Kalimi i Giorgia Melonit nga kostumet e errëta te ngjyrat pastel, xhaketat karakteristike të Angela Merkelit, politikanët kanë përdorur prej kohësh veshjen për të formësuar mënyrën se si perceptohen ato nga votuesit.

E veshur shpesh me ngjyra pastel dhe pantallona të gjera që mbulojnë takat e saj të larta, kryeministrja e parë femër e Italisë nuk mund t’i shpëtojë vëmendjes së modës. Dhe kjo jo vetëm sepse Giorgia Meloni drejton vendin që konsiderohet kryeqyteti botëror i modës.

“Moda është një gjuhë. Ajo na tregon çfarë dëshiron të komunikojë personi që e vesh, pa përdorur asnjë fjalë,” tha për DW Michela Bonafoni, pedagoge e modës në Unicollege në Firence.

“Ndoshta ajo që vesh është shumë afër personalitetit tënd. Por nëse dëshiron të japësh një përshtypje tjetër për veten, mund ta bësh këtë edhe përmes veshjes. Kjo është pikërisht ajo që Meloni bën vazhdimisht,” shpjegon Bonafoni.

Stili i veshjes së Melonit mund të lexohet si pjesë e një transformimi më të gjerë politik: nga figurë e jashtme në figurë e etabluar e sistemit. Kur mori detyrën në vitin 2022, pamja e saj ishte e lidhur ngushtë me identitetin politik që kishte ndërtuar si udhëheqëse e partisë së djathtë “Vëllezërit e Italisë”, me rrënjë post-fashiste.

Pamja e saj karakterizohej nga kostume të errëta dhe çizme të rënda, duke përcjellë seriozitet dhe madje një qëndrim luftarak.

Nga kostumet mashkullore te ngjyrat pastel
Këtu hyn koncepti i “power dressing” (veshja e pushtetit), i cili lindi në vitet 1970 dhe u bë veçanërisht ndikues në vitet 1980, kur vala e dytë e feminizmit përkoi me hyrjen e më shumë grave në pozita profesionale dhe drejtuese.

Kostumi u bë një mënyrë për gratë që të sinjalizonin autoritet në mjedise pune tradicionalisht të dominuara nga burrat.

Dizajneri italian Giorgio Armani luajti një rol kyç në këtë proces. Stilimi i tij më i butë dhe më fluid ofroi një version të ri të kostumit të pushtetit, duke huazuar elemente nga moda mashkullore, por duke krijuar një gjuhë më femërore të autoritetit.

Gjatë paraqitjeve të para zyrtare, Meloni shihej shpesh me kostume të errëta Armani, një referencë ndaj stilit klasik të pushtetit.

Sipas Bonafonit, ky stil komunikonte thjesht: “Jam këtu në këtë qeveri dhe kaq.”

Që atëherë, pamja e Melonit është zbutur. Ajo shfaqet shpesh me pantallona të gjera dhe kostume në nuanca kremi, bezhë, rozë dhe ngjyra të tjera të buta ose pastel.

Ky ndryshim përkon edhe me transformimin e rolit të saj në politikën evropiane, ku është afruar më shumë me Bashkimin Evropian dhe është bërë një mbështetëse e rëndësishme e Ukrainës.

Megjithatë, në politikën e brendshme ajo ka ruajtur një qasje konservatore, e cila nuk është mirëpritur nga një pjesë e madhe e publikut, përfshirë shumë figura të industrisë italiane të modës.

Asnjë markë luksoze, përfshirë Armani-n, nuk ka dalë publikisht për ta veshur ose mbështetur përdorimin e produkteve të saj nga Meloni.

Moda si mjet politik
Kjo nuk e ka penguar Melonin ta përdorë modën për t’u afruar me publikun. “Kur Meloni e kuptoi se shumë italianë nuk i pëlqenin disa nga veprimet e qeverisë së saj, ajo filloi të vishte ngjyra pastel, të cilat krijojnë ndjenjë mirëkuptimi dhe përcjellin mesazhin: ‘Jam Giorgia, një grua e sjellshme’,” thotë Bonafoni.

Ajo shton se Meloni përdor shpesh dizajnerë “Made in Italy” si pjesë të markës së saj nacionaliste, duke e lidhur prestigjin e tyre me imazhin e saj politik.

Në Panairin Salone del Mobile në Milano, në prill të këtij viti, Meloni zgjodhi një pamje më joformale: xhinse dhe një xhaketë bezhë të thjeshtë.

Sipas Bonafonit, mesazhi ishte: “Jam e zakonshme, njësoj si ju. Por jam gjithashtu pikërisht aty ku dua të jem në këtë moment dhe në këtë qeveri.”

Një stil i tillë shpreh vetëbesim dhe është më afër mënyrës më të relaksuar të veshjes që karakterizon disa politikane amerikane.

Uniforma politike
Por pushteti politik nuk kërkon gjithmonë ndryshime të vazhdueshme në gardërobë. Për disa lidere, qëndrueshmëria vetë bëhet një formë e veshjes së pushtetit.

Ish-kancelarja gjermane Angela Merkel zhvilloi një nga garderobat më të njohura në politikën moderne.

Formula e saj ishte e thjeshtë: pantallona dhe xhaketë me tri kopsa. Dallimi qëndronte te ngjyrat e shumta të xhaketave.

Kjo thjeshtësi u shndërrua në një lloj uniforme që e vendoste vetë Merkelin, dhe jo modën e saj, në qendër të vëmendjes.

“Lëkura e saj e dytë, pra veshja, ishte shumë afër karakterit, bindjeve dhe vendimeve të saj politike,” thotë Bonafoni.

