VOAL

VOAL

Nuk dihet ku ndodhet Marina Ovsiannikova, gazetarja ruse që protestoi kundër luftës në Ukrainë

October 3, 2022
blank

Komentet

blank

Gjermania thërret takimin e G7-ës për të folur për Ukrainën

Ministrja e Jashtme gjermane, Annalena Baerbock, gjatë një konference për media në Kiev. 10 shtator 2022.

RFE/RL

Me ftesë të Gjermanisë, vendet anëtare të G7-ës pritet të mblidhen javën e ardhshme në Bukuresht të Rumanisë, për të “iniciuar mbështetje të mëtejshme për furnizim me energji elektrike për Ukrainën”.

Kështu tha ministrja e Jashtme gjermane, Annalena Baerbock, e cila i quajti sulmet ajrore ruse në infrastrukturën ukrainase, “krim të patolerueshëm dhe çnjerëzor”.

Ajo tha se presidentit rus, Vladimir Putin, “po i pëlqen të zhysë popullin e Ukrainës në të ftohtë dhe në errësirë me raketat e tij”, por që, sipas saj, ai nuk mund ta zmbrapsë dëshirën e ukrainasve për liri dhe mbështetjen e perëndimit për ta.

Sulmet ajrore ruse goditën Ukrainën, më 23 nëntor, ku shumica e qyteteve mbetën pa energji elektrike, përfshirë Kievin.

Gjithashtu, Rusia po godet rrjetin elektrik të Ukrainës dhe pjesë tjera infrastrukturore përmes sulmeve ajrore qe disa javë rresht.

Grupi i shtatë vendeve më të industrializuara (G7) përbëhet nga: Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar, Gjermania, Franca, Italia, Kanadaja dhe Japonia.

blank

Përfitimet financiare të gjeneralit rus nga minierat siriane

Gjenerali Sergei Surovikin duke u dekoruar nga presidenti rus, Vladimir Putin, për shërbimin e tij në Siri.

Mike Eckel

Gjenerali rus që mbikëqyr luftën kundër Ukrainës ka përfituar nga marrëveshjet luksoze që përfshijnë gruan e tij biznesmene, minierat siriane të fosfatit dhe pagesat e dyshimta nga një biznesmen i lidhur me Kremlinin, thuhet në një hulumtim të ri.

Këto përfundime, të nxjerra nga hetuesit e organizatës të aktivistit të burgosur opozitar, Aleksei Navalny, shfaqin një pamje më të qartë të gjeneralit Sergei Surovikin, që ka komanduar operacionet e Rusisë në Siri në fund të vitit 2010 dhe i cili ka marrë nofkën “Gjenerali Armagedon” për shkak të reputacionit për brutalitetin në Siri.

Presidenti Vladimir Putin më 8 tetor e emëroi Surovikin komandant të përgjithshëm të forcave ruse në Ukrainë, që paraqet një përpjekje nga Kremlini dhe Ministria e Mbrojtjes për të vendosur në binarë përpjekjet e luftës, pas një sërë ngecjesh.

Më 9 nëntor, Surovikin dhe ministri i Mbrojtjes, Sergei Shoigu, njoftuan për tërheqjen e trupave ruse nga bregu perëndimor i Lumit Dnjepër në rajonin e Hersonit. Kjo ishte humbja e fundit e rusëve në një seri humbjesh në fushëbetejë që kanë trimëruar trupat ukrainase.

Hulumtimi, i publikuar më 10 nëntor, vënë në pak përpjekjet e vazhdueshme të bashkëpunëtorëve të Navalnyt, të cilët kanë çuar përpara projektet e organizatës së Navalnyt edhe pasi ai u burgos vitin e kaluar. Organizata që themeloi ai, Fondacioni Kundër Korrupsionit, ka publikuar disa raporte që synojnë të kuptojnë origjinën e pasurisë dhe pronës së njerëzve të afërt me Putinin. Kjo organizatë u shpall “ekstremiste” nga shteti vitin e kaluar dhe është e ndaluar në Rusi.

Shumica e bashkëpunëtorëve të tij janë detyruar të largohen nga Rusia ose para apo edhe pas pushtimit të Ukrainës që nisi më 24 shkurt.

Në hulumtimin e ri thuhet se Surovikin mund të ketë përfituar financiarisht gjatë dhe pas kohës së komandimit të forcave ruse në Siri, për shkak të një marrëveshjeje të komplikuar ku përfshihet Gennady Timchenko, një biznesmen i lidhur me Kremlinin, që ka bërë miliarda në tregtinë e naftës dhe energjisë përmes kompanisë të quajtur Gunvor.

Bizneset e Timchenkos “janë të lidhura drejtpërdrejt me Putinin”, sipas Departamentit amerikan të Thesarit, dhe “Putin ka investime në Gunvor dhe mund të ketë qasje në fondet e Gunvorit”.

Sipas marrëveshjes, detajet e të cilave janë zbuluar nga hetuesit e Navalnyt, një kompani ndërtimore në pronësi të Timchenkos, e quajtur Stroytransgaz, fitoi qasje në dy operacione të mihjes së fosfatit sirianë pranë Palmirës. Dy vendet ku u bë mihja janë Al-Sharkija dhe Kneifis.

Stroytransgaz nisi të nxjerrë fosfate – që veç tjerash përdoren në plehra artificiale – në verën e vitit 2017, rreth dy vjet pasi Rusia rriti ndërhyrjen e saj ushtarake në Siri për të ndihmuar regjimin e diktatorit Bashar al-Assad.

Në dhjetorin e po atij viti, Surovikin, që mori komandën e përgjegjshme të fushatës ruse në Siri në fillim të vitit 2017, u shfaq në televizionet ruse duke informuar Putinin për çlirimin e Al-Sharkijës dhe Knefisit, teksa Putini bëri një vizitë të paparalajmëruar në Siri.

Pak kohë pas kësaj, Surovikin u largua nga komandimi i fushatës siriane, pasi Putin e emëroi atë komandant të përgjithshëm të forcave ajrore ruse.

Sipas hetuesve të Navalnyt, nëndega e kompanisë Stroytransgaz, e quajtur STG Logistika, në periudhën 2020-2021, pagoi 104 milionë rubla kredi një kompanie që merret me lëndë druri të quajtur Argus SFK. Kjo shumë është rreth 2 milionë dollarë bazuar në kursin e këmbimit të asaj kohe.

