VOAL

VOAL

Pandushka i Diaspores dhe…. i Biri i Xhelil Gjonit… – Nga ADRIATIK DOSTI

July 17, 2021
blank
1 Comments
  • author avatar
    Anonymous 10 months ago Reply

    Lidhur me Ambasadorin Ilir Gjoni në Zvicër është një përçarës i shqiptarëve, qe dy vjet ka regjistruar një subjekt të ri për organizimin e mësimit shqip “Shkolla shqipe në Zvicër” në fakt në Zvicër oranizatori i shkollave është që 30 vjet nën emrin e LIdhjes së arsimtarëve dhe Prindërve Shqiptar “Naim Frashëri”. Ilir Gjoni tani me organizimin e tij ka caktuar një kordinator (mësuesin Vaxhid Sejdiu deri dje mësues pranë Lidhjes, dhe dalin gënjejnë komunitetin shqiptar se po hapin shkolla shqipe . Para dy muajsh gënjeu se ka hapur shkollë në Moutier mes kantonit Bernë dhe Jura, kemi shkuar e kemi kërkuar ku mbahet mësimi shqip dhe nuk kishte askund shkollë me shqipe. Edhe në shumë pika shkollore arrijnë të sigurojnë një adres dhe shpallin se kanë hap shkollë.
    Ata gënjyen edhe para disa ditësh gjëja se kanë shpallur konkur në disa kantone, konkursi shpallet sakt për komuna ose për lokalitete në çvend janë regjistruar fëmijët dhe jo ashtu në të përgjithshmen.

Komentet

blank

2) “LOJË E PISTË” E KUADROVE BRENDA LDK-SË! – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

Skënder Hyseni dhe vetëm disa nga viktimat e vrasjeve politike
    Rivrasin viktimat dhe lëndojnë të mbijetuarit e Golgotës SHIK-ase!
 
Por befason futja në këtë “lojë” të pistë, të LDK-së, më saktë, të disa kuadrove, kryesisht, pjesë e klanit rrënues të partisë së Presidentit Rugova. Tashmë, po vërtetohet kallzimi i kuadrit të PDK-së, Xhavit Haliti, se brenda strukturave vendimmarrëse, të të gjitha partive, përfshi edhe LDK-në, kanë penetruar njerëzit e SHIK-ut. Kjo u dëshmua qartë me zgjedhjen e banditeske të Hashimit president, por, edhe me koalicionet, hiç parimore, me PDK-në, përkundër mosaprovimit të elektoratit, anëtarësisë, Këshillit të Përgjithshëm dhe të vet Kryesisë të LDK-së, përjashto rrethin vicioz, klanin Mustafa.
     Për 6 muaj raddhazi, qe bllokua krijimi i qeverisë së parë të pasluftës, ngaqë Dr. Rugova nuk e pranonte Hashimin kryeministër, sepse siç thoshte ai, se “nuk duhet lejuar të ngritet në pozitë Hashimi, sepse është i dëmshëm për Kosovën”. Por klanorët e LDK-së, “harruan” porosinë domëthënëse dhe e bënë krimin e radhës, pas nënshkrimit të Asociacionit dhe të Demarkacionit. Dhe, rezultoi e saktë profecia e Presidentit Rugova. Rrjedhojat e nënshkrimeve të djeshme të Hashimit, po i vuan sot Kosova.
          Futja e LDK-së në “lojën e pistë”, befasuese!
      Kryetari Isa Mstafa ishte i hershëm në pazare me “komandantët”. Plumbosja e ministrit të Luftës, ishte ultimatuum, “UÇK-ja nuk këshillon dy herë”, – siç shprehej, kërcënueshëm, në tubimet e LPK-së, dezertori nga LDK-ja, Dr. Mujë Rugova. “Komandantët e Rogner-it”, tërhoqen, dhunshëm, miliona marka nga Fondi Shtetëror i 3 %-shit, në emër të luftës, por, pa fije mbulese, përfunduan në xhepat e “komandantëve” mujëshorë, të babëzitur për pasuri e pushte. Për t`ia arritur këtij qëllimi, ata shkelën shkelën mbi kufoma luftëtarësh, veprimtarësh, atdhetarësh.
     Isa, partner besnik i Hashimit me shokë, u tregua i gatshëm, për mbulesën e shpenzimeve për avoketër pa kufi, vizitat familjare dhe pelegrinazhet e dostave të tyre! “Duhet t`i mbrojmë nerëzit tanë në Hagë”, – deklaroi Isa nga foltorja e Kuvendit, edhe pse ata akuzohen, kryesisht, për vrasjen e shqiptar të pafajshëm: ushtarakë të FARK-ut të Ibrahim Rugovës; kuadro e veprimtarë të LDK-së; si dhe kuadro të hershëm të LPK-së.
     Tendenca për “rehabilitimin” e Hashim Thaçit, nuk është rishtare. Shenjat e para të kësaj tendence, janë vënë re, qysh me arrestimin e ish-pushtetarëve të plotëfuqishëm të Kosovës, Hashimit me shokë. I pari nga LDK-ja, ishte ish-kryeministri Isa Mustafa, partner besnik i Hashimit me shokë, u tregua i gatshëm, për përkujdesjen shtetërore, duke i konsideruar si të pafajshëm. “Besoj fort në pafajësinë e tyre”, – deklaroi, si azgan, Isë mjerani, pa qarë kokën për viktimat dhe familjarët e tyre.
 
     “Duhet t`i mbrojmë njerëzit tanë në Hagë”, – deklaroi Isa nga foltorja e Kuvendit, edhe pse ata akuzohen për krime lufte dhe të pasluftës, kryesisht, për vrasjen e shqiptarëve të pafajshëm, kundërshtarë politikë: ushtarakët luftëbërës të FARK-ut të Ibrahim Rugovës; kuadro e veprimtarë të LDK-së; si dhe kuadro të hershëm të LPK-së.
     Në linjen “rehabilituese”, të grupit të izoluar në burgun e Scheveningen-it, ishte dakordësia e LDK-së, për financimin e mbrojtjës së tyre dhe për vizitat e familjeve të tyre. Por, në vend që të kufizohet një avokat, për një të akuzuar, rezulton të jenë edhe pesë avoketër, për një person të akuzuar! Si duket faktet për krime, janë aq të bollshme, sa që disa avoketër, pa shpresë në suksesin e mbrojtjes të klientit, kanë dhënë dorëheqje, për ta ruajtur reputacionin e tyre. Por, janë zëvendësuar me të tjerë, gjithësesi të zëshëm dhe të kushtueshëm, për buxhetin e varfër të Kosovës.
     Kosova ka një Presidente të kompletuar në zgjuarësi, me përgaditje solide intelektuale; e përgjegjshme, që rrezaton pozitivitet e fisnikëri; me një integritet e personalitet, në rrugëtimin dinjitoz të Presidentit Rugova. Megjthatë, ish-kryetari i LDK-së, Isa Mustafa, pati guximin ta qortojë, “pse presidentja Vjosë Osmani anashkaloi Hashim Thaçin, në ditën e Pavarësisë të Kosovës, sepse ai e ka shpallur pavarësinë”!?
     Por, presidentja Vjosë e di se Hashimi e zvarriti, me vonesë, për dy vjetë pavarësimin e Kosovës, vetëm që ai të jetë i pari i asaj date të shënuar! Për më tepër, Hashimi ishte lexues i dhunshëm i Deklaratët të Pavarësisë, sepse nuk po pavarësohej qeveria, por shteti i Kosovës. Dhe, ai lexim i takonte presidentit Fatmir Sejdiut, ose në mungesë të tij, kryetarit të Kuvendit.
      BinomiIsa-Hashimi ngarkohen me mëkate të rënda dhe duhet ta presin ndëshkimin meritor. Në konspirativitet të plotë nënshkruan marrëveshjet fatale për Kosovën: Demarkacionin, Asociacionin, ia dhuruan 24 hektarë tokë Manastirit të Deçanit dhe “xhevahire” tjera, për të cilat sot përballet qeveria Kurti, ndonëse pararendësit ia lënë si trashëgimi “tokën e djegur”!
      Gjyqi i Salih Mustafës (Cali), dëshmoi për degradimin e disa kuadrove të LDK-së, dëshmitarë, në mbojtje të Calit, të cilët treguan zell të papërmbajtshëm, në mbrojtjen e krimit dhe të kriminelëve, “pa çarë kokën”, se po i rivrisnin viktimat e SHIK-ut, alias, të Ndërmarrjes të Përbashkët Kriminale, (NPK), duke lënduar rëndë familjet tyre, miq e dashamirë si dhe duke fyer, skajshëm, anëtarësinë e LDK-së.
blank
                                                                        Hazir Borovci, Nuredin Ibishi, Skënder Hyseni
        Hazir Borovci i quajti dëshmitarë të mamipuluar,
            familjarët e viktimave të vrasjeve politike!
      Hazir Borovci, mjerisht, ende kryetar i Degës së 3-të të LDK-së, në Prishtinë, betohej në “pafajësinë” e Sali Mustafa dhe i bënte thirrje trupit gjykues: “Kërkoj nga Gjykata të mos ndikohet nga dëshmitarët e manipuluar dhe garantoj se shoku, miku im, Sali Mustafa, është i pafajshëm”! Me këtë dekaratë, sa të poshtër, edhe aq kriminale, duke aluduar tek familjarët e viktimave dhe të atyre që mbijetuan Golgotën SHIK-ase, i rivriste viktimat dhe fyente e lëndonte, provokueshëm, familjarët dhe të mbijetuarit, nga burgjet ahure të “komandantëve”!
       Nuredin Ibishi implikon subjektin e tij, 
           LDK-në, në grup me të akuzuarit!
     Ish-deputeti Nuredin Ibishi, nuk është hera e parë, që bënë argatin e PAN-it kriminal. Ai ka është krah atyre, të cilët mohojnë ekzistencën e FARK-ut të Ibrahim Rugovës. Ndërkohë që janë FARK-istët, ushtarakët profesionistë që hodhën bazat e themelimit të UÇK-së, më 28 Nëntor 1990. Dhe, me Betejën e Loxhës, betejat tjera, në fshtrat e Kosovës, duke kulmuar me Luftën e lavdishme të Kosharës, legjitimuan Luftën Çlirimtare të Kosovës.
      Luftëtar i shquar i FARK-ut, përkrah Kolonel Tahir Zemaj, ishte edhe oficeri i karrierës, Ismet Ibishi, vëllai i Nuredinit. Dhe, megjithatë, konformizmi me “komandantët” e PAN-it, ia kanë errësuar logjikën Nuredin Ibishit dhe, qëllimshëm e turpshëm, mohon faktorin ushtarak të FARK-ut. Ndërkohë që me betejat e suksesshme të tij, mburrën PAN-istët e LPK-së, por, duke i përvehtësuar ato, pasi u mungojnë betejat  e tyre.
     Eksperti i Sigurisë, Nuredin Ibishi, si pjesë e LDK-së, implikon subjektin e tij, duke përgjithësuar dhe bërë njësh me grupin e akuzuar, për krime të luftës dhe të pasluftës, në dëshminë e tij, në mbrojtje të Sali Mustafës: “Ne pjesëtarët e UÇK-së, prej rolit të viktimës, po kthehemi sikurse agresorë”. Përpjekja e Nuredinit, me shokë, për ta mbrojtur krimin dhe kriminelët, është e dështuar. “Hapëm një varr, në kërkim të një të arrestuari në burgun e Zllashit, ku ishte komandant Sali Mustafa, (Cali), por gjetëm dy kufoma, njëra mbi tjetrën”, – rrëfeu në gjyqin e Hagës një dëshmitar i mbrojtur. Atëherë, çfarë i duhen 17 dëshmitarët, në mbrojtje të Calit?!
      Dëshmitarët mborjtës, rrenacakë dhe të padinjitetshëm, me një “barrë mustaqe”, i demanton, bindshëm, Cezary Michalczuk, nga Zyra e prokurorit të Specializuar, Jack Smith, deklaron:
 

“Asnjë prej provave të mbrojtjes nuk i hedh poshtë akuzat, alibia nuk i hedh poshtë ato. Mbrojtja pretendon se krimet thjeshtë nuk kanë ndodhur fare, asnjëherë. Pretendojnë se nuk ka pasur as marrje në pyetje, rrahje, keqtrajtim apo abuzim. Sipas tyre asnjëra prej këtyre krimeve nuk kanë ndodhur. Provat do të dëshmojnë se këto krime kanë ndodhur dhe që Mustafa është përgjegjës për to. Të gjitha viktimat ishin shqiptarë të Kosovës. Askush nga burrat e ndaluar nuk përbënte kërcënim ushtarak për UÇK-në. Ata po përpiqeshin të siguronin jetesën, duke bërë tregti nëpër tregje lokale. “Faji” i tyre ishte se i përkisnin një partie të caktuar politike – LDK-së”!

          “Edhe zogjtë e malit e dinë”, se LDK-ja
                ka qenë bisht e patericë e PDK-së!
 
SHIK-asi i hershëm, Skënder Hyseni, ish ministër i LDK-së, nuk ka befasuar askënd, me mbrojtjen fanatike të krimeve dhe të kriminelëve. Deklarata e marrëzishme e provokative e tij, shprehë hipokrizi dhe mungesë të theksuar të sinqeritetit: “Po të dija se do të rrëshqiste, në diçka çfarë ka rrëshqitur, nuk do ta votoja për 1 mijë vjetë”.
     Edhe “zogjtë e malit e dinë”, se LDK-ja ka qenë bisht e patericë e PDK-së, përkatësisht, PAN-it. Pavarësisht, në pozitë apo opozitë, mujëshori Hashim Thaçi, i ka zgjedhë disa nga ministrat e LDK-së. Njëri nga këta është edhe Skënder Hyseni. Prandaj, pavarësisht bindjes së tij, ai kurrë nuk do të guxonte ta kundërshtonte votimin, sepse Hashimi e kishte bërë ministër.
           Skënder Hyseni manipulon dhe dezinformon!
     Është manipulim, me qëllim dizinformimi, i ish-ministrit të LDK-së, Skënder Hyseni, se, kinse, Gjykata Speciale e Kosovës, me seli në Hagë, është krijuar vetëm për të hetuar Rezolutën-akuzë, të Dick Martit, për heqjen dhe trafikimin e organeve, nga individë të UÇK-së, me emër Hashim Thaçin, në cilësinë fiktive të Drejtorit Politik të UÇK-së! Gjykata Speciale është krijuar për hetimin e krimeve të luftës dhe të pasluftës, në Kosovë dhe Shqipëri, nga disa komandantë dhe bandat e tyre.
     SHIK-asi i shantazhuar, Skënder Hyseni, është urdhëruar nga shefat e tij, për një deklaratë të ndyrë, shumë provokative, jo vetëm për familjet e viktimave, të Ndërmarrjes së Përbashkët Kriminale, por edhe për elektoratin e LDK-së dhe shqiptarët atdhetarë, madje, të kudondodhur. I pacipshmi Skënder Hyseni, edhe  pse i vetëdijshëm se “vrasjet politike nuk i kanë bërë jashtëtokësorët”, – siç ka thënë presidenti Sejdiu, ai, pa e vrarë fare ndërgjegja, për vrasjen e qindra veprimtarëve dhe të ushtarakëve të LDK-së, rreshtohet kundër drejtësisë, në mbrojtjen e hapur të kriminelëve dhe të bandave të tyre vrastare.
     Mbrojtësit e krimit dhe të kriminelëve, të apostrofuar në këtë shkrim dhe të tjerë, të cilët janë kursyer në emra, me shpresë se do të reflektojnë, si do të ndjehen kur takohen me fëmijtë jetimër, prindërit e të cilëve u shënjestruan me pumba, për të ardhur dhunshëm në pushtet?! Vrasjet politike, të listuara dhe ngeshëm të realizuara, nga disa komandantë, përmes bandave të tyre kriminale, janë njollë e zezë në historinë kombëtare shqiptare. Andaj, mbrojtësit bastardë të krimit, do të jenë përjetësisht të turpëruar, duke njollosur edhe pasardhësit e tyre.
     Janë disa kuadro të lartë të LDK-së, duke qenë të shantazhuar nga Hashimi dhe SHIK-u i tij, me nënshkrimmet e tyre, kanë konsumuar elementin e tradhtisë kombëtare. Edhe nënshkrimi i Demarkacionit, është një krim i kësaj përmase. Megjithatë, Skënder Hyseni asnjëherë nuk ka kërkuar falje. Përkundrazi, me reagimet e tij destruktive, gjithnjë në shërbim të PAN-it, vazhdon të provokojë, të gjithë ata kuadro dhe anëtarë të LDK-së, të cilët kontribuan në pensionimin të klanorit karrierist, me shokët e tij, të cilët, duke qenë në vartësi të PAN-it, e përbaltën LDK-në, deri në dhjerje!
 
