv. I përndjekur nga fatkeqësi të tmerrshme në dashuri dhe në jetë, poeti vdiq shtatë ditë para se të shpallej emancipimi i bujkrobërve. Veprat dhe jeta e tij admirohen thellësisht nga popullsia ukrainase dhe ndikimi i tij në letërsinë ukrainase konsiderohet jashtëzakonisht i rëndësishëm.

Taras Shevchenko mban një vend vendimtar në historinë kulturore ukrainase: shkrimet e tij formuan bazën për letërsinë e vendit të tij të lindjes dhe kontribuan ndjeshëm në formimin e gjuhës moderne ukrainase. Poezia e tij nxiti gjithashtu rritjen e një vetëdije kombëtare brenda vendit, dhe ndikimi i tij në letërsinë dhe mënyrën e jetesës ukrainase mund të shihet edhe sot. Arsyeja për këtë rëndësi qëndron në mendimin e vetë shkrimtarit, i cili, i ndikuar nga Romantizmi, gjeti një mënyrë në veprat e tij për të kombinuar temat që lidhen me Ukrainën dhe botëkuptimin e tij personal. Përtej poezisë, Taras Shevchenko shkroi edhe drama. Drama e tij më e njohur është “Nazar Stodolya” (ukrainisht: Назар Стодоля). Për shkak të rëndësisë së tij letrare, roli i tij si piktor kryesor në peizazhin rus shpesh anashkalohet, gjë që dëshmohet nga fakti se bashkëkohësit e tij e konsideronin më shumë artist sesa shkrimtar. Ai gjithashtu eksperimentoi me fotografinë, duke u konsideruar si pionier i gdhendjes në Perandorinë Ruse (në vitin 1860, atij iu dha titulli anëtar i akademisë nga Akademia Perandorake e Arteve pikërisht për arritjet e tij me këtë lloj të veçantë të teknikës artistike).

Ndikimi i tij në kulturën ukrainase ishte aq i madh saqë u shfrytëzua edhe për qëllime propagande në Bashkimin Sovjetik. Veprat e tij, të zhveshura nga përmbajtja e tyre nacionaliste, u përdorën nga propaganda për të nxjerrë në pah temat e tyre të natyrshme shoqërore dhe kundërshtimin e shpeshtë midis shkrimtarit dhe pushtetit perandorak. Shevchenko, i lindur si bujkrob dhe i persekutuar për bindjet e tij politike, në fakt u portretizua nga Partia Komuniste Sovjetike më shumë si një internacionalist anti-letteram që synonte të mbronte përmirësimet shoqërore për klasat e disavantazhuara sesa si një nacionalist i zjarrtë ukrainas. Kjo pikëpamje është rishikuar thellësisht nga kritikët e Ukrainës moderne, të cilët sot kanë tendencë të lënë mënjanë kërkesat shoqërore të natyrshme në veprat e tij, duke theksuar fuqishëm anën e tij patriotike. Monumente, memoriale, rrugë, sheshe dhe parqe i janë kushtuar Shevchenkos në atdheun e tij, më të rëndësishmet prej të cilave ndodhen në Kaniv dhe Kiev. Kievi është shtëpia e Muzeut Kombëtar Taras Shevchenko dhe Monumentit Taras Shevchenko në parkun me të njëjtin emër pranë Universitetit Kombëtar Taras Shevchenko. Një stacion metroje në Kiev, Tarasa Shevchenkoka, u emërua sipas tij. Dnipro është shtëpia e Parkut Taras Shevchenko. Qyteti i Korsun-Shevchenkivs’kyi mban emrin e tij. Wikipedia

Vera po shkëlqen në të kuqen e shegëve,

Edhe më të voglat lule po shkëlqejnë flori,

Dhe kur mbrëmja fryn nëpër fushat e gjelbra,

Gjithçka nga e njëjta dritë do shkëlqejë me butësi;

Kështu dhe ndjenja mund të na e këshillojë vërtet mendjen,

Shpirti në fjalët e mira të një miku gjithsesi.

Një mendje që, si fjalët, do të mbetej:

çka ju vajtoni o mahiteni, është vetëm dashuri.