Kompania, e cila ka selinë në rajonin rus të Sverdlovskit, është bashkëthemeluar nga gruaja e Surovikinit, së bashku me vajzën e një Aleksandr Misharin, që ka shërbyer si guvernator rajonal.

Për më tepër, sipas hulumtimit, gruaja e shefit ekzekutiv të Stroytransgazit po ashtu i dha kompanisë Argus SFP një kredi prej 25 milionë rublash (rreth 412.000 dollarë).
Ekipi i Navalnyt pretendon se këto kredi kanë shërbyer si pagesë e destinuar për Surovikinin për biznesin e kryer gjatë operacionit sirian.

As Ministria e Mbrojtjes së Rusisë, as Stroytransgaz, e as kompanitë e tjera të Timichenkos nuk u janë përgjigjur kërkesave për koment.

Gennady Timchenko, biznesmen i lidhur me Kremlinin.

Gennady Timchenko, biznesmen i lidhur me Kremlinin.

Gjetjet nga hetuesit e Navalnyt duket se janë bazuar në masë të madhe në të dhënat e kompanisë dhe të dhënat e patundshmërive.

Më herët gjatë këtij muaji, regjistri kombëtar i Rusisë për prona papritur kufizoi qasjen në të dhënat e familjes së ngushtë dhe familjarëve të Surovikinit, duke i cilësuar ato të dhëna si të klasifikuara.

Vetë Navalny u arrestua në Moskë në janar të vitit 2021 me t’u kthyer nga Gjermania, ku ishte trajtuar ndaj ekspozimit ndaj një agjenti nervor të epokës sovjetike, që për pak nuk e vrau. Ai thotë se të dhënat tregojnë se helmimi u krye nga operativët e Shërbimit Federal të Sigurisë që kanë vepruar në emër të Putinit.

Navalny është dënuar me dy vjet e gjysmë burgim për shkelje të rregullave të lirimit me kusht gjatë udhëtimit të tij jashtë vendit për shërim. Në mars të vitit 2022, ai u dënua me nëntë vjet për një rast tjetër që ka të bëjë me akuza për keqpërdorim fondesh. Ai dhe mbështetësit e tij thonë se akuzat e reja dhe ato të rasteve të mëhershme janë absurde dhe të motivuara politikisht.

Ai aktualisht gjendet në një burg në Rusinë qendrore.

Përgatiti: Mimoza Sadiku
blank

Rusia thotë se i ka lëshuar mbi 80 mijë pasaporta për ukrainasit

RFE/RL

Moska zyrtare tha të martën se i ka lëshuar më shumë se 80 mijë pasaporta ruse për qytetasit e katër territoreve në Ukrainë që kur presidenti Vladimir Putin shpalli aneksimin e tyre, në shtator.

Në shtator, Rusia i kishte mbajtur të ashtuquajturat referendume në katër rajone të Ukrainës – Donjeck, Luhansk, Zaporizhja dhe Herson – dhe tha se qytetarët kishin votuar ‘pro bashkimit me Rusinë’.

“Që nga shtimi i katër rajoneve në Federatën Ruse, në pajtim me ligjin, më shumë se 80 mijë njerëz kanë marrë pasaporta si qytetarë të Federatës Ruse”, tha Valentina Kazakova, zyrtare për emigrim në Ministrinë e Punëve të Brendshme, sipas agjencive të lajmeve në Rusi.

Putini i kishte aneksuar formalisht ato territore në një ceremoni në Kremlin në tetor, edhe pse forcat e tij ushtarake nuk kanë pasur asnjëherë kontroll të plotë mbi ato zona.

Kombet e Bashkuara (OKB) e kritikuan “aneksimin ilegal të tentuar” të tokës ukrainase dhe kërkuan nga komuniteti ndërkombëtar “të mos njihen ndryshimet në kufij të shpallura nga Rusia”.

Që nga atëherë, Rusia ka humbur pjesë të territorit që e kontrollonte më parë në Ukrainë.

Në nëntor, Moska i tërhoqi trupat nga Hersoni, qyteti kryesor në rajonin që mban të njëjtin emër dhe e vetmja kryeqendër rajonale, të cilën e kishte marrë Rusia në ofensivën në Ukrainë.

Nga fillimi i fushatës ushtarake në shkurt, Kremlini i ka lehtësuar procedurat që ua mundësojnë ukrainasve të marrin nënshtetësi ruse dhe i ka lejuar shtetasit me pasaportë ukrainase të jetojnë dhe punojnë në Rusi pa afat të caktuar dhe pa leje pune.

blank

VIDEO- Kapet fort në karrige, pamjet virale që tregojnë se Putini është sëmurë

Disa pamje gjatë takimit të Vladimir Putinit të martën tregonin se presidenti rus dukej në gjendje jo të mirë shëndetësore. Ai shihet teksa mbahet në mënyrë të pazakontë pas karriges me dorën e majtë, ndërkohë që duket se këmbët e tij dridhen.

Pamjet janë regjistruar gjatë takimi që Putini pati të martën me Miguel Díaz-Canel, presidentin e Kubës dhe liderin e partisë komuniste të vendit.

Pavarësisht se paraqitjet e tij publike janë menaxhuar me kujdes në skenë nga propagandistët e Kremlinit, shenjat se Putini, 70 vjeç, po vuan nga probleme shëndetësore kanë qenë të dukshme në shumë raste këtë vit, duke nxitur spekulime dhe thashetheme, shkruan “Daily Mail”.

Putin me fytyrë të fryrë shihet duke buzëqeshur me zell teksa flet me Díaz-Canel përpara një oxhaku mermeri në Moskë.

Dora e tij e majtë shihet e mbështjellë fort rreth krahut të karriges së bardhë ku është ulur, si për të tentuar të stabilizohet.

Dora e djathtë e Putinit duket se po përleshet me diçka, dhe ai troket me këmbët e tij dhe i përzien nëpër tapetin me lule.

blank

Gjykata Supreme vendos kundër referendumit të Skocisë për pavarësi

Njerëz të grumbulluar për të marrë pjesë në tubimin e Pavarësisë në Glasgou të Skocisë, më 2 nëntor 2019.

RFE/RL

Gjykata Supreme e Mbretërisë së Bashkuar konstatoi të mërkurën se Skocia nuk mund të mbajë referendum të dytë për pavarësi, pa lejen e Qeverisë britanike.

