NJË ZË QË LINDI NGA SAKRIFICA DHE U BË INSTITUCION I SHQIPTARISË

Në sallat prestigjioze të Renaissance Brussels Hotel, në zemër të Brukselit, u zhvillua një nga ngjarjet më të rëndësishme të komunitetit shqiptar në Belgjikë: 40-vjetori i radios “Jehona e Shqipes” (1986–2026) – një jubile që mblodhi bashkë ajkën e inteligjencës shqiptare, intelektualë, artistë, mësues, aktivistë, personalitete të jetës publike dhe një numër të madh gazetarësh të ardhur nga Tirana.

Atmosfera ishte madhështore.

Një mbrëmje e mbushur me emocion, respekt dhe krenari shqiptare.

Në sallë ndiheshe jo vetëm gëzimi i një përvjetori, por edhe pesha e një historie të gjatë përkushtimi, sakrifice dhe atdhedashurie.

U fol shumë atë mbrëmje.

Morën fjalën intelektualë, veprimtarë dhe personalitete të ndryshme të komunitetit shqiptar në Belgjikë. U diskutua për vazhdimësinë e këtij institucioni të rëndësishëm mediatik, për misionin që duhet të vazhdojë edhe në brezat e rinj dhe për rolin e pazëvendësueshëm që “Jehona e Shqipes” ka luajtur në ruajtjen e gjuhës, kulturës dhe identitetit shqiptar në diasporë.

U ndanë fletë mirënjohjeje për gazetarët e ardhur nga Shqipëria, për bashkëpunëtorët e radios, për kontribuuesit ndër vite dhe për ata që kanë mbështetur këtë rrugëtim të gjatë.

Por mbi të gjitha, në qendër të asaj mbrëmjeje qëndronte një figurë që nuk mund të ndahet nga vetë historia e kësaj radioje:

Sakip Skepi – njeriu që nuk e la shqipen të heshtë për dyzetë vjet me radhë.

Ka njerëz që bëjnë profesion.

Ka njerëz që ndërtojnë karrierë.

Por ka edhe njerëz të rrallë që jetojnë për një ideal.

Një prej tyre është pa dyshim Sakip Skepi.

Një burrë me karakter të fortë, me vullnet titaniku, me dinjitet të rrallë dhe me një atdhedashuri të brumosur thellë në shpirt.

Ai nuk është vetëm themeluesi i radios “Jehona e Shqipes”.

Ai është vetë fryma e saj.

Historia e tij është histori sakrifice.

Në vitin 1958, vetëm pesë vjeç, Sakipi u detyrua të largohej nga Shqipëria në një nga arratisjet më dramatike të veriut shqiptar.

Më 11 maj 1958, plot 26 anëtarë të familjeve Skepi dhe të afërmve të tyre, mes tyre pleq, foshnje vetëm gjashtëjavëshe, gra dhe fëmijë të vegjël, kaluan kufirin në një udhëtim dramatik drejt shpëtimit.

Ata nuk u larguan për rehati.

Nuk ikën për luks.

Ata ikën për të shpëtuar jetën.

Për t’iu larguar burgut, internimeve dhe thundrës së egër të diktaturës komuniste që ndiqte familjet nacionaliste dhe antikomuniste shqiptare.

Babai i tij, Lam (Islam) Skepi, patriot, nacionalist dhe kundërshtar i vendosur i regjimit komunist, kishte njohur burgun, përndjekjen dhe poshtërimin politik.

Por ai nuk u përkul.

Dhe kjo forcë karakteri u trashëgua te biri.

Ai fëmijë pesëvjeçar, i shkëputur me dhimbje nga Dibra e zemrës së tij, do të rritej në mërgim për ta kthyer mallin në mision.

Në Belgjikë, Sakip Skepi nuk zgjodhi qetësinë e emigrantit të zakonshëm.

Ai zgjodhi përkushtimin.

Zgjodhi shërbimin.

Zgjodhi shqiptarinë.

Më 20 shkurt 1986, themeloi radion “Jehona e Shqipes”, duke krijuar një zë të fuqishëm për shqiptarët në Belgjikë.

Për 40 vjet rresht, pa u lodhur, me një energji të admirueshme dhe me një disiplinë shembullore, ai mbajti ndezur një vatër shqiptarie në zemër të Evropës.

Çdo e diel, në valët e radios, jehonte shqipja.

Jehonte kënga.

Jehonte historia.

Jehonte malli për atdheun.

“Jehona e Shqipes” nuk ishte thjesht program radiofonik.

Ajo u bë shtëpi shpirtërore e komunitetit shqiptar.

U bë urë lidhjeje mes brezave.

U bë tribunë e kulturës, identitetit dhe patriotizmit shqiptar.

Sakip Skepi nuk i shërbeu vetëm radios.

Ai i shërbeu kombit.

Ai ngriti zërin për çështjen shqiptare, për Kosovën në vitet e vështira, për të drejtat kombëtare, për humanizmin dhe për shqiptarët në nevojë.

Priti artistë, gazetarë, kineastë, intelektualë dhe bashkatdhetarë.

Dera e tij mbeti gjithmonë e hapur – si oda tradicionale shqiptare.

Me bujari, fisnikëri dhe zemër të madhe.

Një radio nuk mbahet vetëm – gazetaret që i dhanë zë “Jehonës së Shqipes”

Një vepër e madhe lind nga një vizion i madh, por u mbajtë gjallë nga njerëz që besojnë në të.

Pranë Sakip Skepit, ndër vitet e para të izolimit të Shqipërisë kontribuan patriotë të shquar me përkushtim dhe profesionalizëm si Kimete Mitrovica, Idriz Basha i Novosejt, Inxhinier Ismen Basha etj. Më vonë pas hapjes dhe fitores së demokracisë në Shqipëri e sidomos kur vërshoi Eksodi u bënë bashkëpunëtorë të radios, si artiste Anila Dervishi, gazetare Elona Zhana,  Ledja Canaj dhe të tjerë, që me kulturën, zërin dhe seriozitetin e tyre ndihmuan në forcimin e këtij institucioni të rëndësishëm të diasporës shqiptare.

Puna e tyre meriton respekt.

Sepse për dekada, kjo radio nuk ka qenë vetëm transmetim.

Ka qenë mision.

Heronjtë e heshtur të arsimit shqip në Belgjikë

Ndoshta si padashur në atë sallë eventi madhështor mbeti në heshtje një tjetër sakrificë:

arsimi shqip në diasporë.

