Më kujtohet kur isha një nxënës në tetëvjeçare, mbi pesëdhjetë vite të shkuara, kur një të diel në mëngjes, i shoqëruar nga vëllai im i madh, u regjistrova në bibliotekën e qytetit. Atëherë banonim në Peqin. Libri i parë që kam marrë, e mbaj mend si tani, ishte Gjenerali i ushtrisë së vdekur. Siç duket, titulli pati ngacmuar fantazinë time dhe e mbarova librin me një frymë. Të nesërmen, ditë e hënë, që në mëngjes shkova ta dorëzoja në bibliotekë, por e gjeta mbyllur. S’dihet sa kisha pritur te dera, kur pashë tabelën e orarit: E hënë, pushim!
Ngjarja tjetër duhet të ketë lidhje me një konkurs kombëtar të vitit 1969, ndërsa ndiqja shpalljen e fituesve në gazetën Drita. Më sheh im vëlla, i cili ishte atëherë student në Institutin e Arteve, dhe më pyet pse isha mërzitur. “Kadareja nuk e mori çmimin e parë”, – i thashë, thua e kisha humbur unë çmimin. – “Ja, e mori Dritëroi çmimin e parë, kurse Kadareja u afrua gjithë arrogancë të tërhiqte çmimin e tij te juria”. S’di pse kjo fjalë më ngushëlloi. (Arroganca më ka mbrojtur nga sulmet e mediokërve, do të dëgjoja shumë vjet më vonë nga Kadareja.)
Ishte një rast kur mund ta takoja për herë të parë. E mbaj mend datën: 28 nëntor 1980. Kadareja me zonjën e tij po ktheheshin nga vizita në Prishtinë, ku ishte botuar kompleti i parë i veprave të tij. Në kufi kishte dalë për t’i pritur im vëlla, Feridi, atëherë redaktor në gazetën Drita. Ishin kthyer në shtëpinë tonë, por unë isha ushtar, ndaj nuk munda t’i takoja. Edhe sot e mbaj mend që zonja Kadare kishte sjellë një tufë karafila të kuq nga të Kosovës.
Do ta takoja shumë vjet më vonë Kadarenë, pasi kisha themeluar dy gazeta të pavarura, Fjala e lirë (16 shtator 1991-14 shtator 1992) dhe Ku vemi (tetor 1992-janar 1993), dhe shtëpinë botuese Onufri. Po ashtu, kisha instaluar një shtypshkronjë me ndihmën e një kredie të programit “Phare” të Komunitetit Europian. Mund të jetë e para shtypshkronjë në vend që përdori kompjuterin në procesin e shtypit dhe kjo na dha mundësi të konkurrojmë të gjitha shtypshkronjat shtetërore të cilat edhe disa vjet më pas do të përdornin germat prej plumbi.
Pas nja dy vjetësh Onufri kishte edhe një godinë ndër më të bukurat e qytetit. Ishte projektuar nga arkitekti i shquar shqiptar, Qemal Butka, i cili më vonë ka projektuar grataçela në Nju-Jork. Mbaj mend se, kur po bënim pagesën e këstit të parë, ishin mbledhur pasardhësit dhe njëri prej tyre më tha që, të kishte qenë gjallë babai, nuk do ta kishte shitur kurrë këtë godinë. Pasi pushuan diskutimet, më i madhi prej tyre u drejtua: të ishte gjallë babai, do t’ia kishte falur këtij djali për atë që po bën për kulturën! Nuk i harroj kurrë këto fjalë të cilat, mbase, do ta profilonin edhe më qartë rrugën që do të ndiqja në jetë. Po për këtë do të flasim më vonë.
Onufrin e kam zgjedhur për botuesin tim të tanishëm dhe të ardhshëm, midis botuesve të tjerë shqiptarë. Më është dukur një botues serioz, por më kryesorja, më është dukur se në aksionin e tij të botimit nuk udhëhiqet nga etja për fitime, që për fat të keq është shumë e shpeshtë në jetën e sotme shqiptare dhe në vende të tjera të Europës Lindore, por ka edhe njëfarë idealizmi, domethënë në kuptimin shpirtëror të gjërave.
(PJESË NGA INTERVISTA E I. KADARESË DHËNË SË PËRDITSHMES “RILINDJA”, 22.05.1996)
Takimi i parë me Kadarenë
Isha bërë një botues i njohur tashmë. Mendoj se arsyeja kryesore ishte drejtimi që kisha marrë për botimet e autorëve shqiptarë, duke filluar me librin e parë Abeli të Haxhiademit, ndërkohë që pothuaj të gjithë kolegët e mi kryesorë botonin vetëm letërsi të huaj. Mbase po shtroja rrugën qetësisht drejt Kadaresë, i cili tani për herë të parë botohej nga një botues privat. Ishte shtëpia botuese Çabej, e Brikena Çabejt, vajza e profesorit të famshëm, ish-redaktore e Naim Frashërit. Dhe librat që ajo kishte nisur të botonte ishin modeli europian që kurrë nuk ishte parë në libraritë tona. Edhe sot janë model! Ndaj lidhja me Kadarenë më dukej edhe më e largët, aq më tepër që të dy jetonin në Paris, mund të kontaktonin shumë kollaj. Ndërkohë Kadareja po vinte më shpesh në Shqipëri dhe normalisht që botuesi duhej të ishte në Shqipëri për botimin dhe shpërndarjen e librave të tij.
Ka qenë qershori i vitit 1995 kur mund të takoheshim, por nuk e mbaj se ç’ngatërresë ndodhi dhe u la për në vjeshtë. Përsëri një ngatërresë me orarin. Kadareja na priste në orën 14.00 në shtëpinë e tij dhe mbase kam menduar që e kisha dëgjuar gabim, sepse ishte vakt dreke. (Më vonë do të mësoja se pikërisht kjo ishte ora më e rëndësishme për të pritur vizitorët në shtëpinë e tij.) Edhe këtë herë gjithë sherrin e përballoi im vëlla, Feridi, që kishte mundur t’i mbushte mendjen të takoheshim në orën 18.00.
Në shtëpinë e Kadaresë në Paris, me Jusuf Vrionin, mars 2000
Por nuk qe e thënë. Përsëri u vonuam, sepse ngatërruam katin dhe u përballëm me derën e apartamentit të Dritëroit. Doli duke qeshur Sadija dhe tha se nuk është hera e parë që na ngatërrojnë me Ismailin. Zbritëm dhe hymë në dhomën e ndenjjes, një dhomë shumë e madhe, pak e ndriçuar nga dielli i pasdites. Disa minuta zgjati debati me tim vëlla, jo pse nuk janë korrekt njerëzit në këtë vend, a është i rëndësishëm ky takim për ju, pse neglizhoni etj.
Më erdhi radha mua të flisja. Pasi më pyeti se ç’botoja, i thashë se kisha vepruar si në një kampionat boksi derisa të arrija te sfidanti i duhur. “Mirë, mirë, por lëri këto tani”, – dhe për herë të parë pashë se një buzëqeshje u përhap në gjithë fytyrën, kur ai ndezi një nga abazhurët. Në këtë moment im vëlla i tha: “Jepi një libër Bujarit për botim.” Ai u ngrit energjikisht nga kolltuku i thellë ngjyrë bezhë, shkoi në studio dhe u kthye që andej me një libër në dorë, në frëngjisht. E vuri në tavolinë në krahun tim dhe tha me seriozitet: “Ja, ta provojmë me këtë libër.” Ndërkohë Feridi nxori një stilolaps dhe ia zgjati duke thënë: “Shkruaji diçka Bujarit, ndryshe e gjitha kjo do t’i duket si një ëndërr.” Ai zuri vend në kolltuk dhe qetësisht, pa e zgjatur, shkroi autografin e parë dhe të fundit për mua: “Zotit Bujar Hudhri, duke i uruar suksese në punën e tij fisnike dhe si një fillim i bashkëpunimit tonë. Ismail Kadare. 14 nëntor 1995.” Nuk kam asnjë foto nga ai takim!
Vizita tek Onufri në Elbasan
Kaluan gjashtë muaj dhe Kadareja u kthye përsëri në Tiranë. Ndërkohë, unë kisha botuar librin e parë Dialog me Alain Bosquet. Edhe pse kisha vetë shtypshkronjë, për të pasur një libër cilësor e shtypa në Itali. Cilësia e lartë, çmimi i shitjes shumë i arsyeshëm. Kështu e kam nisur dhe kam vazhduar deri më sot me të gjithë librat e Kadaresë. Shpesh kolegët më kanë tërhequr vëmendjen për këtë paradoks, por kurrë nuk kam ndryshuar dhe këtë e kam bërë për lexuesin shqiptar dhe vetë Kadarenë.