Ky vendim e kthen një hap prapa fushatën e Qeverisë skoceze që synonte të largohej nga Mbretëria e Bashkuar.

Në vitin 2014, skocezët nuk pranuan t’i jepnin fund bashkimit më shumë se 300-vjeçar me Anglinë, duke votuar 55% kundër pavarësimit nga Mbretëria e Bashkuar në referendumin e mbajtur në atë kohë.

Mirëpo, aktivistët që kërkojnë pavarësimin besojnë se referendumi do të kishte rezultate të tjera nëse mbahet sërish tani, dy vjet pas largimit të Britanisë nga Bashkimi Evropian, gjë që skocezët e kishin kundërshtuar.

Qeveria gjysmëautonome e Skocisë dëshironte të mbante referendum në tetor të vitit 2023 me pyetjen “A duhet të jetë Skocia vend i pavarur?”

Ministrja e Parë e Skocisë, Nicola Sturgeon, lidere e Partisë Kombëtare Skoceze (SNP) që mbështet lëvizjen për pavarësim, kishte bërë të ditur më herët këtë vit se referendumi planifikohej për 19 tetor, por se ai duhet të jetë i ligjshëm dhe të njihet ndërkombëtarisht.

Por Gjykata Supreme konstatoi se nuk është në fuqinë e Parlamentit skocez “të bëjë legjislacion për një referendum për pavarësinë skoceze”.

Qeveria konservatore e Mbretërisë së Bashkuar në Londër ka refuzuar ta pranojë një votim të tillë, duke thënë se përgjigjja e kësaj pyetjeje ishte dhënë në një referendum të vitit 2014.

Anketat sugjerojnë se skocezët mbeten të ndarë në gjysmë lidhur me këtë çështje.

Sipas Aktit të Skocisë të vitit 1998, i cili krijoi Parlamentin skocez dhe ia kaloi atij disa kompetenca nga Parlamenti i Mbretërisë së Bashkuar, të gjitha çështjet që lidhen me Unionin e Mbretërive të Skocisë dhe Anglisë i rezervohen Parlamentit të Mbretërisë së Bashkuar.

blank

Trazirat dhe protestat në Iran, UNICEF ngre alarmin: 50 fëmijë kanë humbur jetën, situata shqetësuese!

Agjencia e Kombeve të Bashkuara për Fëmijët, ka reaguar për situatën në Iran pas protestave dhe trazirave të raportuara.

“50 fëmijë janë humbur jetën në trazirat publike në Iran”, ka raportuar UNICEF.

UNICEF në një deklaratë zyrtare ka bërë me dije se situata është shqetësuese. Kjo vjen pasi trazirat në Iran kanë vazhduar për më shumë se dy muaj.

“Në Iran, UNICEF-i mbetet thellësisht i shqetësuar nga raportet e fëmijëve që vriten, plagosen dhe ndalohen”, thuhet në deklaratë. bw

blank

“Nëse s’ndalohet ikja e të rinjve ‘rënia’ e Shqipërisë do ketë jehonë’, Daily Mail në Cërrik: Qyteti i vogël u kthye në fantazmë pasi ‘truri’ po ikën me gomone në Britani!

“Të rinjtë kanë preferuar të largohen nga vendi drejt Britanisë me gomone, duke e kthyer vendbanimin e tyre në një qytet fantazmë”, kështu shkruan Daily Mail në një artikull kushtuar emigrantëve shqiptarë.

Vëmendjen kësaj radhe duket se e ka marrë Cërriku, për të cilin media britanike shkruan se dekada më parë qendra ishte e mbushur me aktivitete dhe me njerëz.

Artikulli:

I ndërtuar gjatë kohës së komunizmit për të akomoduar punëtorët në një rafineri të re nafte, Cerriku është një qytet i vogël me shtëpi me ngjyra pastel, një orë me makinë në jug të kryeqytetit shqiptar, Tiranës.

Fundjava e kaluar shënoi përvjetorin e saj të 70-të, megjithatë askush që takova në këtë komunitet i cili është përballur me një në tkurrje të shpejtë – prej 27,000 njerëzve nuk shfaqte entuziazëm për festimet e planifikuara.

Ashtu si në shumë qytete shqiptare, jeta përqendrohet në një shesh qendror që mban emrin e heroinës kombëtare, Nënë Tereza.

Dekada më parë, kur rafineria ofronte qindra vende pune dhe fushat aty pranë ishin të mbushura me agrume, ky vend grumbullimi ishte i mbushur me aktivitet.

Ishte veçanërisht popullor me të rinjtë, të cilët mblidheshin këtu në orët e vona të pasdites pasi kishin përfunduar turnet e tyre të punës dhe mësimet e shkollës.

 

Kur regjimi komunist ra në vitin 1991, rafineria pasoi shpejt.

Me pak ose aspak investime të qeverisë, në Cërrik nuk ka më asnjë industri. Kur arrita në shesh në muzg, ato pak fytyra që pashë ishin të vjetra dhe të dëshpëruara.

E kërrusur në stallën e saj, Bukurie Hamiti, 63 vjeç, e cila jeton me bashkëshortin dhe pesë anëtarët e familjes në një apartament me dy dhoma, po shiste fara luledielli për të cilat na tregoi se nuk kishte blerës.

“Dikur ishte kaq e zënë në këtë kohë të ditës, por të gjithë janë larguar,” na tha ajo , duke u shprehur se të rinjtë kanë shkuar të gjithë të punojnë dhe jetojnë në Angli.

Duke kaluar në shëtitjen e saj në mbrëmje, Bejaze Dine, 70 vjeç, ndaloi për të më treguar se si çdo anëtar i fundit i familjes së saj , gjashtë fëmijë dhe 11 nipër e mbesa ishin zhvendosur jashtë shtetit, në Gjermani, Greqi dhe Itali (rruga për në Angli ishte shumë të rrezikshme)

“Më mungojnë të gjithë, por nuk mund t’i fajësoj për largimin. Nuk ka asgjë për ta këtu. Në ditët e komunizmit, jeta ishte 100 herë më e mirë,”, u shpreh ajo, duke shtuar: “ Në atë kohë, të gjithë punonin dhe jo gjithçka ishte për paratë.

Dukej sikur brezi i ri i qytetit ishte zhdukur nga ndonjë murtajë që zgjidhte moshën dhe, në një farë mënyre emigrimi është plaga që po shkatërron Cërrikun dhe shumë qytete të tjera shqiptare është migrimi.

