VOAL

VOAL

A ka përgjegjësi shteti për “turistët” në Gramsh dhe Poliçan? – Nga Ekrem Spahiu*

August 26, 2022
blank

Komentet

blank

Shqetësimi më bën të thërras përsëri: U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës që të imitojnë serbët e Mitrovicës – Nga SHABAN MURATI

U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës që, nëse duan të kenë të drejtat supermaksimale si minoritet që ia mbledh qeverisë qendrore dhe institucioneve të shtetit, duhet të imitojnë çfarë bën minoriteti serb në Veri të Kosovës. Minoriteti serb ka ligjëruar vetë të drejtën e paprekëshme të veprimtarisë së lirë kolektive të krimit të organizuar dhe të kontrabandës së organizuar, ka ligjëruar vetë të drejtën e ndalim-hyrjes për ministrat, policinë dhe ushtrinë e shtetit të Kosovës. Ka fituar të drejtën e çuditëshme specifike serbe, të cilën nuk e ka dhe nuk mund ta ketë asnjë minoritet në asnjë shtet ligjor dhe demokratik të botës, që nuk paguan as për energji dhe as për ujin, që harxhon sa i don qejfi. Me këto mënyra ka fituar mbrojtjen e ministrit të jashtëm të BE, Borrell, i cili ngrihet në mes të natës nga gjumi, nëse një mizë nga Prishtina prish sovranitetin e shpallur dhe të pashpallur të minoritetit serb në Veri.
U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës se duhet të imitojnë minoritetin serb në Veri të Kosovës dhe të bëjnë gjurulldira çdo muaj, që të kujtohet BE, KE dhe OSBE se ka një minoritet shqiptar autokton në Jug të Serbisë, që nuk gëzon as të njëqintën e të drejtave, që shkruhen në konventat europiane për minoritetet, e jo më të ëndërrojë ndonjë të drejtë të barabartë me minoritetin serb në Veri të Kosovës.
U thoni të bëjnë rrëmuja dhe të bllokojnë rrugët kombëtare si t’u ngrihet qejfi dhe të ndjekin modelin serb të djegies së ndërtesave kufitare dhe zyrave doganore e policore siç bëjnë serbët e Mitrovicës, dhe do të kenë mbrojtjen e BE, e cila do t’u thotë siç u thotë tani “përmbahuni” të dy palëve, edhe bandave serbe që djegin dhe sulmojnë shtetin dhe ligjin, edhe policisë së shtetit, që mbron rendin dhe ligjin. Ju kujtohet se sa shpejt e harroi BE që në dhjetorin e 2011 bandat serbe të Veriut të Kosovës dogjën e shkatërruan ndërtesat kufitare e doganore në kufi dhe plagosën 30 ushtarë gjermanë të KFOR-it dhe nuk u hyri gjemb në këmbë dhe nuk u dënua asnjë bandit serb.
U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës të imitojnë minoritetin serb të Veriut të Kosovës, se ndoshta ashtu do të detyrojnë diplomacinë e Kosovës, që ka 10 vjet që dëgjon në tryezën e dialogut në Bruksel nga BE vetëm “hallet e mëdha” të minoritetit të përkëdhelur serb dhe të drejtën e tij specifike për “republikë serbe” në Veri të Kosovës, dhe kurrë nuk ka folur për shqiptarët e Luginës së Preshevës. Ndoshta metoda serbe e ndjekur nga shqiptarë do të bëjë që diplomacia e Kosovës të kujtohet që për reciprocitet në dialog duhet të kërkojë për shqiptarët e Luginës së Preshevës të njejtat “asosiacione apo autonomi administrativo-territoriale”, që Beogradi kërkon në çdo takim të Brukselit për serbët e Mitrovicës.
Ndoshta kujtohet edhe ndonjë qeveri apo kryeministër i Shqipërisë, që në vitin 2013 para erës sonë, kur shpalli në parlament programin e qeverisë së re, u zotua se do t’i ketë prioritet dhe do të kërkojë të njejtat të drejta për shqiptarët e Luginës së Preshevës si për serbët e Mitrovicës. Në fjalimin e mbajtur në 13 shtator 2013 në parlamentin e Kosovës kryeministri i ri i Shqipërisë Edi Rama deklaroi solemnisht: ”Përse të mos bëhen të drejtat e pacënuara dhe mirëqenia në Luginën e Preshevës dhe në Veriun e Kosovës lajtmotivi i epokës së re?”.
Duke qenë se kanë kaluar mbi dymijë vjet nga ky zotim qeveritar e ka harruar, por ndoshta po të veprojnë shqiptarët e Luginës së Preshevës si serbët e Mitrovicës mund të detyrohen arkeologët diplomatikë të qeverisë në Tiranë t’i rihapin shtëllungat e rërës, ku kanë shkruar programin qeveritar të vitit 2013 për të drejtat e shqiptarëve të Luginës së Preshevës. Mendimi i këshilltarëve jugosllave të qeverisë së Tiranës është se qeveria nuk i ka harruar zotimet e vitit 2013 para erës sonë, por ato nuk janë më aktuale, sepse qeveria ka zbuluar tani se këto të drejta të shqiptarëve të Luginës së Preshevës do të realizohen plotësisht në “Ballkanin e hapur” të presidentit serb Vuçiç.
Sidoqoftë, bëni mirë t’u thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës që të imitojnë dhe të veprojnë si serbët e Mitrovicës. Diplomacia europiane lëviz dhe vepron vetëm kur plasin ujrat.
Shkruar më 14.10.2021
blank

SHQIPNIA ASHT SI OBORRI I PILATIT- Nga Fritz RADOVANI

Si sot na ushton ndër veshë zani i përbindshit të Shtetit Shqiptar, thirrjet e virrmat e fjalimit programatik të 6 Shkurtit 1967, të pasueme me brohoritje e duartrokitje nga turma e kriminelëve gjakatarë, komunistë e spijunë të Sigurimit të Shtetit, në shpalljen ma të turpëshme të Shekullit XX, në Atdheun e Skenderbeut, Dedë Gjo’Lulit, Ismail Qemalit, Luigj Gurakuqit, Isa Boletinit e Nanë Terezës, mu në zemër t’Evropës: “Shqipëria është Shtet ateist” (Art. 37 e 55 i Kushtetutës së Re: “Shteti nuk njeh më asnjë fe.”).