Ardhja e Kadaresë nuk ra edhe aq në sy, sepse Shqipëria ishte përfshirë nga ethet e zgjedhjeve të majit 1996. Morëm një kameraman dhe një fotograf amator për të fiksuar diçka nga kjo vizitë e papërsëritshme. Sapo u ulëm në zyrë, m’u drejtua seriozisht: “Shumë e bukur kjo godinë, por shite urgjent dhe eja në Tiranë!” Nuk po u besoja veshëve, ndërsa vazhdoi: “Po, po, mos e zgjat.” Por nuk ishte sikur të ndërroje hotel, ndaj na u deshën tri vite të mira derisa u shpërngulëm në Tiranë. E shpejtoi këtë viti i mbrapshtë ’97. Sipas mendimit tim, ky vit ndau njëherë e përgjithmonë kryeqytetin nga çdo qytet tjetër në Shqipëri. E ndieja këtë duke ardhur çdo ditë nga Elbasani në Tiranë, dhe kthim. Për tetë vjet radhazi. Por tani kisha edhe një pengesë shumë më të madhe, sepse autori im i rëndësishëm banonte në Paris, unë në Elbasan dhe duhej të komunikonim gjithmonë e më shpesh. Kur kujtoj sot ato vështirësi, humbjen e valëve të celularit pas kthesave të panumërta dhe zërin e nervozuar përtej: “Po ku je? Ç’u bëre, nga u zhduke?” Sa herë u paraqitën këto situata, të cilat e bënin të pashmangshme shpërnguljen drejt Tiranës.
Erdhi një episod që i vuri vulën gjithçkaje. Duhet të ketë qenë nëntori i vitit 1998. Kadareja kishte ardhur vetëm në Tiranë, sepse Televizioni Francez do të bënte një film për jetën e tij në kooperativën “Agimi”, në Ndërnënës, Fier. Meqenëse ishte ftohtë, ai u akomodua në Hotel Tirana. E kishim lënë të takoheshim në orën 15.00. Me sytë nga dera e hotelit se mos po vinte nga çasti në çast, mendova të pyes te recepsioni mos ndoshta kishte ardhur. Jo, nuk është brenda, m’u përgjigjën. Prita deri në orën 18.00, pyeta edhe një herë. Nuk ishte. Dhe u nisa për në Elbasan. Mbaj mend, kur mbërrita në majë të Qafë Krrabës dhe kishin nisur fjollat e para të dëborës, më merr im vëlla në celular. Ishte me Kadarenë. “Pse nuk ndenje?” – më tha im vëlla. – “A kishe lënë takim?” Mezi kam mbërritur atë natë në Elbasan dhe mora vendimin e vështirë, por jetik. Po ç’kishte ndodhur me Kadarenë? Kur u takuam në mëngjes, më tha që kishte qenë brenda dhe i kishte porositur te recepsioni të mos e shqetësonin deri në orën 18.00.
Pas tre muajsh, në mars 1999, u shpërngulëm në Tiranë dhe ky ka qenë viti më i vështirë në jetën e familjes dhe biznesit tim: fëmijët e vegjël, shtypshkronja pothuaj një vit e painstaluar në Tiranë. Por me sakrifica i tejkaluam të gjitha dhe ai vit u kthye në suksese, sidomos në Panairin e Prishtinës, në dhjetor 1999, ku Kadareja vinte pas gati njëzet vjetësh. Megjithatë, me vitet që po kalonin vija re se ardhja në Tiranë nuk ishte ndonjë ndryshim kushedi, sepse largësia bënte të vetën.
Një autograf për bashkëshorten time, Suzanën, 1996
Dua të përmend një rast që nuk e kam bërë të ditur asnjëherë. Kadareja kishte ikur në Paris. Pasi kisha nënshkruar dhe parapaguar disa kontrata, duhej të nxirrnim romanin e tij të ri Jeta, loja dhe vdekja e Lul Mazrekut. Më vuri kushtin që çmimi të ishte 500 lekë. Ishte sikur ta falje! E shtypëm me atë çmim në kopertinë dhe një të enjte dolëm bashkë Gimin, ish-shokun tim të bankës në gjimnaz, i cili atë kohë, pasi ishte kthyer nga Greqia, bënte shpërndarësin e librave të Onufrit. U ktheva në zyrë dhe i rashë numrit të telefonit të Kadaresë, por nuk u përgjigj. I lashë një mesazh telefonik në sekretari: “Zoti Kadare, megjithëse binte shi, bashkë me Gimin i shpërndamë librat në gjithë Tiranën. Nesër nëpër rrethe.” Më merr në telefon të nesërmen zonja Kadare: “Bujar, veç ta shikoje Ismailin, ulur në kolltuk, e dëgjonte disa herë mesazhin tënd i lumtur.” I harrova edhe debatet për çmimin, megjithëse po regjistronim një tjetër humbje të radhës. S’kaluan veç 24 orë, kur në një darkë me disa të huaj bie celulari. Ishte Kadareja. Nuk e hapa se ishim në bisedë e sipër. Celulari nuk pushonte. “Më merr në telefon”, – më tha dhe e mbylli. Nuk e mora, thashë ta lë për më vonë, sepse nuk më pëlqeu zëri i tij. Nuk po kuptoja asgjë. Kur telefonoi përsëri. U ngrita dhe e pyeta se ç’kishte ndodhur. “More, pse nuk ka libra në librari? Një shoqes së Helenës i kishin premtuar të hënën një kopje!” M’u duk sikur kjo telefonatë më ndau kokën më dysh. “Çfarë, – i ngrita zërin, – ma jep këtu Helenën, kush është ajo?” Nuk dija ç’flisja nga nervozizmi dhe e ndjeva që ai u praps dhe më tha: “Jo, nuk ta jap Helenën në telefon me këto nerva.”
Ishte viti 2002. Ato ditë niste panairi i librit dhe koincidonte me ardhjen e tij, por nuk doja t’ia dija më për të. Mora një vendim të prerë: të ndaheshim njëherë e mirë! Boll më! Nuk komunikuam fare deri ditën kur u pamë rastësisht në Rinas. Unë me time shoqe, Zanën, kishim dalë për të përcjellë një grup norvegjezësh, kur shoh që Kadareja dhe zonja e tij kishin hipur në një xhip. Ishte hera e parë që i shihja si gjithë të tjerët, sikur s’kisha asnjë lidhje me ta. I përshëndetëm me dorë dhe u nisëm pas makinës së tij. Ndërkohë u ktheva në zyrë dhe nisa të shkruaja letrën e ndarjes. Ime shoqe me lotët që nuk i pushonin dhe unë i vendosur si asnjëherë. E futa në një zarf A4 që të mos e thyeja dhe drejt e te shtëpia e tij e re te Sky Tower. Pas 5 minutash, bie citofoni. Ishte regjisori Gëzim Kame që kishte vënë në skenë Stinë e mërzitshme në Olymp. U ngritëm menjëherë, s’kishim ç’të bisedonim, ardhja e regjisorit sikur e shtoi dramaticitetin. “Ke një letër këtu”, – i thashë. E parandjeu. “Ç’është kjo letër?” – më tha. “Lexojeni, flasim”. Dolëm, hymë në ashensor dhe drejt e në rrugë, ku kishte nisur një rrebesh shiu. Nuk kaluan pesë minuta, kur celulari: “O Bujar, kthehu, ç’janë këto? Eja flasim, ke luajtur mendsh më duket.” Shpesh linja ndërpritej, shiu nuk po pushonte, gjëmime herë pas here. Vetëm ime shoqe e heshtur gëlltiste lotët mbështetur te xhami i makinës. Nuk kthehem më, i thashë. Vazhduan edhe disa biseda që ndërpriteshin mbase nga koha e keqe. Lagje të tëra pa drita, rrugët po ashtu. Nuk më hiqet nga mendja edhe sot e kësaj dite, por s’ishte ky problemi i vetëm.