Mes të ftuarve ndodheshin mësues e veprimtarë që prej dekadash kanë punuar e vazhdojnë të punojnë me përkushtim që fëmijët shqiptarë të mos asimilohen, të njohin gjuhën, historinë dhe origjinën e tyre.

Ka njerëz që kanë dhënë vite të jetës pa asnjë shpërblim, vetëm që shqipja të mos humbasë.

Për 11 vjet rresht, edhe unë kam qenë pjesë e stafit mësimor, duke dhënë mësim pa pagesë, me bindjen se një komb jeton përmes gjuhës së vet.

Krah meje kanë kontribuar me përkushtim nën drejtimin e historianit Muhamet Shabani, pianistja Alisa Aliu, në edukimin muzikor; Ajshe Doçi në koreografi; Silvana Gjebrea në gjuhë, Sali Avdyli, edhe më vonë nën drejtimin e Dr. Agim Sylës, duke mbajtur ndezur dritën e arsimit shqip në Belgjikë.

Edhe ata meritonin një fletë nderi.

Sepse nëse radio mban gjallë zërin e kombit, shkolla mban gjallë shpirtin e tij.

Një jehonë që nuk shuhet

Në fund të asaj mbrëmjeje të paharruar, mbeti një ndjesi e fortë:

Se “Jehona e Shqipes” nuk është vetëm radio.

Ajo është histori sakrifice.

Është kujtesë.

Është mall.

Është identitet.

Dhe në qendër të saj qëndron një njeri që për katër dekada nuk e la shqipen të heshtë:

Sakip Skepi – një atdhetar i rrallë, një burrë me karakter të pathyeshëm, një shqiptar i brumosur me dashuri për atdheun, që e ktheu dhimbjen e mërgimit në mision kombëtar.

Sepse ka njerëz që jetojnë për veten.
Dhe ka njerëz që jetojnë për kombin.
Sakip Skepi i përket të dytëve.

Pas fjalimeve, ndarjes së fletëve të mirënjohjes dhe diskutimeve të pasura mbi rrugëtimin 40-vjeçar të “Jehonës së Shqipes”, mbi sfidat dhe mbarëvajtjen e saj në vazhdim, mbrëmja mori një tjetër ritëm – atë të festës shqiptare.

Në ambientet elegante të hotelit u shtrua një koktej i pasur, ku të ftuarit patën mundësi të ndanin kujtime, libra, biseda dhe emocione, duke forcuar edhe më shumë lidhjet njerëzore e shpirtërore të komunitetit shqiptar në Belgjikë.

Por ajo që i dha shpirt e dritë të veçantë kësaj mbrëmjeje ishte programi artistik.

Salla u mbush me tingujt e këngës shqiptare, me emocionin e recitimeve dhe me hijeshinë e valleve tona kombëtare.

Të rinj e të reja të veshur me kostume kombëtare shqiptare, si një tablo e gjallë e traditës sonë, sollën në skenë bukurinë e trojeve shqiptare përmes valleve plot ritëm, krenari dhe elegancë.

Jehuan këngë shqiptare që zgjuan mall, kujtime dhe dashuri për vendlindjen.

U interpretuan recitime artistike që prekën zemrat e të pranishmëve, duke sjellë në sallë frymën e kulturës dhe identitetit tonë kombëtar.

Në ato çaste, nuk dukej sikur ndodheshim larg Shqipërisë.

Brukseli dukej si një copëz atdheu.

Një Shqipëri e vogël, e mbledhur rreth gjuhës, këngës, flamurit dhe kujtesës.

Mes buzëqeshjeve, përqafimeve, fotografive dhe emocioneve të sinqerta, kuptohej qartë se “Jehona e Shqipes”, përtej radios, kishte ndërtuar ndër vite diçka shumë më të madhe:

Një familje të madhe shqiptare.

Një vatër ku nuk është ruajtur vetëm fjala shqip, por edhe zemra shqiptare.

Dhe ndoshta kjo ishte fitorja më e bukur e asaj mbrëmjeje:

Të shihje breza shqiptarësh, larg atdheut, por kaq pranë njëri-tjetrit – të bashkuar nga gjuha, kujtesa, kultura dhe dashuria për Shqipërinë ndiheshe vërtet krenare.

23 Maji 2026.

Arkivi i Voal.ch 25 Maj 2005

Të premten, më 20 Maj 2005 vdiq në Boston një nga njerëzit më të shquar të komunitetit shqiptar të Amerikës, Anthony Athanas.

Ai ishte një nga biznesmenët më të famshëm të Bostonit, por në komunitetin shqiptar të Amerikës do të mbahet mend më shumë si patriot i shquar, që punoi pa u lodhur për të ndihmuar bashkëkombësit e tij në Shqipëri edhe në Kosovë.

Antoni Athanas ishte një figurë qendrore në organizatën panshqiptare “Vatra” dhe bashkëthemelues i organizatave të tjera shqiptaro-amerikane. Anthony Athanas vdiq të premten në shtëpinë e tij në Swampscott pas një beteje tre-vjeçare me sëmundjen e alzaimerit.

Antoni Athanas ishte themeluesi i një prej restoranteve më me emër të Amerikës, “Anthony’s Pier Four”. Kryetari i Bashkisë së Bostonit e quajti atë një traditë në vetvete, pasi ky restorant u kthye në një mikpritës të mijëra takimeve politike dhe ishte shumë bujar në mbështetjen për komunitetin.

Senatori Xhon Kerri u shpreh se Antoni Athanas jetoi ëndrrën amerikane dhe për asnjë minutë nuk harroi se nga kishte ardhur. Me një prejardhje të thjeshtë nga Shqipëria, Antoni mundi të realizojë ëndrrën e çdo emigranti duke punuar dhe arritur të bëhet një institucion kombëtar, tha senatori Kerri.

I lindur në Shqipëri më 28 korrik 1911, Athanasi emigroi me familjen e tij në New Bedford në vitin 1915.

Në fillim ai shiste fruta dhe zarzavate, shiste gazeta dhe ndizte zjarrin e furrave në kuzhinat e restoranteve.

“Nëna ime, tregonte Antoni, qysh në vogëli më ka mësuar të jem punëtor, nikoqir e t’ua kaloj moshatarëve. Babai ishte këmbëngulës të mos e kaloja kohën kot. Më jepte një shportë me banane e më thoshte: “Po nuk i shite të gjitha bananet, mos më hajde në shtëpi”.

Unë vrisja mendjen si të veproja. Zija vend në të dy anët e urës së Bostonit ku kishte kalimtarë më shumë dhe arrija t’i shisja të gjitha. Kështu më mbetej pak kohë e lirë të kthehesha në shtëpi e të kryeja detyrat e shkollës”.