Die Glückliche

Der Sommer glüht im Purpur der Granaten,

Und auch die kleinsten Blümchen schimmern golden,

Und wenn der Abend weht in grünen Saaten,

Wird alles sanft der gleiche Schein vergolden;

So kann auch Einen Sinn nur fühlend raten,

Die Seele in des Freundes Wort, dem holden.

Ein Sinn, der, wie die Worte schweben, bliebe:

Was ihr klagt oder scherzt, es ist nur Liebe.

Karl Wilhelm Friedrich von Schlegel lindi më 10 mars 1772 në Hanover, djali i Johann Adolf, një pastor protestant dhe një mësues matematike. Familja e tij ishte e kulturuar që u përpoq ta orientonte drejt një karriere në tregti. Friedrich Schlegel studioi drejtësi midis Göttingen dhe Leipzig, megjithëse pasionet e tij të vërteta qëndronin në poezi dhe letërsi.

Në vitin 1794, ai u transferua në Dresden, ku – në të njëzetat e hershme – kompozoi dhe përfundoi veprat e tij të para: “Nga Shkolla e Poezisë Greke”, e përfunduar në vitin 1794, dhe “Uber das Studium der griechischen Poesie”, e botuar disa vjet më vonë.

Mbi Poezinë Greke

Këto tekste mund të konsiderohen si një glorifikim i poezisë greke, të cilën autori e konsideron vërtet objektive, bazuar në linja interpretuese jo shumë larg dallimit të Schiller midis poezisë sentimentale dhe poezisë naive. Poezia greke është spontanisht dhe në thelb harmonike, ndryshe nga poezia moderne, e cila, nga ana tjetër, është e paaftë të arrijë përsosmërinë e vërtetë sepse konsiderohet subjektive.

Friedrich Schlegel dhe Lindja e Romantizmit

Më vonë, Friedrich Schlegel u zhvendos në Jena, përpara se të mbërrinte në Berlin në vitin 1797, ku ra në kontakt me filozofin dhe teologun Schleiermacher dhe poetin Novalis, dy nga eksponentët më të rëndësishëm të Romantizmit të hershëm. Në vitin 1798, së bashku me vëllanë e tij August Wilhelm, ai themeloi një revistë të quajtur “Athenaeum”, e cila nga ana tjetër u bë organi i Romantizmit të hershëm. Ndërkohë, Schlegel iu përkushtua shkrimit të eseve mbi Carl Jacobi, Über Lessing dhe Goethe. Këto tekste mishëruan një stil të ri të kritikës letrare. Midis viteve 1798 dhe 1799, ai përfundoi “Geschichte der Poesie der Griechen und der Römer” (Historia e Poezisë së Grekëve dhe Romakëve) dhe një roman, të titulluar “Lucinde”, i cili u bë cak i kritikave të shumta për shkak të prezantimit dhe qasjes së tij të paanshme ndaj konceptit Romantik të dashurisë.

Një Koncept i Ri i Poezisë

Më pas, Friedrich Schlegel botoi një seri interesante fragmentesh, të botuara në revistat “Lyceum” dhe “Athenaeum”, të cilat përshkruajnë parimet e qasjes së tij ndaj poezisë. Këtu, ai zhvillon dhe zgjeron konceptet e përfshira tashmë në shkrimet e tij të mëparshme, megjithëse në një kontekst me entuziazëm klasicist më pak të theksuar. Schlegel thekson, në veçanti, lidhjen midis poezisë romantike dhe mungesës së një mitologjie të aftë për të përmbushur të njëjtin rol si mitologjia greke, nga e cila rrjedh poezia klasike. Ajo gjithashtu thekson karakteristika të tjera themelore të qytetërimit modern, siç është prania e papërmbajtshme dhe e pashmangshme e aspiratës për të kërkuar dhe shprehur të pafundmen, në përputhje me parimet e mbrojtura nga Krishterimi.