Ishte planifikuar një pjesëmarrje e Kadaresë në Tetovë, por unë vazhdova me këmbënguljen time dhe nuk shkova. Dhe nuk do të shkoja, por mikesha jonë e përbashkët, Mira Meksi, me një durim e këmbëngulje të pashoqe ma mbushi mendjen. Kur mbërrita në sheshin para Pallatit të Kulturës në Tetovë, në mes të grumbullit të njerëzve shoh Kadarenë që gjithë gëzim po më thërriste. Nuk ishim përqafuar kurrë ndonjëherë dhe me siguri ka shkaktuar habi tek të tjerët, thua se po takoheshim pas disa vjetësh. Të nesërmen ndenjëm në Strugë, dolëm buzë liqenit deri në mesnatë dhe në mëngjes u nisëm për në Tiranë. Rrugës, bashkë me menaxherin tim Fatosin, i dhashë një drekë me rastin e 10-vjetorit të themelimit të Onufrit, që ishte atë ditë. Ndërsa Kadareja me rastin e festës së Onufrit më dhuroi përgjithmonë librin tim të preferuar Autobiografia e popullit në vargje. Kështu nisi një periudhë e qetë, deri në stuhinë e radhës.
Ishte kompleti i plotë i veprës që na e komplikoi bashkëpunimin për vite të tëra. Pikërisht kurorëzimi i një bashkëpunimi që duhej të ishte krejt i natyrshëm, solli shpesh situata jonormale. Siç duket, i ndikuar nga të tjerë, shpesh hezitonte. Do të kujtoja vetëm dy javët e fundit kur do të fillonte botimi i dy vëllimeve të para. Acarime pa ndonjë shkak të dukshëm. Nervozizëm. Ditët kalonin. Ai donte të shihte letrën e kapakut të fortë, si do të ishte produkti final. Ishte një enigmë për të gjithë. Por nuk kisha qetësinë e nevojshme. Nuk e dija se ndërkohë një botues tjetër, me miratimin e njerëzve të afërm të autorit, priste që të dështonte ky bashkëpunim. Afati ishte dhënë: nëse nuk dilte vepra në panair, çdo gjë ndërpritej. Kadareja ishte i ftuar për tri ditë në Gjermani. E përcolla deri në Rinas. Nuk e di pse u tregua i dhembshur, gjë që nuk i shkonte aspak në marrëdhënien me mua, dhe më porositi që vepra të dilte sa më mirë. Që të nesërmen u nisa për në Shkup, sepse në Tiranë nuk mund të gjendej një material i tillë. U ktheva, po ashtu edhe Kadareja, i cili donte të shihte si do të dilte libri. Por si, qysh t’ia tregonim? Duhej ende punë. Dhe ja, filloi java finale. Ika në Shkup të dielën së bashku me Bledin, shoferin, që të merrnim paperkotin. Ishte ora tetë e mëngjesit, në qendër të Shkupit. Ku je, u dëgjua zëri i Kadaresë. As si je, as mirëmëngjes. Po ç’bën atje? Po ç’punë keni ju se ç’bëj unë etj. U kthyem të martën në mesnatë, përmes borës, drejt e në shtypshkronjë, ku të gjithë punonjësit po merreshin me veprën e plotë. Në orën 17.30 u bënë gati dy vëllimet e para pas shumë peripecish. Binte shi, trafiku ishte i rënduar si asnjëherë, ndaj nisëm një shpërndarës drejt e te shtëpia e Kadaresë. Aty ishte vetëm e motra, Kakuja. Gjithë zemërim i kishte thënë se Kadarenë e kishte marrë me makinë botuesi në pritje. Ndërkohë, në stendë, disa persona po fërkonin duart, të sigurt që Onufri do të dështonte. Kur në orën 18.00 librat, si në një magji, ishin në stendë. Ndërsa unë nuk munda të isha i pranishëm në momentin më të rëndësishëm për një botues. Dy net i pagjumë, i parruar, i stërlodhur, ndenja në shtypshkronjë. Kur rreth orës 20.00 më mori Kadareja. Pse nuk erdhe? më tha. Nuk munda, pastaj, kishim tri ditë pa u parë dhe do të takoheshim përpara kamerave sikur po bënim teatër. “Dëgjo këtu, – më tha shumë serioz, – bravo! S’ka libra më të bukur. Veç të jesh i lig e të mos i pëlqesh. Të lumtë!” I lodhur siç isha, e ndjeva që më rrodhi një lot dhe befas sikur u çlirova nga një barrë e madhe e një makth që s’më linte të merrja frymë.
Të nesërmen na ftoi për drekë së bashku me Zanën. Kur u afruam tek tavolina e vogël, pashë që kishte vënë dy librat dhe i shihte me një fytyrë të mrekulluar. Helena i mori pa kujdes që të shtronte pjatat, kur Kadareja i foli prerë: “Lëri aty!” Pastaj pyeti të motrën, Kakunë: “Hë, si të duken?” “Ku di unë, s’marr vesh unë”, – u përgjigj ajo mbyturazi. Pastaj m’u kthye mua: “Dëgjo, Bujar. Unë jam rritur mes librave të bukur, gjithë jetën. Po s’ka libra më të bukur se këta!”
* * *
Në ditën e 25-vjetorit të bashkëpunimit: 4 maj 2021 në Bar Juvenilja, Tiranë
Jemi të dy në Bar Juvenilja. E martë, 4 maj 2021. Që të sigurohem marr nga tavolina faturën, ku lexoj edhe datën dhe orën e saktë – 04.05.2021; 12.45. I them se fiks në këtë orë, 25 vjet më parë, kemi nënshkruar kontratën e bashkëpunimit. Shoh që buzëqesh, është krejt i qetë dhe pret që të vazhdoj.
“Ishte një terren i vështirë dhe vazhdimisht binin rrufe!” – i them.
“Po, sigurisht, çfarë prisje tjetër? Nga Olimpi vijnë vetëm rrufe!” – ma kthen aty për aty.
Nuk folëm për një kohë dhe s’di pse m’u kujtua vetja, ai fëmija dhjetëvjeçar me librin Gjenerali i ushtrisë së vdekur, përpara derës së mbyllur të bibliotekës. Befas, ajo derë m’u bë sikur të isha para Olimpit dhe atje në majë shihja siluetën e Kadaresë. E di shumë mirë se kurrë nuk do të mbërrij të ngjitem atje, sado të jetoj. Sepse atje është arti i madh, janë zotat dhe ne jemi shumë të vegjël para tyre. Doja t’i shprehja mirënjohjen për të gjithë këtë rrugëtim, por, i bindur se nuk do t’i shkonte ky happy end një shkrimtari si ai, nuk ia thashë.
Unioni i Gazetarëve Shqiptarë Profesionistë të Diasporës (UGSHPD) dënon dhunën e egër policore në protestën e mbrëmshme të 17 prillit kundër qytetarëve dhe veçanërisht ndaj gazetarëve Felix Bilani dhe Aulon Kalaja, që u detyruan të shkonin në spital për të marrë ndihmë profesionale. Kundër Aulonit u përdor shkopi policor duke u goditur pas kokës, ndërsa kundër fotoreporterit Felix Bilani spraj ariu mbi fytyrë, duke dëmtuar shikimin dhe frymëmarrjen, dhunë që atyre ua bëri të pamundur të mbulonin protestën.
Policia e Shtetit shkeli Kushtetutën e vendit, sepse, si institucion i pavarur, duhet të garantojë mbarëvajtjen e protestave e t’i mbrojë gazetarët dhe jo t’i sulmojë hapur përpara kamerave të ndezura. Dy gazetarët e njohur, Felix Bilani dhe Aulon Kalaja, sulmohen qëllimshëm nga Policia e Shtetit, që i dhunon fizikisht, duke tejkaluar kompetencat. Nga ruajtëse e rendit publik, ajo u shndërrua në polici e dhunës dhe e kryeministrit Edi Rama, që i ka uzurpuar të gjitha pushtetet. Ishte kjo Polici e Shtetit që e ndihmonte Edi Ramën të manipulonte zgjedhjet, është kjo Polici e Shtetit që iu kundërvihet opozitës dhe gazetarëve me dhunë fizike, gaz lotësellës dhe shkopinj gome.