                                                                     – F u n d –
blank

UKRAINA 2022: Fushëbetejë në mes dy qytetnimesh – Kjo, ashtë andrra e ime sot dhe testamenti im Nga Sami Repishti, PhD

Më 24 shkurt 2022, Forcat e Armatosuna të Federatës Ruse sulmuen ushtarakisht Republikën e Ukrainës. Paqja në Europë u thye! “Çdo gjë ka ndryshuar në Europë, në rajonin euroatlantik. Ky është thjesht momenti i duhur kur mund të bisedojmë haptazi. (Analena Boerbok, MPJ e Gjermanisë). Me paramendim dhe pa deklarim zyrtar lufte, pa nji marrëveshje të maparshme, Presidenti rus, Vladimir Putin, theu paqen e vazhdueshme të shteteve të Europës që mbretnoi mbi atë kontinent që nga data 9 maj 1945, e njohun si Dita e Europës (Europe Day). Rusia filloi kështu nji konflikt me nji sulm banditesk ushtarak kundër nji shteti të lirë, të pavarun e demokratik vetëm për ambicie zgjanimi territorial, në shkelje të paturpshme të të gjitha dispozitave të së drejtës ndërkombëtare dhe të fqinjësisë së mirë. Rusia e quejti “nji operacion special ushtarak”. Falë heroizmit spartan të treguem nga populli ukrainas, lufta e pabarabartë në mes dy shteteve vazhdon edhe sot me humbje të mëdha të popullsisë dhe të vlerave materiale për shtetin viktimë-Ukrainën. Akti agresiv shkaktoi reagimin e menjiherëshëm të NATO-s, organizatës difensive të Åtlantikut të Veriut. Nën udhëheqjen amerikane, Europa siguroi mjete dhe materiale të konsiderueshme në pajisjen e Ukrainës, nji provë solidariteti e pa shembull në historinë moderne të kontinentit. Lufta në Ukrainë mori randësinë e luftës për shpëtimin e demokracisë! Pse Ukrainën? Anna Reid, autore, në mes tjerave, edhe të “Historia e Ukrainës” pershkruen Presidentin e Rusisë, Vladimir Putin, “si nji kalorës që lufton historinë” (FA May/June 2022). Më 21 shkurt 2022, Putin mbajti nji fjalim me egërsi dhe përsëriti të gjitha “krimet” që Perëndimi kishte ba kundër Rusisë. “Ukraina,- tha Putin,-nuk ashtë thjesht nji fqinj për ne. Ukraina ashtë pjesë e pandryshueshme e historisë sonë, kulturës dhe spiritualitetit tonë. Kufijtë e Ukrainës nuk kanë kuptim tjetër veçse me përcaktue ish-administratën e së kaluemes si krahinë e Bashkimit Sovjetik, e krijueme krejtësisht nga Rusia”. Në korrik 2021, Kremlini botoi nji ese prej 7.000 fjalësh nen drejtimin e V.Putin, me titull: “Mbi unitetin historik të Rusisë dhe Ukrainës”, ku tregohej nji histori e nji fati të përbashkët. Ndamja në mes të Rusisë dhe Ukrainës ashtë prodhim i veprimeve të Fuqive Perëndimore”. Ai shkruente: “…ndryshimi me forcë i identitetit ashtë i njëjtë… me përdorimin e armëve atomike të shkatërrimit masiv kundër nesh”. “Nesh” për V. Putin don të thotë “Ukrainës”…pjesë e Rusisë, meqë ukrainasit nuk ekzistojnë…”. (sic!)

Për ma tepër, Ukraina portretizohet si “shtet i falimentuem”. Në nji intervistë me strategun putinist Vladislav Surkov, ai foli edhe ma hapët: “Metoda e vetme me provue historinë e Ukrainës si frytëdhanëse ashtë marrëdhanja vëllaznore e detyrueme me dhunë” (coercive fraternal relations). Sot, e gjithë bota e qytetnueme ashtë dëshmitare për kuptimin e nji shprehje të këtillë. “V.Putin perdor forcën dhe censurën totalitare në nji përpjekje të pakuptim me afrue realitetin me mitologjinë ruse”. (f.55)

Ukraina e konceptueme si “nji vend i mundun nga gjeografia politike” u desht të kalonte nga stina e urisë staliniane në grushtin e shtypjes hitleriane: miliona ukrainas vdiqën nga uria e imponueme nga Stalini (1927-‘29) dhe në luftën kundër Hitlerit (1941-‘43).

Nji trajtim i këtillë i Ukrainës nuk e pengoi V.Putinin që më 25 shkurt 2022 të bajë thirrje ushtrisë ukrainase me përmbysë qeverinë e “drogistëve” dhe të “neo-nazistëve të “qeverisë në Kiev”. Rezultatet e politikës putiniste përfunduen në bashkimin e popullit të Ukrainës në mbrojtje të lirisë dhe dinjitetit njerëzor të qytetarëve. Sentimenti i pavarësisë u ba universal mbas agresionit rus të 24 shkurtit 2022 në nji luftë për ekzistencë që nuk duket se do të përfundojë shpejt, fatkeqësisht! Historia e Ukrainës jep sot nji mësim që nuk harrohet për Presidentin Putin.

Lufta ka marrë tashti karakterin e nji ballafaqimi në mes dy regjimeve kundërshtarë: demokracinë liberale perëndimore nga njena anë, dhe autokracinë agresive të Rusisë nga ana tjetër. Ka mundësi që nji rreshtim i këtillë të jetë edhe ballafaqimi i fundit me nji shtet totalitar si Rusia sot, thyemja ose transformimi i Rusisë në nji shtet demokratik dhe plotësimi i ndërtimit të nji Europe të plotë, të lirë, demokratike dhe paqësore. Ashtu si me shpërbamjen e ish-Bashkimit Sovjetik, 1989, u ba i mundshëm kalimi i nji periudhe të caktueme të historisë së mbasluftës, dhe për shumë vrojtues edhe fundi i historisë si e tillë, pikën e fundit të evolucionit ideologjik të njerëzimit dhe fitoren e universalizmit, formës së regjimit përfundimtar: demokraci liberale, perëndimore, paqësore e sundim i i ligjit.

Në nji analizë mjeshtrore të situatës, korrespondenti i “The New York Times” në Paris, Roger Cohen, me datën 8 maj 2022 shkruen në mes tjerash mbi dallimin në mes të vlerave të heroizmit patriotik ukrainas versus dekadencës morale të nji rusie autokratike që ashtë konteksti i mendimit të Z. Putin. Çdo gja ashtë e zezë në portretizimin e Perëndimit, në fantazinë e tij, që Perëndimoret kanë organizuenji regjim “nazist” ne Kiev (sic!). Fantazi e smurë dhe e rrezikshme. Ndërkaq, Presidenti i Francës, Emanuel Macron, udhëton për Berlin me festue 75- vjetorin e 9 Majit si dita e Europës (Europe Day) dhe mbron idenë se Bashkimi Europian ashtë diçka ma shumë se “ekonomia” dhe se Europa ashtë e prirun me u transformue në nji sistem federal, ma e fortë, nji fuqi botënore e 27 shteteve me nji popullsi prej afer 450 milionë qytetarësh të lirë, e në kundërshtim me nji shoqëni të militarizueme; me u transformue në nji shoqëni shtetesh që celebrojnë fitoren e cila nuk lejon nji diktator me sundue me ligjë të urdhnueme nga ai vetë. Në Rusi, sot mbahet ceremonia e Luftës së Madhe Patriotike me theks në forcën ushtarake, në Europë theksohet imperativi kategorik për paqen, sepse “rreziku i nji konflagracioni ekziston”: Grozny, Aleppo, Mariupol janë këtu me dëshmue. Në Europë përbuzet filozofia staliniane që predikon “forcën ushtarake si mjet efektiv me ndryshue gjeopolitiken e botës reale”, nji pohim tronditës. “Për komunitetin edhe vdekja ashtë e bukur”, thotë nji proverb rus, por për individin e lirë europian vdekja ashtë asgjasimi i pariparueshëm i jetës. Nuk ka gja ma të shtrenjtë se nji jetë njerëzore e lirë dhe me dinjitet.

Haptazi, koncepti rus për Europen ashtë nji lexim i gabueshëm i fakteve, i arsyetimit dhe i zotimeve të marruna për integrim, dhe jo vetëm ndjekja e prosperitetit ekonomik që shërben për sigurimin e paqes. Në librat sovjetikë të historisë ruse për shkollat e mesme kam lexue këtë përcaktim: “Roma dhe Bizanti janë shue; Moska ashtë Roma e tretë, dhe nuk do të ketë kurrë nji Romë të katërt”. Ky ashtë vrapimi mbas “lavdisë” që siguron ‘perandoria’ pa llogaritë marrëzinë e aktit dhe çmimin që kërkon…! Reichu i tretë nazist ashtë mësimi ma i mirë!

9 mars 1950, pioneri Robert Schuman, MPJ të Francës, deklaroi formimin e paktit “charbon-acier” me qëllim që të bahen të pamunduna konfliktet franko-gjermane dhe të eliminohet rreziku i vetëvrasjeve të përsëritshme të dy vendeve. Bërthama e Bashkimit Europian u hodh në tokën e plleshme, por të gjakosun të popullsisë europiane. Ndërkaq, në Moskë theksohej: “Populi ynë (rus) ka qenë i vetmuem, i vetmuem në kohë të vështira, heroik në rrugën e sakrificës për fitore! “(Putin) Elozhe për ‘luftën’.

Nji pohim pa asnji bazë! “Mbrenda mendjes së z.Putin ashtë shumë përbuzëse ideja se ‘shkëmbimet tregtare’ sjellin paqen në mes shteteve”, nji ide frymëzuese për 450 milionë europianë me nji ekonomi prej 17+ trilionë dollarësh. Përgjigjja e Rusisë ka qenë zgjanimi territorial me forcë, e veçanërisht krijimi i nji “cordon sanitaire” deri në vitin 1989, nji andërr që Z. Putin ndjek edhe sot me konfliktin në Ukrainë. “Në mendjen e tij Rusia ashtë sot Imperatoria e Romës Antike! Ish-kancelarja gjermane, zonja Angela Merkel, dha këtë përcaktim: “KM Putin nuk kupton kontekstin ndërkombëtar”.

Që nga dita e parë, sulmi kundër Ukrainës nuk ishte luftë kundër Ukrainës, por kundër Shteteve të Bashkueme dhe Bashkimit Europian, fajtorë për zhdukjen e Bashkimit Sovietik, 1989, (Romës putiniste) të njohun edhe si “burgu i popujve”, që Z. Putin e përcaktoi si “…tragjedia ma e madhe gjeopolitike e shekullit 20”. Në fjalimin e sulmit kundër Ukrainës, ai deklaroi: “E gjithë e ashtuquejtuna ‘klika perëndimore’ ashtë e formueme nga SHBA me mentalitetin e saj të nji ‘perandorie të gënjeshtrës’”. Ashtë po ky V.Putin që më 25 shtator 2001 gjatë vizitës zyrtare në Gjermani, iu drejtue edhe Parlamentit Gjerman, në përshkrimin e gazetës “The New York Times”: “…tue folë me gjuhën që ai e quejti të Goethes, Schiller dhe Kant, deklaroi: ‘Rusia ashtë nji vend europian miqësor. Paqa e qëndrueshme në kontinent ashtë qëllimi kryesor për kombin tonë… vlerat demokratike dhe liritë (janë)… çelësi i synimeve të politikës së brendshme ruse”. Anëtarët e Bundestagut gjerman e duartrokitën me ovacion këtë frymë pajtimore që mungoi në raportet në mes Lindjes dhe Perëndimit për dekada me radhë…! Ukraina në 2022 zbuloi Putinin e vërtetë! Në ndërkohë, lufta në Ukrainë ka bashkue të gjithë Europën në nji mision të shenjtë: me refuzue luftën dhe me shpëtue lirinë dhe demokracinë e 450 milionë qytetarëve të lirë. Kjo shpjegon përkrahjen e shumë shteteve joeuropiane, me përjashtim të shteteve ekonomikisht të varuna nga Rusia ose Kina. Kjo shpjegon përse shtetet pranë Rusisë kërkojnë anëtarësimin në NATO si i vetmi shans me u mbrojtë nga invazioni i Z.Putin.

Ide të reja diskutohen për avancimin e Bashkimit Europian përtej marrëdhënieve tregtare. Udhëheqësi italian, Mario Draghi, ka lëshue thirrjen për nji “federatë pragmatike”, nji ide që ka lidhje me atë të Shteteve të Bashkueme të Europës. Z. Draghi shpjegon: “Duhet të tejkalojmë parimin e unanimitetit që përfundon në logjikën e votave kundërshtare, dhe ecën drejt vendimeve të marruna nga shumica e kualifikueme”, tue iu referue procedurës që do të mundësonte aprovimin në raste kur kalohet shkalla e përkrahjes…. Me mbrojtë Ukrainën don të thotë me mbrojtë veten tonë, me ofrue sensin e sigurisë dhe demokracisë që kemi ndertue së bashku për 70 vjet”.

Sot, me debatet e pafund duket sikur Bashkimi Europian ka hye në nji fazë transformative. Politikologu francez Dominique Moisiu, tue folë për 9 Majin tha: “Çka ashtë ma reale? Forca sovjetike dhe Mariupoli i shkatërruem, apo jeta normale europiane ne Strasbourg? Na duhet të luftojmë me vendosmëni kundër tij (Putin), të ndërtojmë atë (BE) sikur e ardhmja jonë të ishte ne rrezik. Na nuk mund të ndërtojmë Europën si fuqi botënore pa Amerikën, sepse humbasim gjysmën e Europës. Bashkimi i Botës së Perëndimit ashtë çelësi i bashkimit të Europës”. Kjo do të ishte edhe fitorja e demokracisë liberale perëndimore e andrrueme nga milionët sot të vdekun ose ende të gjallë, në botën tonë plot rreziqe…

* * *

Europa e Bashkueme ashtë fati i bardhë i së ardhmes sonë!

Aty ashtë vendi i Shqipërisë dhe Kosovës. Aty ashtë ndërtesa e mbrojtjes dhe shpëtimit tonë në rast te nji rreziku nuklear rus që nuk përjashtohet. (Në vitin 1962, me krizën kubane, dy objektiva në Shqipëri për armët nukleare kanë qenë “blloku i udhëheqësve”, Tiranë, dhe Pashalimani i Vlorës, simbas autorit amerikan Michael Dobbs)

Manifestimet popullore të mbajtuna në Tiranë, më 8 prill 2022 në mbështetje të Ukrainës, viktimë e agresionit brutal dhe të paramenduem rus, janë inkurajuese. (Për shqiptarët, Ukraina sot kujton 7 prillin 1939 të agresionit fashist). Roli i Shqipërisë në OKB si i pari shtet që bashkohet me Amerikën në paraqitjen e Rezolutës për dënimin e aktit agresiv rus kundër Ukrainës na nderon. Fjalimet substanciale dhe elegante të ambasadorit Ferit Hoxha na nderojnë gjithashtu. Kosova, megjithëse nji shtet jo i njohun universallsht, grumbullon ndihma për popullsinë ukrainase. Fisnikëri kosovare! KM A. Kurti theksonte: “Me qeverisjen tonë po dëshmojmë se për Kosovën, Bashkimi Europian fillon në shtëpi duke jetësuar ndryshimet, të cilat transformojnë vendin tonë dhe përshpejtojnë anëtarësimin në Bashkimin Europian”. Qëndrim atdhetar korrekt dhe formulë monumentale!