Antoni i vogël, duke u rritur e duke punuar shumë, shkallë-shkallë vuri dhe pasurinë. Hapjen e restoranteve e filloi më parë në Lynn me “Anthony’s Hawthorne”.

Në vitin 1937 hapi restorantin e tij të parë dhe vazhdoi pastaj me restorante të tjerë, më i famshmi i të cilëve u bë “Anthony’s Pier Four”. Anthony Athanas do të mbahet mend sidomos për ndihmën bujare që i dha komunitetit shqiptar të Amerikës dhe kontributin për bashkatdhetarët e tij në Shqipëri dhe në Kosovë.

Më 1 nëntor vdiq gruaja e tij, Ester

Ester Athanas, një grua e shquar e komunitetit shqiptaro-amerikan, vdiq më 1 nëntor 2004 në moshën 91-vjeçare në shtëpinë e saj, mbas një jete martesore prej 64 vjetësh bashkëjetese me zotin Anton. Në vitin 1940, Esteri, 28 vjeç, u martua me Anton Athanasin.

Drejtuesja e JPMorgan Chase, Lorna Hajdini, ka ngritur një padi për shpifje ndaj ish-bankierit të diskredituar Chirayu Rana, duke e akuzuar se ai i kishte sajuar plotësisht pretendimet se ajo e kishte përdorur dhe abuzuar me të si “skllav seksi”, ka mësuar The Post.

Hajdini paraqiti padinë për shpifje ndaj Rana-s në Gjykatën Supreme të Shtetit të Nju Jorkut të martën.

Padia pretendon se financieri 35-vjeçar, i cili kishte gënjyer duke thënë se i kishte vdekur babai për të marrë pushim nga puna, organizoi një fushatë disamujore me akuza të rreme që dëmtoi karrierën e saj, shkatërroi reputacionin dhe e ktheu jetën e saj në një skandal global tabloidesh, i cili shpërtheu fillimisht në rrjetet sociale muajin e kaluar.

“Zonja Hajdini mohon kategorikisht dhe pa asnjë ekuivok çdo akuzë për sjellje të paligjshme,” thuhet në kundërpadi.

“Këto akuza janë tërësisht të rreme, dashakeqe dhe të fabrikuara dhe janë sajuar për qëllime përfitimi personal në kurriz të tëpaditurve dhe të tjerëve,” thuhet më tej.

Avokatët e saj kritikuan gjithashtu Rana-n për “përhapjen e gënjeshtrave se zonja Hajdini ishte raciste dhe grabitqare seksuale”, duke thënë se qëllimi i tij ishte “të shkatërronte reputacionin e saj për të zhvatur miliona dollarë” prej saj dhe JPMorgan.

Por dokumenti pretendon gjithashtu se Rana kishte bërë akuza të ngjashme për ngacmim seksual edhe në një punë të mëparshme, një pretendim që The Post thotë se nuk ka mundur ta verifikojë në mënyrë të pavarur.

“Paditësi shpiku akuza shumë të ngjashme dhe të fabrikuara për sjellje seksuale të pahijshme ndaj një eprori në një vend pune të mëparshëm,” thuhet në dosjen gjyqësore.

“Zonja Hajdini kërkon të pastrojë emrin e saj, të zbusë dëmin e madh që i është shkaktuar dhe të mbajë paditësin përgjegjës për sjelljen e tij të degjeneruar dhe të paligjshme,” vazhdon padia.

Avokatët e saj e quajtën ankesën fillestare të Rana-s “kulmin e një fushate disamujore për të njollosur zonjën Hajdini në vendin e punës, ndaj palëve të treta, mediave dhe tani edhe kësaj gjykate me pretendime të fabrikuara”.

Një zëdhënës i JPMorgan tha: “Ne e mbështesim plotësisht Lornën dhe të drejtën e saj për të mbrojtur veten dhe reputacionin e saj. Siç kemi thënë që në fillim, ne nuk besojmë se akuzat ndaj saj apo ndaj kompanisë kanë bazë.”

Dosja e re gjyqësore vjen pak më shumë se tri javë pasi Ranashkaktoi një nga skandalet më të mëdha të kohëve të fundit në Wall Street kur paditi Hajdinin në gjykatën e Nju Jorkut nën pseudonimin “John Doe”, një emër që përdoret shpesh nga viktimat e sulmeve seksuale.

Ai akuzoi drejtoreshën ekzekutive në divizionin e financave të JPMorgan se e kishte droguar, e kishte detyruar për muaj të tërë në akte seksuale pa pëlqim dhe e kishte fyer me sharje racore.

Burime brenda kompanisë thanë se Rana fillimisht kishte kërkuar një dëmshpërblim “mbi 20 milionë dollarë” para se të largohej nga banka, por në fund kishte refuzuar ofertën e kompanisë prej 1 milion dollarësh para se të niste veprimin ligjor.

Një hetim i brendshëm i JPMorgan nuk gjeti asnjë provë që mbështeste pretendimet e Rana-s. Ndërsa shumë punonjës bashkëpunuan, banka vuri në dukje se vetë Rana refuzoi të merrte pjesë apo të paraqiste prova.

Një nga akuzat kryesore të Rana-s ishte se Hajdini e kishte kërcënuar se do t’i ulte bonusin nëse nuk pranonte të kryente marrëdhënie seksuale me të.

Por drejtuesja 37-vjeçare, e cila respektohet gjerësisht brenda bankës së drejtuar nga Jamie Dimon, nuk kishte asnjë rol në promovimin apo kompensimin e tij, sipas dokumenteve të brendshme të burimeve njerëzore të siguruara dhe shqyrtuara nga The Post. Të dy raportonin te drejtorë të ndryshëm.

Një tjetër pretendim që thuhet se ka habitur Wall Street ishte përshkrimi i Rana-s se si Hajdini gjoja kishte hequr bluzën, kishte prekur gjoksin dhe i kishte thënë: “Vë bast se gruaja jote e vogël aziatike me kokë peshku nuk i ka këto topa.”

Por kjo gazetë thotë se njeh identitetin e gruas që kishte lidhje me ish-basketbollistin universitar gjatë kohës së tij në JPMorgan. Burime pranë çiftit thanë se ata nuk janë martuar kurrë, megjithëse statusi aktual i marrëdhënies së tyre mbetet i paqartë.

Avokatët e Hajdinit i mohuan kategorikisht akuzat, duke theksuar se ajo nuk kishte pasur kurrë sjellje të papërshtatshme me Rana-n dhe nuk kishte vizituar as disa nga vendet ku pretendohej se kishin ndodhur sulmet.