Shekulli i Ri

Në vitin 1801, vitin kur vdiq Novalis, Friedrich Schlegel, vetëm njëzet e nëntë vjeç, u transferua në Berlin. Vdekja e mikut të tij, e cila shënoi fundin e Romantizmit të hershëm, ishte, megjithatë, një goditje e rëndë për t’u përballuar, duke e bërë atë të distancohej gradualisht nga Romantizmi. Pasi dha një kurs filozofie në Këln, Friedrich themeloi një revistë të re në Paris, të quajtur “Europa”, ndërsa zgjeroi interesat e tij ndaj letërsisë romantike, veçanërisht letërsisë spanjolle. Në vitin 1808, ai ia kushtoi veprën “Uber die Sprache und Weisheit der Inder” (Mbi gjuhën dhe mençurinë e hinduve) letërsisë indiane, duke demonstruar interesin e tij të përtërirë për kulturat lindore.

Konvertimi në katolicizëm

Gjatë kësaj periudhe, ai u konvertua në katolicizëm. Katër vjet më vonë, në Vjenë, ai dha “Vorlesungen uber die Geschichte der alten und der neuen Literatur” (Historia e Letërsisë Antike dhe Bashkëkohore, leksione), të cilat u botuan menjëherë pas kësaj. Në vitin 1814, shkrimtari gjerman ishte në Vjenë në shërbim të Metternich. Atje, ai botoi një histori shumë interesante të letërsisë antike. Megjithatë, Schlegel nuk ishte më Romantiku i ditëve të tij të para, duke u transformuar në më tradicionalistin e katolikëve. Më vonë, ai themeloi dy revista të tjera, të dyja me qëllim promovimin e një ripërtëritjeje totale të kulturës dhe jetës gjermane, duke u frymëzuar nga një kuptim romantik i Krishterimit. Ato u titulluan përkatësisht “Deutsches Museum” dhe “Concordia”. Në vitet e fundit të jetës së tij, ai dha vazhdimisht leksione mbi këto tema, siç dëshmohet nga veprat e tij “Philosophie des Lebens” (Filozofia e Jetës), “Philosophie der Geschichte” (Filozofia e Historisë) dhe “Philosophie der Sprache und des Wortes” (Filozofia e Gjuhës dhe Fjalës). Karl Wilhelm Friedrich von Schlegel vdiq më 12 janar 1829, në Dresden, në moshën 56 vjeç./Elida Buçpapaj

1.

Tek rudina mujte me dal kur d’bora u mbështoll me shall,
unë mujta me dal shkullimesh trajtë e re prej bokërrime.
Me më rrethue u k’put nj’i ortek, desh më ra mos me pas
çik mend, nj’aty ti nën lëvore pjalm ledhesh, e përkorme.

.

Trajtë-trajtë mujte me dal kur d’bora rudine e hupi shall …

.

Fyelli i zanit pak ngri, me një re, mos me e pas zili,
s’ka ngri fyelli trumcak, kotkotkoti ndillet merak,
s’ndillet kotnasikotiki, ai ardh’ nga fis i lotit ku
secili tek ky fis rrjedh vrap arratish, arratish
ma tërpjetë tek pyjet … në një fyell retë
lozin motit e kurrma re s’ngrohin fyejt…

.

Me gjet’ gurrat buzë ojnash…
thirrma tingëllon geg’nisht
geg’nisht m’afrohet bora,

.

me pajtue urnat vjeshtë
u nis shpuza geg’nisht
përmidis syrit haresë

.

me ndez natën buzë dashnish …
geg’nisht tingëllon tan’ flora
borëtimi po shkri geg’nisht.

.

Prej duhive ma i hovshmi
si me ken azgan
prej motit,

.

lumni çel tana majat
si me ken Mari
lulnajash.

.

Miradie me më dal tek kreshtat
kena me u këqyr përtej mnie,
puq jena…jena veç pendesa,
dy kodrina ledhatimesh.

.

Trandafilisht me t’pa tek kodrat
s’ndi se kund turfullon noj bishë,
veç prej teje u tulat borëbota
shkri mos shkri veç një gisht.

.

Veç një gisht
thëthin botëbora
tej mnie me u këqyr,
puq ne pendesa fjollash,
kodrinë ledhesh me një gurrë…

.