Unioni i Gazetarëve Shqiptarë Profesionistë të Diasporës (UGSHPD) shpreh indinjatën e thellë ndaj dhunës ushtruar nga Policia e Shtetit e cila në mënyrë sproporcionale dhe të qëllimshme iu sul protestuesve dhe gazetarëve, duke u bërë palë me Kryeministrin. Protestat e opozitës kërkojnë largimin e qeverisë më të korruptuar të Europës që drejtohet nga Edi Rama dhe zëvendësimin me një qeveri teknike që do të krijonte kushte për zgjedhje të lira e të ndershme.
Unioni i Gazetarëve Shqiptarë Profesionistë të Diasporës (UGSHPD) iu bën thirrje organizatave ndërkombëtare të gazetarëve si IFJ, RSF, EFJ etj që të ndikojnë për ndaljen e dhunës nga Policia e Shtetit në Shqipëri kundër opozitës dhe gazetarëve të Shqipërisë, që duket si një republikë Banane dhe jo vend anëtar i NATO-s.
Unioni i Gazetarëve Shqiptarë Profesionistë të Diasporës (UGSHPD) iu bën thirrje NATOs dhe BE-së që të marrin masat dhe të ndalin regjime hibride si ky i Edi Ramës, në kundërshtim të hapur me standardet e vlerave që ka Perëndimi.
Është në interesin e paqes dhe stabilitetit afatgjatë në gjithë Europën, që në Ballkan të kemi shtete me demokraci të konsoliduar të shtetit të së drejtës dhe jo autokratë e diktatorë që për pushtetin e tyre nuk i llogarisin qytetarët dhe i shohin si plaçkë tregu. Jo më kot Shqipëria nën regjimin e Edi Ramës është shpopulluar nga më tepër se një milionë qytetarë, sepse kjo qeverisje nuk u garanton qytetarëve një jetë të denjë me meritokraci dhe shtet të së drejtës.
Unioni i Gazetarëve Shqiptarë Profesionistë të Diasporës (UGSHPD) iu bën thirrje liderëve të SHBA dhe BE-së që të mos mbyllin sytë ndaj një regjimi si ai i Edi Ramës, i cili u gjunjëzohet në mënyrën më banale të mundëshme liderëve të BE, ndërsa i shkel me këmbë qytetarë e Shqipërisë.
Keni shembullin e Iranit, se si u lejua që të instalohej në Iran një regjim barbar ajatollahësh, ndërsa sot populli iranian dhe sidomos rinia iraniane është viktima më e dhimbshme e një diktature, që nuk po e shkulni dot.
Unioni i Gazetarëve Shqiptarë Profesionistë të Diasporës (UGSHPD)
Verband Albanischer Berufsjournalisten der Diaspora (VABD)
Union of Professional Albanian Journalists of Diaspora (UPAJD)
L’Union des journalistes professionnels albanais de la diaspora (UJPAD)
Unione dei Giornalisti Professionisti Albanesi della Diaspora (UGPAD)
“Kryengritja jonë do të vazhdojë”, kështu e përfundoi fjalën e tij kreu i PD Sali Berisha, në përfundim të protestës kombëtare të PD.
Protesta u shoqërua me tensione, përplasje dhunë të përdorur nga efektivë të policisë ndaj protestuesve. Menjëherë pas mbylljes së fjalimeve në podium, protestuesit hodhën fishekzjarrë e molotovë në drejtim të Kryeministrisë, kjo solli edhe ndërhyrjen e menjëhershme të policisë, duke sjellë edhe përplasjen me qytetarët.
Deputetë demokratë, Luçiano Boçi, Klevis Balliu, gazetari Aulon Kalaja, u lënduan nga spraj molotovë dhe u transportuan në spital. Gjithashtu edhe një efektiv policie u lëndua. Ndërsa mbi 20 persona u shoqëruan në polici.
“Të gjitha, të gjitha format e protestave do përdoren. Këto janë protestat, janë, kjo është kryengritje paqësore që ka si mision përmbysjen e narko-regjimit të Edi Ramës. Ky mision është misioni i Partisë Demokratike, por edhe i forcave të tjera politike opozitare, i shoqërisë civile, i grupeve të tjera të interesit, të cilat, për të cilat do bëjmë gjithçka të bashkohemi në një front të përbashkët për t’i dhënë shtytjen përfundimtare këtij regjimi. Por një gjë është e sigurtë, që ne nuk ka, kjo kryengritje nuk ka të ndalur. E shtata apo e teta me radhë, e panjohur më parë në Shqipëri, kjo është bërë, ka një mbështetje sa shqiptare, aq dhe botërore”, tha Berisha në fund të protestës.
Forcat e rendit vendosin kordon dhe përgjigjen me topa uji ndaj fishekzjarrëve të hedhura nga protestuesit gjatë protestës antiqeveritare në Tiranë, Shqipëri, të premten, 17 prill 2026.
Jetmira Delia-Kaci
Protestuesit janë përleshur me pjesëtarë të forcave të rendit gjatë një proteste opozitare kundër Qeverisë në Shqipëri të premten mbrëma, e cila mbaroi me disa të lënduar, përfshirë deputetë, oficerë dhe protestues.
Protestuesit, pas një fjalimi nga kreu i Partisë Demokratike në opozitë, Sali Berisha, hodhën molotovë dhe fishekzjarrë në drejtim të ndërtesës së Qeverisë së vendit në Tiranë.
Forcat e rendit u detyruan të përdorin topa uji dhe sprej piperi për t’i shpërndarë protestuesit. Por protestuesit u zhvendosën më pas drejt Kuvendit, ku tentuan të çanin kordonin policor.
Forcat e rendit krijojnë kordon mbrojtës gjatë protestës antiqeveritare pranë ndërtesës së Qeverisë shqiptare në kryeqytetin Tiranë, 17 prill 2026.
Në protestën e së premtes, disa deputetë demokratë, protestues dhe punonjës policie u shoqëruan me autoambulanca për në spital për të marrë mjekim.
Partia më e madhe opozitare në vend ka zhvilluar protesta kohë pas kohe që nga fundi i vitit të kaluar, duke kërkuar dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama dhe krijimin e një qeverie teknike.
Ajo e akuzon Qeverinë socialiste për “korrupsion”, dhe për “bllokimin e drejtësisë”, duke pretenduar se kjo është “pengesë për rrugën e vendit drejt Bashkimit Evropian”.
Shqipëria është në pritje të Raportit mbi Vlerësimin e Përkohshëm të Standardeve (IBAR) te Komisionit Evropian, ku vlerësohet përparimi në sundimin e ligjit, gjyqësor dhe luftën kundër korrupsionit, për kapitujt kyç 23 dhe 24 në negociatat e anëtarësimit.
Vlerësimi pozitiv i këtij dokumenti është parakusht i rëndësishëm që Shqipëria të nisë mbylljen e kapitujve të negociatave të anëtarësimit.
Vitin e kaluar, Shqipëria theu rekord duke hapur brenda një viti të gjithë kapitujt në procesin e bisedimeve për anëtarësim në BE.
Shqipëria synon të jetë pjesë e bllokut para vitit 2030.
Por protestat antiqeveritare u shtuan pasi Prokuroria e Posaçme, SPAK, ngriti aktakuzë vitin e kaluar ndaj atëherë zëvëndëskryeministres së vendit, Belinda Balluku.
Vendimi i Kuvendit për të mos hequr imunitetin e deputetes për Ballukun e përshkallëzuan më shumë përplasjen politike në vend.
SPAK i kishte kërkuar Kuvendit qysh më 16 dhjetor të vitit të kaluar t’ia hiqte imunitetin Ballukut, pasi prokurorët kërkojnë arrestimin e saj nën akuzat për korrupsion.
Balluku është nën hetime edhe për shtatë procedura të tjera prokurimi që lidhen me disa projekte infrastrukturore në Tiranë.
Më 26 shkurt, kryeministri Edi Rama e shkarkoi Ballukun nga postet qeveritare.
Partia Socialiste është kundër arrestimit të Ballukut, duke argumentuar se ajo nuk mund t’i prishë provat apo të arratiset, nuk mund të përsërisë veprën penale, dhe rruga e SPAK-it për ta hetuar atë është e hapur.
Partia Demokratike ka deklaruar se imuniteti nuk duhet të kthehet në mburojë apo pengesë për drejtësinë.
Sipas artiullit, shtetasve amerikanë u kërkohet kujdes i shtuar gjatë qëndrimit në Shqipëri, për shkak të rreziqeve që burojnë nga tensionet gjeopolitike, veçanërisht ato që lidhen me Iranin.