Më pas, The Post zbuloi se ish-studenti i Rutgers University u kishte thënë eprorëve se babai i tij kishte vdekur, në mënyrë që të përfitonte disa periudha pushimi nga vjeshta e vitit 2024 deri në majin e vitit të kaluar.

Por një reporter gjeti Chaitanya Rana-n shëndosh e mirë në shtëpinë e tij në Fairfax, Virginia, me kryefamiljarin që këmbëngulte se djali i tij “ishte djalë i mirë”.

Transkripte të bisedave me chatbot nga viti 2024, që i atribuohen Rana-s, përmendnin një incident në vendin e punës në MorganStanley, katër vite para se ai t’i bashkohej JPMorgan, dhe i referoheshin abuzuesit të pretenduar si “ai”.

Karriera e larmishme e Rana-s në financë duket se është shkatërruar pas padisë së tij “John Doe”, e cila u bë tema kryesore e Wall Street.

Ai u largua nga firma e investimeve Bregal Sagemount, e drejtuar nga Gene Yoon, më 2 prill, ndërsa burime të brendshme thanë se nuk kishte arritur të linte gjurmë te drejtuesit. Kjo ndodhi vetëm 26 ditë para se të ngrinte padinë fillestare ndaj Hajdinit.

Një përfaqësues i kompanisë konfirmoi vetëm se “ai nuk është më punonjës”, por nuk dha shpjegime se pse biografia e Rana-s vazhdonte ende të ishte në faqen e internetit të kompanisë.

Karriera e tij përfshinte gjithashtu periudha të shkurtra pune në Houlihan Lokey, Credit Suisse, Morgan Stanley dhe CarlyleGroup para se t’i bashkohej ekipit të financave të JPMorgan në pranverën e vitit 2024.

Rana pati gjithashtu një periudhë të shkurtër në MidCapFinancial, një degë e Apollo Global Management, ku sipas burimeve të kompanisë ai u largua pas gjashtë muajsh për shkak të shqetësimeve mbi performancën.

Hajdini, e cila ka vazhduar të punojë gjatë gjithë kësaj periudhe, është veterane 15-vjeçare e JPMorgan dhe e diplomuar në NYU Stern School of Business. Në kohën e lirë ajo përgatitet për provimet e somelierisë dhe angazhohet vullnetarisht në një organizatë jofitimprurëse që ndihmon studentët me të ardhura të ulëta të ndjekin universitetin. / New York Post – Syri.net

“Editorët e Diellit në 110 vite histori” është një vepër studimore dhe publicistike e lënë në proces botimi nga Vatrani dhe ish-editori i ndjerë i gazetës, Dalip Greca.

Ky libër përmbledh profilet, sakrificat dhe kontributet e figurave më të shquara të kombit që drejtuan gazetën “Dielli”, e cila u themelua më 15 shkurt 1909 në Boston dhe shërben si një nga dëshmitë më të vjetra të shtypit shqiptar në diasporë.

Ndër editorët e parë, shkrimtarët dhe udhëheqësit që i dhanë drejtim gazetës spikasin Fan Noli, Faik Konica, Kristo Floqi, Kristo Kirka dhe gazetarë e studiues të tjerë si Kostë Çekrezi, Nelo Drizari, Luan Omari, Peter Prifti, Arshi Pipa, Bilal Xhaferri e të tjerë.

Dalip Greca udhëhoqi gazetën për 12 vjet (2009–2021), duke sjellë edhe botimin mbi 110-vjetorin.

Libri i Dalip Grecës  u përgatit për botim nga studiuesi i mirënjohur Vatrani veteran Idriz Lamaj dhe është si një arkiv i organizimit patriotik dhe i ndihmës së fuqishme të mërgatës shqiptare për kombin.

.

7 Maj 2026

Organizatat patriotike nuk shkatërrohen brenda një nate. Ato dëmtohen ngadalë, kur në drejtim të tyre hyjnë individë, që nuk ndërtojnë besim përmes transparencës, demokracisë dhe karakterit, por përmes manipulimit, kontrollit psikologjik dhe frikës.

Një nga figurat më të rrezikshme në çdo organizatë është personi intrigues që vepron në prapaskenë. Ai rrallë del hapur përballë njerëzve apo merr përgjegjësi direkte. Përkundrazi ai përdor të tjerët për të sulmuar, përhap thashetheme dhe shpifje, krijon konflikte mes anëtarëve, ushqen urrejtjen dhe përçarjen, si dhe godet këdo që mendon ndryshe.

Psikologjikisht, këta individë kanë tipare narciziste dhe kontrolluese. Ata nuk e shohin organizatën si një mision apo ideal kombëtar, por si pronë personale dhe mjet pushteti. Për sa kohë njerëzit i ndjekin verbërisht, ata tregohen të afërt, të dashur dhe miqësorë. Por sapo dikush kërkon pavarësi mendimi, transparencë apo demokraci, ai person kthehet menjëherë në objekt sulmi dhe denigrimi.

Për të krijuar terrenin dhe rrethin e ndjekësve, ky individ manipulues zakonisht përdor metoda të ndryshme: premton poste dhe favore për të blerë besnikëri, përdor gjuhë agresive dhe poshtëruese ndaj kundërshtarëve, krijon “armiq” imagjinarë për të mbajtur njerëzit të frikësuar, dhe përpiqet të kontrollojë informacionin dhe komunikimin brenda organizatës.

Një element tjetër i zakonshëm në organizata të kapura nga njerëz të tillë është mungesa e transparencës financiare. Kjo nuk ndodh rastësisht. Kur pushteti mbahet përmes manipulimit dhe kontrollit, transparenca nuk ju shërben atyre që drejtojnë. Për këtë arsye raportet financiare shmangen ose mbahen të paqarta, vendimet merren nga një rreth i ngushtë, anëtarësia nuk informohet plotësisht, dhe çdo kërkesë për llogaridhënie trajtohet si “sulm”.

Qëllimi kryesor i këtyre individëve nuk është zhvillimi i organizatës, por mbajtja e pushtetit sa më gjatë. Ata nuk besojnë tek rotacioni dhe zgjedhjet e lira, sepse e dinë se në një proces real demokratik mund të humbin kontrollin. Për këtë arsye përdorin forma manipulimi, si shtim artificial ose jo transparent i anëtarësisë, kontroll i numrit të delegatëve, krijim strukturash të varura, përjashtim i zërave kritikë, dhe manipulim i proceseve zgjedhore për të shmangur zgjedhje të lira dhe të ndershme.