Edhe ish-kryeministrja britanike Margaret Thatcher kishte “uniformën” e saj politike: kostume të qepura me kujdes, vargje me perla dhe çantat karakteristike, një simbol i menjëhershëm i autoritetit femëror në epokën e saj.

Sot, presidentja e Meksikës Claudia Sheinbaum ofron një shembull tjetër. Ajo vesh shpesh rroba të punuara nga artizane meksikane për të treguar mbështetje dhe solidaritet me komunitetet autoktone të vendit.

Nga “babai hipster” te veshja taktike
Megjithëse gratë në politikë përballen me më shumë vëmendje ndaj pamjes së tyre, edhe burrat prej kohësh e kuptojnë fuqinë politike të paraqitjes.

Presidenti ukrainas Volodymyr Zelenskyy zgjedh shpesh veshje taktike, shumë larg kostumit tradicional me kravatë të shumicës së liderëve botërorë.

Sipas gazetarit ukrainas Illia Ponomarenko, kjo është pjesë e mesazhit të tij anti-elitist. “Rrobat e tij shtrojnë pyetjen: Për çfarë jeni këtu? Për të shpëtuar jetë apo për protokolle luksoze?”

Edhe kur takohet me mbretër dhe liderë botërorë, Zelenskyy vishet si një ukrainas i zakonshëm i përfshirë në përpjekjet e luftës.

Mesazhi është: “Kam ardhur në qendrat e pushtetit si përfaqësues i njerëzve të mi të thjeshtë.”

Në mënyrë të ngjashme, politikani britanik Andy Burnham, i quajtur shpesh “babai hipster”, preferon stilin smart-casual me bluza, polo dhe atlete.

Edhe ky është një mesazh tjetër politik që synon të tregojë afërsi me qytetarët e zakonshëm.

Një tjetër transformim për Melonin?
Sa i përket Giorgia Melonit, Bonafoni pret që bota të shohë së shpejti një tjetër ndryshim në stilin e saj.

Shkaku mund të jetë sfida që i vjen nga politikani i ekstremit të djathtë dhe ish-gjenerali Roberto Vannacci.

“Meloni ka deklaruar se nuk e dëshiron Vannaccin në qeverinë e saj, por partia e saj mund të ketë nevojë për të në një koalicion për të qëndruar në pushtet,” tha Bonafoni.

Ajo përfundon: “Jam e sigurt se nëse dhe kur Vannacci do ta sfidojë seriozisht, Meloni do ta ndryshojë sërish stilin e saj, sepse do të duhet të paraqitet si një figurë edhe më e fuqishme.”/DW

Disa muaj pas krijimit të një komisioni bipartizan parlamentar për të shqyrtuar nevojën e një reforme të re territoriale socialistët propozuan një hartë të re të ndarjes së vendit duke kërkuar shkrirjen e 15 bashkive të vogla dhe bashkimin e tyre me bashki të mëdha.

Shifrat e bazuara mbi censusin e vitit 2023 tregojnë se si në këto bashki ka një tkurrje demografike dhe numri i të moshuarve tashmë tejkalon numrin e fëmijëve, ndërsa popullsia e vendit priret drejt përqendrimit në qendrat urbane.

Ekspertë të urbanistikës, sociologjisë dhe ekonomisë, e konsiderojnë këtë moment një ‘krizë demografike’ dhe e lexojnë këtë prirje si një proces që po prek njëkohësisht ekonominë, shoqërinë dhe mënyrën se si organizohet territori dhe do të prodhojë në të ardhmen një krizë ekonomike dhe sociologjike për këto zona.

”Të dhënat janë kambanë alarmi për ne si shtet”- thotë për BIRN, Doriana Musai, arkitekte dhe planifikuese urbane, duke shtuar se fakti që në 30 bashki me indeks të ulët urban jeton vetëm 14.2% e popullsisë së vendit, ndërsa në 15 prej tyre kanë më pak se 10 mijë banorë tregon se sa shumë është zhvendosur popullsia.

Raporti analitik bazuar mbi të dhënat e këtij indeksi na shfaq një proces shpopullimi që zgjat prej dekadash, proces që sipas Musait tregon se, Shqipëria ka humbur rreth një të katërtën e popullsisë që nga viti 1989, mosha mesatare është rritur nga 35.3 në 42.5 vjeç, ndërsa dyfishimi i raportit të varësisë së të moshuarve na tregojnë efektin e ndërthurur të emigrimit të popullsisë së re, uljes së lindjeve dhe plakjes së popullsisë së mbetur.

Ajo i konsideron këto të dhëna si sinjale të një ‘krizë demografike afatgjatë’.

“Pra, nuk kemi vetëm më pak banorë. Kemi më pak të rinj, më pak familje të reja dhe një bazë gjithnjë e më të dobët për riprodhimin demografik dhe zhvillimin ekonomik të territoreve”- argumenton Musai.

Sipas saj, kur popullsia aktive migron nga periferitë, bashkë me të lëvizin puna, kapitali, kërkesa për shërbime dhe mundësia e njerëzve për të ndërtuar të ardhme.

“Humbja e aftësisë për të imagjinuar të ardhmen”

Një nga elementët më domethënës të këtij indeksi ka të bëjë me plakjen e popullsisë që tregon se ka më pak lindje dhe nga bashkitë periferike po largohen kryesisht të rinjtë ose njerëzit në moshë pune.

Për ekspertë të sociologjisë dhe ekonomisë kjo tablo sjell një dobësim të ekonomisë lokale, të shërbimeve dhe jetës sociale në zonat që humbin popullsi.