Nji frymë pozitive vjen edhe nga Kosova. Veton Surroi, studiues dhe njohës i mirë i Kosovës, shkruente se “…përfshirja (në BE) i mundëson rajonit të Ballkanit Perëndimor njohjen e Kosovës nga pesë vendet e BE-së dhe katër të NATO-s ma shpejt, si dhe frenohet përdorimi i kësaj dileme nga Rusia në rajon, dhe do t’i jepte fund idesë së shteteve të papërfunduara”. Edhe takimi i KM të Kosovës, Z.Albin Kurti, me ambasadorin amerikan d’Escobar (“Illyria”, 8.IV.2022) dhe trajtimi i temës së rrezikut e nxitjes së konflikteve në Ballkan ashtë në këtë hulli diplomatike. Ashtë inkurajues qëndrimi i personaliteteve që kanë kuptue randësinë e botës europiane për ne. Ish-ambasadori Bashkim Zeneli shkruente: “Stalini jo vetëm që rivendosi me më egërsi diktaturën në vend, por edhe shpalosi me fanatizëm ambicien dhe projektet ekspansioniste, për të imponuar regjimin komunist në shumë zona të Europës dhe botës… Pavarësisht demagogjisë së madhe për bashkëpunim dhe mirëkuptim me Perëndimin, që në ditët e para në Kremlin, Z. Putin shpalosi qëllimet e tij për krijimin e Rusisë së madhe…”(Panorama 10.V.2022)

Ish-ministri i PJSH, Ditmir Bushati, thurte elozhe për Europën: “…Fillimi i ndryshimeve politike (lëvizja historike e studentëve universitarë, SR)) ‘E duam Shqipërinë si gjithë Europa’ nuk ishte zgjedhje e ndonjë kompanie reklamuese, por shprehja e aspiratës së gjeneratave të tëra për t’u kthyer politikisht aty ku kemi bërë pjesë me kohë shpirtënisht… Europa simbolizon lirinë dhe barazinë, respektin për të drejtat e njeriut, solidaritetin, sundimin e ligjit…” janë thirrje për rikthim në gjiun e Europës. (Panorama 10.V.‘22) Këto thirrje janë përsëritë për dekada me rradhë nga shumica e heshtun shqiptare, veçanerisht nga klasa politike e persekutueme, si mjet çlirimi nga persekutimi 45-vjeçar komunist……

Åshte e çuditshme situata në Shqipëri ku “Europe Day” në vend që të festohet bashkërisht dhe me solemnitetin që meriton, mbetet në harresë. Ashtë nji fakt historik që Shqipëria ka marrë pjesë me shumë sakrifica njerëzore dhe materiale në luftën kundër nazifashizmit për pesë vjet me rradhë. Ata që luftuen nuk kanë qenë të nji ngjyre të caktueme. Mijëra shqiptarë pa parti, dhe pa ideologji kanë dhanë jetën e tyne në përleshje me okupatorin. Për fat të keq. ky qendrim heroik dhe i pastër u keqkuptue, u keqinterpretue dhe u coptue nga diktatura e kuqe staliniste që zuri për gryke vendin tonë. Ishambasadori B. Zeneli shkruen: “Me shpërbërjen e Bashkimit Sovjetik (1989) njerëzimi arriti jo vetëm… kalimin e nji periudhe të caktuar të historisë së mbasluftës, por edhe fundin e historisë si e tillë, përkatësisht pikën e fundit të evolucionit ideologjik të njerëzimit dhe universalizimin e demokracisë liberale perëndimore, si formë përfundimtare të qeverisjes njerëzore….” Edhe mbas ramjes së turpshme të komunizmit në Ish-Bashkimin Sovjetik dhe satelitët e tij, tue përfshi edhe Shqipërinë, nji ngjarje e këtillë me përpjesëtime epike ku shqiptarët muarën pjesë me guxim e dinjitet kaloi pa u vue re nga zyrtarët e vendit. Nji mungesë e madhe që duhet reparue. Ka ardhë koha me ndërmarrë aksionin e kohezionit politik shqiptar me pikënisje “Europe Day” dhe me pikësynim bashkimin tonë me botën europiane. Kjo shpresë më mban akoma të gjallë!

Këte iniciativë mund të marrin individë ose grupe që pranojnë se Europa ashtë shtëpia e jonë dhe që Europa përmban idealet e së ardhmes sonë! Nji mentalitet i ri që kerkon punë të përbashkët, kerkon krijimin e nji atmosfere të “besimit ndaj njeni tjetrit” nga kampet kundërshtare, diçka jo natyrale, shkruejshin dy personalitete politike amerikane. Por këtu kemi të bajmë me nji përpjekje me fitue besimin e të gjithë shqiptarëve, dhe nuk na lejohet me u tërheqë në skutat e ndame ideologjike. E gjithë kjo varet në se kërkojmë rrugëdalje të reja politike tue përfshi sidomos “të papritunen” ose elementin ish-kundërshtar…!

Sot jetojmë këto ditë të vështira të vendit tonë, kryesisht për mungesë orientimi politik gjithëshqiptar, dhe përqendrimi në “parti” dhe “Individe napoleonike” dhe jo në kauzën e përbashkët kombëtare: zhvillimin e vendit nanë. Rezultati i nji zhvillimi të këtillë ashtë që sot kemi nji Shqipëri me dy parti politike të organizueme me mbrojtë nji program partiak dhe me peshë në elektorat, dy parti që refuzojnë me ndihmue njena-tjetrën në zgjidhjen e problemeve shqiptare, dhe që paevitueshmënisht kanë sjellë shtetin e shoqëninë shqiptare në nji vend që nuk qeveriset ashtu si e meriton: me sundimin e ligjit dhe interesin kombëtar mbi atë partiak dhe vetjak. “Sot, shkruente pak kohë ma parë ish ambasadori Agim Nesho, kemi dy forca të ndryshme: ajo e elitës politike-pozitë, opozitë, dhe ajo e popullit të lodhun nga politika e ditës”.

Celebrimi i “Europe Day” dhe frymës që ai na sjellë do të ishte pikënisja ma e fortë që mund të gjindet për forcimin e bashkësisë sonë kombëtare dhe mirëkuptimin në mes nesh. Nji akt i këtillë do të modifikonte qendrimet fraksioniste të këtyne viteve dhe interpretimin ma të plotë të konceptit të demokracisë liberale perëndimore, ku kundërshtari nuk ashtë “armik”, por nji vëlla e nji motër shqiptare që mendon ndryshe, dhe “armiku” nuk asht shqiptar, ndoshta nji “i huej, koleg i mundëshëm” në të ardhmen. Parulla “kush nuk ashtë me ne, ashtë kunder nesh” ashtë thellësisht e gabueme dhe e damshme për unitetin tonë kombëtar, dhe duhet refuzue me përbuzëje.

Kjo, ashtë andrra e ime sot dhe testamenti im.

* Ish-i burgosun politik në Shqipëri (1946- ‘56) dhe Jugosllavi (1959-‘60) Jeton në SHBA si pedagog në pension

blank

Kreu i Shtetit (te tyre) si përçues i interesave të oligarkisë politike Nga Romeo Gurakuqi

Fati i zgjedhjes së Presidentit të Republikës edhe këtë radhë gjendet ndër duart dhe shpirtrat e trazuar të tre udhëheqëve autoritarë, të të tre partive politike dhe një të katërti, të prapavijës, që fshihet dikund nëpër lozhet periferike të Tiranës. Në pamje të parë, për publikun, duket sikur Mjeshtër i Madh i kësaj ceremonie formale është caktuar zëdhënësi i socialistëve parlamentarë, zoti Balla. Po në fakt, vendimarrja e vertetë ndodh dikund tjetër, aty ku publiku nuk depërton dhe media e drejtueme nga oligarkia, s’ka asnjë shans të hyjë.

Nuk kemi të bajmë me procedurë të miratueme ligjore ose me zbatim të rregullave zakonore kushtetuese, as me klasifikime të bazuara mbi interesat publike për statura të nalta karakteriale, intelektuale, të pastertisë së figures, pasurisë dhe përshtatshmërisë së sigurisë, por me një negocim, sipas meje, primitiv, jo serioz, të denjë për Bazarin e Pashallekut Arnaut.

Shqipëria e vitit 2022 është larg mënyrës se si u caktuan nga themelvanësit, kryeministri dhe ministrat në nëntorin 1912, në marsin e vitit 1914, dhjetorin, 1918, janarin 1920, si dhe Regjenca e viteve 1920-1924, mbasi fryma themeltare e shtetit, konventat kushtetuese mbi balancat krahinore dhe kulturore mbi të cilat asht e ndërtueme marrëveshja e ekzistencës sonë shtetërore, e ardhmja e paqtë e vendit në Europë, është dërrmuar në heshtje nga të njëjtët dhe skifterët e tyre bashkëshoqërues, që presin të legalizojnë minierat, hidrocentralet, puset e naftës, rezortet dhe paratë e procesit të rindërtimit.

Vendimarrësit e sotëm të skenës dhe prapaskenës po negocojnë për çështjen presidenciale, sipas mënyrës së tyre ‘bashkë kohore’, të allishverishit mes njerëzve praktikë, të njërëzve që s’dijnë çfarë është atdheu i Naimit, Fishtës dhe Konicës, leximi i saktë i traditës shtetformuese të Vlonës, Durrësit dhe Lushnjës, interesi publik i përshkruem nga Desidenca e vertetë, siguria shtetnore e përkufizueme nga Brukseli. Vendimarrja e tyre e ditëve në vijim nuk do të vijë, as nga leximi dhe studimi i nevojave aktuale të një vendi që ka emergjencë të çlirohet nga regjimi i korrupsionit, nga brutaliteti i injorancës që ka zanë Parlamentin, nga sundimi i mediokritetit dhe përfituesve ndër parti, nga plotfuqishmëria e oligarkëve të paskrupullt, nga dhuna e krimit të organizuem që e ka kthye politikën në një vasale. Ata duan të rivendosin në këtë post një njëri të tyre, që nuk trazon ‘kënetën’ që ata artificialisht kanë krijue, me ose pa syze të shtrenjta, mjafton që shpirti i zi katran e ulok të sundojë në atë maje ‘principate’ të tyren, të cilen Perëndimi do të duhet ta lëje sërish në pritje pa fund, si domen të kapësve të paligjshëm të Shqipnisë.

Në qoftë se publikut i krijohet përshtypja se mes tyre ka përplasje, ajo nuk ka të bëjë fare me staturën e naltë që kërkon posti në fjalë. Ata duan një njëri të Ordës së tyne, një të përulun, që nuk u prish terëzinë e pasuninë e fëmijëve, ndërkohë që e ardhmja individuale e personazheve ma të spikatun, ‘udhëton’ drejt të panjohurave të mëdha, ankthit të përditshëm, klithmave në mes të dritës, prej frikërave të netëve pa hanë.

Për ta kuptuar dhe vertetuar këtë, mjafton të ktheni në kujtese mënyrën se si reaguan ndaj të parit politikan në këtë tranzicion, që u përpoq të vendoste një set rregullash e kriteresh krejt elementare dhe një procedure krejt formale, për të mbërritur tek një numër i reduktuar kandidatësh të pranueshëm presidencialë, zotit Alibeaj: edhe pse propozimi ishte i paplotë dhe jo i përsosur nga pikëpamja e realizueshmërisë, gjithperfshirjes, ndërkohë që do të duhej shoqëruar me ndërhyrje paraprake kushtetuese, në unison, kontrollorët u vërsulën ta dërmonin, prej frikës se procesi dhe protagonizmi u ikte nga duart, profilizimi mund tek çonte tek më të padëshiruarit dhe më të pamenaxhueshmit.

A e dimë ne ku jemi dhe kush kërkon me na u imponu sërish këtë vendimarrje me interes kaq të naltë publik? Dua veç të kujtoj se: në 31 vite, të njëjtët që nuk ndërtuan dot një spital të mirëfilltë, të plotë të specializuem shtetërorë me standarde bashkëkohore ekzaminuesese dhe kuruese, një universitet të vetëm bashkëkohor publik që hyn ndër rangjet normale për vendet europiane, një gjimnaz të krahasueshëm së paku me Gjimnazin e Tiranës së viteve 1930’, 1940’, një polici të krahasueshme me xhandarmërinë e Mbretnisë Shqiptare, duan tani, sot, kur vëmendja e Aleatëve është maksimale për fatin tone Euro-Atlantik, në ditët kur Shqipëria është në kthesën e plotë për të pasur një lidër European të denjë intelektualisht dhe politikisht për tavolinëne e sigurisë perëndimore, të lajnë në zyrën ma të naltë të shtetit, modelin e tyre të dëshirueshëm e të kapun në nji grremç. Ata duan një njeri, që nuk ban thirrje për t’ua prish kullat që po ndërtohen në Parkun e Madh të Tiranës, rehatinë e Kunorës, qetësinë e rezervateve ndër plazhe, përjëtësimin e tokave të lëshueme me koncension në bregdet, hidrocentralet, minierat dhe incineratorët e marruna me leje qeverish.

Janë të njëjtët që kanë dërrmuar lirinë e qytetarit, që nuk guxon me folë nji fjalë, ma keq se në kohën e fundit të Ramiz Alisë. Mjafton të shihni se si e kanë vdeke lirinë politike brenda partive të tyne dhe si në kor të gjithë brohorasin dhe përsërisin tezat e paarsyeshme të udhëheqjes, për të kuptuar diferencën me lirinë që kishim në dhjetorin 1990, në vitin 1991 e 1992.

Në fund dua të kujtoj ku e kanë katandisur lirinë e shtypit: në çdo vend jo të lirë të botës, shtypi është nën presionin dhe urdhnimin e heshtur ose të hapur të pushtetit,d.m.th. të qeverisë. Në Shqipni ndodh diçka krejtësisht e çuditshme, e veçantë, shumë më komplekse, që vlerësuesit ndërkombëtare e kuptojnë me vështirësi: shtypi është nën presion, urdhnim dhe një kërcënim të paralajmëruem nga një spektër shumë ma i gjanë subjektesh, nga një numër krahësh, të dukshëm dhe të padukshëm, përpunuesve të programuem të opinionit publik, përmes pronësisë së mediave ose lidhjeve okulte të gjobvënesve, të kontrollorëve, të politikës në përgjithësi nga të gjithë krahët. Askush nuk mund t’u dalë para dhe rrëzojë me arsye në një medium, ‘Tezat’, sofizmat në të vertëte, të hedhuna nga të Plotfuqishmit, mbasi përndryshe do të pësonin furinë e skifterëve të shpërndamë gjithandej në tregun e ‘fjalës së lirë prozhmuese’.

Kryeministri Edi Rama thotë se ai nuk ka faj për këtë gjendje të krijueme në median shqiptare dhe rënien e standardit të këtij pushteti të katërt në mbrojtjen e interesave publike, mbasi ai nuk ka ndëshkuar askend nga kritikët e tij. Kjo pjesë e dytë e vlerësimit të tij edhe mund të qendrojë. Por pyetja e plotë që bëhet është:

Kush i ka në dorë institucionet ligjzbatuese për ndëshkimin e kontrollorëve që abuzojnë me paprekshmërinë e skifterëve?

Kush e ka në dorë vendimarrjen për legjislacionin që përmirëson lirinë e medias dhe ndëshkon dhunuesit që opërojnë underground?!

A është ai shpërndarësi i qokave për lajkatarët e aktiviteteve qeveritare?

Kush e ka krijuar ‘teatrin’ e lumturisë së rrëmë në Shqipëri?

Ndërsa për temen e marrë në shqyrtim, pyetja për shefin e mazhorancës është:

A nuk i mjaftuan atij si udhëheqës i qeverisë, 9 vite, për të përmirësuar kuadrin ligjor dhe kushtetues, aktet organike për zgjedhjen e Kreut të Shtetit, pa kriza dhe pa improvizime të tilla sikur ky që po ndodh këto ditë?

Në fund shtrohet pyetja e përgjithshme:

A munden dot arkitektët e shumëfishtë të një sistemi autoritar, kleptokratik, jo European, të bëjnë sot zgjidhje në të mirë të Shqipnisë dhe përkundër trashëgimisë së pafamë që po lëmë pas?

Unë përsonalisht nuk besoj, se në situatën e krijuar dhe me rrethin e shtërnguar të vendimarrjes së sajuar në këto orë, produkti presidencial do të dalë jashtë skemave antishteterorë, aspak patriotike, që klasa aktuale politike i ka kthye në traditë të kohëve të sotme të mbrapshta.