Historia pas këtij eksodi të jashtëzakonshëm nuk është aq e drejtpërdrejtë sa duket nga Britania.

Sepse nuk janë më vetëm elementët e dobët të arsimuar, të pakualifikuar (dhe, në disa raste, kriminelë) në Shqipëri që po e braktisin këtë komb. Tani shumë nga të rinjtë më të zgjuar të Shqipërisë po ikin gjithashtu.

Mjekë, mësues, bankierë, avokatë, sipërmarrës; shtresat e mesme të arsimuara që mund ta kthenin Shqipërinë nga një kleptokraci e dështuar në një komb, qytetarët e të cilit do të preferonin të qëndronin dhe të ndërtonin të ardhmen e tyre sesa të rrezikonin jetën e tyre në gomone.

Cerriku i ngjan një qyteze të Klondikës pas arit.

Dyqanet nuk kanë klientë, shtëpitë janë bosh, shkollat ​​kanë aq pak nxënës sa përdoren vetëm një pjesë e vogël e klasave.

Drejtoresha e arsimit vendor Dr Mirela Muçaj tha se numri i nxënësve ka rënë me 272 vitin e kaluar dhe së fundmi dy shkolla janë mbyllur fare.

“Kjo është kryesisht për shkak të emigrimit, kryesisht në Angli, por edhe në Gjermani,” tha ajo, duke pranuar se shpreson që vajza e saj të gjejë punë në Britani kur të diplomohet në inxhinieri kompjuterike.

Të paguar shumë pak dhe të zhgënjyer nga një sistem që bllokon rrugën e tyre për në krye të profesionit të tyre, shumë mësues të rinj po shkojnë gjithashtu për në Angli.

Tani të kthehemi në Tiranë:

Në Tiranë, me zhvillimet e reja mbresëlënëse, blloqe apartamentesh, zyra dhe hotele, restorante elegante dhe dyqane me dizajne (shumë prej të cilave pranohet se janë financuar nga fitimet e pastruara të krimit jashtë shtetit) ikja e trurit është më pak e dukshme.

Studentët me pamje më serioze flasin për kampuset universitare. Megjithatë edhe këtu gjërat nuk janë ashtu siç duken.

Fakulteti prestigjioz i fizikës i Universitetit të Tiranës dikur nxirrte shkencëtarë me famë botërore, por këtë vit ndjenja e apatisë është e tillë që vetëm dhjetë studentë janë maturantë.

Në shkallët e politeknikut aty pranë, ku sapo ka ndjekur një leksion inxhinieri mekanike, takoj një student 22-vjeçar të masterit të quajtur ‘Xheson’ (për arsye që do të bëhen të dukshme, ai nuk pranon të japë emrin e tij të vërtetë).

Teksa fillon të tregojë historinë e tij, ky i ri duket tipi i personazhit që i duhet Shqipërisë.

Megjithëse ai pranoi se kishte hyrë ilegalisht në Britani në moshën 17-vjeçare, duke punuar gjithë orët për t’i paguar trafikantët 7,500 £ për ta transportuar atë përmes Kanalit , ai qëndroi vetëm disa muaj para se të kuptonte se kishte bërë një gabim të rëndë dhe të vendoste të kthehej në shtëpi.

Megjithatë, si mund të presin pushtetarët e Shqipërisë që të rinjtë të jetojnë një jetë shembullore kur shoqëria që ata kanë krijuar është e mbushur me korrupsion?

E kontrolluar kryesisht nga miqtë e partisë socialiste në pushtet, me kryeministrin e saj populist Edi Rama (një ish-basketbollist profesionist), media shqiptare është jashtëzakonisht e shtrirë kur bëhet fjalë për korrupsionin zyrtar.

Megjithatë, Lindita Cela, një gazetare investigative shqiptare, më thotë se 12 politikanë, përfshirë kryebashkiakë dhe deputetë, ose janë dënuar ose janë hetuar së fundmi për krime që variojnë nga trafiku i drogës deri te vrasjet.

“Kuvendi shqiptar nuk ka pasur kurrë kaq shumë kriminelë”, thotë ajo, duke shtuar: “Në të kaluarën, ata qëndronin në prapavijë. Tani ata janë në qendër të skenës.’

Partitë politike rivale në mënyrë të pashmangshme fajësojnë njëra-tjetrën.

Gjatë intervistës time 90-minutëshe me liderin e opozitës Sali Berisha, 74 vjeç, ai bëri një sërë akuzash kundër Ramës, i cili e rrëzoi atë nga posti i kryeministrit në 2013.

Kryetari i Partisë Demokratike foli për një projekt qeveritar për asgjësimin e mbetjeve, ku nuk u ndërtuan asnjëherë inceneratorë; shkollat ​​dhe rrugët e reja që u kushtojnë taksapaguesve shqiptarë shumë më tepër se skema të ngjashme në vendet e BE-së, sepse miliona shkojnë në rrugë të gabuar.

“Edi Rama me korrupsion po vjedh kombin dhe është shkatërrues. Kam parë mediat britanike që thonë [emigrimi masiv nga Shqipëria] ka të bëjë me varfërinë. Por . . . varfëria është tërësisht për shkak të vjedhjes së fondeve publike nga qeveria. Tirana është kthyer në djep korrupsioni.

Si rezultat, tha ai,- migrimi po shkatërronte Shqipërinë.

Megjithatë, siç nxitojnë të vënë në dukje deputetët e qeverisë, Berisha nuk është pa skeletet e tij.

Ndërsa atij tashmë i ishte ndaluar hyrja në SHBA, ndalimi u zgjerua kohët e fundit për të përfshirë Britaninë.

Kreu i demokratëve pretendon se akuzat janë falsifikuar për arsye politike.

Sistemi u shuan shpresën të rinjve. Vret shpirtin e tyre.

Kjo është e dukshme nga numri i madh i të rinjve ambiciozë që nisen drejt Britanisë, jo vetëm me gomone, por me anë të vizave studentore dhe të punëtorëve emigrant.

Familjet në mënyrë rutinore heqin nga shkolla djemtë e rinj të zgjuar në moshën 14, 15 ose 16 vjeç dhe i dërgojnë vetëm në Britani, tha ai, duke e ditur se ligji i pengon të rinjtë të dëbohen. Ndërsa punonte për këshillin Brent, ai pa se si ata rrëshqitën përmes rrjetës në kriminalitet.