“Pas çdo shifre ka njerëz, familje, të rinj që largohen, prindër që mbeten dhe komunitete që gradualisht ndryshojnë. Për mua, pikërisht këtu fillon leximi sociologjik i fenomenit”- i tha BIRN-it, Shkëlzen Hasanaj, profesor i sociologjisë në Universitetin e Studimeve Ndërkombëtare (UNINT), Romë.

“Një komunitet fillon të varfërohet shumë përpara se të boshatiset fizikisht”, shton Hasanaj.

Momenti kritik, sipas tij, vjen kur të rinjtë nuk e imagjinojnë më të ardhmen e tyre në vendin ku kanë lindur.

Fakti që të rinjtë, njerëzit në moshë pune, profesionistët dhe të arsimuarit janë një pjesë e rëndësishme e këtij migrimi, sipas tij,  e kthen shpopullimin në një proces selektiv, ku territoret nuk humbasin thjesht banorë, por pikërisht grupet që do të duhej të garantonin vazhdimësinë e tyre demografike dhe ekonomike.

“Një qytet nuk humbet vetëm një numër banorësh; humbet njerëzit që nesër do të krijonin familje, do të hapnin një aktivitet, do të punonin si mjekë, mësues, inxhinierë apo sipërmarrës dhe do të merrnin pjesë në jetën e komunitetit”- thotë Hasanaj.

Ai e quan këtë një formë të ‘shpopullimit selektiv’ dhe “dobësim i riprodhimit social të territorit”.

Ai flet për pasojat që shfaqen fillimisht në jetën e përditshme; më pak të rinj do të thotë më pak familje të reja dhe fëmijë, më pak nxënës në shkolla dhe më pak fuqi punëtore. Më pas dobësohen aktivitetet ekonomike dhe shërbimet, duke krijuar një cikël ku largimi prodhon kushtet për një tjetër largim.

Për ekonomistin Klodian Muço edhe pse urbanizimi shihet si një pjesë e zhvillimit ekonomik të një vendi, ai ka pasoja negative në ekonominë e zonave që braktisën dhe në ekonominë e vendit në përgjithësi.

“Problemet lindin më vonë. Në momentin kur njerëzit lëvizin nga periferia në qendër këto zona braktisën, bie cilësia arsimore, bie siguria shëndetësore, bie prodhimi bujqësor e blegtoral”-, tha ai për BIRN.

Kështu, ajo që në afat të shkurtër mund të duket si përfitim nga përqendrimi ekonomik në disa zona urbane, sipas Muços, “në afatgjatë krijon një faturë më të lartë për vendin”.

“Territoret periferike humbasin fuqi punëtore dhe aktivitet ekonomik, ndërsa qytetet pritëse përballen me kosto gjithnjë e më të larta për banim, transport dhe shërbime”- shton ai.

Dhe ky proces, sipas Muços, mund të ushqejë më tej migracionin e jashtëm; të rinjtë që fillimisht largohen nga fshati ose qyteti i vogël drejt Tiranës apo Durrësit mund të përballen me kosto të lartë jetese, mungesë strehimi të përballueshëm dhe probleme infrastrukturore dhe hapi tjetër shihet largimi nga vendi.

“Gjeografia e pabarazisë”

Shifrat e Indeksit Urban tregojnë për ndryshim në strukturën urbane të Shqipërisë dhe një polarizim të lartë mes disa qendrave ku ka tendencën të përqendrohet popullsia e vendit, siç është boshti Tiranë-Durrës.

Por ky përqëndrim, sipas ekspertëve, nuk vjen pa pasoja, pasi në qendrat urbane rritet presioni mbi banesat, transportin, infrastrukturën dhe koston e jetesës.

Dorina Pojani, pedagoge e planifikimit urban në Universitetin e Queensland, Australi, e sheh fenomenin e shpopullimit të periferisë drejt qendrave urbane si pasojë e shumë faktorëve, një ndër më të rëndësishmet është mungesa e politikave urbane për të parandaluar ose ngadalësuar këtë fenomen.

“Ndodhemi në krizë demografike në dy pikpamje; Rënia e lindshmërisë dhe migracioni i jashtëm dhe i brendshëm dhe shkak për këtë janë kushtet e këqija ekonomike, mungesë e një sistemi arsimor cilësor, mungesa e shërbimeve cilësore, infrastruktura dhe punësimi”- i tha ajo BIRN duke shtuar se “mbyllja ose tkurrja e shkollave, dobësimi i shërbimeve dhe mungesa e punës e bëjnë largimin gjithnjë e më të arsyeshëm për banorët që kanë mbetur”.

Në këtë kontekst ajo konsideron shqetësuese një polarizim edhe më të madh urban, ku nga njëra anë kemi një Tiranë pa infrastrukturë të përshtatshme për të përballuar këtë përqendrim, ndërsa territoret periferike humbasin funksionet e tyre.

Ndërsa sociologu Hasanaj sheh me shqetësim jo vetëm pakësimin e popullsisë në shifra, por organizimin shoqëror që do të krijohet në këto territore në kushtet e një shpopullimi në rritje.

“Nëse tendencat vazhdojnë, shoh rrezikun e një Shqipërie gjithnjë e më të polarizuar: disa qendra do të përqendrojnë popullsinë, ekonominë, universitetet, profesionistët dhe shërbimet, ndërsa territore të tjera do të humbasin gradualisht jo vetëm banorë, por edhe funksionet e tyre sociale”- thotë ai.

Kjo mund të krijojë sipas tij “një gjeografi të pabarazisë”, ku mundësitë e një të riu varen gjithnjë e më shumë nga vendi ku ai lind dhe rritet.