Asnjë nga pushtuesit e huaj me shekuj të tanë, nuk kanë kërkue me zhburrnue Malët dhe me çveshë nga morali fushat, ashtu si vëproi për gjysëm shekulli okupacioni komunist e terrorist në Shqipni. “Të djegim me zjarr…” ligjët e zakonet e një Populli, nga Vermoshi e deri në Himarë e Konispol, të djersitim me gjak shtyllat e Butrintit plak, apo të përdhosim me turp e marre lavdinë e Apolonisë e Krujës heroike, e të mos kursejmë asgja për me formue “ate njeriun e rinj”, arritja ma e shëmtueme e njeriut të depersonalizuem nga tiparët fisnike, burrnore e bujare të Shqiptarit: Këta ishin e janë edhe sot pikësynimi i atij “Revulucioni Ideologjik Kultural”.

“Kryqëzonje, kryqëzonje…!”, ishte thirrja e diktatorëve ma të mënershëm të historisë sonë kombëtare! Vritni, vritni, burgosni, interrnoni, terrorizoni, frikësoni, përdhunoni, çnderoni, spijunoni, shpifni, servijoni, mashtroni, propagandoni, poshtnoni, zhdukni, torturoni e masakroni deri në vdekje dhe, “nëse ju mbetë kush në tortura, nuk do të mbani asnjë përgjegjësi penale.”, kështu, udhëzonte Gjykata e Lartë Ushtarake e Republikës së Shqipnisë komuniste me një shkresë të veçantë, që i dërgon hetuesve të Klerit Katolik Shqiptar në 1967. (Dosja Nr. 2291, Arkivi Min.Mbrendshme).

Dyertë e Kishave e të Xhamive mbulohën nga “Fletë Rrufe”. Mbyllet edhe Kathedralia njëqind e sa vjeçare e Shkodres. Përdhunohën dhe varrezat e Kishave dhe tretën në lumin Drinazë eshtnat e klerikëve atdhetarë të varrosun. Shkatërrohën me kulm e thëmel Kisha Monumentale e Shek. XIII e Vaut të Dejës, ajo e Zojës Këshillit të Mirë pranë Kalasë “Rozafat”, Xhamija e Parrucës, Kisha e Jezuitëve etj. Plaçkitën Kisha e Xhamija dhe përvetësohën edhe ata pak libra e vepra arti të mbetuna nga vjedhjet e maparëshme, fillue që nga viti 1945 nga baballarët e hajdutve të sotem.
“Duhej luftue e zhdukë pamëshirë Kleri Katolik Shqiptar”, i cili mbas vitit 1944, ishte i vetmi që ka luajtë rolin e opozitës demokratike kundrejt dhunuesve të të drejtave dhe lirive njerëzore.
Arestohet i pari At Gegë Luma (ashtusi në janar të vitit 1945) e, mbas Tij, Don Mark Hasi, At Pjetër Mëshkalla, Don Frano Illija etj. Terrori dhe ankthi mbizotnojnë kudo, por ato mbledhje që organizohën ndër lagjet e qytetit e zyrat e kooperativave të fshatrave, janë mjeti ma i mënerëshëm për me prangue e skllavnue një popull të tanë e të pafajshëm.

Qendrimi heroik i Atyne Martirëve që kanë mbajtë ndër këto mbledhje, mund të thohët pa ndrojtje, se i ngriti Ata në piedestalin e Heronjve të Kombit dhe të Kishës Katolike Shqiptare. As nuk u trembën, as nuk u tronditën, as nuk u thyen, por fituen Lavdinë e meritueme e të përjetëshme:
At Pjetër Mëshkalla, At Gëgë Luma, At Frano Kiri, At Mark Harapi, Imzot Ernesto Çoba, Don Mark Hasi, At Gjergj Vata, Don Ndue Soku, Don Injac Gjoka, Don Marin Shkurti, Don Mikel Beltoja, Don Frano Illija, Don Shtjefen Kurti, Don Nikoll Mazrreku, Don Ndoc Ndoja, Don Pjetër Gruda, Don Nikoll Gjini, At Filip Mazrreku, Don Pashko Muzhani, etj. etj.

Ata u ndodhën para bishave t’egra me kokë njeriu si: Ever Hoxha, Mehmet Shehu, Haxhi Lleshi, Ramiz Alia, Kadri Hazbiu, Feqor Shehu, Nevzat Haznedari, Koço Josifi, Ali Xhunga, Aranit Çela, Dhimitër Andoni, Elham Xhika, Xheudet Miloti, Iljaz Haxhi, Ilo Papa, Shyqyri Qoku, Shkelzen Bajraktari, Dhimitër Shkodrani, Jake Tefiku, Lefter Goga, Shuajp Panariti, Faik Minarolli etj. etj. për të cilët “dyert” e Nurembergut e të Hagës janë të kyçuna, se nuk ka asnjë kod penal që mund të lajnë atë që kanë ba këto kobra katile, tue u zhytë deri në fyt në gjakun e viktimave të pafajshme.
Nuk do të përshkruej imtësi rreth luftës kundër qytetnimit evropjan, as kundër elementit katolik në veçansi, mbasi kur të lexoni këte letër që po botoj besoj se, asht e mjaftueshme me kuptue çka bahej në Shkoder, para dhe mbas vitëve 1967, tue fillue nga Nandorii 1944:

Kryetarit të Këshillit të Ministrave
Mehmet Shehu
Tiranë
Shkëlqesë,
Pardje, me 3-IV-1967, ora 19, pjesa ma e madhe e klerikëve katolikë që gjendët sot në Shkodër, kjemë thirrë në Sallën e Kandit të Kuq të Komitetit Ekzekutiv. Na u komunikue, ndër tjera, se do të denonconim gjithëshka kishim, me përjashtim të teshave personale të domosdoshme të veshjës dhe të fjetjës, pse të tjerat të gjitha ishin të popullit dhe popullit duhët ti këthehën; dhe se nuk do t’ushtronim asnjë sherbim fetar, as edhe privatisht: Këte e ka vendosë populli.
Mendova të drejtohem me këte letër Shkëlqesës s’Uej, për me i çfaqë mendimin tim, jo ndryshej, por si njeriu njeriut.
Sa për libra të mij, gjana kishtare etj. le të vinë e ti marrin kur të duen: nuk asht e para herë që unë dal në rrugë të madhe.
Por, unë dëshroj të çfaqë disa mendime në përgjithësi: Dorëshkrimet janë pronë e shenjtë dhe e paprekëshme e Autorit, në mos i dorëzoftë ai vetë e në mos kjofshin kundra Sigurimit të Shtetit.
Sa për pasuni të tjera, as bujarija e burrënija e popullit, as ligji natural ma elementar nuk e pranon që një gja që asht falun njëherë njaj përsoni o njaj enti të caktuem, të kërkohët rishtas prej dhuruesit si gja e tija. Spekullimet e shpërdorimet goditën.
Dhe, e vërteta asht se populli, pothuejse në çdo vend e ka përcjellë priftin e vet (të mirë o të dobtë) me vajë, si përfaqësuesin e fesë së vet.
Një hije e zezë ka ra mbi popull kur ka pa tue u mbyllë Kishat, tue u rrëzue kumbonarët e sidomos tue u lejue të viheshin në lojë përsonat dhe gjanat fetare, tue fye kështu thellë ndjenjat kaq të shenjta të besimit.
Po atë efekt kanë ba fushatat e çfrenueme diskredituese antifetare zhvillue me të gjitha mjetët e propagandës. Si përgjigje, populli ka mbushë Kishat deri në çastin e mbylljes së tyne. Çë vlerë ka atëherë qendrimi i një pakice të pandërgjegjëshme o të frikësueme me lloj lloj presionesh?
Sidomos pjesa e friksueme me kërcnime, presione, premtime e pushime nga puna, pëson torturën ma të madhën, sepse e lidhun nga kafshata e bukës, shtërngohët me mohue me gojë atë që beson; dhe kështu fushata që po bahët synon me formue një brezni pa kurajo civile, pa burrëni, opurtuniste, servile, tue prishë karakterin e Shqiptarit në dam t’Atdheut. Njerëzit kane frikë m’u takue, m’u përshëndetë rrugës me miq që janë në sy o të “prekun”. E kush po di se cilët janë! –Flitët shumë për Inkuizicionin e sot 500 vjetëve, dhe jo fort objektivisht.
Po për këte të Shek. XX-të?
Vi tash tek unë. Unë vijën e tanë jetës sime nuk mund e ndryshoj, por do ta vazhdoj derisa të kemë frymë. Pengesa e jashtme e forcës madhore do të bajë në mue vetëm atë efekt që ban guri o dheu që pengon rrjedhën e ujit: Populli më njeh dhe e din mirë si kam shkri jetën për té.
Unë tham se, me këte luftë kundra fesë neve edhe po diskreditohemi faqe botës, së cilës i kemi dhanë premtime solemne për liritë dhe të drejtat njerëzore në Shqipni. Kur, në vj. 1945, në Tiranë, me 8 mars, unë, u takova me Juve, Shkëlqesë, se kishëm ndigjue prej komunistëve fjalët:
“Këte Kishë do ta bajmë kinema”; Ju m’u përgjigjët: “Kjo asht propagandë armiqësore!”.
Me të vërtetë, as anmiku ma i tërbuem i Pushtetit s’ka muejt me u ba një propagandë ma anmiqësore në 22 vjetë, sa i keni ba vedit.
Nuk më ka shty me Ju shkrue Shkëlqesë, as urrejtja, as ambicioni, as interesi, por vetëm ndërgjegja, e vërteta dhe e mira.
Krytarit të Kësh. të Ministrave Me nderime
Mehmet Shehu Pjetër Meshkalla
në Kryeministri – Tiranë meshtar katolik i Shoqënisë Jezu.
5 Prillë 1967.

I nderuem lexues! Kjo letër i drejtohej kryekatilit Republikes së Shqipnisë.
Me të drejtë Prof. Arshi Pipa, shkruan për At Mëshkallen:
“Bir’ i rrebtë i një Nanës së ashpër!”.
“Revolucioni Kultural” në Shqipni, solli si pasojë, që nga 200 e pakë Klerikë Katolik, që ishin në vitin 1944, 67 u pushkatuen dhe u mbyten në hetuesi. 65 vuejtën gati 9 shekuj ndër burgje e kampe shfarosje. Gjithësejt provuen ferrin komunist 131 Meshtarë, dhe mbas 1985 në Shkoder u vrane 183 vetë.
Bijt’ e atyne kriminelave barbar sot qeverisin Shqipninë!
Kujtesa sot po detyron shpopullimin e Atdheut vorfnuem e të plaçkitun!
Ky asht “çlirimi” i Shqipnisë me 29 Nandor, n’ Oborrin e Pilatit Shqiptar!
E paturpësisht me 29 Nandor 2022, grupi i Ambasadorve të huej shkon me
perkujtue “diten e robnisë komuniste të popullit Shqiptar në vorreza?…”
Melbourne, 30 Nandor 2022.

blank

E KEQJA NGANJËHERË FITON Nga Frank Shkreli

 

“E keqja triumfon kur njerëzit e mirë nuk bëjnë asgjë”. “Gara nuk është ndërmjet nesh dhe atyre, por ndërmjet të mirës dhe të keqes, e nëse ata që do duhej të luftonin të keqen, i përvetësojnë rrugët e së keqes, atëherë fiton e keqja”. Thomas Xheferson

blank

Ja edhe sivjet, për herë të dytë, (There she goes again), Juri Kim e ambasadës amerikane në Tiranë uron “Ditën e Çilirimit të Shqipërisë me data 1944-2022. I bie 78-vjet Shqipëri e “çliruar”, e lirë, sipas saj, përfshir periudhën prej pothuaj 50-vjetësh nën regjimin e diktatorit komunist, Enver Hoxha. Të lumtë, zonja Kim po e tregon lëkurën e vërtetë se kush je.

Dua ta bëjë të qartë prej fillimit se nuk kam ndër mend të kapem me Yuri Kim dhe interpretimin e saj të historisë së Shqipërisë, as me “diplomatët”, majtisto-liberalo-bolshevikë evropianë që e shoqëruan atë sot në Varrezat e Kombit në Tiranë. Dëshiroj të theksoj edhe njëherë ashtu siç kam reaguar edhe vitin që kaloi, me këtë rast, ndaj deklaratës së saj dhe misionit të saj diplomatik në Tiranë për të paraqitur regjimin barbar komunist të Enver Hoxhës, në një dritë më të paranueshme se si e njeh historia. ‘Shpërthen’ Frank Shkreli: Zonja Kim, prej sot nuk je më ambasadorja ime! | voal.ch  – “Më duhet të sqaroj që në fillim se këtu nuk bëhet fjalë për ata që luftuan për katër vjetë dhe që vdiqën në luftë për çlirimin e atdheut nga nazizmi e fashizmi, por për “çlirimin”, siç e quan përfaqsuesja Kim, që solli në pushtet një regjim komunist gjakatar, me në krye qoftëlargun, Enver Hoxhën.  Regjim i cili, përveç mijëra kundërshtarëve të tij ideologjikë, përfshirë familje të tëra, gra e fëmij e pleq — zhduku pa mëshirë edhe bashkpuntorët e vet më të ngushtë, për pothuaj një gjysëm shekulli. Ky “Çlirim”, në të vërtetë e këtheu Shqipërinë, për pothuaj 50-vjet, në një skenë krimi. E gjithë Shqipëria ishte një burg telash me gjemba. Respekt për të renët e luftës! Ata luftuan për lirinë e atdheut por jo për robërimin e shqiptarëve nga komunizmi ndërkombëtar sllavo-aziatik”, për pothuaj 50-vjetë.