Do të ishte e përshtatshme që, para se të ecet më tutje në këtë linjë që nuk të çon askund ku do të duhet të na çojë, ato njerëz me arsye që kanë mbetë në Kuvendin e Shqipërisë, të startonin mbledhjen e një Komisioni Kushtetues, për kryerjen e një numri ndryshimesh të domosdoshme, jo vetëm për parashikimet e zgjedhjes së Kreut të Shtetit, por para së gjithash, të prerogativave të postit të naltë shtetëror, si stabilizues i sistemit, garantues i unitetit kombëtar dhe kulturorë dhe kontrollor i shekullarizmit të sferës publike. Anipse zgjedhja e presidentit mund të vonohej. Kushtetuta aktuale ka një zgjidhje tranzitore, nuk krijon vakume pushteti dhe jep kohën e mjaftueshme për ndryshim racional për kah forcimi i shtetit dhe balanca mes pushteteve.

blank

Dr.Gjon Buçaj ka jetue me nder dhe ka shkue me respekt dhe i nderuem Nga Sergio Bitiçi

May 18, 2022

Gjon Buçaj (14 Shkurt 1934-14 Maj 2022)

Me të ndjerin Dr. Gjon Buçaj kam jo vetëm njoftsi prej vjetve 1950ta, po gjithëfarë lidhjesh shoqnore e familjare sa qē për 60 vjet kemi nda të mirat, dhimbjet, ideologjinë dhe atdhedashuninë, si në Kosovë, në Itali e në ShBA, ku u inkuadruem në VATËR, tanë jetën si antarë e bashkëpuntorë.

Unë isha nënkryetar në vjetin 1983, ndërsa ai u zgjodh e sherbeu si kryetar për dise mandate deri me 2017, që mbas kësaj date Vatra mori teposhtëzēn.

Gjoni ka qenë përkrahës e bashkëpuntor i organizatës tonë shumvjeçare Rinia Shqiptare Kosovare në Botën e Lirë, zadhansja e vetme kombëtare e viteve 70ta e 80ta, themelues Tahir Kerrnaja dhe drejtues vllaznit Bitici (Bytçi).

Miqësia jonê ka qenë përforcue nga vllau i tij i ri Gjin Leka , moshatar i imi shoq klase the i dhomës nê konviktin e Gjimnazit të Prishtinës.

Për fat të keq Gjini ishte shendetlig, shum i talentuem që shkruente poezi, nxanës i shkelqyeshëm dhe i dashtun nga gjithkush perreth. Ishim aq të afërt me Gjinin sa qē për halle ekonomike ndajshim nji palë libra të klasës.

Gjithashtu me 1959 sëbashku me Gjinin kemi shpërnda Lahutën e Malsis, dorë nëpër dorë, për të cilën gja shum njerëz jan persekutue, sepse si në Atdhe dhe në Kosovë, kryevepra kombëtare e Atë Gjergj Fishtës ishte e ndalueme rrebtësisht me ligj. Aktivitetet e sabotimet tona nuk dolën për fushë dhe ne nuk na kapi furra asnjherë, sepse nuk u spijunuem as nga kolegë as nga vendasit Kosovarë liridashës.

Po Gjoni, si shoq klase me Adem Demaçin në Gjimnazin e Prishtinës, u burgos menjiherë mbas arrestimit të Ademit për hetime në vjetin 1969. Ketë fshehtësi Gjini dhe unë e mbajtëm sekret derisa Gjoni u lirue mbas dy muejsh.

Para se të emigronte për Itali, nji mik i Gjonit ju lut që t’ja vizatonte shqiponjen, të cilën aktivistët me 28 Nandor ja vunë te vorri i heroit Fazli Graiçevci (1935-1964). Gjoni e vizatoi shqiponjen e Skenderbeut në flamur, siç dinte.

Mbas dy vjetësh Gjoni më thotë se takohet në Romë me dorzuesin e flamurit, të cilin e pyet nëse ju ka hy në punë flamuri i vizatuem në atë kohë. “Po”, thotë miku, por ne ja shtuem yllin që i mangonte.

Shpresoj se edhe këto fjalë i ka evidentue Gjoni në librin e tij, të posabotuem disa ditë para vdekjes para ikjes së tij nga kjo botë.

Gjin Leka Buçaj, kolegu im i afërt ka botue vjersha në Buletinin e Kishës Katolike Shqiptare me 1966. Gjini vdiq nga nji smundje e pa sherueshme, në Jacobi Hospital në Bronx, në Korrik 1966, nji muej mbasi mbërrijta vetë në New York. E vizitova disa herë në spital dhe fatkeqsisht ma së mbrami në Funeral.

Para disa vjetësh ja çova Gjonit kopjen e korrespondencës sonë dhe sa vjersha e fotografi të Gjinit të ndjerë.

Me ketë rast po e ndaj me publikun edhe ketë fotografi historike, dalë me Gjonin, me 1968, kur së bashku çuem kunorë lulesh te vorret e Fan Nolit e Konitzës, që e kam edhe në librin ATDHEU dhe Toka e Bekueme.

Foto që flet 1000 fjalë, ku Gjoni dhe unë ndodhemi, si të ri, mes personaliteteve të randësishme të shekullit Njizet të kombit. Prandaj Gjonit dhe mue na takoi nderi ti vejm lulet. Gjoni më pat ftue të shkojmë në Boston te VATRA për dy ditë, gja që më bani të ndihem i nderuem e krenar me qenë prezent në ketë moment kombëtar e historik.

Gjoni ka jetue me nder dhe ka shkue me respekt dhe i nderuem, tue lanë nji familje të mrekullueshme.

blank

Kur themi Edvin Rama nënkuptojmë Yuri Kim dhe viceversa Nga Elida Buçpapaj

Përpara dy ditësh në Shqipëri ndali ish Sekretari i Shtetit Mike Pompeo për një vizitë të specifikuar. Ai mori pjesë edhe në një konferencë të organizuar me rastin e 100 vjetorit të marrëdhënieve Shqiptaro-Amerikane, ku ishin të pranishëm një numër i kufizuar të ftuarish, midis tyre edhe katër deputetë nga PD të përzgjedhur jo për nga hierarkia, por nga doza e servilizmit ndaj Ambasadores Yuri Kim dhe e interesit të Edvin Ramës. Kjo simbiozë na kujton vargjet e Vladimir Majakovskit se “Kur themi Lenini nënkuptojmë partia dhe kur themi partia nënkuptojmë Lenini”, që për analogji bëhen: “Kur themi Yuri Kim nënkuptojme Edvin Rama dhe vice versa..”

Enkelejd Alibeaj, Jorida Tabaku, Dhurata Çupi dhe Agron Gjekmarkaj ishin katër deputetët e përzgjedhur që gjatë takimit të mësipërm u fotografuan me ish Sekretarin e Shtetit Mike Pompeo, tashmë si deputetë të thjeshtë, të delegjitimuar nga funksionet e mëparëshme pas rezultateve të dala nga forumi më i lartë i PD, që e kanë humbur besueshmërinë dhe votën e shumicës provuar në zgjedhjet e pjesëshme lokale të 6 marsit.

Sapo fotoja  u shfaq në Twitter nga Ambasadorja Yuri Kim, “përkthimi i gjuhës diplomatike” u botua menjëherë nga gazeta Panorama me okielon si “Fotolajm” me tekstin e mëposhtëm: “Ish-sekretari amerikan i Shtetit, Mike Pompeo zhvilloi në Shqipëri një vizitë dy ditore në kuadër dhe të 100 vjetorit të marrëdhënieve Shqipëri-SHBA. Agjenda e takimeve të Mike Pompeos kishte parashikuar dhe takime te veçanta me deputetët e opozitës, të cilët kryesohen nga Enkelejd Alibeaj.”

Se ku e kishte marrë këtë informacion Panorama nuk dihet, nuk i referohej asnjë burimi.  Më tutje lajmi vazhdonte duke u amplifikuar: “Ambasadorja e SHBA-ve, Yuri Kim ka ndarë momentet më të rëndësishme të takimit të Pompeos në Shqipëri, ku bie në sy dhe takimi dhe fotoja zyrtare me Enkelejd Alibeajn, Jorida Tabakun, Dhurata Çupin dhe Agron Gjekmarkajn.”

Fotoja e botuar nga Yuri Kim në faqen zyrtare të saj në Twitter dhe “Fotolajmi” i botuar nga Panorama, gazeta më e madhe në Shqipëri janë propagandë e mirëfilltë.

Nobelisti Dimitrij Muratov bashkë me kolegen e tij Maria Ressa, me të cilën ndau Nobelin, i ftuar në Gjenevë me rastin e 3 Majit, Ditës së Lirisë të Shtypit nga karikaturisti me famë botërore Patrick Chappatte  në një bashkëbisedim me gazetarët, tha se “Propaganda është një lloj rrezatimi, që pasi t’i nënshtroheni këtij lloj rrezatimi mësoheni me të dhe e besoni.” Muratov u detyrua ta mbyllë gazetën e tij Novaya Gazeta pak kohë pas agresionit rus në Ukrainë, sepse në Rusi mbretëron veç terri informativ, aty botohet veç propagandë dhe e vërteta të fut në burg ose të vret sikur kolegen e tij Anna Politovskaya.

Aty ku ka propagandë ka një prapavijë, që bie ndesh me sistemin demokratik të vlerave.

Ndërsa Maria Ressa na tha ne gazetarëve: “Pa fakte nuk mund ta kesh të vërtetën. Pa të vërtetën nuk mund të kesh besim. Pa besim nuk kemi realitet të përbashkët. Nuk ka shtet të së drejtës, nuk ka demokraci.”

Pra, propaganda i vret faktet, edhe lirinë, edhe shtetin e së drejtës dhe demokracinë.

Fotoja që publikoi Yuri Kim në Twitter dhe i bëri menjeherë jehonë Panorama ishte fund e krye propagandë.

Ajo foto në fakt, është në vijim të një skenari për t’i mashtruar shqiptarët se gjoja elita politike në SHBA, administrata dhe opozita, janë të interesuar për katër marionetat e fokusuara me ish Sekretarin Pompeo.

Është fatkeqësi e madhe kur këta skenarë organizohen nga një person që përsërit rëndom se është e zgjedhur nga Presidenti i SHBA dhe Departamenti i Shtetit dhe është mjerim kur mediat shqiptare bëhen zëdhënëse të dizinformacionit. Jo më kot  Shqipëria në raportin e sivjetëm të Reporterëve pa kufij (RSF) zë vendin e 103-të, që përbën një rënie prej 20 vendesh, krahasuar me vitin 2021 kur renditej në vendin 83-të. Sipas RFS “situata e lirisë së medias paraqitet e rrezikuar nga ” kërcënimi i pavarësisë editoriale, nga rregullimi partizan i medias, cënimi i integritetit fizik prej krimit të organizuar dhe dështimi i shtetit për t’i mbrojtur punonjësit e shtypit.”

Fotoja e katërshes me ish sekretarin Pompeo është fund e krye një manipulim i bërë nga Yuri Kim dhe i vazhduar nga Panorama.

Nuk është e vërtetë që Mike Pompeo kishte në axhendë të takohej me deputetë të opozitës, të cilët kryesohen nga Alibeaj, sikur shkruan Panorama. Ish Sekretari i Shtetit nuk e kishte fare në axhendë takimin me Alibejan, as Alibeaj nuk është kryetar i opozitës, ndërsa fotoja ishte thjesht produkt i mirësjelljes së Pompeos me të pranishmit në atë takim.

Populli thotë se “gënjeshtrat i kanë këmbët e shkurtëra” ndërsa  Carlo Collodi insiston se gënjeshtrat kanë “hundë të gjatë si Pinoku”

Sepse, sapo aktivistja e njohur Republikane Evi Kokalari komunikoi me Jim Richardson, Drejtor Ekzekutiv pranë ish Sekretarit të Shtetit, rreth fotove të bëra gjatë takimit që i publikoi në Twitter Yuri Kim, ku z. Pompeo dilte në mes katër deputetëve puppies, Jim Richardson përgjigjet: “Përshëndetje Evi, Sekretari Pompeo ka bërë një seri fotografish me të gjithë të pranishmit në sallë gjatë MOU Memorandumit të Mirëkuptimit. Dakordësia e tij për të bërë foto nuk lidhet dhe nuk është e barabartë me miratim apo mbështetje ndaj ndonjë lideri ose grupimi politik. Thjeshtë, ai është treguar i sjellshëm gjatë këtij eventi të rëndësishëm.”

Është i paimagjinueshëm dhe skandaloz nga ana e Ambasadores Yuri Kim shpërdorimi i figurës së një zyrtari të lartë të administratës Amerikane për të diktuar realitete inekzistente.

Ndërkohë ish Sekretari i Shtetit Mike Pompeo përmes një Tweeti në Twitter vizitën e Tiranës do ta përmbyllte pa përmendur fare, dmth duke e injoruar skenarin e Yuri Kim me katër marionetat. Në këtë tweet, Mike Pompeo do të shkruante: “Udhëtova sot në Shqipëri për të folur me komunitetin iranian atje. Ata kanë të drejtë t’ju rezistojnë mullahëve dhe të punojnë për të ofruar atë për të cilën populli iranian po kërkon dhe po proteston: çlirimin e qytetarëve të Iranit nga zgjedha tiranike e regjimit. #Irani i lirë2022″ Siç e shihni asnjë fjalë më tepër!

Yuri Kim mund të jetë kundër Sali Berishës, por nuk mund të jetë kundër bazës dhe shumicës që voton nëpër forumet e PD. Votuesi është sovran.

Votuesin nuk e bind propaganda, përkundrazi e gërdis.

Doni t’ju jap disa sinonime të fjalës “propagandë”. Ja disa: trushplarje, agjitprop, dizinformim, idoktrinim.

Gjithë kjo trushplarje ka destinacion popullin shqiptar, kombin shqiptar, më amerikandashësin në botë!

Ndërsa antonimë të propagandës janë e vërteta, objektiviteti, ndershmëria.

“Kur diçka e tregon ashtu si ta kanë parë sytë, pa shtuar asgjë, pa hequr asgjë, ky është objektiviteti”, thoshte Martha Gellhorn (1908-1998), një nga storyteller reporteret më të mira të luftës të shekullit XX, në mos më e mira. Martha Gellhorn ka qenë e martuar me shkrimtarin Ernest Hemingway.

Diplomacia në një vend mik nis nga ndershmëria.

Dje u mbushën plot dy vjet që regjimi i Edvin Ramës shembi Teatrin Kombëtar dhe tani në mungesë të Teatrit duket sikur Yuri Kim ka marrë rolin edhe të skenaristes, edhe të regjisores me ca aktorë kuklla. Ka brutalitet, arrogancë por amatorizëm!

Një situatë e tillë është shumë e trishtë.

Elie Wiesel kujton: “Ne gjithmonë duhet të mbajmë qendrim. Neutraliteti nuk e mbështet viktimën, por persekutorin, despotin, tiranin, ndërsa indiferenca është urrejtje, herezi, shëmtim….”
Yuri Kim ka qendruar ose indiferente ose ka marrë anën e gabuar. Është në ndihmë të rrënimit total të sistemit demokratik, të cilin mund të ngrejë vetëm kjo përpjekje që po bën baza e PD, për të valorizuar votën dhe për të ngritur nga zero sistemin e rrëzuar tashmë.

Ju kujtohet kur na uroi për 29 Nëntorin ditën e “çlirimit” vendosur nga diktatori Enver Hoxha, i cili i ndërpreu marrëdhëniet Shqipëri-Amerike dhe vrau e burgosi shqiptare me damkën si spiunë të Amerikanëve.

E pra këto inskenime fotosh e urime të festës të 29 nëntorit janë personale të Yuri Kim, nuk janë as të Presidentit Biden dhe as të DASH.

Këto qendrime nuk janë as diplomatike as në interesin shqiptar dhe as në atë Amerikan.

 

 

blank
blank
blank
blank

IN MEMORIAM DALIP GRECA NDËRROI JETË: HUMBJE E MADHE PËR GAZETARINË SHQIPTARE NË DIASPORË DHE NË ATDHE Nga Frank Shkreli

 

Një mik e koleg i dashur dhe i nderuar për mua dhe të gjithë ata që e kanë njohur, u nda papritmas nga kjo jetë. Gazetari i njohur Dalip Greca ndërroi jetë. Lajmi na tronditi dhe na mjeroi. Një zi me plot dhimbje mbuloi familjen Greca, pikëlloi kolegë, miq e dashamirë të shumtë të tij, këtu në Shtetet e Bashkuara dhe në Shqipëri. Mik i çmueshëm dhe i përzemërt! Humbëm një mbështetës të papritueshëm të aktiviteteve kulturore këtu në Amerikë, por mbi të gjitha u thye një shtyllë e fortë e gazetarisë shqiptare në mërgim dhe në mbarë botën shqiptare.