Për Hasanajn, ky është një problem thellësisht sociologjik, sepse territori fillon të shndërrohet në një faktor që prodhon dhe riprodhon pabarazi.

Në një tablo të pas disa dekadave ai parashikon ekzistencën e qyteteve në hartën administrative, por më të varfra në jetën sociale.

“Sepse, për mua, qyteti nuk është vetëm ndërtesë, rrugë apo shesh. Qyteti është shkolla, familja, puna, kafeneja, tregu, universiteti, marrëdhëniet mes njerëzve, aktiviteti kulturor dhe ndjenja se aty mund të ndërtosh jetën tënde”.

Harta e re nuk ofron zgjidhje

Në raportin analitik hartuar nga ekspertë të Komisionit Parlamentar për Reformën Territoriale konstatohet polarizimi urban si pasojë e këtij urbanizimi.

Propozimi ligjor i PS-së ofron si ‘zgjidhje’ shkrirjen mekanike të disa bashkive në mesin e atyre që paraqiten me tregues të dobët duke çuar kështu numrin e njësive të vetëqeverisjes vendore nga 61 në 46, por pa ofruar mekanizma ligjore për menaxhimin e këtij fenomeni.

Për ekspertët, një hartë e re territoriale që shkurton vetëm numrin e bashkive nuk e zgjidh problemin dhe se pas 10 apo 20 vitesh, Shqipëria mund të gjendet sërish përballë të njëjtës pyetje: “sa njerëz kanë mbetur për t’i dhënë jetë territorit që ato qeverisin”.

Pojani sugjeron se zgjidhja nuk mund të jetë përqendrimi i mëtejshëm i gjithëçkaje në disa qytete të mëdha, por krijimi i disa qendrave të vogla bujqësore, industriale dhe urbane që të kenë ekonomi, shërbime, jetë kulturore dhe ndërtimi i infrastrukturës rrugore dhe lidhja me transport me qytetet më të mëdha.

“Një rrjet funksional rrugësh dhe hekurudhash do t’u mundësonte banorëve të jetonin në qytete më të vogla dhe të kishin akses në punë e shërbime në qendrat më të mëdha”- sugjeron ajo, ose në të kundërt, “vendi rrezikon një paradoks të dyfishtë: periferitë boshatisen, ndërsa qendrat mbingarkohen”.

Nga ana tjetër Musai paralajmëron se një reformë e bazuar kryesisht te numrat e popullsisë mund të prodhojë një efekt të kundërt: dobësia demografike mund të përdoret si argument për të larguar edhe më shumë qeverisjen nga territoret që tashmë janë dobësuar.

Ajo sugjeron që kjo reformë të trajtojnë shkaqet e këtij shpopullimi që janë; punësimi, shërbimet, infrastruktura, arsimi, ekonomia lokale dhe lidhjet territoriale.

“Nxitimi për të bërë një reformë të re administrative mund të tentojë të menaxhojë pasojat e këtyre krizave, por nuk mund të zëvendësojë politikat që duhet të trajtojnë shkaqet. Pa adresuar shkakun e depopullimit, rrezikojmë ta përkeqësojmë krizën dhe të kontribuojmë padashje në zbrazjen e mëtejshme të territoreve nga njerëzit”- përfundon Musai./BIRN/

Ditë më parë nje mik i imi i respektuar, LDK-ist i përbetuar ndër të tjera me tha këto fjalë: “Pajtohem me të gjitha kritikat me vend që i bëni për Lumir Abdixhikun dhe Vjosa Osmanin, por nuk pajtohem me kritikat për LDK-në”!

Me standarde të dyfishta i larguan veprimtarët

Në këtë situatë njeriu normal bie në hall, kurse analisti sado i njeanshëm të jetë në aspektin partiak, e ka të vështirë që t’i thurë lëvdata një subjekti që i mban në krye të saj dy personalitete karrieriste, aq të papërgjegjshme dhe të dëmshme për të ardhmen e partisë dhe vendit në veçanti.

Nuk ka si të jetë ndryshe, kur strukturat e partisë janë të kapura dhe uzurpuara nga parashutistët e të gjitha llojeve dhe ngjyrave!

Në LDK më lehtë hyjnë në listën për deputet militantët e katapultuar nga partitë e tjera sesa veprimtarët e orëve të para dhe themeltarët e dëshmuar ndër vite dhe dekada përgjatë rezistencës paqesore dhe luftarake për lirinë e Kosovës!

Po nisem nga shëmbulli im personal, Unë si aktivist dhe veprimtar i orëve të para i LDK-së Rugoviane, nuk munda që t’i hapë dyertë e hekurta për të hyrë në listën për deputet, kurse militantja e një partie rivale ua zbuti zemrën drejtuesve të Degës së LDK-së në Klinë dhe hyri në listën për deputete!

Kurse Florim Zeqës si aktivist dhe veprimtarë i dëshmuar i vendosën barriera të pakapërcyeshme “statutare” të mbështjellura me hipokrizi dhe tradhëti njëkohësisht!

Këto standarde të dyfishta i aplikojnë vetëm uzurpatorët dhe shpirtëzinjët që nuk ia duan të mirën LDK-së dhe as Kosovës në përgjithësi!

Anashkalimi i aktivistëve dhe veprimtarëve, themeltarëve dhe atdhetarëve nuk është risi në LDK!

Të njëjtin fat e kanë pasur edhe shumë veprimtarë të zellshëm dhe besnik të filozofisë politike rugoviane, të cilët janë larguar me zemër të thyer nga LDK-ja!