Por rreziku më i madh vjen kur individë të tillë lihen me “dorë të lirë” për një kohë të gjatë. Në atë moment, organizata fillon të humbasë jo vetëm funksionin, por edhe shpirtin e saj. Vendimet nuk merren më për interesin e organizatës, por për mbijetesën dhe kontrollin e individit. Demokracia zëvendësohet me urdhëra. Kritika trajtohet si tradhti. Njerëzit e aftë largohen ose heshtin. Të paaftët besnikë, promovohen.

Për pasojë atmosfera bëhet toksike. Frika zëvendëson dialogun. Intriga zëvendëson punën. Propaganda zëvendëson të vërtetën. Kjo është arsyeja pse organizata të tilla fillojnë të humbin njerëzit më të ndershëm, intelektualët, kontribuuesit historikë dhe besimin e komunitetit.

Një organizatë e udhëhequr nga manipulimi dhe frika bëhet jofunksionale dhe e pabesueshme. Ajo humbet misionin, respektin dhe rolin që dikur kishte në komunitet. Në vend që të bashkojë njerëzit, ajo i ndan. Në vend që të frymëzojë, ajo i lodh dhe i zhgënjen anëtarët.

Pasojat janë gjithmonë të rënda: procese gjyqësore, humbje financiare, përçarje të anëtarësisë, dëmtim i reputacionit, izolim nga komuniteti, dhe në fund, rrezik real për shpërbërjen e vetë organizatës.

Çdo anëtar ka përgjegjësi të mos heshtë kur sheh manipulim, përçarje dhe abuzim me organizatën. Heshtja përballë së keqes e forcon më shumë atë.

Organizatat serioze duhet të reagojnë herët ndaj këtyre sjelljeve. Mënyra më e shëndetshme për anëtarët për t’u mbrojtur nga njerëz të tillë nuk është urrejtja, konfrontimi apo hakmarrja personale. Mënyra më e mirë është refuzimi i kulturës së frikës, izolimi moral dhe institucional sjelljeve destruktive dhe abuzive, transparenca dhe rikthimi tek ligji, vota e lirë, demokracia dhe etika.

Për fat të keq ky “krimb” ka hyrë edhe në Vatrën tone e cila në gjashtë vitet e fundit nuk pati asnjë ditë një lider të vërtetë që ti prijë, por u drejtua nga “eminenca gri”.

Vatra nuk u ndërtua nga njerëz të vegjël me interesa personale. Ajo u ngrit nga figura të mëdha si Fan S. Noli, Faik Domenik Konica dhe patriotë të tjerë që sakrifikuan jetën, pasurinë dhe rehatinë personale për kombin shqiptar. Ata e ndërtuan Vatrën me udhëheqje të vërtetë mbi parime të larta si demokracia, dinjiteti, kultura, debati i lirë dhe respekti për institucionin. Ata nuk përdorën frikën, shpifjen apo manipulimin për të mbajtur postin e kryetarit e as të zëvëndësit. Përkundrazi, ata krijuan një organizatë që fitoi respekt në Amerikë dhe në gjithë botën shqiptare sepse udhëhiqej nga njerëz me karakter dhe idealizëm.

Vatra dhe çdo organizatë atdhetare duhet të udhëhiqen nga njerëz me karakter, vetëpërmbajtje dhe respekt për institucionin, jo nga njerëz në prapaskenë që ushqehen me konflikt, kontroll dhe frikë. Historia na ka treguar se organizatat nuk vdesin vetëm nga armiqtë dhe faktorët e jashtëm, por nga njerëzit e gabuar brenda tyre.

Harry Bajraktari falenderon në rrjetin social Kongresmenët Keith Self, Ritchie Torres e Mike Lawler për rezolutën në Kongresin e SHBA për anëtarësimin e Kosovës në NATO:

“Falënderoj Kongresmenin Keith Self, Kongresmenin Ritchie Torres dhe Kongresmenin Mike Lawler për lidershipin e tyre me prezantimin e një rezolute në Kongresin e Shteteve të Bashkuara, e cila shpreh mbështetje të fuqishme për anëtarësimin e Kosovës në NATO, si dhe për përkrahjen e tyre të vazhdueshme për Kosovën dhe popullin e saj

Ky është një tregues i qartë se Kongresi amerikan e vlerëson rëndësinë strategjike të Kosovës, por edhe një dëshmi e përkushtimit amerikan ndaj miqësisë së qëndrueshme ndërmjet Shteteve të Bashkuara dhe popullit të Kosovës.

Kosova është vendi më pro-amerikan në botë. Rreshtimi i saj me Shtetet e Bashkuara i ka rrënjët thellë në histori dhe në vlerat tona të përbashkëta demokratike.

Siguria e Kosovës është e pandashme nga stabiliteti i Ballkanit Perëndimor. Forcimi i Kosovës përmes anëtarësimit në NATO do të fuqizonte paqen në rajon, do të pengonte destabilizimin dhe do të avanconte interesat strategjike afatgjata të Shteteve të Bashkuara dhe aleatëve të saj.

Zoti e Bekoftë Amerikën

Zoti e Bekoftë Kosovën”

Under the leadership of well-known figures Joe DioGuardi and Shirley Cloyes DioGuardi, a delegation from the Executive Board and the International Advisory Committee of the Albanian-American Civic League spent several days this week in Washington.

The main event was active participation in the annual meeting of the Former Members of Congress (FMC). This meeting brings together former and current members of Congress, honors distinguished senators and representatives, and discusses experiences and opportunities for the further development of the American state.

It was a particular pleasure to hear statements of cooperation from representatives of both major political parties, Republican and Democratic.

The League’s delegation held numerous important discussions and meetings before and during this event with congressmen, senators, and key members of their staff specializing in international relations.

Among them were: Congressman Gregory Meeks, Ranking Member of the House Foreign Affairs Committee; Senator John Boozman; Senator Raphael Warnock; Congressman Bill Huizenga; Grace Cason, legislative assistant to Senator Tammy Duckworth; Samantha Schifrin, advisor on defense and foreign policy; and Wonyong Shim, legislative assistant to Senator Cory Booker.

The main topics of discussion included further advancing relations between the Albanian and American people, confronting Serbian hegemonism in the Balkans, and resolving the conflict between Kosova and Serbia.

Serbia remains the main source of instability in the Balkans. The Milosevic regime caused four wars, which it lost, and committed genocide in Bosnia and Kosovo with the aim of regional domination and territorial expansion. The current policies of Aleksandar Vučić’s regime continue along the same line, albeit with different methods.