Më pak se një vit më parë, familja, miqë, shokë e dashamirë të Dalipit – mbi 100-veta – të ftuar nga Vatra historike e shqiptarëve të Amerikës organizoi një darkë në nder të Editorit të Diellit dhe puntorit të palodhëshëm të Vatrës, për të celebruar daljen e tij shumë merituar në pension.

blank
Foto nga darka e daljes së Dalipit në pension, korrikun e vitit që kaloi, me kolegun dhe mikun tonë të përbashkët, studiuesin Idriz Lamaj, Dalip Greca dhe autori.
Dalip Greca për 12 vjet udhëhoqi me profesionalizëm, korrektësi dhe ndershmëri gazetën Dielli, ndërsa ndikimi i tij në Vatër dhe kontributi i tij i jashtëzakonshëm në orgnizatën më të vjetër të komunitetit shqiptaro-amerikan do të mbetet trashëgimi e tij, sidomos ndihma e tij në ringjalljen e gazetës historike Dielli. Puna e gazetarëve atdhetarë si Dalipi, nuk njohin bjerrje. Puna e tij për ringjalljen e gazetës Dielli në veçanti dhe të Vatrës në përgjithsi shihet dhe pranohen tanimë edhe nga disa kritkë, si diçka me rëndësi në dobi të komunitetit shqioqtaro-amerikan dhe të interesave të shqiptarëve dhe të Kombit – të cilit Dalipi ia kushtoi jetën, mundin dhe djersën e tij.

blank
Foto nga darka e daljes në pension e Dalipit, Korrik, 2021, duke festuar me disa miqë e kolegë të Dalipit

Nderimi në darkën e daljes së Dalipit në pension ishte një mirënjohje e vogël kundrejtë punës së madhe dhe vlerave të çmueshme që Dalip Greca kultivoi dhe transmetoi për 12 vjetë në gazetën Dielli, në veçanti dhe në veprimtarinë e Federatës Pan-Shqiptare Vatra, në përgjithësi, duke u përpjekur t’i këthente ato në misionin origjinal të tyre, të pëcaktuar nga themeluesit Fan Noli e Faik Konica.
Dalip Greca e kishte në gjak gazetarinë. E kishte pasion dhe e merrte me shumë seriozitet punën e gazetarit dhe të editorit. Me një rast i thashë, more Dalip, mos kemi zgjedhur profesionin e gabuar, se me gazetari as në Amerikë, nuk pasurohemi dot. Buzqeshi pak dhe më tha: Jam gazetar për pothuaj 40-vjet dhe nuk jam penduar fare. Dalipi ishte nga ata gazetarë të përkushtuar ndaj profesiosnit të tij – siç thonë se janë mjekët dhe infermierët të përkushtuar për shpëtimin e jetës së pacientëve – ashtu ishte Dalip Greca i përkushtuar ndaj profesionit të tij – nepërmjet gazetarisë së lirë – si një mjet për të zbuluar të vërtetën – në shërbim të të mirës së përbashkët. Për këtë, ne që e kemi njohur, jemi të gjithë dëshmitarë dhe krenarë me punën e tij të gazetarit dhe editorit. Ai ishte aq i pasionuar pas gazetarisë, sa që edhe pas pesionimit, Dalipi nuk u largua nga Dielli, nuk i tha lamtumirë, por premtoi se edhe në pension do të vazhdonte të kontribonte artikuj, analiza, komente dhe shkrime të tjera. Fatkeqësisht, shkuarja e tij në amshim, ia ndërpreu këtë kontribut të mëtejshëm, të premtuar për gazetën Dielli pas daljes në pension – një humbje e madhe kjo për të gjithë lexuesit e gazetës më të vjetër në botë, gjithnjë në ekzistencë.

Besoj se siç ka thënë para-ardhësi i tij, i Madhi Faik Konica, me rastin e botimit të 1-vjetorit të gazetës Dielli, “Kur bënë një udhë të gjatë, udhëtari qëndron nga ndonjë herë, rri mbi gur dhe hedh sytë pas tij. Është një çlodhje dhe një dëfrim, një kurajo për të vajtur më përpara, kur sheh se sa eci dhe ç’mbaroj gjer atje…”.
Jam i sigurt se Dalip Greca në udhëtimin e tij të parakohëshëm për në amshim, shikon pas dhe krenohet me veten e tij për arritjet dhe sukseset, për tashëgiminë gazetareske dhe letrare që ka lenë pas – trashëgimi për familjen e tij të nderuar dhe të dashur – por edhe për shoqërinë dhe kulturën shqitare në përgjithësi. Dhe i thotë vetes: Job Well Done! Punë e kryer shumë mirë! Rolin e editorit të Diellit, Dalip Greca e kishte marrë me shumë seriozitet, dinjitet dhe përgjegjësi dhe krenari për ta drejtuar gazetën Dielli në një frymë përbashkuese, por mbi të gjitha, në interes të Vatrës, komunitetit shqiptaro-amerikan dhe në veçanti, me aq sa kishte mundësi në mbrojtje të interdave dhe vlerave kombltare të shqipotarëve – si një pasqyrë të interesave të komunitetit shqiptaro-amerikan por edhe më gjerë.

Ishte meritë e Dalip Grecës që me një diplomaci dhe urtësinë që e karakterizonte atë si person dhe punën e tij, si pasojë, ai mundi të menaxhonte me aftësi, për 12 vjet, pritëshmëritë e individëve dhe të gupeve të ndryshme brenda dhe jashtë Vatrës, duke pajtuar kërkesat dhe pritshmëritë e diasporës së vjetër me ato të emigrantëve të ri në këtë vend. Është gjithashtu meritë e Dalipit që gazetën Dielli e ngriti nga një gazetë e komunitetit, në një forum diskutimi të subjekteve të ndryshme me rëndësi dhe karakter kombëtar dhe ndërkombëtar.

Nga ky këndveshtrim, dëshiroj të shprehi falënderimet e mia të thella Dalip Grecës i cili për gjithë periudhën që shërbeu si editor i Diellit ai, pa asnjë hezitim dhe pa aasnjë përjashtim, gjithmonë ka botuar të gjitha shkrimet e mia modeste që i kam dërguar gazetës Dielli. Për këtë i jam, përjetësisht, mirënjohës!

Kalimi në amshim i Dalipit dhe zbrazëtia që le pas do të ndihet për një kohë të gjatë në komunitetin shqiptaro-amerikan. Mungesa e tij do të natyrisht do të jetë shumë më e rendë dhe më e thellë për familjen e tij dhe për farefisin këtu në mërgim dhe në Atdhe.

Familjes së ngushtë bujare dhe të nderuar të Dalipit këtu në Shtetet e Bashkuara dhe farefisit më të gjerë Greca kudo qofshin ata, u paraqes me zemër dhe mendje të pikëlluar, përdhimbtimet e mia më të thella, duke marrë pjesë në zinë e tyre në këtë moment të vështirë për humbjen e fort të dashurit të tyre, Dalipit, me ngushëllimet e mia më të sinqerta dhe me ndiesi miqësije vëllazërore!

Frank Shkreli

blank
Takimi im i parë me Dalip Grecën ishte një intervistë kur ai punonte si editor i gazetës shqiptaro-amerikane Illyria, Mars 2005. Ç’prej atëherë kemi mbetur miq e kolegë. Të falënderoj për miqësinë Dalip!

blank

GJERGJ KASTRIOTI -SKËNDERBEU ME NJË RRUGË TË TIJËN NË NJU JORK – Nga Frank Shkreli

Me 15 maj, 2022 në lagjën Bronks të Nju Jorkut u zhvillua ceremonia e emërimit të një rruge me emrin e Heroit Kombëtar të Shqiptarëve, Gjergj Kastrioti – Skenderebu. në ceremoninë emrimit të rrugës dhe në festivalin që pasoi, morën pjesë personalitete të politike amerikane, figura të njohura të komunitetit dhe një grup arbëresh nga Italia, i ardhur në Nju Jork për këtë qëllim.  Ceremonia dhe festivali u organizuan nga aktivisti dhe politikani shqiptaro-amerikani, Mark Gjonaj, sponsorizuar nga shoqata bamirëse shqiptaro-amerikane, “Duartë e Hapura” dhe dyzina organizatash dhe grupesh përfaqsuese të komunitetit shqiptaro-amerikan në Nju Jork dhe më gjërë.

 

Gjergj Kastrioti – Skenderbeu “erdhi” në Amerikën e bekuar ashtu siç kemi ardhur qindëra mijëra prej nesh nga të gjitha trojet shqiptare – sikurë edhe ai dëshiron të kërkojë dhe të gjejë strehim e paqë në kët vend të lirisë e demokracisë.

 

Respekti dhe kujtesa në radhët e diasporës shqiptare për Heroin e Kombit, Gjergj Kastriotin-Skenderbe kanë qenë dhe mbeten të përgjithmonshme, të gjithkund ndodhur dhe shpresojmë, për derisa të jetë bota.

 

Ende disa anëtarë të komunitetit shqiptaro-amerikan kujtojnë pjesëmarrjen e tyre në 500-vjetorin e Skenderbeut në Romë e Vatikan në vitin 1968, ku ishin bashkuar shqiptarë nga të gjitha anët e botës, përfshir Arbëreshët e Italisë, ashtu siç janë edhe sot të pranishëm këtu, për të kujtuar dhe për të nderuar “të përgjithmonshim” e fisit tonë — para shtatores së tij Romë.  “Të përgjithmonshëm” e pat cilësuar Gjergj Kastriotin-Skenderbe, Papa i atëhershëm Pali i VI, duke iu drejtuar shqiptarëve të diasporës, përfaqsuesve të tri feve kryesore të shqiptarëve dhe të gjitha krahinave shqiptare në Vatikan, në 500-vjetorin e Gjergj Kastriotit – Skenderbe, para më shumë se një gjysëm shekulli më parë,

 

Papa Pali i VI u ka thënë me atë rast shqiptarëve që kishin shkuar në Romë, për të nderuar Heroin e tyre, se, “Ne ju shohim me kënaqësi, pse e dimë se shpirti me të cilin ju e kujtoni këtë ditë është ai i gjithmonshmi i fisit tuaj, i cili gjithëherë, mbi çdo interes ka vendosur vlerat e trashëguara të Besës, të Nderit e të Burrënisë”.

 

Fatosi ynë, Skendërbeu personifikon dhe na i ka lenë trashëgimi këto vlera kombëtare, së bashku me miqësinë ndaj Shqipërisë dhe Shqiptarëve në përgjithësi, e sidomos me miqësinë e Kombit shqiptar me Shtetet e Bashkuara të Amerikës – në këtë 100-vjetor të vendosjes së marrëdhënieve shqiptaro-amerikane, por edhe me botën perëndimore, në përgjithësi.

 

Në shenjë mirënjohjeje për trashëgiminë e virtyteve të Heroit Kombëtar që e bejnë shqiptarin shqiptar dhe për porosinë e shenjtë të të parëve tanë, për të ruajtur atë trashëgimi, madje edhe në diasporë, këtu në Amerikën e largët, bijtë e bijat, nipat, stërnipat dhe mbesat e atyre shqiptarëve dhe shumë të tjerë nga të gjitha fetë dhe krahinat shqiptare, janë mbledhur sot në Bronks të Nju Jorkut.  Këtu, ku pothuaj të gjithë ne — për herë të parë — kemi shkelur në tokën e shenjtë të Amerikës, Jemi këtu për të emëruar një rugë me emrin e Heroit të Kombit shqiptar, Gjergj Kastriotit-Skenderbe.

 

Ndërkohë që edhe sot po kërcënohet drejtimi pro-perëndimor i Shqipërisë dhe i Shqiptarëve, duhet të sjellim në kujtesë dhe të falënderojmë Zotin që Kombi shqiptar ka kolosa të tillë si Skenderbeu me trashëgiminë e tij në historinë e shqiptarëve — me të cilët çdo shqiptar ka të drejtë të krenohet para botës së qytetëruar — kudo që gjëndet fisi i shqiptarit, në trojet shqiptare shekullore e deri në Amerikën e largët. Edhe prej këtu në Amerikë, Gjergj Kastrioti- Skenderbeu edhe sot u tregon Shqiptarëve rrugën që ata duhet të ndjekin.

 

Shpresoj që Shqiptarët kudo qofshin do të ndjekin rrugën e tij Gjergj Kastriotit duke vendosur mbi çdo interes personal ose partiak vlerat e trashëguara të Gjergj Kastriotit-Skenderbe: të Besës, të Nderit e të Burrërisë. Ky emër këtu në këtë rrugë do na kujtojë përgjithmonë flijimet dhe sakrificat e mëdha që Shqiptarët e kohës së Gjergj Kastriotit benë për të siguruar lirinë dhe pavarësinë e vet, por duke mbrojtur, njëkohësisht, edhe identitetin kombëtar dhe qytetërimin perëndimor evropian.

 

Frank Shkreli

 

 

blank

blank

 

Mark Gjonaj promovuesi dhe organizatori i emrimit të rrugës, “Gjergj Kastrioti Skenderbeu”.

 

blank

 

Senatori i Nju Jorkut, Chuck Schumer duke folur – njëri prej shumë politikanëve vendas, shtetërorë dhe federal që mori pjesë në ceremoninë e ditës së djelë.

blank

Shoqata “Illyria” e shqiptaro-amerikanëve, pjesëtarë të Policisë së Nju Jorkut

blank

blank
“Gjergj Kastrioti Skenderbeu Way

blank
Me Ansamblin Folklorik Autokton Rugova, një prej grupeve kulturore që morën pjesë në emrimin e rrugës, “Gjergj Kastrioti Skenderbeu”.

blank

Grupi Arbëresh i ardhur enkas nga Italia për të marrë pjesë në ceremoninë e emrimit të rrugës, “Gjergj Kastrioti Skenderbeu Way”

blank

TOLERANCA SI VIRTYT DHE SI VLERË – Nga HAMIT TAKA

 

Eshtë interesant fakti se termi “tolerancë” nuk ekzistonte në leksikun tonë deri në vitin 1990. Ndonëse ne kishim një përvojë nga më të vyerat, atë të tolerancës fetare, si term nuk gjëndet as në fjalorin e vitit 1954, botuar nga Instituti i Shkencave dhe as në fjalorin e botuar në vitin 1980, të hartuar me bujë si një arritje shkencore në fushën e gjuhësisë nga Akademia e Shkencave dhe Instituti i Gjuhësisë.

Natyrisht, ishte për t’u përgëzuar përpjekja e gjuhësisë shqiptare gjatë monizmit, që synonte të zëvendësonte fjalët e huaja me fjalët burimore të shqipes ose, me instrumentin e fjalëformimit, të formonte fjalë të reja, por kjo u kthye në një mani, e cila e bëri ndërmarrje të pamundur. Si në çdo fushë të jetës, pastrimi i gjuhës shqipe mori tipare të theksuara ideologjike, duke u parë me antipati dhe të rrezikshme edhe fjalët me origjinë të huaj, të cilat ishin rrënjosur thellë në të folurën e zakonshme. Bile, pavarësisht emërtimit, në se toleranca do të ekzistonte si fakt social, ajo do të merrej si liberalizëm, sentimentalizëm i sëmurë dhe i dëmshëm, i papajtueshëm me moralin e shoqërisë klasore.

Termi “tolerancë”, ndonëse fjalë me origjinë latine, hyri në të folurën e zakonshme dhe të përditshme tek ne pas rënies së diktaturës me një densitet të pabesueshëm përdorimi nga gjithë shtresat e popullsisë. Kjo ndodh me fjalët e huaja kur ato gjejnë boshllëk në truallin e gjuhës amtare dhe kur gjuha e folur është e uritur për të në jetën e përditshme. Stefan Cvajg-u ka thënë se, kush ngre në majën e kështjellës flamurin e përparimit, nuk mund t’i mbyllë derën tolerancës. Flamurin e përparimit ne e ngritëm lart që në dhjetorin e vitit 1990. Mirëpo portën e tolerancës, për shumë arsye, e kemi lënë gjysmë të hapur. Kjo jo vetëm se shprehet në veprimet e mardhëniet sociale, por shpesh edhe deklarohet me zë të lartë.