Megjitahtë, ndjehem krenar për veprimtarinë time 37 vjeçare në LDK, i privilegjaur që punova me zellë dhe përkushtim në epokën e lavdishme dhe krenare të LDK-së Rugoviane, por thellësisht i penduar që i ndihmova të pamerituarit, karrieristët dhe lakmitarët e pushtetit, të cilët, edhe përkundër humbjeve serike dhe të njëpasnjëshme që nga zgjedhjet e vitit 2007 e deri më sot nuk po iu hapin rrugë ndryshimeve në LDK.

I pakënaqur me këto zhvillime, më 30.07.2026 e bëra publike pushimin e aktivitetit tim politik në Lidhjen Demokratike të Kosovës përmes shkrimit “Lamtumirë Rugovë, lamtumirë LDK!”

Lavdi LDK-së Rugoviane (23 dhjetor 1989-21 janar 2006), varrosur me 31 maj 2015-të nga Isa Mustafa me sejmenët e tij, zhdukur nga faqja e dheut nga Lumir Abdixhiku dhe klanorët e tjerë më 30 korrik 2026!

Më 30 korrik 2026 delegatët/tet më votën (shpirtin) e tyre të shitur e varrosën përfundimisht frymën Rugoviane në këtë subjekt emblematik të historisë së lavdishme 17 vjeqare të shqiptarëve të Kosovës!

Të tillët, përjetësisht do të mbetën faqe e zezë e historisë së Kosovës dhe e LDK-së në veçanti!

Kot paskemi humbur kohë për 20 vite rresht duke shpresuar, pasi nuk ka mbetur më frymë rugoviane në LDK!

“Janë këto fjalë të idhëta, por të vërteta…”, kishte thënë rapsodi popullor pas vdekjes së presidentit historik Ibrahim Rugova, por akoma më të idhëta dhe më të rënda mu duken fjalët, kur i thashë Lamtumirë Rugovës, lamtumirë LDK-së!

LDK-ja rugoviane dhe Rugova për shqiptarët mbetën dy simbole të shenjta të historisë së lavdishme kombëtare, të papërseritshme, të paharruara dhe të pashlyerara në kujtesën historike të brezave.

Deri me 30 korrik të këtij viti jam angazhuar me tërë qenjën fizike dhe shpirtërore për shpëtuar atë pak frymë rugoviane që kishte mbetur në këtë parti, por kot, ngase varrëmihësit e saj ishin të shumtë dhe të fuqishëm kundrejt mbrojtësve të pakt dhe të pafuqishëm të kësaj fryme në LDK!

Uzurpatorët, puçistët, zvarranikët, kapësit, shpërdoruesit dhe rrënuesit e këtij subjekti do ta bartin targën e turpit dhe të tradhëtisë ndaj elektoratit besnik të frymës rugoviane! Brez pas brezi do të kujtohen si shkatërrues dhe rrënues të një trashëgime me vlerë kombëtare.

Nga tani e tutje mund të vazhdoni t’i shkërdheni sërish tri shkronjat “LDK”, por jo edhe mundin tim si gazetarë dhe analist në shërbimin e juaj!

Të gjithë simpatizantëve dhe mbështetësve besnik: “Faleminderit për respektin dhe mbështetjen e sinqertë që e treguat dhe e tregoni në vijimësi ndaj meje. Gjthmonë do t’iu mbajë në zemër si shpirta të dashur dhe të lirë, besnik dhe atdhetarë, por njëkohësisht do të mbetëm i mangët dhe i lënduar që nuk jam më në mesin tuaj!

Shpallja e kandidaturës time dy vite më parë për deputet dhe e kandidaturës time për kryetar nga fillimjanari i këtij viti ishte përpjekja ime e fundit për ta shpëtuar LDK-në, ishte qëllimi im fisnik për ta nxjerrur LDK-në nga kthetrat e uzurpatorëve dhe klanorëve morbid!

Nga tani e tutje mbetëm vetëm ushtarë besnik i atdheut dhe gardian i interesave të bashkatdhetarëve (mërgimtarëve) kudo që ndodhen ata, në Kosovë apo në vendet evro-perëndimore!

Sa herë që më kërkojnë bashkombasit në Kosovë apo në mërgatën tonë, si çdo herë do të jemë në shërbimin e tyre, por jo edhe të strukturave partiake!

Në vijimësi do t’i mbajë në thumb të shënjestrës të gjithë ata që e devijojnë rrugën e pastër kombëtare!

Krahas kritikave dhe sugjerimeve për politikbërësit kosovarë, si çdo herë dhe në çdo shkrim autorial do të ofrojë zgjidhje dhe alternativa të reja në shërbim të vendit dhe qytetarëve.

Përmbledhje e shkurtër e veprimtarisë 37 vjeçare në LDK

Si ish aktivist dhe veprimtarë 37 vjeçar i LDK-së, me modesti po e shpalosi një pjesë të shkurtër të veprimtarisë time:

-Isha nënkryetarë i Forumit Rinor të LDK-së Dega në Klinë (1991-1992).

Pas kalimit në emigracion, për disa vite rresht u bëra pjesë aktive e 3 %-shit dhe pjesëmarrës i Fondit të Qeverisë në ekzil (prej 1 mijë DM për ne mërgimtarët në Itali).

-Në janar të vitit 2015, në 9 vjetorin e shkuarjes në amshim, e organizova Akademinë e Parë Përkujtimore (të vetme) për presidentin Ibrahim Rugova në Itali.

-Para dhe pas organizimit të kësaj akademie bëra përpjekje për themelimin e Degës së LDK-së në Itali, por u sabotova nga grupet e interesit që thirreshin në LDK, kurse në anën tjetër ua bënin argatin partive rivale për interesa personale!