NATO, led by the United States of America, was forced to intervene militarily to stop the genocide in Kosovo. The U.S. has helped in declaring Kosova’s independence and has continuously invested in building democracy and strengthening the state.

The dialogue with Serbia, led by the European Union, has not produced the expected results. For this reason, direct involvement by the United States is considered necessary. Likewise, increasing the presence of American troops at Bondsteel is seen as a factor of stability.

Only Kosova’s membership in NATO can definitively stop Serbian aggression and guarantee lasting peace in the region.

For this reason, greater engagement is required from senators, congressmen, and their professional staff, in cooperation with the U.S. administration, to strengthen the state of Kosova—an objective that also aligns with U.S. strategic interests in Europe.

The people of Kosova and the entire Albanian nation remain among America’s most steadfast and reliable allies, while Serbia continues to maintain close ties with countries such as Russia, China, Iran, and other actors in opposition to American interests.

Nën udhëheqjen e figurave të njohura Joe DioGuardi dhe Shirley Cloyes DioGuardi, një delegacion i Bordit Ekzekutiv dhe i Komitetit Këshillimor Ndërkombëtar të Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane qëndroi për disa ditë gjatë kësaj jave në Washington.

Ngjarja kryesore ishte pjesëmarrja aktive në takimin vjetor të Organizatës së Ish-Anëtarëve të Kongresit Amerikan (FMC – Former Members of Congress). Në këtë takim bashkohen ish-anëtarë me anëtarë aktualë të Kongresit, ndahen mirënjohje për senatorë dhe kongresmenë të dalluar, si dhe diskutohen përvoja dhe mundësi për zhvillimin e mëtejshëm të shtetit amerikan.

Ishte një kënaqësi e veçantë të dëgjoheshin deklaratat për bashkëpunim nga përfaqësues të të dy partive kryesore politike, republikane dhe demokrate.

Delegacioni i Ligës zhvilloi bashkëbisedime dhe takime të shumta e të rëndësishme para dhe gjatë këtij aktiviteti, me kongresmenë, senatorë dhe anëtarë të rëndësishëm të stafit të tyre, të specializuar në marrëdhëniet ndërkombëtare.

Ndër ta veçohen: kongresmeni Gregory Meeks, nënkryetar i Komitetit për Marrëdhënie me Jashtë në Dhomën e Përfaqësuesve; senatori John Boozman; senatori Raphael Warnock, kongresmeni Bill Huizenga; Grace Cason, asistente legjislative e senatores Tammy Duckworth; Samantha Schifrin, këshilltare për mbrojtje dhe politikë të jashtme, si dhe Wonyong Shim, asistent legjislativ i senatorit Cory Booker.

Temat kryesore të diskutimit përfshinin avancimin e mëtejshëm të marrëdhënieve midis popullit shqiptar dhe atij amerikan, përballjen me hegjemonizmin serb në Ballkan dhe zgjidhjen e konfliktit ndërmjet Kosovës dhe Serbisë.

Serbia mbetet burimi kryesor i paqëndrueshmërisë në Ballkan. Regjimi i Millosheviçit shkaktoi katër luftëra, të cilat i humbi, dhe kreu gjenocid në Bosnje dhe Kosovë me synim dominimin rajonal dhe zgjerimin territorial. Politika e sotme e regjimit të Aleksandar Vuçiç vazhdon në të njëjtën linjë, megjithëse me metoda të ndryshme.

NATO, e udhëhequr nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, u detyrua të ndërhyjë ushtarakisht për të ndalur gjenocidin në Kosovë. SHBA-të kanë ndihmuar në shpalljen e pavarësisë së Kosovës dhe kanë investuar vazhdimisht në ndërtimin e demokracisë dhe forcimin e shtetit.

Dialogu me Serbinë, i udhëhequr nga Bashkimi Evropian, nuk ka dhënë rezultatet e pritura. Për këtë arsye, përfshirja e drejtpërdrejtë e Shteteve të Bashkuara konsiderohet e domosdoshme. Po ashtu, shtimi i pranisë së trupave amerikane në Bondsteel shihet si një faktor stabiliteti.

Vetëm anëtarësimi i Kosovës në NATO mund të ndalojë përfundimisht agresionin serb dhe të garantojë paqe të qëndrueshme në rajon.

Për këtë arsye, kërkohet një angazhim më i madh i senatorëve, kongresmenëve dhe stafit të tyre profesional, në bashkëpunim me administratën amerikane, për forcimin e shtetit të Kosovës — një objektiv që përkon edhe me interesat strategjike të SHBA-ve në Evropë.

Populli i Kosovës dhe mbarë kombi shqiptar mbeten ndër aleatët më të qëndrueshëm dhe më të besueshëm të Amerikës, ndërkohë që Serbia vazhdon të ruajë lidhje të ngushta me shtete si Rusia, Kina, Irani dhe aktorë të tjerë në kundërshtim me interesat amerikane.

Agim Aliçkaj
Drejtor Ekzekutiv i Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane

Gjatë mëngjesit të së Shtunës së 25 Prillit, 2026 Presidenti i Republikës së Shqipërisë SHTZ Bajram Begaj dhe Zonja e Parë pasi kanë vizituar në Boston Masaçusets, Katedralen e Shën Gjergjit dhe Bibliotekën e Nolit, i janë drejtuar Qytetit të Usterit për një takim me një grup bashkatdhetarësh në Kishën “Fjetja e Shën Marisë” dhe në Bashkinë e Qytetit. Vlen të theksohet se njoftimi për takimin ishte i shpejtë çka do t’i bënte mirë në një rast ndryshe pranisë së një numri të madh të shqiptaro-amerikanëve që jetojnë dhe punojnë në këtë qytet të vendosur FILLIMISHT që prej fundit të viteve 1800.

Megjithatë në mjediset e Kishës mirëseardhja e drejtuar nga Gregori Stafon, pasardhës i familjes së breznisë së pestë dhe fëmijët e tij që i përkasin brezit të gjashtë, jetojnë në afërsi të Usterit. Gregori kaloi me njohjen nga disa prej bashkatdhetarëve pjesëmarrës, veprimtarë, pensionistë, studentë, pronarë biznesesh dhe profesionistë të fushave të ekonomisë, arsimit, kulturës, mjekësisë, artit etj. 

 

Njohja më e plotë u bë jo vetëm për lidhjen e shqiptarëve me kishën që prej fillimeve të emigracionit në SHBA, por edhe me valën e re të shqiptarëve të ardhur në vitet 90’të, me luftën e Kosovës në vitin 1999, e më tej në shekullin e ri duke treguar se është krijuar një lidhje e shëndoshë me rrënjë shqiptare në qytetin e Usterit të cilat mund të sjellin përfitime të dyanshme. 