Më thenë të drejtën unë kisha menduar se deklarata e Yuri Kim vitin që kalaoi, në këtë datë, mund të kishte qenë një gafë diplomatike nga ana e saj dhe se nuk do e përsëriste më, “përfaqsuesja e vlerave amerikane”, në Shqipëri. Edhe mund t’i falej, se edhe diplomatët gabojnë. Gabojnë rëndë, madje, si në këtë rast. Por kjo nuk ka të ndalur. Sivjet siç mund të shikohet nga fotot më poshtë – Zonja Kim, përveç urimit në facebook, ajo i prinë një delegacioni “diplomatësh” të huaj të pa identifikuar për ata që nuk i njohin, tek Varrezat e Dëshmorëve të Kombit. Ja deklarata e Yuri Kim:

“US Embassy 5h  · 
 | 1944-2022 | Shqipëria feston 78-vjetorin e çlirimit nga pushtimi nazist gjatë Luftës së Dytë Botërore. Ky rast shërben si kujtesë për sakrificat e popullit shqiptar dhe si një mundësi për të kremtuar një moment të lavdishëm të historisë shqiptare. Gëzuar Festën e Çlirimit, Shqipëri!

 | 1944-2022 | Albania celebrates 78 years of liberation from the Nazi occupation during World War II. This occasion is a reminder of the sacrifices of the Albanian people and an opportunity to celebrate a glorious moment in Albanian history. Happy Liberation, Albania! “

blank

Deklarata e botuar në facebukun e Ambasadës amerikane në Tiranë.

Me fol të drejtën edhe vajtja e këtyre “diplomatëve” tek Varrezat e “Nëna Shqipëri”, me Juri Kim në krye të paradës – përball e krah për krah me nostalgjikët e Enver Hoxhës aty pranë — nuk do më shqetësonte aq shumë sikur “diplomatët e çlirimit” të Shqipërisë, t’a kishin balancuar atë vizitë duke shpjeguar për publikun — të pakën me një deklaratë të shkurtër — se pas vitit 1944, Shqipëria e çliruar”, dhe nën regjimin komunist për pothuaj një gjysëm shekulli, nuk kishte as liri as demokraci, as të drejta të njeriut – por ishte këthyer për pothuaj 50-vjet në një mjedis krimesh të para në Evropë dhe në botë. Dhe të thonin, mos tjetër, se ne po nderojmë dëshmorët e çlirimit të Shqipërisë nga nazi-fashizmi dhe jo regjimin e Enbver Hoxhës që erdhi më pas dhe që robëroi Shqipërinë.

Kjo histori duket se nuk u intereson diplomatëve të “vlerave perëndimore” në Tiranë. Megjithëse Presidenti i Shtateve të Bashkuara Xho Biden dhe Sekretari Amerikan i Shtetit, Antony Blinken, uruan Shqipërinë dhe shqiptarët për 28 Nentorin , Ditën e Pavarësisë – ashtu siç kanë bërë udhdëheqsit më të lartë amerikanë për pothuaj një shekull tani pa iu referuar “çlirimit”. Po, Ambasada amerikane, për të dytin vit, uron atë që ajo quan “çlirim” i Shquipërisë 1944-2022. Në emër të kujt e bën kjo, këtë deklaratë, unë nuk e di.

Fatkeqsisht, në Shqipëri po triumfon e keqja, e mbështetur nga përfaqsuesit e vendeve perëndimore, të cilat do duhej të denonconin krimet e komunizmit barbar në Shqipëri dhe të mos e cilësonin vendosjen e komunizmit në atë vend si një “çlirim”, sepse i tillë nuk ishte për shqiptarët – sidoqë ta cilësojnë sot diplomatët, përfshirë Juri Kim.

“E keqja triumfon kur njerëzit e mirë nuk bëjnë asgjë”. “Gara nuk është ndërmjet nesh dhe atyre, por ndërmjet të mirës dhe të keqes, e nëse ata që do duhej të luftonin të keqen, i përvetësojnë rrugët e së keqes, atëherë fiton e keqja.”

Ambasada amerikane në Tiranë përfaqëson vendin më të dashur që kemi për zemër ne shqiptarët kudo që jemi, sidomos ne shqiptaro-amerikanët — vendin e bekuar tonin – Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ku kemi gjetur lirinë, demokracinë, paqën dhe të drejtat tona të mohuara nga regjimi “çlirimtar” që ju glorifikoni në këtë ditë. Asnjë interes kombëtar i Shteteve të Bashkuara as i Evropës Perëndimore, sado i rëndësishëm të jetë përkohësisht, nuk justifikon glorifikimin e një regjimi barbar anti-njerëzor dhe mbështetsit e tij, një ish-regjimi ndër më të egrit në botë. Edhe njëherë, turp për ju!

Ju jeni diplomatë perëndimorë, gjoja përfaqsues dhe mbrojtës të vlerave perëndimore dhe jo të anti-vlerave shtypëse të një regjimi të vdekur: Mbrojtës të lirisë, demokracisë dhe të drejtave të njeriut, pa dallim dhe përjetësisht, të pakën me sa dijmë deri më sot. Na njoftoni, ju lutemi, nëqoftse bota perëndimore ka
vendosur të heqi dorë nga këto vlera, përfshir Shqipërinë.

Me sjelljet tuaja, vizita dhe deklarata në këtë ditë të “çlirimit” sipas jush, doni a s’doni, ju po mbështetni historinë dhe krimet e një tiranie ç’njerzore, sllavo-komunisto-aziatike 50-vjeçare — që iu imponua një populli të vogël –Kombit shqiptar dikur krenar. Ju po përkujtoni dhe nderoni – qoftë edhe përfaqësisht, një tirani që për 50-vjet iu imponua shqiptarëve me dhunë e gnjeshtra. Kjo tirani vazhdon të sillet rrugëve të Tiranës me mbështetjen tuaj! Diçka diktohet në ajër!

Ç’prej kohës së Gjergj Kastriotit Skenderbe, shqiptarët kurrë nuk kanë dashur të jenë të ndarë nga bota perëndimore, as nuk pranuan kurrë vullnetarisht komunizmin. A e dijnë diplomatët perëndimorë në Tiranë se Shqipëria menjëherë pas atij që ata quajnë “çlirim” (1944-2022)në krahasim me vendet e tjera evropoiane – per capita — ka patur numrin më të madh të martive të tre feve të shqiptarëve – sidomos në radhët e Kishës Katolike — por edhe më shumë martirë të demokracisë së vërtetë perëndimore – asaj demokracie – sidmos asaj amerikane — që ju do duhej të glorifikonit dhe të përhapnit ndër shqiptarë, në vend që të historiografisë komuniste. I kini kujtuar ndonjëherë këta martirë e dëshmorë anti-komunistë që dhanë jetën në mbështetje të demokracisë së vërtetë perëndimore në Shqipëri!?