Nëse kjo ndodh, humbja e Shqipërisë do të ishte fitim i Britanisë. E njëjta gjë mund të thuhet për shumë nga të rinjtë dhe të rejat, iniciative dhe miqësore.

Ata janë shumë larg imazhit stereotipik të emigrantëve shqiptarë, një imazh i nxitur nga pakica e vogël e të padëshiruarve që ngecën në ato gomone të varura.

Megjithatë, sigurisht që rrjedhja e talenteve duhet të ndalohet?

Nëse jo, nuk do të mbetet askush me vullnetin apo zgjuarsinë për të rindërtuar këtë vend të bukur dhe rënia e Shqipërisë do të ketë jehonë në shumë sheshe të tjera bosh.

(BalkanWeb)

blank

Dronët iranianë fluturojnë përtej sanksioneve

VOAL- Moska ka arritur një marrëveshje me Teheranin për të filluar prodhimin e dronëve pa pilot në territorin rus, për të shmangur sanksionet. Kjo u zbulua nga Washington Post, duke cituar informacionin e inteligjencës të parë nga agjencitë e sigurisë të SHBA dhe vendeve të tjera perëndimore. Marrëveshja u finalizua gjatë një takimi në Iran në fillim të nëntorit dhe tani të dy vendet po lëvizin me shpejtësi për të zhvendosur linjën e prodhimit në Rusi dhe për të filluar operacionet brenda disa muajsh.

Marrëveshja, nëse zbatohet plotësisht, përfaqëson një fuqizim të mëtejshëm të aleancës Rusi-Iran që ka ofruar mbështetje thelbësore për fushatën e çalë ushtarake në Ukrainë, sipas gazetës. Që nga gushti, Moska ka përdorur mbi 400 dronë të prodhuar nga Irani kundër infrastrukturës civile të Ukrainës, sipas gazetës amerikane.

WP mori një koment nga zëdhënësi i Këshillit të Sigurisë Kombëtare. “Irani dhe Rusia mund të gënjejnë botën, por ata nuk mund t’i fshehin faktet: Teherani po ndihmon në vrasjen e civilëve ukrainas duke furnizuar me armë dhe duke ndihmuar Rusinë në operacionet e saj. Është një tjetër shenjë se sa të izoluar janë Irani dhe Rusia,” tha ai. “SHBA me aleatët dhe partnerët e saj – shtoi ai – po ndjekin të gjitha mjetet për të zbuluar, parandaluar dhe trajtuar furnizimin iranian të këtyre municioneve dhe përdorimin e tyre nga Rusia kundër popullit ukrainas”.rsi-eb

blank

Japonia: Raketa që testuan verikoreanët pati kapacitet për të arritur në tokën e SHBA-së

RFE/RL

Koreja Veriore ka lëshuar një raketë balistike interkontinentale me kapacitet për të goditur tokën amerikane, ka thënë ministri i Mbrojtjes në Japoni, Yasukazu Hamada.

Raketa ka rënë në ujë, rreth 210 kilometra në perëndim të Hokaidos.

“Bazuar në kalkulimet e bëra rreth trajektores që ka përshkuar raketa balistike këtë herë, ajo do të mund të kishte kapacitet të udhëtimit prej 15.000 kilometrash, varësisht prej peshës së kokës bërthamore, dhe në atë rast nënkuptohet se do të mund të arrinte në SHBA”, ka thënë Hamada.

Ai ka thënë se Phenianit i është bërë e ditur se nuk mund të tolerohen veprime të tilla.

Shtetet e Bashkuara e kanë dënuar këtë testim, derisa Koreja Jugore ka dhënë urdhër për masa më të fuqishme të mbrojtjes kundër verikoreanëve.

Të enjten, ministrja e Jashtme verikoreane, Choe Son Hui, ka bërë thirrje për përgjigje “të ashpër” ndaj çfarëdo rritjeje të prezencës amerikane në Gadishullin Korean.

Po atë ditë, verikoreanët kanë testuar një raketë balistike me rreze të ulët.

Këto zhvillime pasojnë takimin e zhvilluar ditë më parë mes presidentit amerikan, Joe Biden dhe kryeministrit japonez, Fumio Kishida në Kamboxhia.

Zëdhënësja e Këshillit për Siguri Kombëtare në Shtetet e Bashkuara, Adrienne Watson, ka thënë se Biden është informuar për zhvillimet e fundit dhe se SHBA-ja do të konsultohet me partnerët.

Koreja Veriore ka lëshuar më shumë se 50 raketa në dy muajt e fundit, shumica e tyre me rreze të shkurtër.

Raketat me rreze të gjatë janë testuar më rrallë, dhe ato përbëjnë kërcënim direkt për SHBA-në, meqë janë të dizajnuara për të bartur koka bërthamore, kudo në tokën amerikane.

Javët e fundit Koreja Veriore ka dhënë shenja se do të mund të testojë raketa të tilla, si përgjigje ndaj aktiviteteve ushtarake të SHBA-së rreth Gadishullit Korean.

Verikoreanët është thënë se janë duke zhvilluar një tjetër lloj rakete me rreze të gjatë, Hwasong-17, e cila është më e madhe se raketa balistike interkontinentale.

Por, ekspertët besojnë se verikoreanët kanë dështuar disa herë në testim të Hwasong-17.

Këtë vit, Koreja Veriore ka miratuar ligjin për shpallje të vetes si shtet me armë bërthamore.

Lideri i shtetit, Kim Jong-un, ka hedhur poshtë mundësinë e bisedimeve për çarmatosje.

Pheniani ka kryer gjashtë testime bërthamore në periudhën 2006-2017, pavarësisht sanksioneve.

Ky shtet në lindje të Azisë dënon vazhdimisht sanksionet dhe deklaron se sistemi bërthamor i duhet për qëllime të mbrojtjes.

Përgatiti: Krenare Cubolli
blank

Në Iran “asgjë nuk do të jetë si më parë”

Represioni i regjimit të Teheranit, që nga fillimi i protestës, deri më tani ka kushtuar jetën e gati 350 personave.