Me dal fill, falur faj
me gjet’ gjeth nj’i
dashni maj,

.

gazmend maj
me çel fill,
faj’ vyshk
belbëzim,

.

me gjet’ gjeth
nj’dashni
maj,

.

hire pemëza,
m’u gjegj
sot mue
frut i saj.

.

2.
Kokrra e qershisë me t’u ba vath,
mnia përmidis skuq ndillet gaz.

.

Oh, me plastë mnia, ndijmë
pak ofshamë, oh, me plas
ofshama ku ta gjejmë
një zanë ?

.

Kokrra e qershisë
skuq ndillet gaz,
mnia përmidis …
t’u bëftë
buzëve
xixë.

.

Vathi përmidis
kokrra e qershisë.

.

Pashë nj’iheri ca zymbyla,
erëra ndolla, ndolla frymëra,
pashë nj’iheri përrenj carrokë
herë zbathur, herë toç në kokë,

.

pashë nj’iheri gufmim kurmi,
ëndrra pik’ pa pikur zulmi,
pashë
nj’iheri ca zymbyla,
trumba ndolla, frymëra.

.

Me të ndjek me një zambak, një zambak,
ku ngadalthi, ku me vrap, vrap ngadalth’,
me të ndjek me nji zambak në vrundulli
në vrami me shkri pakndopak dimërthi,
me të ndjek me zambak, zambak florë,
ku me t’gjet me t’lanë me ik dvorë ?.

.

Vrunduj – vrunduj me u shkri…
vrap ngadalth’, tej dimërthi…

.

3.
Bukuria k’cim rrok bukurinē,
q’andej ardhi tjetër flaut
buzë më buzë xixëllimë,
Ujëvara plot lulnaja
duart …
një flaut xixëllime
jetonte tinguj
të shkuar,
K’cimi
nuk u hesht,
jetë e re në kreshtë…

.

Prej bukurive me u begat
po i gjej vjollcat
tek ty dihat,

.

gjeta vjollcat shpejt njitash
sa më mbajnë mend,

.

në ç’gjuhë t’u flas?

.

Sa më mbajnë mend ato dalldie,
sa i mbaj mend fisnikërisht,
me begat prej bukurive…
gjej, s’gjej ma vjollca
dashnish…

.

Si kumbisje hap më hap
duke ndrit’ edhe terrën
duke xan ernat në çark …
Terr dukej dhe rrëpira,
errësira çark
për
erën,
duke dashtun
vetëtima
t’mbillja
shkula
veten degëprerë.

.

Si kumbisje ti hap më hap, …
dimrit pa dimër bjeshkës
shteg kërkoja
të të kqyrja
gjatë …

.

Shpejt të ndolla bukuri,
hupa unë a s’më gjete ti,
a më gjete e s’i the askujt,
ardhe hanë njiherë me bujt?

.

Me e pa, me e gjet
ma t’bukurin
gazmend ?

.

S’hupa unë, s’më gjete ti,
vogëlth endemi
vocërri …

.

4.
C’u dishrush me t’pa, tinëz je … je ti gjithkah ?
C’u dish’rue me të ndih dhe vetmia gaz gurrni.

.

Ti je Zana ?

.

T’kam pa tuj rend, prej rudine t’sjell vah ndërmend,
fjollë e butë, gurrë vrap,…kenka thanë me të dashtë ?

.

Kenka thanë me t’dashtë tej krysh pa i thanë gja kurrkujt
prej natyre frymëz yjesh, trup harlisur pa cen, plot nyje.

.

Jam Zana jo prej hane as përralle, mos më tut më ngit
ke me hup gjithë mirësitë…C’u d’shirush me të thanë
se nj’i lum e don nj’i hanë, se nj’i gaz e don nj’i trill
kenka thanë me të dashtë fjollë frushullimë.

.

Me t’pa ç’u dishrush tej vetmie si askush…
Ku me e gjet dekikën
dekikë t’pabjerrur
tej reve rendjen
më të prushtë,

.

pritur natë parrejtur
rrejt’ sy dhe vetull
tutje nga të tutë ?

.