Me këto sjellje tuaja – pa ndjenja balance e bashkimi për shqiptarët nga ana e juaj – ju vazhdoni të turbulloni mendjen dhe ndërgjegjën e këtij populli shumë të vuajtur nga një regjim barbar, që ju sikur e cilësoni si “çlirimtar”. Fatkeqsisht, jeni bërë palë me interpretimin e njëanshëm të pseudo-historianëve shqiptarë, të gnjeshtrave dhe të dhunës – për një histori të tmershme masakrash nga viti 1944 e deri në prill të vitit 1991 — që as vet shqiptarët ende nuk e kanë zgjidhur midis vetes. Ju po I mshoni një teze që shumica e shqiptarëve nuk e pranojnë.

Jeni bërë palë e së keqës. Fatkqesisht, e keqja po fiton në Shqipëri edhe me mbështetjen ose të pakën me heshtjen e diplomatëve perëndimorë, sot dhe 30-vjet më parë, që nga fillimi i të ashtuquajturit tranzicion “demokratik” që nuk ndodhi kurrë. Kjo shpjegon edhe aktualitetin politik të Shqipërisë “pjesërisht të lirë”, si anëtare e NATO-s. Merreni me mendë!

Fatkqesisht, e keqja nganjiherë fiton, qoftë edhe përkohësisht, sidomos kur mbështet nga të fortit! Kjo po ndodh edhe në Shqipëri sot. Por, unë besoj se e mira ringjallet dhe përtërihet mbi të keqën, me kohë. Besoj në thënjen latine: “Victi, Vincimus!” Edhe të mundur (nga e keqja) tani për tani, atë e kemi mundur, edhe pa ndihmën e ambasadorëve!
Frank Shkreli

blank
Mons. Gaspër Thaçi (1882-1946) Mons. Frano Gjini (1886-1947)

 

blank

Mons Vinçenc Prenushi(1885-1948) Mons Gjergj Volaj(1904-1947)

Ndër viktimat e para të komunizmit “çlirimtar” të Enver Hoxhës, me urdhër të Stalinit:Për të shpëtuar komunizmim, zhdukeni Kishën Katolike Shqiptare – një porosi kjo dhe fushatë që është ritheksuar në atë kohë edhe nga jugosllavët – themeluesit e Partisë Komuniste të Shqipërisë.

blank

blank blank blank

 

‘Shpërthen’ Frank Shkreli: Zonja Kim, prej sot nuk je më ambasadorja ime

blank

Ukraina duhet të marrë gjithë atë ndihmë që ukrainasit kërkojnë – Nga Aurel Dasareti*

Shpërbërja e Bashkimit Sovjetik nuk është e plotë, sepse shteti kolonial terrorist ekziston ende! Ukraina ka qenë e qartë se ka nevojë për armë me rreze më të gjatë. Sistemi i armëve GLSDB (nëse u jepet atyre) mund të bëhet shumë i rëndësishëm për ukrainasit.
***
Në fillim të luftës, Perëndimi hezitoi t’i dhuronte sistemet e armëve Ukrainës, por ndërsa lufta përparonte, Ukraina mori armë gjithnjë e më të fuqishme.

Në qershor, ukrainasit u furnizuan me armë HIMARS (një sistem artilerie raketore amerikane mbi rrota) me një rreze veprimi prej afërsisht 80 kilometrash. Ky sistem armësh ka marrë shumë nga meritat për suksesin e ukrainasve në fushën e betejës që atëherë. Sidomos në rimarrjen e Khersonit, Himars u përdorën gjerësisht për të rrëzuar linjat ruse të furnizimit.

Zhvillimi është i lehtë për t’u përshkruar: Sa më shumë krime lufte që bëjnë rusët, aq më pak kufizime do të ketë për ndihmën perëndimore për armë. Këtë e kemi parë që nga fillimi i luftës. Një armë e tillë siç GLSDB, padyshim që do të bëjë ndryshim në fushën e betejës.
Pasi Rusia u tërhoq nga Khersoni dhe ia dorëzoi qytetin Ukrainës, rusët e bombarduan qytetin me artileri. Një sistem i ri i armëve me rreze të gjatë mund t’i detyrojë agresorët të tërhiqen nga zona e qitjes, dhe të mbrojë Kherson nga shkatërrimi i mëtejshëm.
Kjo gjithashtu do të lehtësojë aftësinë e ukrainasve për të përgatitur sulme përgjatë vijës së frontit. Është si boksi, distanca më e gjatë do të thotë më pak rrezik.
Jepini Ukrainës aftësinë për të hequr qafe artilerinë ruse duke i dhënë armë me rreze më të gjatë. Me rreze të gjatë, ata mund të detyrojnë artilerinë ruse jashtë rrezes. Rusia kryen terror artilerie kundër civilëve, objektivave dhe infrastrukturës civile. Ose Perëndimi duhet të bashkohet dhe t’i japë Ukrainës mundësinë, ose ne duhet të kënaqemi me një dimër të gjatë terrori. E vetmja gjë që Putin dhe rrethi tij prej terroristësh kuptojnë është fuqia e papërpunuar. Një fuqi që Perëndimi ka potencialin t’i japë Ukrainës. I shkaktoni Rusisë humbje kaq të shumta dhe të rënda sa opinioni publik në vend ngrihet kundër sundimit të terrorit të Putin-it dhe e detyron t’i japë fund një lufte të pakuptimtë.
Rusia tashmë është përcaktuar nga BE-ja si një shtet që mbështet terrorizmin. Pra, mendoj se kjo duhet të hapë rrugën për t’i dhënë Ukrainës më shumë dhe sisteme më të mira armësh për të luftuar terrorizmin që i prek ato.
Kur do ta shpallim përfundimisht qëllimin; se Rusia do të humbasë dhe Ukraina do të fitojë? Ka ardhur koha për të vendosur se cili është qëllimi dhe për ta thënë me zë të lartë! Fitorja është plotësisht e mundur dhe realiste! Ne duhet të ndihmojmë Rusinë që të godasë murin me shpejtësi të madhe, në mënyrë që kjo perandori e keqe koloniale të mund të shpërbëhet përfundimisht. Shpërbërja e Bashkimit Sovjetik nuk është e plotë, sepse shteti kolonial terrorist ekziston ende!
Jepuni ukrainasve gjithçka që mund t’u ofrojmë. Tani duhet të ndalojmë së frikësuari nga shteti mafioz në lindje të Evropës. Ne nuk duhet të ecim në thembra gome për shkak të këtyre çmendurive të rusëve. Le të kërcënojnë me armë bërthamore. Ata e dinë ashtu si ne që nëse përdoren këto, as rusët nuk do të mbijetojnë. Epo, ata janë të çmendur, por ndoshta vetëvrasja nuk është në rendin e ditës.

*Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

blank

Arkiv i Voal.ch 29 Nëntor 2013 – JO 29 NËNTORIT – NGA ELIDA BUÇPAPAJ

 

Klasa politike dha show-n e rradhës. 28 Nëntorin e festuan të ndarë e të përçarë. Njëra palë në Vlorë tjetra duke lamentuar në Facebook. S’ka shëmtim më të madh.

Sot më 29 Nëntor e njëjta histori e pështirë, njëra palë për Shkup, e tjetra për Shkodër, si dy drejtëza që vrapojnë në drejtime diametralisht të kundërta.

Kemi një çerek shekulli që përballemi me dilemën se kur është çliruar Shqipëria dhe se kur është larguar prej vendit çizmja e fundit gjermane. Këtë dilemë e kanë zgjidhur në mënyrë të politizuar historiografët që e retushuan historinë për 50 vjet sipas vullnetit të diktatorit. Këtë dilemë nuk e kanë zgjidhur historianët e shkolluar në Perëndim gjatë periudhës të tranzicionit. Dhe shoqëria sa vjen 29 nëntori thellon bipolarizimin e saj. Njëra palë insiston tjetra e mohon. Por edhe kjo që e mohon, pseudo e djathta e mohon sa për show. Sepse Parlamenti i Shqipërisë është kthyer në një arenë cirku dhe jo vendi ku krijohet statura e shtetit.

29 nëntorin e respekton edhe Presidenti i Republikës, kësaj here si përfaqësues i unitetit kombëtar! Po a ka unitet kombëtar kur njëra palë në mënyrë histerike mbron 29 nëntorin dhe tjetra në mënyrë pasive mbron 28 nëntorin! Jo! Presidenti i Republikës kështu respekton ndarjen dhe përçarjen kombëtare!

29 nëntori është një nga simbolet që denoncon thelbin e katrahurës të kaosit politik këta 23 vjet. 29 nëntori është njëri nga simbolet që ka lidhje me problemin thelemor i cili duhet të zgjidhet një herë e mirë nga politika shqiptare. 29 nëntori është vija e kuqe që ndan të djeshmen me të sotmen dhe që obligon dekomunistizimin e shtetit e shoqërisë shqiptare.

I pyes politikanët e së majtë, duke nisur prej kryeministrit të Rilindjes nëse e konsideron 29 nëntorin ditën e çlirimit të Shqipërisë, kur në vend u vendos një sistem totalitar barbar? Këtë pyetje ia drejtoj edhe të majtës!

Lufta partizane nuk ka asnjë lidhje me 29 nëntorin. Lufta antifashiste duhet të vlerësohet, ashtu si edhe dëshmorët e saj dhe të gjithë ata që i kontribuan. Kush konfondon Luftën antifashiste me 29 nëntorin, ose është i marrë ose synon vazhdimin e çoroditjes të shqiptarëve drejt një konfrontimi social.

Siguria, stabiliteti i vendit, ashtu si dhe standartet e një vendi demokratik nuk tolerojnë dilema të tilla. Prandaj i bëjmë thirrje politikës që ta vendosë në prioritetet e saj sanksionimin e parimeve themelore përmes Kushtetutës ku Shqipëria përcaktohet eksplicitivisht si një demokraci perëndimore.

Në fund të fundit, e përse duhet që Shqiptarët të pranojnë 29 nëntorin si ditën e çlirimit, kur kjo ditë shënon instalimin e një diktature!

E përse duhet të pranojnë shqiptarët 29 nëntorin, kur dihet se diktatori e zgjodhi këtë datë për servilizëm ndaj Titos, si shenjë gjunjëzimi për ta kthyer Shqipërinë në republikë të shtatë të ish-Jugosllavisë!

E përse duhet të pranojnë shqiptarët 29 nëntorin, kur dihet se kjo datë lidhet pikërisht me emrin e diktatorit Hoxha, regjimi i të cilit i masakroi shqiptarët dhe izoloi e bunkerizoi vendin?

Le ta zgjedhë e majta datën e çlirimit të vendit. Le të jetë 5 Maji. Le të jetë një datë që lidhet me dinjitetin dhe sakrificat e shqiptarëve, por jo me diktatorin.

Ka ardhur momenti kritik kur politika shqiptare duhet të distancohet nga diktatura, jo në mënyrë retorike, por me ligje dhe rregulla ashtu si është vepruar në vendet e ish-Europës Lindore. Të dënohen krimet e regjimit enverist dhe nomenklatura e kuqe, e cila është e parehabilitushme.

Liderët e të majtës të mos bëjnë lojra në pikën që dallon civilizimin Perëndimor nga totalitarizmi. Shqipëria nuk mund të pretendojë të jetë anëtare e NATO-s apo të anëtarësohet në BE – kur liderët e shtetit shqiptar simpatizojnë ish-eksponentët e nomenklaturës të regjimit komunist, apo kur trashëgimtarët bilogjikë të ish-regjimit totalitar emërohen në postet më të larta të administratës publike pa u distancuar nga gjyshërit dhe etërit e tyre. Vetëm Bashkim Shehu e ka bërë këtë. Po ashtu, as e majta dhe as trashëgimtarët biologjikë nuk mbajnë asnjë qendrim mëshirues dhe nuk lypin as ndjesë për viktimat e diktaturës. Gjermania vazhdon e kërkon ndjesë për krimet e Hitlerit, edhe kur Lufta e Dytë Botërore ka 70 vjet që ka përfunduar!

Po ashtu e majta vazhdon të ketë si gazetën e saj, Zërin e Popullit, themeluar nga diktatori, që për 50 vjet u ka shplarë trurin shqiptarëve.

Shteti i së drejtës imponon rregulla. Shqipëria rrezikon të degradojë sepse është një shtet pa rregulla, pasi mban qendrim konfondues dhe aspak të qartë ndaj të shkuarës, ku përfshihet edhe 29 nëntori.

E majta shqiptare ka plot argumenta që kjo datë të mos jetë data e çlirimit të Shqipërisë, sepse populli shqiptar u çlirua nga nazizmi por vari në qafë vargojtë e diktaturës. Do të mjaftonte lista e gjatë e vrasjeve të bashkëpunëtorëve, që diktatori i likuidoi gjatë luftës dhe për gati gjysmë shekulli prej paranojës staliniste, që e majta të reflektonte për të rilindur me vepra jo me demagogji.