SHBA- Televizioni amerikan, Fox News, ka raportuar mbi paralajmërimin e Ambasadës së SHBA-së në Tiranë, më 1 prill. Sipas artiullit, shtetasve amerikanë u kërkohet kujdes i shtuar gjatë qëndrimit në Shqipëri, për shkak të rreziqeve që burojnë nga tensionet gjeopolitike, veçanërisht ato që lidhen me Iranin.
Fox News vë në dukje se, megjithëse bregdeti shqiptar mbetet një destinacion me kosto të ulët, situata globale kërkon vigjilencë. Duke cituar udhëzimet e zyrtarëve, të cilët këshillojnë turistët, Fox News i këshillon ata të jenë të vëmendshëm gjatë qëndrimit në Shqipëri.
Artikulli i plotë:
Zyrtarët amerikanë kanë lëshuar një këshillë udhëtimi për një destinacion turistik evropian, i njohur për vijën bregdetare të Adriatikut.
Tirana, Shqipëri, është subjekt i një këshille udhëtimi të lëshuar nga Ambasada e SHBA-së në Shqipëri më 1 prill.
Ambasada, e vendosur në Tiranë, përmendi tensionet e lidhura me Iranin si arsyen e alarmit.
“Grupet e lidhura me Iranin, mund të kërkojnë të shënjestrojnë subjekte të lidhura me SHBA-në ose elementë të opozitës iraniane në Shqipëri”, thuhej në njoftim.
Ambasada paralajmëroi se forcat pro-iraniane mund të synojnë vende të mbushura me njerëz, “siç janë vendet turistike, qendrat tregtare, hotelet, klubet dhe restorantet”.
“Ne i inkurajojmë qytetarët amerikanë të shfaqin vigjilencë të shtuar”, thuhej në njoftim.
Zyrtarët gjithashtu paralajmëruan turistët amerikanë të jenë vigjilentë, të qëndrojnë të vetëdijshëm për mjedisin përreth dhe të monitorojnë mediat lokale për përditësime.
Turistëve u kërkohet të “rishikojnë planet e tyre personale të sigurisë dhe ta mbajnë telefonin celular të karikuar, në rast emergjence”, shtoi njoftimi.
Tirana, kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Shqipërisë, ndodhet rreth 20 milje larg Detit Adriatik dhe tërheq turistë për shkak të afërsisë me ujërat e kaltra dhe të pastra.
Gjithashtu ndodhet pranë malit të Dajtit, një destinacion popullor për ecje në natyrë dhe pamje panoramike. Është lehtësisht i arritshëm me teleferik.
Tirana u bë kryeqyteti i vendit në vitin 1920, sipas faqes së internetit të ministrisë së jashtme të Shqipërisë.
Qyteti ka pësuar një transformim të rëndësishëm që nga rënia e komunizmit në vitet 1990, duke u shfaqur si një destinacion në rritje për udhëtarët ndërkombëtarë.
Vizitorët shpesh ndalojnë në lagjen e Bllokut të Tiranës, dikur e rezervuar për elitat komuniste, për kafenetë, restorantet dhe jetën e natës.
Përveç vijës bregdetare piktoreske, Shqipëria njihet si një destinacion udhëtimi me çmime të përballueshme. Ajo u emërua si një nga 16 vendet më të lira për t’u vizituar në vitin 2026 nga Condé Nast Traveler.
Turistët amerikanë mund të shijojnë vendet e vendit pa kurs këmbimi të pafavorshëm, pasi një dollar amerikan është i barabartë me 81.61 lekë shqiptarë.
Faqja e internetit e ministrisë së jashtme të Shqipërisë e përshkruan Tiranën si “qendrën kryesore të Shqipërisë për konventa, konferenca dhe seminare”.
“Tirana është shtëpia e institucioneve të mëdha si Pallati i Kongreseve, Qendra Ndërkombëtare e Kulturës, Pallati i Kulturës me Teatrin e Operas dhe Baletit, si dhe ndërtesat kryesore qeveritare”, vëren një version i përkthyer i faqes së internetit.
“Përveç parkut të madh në juglindje, qyteti ka edhe disa parqe më të vogla.”
Fox News Digital kontaktoi Ambasadën e SHBA-së në Shqipëri për komente shtesë.”,shkruhet në artikull./Dosja.al
Opozita organizon sot protestën e shtatë kombëtare, ku kërkon dorëheqjen e qeverisë dhe të kryeministrit Edi Rama pasi ish-zëvendësja e tij, Belinda Balluku rezultoi e përfshirë në afera korruptive, ndërsa kërkesa e SPAK për arrestimin e saj u hodh poshtë me forcën e kartonëve nga mazhoranca.
Tubimi pritet të nisë në orën 19:00 para Kryeministrisë, ndërsa organizatorët e protestës kanë njoftuar Policinë e Shtetit se protesta pritet të mbyllet në orën 22:00.
Pritet që skenari i ndjekur sot do të jetë ai i disa protestave më parë, dhe në vend të marshimit në të gjithë Tiranën, do të rikthehen fjalimet nga drejtues të PD, përfaqësues të forumit rinor, partive aleate dhe aktivistë. Mësohet se podium do të vendoset përpara Kryeministrisë.
Gjatë protestave të fundit mungoi podiumi i protestës, ndërsa skenari u fokusua te marshimi dhe hedhja e molotovëve e fishekzjarreve drejt institucioneve qeveritare.
Megjithatë, nuk përjashtohet që protesta e të premtes të marrë edhe zhvillime të tjera gjatë mbrëmjes.
Policia e Shtetit ka njoftuar edhe masat e sigurisë në lidhje me protestën, ku bëhet me dije se do të kufizohet lëvizja e automjeteve në disa akse rrugore, konkretisht:
-nga ora 23:45 e datës 16.04.2026 deri në përfundim të tubimit, do të bllokohet lëvizja dhe nuk do të lejohet parkimi i automjeteve në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, nga vendi i quajtur “Ura e Dajtit” deri në rrugën “Ismail Qemali”;
-nga ora 15:00 e datës 17.04.2026 deri në përfundim të tubimit, do të ketë bllokim të lëvizjes së automjeteve në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, nga kryqëzimi afër Ministrisë së Brendshme deri te sheshi “Nënë Tereza”, si dhe në rrugët “Ukraina e Lirë”, “Papa Gjon Pali II” dhe “Ismail Qemali”.
Njoftimi i policisë:
Përfaqësues të subjektit politik Partia Demokratike e Shqipërisë kanë njoftuar Policinë e Tiranës për zhvillimin e një tubimi, më datë 17.04.2026, nga ora 19:00 deri në orën 22:00, në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, para godinës së Kryeministrisë.
Në bazë të ligjit “Për tubimet”, Policia e Tiranës ka marrë masat me qëllim garantimin e mbarëvajtjes së tubimit në vendin dhe afatin kohor të kërkuar.
Në zbatim të këtyre masave, ditën e sotme dhe të nesërme, do të kufizohet lëvizja në disa akse/segmente rrugore, konkretisht:
nga ora 23:45 e datës 16.04.2026 deri në përfundim të tubimit, do të bllokohet lëvizja dhe nuk do të lejohet parkimi i automjeteve në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”,
nga vendi i quajtur “Ura e Dajtit” deri në rrugën “Ismail Qemali”;
nga ora 15:00 e datës 17.04.2026 deri në përfundim të tubimit, do të ketë bllokim të lëvizjes së automjeteve në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, nga kryqëzimi afër
Ministrisë së Brendshme deri te sheshi “Nënë Tereza”, si dhe në rrugët “Ukraina e Lirë”, “Papa Gjon Pali II” dhe “Ismail Qemali”.
Policia e Tiranës apelon për organizatorët e tubimit për respektimin e afatit kohor dhe vendit ku do të zhvillohet tubimi, si dhe kërkon mirëkuptimin e qytetarëve për kufizimin e lëvizjes me automjete.
Gjithashtu, apelon që të distancohen në rast se gjenden përballë veprimeve të kundërligjshme që cenojnë rendin dhe sigurinë publike. bw
Opozita do të zhvillojë nesër protestën e saj të shtatë kombëtare, duke kërkuar dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama dhe largimin e qeverisë.
Tubimi pritet të nisë në orën 19:00 para Kryeministrisë. Organizatorët kanë njoftuar Policinë e Shtetit për orën e fillimit, por jo për kohëzgjatjen e protestës.