 

Në fjalën e tij presidenti Begaj tregoi se vizita këtu u mundësua pas një ftese që ai kishte marrë nga Universiteti i Teksasit A&M ,në një seri  leksionesh mbi “Ëndrrën Amerikane në 250 vjetorin e formimit të SHBA-së”.

 

Ndër të tjera presidenti Begaj theksoi:-“Kujt i shkonte mendja që ne Uster do të kishim një shqiptare kryetare bashkie për herë të parë në histori apo ta kishim një vend ku ne të kishim ushqimin shpirtëror. Kështu që unë ju falenderoj shumë për mikpritjen, për gjithçka që ju bëni këtu si komunitet për të ruajtur vlerat e kombit, sepse vërtet keni gjetur një atdhe të dy këtu, por kurrë nuk hoqët dorë nga atdheu i të parëve tuaj, nga rrënjët e tuaja duke trashëguar kulturën, traditat, veshjet, muzikën. E pashë atë djalin e ri me një veshje kombëtare shqiptare dhe shumë nga ju më përmendin që kanë ardhur nga trevat e zonës së Korçës, kështu që është një është një kënaqësi e veçantë. Unë përveçse mirënjohjes dhe vlerësimit maksimal për ju, dua t’ju them që Shqipëria sot nuk është më siç ka qenë, ka ndryshuar. Ne kemi bërë hapa të mëdha përpara qoftë në transformimin e shoqërisë në çdo sektor të mundshëm qoftë edhe për sa i përket njohjes së Shqipërisë në arenën ndërkombëtare. Tashmë nuk është Shqipëria si një njollë e zezë, por është një vend i cili njihet për kontributin që ka, sidomos në politikën e jashtme dhe në fushën e sigurisë, ku ajo është e linjëzuar me atë të Bashkimit Europian, ku ne ëndërrojmë dhe aspirojmë të bëhemi anëtarë në vitin 2030, por edhe me atë të Shtetet e Bashkuara të Amerikës që ne kemi partnerë dhe aleatë strategjik. Është nder për ne, është kënaqësi e veçantë që marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara janë të ndërtuara në histori, të ndërtuara dhe nga ju për faktin që ë marrëdhëniet shtetërore zhvillohen nga qeveritë, por ato që janë më të rëndësishme janë marrëdhëniet njerëzore të cilat janë zhvilluar nga ju dhe kurdo shikon shqiptarë që flasin me amerikanët, janë të respektuar, janë të pranuar, janë të integruar, jo të asimiluar. Kjo është vërtetë një kënaqësi shumë e madhe. Kështu që unë uroj dhe besoj që ju të vini sa më shpesh në Shqipëri. Kemi nevojë për ju.”

 

Më tej në formën e një bashkëbisedimi u prekën tema të ndjeshme nga disa pjesëmarrës mbi çështjet e vlerësimit dhe organizimit të diasporës  pa e politizuar në SHBA, rëndësia e ruajtjes së gjuhës shqipe, traditat kulturore bashkë me ato të besimit, shkëmbimi i vizitave përfshi edhe interesimin turistik, bashkëpunimi i të rinjve të dalë nga shkollat dhe bizneset me vendlindjen e tyre apo prindërve të tyre pasi zhvillimi ekonomik dhe arsimor i familjeve shqiptaro-amerikane të emigruara veçanërisht ajo në vitet e tranzicionit, shërbejnë si ura të rëndësishme lidhjeje me përfitime të dyanshme në çdo fushë të jetës.

 

Në një moment të bashkëbisedimit veprimtari Frankli Zdruli theksoi se shteti shqiptar mund të ketë një afrim më vlerësues me diasporën edhe në rastin e mirënjohjes për punën dhe pasionin e shumë bashkatdhetarëve duke propozuar dy raste siç është ai i Ikonografit të Kishës” Fjetja e Shën Marisë”, piktori Dhimitri Çika i cili zbukuroi  arkitekturën e dy vëllezërve shqiptarë inxhinierët Isak me  Ikonat dhe shkrimin Shqip në to. Sikurse dhe Dhimitraq Demirin që për dy tre dekada ka punuar dhe vazhdon të punojë për mësimin dhe ruajtjen e valleve folklorike shqiptare në të rinjtë dhe të rejat shqiptaro amerikanë të Usterit. Po pavarësisht kësaj, veprimtarët dhe organizatorët e ngjarjeve festive  shpesh herë mblidhen në takime dhe vlerësojnë me mirënjohje apo promovojnë vlerat edhe arritjet individuale të bashkatdhetarëve çka kjo mund ti tërheqë vëmendjen edhe Shqipërisë në rastin e ruajtjes dhe forcimit të lidhjes mes vendlindjes dhe Amerikës si një atdhe i dytë për shumë shqiptarë.

 

Afrimi i mbylljes së vizitës në mjediset e Kishës, hapi dhe një njohje të re me dëshmorët shqiptaro-amerikanë gjatë dy Luftërave Botërore të shekullit të kaluar e më gjerë në konfliktet e armatosura ku ata kanë marrë pjesë dhe nderohen për kontributet dhe trimërinë e tyre.

 

Në mjediset e jashtme vizitorët u njohën me projektin e strehimit të mbi 80 apartamenteve në Illyrian Garden, të ndërtuara që në vitet 90’të nga bashkësia shqiptare dhe qyteti, ku u realizuan  shtëpi të të moshuarve për prindërit e tyre dhe më gjerë për qytetarët në nevojë.

 

I mirë informuar nga ky takim si dhe me dëshirën për të vazhduar lidhjen Presidenti Begaj i shoqëruar nga Ambasadori Ervin Bushati dhe një pjesë e të ftuarve zhvilluan një takim me kryetarin e Bashkisë së Usterit Joseph M Petty dhe anëtarë të Këshillit Bashkiak ku u shkëmbyen dhurata simbolike të ndërsjella si dhe njohja me historinë mbi 300 vjeçare të qytetit, bashkësitë e etniteteve të spikatura që i japin jetë, lëvizje zhvillimit të qytetit ku prania e shqiptarëve është e veçanërisht e ndjeshme gjatë dy-tre dekadave të fundit. 

 

Mbyllja e vizitës së shkurtër në Uster në Bashki dhe me bashkatdhetarët shqiptaro-amerikan në Kishën “Fjetja e Shën Marisë”, shënon në histori dhe takimin e parë të një Presidenti Shqiptar në një bërthamë, patriotike dhe energjike të emigracionit shqiptar të vendosur në SHBA, që i kanë dhënë dhe mund t’i japin më shumë Shqipërisë.