Nëse e majta e pranon që periudha 50 vjeçare e diktaturës ishte një regjim mizor, kriminal, antishqiptar, antinjerëzor që mbolli vdekjen, frikën, izolimin, luftën e klasave, depersonalizmin, varfërinë dhe katastrofën kombëtare, atëherë duhet të ketë një reagim adeguat.

Nëse e pranon realitetin që ka ndodhur për 50 vjet diktaturë, atëherë duhet të gjejë kurajo për të reaguar në mënyrë civile dhe të përgjegjëshme, çka e kërkon domosdoshmërisht formati i një shteti demokratik.

Nëse nuk e pranon, dihet përgjigja!

blank

MARRSHON SHQIPNIA KOMUNISTE DREJT ZHDUKJES- Nga Fritz RADOVANI

 

Dhjetori 1990 mbetet dhe do jetë një muej shumë i randsishem në historinë e Shqipnisë, në rrugën e gjatë dhe të vështirë për arritjen e dy parullave kryesore të mitingjeve të rinisë s’ asaj kohë: “Liri Demokraci” dhe “E duam Shqipërinë si gjithë Evropa”. Shteti ma i mbrapambetun i Europës, dhe fatkeqësisht gjithnjë jashta Saj. Lidhjet e vjetra me Lindjen prej kohës së Esad Pashës, Ahmet Zogut dhe që u trashiguene tue u sterforcue edhe ma shumë nga aventurieri Ever Hoxha, që caktoi shoku Tito e, pasues Stalini. Tue mos harrue asnjëherë Mao Ce Dunin, themeluesin e “Revolucionit Ideologjik e Kultural të 1967”, kur Shqipnia u shpall “i vetmi shtet ateist në Botë” dhe që u pasue nga skilja anadollake Ramiz Alia, me kobren Nexhmije Hoxha, dhe na sollen në krye të shtetit Shqiptar, një nga “Rilindasit e komnizmit” kryem… Edvin Ramen, që tue kuadrue Shqipninë në “Balkanin e Hupun”, realizoi “largimin e Rinisë Shqiptare nga Atdheu”, dhe “rikthei vorfninë e tejskajshme”, tue u vendosë në krye të listes së Shteteve ma të mbrapambetuna t’ Europës në Shekullin XXI. Aty ku sundon korrupsioni, imoraliteti, hajnia, pabesia, vllavrasja, urrejtja, shfarosja, fanatizmi, paburrnia, ateizmi, shperdorimi i detyrës, injoranca, mendjemadhsia, kapadailleku, trafikantët e drogës, shkatrruesit e Monumenteve, brutaliteti.

E gati harrova: Shkatrrimtarët e vertetë të Shtetit Shqiptar “Komunistët e Rilindur”: Rruga e sigurtë e forcimit Tiranës orientale sllavo bolshevike.
Turpi i Europës e tue dijtë mirë se: “Kjo asht Shqipnia e t’ Madhit Gjergj Gjon Kastriotit – Skenderbeut dhe Nanë Terzes së Madhe Botnore!
Shqiptarë! Kurr mos e harroni porosinë e Papës Gjon Pali i II “per drogen”! Melbourne, 28 Nandor 2022.

blank

KRESHNIKU KOMBËTAR DEDË GJO’ LULI – “MALËSORI QË MUJTI”- Në 110-vjetorin e Pavarësisë së Shqipërisë- Nga Frank Shkreli

Përshëndetje të gjithëve…

Si zakonisht, është kënaqësi dhe privilegj për mua që gjëndem përsëri këtu në kryeqendrën e Vatrës historike të shqiptaro-amerikanëve dhe të Kombit mbarë. Ju falënderoj për ftesën për të folur, shkurtimisht — për Kreshnikun e Kombit Ded Gjo Lulin me malësorët, në këtë 110-vjetor të Pavarësisë së Shqipërisë.

E vërtetë se Flamuri i Gjergj Kastriotit – Skenderbeut u ngrit në Vlorë me 28 Nentor, 1912 – dita kur edhe u shpallë Shqipëria shtet më vete. Ky zhvillim i përmasave historike të Kombit shqiptar nuk ndodhi në një boshllëk kohor as nuk ia dhuroi kush shqiptarëve pavarësinë. Shumë sakrifica, luftëra dhe zhvillime ushtarake, politike dhe diplomatike i kanë paraprirë kësaj date historike të 28 Nentorit.

Ndër këto zhvillime ishin dhe luftërat dhe kryengritjet e fiseve të Malësisë së Madhe kundër pushtimit 500-vjeçar të Perandorisë Osmane dhe ngritja e flamurit kombëtar në Deçiq — me 6 prill, 1911 — ku në vend të flamurit turk, u vendos flamuri i Kombit shqiptar – Flamuri i Gjergj Kastriotit- Skenderbeut – për herë të parë në trojet shqiptare – ç’prej kohës së të Përgjithëmonshmit të Kombit Shqiptar – Kryetrimit — Skenderbe.

Po, kush ishte protagonisti kryesor i atyre lëvizjeve dhe cilët ishin ata trima rreth tij, që me veprat e tyre, në fillim të shekullit të kaluar, ndoshta për herë të parë në 500-vjet robëri – shkaktuan përhapjen e një entuziazmi anë e mbanë trojeve të pushtuara arbërore, se shqiptarët mund të ia delnin kundër një perandorie të madhe, siç ishte ajo e pushtuesve otomanë!

Kujt ia merrte mendja se kjo histori pushtimi prej 5 shekujsh, mund të ndryshonte njëherë e mirë. Se më në fund, Kombi Shqiptar po shkruante një kapitull të ri në historinë e tij — drejt një fillimi të lirisë dhe pavarësisë së tij në fillim të shekullit XX.

Kush ishte prijsi dhe cilët ishin këta burra pashkollë – por të zgjuar e të urtë, trima dhe patriotë — qendresa kundër pushtuesve otomanë e të cilëve bëri bujë anë e mbanë Evropës së asaj kohe?

Fjala është për Ded Gjo’ Lulin, të cilin At Gjergj Fishta e kishte cilësuar si “Malësorin që mujti” dhe për “petritat malësorë” të fiseve të Veriut të Shqipërisë. Veprat e tij dhe të malësorëve, mbeten sot e kësaj dite, një akt i madh historik e patriotic që do të kujtohen gjithmonë, (të pakën në sytë e popullit të atyre anëve).

Ata kujtohen me krenari frymëzuese dhe si simbol i paharrueshëm i fuqisë morale të malësorëve dhe të Kombit shqiptar kundër pushtuesve të huaj dhe armiqëve të Kombit, atëherë dhe sot.