Sipas burimeve, në protestën e 17 prillit pritet të rikthehen fjalimet nga drejtues të Partisë Demokratike, forumit rinor dhe partive aleate, ndryshe nga tubimet e fundit ku mungoi podiumi dhe fokusi ishte te marshimi.
Nuk përjashtohet që protesta të shoqërohet edhe me zhvillime të tjera gjatë mbrëmjes, përfshirë marshime në akse të ndryshme të kryeqytetit, në varësi të dinamikës së tubimit dhe orientimit nga organizatorët.
Ndërkohë, Policia e Shtetit ka marrë masa për garantimin e rendit dhe sigurisë. Në protestat e mëparshme janë angazhuar mbi 1 mijë efektivë në terren.
Opozita vijon të kërkojë largimin e qeverisë, duke e lidhur këtë me akuzat për afera korruptive ndaj ish-zyrtares së lartë Belinda Balluku, ndërsa çështja është bërë objekt i përplasjes politike mes palëve. Panorama
Nuk dihet ende se kush(?!), do të jetë përfituesi/përfituesja sipas përkatësisë gjinore gjithëpërfshirëse të “shtetasve shqiptarë”.
Por që përmes “natyralizimit për interes shtetëror” kush do të bëhet (?!), do të ketë në shtetësinë e re kumbarinë e vet, shumë të nderuarin deputet rilindës, Taulant Balla.
Çfarë është kjo?!
Sa pushtet i kanë dhënë vetes kjo pjesë e politikës.
Një qytetar shqiptar në formulën për shtetësinë shprehet se:-“Betohem për besnikëri ndaj Republikës së Shqipërisë, për respektimin e Kushtetutës dhe të ligjeve të saj, si dhe për mbrojtjen e pavarësisë, tërësisë territoriale dhe të rendit kushtetues të Republikës së Shqipërisë.”
Këtë nuk e luan topi, thotë populli.
Por duke qenë të ndjeshëm, të sinqertë dhe të ndershëm me veten edhe pa e bërë betimin, kush ka lindur në troje shqiptare dhe nga prindër shqiptar e ndjen se gjaku ndër deje i vlon.
Çfarë është kjo që po ndodh me Kushtetutën e Shqipërisë e cila megjithëse e ka të përcaktuar qartë se kush janë shtetasit shqiptarë, të shprehur në nenin
Nuk është e rastësishme që Kryetari i GPS dhe Koordinatori për Diasporën, pasi shëtiti dhe turbulloi diasporën në vitet e fundit që se kur u emërua edhe me detyrën e koordinuesit një vit para zgjedhjeve të 11 Majit, 2025 kur diaspora u mundua të përfaqësohej për herë të parë, Z. Balla nuk mungoi të futej në çdo dhomë zhveshjeje kuq e zinjsh si për t’u shquar si “menaxheri-babaxhan” i talenteve sportive sikurse edhe tani që në mesin e ciklonit të Samitit të katërt të Diasporës në Tiranë apo edhe nga Kuvendi i Shqipërisë vazhdon të fantazojë me projektligjin e “natyralizimit për interes shtetëror”.
Përse nuk ua tha në panelet pa thelb diskutimi mes shqiptarëve të ftuar dhe të ardhur nga diaspora se kjo qeveri (e KORRUPTUAR), na paska një tjetër matës për qytetarinë dhe shtetësinë shqiptare që quhet “natyralizimi për interes shtetëror”.
Pra geni i Ilirëve, i Arbëreshëve dhe i shqiptarëve pas Ismail Qemalit, tani në shekullin e XXI të viteve të Rilindjes Socialiste po shkakton “ndryshimin e materialit gjenetik” duke i shndërruar qytetarët dhe shtetasit në “shqiptari i shtetit”.
Këta politikanë që ministrat dhe deputetët të erës ose pjella e Diellës, pasi mendojnë dhe veprojnë njësoj nuk e paskan nga sot e tutje më problem identitetin njerëzor dhe kombëtar.
A ka mbetur ndonjë politikan patriot shqiptar që ta thërrmojnë këtë koncept pikërisht në atë vend ku këto ideologji gatuhen, në atë kuvend?
Çfarë është kjo çoroditje?
A ka studiues, sociologë, historianë, gjuhëtarë, shkencëtarë dhe artistë Shqipëria që t’ua kthejnë mbrapsht titujt dhe dekoratat e nderit kësaj qeverie, qeveritarëve dhe presidentit për këtë provokim qytetarie dhe diferencim që i bëhet shtetasve shqiptar?
Kjo nuk është më transparencë me publikun, por lajthitje-live në sy të publikut.
Në qoftë se dikujt me një pension meritash i është blerë heshtja, i është bërë mbase gati edhe nekrologjia nga ky pushtet ashtu sikurse edhe mund t’i jetë ruajtur toka dhe hequr shpenzimet e një ceremonie varrimi, shqiptarët e pagëzuar nesër nga Kumbar Taulanti, nuk besohet se do të mund të jenë më të shumtë në numër për sa shqiptarët e trojeve dhe diasporës.
More po, me kaq tru pjellor të jetë ky kodosh Kumbar Taulanti sa shqiptarët e larguar, të përzënë, të monitoruar e patronazhuar në diasporë, të kontrolluar e rinumëruar edhe si turistë po të duash, por në asnjëherë të pastër e të çiltër nga ky shtet, të mos kenë rastin për t’u pajisur njëherë e mirë me certifikata biometrike(?!) dhe pasaportë shqiptare.
Ka 13 vite që i shpërngulën shqiptarët dhe sot pas një 13 vjeçari ky shtet i rilindësve vazhdon dhe propozon projekt ligje për “natyralizimin për interes shtetëror”.
Këto janë gjëra që së pari nuk qëndrojnë. Edhe në se duam si për të ilustruar se në një sistem demokratik shtetasi gëzon liritë universale paska edhe “natyralizimin për interes shtetëror” kjo do të thotë se do të pranojmë se do të kemi nesër edhe “shqiptarin e shtetit”, pra individët e shtetëzuar.
Kjo po ndodh sepse ideologjia globaliste e rilindësve duan ta shtetëzojnë identitetin e tij (individit), pasi e shkelmuan bashkë me të edhe ligjet edhe kushtetutën gjatë tre mandateve të mëparshme.
Në qoftë e se doni të pastër dhe të qartë këtë tezë antishqiptare krahas fasadës dhe përmbylljes së Samitit të IV të Diasporës, ju mund të ndiqnit paralelisht punimet e Komisionit për Evropën dhe Punët e Jashtme të drejtuar nga zëvendëskryetarja Bora Muzhaqi, ku u paraqit projektligji si nisma Balla mbi kuadrin ligjor për fitimin e shtetësisë shqiptare. Në projektligjin “Për disa shtesa dhe ndryshime në ligjin ‘Për shtetësinë’, të ndryshuar”, i cili si akt nuk është asgjë më shumë se sa një teatër i shëmtuar.
Një koncept i servirur keq dhe i pambrojtshëm.
Një tezë shqetësuese për vetë përmbajtjen që ka ‘natyralizimi i shtetësisë’ si proces dhe i kombeve e shteteve me probleme në standardet e ruajtjes së numrave demografikë.
Shtetas dhe qytetar bëhesh natyrshëm duke përtypur mësimet qytetare të një shoqërie. Bëhesh natyrshëm aty ku punon dhe jeton, ku paguan taksa, ku ke zë dhe ku kërkon të integrohesh. Bëhesh i natyrshëm ku pranohesh dhe ku ushtron të drejtën e votës për të zgjedhur dhe zgjidhesh, ku lufton për të vërtetën dhe godet korrupsionin. Bëhesh i natyrshëm aty ku i shtrëngon dorën fituesve dhe sfidon arritjet më të mira tek vetvetja duke krijuar familjen tënde dhe lënë pasardhës. Bëhesh natyrshëm një qytetar i lirë e për dhjetra arsye të tjera pa shkuar tek makinacionet dhe mbrapshtitë e projektligjit të kumbarë Taulantit.
Pra je një shtetas dhe qytetar, e bëhesh edhe duke mësuar gjuhën, njohur historinë dhe respektuar traditën sikurse edhe do të bësh betimin sepse e ke bërë vetë rrugën dhe dëshiron që në vendin tënd të lësh pasardhës po kaq të ndërgjegjshëm.