Dy muaj pas vdekjes së Mahsa Aminit, pika e protestës masive që vazhdon të përshkojë vendin. Cilat janë realisht pikat e shitjes? Intervista me një ekspert

 

Kanë kaluar dy muaj nga zhdukja e Mahsa Amini, studentes së rrahur për vdekje pas arrestimit të saj nga policia morale iraniane, për mosmbajtjen e duhur të mbulesës islame. Vdekja e 22-vjeçares shkaktoi një lëvizje të paprecedentë proteste në Iran dhe në një klimë sfide të hapur ndaj regjimit. Imazhet dhe videot e trazirave në rrugë vazhdojnë të qarkullojnë në mediat sociale, imazhet e Udhërrëfyesit Suprem Ali Khamenei të djegura publikisht, demonstruesit e rinj që grisin çallmën nga fetarët. Dhe protesta nuk shuhet as pas një reagimi të dhunshëm të autoriteteve që sipas raportimeve nga disa burime deri më tani u ka kushtuar jetën gati 350 personave. Por çfarë daljesh mund të kenë realisht këto lëvizje, në një vend që vazhdon të udhëhiqet me grusht të hekurt?

Tri nivele krize

Republika Islamike, duhet theksuar, sigurisht që nuk është e re për demonstratat protestuese. Aktualët, megjithatë, kanë marrë një shtrirje krejtësisht të bujshme dhe me karakteristika që i dallojnë ndjeshëm nga ato të viteve të kaluara. Riccardo Redaelli, pedagog universitar në Cattolica në Milano dhe drejtor i Qendrës Kërkimore për Sistemin Jugor dhe Mesdheun e Zgjeruar (CRiSSMA), e cila është me qendër në të njëjtin universitet, i nënvizon mirë ato. Në Iran, na shpjegon ai, tani është duke u zhvilluar një krizë e cila merr formë në disa nivele. Në rrafshin politik “të jepet nga fakti se, në të kaluarën, sistemi i pushtetit toleronte një farë kundërshtimi apo diversiteti” linjash, të përfaqësuar nga “reformistët, pragmatistët dhe teknokratët”. Më parë, me pak fjalë, ata që donin të shprehnin mospajtimin e tyre nga krahu më intransigjent i regjimit mund të votonin edhe për një president të republikës ose për parlamentarë me orientime më të moderuara. Tani, megjithatë, kjo nuk është më e mundur: me Khamenei, regjimi “i margjinalizoi plotësisht këto shifra, duke eliminuar të gjitha dallimet e linjës”, siç është shfaqur qartë pas zgjedhjeve të fundit.

blank

Riccardo Redaelli, ekspert i realitetit iranian, është një profesor universiteti në Cattolica në Milano

Për këtë arsye, forcimi i regjimit është shartuar me një krizë ekonomike shkatërruese: “sanksionet, dështimi i marrëveshjes bërthamore dhe aventurizmi në Lindjen e Mesme”, me të gjitha kostot e tij të paqëndrueshme, po “varfërojnë në mënyrë dramatike klasën e mesme, e cila ishte një pus. -komponenti për të bërë “me rëndësi në vend, kujton Redaelli. Por një nivel i saktë i krizës ka të bëjë me shoqërinë iraniane: në fakt, presidenti i ri Ebrahim Raisi, për të kënaqur Udhërrëfyesin Suprem, “ka forcuar përsëri të gjitha kontrollet mbi moralin e përditshëm”, duke filluar nga veshja te dëgjimi i muzikës perëndimore dhe ndalimi i pijeve alkoolike. Rezultati është një klimë acarimi: “Të gjitha këto, iranianët nuk i durojnë dot më”, thekson eksperti, duke saktësuar se ky padurim është veçanërisht i theksuar tek të rinjtë dhe gratë.
Një brez në revoltë

Pikërisht mbi këtë bazë del në pah një fakt brezash, i paprecedentë në krahasim me të kaluarën. Në Iran, pakënaqësia është shumë e fortë, e përhapur “por mbi të gjitha janë të rinjtë që duan të argëtohen” dhe e gjejnë veten “të acaruar nga ky obsesion i regjimit”. Ajo që bie në sy, nënvizon Redaelli, është se këtë herë protestuesit nuk janë vetëm ata të rinj studentë universitarë, shprehje e borgjezisë iraniane. “Në fakt, fëmijët e shkollave të mesme, që nuk i përkasin elitës ekonomike të vendit, po demonstrojnë me forcë të madhe”.

blank

Të rinjtë në rrugë kundër regjimit, në valën e protestave të shkaktuara nga vdekja e Mahsa Arimit (Reuters)

Ky aspekt jep edhe masën se “sa e përgjithësuar është pakënaqësia dhe mosgatishmëria e këtyre rregullave shoqërore”. Në këtë mënyrë, edhe shumë të rinj “13, 14, 15 vjeç që nuk kanë masat paraprake dhe frikën e prindërve të tyre, dalin në rrugë. Ata, pikërisht sepse vendi është në një krizë të rëndë”, nuk shohin të ardhme. përballë tyre dhe prandaj janë të gatshëm të rrezikojnë “të përplasen me reagimin e regjimit.
Kërcënimi i Pasdaran

Kjo shpjegon guximin e padyshimtë që tregojnë këta të rinj, përballë një aparati pushteti që vazhdon të ketë frikë për brutalitetin dhe përhapjen e tij. Por regjimi, pavarësisht numrit të lartë të viktimave të represionit të tij deri tani, sigurisht që nuk e ka shfrytëzuar potencialin e tij të plotë për dhunë. Dhe në këtë kuptim, spikat hija kërcënuese e Pasdaran, Garda e revolucionit islamik aq e frikësuar për fanatizmin e tyre dhe për një fuqi tashmë të konsiderueshme në realitetin iranian. Deri tani ata kanë qenë, si të thuash, duke parë. Edhe pse ata “asnjëherë nuk e fshehën se ishin të gatshëm të qëllonin mbi qytetarët e tyre protestues”, ata kurrë nuk ndërhynë drejtpërdrejt kundër trazirave.

blank

Pasdaran, i paraqitur këtu gjatë një parade ushtarake, përfaqëson një nga mbështetësit kryesorë të regjimit të Teheranit (reuters)

Prandaj, represioni deri më tani është kryer nga forcat e ndryshme të sigurisë dhe nga të ashtuquajturit Basiji, të cilët janë milicë vullnetarë me detyra për të mbështetur policinë dhe vetë Pasdaran, të cilëve ata janë në vartësi. Por çfarë mund të ndodhte, nëse ngjarjet do të merrnin një kthesë të tillë që të nxisnin të njëjtat Garda të Revolucionit Islamik të ndërmarrin veprime? “Pasdaran”, kujton eksperti, “kanë kërcënuar vazhdimisht” se do të ndërhyjnë, “thanë, kujdes se jemi gati…”. Dhe “nëse do të shkonin drejtpërdrejt për të vepruar për represion”, të vdekurit atëherë “do të bëhen shumë më tepër”.