-Në shtator të vitit 2024 asistova dhe kontribuova në themelimin e tri prej katër Nëndegëve të LDK-së në pjesën veriore të Italisë!

-Nga më tepër se 3 mijë shkrime autore, gjysma prej tyre janë në funksion të rritës dhe forcimit të LDK-së.

-Nga 11 libra të botuar, 4 prej tyre janë ekskluzivisht për LDK-në.

-E shpreha gatishmërinë time që të jemë kandidat për deputet dhe për kryetar të LDK-së!

Ky nuk është fundi i veprimtarisë time, por fundi i bukur i iluzioneve në LDK!

Florim Zeqa, gazetar dhe analist i pavarur politik!

Orsago (Itali), 23.08.2026

Në protestën e 85-të, qytetarët kanë përcjellë mesazhet e tyre edhe përmes pankartave.

“Koha jote mbaroi”, shkruhej në një prej pankartave, në një mesazh drejtuar kryeministrit Edi Rama.

Protestuesit kanë bërë gjithashtu thirrje për rikthimin e protestave para Parlamentit në shtator, kur deputetët pritet të rinisin seancat plenare.

“Prezencë masive. Paradite, ora 09:00 në Parlament. 10, 17 dhe 24 shtator”, thuhet në një tjetër pankartë.

Në një tjetër pankartë, qytetarët shprehen se ndërsa çmimet e produkteve ushqimore kanë shkuar në stratosferë, pagat mbeten shumë të ulëta.

“Çmimet në qiell, pagat në tokë. Ku po na çoni more shokë?” BW

Profesori i njohur amerikan i ekonomisë, Steve Hanke, ka reaguar sërish lidhur me lëvizjet protestuese në Shqipëri, duke bërë thirrje të drejtpërdrejtë për largimin e kryeministrit Edi Rama nga detyra.

Përmes një postimi në platformën “X”, Hanke u shpreh se i ashtuquajturi “Revolucioni i Flamingove” po merr gjithnjë e më shumë hov, duke nëvizuar se ka ardhur koha që kreu i qeverisë të bëjë gati valixhet.

Ekonomisti amerikan, i cili i ka komentuar edhe më parë protestat që vijojnë prej tre muajsh në Tiranë, e lidh këtë reagim qytetar me pakënaqësinë ndaj pushtetit dhe kundërshtimin e projekteve të caktuara zhvillimore.

Në mbështetje të qëndrimit të tij, Hanke publikoi edhe një shkrim të rrjetit “Al Jazeera” mbi mbërritjen e tri anijeve të “Flotiljes Globale Sumud” në bregdetin e Vlorës. Anijet iu bashkuan kësaj lëvizjeje në shenjë kundërshtimi ndaj projektit për ndërtimin e një resorti luksoz të lidhur me biznesmenin Jared Kushner. Sipas organizatorëve, iniciativa ngre shqetësime të mëdha për shpronësimin e tokave dhe mbrojtjen e mjedisit, duke u kthyer në një nga pikat kyçe të rezistencës qytetare. BW

Ekzaltimi e komunistëve andej e këtej kufirit shqiptaro-shqiptar, lidhur me propozimin e z. Haradinaj që z. Thaçi të marrë postin e presidentit të Kosovës është i natyrshëm pasi i përgjigjet plotësisht standartit dhe filozofisë së tyre që pushteti lind nga gryka e pushkës.

Por duke ditur historinë e marrëdhënieve politike mes tyre, ky propozim merr forme qesharake, pasi dihet që z.Thaçi po përballet me akuza të rënda për krime në Hagë dhe ende nuk mund të bëhet një prognozë për rezultatin e atij gjyqi.

-Nga ana tjetër dihet tashmë ambicia e z. Haradinaj për postin e Presidentit të Kosovës, por që pesha e subjektit të tij politik është thuajse e papërfillshme e me këtë rast ai nuk ka hallin e Thaçit, të cilin me zë e figurë e ka akuzuar për ndarjen e Kosovës (çka në gjuhë juridike ligjërisht përbën tradhëti kombëtare), por të sigurojë mbështetjen e deputetëve thaçistë, për të qenë ai vetë president.

-E vërteta është se Kosova po kalon një periudhë të veshtirë e të panatyrshme për zgjedhjen e presidentit dhe përgjegjësia i takon të gjithë klasës politike e më shumë mazhorancës, por kjo s’do të thotë të hidhen në treg ide të parealizueshme që bien në kundershtim me kushtetutën e Kosovës.

-Komandantët duhet të bindin veten se Kosovën e çliroi Nato, e komanduar nga SHBA dhe se kontributi i tyre s’është mohuar asnjëherë, por që dhe është shpërblyer disa fish dhe se pushteti nuk mund të merret në tavolinë, por duhet të japin kontributin e tyre për zgjedhjen e presidentit, pasi eshte dhe atribut i tyre dhe një detyrim kushtetues.

Minimalisht ata duhet të dëgjojnë këshillën e mikut të Kosovës në kohën e luftës e pas saj ish zëdhënësit të departamentit të shtetit dhe asistent i Presidentit Clinton James Rubin, i cili iu rekomandoi Krahut të Luftës të lënë mënjanë politikën dhe të lejojnë Kosovën të ecë para në rrugën e zhvillimit, të shtetformimit e prosperitetit.

Shembuj ka plot. Mjafton t’i referohen gjeneralit kroat Ante Gotovina, i cili preferoi të mbetet një hero lufte( dhe çfarë heroi) dhe të refuzonte postin e presidentit apo çdo post tjetër politik.