Për të mos ju kthyer më një koncepti si “natyralizimit për interes shtetëror” ky i kumbarit Taulant, pasi atë dhe tipa si ai historia do t’i gjykojë, analiza jonë duhet përforcuar me një tjetër shenjë dhe të tjera bëma që elita e Rilindjes Socialiste ka qenë e lirë dhe e ndërgjegjshme për vite me rradhë për të shpërbërë pak nga pak dhe në çdo drejtim shqiptarët dhe Shqipërinë.
Lërini njerëzit të lirë dhe të jenë vetvetja.
Shtetësia vjen vetë ndaj edhe quhet proces natyralizimi.
Sistemi mono partiak shqiptar në vitet e fundit të diktaturës komuniste u lodh deri sa krijoi njeriun e ri dhe më pas u degradua. Rilindja Socialiste me etjen e re elektorale për t’i fituar 100% zgjedhjet e ardhshme vendore të 2027-ës ka arritur sërish tek kulmi i parti-shtetit.
BE 2030 po largohet gjithnjë e më shumë pikërisht për shkak të këtyre përsëritjeve që nuk kanë të bëjnë me lirinë dhe të drejtat universale të njeriut.
Ideologjia globaliste e Rilindjes Socialiste nuk është më as një çmenduri e rastit as edhe ndonjë gjenialitet i Kumbarit Taulant. Individi i shtetëzuar ose shqiptari i shtetit, në projekt ligjin e Ballës është i njëjti ligj ku Kushtetuta cifloset me korrigjime, me togfjalësha dhe germa në nenet e saj ritmikisht në tre mandatet që shkuan dhe tek viti i parë i këtij të katërtit.
I ndiqni punimet e Komisionit për Evropën dhe Punët e Jashtme të drejtuar nga zëvendëskryetarja Bora Muzhaqi, që e paraqitën projektligjin si nisma Balla mbi kuadrin ligjor për fitimin e shtetësisë shqiptare “Për disa shtesa dhe ndryshime në ligjin ‘Për shtetësinë’, të ndryshuar”, për të bërë dallimin se ku qendron Preambula e Kushtetutës së Shqipërisë, serioziteti i shtetësisë shqiptare me një ligj të vitit 2021 që u hodh për herë të parë nga tarraca e Bashkisë Tiranë, si kryeqytet metropolitan ku numërohen 144 kombësi të ndryshme.
Sipas kryetarit të Bashkisë së Tiranës Erion Veliaj mbi marrjen e shtetësisë shqiptare thuhej se:-“Ligji i ri kërkon nga sot, që të jetë kryetari i Bashkisë autoriteti në të cilin bëjnë betimin shtetasit e rinj të Republikës së Shqipërisë. Edhe pse tingëllon shumë formale, në thelb është një moment shumë kuptimplotë dhe domethënës, ku ajo që sot na bashkon në këtë ambient nuk është gjuha, as feja, as kombësia dhe as origjina nga kemi ardhur, por drejtimi nga do të lëvizim të gjithë së bashku nga tani e tutje, një drejtim që lidhet mbi një ideal të cilin shqiptarët e skalitën kaq bukur në faqen e parë të Kushtetutës…”*, pa vazhduar më tej nga ky dokument i datës 21 Qershor, 2021 mohimi i gjuhës, i besimit, i kombësisë, i origjinës janë pikërisht shtrembërimi i asaj që në krye të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë është e shkruar sa më poshtë:
Ne, Populli i Shqipërisë, krenarë dhe të vetëdijshëm për historinë tonë,
me përgjegjësi për të ardhmen, me besim te Zoti dhe/ose te vlera të tjera
universale, me vendosmërinë për të ndërtuar një shtet të së drejtës,
demokratik e social, për të garantuar të drejtat dhe liritë themelore
të njeriut, me frymën e tolerancës dhe të bashkëjetesës fetare, me zotimin
për mbrojtjen e dinjitetit dhe të personalitetit njerëzor, si dhe për
prosperitetin e të gjithë kombit, për paqen, mirëqenien, kulturën dhe
solidaritetin shoqëror, me aspiratën shekullore të popullit shqiptar
për identitetin dhe bashkimin kombëtar, me bindjen e thellë se drejtësia,
paqja, harmonia dhe bashkëpunimi ndërmjet kombeve janë ndër
vlerat më të larta të njerëzimit, vendosim këtë Kushtetutë.
Cili është dallimi?
Vlen të thuhet se që nga 2021 kanë kaluar 5 vite.
Ajo ideologji tashmë është mbjellë.
Lexojeni, shikojeni në arkiva, bëni kërkimet tuaja për përkatësinë e gjendjes vetjake se çfarë i takon dhe çfarë i është marrë si qytetarëve ashtu dhe shtetasve shqiptarë apo edhe atyre si shqiptarë të diasporës po të duhet dhe pastaj vlerësoni se përse pak nga pak dhe me programim ka ndodhur ky degradim i ndërgjegjes kombëtare.
Pyesni se përse vota “masivisht” ka shkuar nga pushteti i Rilindjes Socialiste?
Pasi ta kuptoni, thërrisni edhe njëherë ndërgjegjen tuaj qytetare jo vetëm në kryeqytet për të kuptuar se çfarë e dallon shqiptarin e shtetit, atë individin e shtetëzuar nga qytetari i lirë me shtetësi shqiptare apo dyshtetësi që jeton e punon në botën e zhvilluar demokratike dhe që përpiqet që standardet t’i përcjellë edhe në vendlindjen e tij apo të të parëve të vet, pavarësisht se Parti-Shteti me propagandën e tij ka hapur grup-kapitujt për anëtarësimin në BE dhe kufijtë kohorë i lëviz bashkë me interesat e jetëgjatësisë së pushtetit.
15 Prill, 2026
Unioni i Gazetarëve Shqiptarë Profesionistë të Diasporës (UGSHPD)
Verband Albanischer Berufsjournalisten der Diaspora (VABD)
Union of Professional Albanian Journalists of Diaspora (UPAJD)
L’Union des journalistes professionnels albanais de la diaspora (UJPAD)
Unione dei Giornalisti Professionisti Albanesi della Diaspora (UGPAD)
Ministria e Bujqësisë, Pylltarisë dhe Zhvillimit Rural e Kosovës në koordinim me Agjencinë e Ushqimit dhe Veterinarisë ka vendosur masë ndalese të pakohshme, për import të deleve dhe dhive nga i gjithë territori i Shqipërisë.
Bëhet e ditur se deri tek vendimi erdhi pas konfirmimit të rasteve të sëmundjes PPR (Peste des Petits Ruminants) në Qarkun e Dibrës.
“Thërrasim për vëmendje Komunat e Kosovës të brezit kufitar me Shqipërinë, përmes drejtorive të për Bujqësi të vendosin masa strikte kufizuese të lëvizjes se bagëtive të imta në kullosat e brezit kufitar. Fermerët mbajtëse të deleve dhe dhive të mbajnë nën mbikëqyrje tufat e tyre, të shmangin çfarëdo kontakti me kopetë e fermerëve nga Shqipëria”, thuhet në një njoftim të AUV-it. bw
Ajo shprehet se transporti është organizuar me autobus dhe se është kërkuar prani e punonjësve pa u marrë parasysh nëse ata kanë dëshirë të marrin pjesë apo kanë angazhime familjare.
TIRANË– Një punonjëse e Bashkisë Elbasan ka bërë një denoncim lidhur me pjesëmarrjen në aktivitetin e Samitit të Diasporës. Punonjësja bashkiake ka treguar se së bashku me kolegët janë urdhëruar nga drejtuesit e bashkisë të udhëtojnë mëngjesin e sotëm drejt Tiranës me qëllim mbushjen e sallës së aktivitetit.
Në denoncimin e bërë për JOQ, ajo shprehet se transporti është organizuar me autobus dhe se është kërkuar prani e punonjësve pa u marrë parasysh nëse ata kanë dëshirë të marrin pjesë apo kanë angazhime familjare.
Ajo thotë se drejtoreshë D.Roseni, ka mbajtur shënim mungesat gjatë nisjes së autobusit dhe ka monitoruar pjesëmarrjen e stafit. Sipas saj, nëse nuk bindeshin të merrinin pjesë u rrezikohej vendi i punes.