Ku me e gjet dekikën
bredhje krahëruar
me u ngjit
shpejt
alp…

.

ku s’bien borëra
ku shohim
veç duar

.

gishta të ylbertë, të nartë ?

.

Vetulla jote vetullon çel,
pjergulla jo kacavjerrë,
as vjerr as kacafyt
dora jote
e lumtë,
paqtë shenjti
çdo xixë mbi terr
jo fytas kacavjerrë,

.

jashta, jashta s’gjeta vetull
shkoq shkërmoq
gjithku tash

.

ma e shtrenjta pjergull…

.

Si me ken nj’i sokol prej rrezesh,
gaca gacash nj’aty të qeshet,
nj’aty me t’marr nj’iherë
me t’pa dimër je a çel,
me t’pa në je cullak
me dy – tri gishta
në farkë.

.

Farka vet asht ndez nga cuca,
cuca s’tjerr ma gja
tek furka,

.

bora borës
sytë i mbyll
me ndigjue
zanin zym’yl.

.

Mot’ i ri, me gishta gacash,
sa e pa n’ji sokol prej
rrezesh, sa e pa
nji cucë rudine,

.

nuk la më asnji
gja nga plasat
u përndrit
tisnajë
çeljesh

.

nga kjo farkë shkëndijimesh…

.

5.
Maje gishtave po kumbiset bora
shushurin në bjeshkëtore,
mahnitja, e përkora,
s’din a s’don
të dashuroj
sonte ?

.

Mahnitja
dhembshurisht, …
borëton në bjeshkëtore
më ngrohtë … në çdo gisht…

.

Me u k’put përmidis, përmidis me u tut,
ardhi mbramja me pishë, era erës i gris’
këmishë, bora del me shëtit në shkurt.

.

Me tisnaja vrapoi zalli, ariu me gëzof,
nëse jena njitash së gjalli
jena, s’jena tjetrit mot …

.

S’jena ftohur, tash së gjalli,
përmidis pa k’put e tut,-
bora gishtash alpet
mardhi,
Alpet ia
pinë borës
kupëzat
me qum’sht.

.

N’se jena tash së gjalli
tjetrit jena
gaca mardhurit…

.

6.
Qielli me verige yjesh, oh ç’romantikë !

.

I përkryer shkon me marr
një hanë – nuse
prikë paqtë
pa prikë.

.

Mbramja nusërisht vjen
të takoj shpejt bandill,

.

cili je ti, më thuej krenisht
zambak i gjithi, gjithçkaje
turfullimë.?

.

Romantika tret
plot bistakë yjesh
zjarret e vegjël ende pakryer.

.

Oh, ç’romantikë…Qielli verigë…

.

7.
Ç’don me thanë tek çel, çupit
cipëz vlage, fik ftohma … ik’?.
ç’don me thanë teksa rron
tana fruta, verige hollë ?

.

Ç’don me pri një shkrep bujar ?
sqep orteku gjysma përrallë…
çka më sjell ndërmend risk
ç’don me thanë çel çupit?

.

Dashni të pastra më të fisme,
diku brengëz, diku harlisje,
vezullues me u pa
gaze t’hirta jena
puq e nda,
shumë herët ne ma të rinj
pak zbeh’, pak me u ndih …

.

Shporeti, sy zgjue, fërkon duart gaca
tue prit t’mirat bujtje gazmend natë,
cili më shpejt e braktis me gjasa
frikën, fryme nj’iheri, nj’itash.

.

Dekika bredh ujku rrotull (jo)brenda nesh,
nesh, nji shporet tjetër i ri fërkon gacat,
tue prit t’mirat bujtje nga çdo bjeshkë
frikë k’cen britma, asnjëheri flaka…

.

Sytë tanë vesë, vesë maraku
pikëlojnë nj’i degëz bjeshkë
a po çilet syn’ i agut
a u rrok pendimi
rrezm.?

.

Rreze hanëza lodrive
me u dashtë çelët
me pa si piklojnë
andrrat
me pa si çilen
bjeshkët.

.

Sytë tanë vesë, vesë maraku,
me na mbajt…na mban gjaku.