Natyrisht, 30 vjet nuk janë shumë, por nuk janë as pak për të rrëzuar tabutë, për të çrrënjosur një filozofi, një ideologji, një politikë dhe një mentalitet të tërë. Në shoqërinë shqiptare kishte dhe ka shumë tregues të fortë, që të pengonin të besoje se kur do të bëhej toleranca, pjesë e idealit tonë shoqëror, moral dhe njerëzor, tipar i qëndrueshëm i sjelljes kombëtare dhe i personalitetit të çdo njeriu. Sepse ne vinim nga një shoqëri deterministe nga pikëpamja sociale, në të cilën toleranca në ide, mendim, sjellje, politikë e moral ka qenë “zero”. Shoqëria e kuadratuar në korniza të ngurta politike, morale, ateiste ishte mekanizmi që kultivoi në shoqëri njeriun automat, të ngurtë, të egër, konfliktual. Pikërisht kjo klimë jo tolerante, kjo mënyrë jetese deterministe, ka ende recidiva në kohën tonë të re, që e bën të vështirë dallimin midis njeriut fanatik dhe atij liberal, midis qytetarit dhe jo qytetarit. E kaluara jonë historike, jeta patriarkale, dominimi maskilist, ndërtimi i shoqërisë mbi principin jo të toleancës, por të luftës midis klasave, mbajtja në konflikt politik 50 vjeçar të një populli të tërë, në gjendje të “luftës së gjysmës, kundër gjysmës tjetër”, megalomania politike false e sotme, ka sjellë deformime strukturore në personalitetin e njeriut, dhe të shoqërisë shqiptare. Kjo mënyrë jetese, modelimi politik i njeriut robot dje dhe sot ushtar partiak, i gatshëm për konflikt, e ka dëmtuar konceptin dhe thelbin e tolerancës qytetare si “gadishmëri për të respektuar idealet e njerëzve të tjerë, njëlloj sikur të ishin të tuat”.

Ne kemi pësuar dëmtime në thelbin e strukturës sonë humane edhe për një shkak tjetër, i cili është i lidhur me përfytyrimin primitiv të idealeve të ndryshme, koncept me të cilin është spekuluar rëndë dhe është realizuar, një eksperiment makabër me njerëzit tanë në epokën e komunizmit. Njeriu fanatik, injorant, i indokrtinuar, i përpunuar dhe i vënë në dispozicion të ideve si kavie eksperimentale, solli frymën e njeriut “parimor”, intrasigjent, “konsekuent”, i cili ishte kundër qëndrimeve “mikroborgjeze”, “oportuniste”, “indiferente”, “liberale”, “sentimentale”, sjelljes borgjeze etj. Asnjë tolerancë nuk ishte e lejueshme politikisht dhe as e pranuar moralisht, në shoqërinë e militarizuar ideologjikisht. Padyshim, koncepti i njeriut të fanatizuar politikisht, i mbërthyer pas idesë së tij, partisë së tij, moralit dhe bindjeve të tij personale, ndeshet i fortë edhe në ditët tona. Shfaqjet e qëndrueshme kokëforte, intolerante, intrasigjente, që gjenerojnë konflikt, mungesa e kompromisit, konsensusit etj, për shkak të kaosit të vlerave, të trashëgimisë, mungesës së traditës demokratike, kanë tendencë të jenë akoma virulente. Edhe më inerte, më refraktare, më rezistente ndaj kulturës së re demokratike(element thelbësor i së cilës, e ngritur në nivelin e shprehisë, është dhe toleranca) vazhdojnë të identifikohen këto fenomene te nostalgjikët, të indoktrinuarit, humbësit e pushtetit dhe që u mbajtën e mbahen me ngulm pas privilegjeve, që buronin prej tij dhe që tashmë kanë humbur kuptimin. Kjo intolerancë herë-herë u manifestua në format më ekstreme dhe më vulgare në politikë. U kundërshtuan me kokëfortësi reforma rrënjësore demokratike, u përdorën metoda të vjetra për marrjen e pushtetit, si ajo e dhunës revolucionare, vjedhja e votive, bojkotimi i parlamentit dhe vazhdon të tregohet një mëri e trashëguar ndaj një pjese të botës(here ndaj Perëndimit e here ndaj Lindjes), që ndonjë herë merr pamjen e një farse parodike. Ende ndihet në shoqërinë e re të molepsur nga morali i së shkuarës , ndjenja klasore(e konvertuar në partiake), që tek ne shqiptarët kishte dhe vazhdon të ketë epërsi ndaj ideve demokratike.

Padyshim, në jetë njeriu ka shumë ideale shoqërore, për të cilat lufton ti realizojë. Por qytetari i kohës sonë moderne, duhet të jetë tolerant, duke respektuar bindjen, sjelljen morale të të tjerëve, njëlloj si idealet dhe bindjet e tij, pavarësisht se ai mund të mos jetë dakord me to. Çdo njeri në shoqërinë tonë pluraliste është i lirë, të ketë bindjet e veta politike dhe morale-ky është thelbi i lirisë dhe e drejtë e tij. Por, njëkohësisht, nuk ka të drejtë të pengojë të tjerët që të kenë bindjet dhe idealet e tyre. Intoleranti dhe fanatiku nuk pranojnë argumentin në debat. Këtë tipar negativ e kultivojnë dhe e forcojnë politikat konservatore të qëndrimeve mes pozitës dhe opozitës, të cilat ende nuk e kanë të qartë secila për vete, se cili është kufiri i luftës politike, por edhe i tolerancës dhe kompromisit. Partitë, sidomos ato në pushtet, çmojnë më shumë militantët e fortë fanatikë e intolerantë, qofshin të vjetër apo të rinj dhe më pak qytetarët me bindje të ndryshme, por tolerantë e qytetarë.  Shoqëria e lirë, tolerante, në të cilën respektohen të gjithë njerëzit, bindjet dhe qëndrimet e tyre morale, është shoqëria që krijon hapësirë për të gjithë në “mbretërinë e synimeve “, në të cilën njerëzit janë të lirë të realizojnë idealet dhe synimet e tyre, por pa penguar të tjerët të realizojnë lirisht të vetat. Një shoqëri moderne me ideale, synime, qëllime të ndryshme dhe të kundërta, e cila nuk kultivon qëndrimin tolerant midis njerëzve në marrëdhëniet reciproke, do të ishte një “xhungël e vërtetë”. Intoleranca, agresiviteti, konflikti, janë armët e njeriut fanatik. Për hir të së vërtetës, në të gjitha partitë, ka një “bërthamë fanatikësh”, që shfaqen publikisht si skifterët e tyre. Procesi i zbutjes së klimës politike, i marrëdhënieve qytetare, është hapi i parë i zbutjes së fanatizmit politik, si proces i qytetërimit. Në shoqërinë shqiptare, procesi i ndërtimit të tolerancës si mënyrë e qëndrueshme e tipike e marrëdhënieve, ka nevojë së pari për një proces të sqarimit moral të njerëzve, për të kuptuar në thelb, pse duhet të respektojnë njëri-tjetrin. Këtij synimi të madh të shoqërisë civile, duhet t’i shërbejnë politika, filozofët, sociologët, mjetet e komunikimit masiv, arti, letërsia etj. Të gjitha këto, do të ndikojnë në formimin e të menduarit moral në shoqërinë tonë, duke e formatuar atë si sjellje shoqërore demokratike, që ka në bazë të saj tolerancën, kompromisin dhe konsensusin. Kurdoherë në gjirin e shoqërisë do të ketë fanatikë. “Njerëzit janë ata që janë, dhe bota është ajo që është”, ka thënë filozofi dhe politologu i shquar kohës sonë, Janos Kis. E vetmja mënyrë e kultivimit qytetar të tyre, i vetmi mjet për t’i shkëputur fanatikët, të çdo natyre qofshin, nga fanatizmi i tyre është toleranca.

Toleranca është baza e një shoqërie demokratike dhe pluraliste, është një qëndrim, i cili duhet të mbahet rregullisht, i shoqëruar me mirëkuptim dhe kompromis, si dhe pranimin e ideve të ndryshme, respektimin e qëllimeve dhe qasjeve të të tjerëve. Ajo është një virtyt i shoqërisë së moderuar njerëzore për të ditur thjesht të bartim apo të durojmë vëllezërit tanë, kundërshtarët tanë politikë si vëllezër e opozitarë dhe jo si armiq. Dhe investimi 30-vjeçar i forcave më progresive dhe më demokratike duket se nuk po i jep gradualisht frytet e tij. Viti 2022, bashkë me atmosferën e rënduar të dy fatkeqësive natyrore, tërmetit e pandemisë, tani së fundi, bashkë me luftën e pa imagjinuar të Rusisë kundër Ukrainës si dhe zgjedhjen e presidentit të ri, pse jo edhe erën e ngrohtë pranverore, ka gjasa dhe mundësi të sjellë sadopak edhe frymën e tolerancës midis politikanëve. Dhe në këtë rast të parët duhet të ishin politikanët e PD-së, të ndarë në dy pjesë si dy pole të kundërta, për shkak të intolerancës).  Duket sikur po fillon diçka me bashkpunimin dhe bashkvlerësimin për zgjedhjen e Presidentit midis pozitës dhe një pjese të opozitës, por që mohon pjesën tjetër. Po shfaqet një gjuhë më e zbutur e retorikës politike nga ana e pozitës e përfaqësuar nga zoti Taulant Balla, që jep shpresë se mund të maturohen bashkëbisedimi, marrëveshja dhe konsensusi jo si  të pamundura në politikën shqiptare dhe në shoqërinë tonë të re.

Duhet të identifikohen tregues optimistë se vendi ynë, demokracia jonë po e kapërcen tranzicionin e komunikimit e bashkëpunimit të faktorëve politikë. Edhe në emisionet opinioniste, ku janë përballë publikut të gjerë e të qetë duhet të kthehet në normë prezantimi ndryshe i liderëve të partive, më të matur, më të përmbajtur në leksikun ndaj kundërshtarëve, me një gjuhë politike më të krehur, më intelektuale dhe tone më të buta ndaj kundërshtarit politik. Ata duhet të mbeten larg egos dhe mospërfilljes, gati përbuzëse, që kanë manifestuar në intervistat dhe ligjërimet e tyre para gazetarëve apo publikut. Po aq të jenë të sinqertë në ato që deklarojnë para opinionit shqiptar. Kjo do të shërbejë edhe si një pasqyrë për opinionistë ekstremistë e të çartur si ushtarë partie.

TOLERANCA SI KATEGORI IDEOLOGJIKE

Toleranca është një term social, etik dhe fetar, që gjen zbatim në një bashkësi ose individ dhe përcakton respektimin e lirisë së tjetrit, të mënyrës së tij të të menduarit e të sjelljes, si dhe të opinioneve të tij të çfarëdo natyre qofshin (politike, fetare etj). Nocioni i tolerancës është shfaqur në historinë e kulturës evropiane në fillimshekullin XVI, në lidhje të ngushtë me mendimin humanist, të mishëruar në personin e Erasmus-it të Rotterdam-it, i cili u përpoq të luftonte fanatizmin fetar. Ndër personalitetet e tjera që u shquan për qëndrim tolerant konsekuent në ballafaqimin me opinione ose mendime të tjera ndaj botës, përmenden: Xhon Lok (1632-1704), Volter (1694-1778) dhe Gotthold Lesing (1729-1781). Në Letrën mbi tolerancën Xhon Lok rekomandon tolerancën si reagim ndaj sjelljes së çartur. “Duhet duruar ajo që është kundër zakoneve të përbashkëta” vinte në dukje ai. Volterit i atribuohet një frazë, që cilësohet si deviza e tolerancës: “Nuk më pëlqejnë idetë tuaja, por do të luftoj deri në vdekje që ju të mundni t’i shprehni ato”. Kushtetutat e shteteve demokratike moderne garantojnë forma të ndryshme të lirisë individuale dhe në grup, si, bie fjala, lirinë e shprehjes dhe atë fetare. Toleranca është përfshirë në “Deklaratën Universale të të Drejtave të Njeriut” të 1948-ës të Organizatës së Kombeve të Bashkuara. Prandaj njëra nga veçoritë e shoqërisë moderne është pluralizmi, si dhe dialogu i përhershëm ndërmjet bindjeve të ndryshme politike, shpirtërore, morale dhe fetare, për krijimin e një uniteti në diversitet. Natyrisht toleranca ka caqet e veta në normat e së drejtës, të cilat rregullojnë bashkëjetesën e pjesëtarëve të shoqërisë, për mbrojtjen e dinjitetit e të lirisë së njerëzve. Ndërsa intoleranca është e kundërta e tolerancës, që mund të shkojë deri në fanatizëm. Ekziston vetëm një gjë që nuk mund të tolerohet dhe pikërisht intoleranca.

blank

Dëgjova se “piktori” i stërzgjatur, duke kaluar rrugës shpeshherë goditet nga jashtëqitjet e shpendëve – Nga Aurel Dasareti*

 

Për disa popuj bota është blu e hapur, për të tjerë është gri e errët. Shqiptarët jetojnë në një botë supozimesh, misteresh, varfërie, pasigurie.

***

Parlamenti shqiptar është pushtuar nga të ligët e vetëquajtur “rilindës” dhe përveç pisllëqeve tjera që me vite kanë kryer kundër popullit dhe vendit, mbrojnë (nuk e dënojnë) gjenocidin e barbarëve serbë ndaj civilëve boshnjakë në Srebrenicë. Ore të ligë, ju duhet të ishit të parët në planetë të dënoni këtë gjenocid, sepse ata bisha të egra cilët e kanë kryer këtë vepër të pabesueshme kriminale, janë të njëjtët që kanë kryer edhe gjenocidin e fundit ndaj vëllezërve dhe motrave tuaja në Kosovë (1998-1999) duke masakruar në mënyrën më mizore me mijëra fëmijë, pleq, burra, gra. Dhunuar mbi 20.000 femra e pastaj shumë prej tyre të therura me thikë në mënyrën me mizore. Ju përbindësh, nuk doni të kuptoni se “kosovarët” u masakruan vetëm pse janë shqiptarë, të së njëjtës gjenetikë siç jeni ju. Çetnikët momentalisht sillen me ju “bukur” sepse e dinë se jeni kryekungull. Kanë planet e veta kur edhe ju do hyni në thertoret e tyre nëse “Ballkani i hapur” (programuar nga serbët dhe rusët) bëhet realitet. Këtë ua thotë edhe një person që gjatë viteve 1994-95 ka pasur “takime” të përditshme jo aq miqësore me ta. Nëse mendoni se ju duan, kërkoni shërimin e trurit në qendrat psikiatrike. Jo, gabova, kjo nuk është e nevojshme sepse ju as që keni tru, kokat e juaja janë të mbushura me krimba të cofët.

Kur i pash gratë e kuvendit (shumica prej tyre nëna) se si edhe ato, madje edhe më fuqishëm se burrecët e feminizuar, i valëvitshin me krenari kartonët e kuq duke refuzuar dënimin e gjenocidit serb ndaj fëmijëve dhe nënave të Srebrenicës, i thash vetës: Këto nuk janë gra e nëna shqiptare, por psikopatë. A thua vallë u mungojnë ndjenjat e nënave (njerëzore) që të kuptojnë dhembjen e atyre nënave të cilave terroristët serb ua masakruan fëmijët para syve të tyre?! Po sikur të masakroheshin fëmijët e juaj, a do t`i valëvitnit kartonët? Jeni të pamëshirshme, ju përbindësha! Na turpëruat përpara gjithë botës sepse zyrtarisht përfaqësoni vendin dhe gjithë femrat e kombit shqiptar, të trojeve dhe diasporës. Vetëm ndonjë çmendarak mendon se ju jeni “zonja”.

Oh ju çibanë të pa shtrydhur kundërmues që keni zaptuar karriget e kuvendit, ju të mallkuar që përveçse ia lëpini qelbin (…) njëri-tjetrit ia lëpini edhe terroristit Vuçiç (dorës së djathtë të kasapit të Ballkanit) i cili urdhëroi që për 1 çetnik të vrarë të vriten 100 myslimanë (boshnjak)! Ju, në vend që të jeni pas hekurave për korrupsion, krimin e organizuar, trafikime njerëzish dhe droge, tradhti kombëtare, me metoda kriminale keni “fituar zgjedhjet e lira dhe të ndershme” duke pushtuar Kuvendin e Shqipërisë! Të gjithë ju jeni të zënë me pisllëqet e juaja, duke ua ngrënë (…) fashistëve serbo-rus në dëm të higjienës dhe shëndetit tuaj sepse jeni pengu i tyre, kaloni rrugët e njëri-tjetrit, shtyni njëri-tjetrin mënjanë, kaloni mbi njëri-tjetrin, ndonjëherë edhe hipni mbi njëri-tjetrin. Nuk mund të jetë ndryshe, bastard lindësh – nuk bëhesh.