Represioni: paralele të pahijshme me 1978-79

Megjithatë, regjimi vazhdon të përballet me një sfidë të paprecedentë në historinë e tij. Ndërkohë, shtypja e përgjakshme mund të sugjerojë analogji me ngjarjet që lidhen me lindjen e vetë Republikës Islamike: kur, midis viteve 1978 dhe 1979, ushtria e Shahut nuk hezitoi të kthente armët kundër vetë iranianëve, në përpjekje për të ndaluar kryengritjen e cila do të rrëzonte më vonë monarkinë. Atëherë, në çfarë mase ngjarjet aktuale mund të marrin një vlerë destabilizuese për regjimin aktual? Në këtë pikë Redaelli shprehet i kujdesshëm. “Është e qartë se protestat kanë marrë një dimension të ri, por ka një ndryshim të madh” në krahasim me ngjarjet e viteve 1978-79. Në atë kohë, kujton ai, kishte vërtet një udhëheqje politike në mërgim, me Khomeinin, i cili sipas një përllogaritjeje cinike “kishte nevojë për vdekje në rrugë”. Me pak fjalë, në udhëheqjen e opozitës kishte një radikalizëm që i shtyu iranianët në rrugë. Dhe në atë kontekst “sa më shumë vdekje kishte, aq më shumë krijohej një brazdë” dhe aq më shumë njerëz nxiteshin të “protestonin dhe luftonin kundër Shahut”.

blank

Ushtria e Shahut, gati për të hapur zjarr ndaj demonstruesve: një imazh që daton në shtator 1978, kur monarkia u përpoq të shtypte kryengritjen me armë (Wikimedia / domeni publik)

Një pamje e situatës, me pak fjalë, shumë e ndryshme nga ajo aktuale. Krahasuar me ato rrethana historike, në fakt sot “nuk ka asnjë elitë politike në opozitë që shtyn drejt maksimalizmit dhe ka nevojë për dhunë”. Dhe në vend vetë reformistët, të moderuarit – që prej kohësh përfaqësojnë një lloj opozite të toleruar – “tani bëjnë thirrje për kujdes”. Kjo shifër përfaqëson “një ndryshim shumë të fortë”, ndërsa “disa ngjashmëri” sigurisht qëndrojnë në faktin se “dhuna nuk po i ndal protestat”.

Ndikimi real i protestës mbi regjimin

Megjithatë, duke thënë se, a mund të përfundojë protesta duke nxitur përçarje brenda vetë regjimit? Premisa që duhet bërë. Sipas ekspertit, është se në Iran “sistemi i pushtetit është gjithçka, përveç të bashkuar. Ai ka qenë gjithmonë i ndarë në fraksione, me diversitet të madh”. Prandaj, në kontekstin aktual është “e qartë se ekziston një krah dialogu, i cili përpiqet të kuptojë pjesërisht protestat” dhe një zonë “e vështirë dhe e pastër, e cila manifestohet edhe me editoriale në gazetat konservatore, në të cilat është ftuar në një represion brutal, një gjakderdhje”. Kjo dialektikë, nga njëra anë, ka ngadalësuar një represion edhe më të ashpër, por nga ana tjetër “parandalon hapjet reale, për më tepër të vështira”. Protestat kundër mbulesës islame, për shembull, “prek një simbol themelor të sistemit të pushtetit”. Dhe meqenëse Republika Islamike në fakt i ka dështuar në masë të madhe objektivat e saj, duke u bërë “pothuajse një guaskë boshe”, janë simbolet e saj që mbeten “të paprekshme, sepse janë bërë si skenat e një teatri; pas të cilit nuk ka asgjë”.

blank

Ayatollah Khamenei, Udhëheqësi Suprem aktual i Iranit, këtu i rrethuar nga personalitete të larta të forcave të armatosura

Pra ka ndarje, por gjithsesi brenda sistemit. “Ka dallime, por ata që duan modernizim apo ata që duan një evolucion në format e sistemit janë mundur gjithmonë dhe besoj se do të jenë akoma”, thotë Redaelli. Pasdaran, të cilët tani janë bërë një lloj shteti brenda shtetit, po bëhen gjithnjë e më të fortë, të cilët “ndonëse të përçarë brenda për nga intensiteti i represionit, janë të vendosur të ruajnë pushtetin”. Një fuqi që mund të mbetet vetëm nëse regjimi qëndron në këmbë “dhe vetëm nëse, mbi të gjitha, parandalohet normalizimi i Iranit me Perëndimin”, me retorikën e një Republike Islamike të kërcënuar dhe të kërcënuar me shkatërrim. Për të kaluar këtë narrativë “ata kanë nevojë për një shkëputje me Perëndimin dhe me vendet e rajonit; sepse nëse do të kishte një politikë më të moderuar, mendjehapur, atëherë fuqia e tyre e tepruar, kontrolli i tyre obsesiv mbi shoqërinë nuk do të kishte kuptim”. Shkurtimisht, “mundësitë e mëdha për evolucion” në një kuptim të moderuar nuk duket të jenë në horizont.

Një vend në litar

Ndërkohë, popullsia vazhdon të përballet me pasiguri. Kriza goditi fillimisht grupet më të dobëta. Por sistemi energjetik, shpjegon Redaelli, gjithashtu kishte qenë gjithmonë “në gjendje të peshkonte” në to, nëpërmjet praktikave dhe mekanizmave klienteliste. Tani, megjithatë, kriza ka goditur klasën e mesme, shtyllën e vërtetë të ekonomisë, e cila është varfëruar brutalisht nga inflacioni galopant, humbja e vlerës së monedhës dhe bllokimi i importeve të lidhura me sanksionet. “Ndaj ka një ndjenjë pasigurie dhe proletarizimi të shtresës së mesme, gjë që është shumë e frikshme”, vëren eksperti, duke nënvizuar faktin se ata janë “njerëz që kanë rënë në mjerim, pas dekadash në të cilat kanë jetuar mesatarisht mirë”.