Dhe a e dini se sot ai hero punon me nder dhe dinjitet ne një sipërmarrje peshkimi në Kroaci .

Ndiqeni atë shëmbull!

Foto: Gjenerali kroat Ante Gotovina, i cili i qëndroi besnik uniformës së tij, dhe nuk pranoi të përfshihej në politikë, për çfarë do lloj posti përfshi dhe atë të Presidentit te Republikës.

Screenshot

Premisë: protestat duhet të vazhdojnë.

Sepse janë kundër regjimit të Ramës, akoma më tej edhe anti-sistem. Sistemin e ndërtoi dhe perfeksionoi pikërisht ai që thoshte se duhet të ndryshojmë sistemin jo njerëzit.

Mund të përsërisin pa frikë, brezi millenial dhe GenZ, të indoktrinuar nga hegjemonia kulturore ramiste (se e majtë nuk mun ta quaj) që e njohin sadopak historinë, që në Shqipëri nuk ka të djathtë ekstreme. Nuk patur asnjëherë.

Në / Shqipëri / nuk / ka/ të / djathtë ekstreme. /

Përsëriteni se ju kthjellon.

Të jesh antikomunist në Shqipëri është ceshtje mbijetese, e dëshmoi në mikrofon Levdie Nela, bashkëshortja e poetit Havzi Nela të dënuar me varje në litar nga K. Rama, babai i KM.

Për neokomunistët, të majtët antisistem, komunitetin lgbtq+ dhe cfarëdo individi me dy mend në kokë: Flotilla është fenomen totalisht i jashtëm me kontekstin shqiptar, dhe vetëm na dëmton imazhin e protestës te diaspora që është thuajse komplet e shkëputur me zinxhirin e qendrave sociale dhe ONG-të europiane. Pra Flotilla i bën punë vetëm Ramës dhe të djathtës ekstreme europiane për demagogji (ashtu si kefia që mbështjell flamingon).

Shqipëria ka përvojë katërcipërisht të ndryshme me komunizmin dhe antitotalitarizmin në krahasim me Europën. Italia dhe Europa kanë trashëgiminë e antifashizmit (ndryshe nga pothuajse lufta civile e jonë e viteve ’43-’45) që vazhdon me lëvizjet punëtore të pasluftës, lëvizjet e ’68 dhe më vonë protestat studenteske dhe feministe të viteve ’70.

Të jesh i majtë në Shqipëri nuk ka asnjë lloj kuptimi dhe lidhje me të majtën europiane sepse as Partia e Punës (si e majtë ekstreme dhe staliniste në thelb) dhe as PS si vazhdim i të parës pas ’92shit, nuk kanë treguar asnjë vlerë që mbart kuptimi i të qenurit i majtë në EU. Si e kupton një i huaj, apo ambasadat ndaj të cilave pretendojnë disa që bëjnë thirrje për moderim? Është punë e tyre. Ata mund të mos kuptojnë me siguri as që në Shqipëri ka 5 ndarje besimesh të ndryshme, dhe bashkëjetojnë në paqe. E majta shqiptare kanë qenë gjithmonë antishqiptare. Të dyja (PPSH dhe PS) kanë dëshmuar të jenë parti kriminale për mënyrën se si kanë vepruar me popullin.

Të jesh antisorrosian nuk do të thotë të jesh kundër gjithë ojf-ve dhe as të jesh ekstremist i djathtë.

Prandaj, pa cinizëm, në shesh mund të bashkëjetojnë njerëz me ideale të të gjithë spektrit, përvec individëve me tendenca diskriminuese dhe të dhunshëm ndaj bashkëprotestuesve. Si? Duke u përqëndruar te dorëheqja e Ramës.

Përqëndrohuni te slloganet e skandaleve dhe aferave korruptive, është e thjeshtë.

Kushdo që del në shesh për protagonizëm dhe kapital elektoral, nuk vlen as dy lekë. Jeni më keq se fondamentalistët fetar, të cdo lloj besimi.

Post scriptum: poshtë komunistët!

TIRANË – Gjykata e Tiranës ka caktuar masat e sigurisë “Ndalimi i daljes jashtë shtetit” dhe “Detyrimi për t’u paraqitur te policia gjyqësore” ndaj 33-vjeçares Rozalinda allias Rosela Nallbati, e cila po hetohet nga prokuroria e kryeqytetit për akuzën e “Goditjes për shkak të detyrës” ndaj gazetarit Elton Qyno.

Mësohet se, vendimi u dha në mungesë, pasi Nallbati ndodhet në kërkim prej datës 30 korrik 2026, ditë kur goditi befas me telefon gazetarin Qyno në ambientet e një spitali privat në Tiranë. Pavarësisht kontrolleve të FNSH-së në Tiranë e Elbasan, ajo mbetet ende në arrati.

Policia e Shtetit i ka përcjellë një kopje të vendimit edhe zyrës së Interpolit për vendosjen e “Njoftimit të Kuq”. Gjatë caktimit të masës, gjykata mbajti parasysh gjendjen e saj familjare, pasi është nënë e dy fëmijëve të mitur.

Bëhet me dije gjithashtu se, Rozalinda Nallbati është bashkëshortja e Florenc Çapjas, personazh i njohur i botës së krimit i dënuar me burgim të përjetshëm për vrasjen e dyfishtë të Gentian dhe Nezir Beqirit në vitin 2012, si dhe me 4 vite burg për siguri kushtesh për vrasje ndaj Sokol Sanxhaktarit. Çapja u ekstradua nga Dubai në maj të vitit 2025 dhe vuan dënimin në paraburgimin 302 në Tiranë./Dosja.al

Gazetari Osman Stafa renditi disa prej shqetësimeve që kanë nxjerrë qytetarët në rrugë, si korrupsionin, gjendjen e shëndetësisë dhe arsimit, pagat dhe kostot e jetesës.

