VOAL

TOKË FLUTURIMI – Cikël poetik nga RUZHDI GOLE

November 2, 2026

*

Detin lë pas

poshtë kodrat

qiellin lexoj në ajër,

shoh krahun e avionit

degëz’ drithërimi ndoshta

valë dhe gjeth’ nga krahët.

Jashta,

në të ftohtë

mes hojeve të ajrit

krahët e avionit s’i ndjehen,

zjarrmive buzë puth mes reve?

Mirëfilli së thelli,

këtu, dikund tjetër

më valëzojnë krahët.

Poetin lexoj në ajër.

*

Se si më duken,

njëherë ato nuk mugen

veç të bukura, të hajthme,

qeshin plot hir, xixa buzëve

herë ikona, herë afër përqafje.

Gjatë s’i vështroj dot

njerëzit ngahera nguten

hipin shkallët

pas lënë aeroport,

ah, t’isha bileta e fundit

e fluturimit

për tutje

me një nga ikonat

fshehtas

përqafje në gjoks.

*

Në Erlangen shëtis me pemët…

Ato më rrinë përkrah

në të gjitha çastet

prej tyre

gjethojnë bletë.

Hoje të gjelbërta

dita dhe nata,

të gjitha

çastet

bletë të paqme në Erlangen.

*

Pyll ndin

se po puthet

nga buzë dimri,

i kthjellët syri i ujrave

më i freskët gjaku alpin,

çdo rrekje shkund

hapat e fundmë hirin,

të kraharojmë … më pa u thinj.

Hirnon kalimthi horizonti

hop me gulçe tjera merr frymë

mbrëmja pyllit ia rrëzëllin kryqet,

në Nuremberg jetoj sonte

dhe miliona hapa larg

rrethrrotull atje

me kotjen

(e mortjes)

mes grushteve…

Pylli ndin

se po puthet.

*

Më pak se të tjerët e ndiej atdheun

dheun e tretur të Atit Kastriot,

Përkrenarja ime është thyer

edhe dehur nga triumfet

tona kalorsiake atbotë.

Vetëm një Skënderbe

trokon përkrah meje,

më sheh mua

me hijen shegë të krisur,

gjaku që pikon

s’është më dehje

por bir i arratisur…

*

Pa pandehur

jo aq pa pandehur

por si kujtesë në Nuremberg

më shfaqet një nga fantazmat

më rrëngjethëse të planetit,

Njerëzimi kujtohet për eshtrat

që ia thyen në terr

dhe ende

kurrkund s’i gjen

ende sot

në epokën e vranët

të ofshamave me helm…

më duket sikur edhe sot

plasariten statujat

vet kontinenti.

Në Nuremberg,

një brengë m’afrohet

më shumë se një jetë.

Jo pa pandehur, por kujtesë…

*

Shputat e mugut, të tjera hapa

drobitur ca nga plasat e jugut

ndez’ nga fluturat, flakëzat.

Duke jetuar veriun

kreshtëza, shpella

shputat e mugut

dredhojnë dinake,

borën e lume lënë

tek kufiri i turbullt

vet fshihen diku

gjurmë pa naze.

*

Acari gjerman sonte s’rri këmbëkryq…

Bota kërkon gjithandej shandanë

jo bota e madhe por e vockëla

që nis nga hapi i mbramë

për të shkuar në hënë

jo në hënën veç mall

por rënë pellgjeve

përmbys.

Acari gjerman

askund fshehur, askund përzënë

sonte rri këmbëkryq plot shandanë.

*

Këtu,

në Nuremberg

mëngjesi mbi fshatra

harliset frymëshenjtë.

Po atje tek vendi im ?

Mëngjesi ushqen

nga pak fshatarakët,

fusha ofshan

nga therrja në shpinë

pi ujëra e baltëra

përtyp

bukëpakët.

Mbjellja atje ofshan gjatë

cekët e thellë,

dy kallëza

ah, sa pak

për kurorë pastë

nga korrjet

e ardhshme,

tash për tash

mëngjesi

ushqehet

nga frutet

e pemës erë

fshatarakët e mi

me kothere perëndimi

ushqehen afër ndajnate.

*

Shoh jashta…

Terri zë vend nëpër eter

mbi peisazhe të larmë,

m’afrohen degë zogj

pa u ndjerë

zbresin nga qielli ngjiten lart.

Sot, të gjitha të fshehtat

më shumë i fsheh bota

kur fluturojmë ngahera

me krahë përdëlimi

terri

jashta përjashta

nder teshat e zeza

për çaste të ngrohta

zë vend

ndonjë lugine

shpejt nuk ka fat zgjimi…

Fjalë kyçe: RUZHDI GOLE

Send this to a friend