Ajo që ka vërtet rëndësi në jetë kur plotësohen nevojat e tjera bazë, është përkatësia. I përkasësh dikujt. I përkasësh një vendi, një kombi, një gjuhe, një tradite, një Shqipërie të bashkuar pa fëlliqësira.

Tradhtari i stërzgjatur që i nënshtrohet shantazhit (shtrëngimit) të Serbisë sepse e ka mizën nën kësulë (serbët e kërcënojnë se nëse nuk i plotëson kërkesat e tyre në dëm të vendit dhe shqiptarëve në përgjithësi do t`i zbulojë fshehtësitë e tij të ndyra edhe në bashkëpunimin për copëtimin e Kosovës) nuk mund ta çliron veten nga të menduarit se nëse shqiptarët do të kishin jetuar si kafshë, pa menduar për të kaluarën apo të ardhmen, pa histori e përkatësi kombëtare, pa mirëqenie, pa shpresë për ndryshim, kjo botë e tij e ligë do të ishte më e qetë dhe ndoshta edhe më e lumtur.

***

Më parë, në fëmijërinë e hershme (2-4 vjeçar), kam qenë një shpirt që rrinte pezull përreth. Nuk përshtatesha pothuajse askund përveç në rrethin e anëtarëve të ngushtë të familjes. Isha larg në univers, papritmas jam këtu, në këtë botë. Bota i përket atij që e kap atë! Bota shqiptare është e hapur si një libër, por mua nuk më pëlqen titulli. Oh, bota shqiptare! Ti je vërtet një trill i trishtuar, diçka e çuditshme, e panatyrshme, e papëlqyer për qytetarët e thjeshtë dhe pafundësisht të varfëruar nën sundimin e hajdutëve të regjimit kriminal, të tradhtarëve të pamoralshëm që zvarriten përpara këmbëve të armiqve të ndryshëm që kanë kryer shumë masakra ndaj kombit të tyre! Kjo është një botë e pamëshirshme ndaj popullit dhe atdheut të vet…

“Bota është një vend i rrezikshëm për të jetuar. Jo për shkak të të ligjve, por për shkak të atyre që nuk bëjnë asgjë me ta”-  Albert Einstein.

Gjyshi im, oficer i lartë, emigroi që në moshën rinore, me njohuri të mjaftueshme se kush janë në të vërtetë shqiptarët vetëmohues, megjithatë, ai ka mbrojtur gjithmonë bashkatdhetarët e tij, veçanërisht në bisedat me kolegët: “Mos e humbni besimin tek shqiptarët. Populli shqiptar është si një det. Edhe pse disa pika uji janë të pista, deti mbetet i pastër”.

 

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

blank

FLORIDA NDERON VIKTIMAT E KOMUNIZMIT NDËRKOMBËTAR – CAKTON 7 NËNTORIN SI DITA E KUJTIMIT TË VIKTIMAVE TË KOMUNIZMIT -Nga Frank Shkreli

-Ndërsa Kuvendi i Shqipërisë refuzon të hartojë një rezolutë për denimin e gjenocidit serb në Srebrenicë

Governatori republikan i shtetit Florida, Ron DeSantis nënshkroi të hënën që kaloi (9 Maj, 2022), legjislacionin për të nderuar dhe kujtuar 100-milionë viktimat e komunizmit ndërkombëtar që kanë vdekur dhe vuajtur nën regjimet diktatoriale komuniste të shekullit të kaluar. Unë kam shkruar disa herë për këtë lëvizje për të kujtuar viktimat e komunizmit ndërkombëtar në Shtetet e Bashkuara dhe në Kanada, gjatë viteve të kaluara, si një fenomen interesant, tipik amerikan, për të nderuar dhe kujtuar viktimat e regjimeve totalitare, anë e mbanë botës. Amerika nuk ka vuajtur kurrë nga komunizmi dhe si rrjedhim nuk kishte as viktima të komunizmit, por natyrisht, se Amerika ka pranuar me miliona refugjatë anti-komunistë nga mbarë bota – përfshir shqiptarë, viktima të komunizmit të Enver Hoxhës. Por, ndaj këtyre shtetasve të vet, ky vend ndjenë se ka një obligim moral për të kujtuar dhe nderuar miliona viktima të pafajshme të komunizmit në vendet nga e kanë origjinën miliona amerikanë, përfshir edhe shumë shqiptarë.

 

Kështuqë, Florida është shteti që këtë javë miratoi ligjin për caktimin e 7 Nëntorit, si ditën e Kujtimit të Viktimave të Komunizmit duke iu bashkuar kështu shteteve Alabama, Teksas, Utah dhe Virxhinia të cilat kanë miratuar tashmë këtë datë përkujtimore. Ndërkohë që 8 shtete të tjera: Arizona, Arkansas, Idaho, Illinois, Missouri, New Jersey, Pennsylvania dhe South Carolina janë në përgatitje e sipër për të bërë të njëjtën gjë, sipas Fondacionit për Kujtimin e Viktimave të Komunizmit (Victims of Communism memorial Foundation) në Washington DC.

 

“Nderimi dhe kujtimi i viktimave të regjimeve komuniste dhe t’i mësojmë studentët tanë rreth atyre mizorive, është mënyra më e mirë për të siguruar se ajo histori nuk do të përsëritet më”, është shprehur Governatori DeSantis me rastin e nënshkrimit të ligjit për të shpallur 7 nëntorin si ditën e Kujtimit të Viktimave të Komunizmit, në shtetin e tij. Governatori i Florida-s shtoi se nepërmjet ligjit HB-395 të miratuar të hënën që kaloi, “…ne po garantojmë se historia e atyre personave që janë arratisur nga regjimet komuniste si dhe përvoja e tyre e tmershme, të ruhet dhe të mos harrohet kurrë nga studentët tanë.  Ndërsa është në modë që në disa qarqe të mos i kushtohet rëndësi historisë së komunizmit, Florida do të mbrojë të vërtetën dhe do të mbetet mbrojtëse e lirisë”, tha Governatori i shtetit Florida, ndërsa nënshkroi legjislacionin që përcakton 7 Nentorin si Ditën e Kujtimit të Viktimave të Komunizmit. Në legjislacionin e miratuar në Florida autorizohen fonde për të mësuar nxënsit dhe studentët e brezit të tanishëm dhe brezave të ardhëshëm – duke filluar nga viti shkollor 2023-2024 — për barbarizmat dhe krimet e komunizmit, ashtuqë liria të mos shuhet kurrë në shtetin Florida, u shpreh Zevendës-governatorja e atij shteti, Jeannette Nunez.

blank

Me 9 Maj, 2022, Governatori i shtetit Florida, Ron De Santis nënshkroi legjislacionin për të përcaktuar 7 Nentorin  si Ditën e Kujtimit të Viktimave të Komunizmit – në nder dhe kujtim të gjithë atyre që vdiqen dhe vuajtjen tmerin nën regjimet diktatoriale komuniste.

 

Governatori i shtetit Florida, DeSantis e mbylli ceremoninë e nënshkrimit të legjislacionit në fjalë, duke theneë se, “Sot vendosa që 7 Nentori të jetë Dita e Kujtimit të Viktimave të Komunizmit, në nder të atyre që kanë vuajtur nën komunizëm dhe për tu kujtuar njerëzëve shkatërrimet që ka shkaktuar komunizmi anë e mbanë botës, përfshir të pakën 100-milion të vdekur e të vrarë nga komunizmi ndërkombëtar. Në Florida, ne do themi të vërtetën sa i përket komunizmit”, përfundoi Governatori Ron Desantis i shtetit Florida.

 

Po Shqipëria, një vend që ka vuajtur më shumë se çdo vend tjetër nga barbarizmat e komunizmit sllavo-aziatik, kur do ta thotë të VËRTETËN për krimet e regjimit barbar komunist të Enver Hoxhës. Po presim për 30-vjetë tanimë. Deri kur më? Kjo dhe të tjera pyetje që unë i kam bërë dhe do vazhdoj t’ia bejë pozitës dhe opozitës shqiptare, për derisa Shqipëria nuk u bashkohet vendeve të tjera ish-komuniste ( por edhe shteteve të nuk kanë qenë kurrë komuniste, si Amerika dhe Kanadaja), të cilat kanë denoncuar komunizmin dhe vazhdojnë të dënojnë krimet  e këtij regjimit totalitar barbar, në vendet e tyre.

 

Prandaj, me këtë rast që Florida shpallë Ditën e Viktimave të Komunizmit, ashtu siç kanë bërë dhe kanë në plan të bejnë edhe shtete të tjera në Shtetet e Bashkuara — si shqiptaro-amerikan ashtu si edhe dhjetëra mijëra të tjerë në këtë vend – 30-vjet pas shembjes së Murit të Berlinit – detyrohemi gjithnjë të pyesim, në këtë 100-vjetor të normalizimit të marrëdhënieve amerikano-shqiptare, ndërkohë që po na hidhet pluhur syve, nga të dy palët, se ky është një përvjetor festimi të “vlerave të përbashkëta”, dhe “krah për krah” – Shqipëria me Amerikën. Na thonë se janë pro-amerikanë. Përpiqen të na bindin se ndajnë me ne vlerat amerikane.  Unë si shtetas amerikan nuk kam asgjë të përbashkët me njerëz që mohojnë ose janë indiferent ndaj krimeve kundër njerëzimit dhe me njerëz që nuk dënojnë krimet e komunizmit ose të cilës do ideologji ose regjimi diktatatorial qoftë.

 

Përball turpërimit kombëtar të ditës së enjëte në Kuvendin e Shqipërisë dhe vendimit të shtetit Florida këtë javë, për të kujtuar viktimat e komunizmit ndërkombëtar, duke caktuar një datë në nderim të tyre — pyetjet e mia për Tiranën zyrtare kanë qenë dhe vazhdojnë të jenë:

 

Pse nuk është distancuar Shqipëria, zyrtarisht, nga e kaluara e saj terroriste komuniste e Enver Hoxhës?

Pse nuk është përballur Shqipëria, seriozisht, me të kaluarën e mjeruar të saj komuniste enveriste?

Pse Tirana zyrtare, deri më sot, nuk ka dënuar zyrtarisht, krimet e regjimit barbar komunist të Enver Hoxhës.

Dhe pse Kuvendi i Republikës së Shqipërisë nuk ka caktuar ende një datë përkujtimore, kushtuar viktimave të komunizmit në Shqipëri, ashtu siç kanë bërë vendet ish-komuniste të Evropës, me përjashtim të Rusisë dhe Serbisë. PSE?!

 

Po për krimet e Serbisë në Kosovë, po për dhjetra mijëra viktima anti-komuniste shqiptare që u torturuan dhe vdiqën në duar të OZNA-s së ish-regjimit komunist jugosllav në bashkpunim me regjimin komunist të Enver Hoxhës, anë e mbanë trojeve shqiptare nën ish-Jugosllavi? Po për masakrën e Tivarit, jo pak por deri në 4000 shqiptarë të vrarë nga dy regjimet komuniste si motra të kohës? Po masakra(t) Çame?

 

Për të gjitha këto dhe të tjera krime e masakra, kush do flasi, nëqoftse jo Shqipëria?  Mirë se opozita shqiptare tentoi të paraqiste të ëjntën një rezolutë në Kuvendin e Shqipërisë për të dënuar gjenocidin serb në Srebrenicë dhe mirë bëri, po kur do flasë opozita shqiptare për krimet edhe gjenocidet e shekullit të kaluar anë e mbanë trojeve shqiptare, përfshir krimet e Enver Hoxhës? Viktimat shqiptare dhe krimet kundër njerëzimit ndaj shqiptarëve, shekullin e kaluar, meritojnë vemëndjen e Kuvendit të Shqipërisë — pasi kemi të bëjmë me mijëra viktima shqiptare — aq sa edhe për çdo krim e gjenocid kundër cilitdo popull në Ballkan, përfshir viktimat e shkreta boshnjake në Srebrenicë.

 

Sidoqoftë, nëse vota e shumicës socialiste në Kuvendin e Shqipërisë të ënjtën — që hodhi posht rezolutën e cila do të dënonte krimet dhe gjenocidin serb në Srebrenicë të Bosnjës, përbën ndonjë tregues se si do veprojë Shqipëria, tani dhe në të ardhmen, në lidhje me historinë e viktimave të komunizmit në Shqipëri dhe me krimet e regjimeve terroriste në përgjithësi, atëherë mos prisni gjë të hajrit prej këtyre “përfaqësuesve” të popullit.  Këta nuk kanë ndërmend të dënojnë as krimet e Enver Hoxhës në Shqipëri, as krimet e Serbisë në Kosovë, as masakrën e Tivarit as masakrat kundër shqiptarëve të Çamërisë, e shumë të tjera masakra të mëdha e të vogëla, të shekullit të kaluar.

 

Sidoqë ta shikosh, akti i Kuvendit të Shqipërisë ditën e ënjtë – për të mos dënuar gjenocidin në Srebrenicë — ishte një akt poshtërues kombëtar para botës së qytetëruar, përfshir Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ku edhe sot 30-vjet pas shembjes së Murit të Berlinit, një numër shtetesh amerikane kanë vendosur që në solidaritet me viktimat e gjenocidit komunist ndërkombëtar, të kujtojnë dhe të dënojnë, zyrtarisht, krimet e komunizmit – ashtu siç bëri Florida këtë javë. KURRË NUK ËSHTË VONË PËR TË DËNUAR TË KEQËN!

 

blank

Foto ga VOA-Shqip – Deputetët e shumicës socialiste në Kuvendin e Shqipërisë — me kartona të kuq në dorë — duke hedhur posht rezolutën që do dënonte gjenocidin serb në Srebrenicë. A e dinë këta se çfarë mesazhi po përcjellin me votën e tyre me kartona të kuq — shqiptarëve dhe botës? Por, mbi të gjitha, rreth tavolinës në mbrëmje si ua shpjegojnë fëmijve dhe familjeve të tyre këtë akt turpërues.  Turp të kenë.  Edhe zgërdhihen, sikur po votojnë për të shkuar në ndonjë piknik. Diçka nuk është në rregull me këtë vend!

 

Frank Shkreli

blank

1). WILLIAMSON: “JO TRANSPLANT ORGANESH, POR KA DIÇKA TJETËR”!? – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

Hashim Thaçi nuk guxoi ta padis Dick Martin për shpifje!?
 