Ai kritikoi gjithashtu pabarazitë në arsim, duke argumentuar se fëmijët e politikanëve dërgohen jashtë vendit për të studiuar në universitete të mira, ndërsa shumica e shqiptarëve përballen me një sistem arsimor që është degraduar.

Një tjetër pikë e fjalimit ishte gjendja e shëndetësisë dhe vështirësitë që qytetarët hasin për të përballuar ilaçet.

Ai akuzoi klasën politike për korrupsion dhe kërkoi që institucionet e drejtësisë, përfshirë SPAK-un, të hetojnë pasuritë e zyrtarëve.

“Ky vend është vjedhur është sakatuar, korrupsioni është kthyer në sistem. Vetëm një gjë nuk është bërë, vettingu i politikanëve. Pse? Mos ndoshta do ti dalë në shesh pasuria që kanë fshehur. Janë paratë e shqiptarëve që i kanë vjedhure.

SPAK e drejtësia që shqiptarët aq shumë i besojnë, duhet të hetojë pasurinë e tyre, ç’kuptim ka qe një ministër të bëjë një vit burg dhe pastaj del e shijon paratë. Jo ata para janë të shqiptarëve dhe duhet tu kthehen atyre. Nafta ka shkuar 220 lekë, a thua Shqipëria është vendi më i pasur”, tha Stafa.

Ai tha se tubimi nuk është rezultat i organizimit të një partie politike, por i qytetarëve që kërkojnë një tjetër model për Shqipërinë.

“84 ditë, pse po e sulmojnë kaq shumë këtë protestë?! Sepse askush, asnjë parti politike dhe askush tjetër nuk e ka bërë këtë protestë. Në 36 vite askush nuk ka mundur të thërrasë në shesh një protestë të tillë.

Asnjë parti nuk mund ta mbush këtë shesh më shumë sesa zemra e këtyre shqiptareve që duan një Shqipëri tjetër dhe jo  të vjedhur.

Këtë protestë po e mbajnë shqiptarët që duan një Shqipëri pa korrupsion, që nuk i vjedh shqiptarët. Një Shqipëri që duhet të këtë shëndetësi, arsim dhe rroga më të mira. Kjo Shqipëri sot është për pushtetarët dhe jo për qytetarët. Shqiptare zgjohuni, për atdheun tuaj dhe për të ardhmen tuaj”, tha Stafa. gsh

Zgjedhja e kryetarit të shtetit, që politika përdhunisht e quan president, është bërë shkaku kryesor që Kosova nuk po mund ta përmbyllë normalisht asnjë proces zgjedhor.

Kjo pastaj po krijon ngërç pas ngërçi, ndërkohë që vendi ka nevojë për qeverisje me mandat efektiv dhe për institucione të besueshme e të qëndrueshme, që pasqyrojnë vullnetin e popullit.

Problem është artificial, i krijuar qëllimisht, përmes nenesh kushtetuese, që Kosova të mos bëhet kurrë shtet funksional.

Kjo u leverdis elitave të sajuara politike, që po jetojnë me privilegje të pamerituara, qofshin në pozitë ose në opozitë. Por më së shumti i levërdisë Serbisë në përpjekjet e saj të shumanshme për ta shpartalluar shtetin tonë.

Nuk duhet ndonjë mençuri e madhe për ta zgjidhur këtë problem: një marrëveshje politike që kryetari i Kosovës të zgjidhet me votat e qytetarëve. Drejtpërdrejt. Dhe u krye puna.

Ta futësh vendin në krizë ciklike për mungesë të një vendimi kaq të thjeshtë, është pak ta quash papërgjegjësi.

Kryetari i shtetit nuk mund të jetë objekt pazaresh nëpër tavolinat e bixhozxhinjve politikë. Sepse ai ushtron një funksion të rëndësishëm e me shumë kompetenca për vendin. Prandaj edhe domosdoja e zgjedhjes së tij përmes votës së qytetarëve.

Çka mund të thuhet për elitat politike që nuk janë të gatshme ta bëjnë as kaq “sakrificë“ për Kosovën? Dhe fundja kujt i shërbën më së shumti kaosi i vazhdueshëm institucional në Kosovë?

Serbisë, natyrisht. Sepse forcon tezën e saj tejshekullore “se shqiptarët nuk janë të aftë të bëjnë shtet“.

Sot bota është në një gjendje kaotike, pa udhëheqje e pa busull. Në Evropë prej katër vjetësh po vazhdon një luftë për jetë a vdekje, në të cilën marrin pjesë mbi dyqind milionë njerëz, me rreziqe serioze e reale për t’u zgjeruar.

Kosova është në gjendje lufte me Serbinë, sepse kjo po na kërcënon rregullisht përmes manovrave ushtarake afër kufirit apo me shpërfaqje të armatimit modern, të blerë enkas për luftë kundër shqiptarëve.

Serbia po na kërcënon edhe me ndaljen e ujit, elementit kryesor për jetën mbi tokë. Ky kërcënim, në fakt, është akt lufte kundër popullit e shtetit tonë.

Prandaj, ta lësh vendin pa institucione në kohë kaq të turbullta nuk është papërgjegjësi, por diversion gjakftohtë e publik që vë seriozisht në rrezik çdo gjë që kemi sot.

Mbi të gjitha, Lirinë, tërësinë territoriale dhe Pavarësinë