ELIOT ENGEL KISHTE NJË ËNDËRR:

Kur Kosova të bëhej e pavarur, do të linte Kongresin dhe do të bëhej Ambasadori i parë i Amerikës në Prishtinë

Dega e LDK-së në SHBA e Kanada eventualisht u shpërbë, por kontributi i saj në dekadën vendimtare të viteve 1990 është i paçmueshëm.

Kam pasur kënaqësinë të ndjek festën e 10-vjetorit të krijimit të degëve në qytetet kryesore amerikanoveriore ku jetonin shqiptarët, në 30 janarin e largët të vitit 2000.

Edhe restoranti “Debal Gardens” i patriotit Demë Balidemaj, në Brooklyn, nuk ekizston më por për shumë vite ishte një nga qendrat kritike të grumbullimit të komunitetit. Aty u festua edhe dekada e parë e LDK-së së përtej Oqeanit.

Mes të ftuarve të nderit ishte pikërisht kongresisti Eliot Engel që u nda nga jeta këto ditë. Ligjvënësi njujorkez ka marrë pjesë në shumë veprimtari të LDK-së në SHBA, madje ndonjëherë edhe në mbledhje kryesie në zyrën e Lidhjes në Arthur Avenue, ku gjithashtu më është dhënë rasti të jem për ta ndjekur si gazetar.

Kur e mori fjalën, Engel foli për vizitën e tij të fundit në Kosovë, menjëherë pas çlirimit prej NATO-s.

“Kam qenë disa herë në Kosovë dhe kam ndenjur në Hotelin Grand, po kjo është hera e parë që kam fjetur rehat. Nuk ishin më as horrat e Arkanit e as spiunët e Millosheviqit. Do të ketë ndodhur ndonjë ndryshim që kur isha herën e fundit”, tha ai dhe salla shpërtheu në të qeshura e duartrokitje.

“Sa të kem zë dhe forcë”, tha Engel, “do të vazhdoj luftën që Kosova të fitojë edhe pavarësinë. Më pëlqen shumë puna e kongresistit, por e vetmja gjë që do të më bënte të hiqja dorë do të ishte nëse më emërojnë Ambasador të Shteteve të Bashkuara në Republikën e pavarur të Kosovës”. Ishte një deklaratë që do ta përsëriste edhe në raste të tjera, e që atë ditë i ngriti të gjithë në kombë në “Debal Gardens”.

Ishin të ftuar figura që hodhën themelet e LDK-së në SHBA si Ramazan Bekteshi nga Chicago që mbajti edhe fjalën hyrëse, si dhe Gjevalin Gegaj nga Detroiti. Me këta e të tjerë nis historia e LDK-së në shtetet që ndodhen në zemër të kontinentit amerikan.

Dy pjesëmarrës të tjerë të çmuar ishin Ambasadori William Walker dhe aktivistja e njohur ndërkombëtare Bianca Jagger. Pak më shumë se një vit më parë kishte ndodhur masakra e Reçakut dhe dëshmia personale e Ambasadorit Walker kishte nisur zinxhirin e ngjarjeve që kishin sjellë ndërhyrjen e NATO-s dhe çlirimin e Kosovës. Pak shqiptarë e kishin parë nga afër Walkerin dhe të gjithë donin ta njihnin. Ndërkohë zonjusha jagger kishte qenë dikur bashkëshortja e vokalistit të jashtëzakonshëm të grupit “Rolling Stones”, Mick Jagger, por shqiptarët e mbledhur aty e njihnin më shumë për punën e saj të palodhur për Kosovën. Ishte nga ato rastet kur aktivistët e famshëm të paqes si ajo kishin mbështetur një luftë. Një tjetër dëshmi se lufta jonë kishte qenë një luftë e drejtë.

Ndër miqtë e komunitetin ishin ftuar Agim Karagjozi, kryetari historik i Vatrës, Avni Mustafaj kryetari i këshillit Kombëtar Shqiptaro Amerikan (NAAC), Lavdrim Cami që në atë kohë kishte gjallëruar Shoqatën Dibra. E shumë të tjerë. Kishte ligjvënës amerikanë nga Asambleja e Shtetit dhe Këshilli Bashkiak.

Nga Kosova kishte udhëtuar Dr. Alush Gashi, i cili në fjalën e tij theksoi se pas çlirimit radhën e kishte çimentimi i demokracisë në Kosovë.

Fjalimin kryesor për punën e LDK-së e mbajti kryetari për Nju Jorkun dhe trishtetet Marjan Cubi, i cili bashkë me të kudondodhshmin Naim Dedushaj përgjegjës i Zyrës së LDK-së, që kishte qenë motori i organizimit të veprimtarisë, ndanë Çertifikata mirënjohjeje për aktivistë e organizata në komunitet.

Baritoni Kreshnik Zhabiaku dhe tenori Kujtim Nela kënduan himnet kombëtare shqiptare dhe amerikane të shoqëruar në piano nga artistja e shquar Nermin Daja. Programi pati këngë e valle madje edhe humor nga humoristi i paharruar shqiptar Koço Devole.

Falenderoj veprimtarin e shquar shqiptaro-amerikan Gjovalin Gegaj që ma kujtoi këtë ngjarje të hershme dhe tani kam plot mall për atë periudhë kur i komuniteti ende zgjohej çdo mëngjes i lehtësuar që ankthi dhe drama më e rëndë e epokës moderne kishte mbetur pas dhe që bashkë me shekullin dhe mijëvjeçarin e ri një perspektivë e e re po hapej për Kosovën dhe të gjithë shqiptarët në atdhe.

Në fund, m’u kujtua se i ndjeri Eliot Engel nuk arriti dot ta realizojë ëndrrën e tij që të linte Kongresin për t’u bërë Ambasadori i parë i Amerikës në Kosovën e pavarur. Tetë vjet e 18 ditë më vonë, kur Kosova u bë e pavarur, zbuluam se na prisnin të tjera sfida. Jo të gjithë e njohën pavarësinë në botë dhe Serbia e Rusia filluan një fushatë të madhe për ta sabotuar shtetin e ri. Engel mbeti në Kongres duke u përqendruar pikërisht në njohjen e Kosovës nga shtete, organizata ndërkombëtare e platforma teknollogjike, si dhe në sigurimin e ndihmave jetike për të ngritur në këmbë shtetin më të ri të botës..

Ai mbeti në fakt një Ambasador i vërtetë i Kosovës në kryeqytetin amerikan.