Denoncimi i plotë:
Persh JOQ Jam nje punonjese e Bashkise Elbasan. Sot ne mengjes morem urdher nga Kryetari te shkojme me autobuz ne tirane sepse eshte Samiti i Diaspores
Do mbushim karriget e Edi Rames qe akoma i merr njerezit me detyrim neper takime. Prania ishte me detyrim edhe nga drejtoresha e D. Roseni qe merrte dhe mungesat ne deren e autobuzit
Nuk pyeten a donim a sdonim te iknim, a kemi femjne apo pleq ne shtepi. Do permbushim detyrat se perndryshe na rrezikohet vendi i punes. Ju lutem anonim se keto te hegin nga puna, jemi me keq se ne komunizem. Sms nuk cuan se kan frike se ju raportojme tek ju. Na e thane gojarisht sa arritem ne pune./Dosja.al
Revista ‘People’ thekson se Departamenti i Shtetit ka lëshuar një paralajmërim të ri për Shqipërinë, pasi më herët ishte ambasada amerikane në Tiranë që njoftoi qytetarët të kenë kujdes.
TIRANË- Mediat amerikane i kanë bërë jehonë paralajmërimit të Departamentit Amerikan të Shtetit në lidhje me Shqipërinë. Ka qenë revista ‘People’, e cila ka boptuar një artikull ku u bën thirrje amerikanëve që të bëjnë kujdes nëse zgjedhin të vizitojnë Shqipërinë.
Revista ‘People’ thekson se Departamenti i Shtetit ka lëshuar një paralajmërim të ri për Shqipërinë, pasi më herët ishte ambasada amerikane në Tiranë që njoftoi qytetarët të kenë kujdes.
Artikulli i Plotë:
Departamenti Amerikan i Shtetit ka lëshuar një paralajmërim të ri për amerikanët që vizitojnë një destinacion udhëtimi evropian që po vazhdon të rritet në popullaritet midis turistëve të huaj. Më herët këtë muaj, Ambasada e SHBA-së në Tiranë, Shqipëri, i inkurajoi qytetarët amerikanë të “ushtronin vigjilencë të shtuar” gjatë vizitës në kryeqytetin evropian. Alarmi i sigurisë i 1 prillit përmendi konkretisht se “grupet e lidhura me Iranin mund të kërkojnë të synojnë subjektet e lidhura me SHBA-në ose elementët e opozitës iraniane në Shqipëri”.
Paralajmërimi paralajmëron më tej se këto grupe “mund të synojnë gjithashtu vende të zakonshme, të tilla si vende turistike, qendra tregtare, hotele, klube dhe restorante”. Departamenti i Shtetit u rekomandon amerikanëve të qëndrojnë vigjilentë, të jenë të vetëdijshëm për mjedisin përreth, të monitorojnë median lokale dhe t’i mbajnë telefonat e tyre celularë të karikuar në rast emergjence. Aktualisht, Shqipëria kategorizohet vetëm me një këshillë udhëtimi të Nivelit 2 nga Departamenti i Shtetit. Ky përcaktim u rekomandon udhëtarëve “të ushtrojnë kujdes të shtuar”. Këshilla, e përditësuar për herë të fundit më 31 dhjetor 2024, citon krimin si arsyen kryesore për shqetësim.
Pavarësisht paralajmërimeve, autoritetet shqiptare theksuan se “nuk ka informacion konkret në lidhje me një kërcënim real për sigurinë”, sipas një njoftimi për shtyp të përkthyer nga Ministria e Punëve të Brendshme e vendit. Pas komunikimit me policinë antiterrorizëm, Departamentin e Sigurisë Publike dhe Policisë Kriminale, të cilët janë në kontakt me Zyrën e Sigurisë së Ambasadës Amerikane, Ministri i Punëve të Brendshme Besfort Lamallari konfirmoi se “nuk ka informacion të konkretizuar, madje as inteligjencë, në lidhje me një situatë vërtet të rrezikshme”.
Ai shtoi në njoftimin e 2 prillit: “Fakti është se Shqipëria mbetet një vend i sigurt për qytetarët shqiptarë dhe për të gjithë ata që vizitojnë Shqipërinë.” Numri i përgjithshëm i turistëve të huaj që vizituan Shqipërinë në vitin 2025 u rrit në 12.47 milionë. Kjo përfaqëson një rritje prej rreth 6.6% nga viti 2024, sipas të dhënave të shqyrtuara nga Albanian Daily Neës nga zyra e statistikave të vendit. Rreth 71.5% e këtyre turistëve erdhën nga Evropa Jugore. Travel + Leisure raporton se Shqipëria njihet për ujërat më të kaltër në botë. Turistët shpesh shijojnë kajakun, raftingun dhe zhytjen ndërsa janë në plazhet e vendit. Ndërkohë, gati tre të katërtat e tokës së saj përbëhen nga male dhe kodra./Dosja.al
Fundi i mandatit të Orbánit në qeveri pas 16 vitesh mund të ketë implikime të rëndësishme jo vetëm për Hungarinë , por edhe për Bashkimin Evropian, Ukrainën dhe më gjerë.
Largimi i Orbanit do të jetë një lehtësim i madh për BE-në, pasi ai ka ndihmuar Putinin të bllokojë mbështetjen evropiane për Ukrainën.
Kjo ka të ngjarë të shënojë fundin e rolit të diskutueshëm të Hungarisë brenda BE-së, duke hapur potencialisht rrugën për një kredi prej 90 miliardë eurosh për Ukrainën, të cilën Viktor Orban e ka bllokuar.
Humbja e Orbánit mund të nënkuptojë gjithashtu lirimin përfundimtar të fondeve të BE-së për Hungarinë, të cilat blloku i kishte pezulluar për shkak të asaj që Brukseli e ka përshkruar si erozion të standardeve demokratike nga ana e tij.
Presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, njoftoi me gëzim: “Zemra e Evropës rreh më fort në Hungari sonte.”
Zyrtarët e Brukselit e kanë akuzuar prej kohësh Orbanin për minimin e shtyllave kryesore të demokracisë hungareze – nga gjyqësori te media.
Largimi i tij do ta privonte gjithashtu Vladimir Putinin nga aleati i tij kryesor në BE.
Në Hungari, një fitore për partinë Magyar Tisza hap rrugën për reforma që synojnë luftimin e korrupsionit dhe rivendosjen e pavarësisë së gjyqësorit dhe institucioneve të tjera.
Megjithatë, shkalla e këtyre reformave do të varet nëse Tisza mund të sigurojë shumicën kushtetuese prej dy të tretash që do të nevojitej për të përmbysur pjesën më të madhe të trashëgimisë së Orbán-it.
Orbán e pranoi humbjen e tij, me lot në sy, duke thënë: “Pavarësisht se si zhvillohen gjërat, ne do t’i shërbejmë vendit tonë dhe kombit hungarez nga opozita”.
Kishte shqetësim se Orban nuk do të largohej i qetë, pasi kishte ndërtuar një sistem që e bëri shumë të vështirë për partinë e tij në pushtet, Fidesz, të mposhtej. Por madhësia e humbjes nuk i la zgjidhje tjetër veçse të pranonte rezultatet. bw
Si sot, 27 vite më parë, më 12 prill të vitit 1999, forca të shumta të Batalionit të Dytë të Motorizuar 549 të ushtrisë jugosllave, i rrethuan malet ku ishin strehuar shumë nga banorët e fshatit Lubizhdë të Hasit. Pasi i ndanë burrat nga gratë dhe fëmijët e tyre, ushtarët serbë filluan t’i torturonin teksa i radhitën në rresht për t’i pushkatuar. Të mbijetuarit e kësaj masakre, kanë rrëfyer pastaj barbarinë e këtij krimi shtetëror të Serbisë ndaj banorëve të Lubizhdës së Hasit, përshkuar nga ekzekutime të planifikuara, tortura, malltretime, plaçkitje, dhunime, dëbime dhe shkatërrim pronash.
Gjatë atyre ditëve të mesit të prillit të vitit 1999, nga fushatat kriminale të spastrimit etnik dhe gjenocidit që Serbia po kryente ndaj shqiptarëve në Kosovë, u vranë 40 civilë shqiptarë të paarmatosur. Ndërkaq, në përballje me forcat serbe dhe në mbrojtje të civilëve, ranë dëshmorë 14 luftëtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
Jetët e dhëna për çlirimin e Kosovës janë vlerë sublime në themelet e lirisë së popullit dhe shtetndërtimit të republikës sonë.
Lavdi dëshmorëve dhe martirëve të rënë për lirinë e atdheut!
Komentet