Përballë kësaj situate, regjimi mund të mbështetet në një bërthamë të fortë “ndoshta rreth një e katërta e popullsisë”, e cila në thelb mbijeton falë sistemit të pushtetit të Republikës Islamike. Ndërkohë, megjithatë, shenja të pashmangshme dalin nga struktura sociale. Pas 40 viteve të Republikës Islamike, pakënaqësia ndaj fesë, baza themeluese e shtetit, po avancon. “Xhamitë janë bosh, atje shkojnë vetëm njerëzit që janë të detyruar, dhe kleri shiit, i cili historikisht kishte një karizëm të madh në vend, tani është i urryer”. Një fakt i vënë në pah pikërisht nga “këta të rinj që u përplasin çallmave të besimtarëve”.

Efektet e protestës

Dhe tani? Në çfarë skenarësh mund të çojë kjo protestë masive, në një realitet të mbushur me një dinamikë kaq komplekse pushteti? Redaelli beson se “në një nivel të thellë asgjë nuk do të jetë më njësoj”, veçanërisht duke marrë parasysh periudhën afatmesme. Ndërkohë, duket qartë se regjimi “është i bllokuar në ashpërsinë e tij”. Dhe sloganet dhe imperativët e saj tani janë të privuar nga pothuajse çdo besueshmëri. Rrjedhimisht, “jo-ja ndaj Izraelit, detyrimi i mbulesës dhe jo-ja ndaj kulturës perëndimore” janë reduktuar në “shtyllat mbi të cilat është varur sistemi”. Për më tepër, thekson ai, ajo që ka frikë Khamenei është se lëshimet për përdorimin e mbulesës mund të shkaktojnë pretendime të vazhdueshme dhe të reja “që do të shpërbënin Republikën Islamike; pikërisht sepse ka shumë pak besueshmëri pas saj”.

 

“Unë ende besoj se këto protesta, dhe jo domosdoshmërisht për mirë, do të ndryshojnë Republikën”. Por në këtë kuptim perspektivat nuk duken ngushëlluese. Në fakt, mund të lindte një zhvendosje “drejt një pjese më totalitare të menaxhuar nga Pasdaran”. Nga ana tjetër, megjithatë, “pikërisht për shkak se është kaq i ngurtë, sistemi mund të favorizojë një radikalizëm në rritje të opozitës”. Për më tepër, siç u tha tashmë, nëse më parë kishte një larmi pikëpamjesh, të shprehura nga një opozitë e moderuar dhe e toleruar, tani “e gjitha kjo nuk është më”. rsi-Elida Buçpapaj

 

 

 

blank

Astronautja e Artemis 2: “Do të shkojmë në hënë për të qëndruar atje”

VOAL- Kjell Lindgren është një astronaute me NASA-n dhe ISS, Stacionin Ndërkombëtar të Hapësirës. Ajo do të jetë pjesë e misionit Artemis 2 i cili do ta kthejë njeriun në Hënë në vitin 2024 (pa zbritur atje) më shumë se pesëdhjetë vjet më vonë se Apollo 17 në 1972. Raketa SLS për misionin Artemis 1 u ngrit të mërkurën, pa pilot.

Lindgren, në intervistën tonë, na shpjegoi se projekti është ndërtimi i një baze të përhershme në Hënë. Detyra do të jetë gjetja e një krateri në anën hije të satelitit tonë, brenda të cilit do të ndërtohet një bazë e përhershme nëntokësore. Nga këtu në të ardhmen e largët, shtoi ajo, do të fillojnë edhe misionet me njerëz në Mars. rsi-eb

blank

G20 përfundon punimet dhe dënon luftën

Dorëzimi midis Widodo, i cili priti edicionin 2022 të G20, dhe Modi, i cili do ta bëjë këtë më 2023

Mbyllet samiti i njëzet fuqive botërore, shumica e të cilave kritikojnë konfliktin e nisur nga Moska në Ukrainë dhe pasojat në ekonominë globale. Ai do të zhvillohet në Indi në vitin 2023

 

VOAL- Shumica e vendeve të G20 “dënuan fuqishëm luftën në Ukrainë” dhe të gjithë pjesëmarrësit në samit ranë dakord se konflikti “minon ekonominë globale”, sipas deklaratës së përbashkët të lëshuar të mërkurën pas përfundimit të samitit në Bali. Dhe njëzet ekonomitë më të mëdha botërore kanë theksuar se “përdorimi ose kërcënimi i përdorimit të armëve bërthamore është i papranueshëm”.

“Këtë vit ne kemi parë ndikimin e mëtejshëm negativ të luftës në Ukrainë në ekonominë globale. Çështja është diskutuar. Ne kemi përsëritur qëndrimet tona kombëtare të shprehura në forume të tjera, duke përfshirë Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara dhe Asamblenë. Kombet e Bashkuara, të cilat, në Rezolutën Nr. ES-11/1 të datës 2 mars 2022, të miratuar me shumicë, dënojnë me vendosmëri agresionin e Federatës Ruse kundër Ukrainës dhe bëjnë thirrje për tërheqjen e saj të plotë dhe të pakushtëzuar nga territori i Ukrainës. , thuhet në pikën e tretë të deklaratës.

Më tej në dokument thuhet se “shumica e anëtarëve dënojnë fuqishëm luftën në Ukrainë dhe theksojnë se ajo po shkakton vuajtje të jashtëzakonshme njerëzore dhe po përkeqëson brishtësinë ekzistuese në ekonominë globale – duke kufizuar rritjen, rritjen e inflacionit, ndërprerjen e zinxhirëve të furnizimit. , duke rritur pasigurinë e energjisë dhe ushqimit dhe duke rritur rreziqet për stabilitetin financiar”.

Ai saktëson se ka “pikëpamje të tjera për situatën dhe për sanksionet”, duke sugjeruar që, natyrisht, Rusia e sheh ndryshe. Pozicioni i Kinës dhe Indisë, të cilat abstenuan në një tekst të ngjashëm me OKB-në në mars, nuk specifikohet.

Komunikata përfundimtare pranon se “G20 nuk është vendi për të zgjidhur çështjet e sigurisë, ne e pranojmë se çështjet e sigurisë mund të kenë pasoja të rëndësishme për ekonominë globale”.

Me këtë deklaratë, Bali G20 ka përfunduar zyrtarisht dhe presidenti indonezian Joko Widodo ia ka kaluar stafetën kryeministrit indian Narendra Modi. Në fakt, India do të ketë detyrën e organizimit të edicionit 2023. rsi-eb


Send this to a friend