Lufta dhe paslufta në Kosovë, kanë relativizuar shumë ndjenjën e drejtësisë dhe të solidaritetit ndër-shqiptarë. Një padrejtësi që i bëhet një personi, në fshat, lagje apo qytet, duhet të jetë shqetësim, për tërë fshatin, lagjën apo qytetin. Mjerisht, nuk ndodhi kështu. Vrasjet e kundërshtarëve politik, të filluara gjatë luftës, vazhduan edhe pas çlirimit të Kosovës, duke vënë në shënjestër edhe dëshmitarët e mundshëm.
     Viktimat shqiptarë nuk u morën në mbrojtje, nuk u hetuan dhe as nuk u zbuluan kriminelët shqiptarë!? Tashmë, prokurorë e gjyqtarë, ishin shqiptarë. Edhe qeveritë, njëra pas tjetrës, ishin shqiptare dhe i heshtën viktimat, e heshtën krimin! Asnjë përkujdesje nuk u tregua as për familjet e viktimave dhe as për fëmijtë e tyre, të mbetur jetimër.
           Deklaratat e Bukoshit dhe Gërvallës
     Prej kuadrove të lartë të LDK-së, ishte i pari kryeministri Dr. Bujar Bukoshi, i cili denoncoi krimet seriale duke, alarmuar botën, se “komandantët” e LPK-së, me bandat e tyre të ideologjisë staliniste, po vrasin kundërshtarët politikë, për ta marrë pushtetin me dhunë. Në intervistat e dhëna gazetës prestigjioze amerikane, “New Jork Times” dhe revistës gjermane “Der Spiegel”, kryeministri Bukoshi dëshmonte se, “deri tani, bandat e kuqe kanë vrarë mbi 1.000 kuadro e veprimtarë, kryesisht, të Lidhjes Demokratike të Kosovës. Të gjithë i dinë krimet e komandantëve, por askush nuk guxon t`i denoncojë ato”! Për këtë terror, akuzon drejtorin politik të UÇK-së Hashim Thaçin me shokë.
     Nënkryetarja e Degës të LDK-së, në Gjermani, Donikë Gërvalla, njëherësh veprimtarja e shquar, për çështjen e Kosovës, krahas përballjes, në debatet televizive të Gjermanisë dhe të qendave tjera evropiane, me gjeneralët dhe kryeqeveritarët serbë, ajo denoncoi, madje, botërisht, disa “komandantë” kriminelë, me emër e mbiemër, të cilët, përmes bandave të tyre, i ekzekutonin, pa gjyq e në pusira, ushtarakët luftë-bërës, kuadrot dhe veprimtarët e LDK-së, si dhe kuadrot e hershëm të LPK-së. Krimi kulmoi, kur disa “komandantë” pa ushtarë, në koordinim me kryezyrtarët social-komunistë të Shqipërisë, ekzekutuan, në mes të Tiranës, edhe Ministrin e Luftës, Kolonel Ahmet Krasniqin!
     Në një emision televiziv gjerman, një gazetar i zëshëm, i cili kishte raportuar gjatë luftës nga Kosova, e pyet zonjën Gërvalla:
– “A është komandanti x-y hero në Kosovë”?
– Gërvalla përgjigjet: “Nëse ju i konsideroni kriminelët ordinierë heronj, atëherë edhe mund të jetë”!
     Edhe gazetari atë opinion kishte për komandantin, i cili nuk kishte shënuar asnjë betejë të fituar; nuk kishte shmangur asnjë masakër në zonën e tij të luftës. Përkundër, sipas gazetarit, të mirë-informuar, përflitej për burgje rurale, maltretime e vrasje të kundërshtarëve politikë. Por, propaganda e sponsorizuar, përlavdëronte, fiktivisht, rrejshëm dhe pa doganë fare, se “gjenerali” profanë, ka bërë namin, në luftën kundër armikut serb!? Megjithatë, betejat mungonin!
          Vrasja e shumë dëshmitarëve
     Krjimi i Gjykatës Speciale të Kosovës, me seli në Hagë, nuk është, thjeshtë, Rezoluta e Dick Martit. Të vërtetën për krijimin e kësaj Gjykate, e ka shpjeguar qartë Hashim Thaçi, duke qenë në cilësinë e presidentit: “Sistemi i Drejtësisë ka dështuar, tërësisht, në Kosovë. Vrasjet e rënda nuk kanë arritur as të hetohen dhe as të ndëshkohen. Vrasja e shumë dëshmitarëve, sidomos, në Dukagjin, (pra, këto ia faturon Ramush komandantit), e bëri të domosdoshme themelimin e Gjykatës Speciale jashtë Kosovës”.
     Manipulantët: Tomë Gashi dhe Milaim Zeka, po garojnë në sensacione e dezinformime të opinionit. Hapësirën e bollshme mediatike ua ka siguruar Berat Buzhala me SHIK-asit tjerë. Harroi varjen në pus (bunar) dhe burgun-torturë, të Likocit, të babës Bashar, (ndjesë pastë dhe u prehtë në parajsë)! Po të jetonte ai, do ta mallkonte djalin bastard, për memorjen e dobët dhe faljen e padinjitetshme, për torturat dhe poshtërimin e babait.
     Përrallisjet e Tomë avokatit, janë banale: “Raporti i prokurorit amerikan Clint Williamson, është zhdukur, sepse nuk janë provuar krimet”! Rrenë e kulluar! “Mungojnë gjetjet për transplacion organesh, – POR, KA DIÇKA TJETËR” -, shkruan prokurori Williamson. “Pra, janë vrasjet politike, gjatë dhe pasluftës të shqiptarëve të pafajshëm, vetëm se i përkisnin partisë të Presidentit Rugova”! Dhe, dosjen e atyre gjetjeve, krimeve faktike, e ka vazhduar bashkë-shtetasi i tij, Xhack Smith. Pra, lë t`i lejë dallaveret megallomani Tomë, sepse asgjë nuk ka fshehur dhe as nuk ka humbur prokurori Williamson, rrjedhimisht, as dosjet me krimet makabre.
     Tomë zeza falsifikon se, gjoja, “shtëpinë e Katuçëve donin ta merrnin, me qera, UÇK-ja, për nevojat të “Rrugës së Arbërit”, e cila do të fillonte më vonë”! Top gënjeshtër e Tomës! Unë i njoh Katuçët, prej pesë dekadash, si njerëz të mirë. Por, komandantët mund të kenë bërë ndonjë pisllëk tjetër? Realisht, shtëpinë e Katuçëve donin ta bënin burg, për ushtarakët e karrierës, pjesë e FARK-ut të Ibrahim Rugovës dhe të veprimtarëve të LDK-së. Pastaj, ndërruan mendje, sepse gjenerali kodosh, Kudusi Lame, ua vuri në dispozicion ish-“Fabrikën e Metalit”, në Cahan të Kukësit. Dhe, kjo për arsyen e vrasjes selektive të kundërshtarëve politikë, kryesisht, të LDK-së.
 
          Qindra vrasje politike të pazbardhura
     Përzgjedhja e burgut, në zonën kufitare, është bërë në stilin e Xhabir Zharkut, kur, nga Hotel “Rogner”, i Tiranës, u telefononte vartësve të tij në Kaçanik: “Të burgosurit, (dihet, shqiptarë), i dërgoni natën, në pyllin më të afërt, i vrisni dhe ia faturoni armikut, duke përhapur lajmin se “i vrau policia serbe”! Dhe, udhëri u zbatua pa kundërshti. Dhe, këtë e thonë dhe e vërtetojnë shokët  dhe miqtë e Xhabirit. Prandaj, shifrat 1.826 apo edhe 1.920, që lakohen gjithandej në Kosovë, flasin jo për 100 apo 200 vrasje politike, por, janë disa qindra.
     Milaim Zeka sikur është ende në shërbim të aviacionit jugosllav dhe përcjellë se ku shkon Salustro e Marty! Çfarë fshehtësie ka nëse ata konsultohen me Beogradin për dosjet? Pse, a nuk e dinte Serbia, që komandantët e UÇK-së kishin, të paktën, 40 (dyzetë) burgje rurale të improvizuara, ku torturoheshin deri në vrasje, kundërshtarët politikë të LPK-së, të dyshuar rrast për lidhje agjenturore, me shtete armike të Kosovës, me qëllim të sabotimit të luftës, për çka fletë dhe akuzon Hashimin me shokë, edhe Jakup Krasniqi dhe disa themelues të tjerë të “UÇK-së të LPK-së”?! Ajo, Serbia, vet i lejonte, që komandantët të zhytën sa më shumë në krime, për ta bindur botën, se shqiptarët nuk dinë të mbajnë shtet dhe as pushtet.
          Heshtja e Hashimit
     Karla del Ponte  dhe Dick Marty kanë botuar libra, me akuza faktike për krimet, gjatë dhe pas luftës, të bëra në stilin e Enver Hoxhës, i cili luftën për çlirim, e konvertoi në luftë civile. Prandaj, Shqipëria ishte shteti i vetëm, i rrjeshtuar përkrah Fuqive të Mëdha antifashiste, por, nuk përfitoi reparacionet, dëmshpërblimin për luftën. Dhe, shumë nga gjetjet e tyre, i dinë shqiptarët në Kosovë. Sepse dëshmi janë varret dhe shtatoret numerike, të viktimave të cilësuara – si vrasje politike -, janë kudo, anekënd Kosovës.
     Hashim Thaçi premtoi të ngrisë padi për shpifje, kundër Dick Martit. Por, këtë nuk e bëri asnjëherë, nga frika se, edhe pse nuk ka pasur transplantim të organeve, -POR, KA DIÇKA TJETËR-, siç thotë prokurori Clint Williamson. Andaj heshti, me shpresën se me ndihmën e miqve francezë, duke e shpërblyer Serbinë me ndarjen e Kosovës dhe me servilizmin e pështirosur ndaj Amerikës, do ta “kalonte lumin”. Por, letra e personaliteteve amerikane, drejtuar Presidentit Trump, në mes të nënshkruesëve, edhe miq të tij, të cilët e sollën në Shtëpinë e Bardhë, ndryshoi gjithçka. Ai denoncoi Bolton-in me argatët e tij, për prapaskenat e ndarjes të Kosovës. SHBA nuk mund ta duronte që Serbia, por, edhe Rusia të vijë në pikën kufitare, në mes të qytetit të Mitrovicës.
     “Të panët” e bijave, këtyne herësh, që bënte Hashim dallaverja në Amerikë, filloi t`u “vinte era”. I gjithë aparati i Ministrisë të Punëve të Jashtme, ishte vënë në shërbim të ndarjes të Kosovës. Hashimi, me Uk Lushin e tij, i cili, krejt i paautorizuar vazhdon të flasë në emër të “Batalionit Atlantiku”, (duke i bërë thirrje popullit të Kosovës, të ngrihet në protesta, për lirimin e Thaçit me shokët të akuzuar për krime), lobonin edhe me pagesë, me paret e buxhetit të Kosovës.
      Në këto ethe, ata përçanë edhe Mërgatën shqiptare në SHBA. Në mes tyre edhe Shoqatën shekullore “Vatra” të Nolit. I turpëruan burrat e zëshëm, që kishin punuar shumë për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës. I detyruan senatorë e kongresmenë, t`i lutën Presidentit Clinton – për zhbërjen e Gjykatës Speciale -! Megjithatë, krimi nuk falet.
            Kërcënimi i Dick Martit
     Kërcënimi me jetë, i bërë ndaj Dick Martit, siç thuhet, nga Serbia, për t`ua faturuar krimin shqiptarëve, aktivizoi tellallët e partive-banda të PAN-it, duke ndërmarrë një fushatë të egër, kundër Gjykatës Speciale dhe vet Dick Martit. Arsyetimi se “Rezoluta është votuar nga Rusia dhe Serbia. Tani, pas luftës në Ukrainë, po vjen një rend i ri botëror dhe akuza ka qenë për heqjen e trafikimit të organeve, e cila nuk u vërtetua, qeveria e Kosovës duhet ta akuzojë Dick Martin dhe të kërkojë zhbërjen e Gjykatës Speciale”!?
     Realisht, Rezoluta për krimet e luftës në Kosovë dhe krime kundër njerëzimit, është votuar dhe aprovuar nga 66 shtete të Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës, ku bënin pjesë edhe dy shtetet e cituara më lart. As lufta në Ukrrainë, nuk ka asnjë lidhje me Gjykatën Speciale të Kosovës. Qeveria e Kosovës, përveç reagimit ndaj Serbisë, për intrigimet e veprimet në dëm të Kosovës, që projekton, me qëllim diskriditues, nuk ka asnjë punë me Dick Marty-në dhe aq më pak me Gjykatën Speciale, të votuar nga Parlamenti i Kosovës. Thaçi e kishte rastin ta akuzonte atë për shpifje. Por, e humbi shansin, sepse “dardha e kishte bishin prapa”!
     Prokurori amerikan, Clint Williamson, me konstatimin e tij se “mungojnë gjetjet për transplacion organesh, – POR KA DIÇKA TJETËR -, e demanton Marty-në për organet, por, jo edhe për krimet tjera, të pasqyruara në Rezolutën dhe librin e tij, siç janë burgosjet e paligjshme, maltretimet dhe torturat, deri në vrasje, të kundërshtarëve politikë. Pasuesi i Williamson-it, bashkëvendori i tij, Xhack Smith, i konfirmon gjetjet faktike kriminale të paraardhësit, duke emërtuar akuzën në grup, për të burgosurit në Hagë, si -Ndërmarrje e Përbashkët  Kriminale.
     Partitë-banda të PAN-it, është e natyrshme t`i mbrojnë njerëzit e tyre, qofshin ata edhe kriminelë. Sepse shumë nga ata, që janë më të zëshëm në mbrojtje, përfitonin nga shefat e tyre, që kishin kapur të gjitha institucionet dhe vet shtetin e Kosovës.
 
                                                                                                   – V i j o n –
blank

Tek arti masovik i buçimave te shesheve apo tek arti i invidualiteteve? Nga Maestro Aleksandër Peçi

Perralle nga e kaluara……… do thoshte Anagnosti i madhi e i mençuri i kinemase shqiptare…

Por jo vetem…. Eshte peralle edhe nga ditet tona.. Them une..

E se mos Taqo e kish vetem per nga e kaluara…. kujtoni ja ligji ja dhe Maliqi por edhe gjithe filmin.

Eshte na ishte nje here seç na ishte…… Nga vitet 70 – 90 injektimi ne Art i koncepteve dogme: masovik, art per masen, muzike per masen, muzike “demokratike”

Po individualitetet liria e tyre per te exploruar hapesira te paexploruara e hapesira te reja ??!!

Na ishte njehere seç na ishte…. Ne Bashkimin Sovjetik Zhdanovi i derguari i Stalinit ne 48 dhe 51 u jepte lexione masovike – komuniste Shostakovich, Prokofjev et te tjereve te avantgardes ruse te asaj epoke, se dhe borgjezi Glinka ka qene me demokratik se ju. Shostakovich, Prokofjev, Khachaturian Kabaleski. Ish koha kur Pravda çahej me kritika per Shostakovich dhe ai kish tentuar te vriste veten, se sipas Pravdes shkruante muzike te pakuptueshme e kaotike per masat.

Po individualitetet liria e tyre per te exploruar hapesira te paexploruara,e hapesira te reja ??!!

Ish nje kohe kur Camile Saint Sanses kritikonte ish studentin e tij Fauré se po perkrahte rebelet ne muzike si Ravel.

Po individualitetet e se arthmes rebelet e se arthmes liria e tyre per te exploruar hapesira te paexploruara,e hapesira te reja a do te respektoheshin??!!

Na ishte nje here seç na ishte…… nje kohe kur Debussy u thoshte:- prisni se do te lindin femije te rinj ne shekullin e 20-të dhe do t’i çoine idete e mia me perpara. Dhe keshtu ndodhi.

Na eshte seç na eshte nje kohe kjo kohe keto dite …. dhe po na vjen kjo kohe kur perseri po dëgjojme shesheve zhurme shume zhurme o sa zhurme art masiv, art masovik, art per masat

Dhe kjo tallava zhurme, vazhdon shesheve te deejay, klubeve te nates, tallavave, mbremjeve opinostike, foltoreve, portaleve etc..

Kjo qenkerka strategjia e re e Elva Margaritit.

Po individualitetet, liria e tyre per te exploruara, vlera te arta, hapesira te paexploruara e hapesira te reja, a hyjne gjekundi ne strategjite e ministres së kulturës?

Shpikesit e vlerave te reja thote Nietzsche ( Niçe ) rrojne larg fames se komedianteve te tregut.

Keta a hyjne gjekundi ne strategjte e Elva margariti?

Individualitetet, personalitetet jane krijuesit e kultures, jane patentmbajtesit e vlera te reja shpikesit, exploruesit e kultures, vizionaret e se arthmes, pas te cileve duhet te centrifugojne e perulen me respektin si parpara krijuesit, strategjite e ministres së kulturës, strategjite e institucioneve, TV, Medias. Programet menaxhimit te jetes kulturore, dhe …dhe ..dhe..

Semafori i gjelbert i gjuhes shqipe me tinguj qe eshte kaq e mire e kaq me shije si gjuhe PERENDIE

Art per masen art masovik art i shesheve siç po digjojme te buçasin boxat, pa individualitete??

Po pa ndividualite ne muzike s’ka muzike
Pa individualitete ne pikture s’ka pikture
Pa individualitete ne skulpture s’ka skulpture
Pa individualitete ne kinematografi s’ka kinematografi
Pa individualitete ne letersi s’ka letersi.
Po paratë ku po shkojne ?

Tek arti masovik i buçimave te shesheve apo tek arti i invidualiteteve?

Epokat i kane lene e do t’i lene vetem individualitetet.

A diskutohen keto probleme madhore te kultures ne ministri te kultures për individualitetet?
Lavdi Individualiteteve
Lavdi vizionareve te se arthmes.


Send this to a friend