Në momentin e duhur historik, malësorët i erdhën në ndihmë Kombit në çastin kur mendohej se raca shqiptaro-arbërore po jepte shpirt, e ndarë dhe e harruar nga bota perëndimore, nga ajo botë ku shqiptarët e kishin vendin – aty ku e kishte para-përcaktuar, historikisht, Gjergj Kastrioti-Skëndërbeu.

Malësorët e vitit 1911, jo vetëm që, para Evropës, u bënë simboli i Rilindjes Kombëtare për liri e pavarësi të shqiptarëve, por ata ishin edhe zëdhënsit e parë të Kombit që paralajmëruan pavarësinë –e që erdhi një vit më vonë. Në të vërtetë, Ded Gjo’ Luli dhe malësorët e tij, ishin përfaqsuesit e Kombit ata që njoftuan botën se toka e Gjergj Kastriotit, më në fund, kishte zot.

Ismail Qemali e ka quajtur Ded Gjo Lulin, “Pushkë të ngrehur të Shqipërisë.” Lufta serioze e malësorëve kishte gjetur menjëherë ndihmën dhe përkrahjen e Ismail Qemalit, Luigj Gurakuqit dhe patriotëve të tjerë shqiptarë nga mbarë trojet shqiptare. Të inkurajuar nga lufta e malësorve kundër otomanëve, më mendje-ndriturit e Kombit, në atë kohë, shkuan për t’u takuar me Dedë Gjonin dhe bashkpuntorët e tij në (Podgoricë) për të përpiluar Memorandumin historik që, përmbante, ndër të tjera — kërkesat për të drejtat bazë për atë kohë — të Malësorëve dhe të gjithë Shqiptarëve.

Sot, një peticion të tillë, dërguar fuqive të mëdha të kohës, do ta quanim fillimi i “ndërkombtarizimit të çështjes shqiptare”.
Ishin, pra, malësorët ata të cilët në emër të Kombit shqiptar, i parashtruan botës së atëhershme të qytetëruar, kërkesat e tyre për liri dhe pavarësi, aspak ndryshe nga rasti i Kosovës, dekada më vonë – ndërkombëtarizimi i çështjes së Kosovës e kemi quajtur, dëshmitarë e pjesëmarrës të cilës jemi. Një lëvizje e prirë me urtësi dhe diplomaci nga Presidenti historik i Republikës së Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova.

Po kush ishin malësorët, bashkpuntorë të Ded Gjo’ Lulit, të cilët nënshkruan Memorandumin e famshëm me kërkesat e tyre dhe të gjithë shqiptarëve, drejtuar perandorisë osmane dhe fuqive të mëdha të asaj kohe?

Mund të jetë hera e parë që, publikisht, lexohen emërat e këtyre përfaqsuesve të fiseve të Malësisë së Madhe në aë kohë, të cilët në emër — jo vetëm të krahinës a fisit të vet — por edhe në emër të mbarë Kombit shqiptar kanë nënshkruar atë që historia e njeh si,“Memorandumin e Grecës”, drejtuar fuqive të mëdha të asaj kohe.

Në Qershor, 1911 u mbajt Kuvendi ku u nënshkrua “Memorandumi i Greçës” me 12 pika nga të parët e Malësisë së Madhe. Emrat, as roli i tyre nuk janë aq të njohur për shumë veta, por unë do i kujtoj sot pasi e meritojnë të kujtohen, duke lexuar emrat e tyre — ndoshta për herë të parë në publik – megjithëse emrat e tyre janë shënuar në artikuj të botuar në atë kohë (siç ishte revista e njohur Leka, Hylli i Dritës e të tjera, para Luftës së II Botërore), por edhe në ndonjë publikim të më vonshëm.

NËNSHKRUESIT ishin: Ded Gjon Luli i Hotit, Sokol Baci i Grudë, Ded Nik Bajraktari-Vukël, Dod Preçi-Kastrat, Tom Nika-Shkrel, Cal Dedi-Selcë, Mehmet Shpendi i Shalës, Gjeto Mark Ujka-Hot, Hil Mosi, Risto Siliqi, Luigj Gurakuqi- përfaqësues të Shkodrës, Lul Rapuka – Vukël, Llesh Gjergji-Nikç, Nik Mhilli-Shllak, Binak Lulashi -Toplanas, Bash Bajrami-Nikaj Mertur, Bec Delia-Dukagjin. Nënshkrues të Memorandumit ishin dhe disa prej meshtarëve të atyre krahinave, në atë kohë, si Pater Karl Prenushi, Pater Mati Prenushi, dënuar me vdekje nga komunizmi enverist, Pater Lorenc Mitroviqi, Pater Sebastian Hila, Pater Bonaventura Gjeçaj dhe Pater Luigj Bushati. (Revista Leka- Vjeti IX- 1937, Memorials des Malisores, Sir Edward Grey).

Siç thashë më lartë, për brezat e rinjë të shqiptarëve sot këta emra janë të panjohur. Mund të jenë edhe të mërzitshëm, të një periudhe të kaluar, por sipas At Gjergj Fishtës këta ishin, “Ded Gjo Luli, që vu sy me vdekë, a Shqiptar i lirë me mbetë — me ata kreshnikë petrita të Maleve të Mëdhaja – burra si motit veç që i bante lokja shqipëtare — bjen në mal, e mbi kaki të Deçiqit ngulë Flamurin e Shqipënisë – kuq e zi: zjarm e dekë, nji be ai rreh, nji be të madhe po, rrreh ai në sy të qiellës e të dheut, se rob Shqiptari për nën themër mizore të Turkut ma kurrë, jo, kurrë nuk do të gjimonte, e as nën themër, t’atij Sllavi të mënijshëm. Me atë be të shugurueshme ngeli në habi Evropa. Cetina u trand, e u dynd tanë pem e mëni Stambolla…dhe Malësori mujti”, ka shkruar At Gjergj Fishta. Malësorët — paraprijës të Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë — ia dolën, në krye me Ded Gjo Lulin!

Falë rolit dhe sakrificave të këtyre burrave të Malësisë së Madhe dhe të Kombit shqiptar, në krye me Ded Gjo Lulin, Shqipëria feston sot 110-vjet pavarësi. Por, megjithë arritjet e deritanishme, ëndërra e shqiptarit për të jetuar në shtëpinë e vet, zot i fatit të vet, të bashkuar në demokraci të vërtetë, liri dhe në paqë e siguri me fqinjtë — si pjesë e familjes së madhe evropiane, “I lirë dhe i lumtur”, siç është shprehur Luigj Gurakuqi dikurë– mbetet ende një ëndërrë e pa realizuar për shqiptarët, 110-vjet pas shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë.

Në këtë 110-vjetor të Pavarësisë së Shqipërisë, shqiptari i shekullit XXI, e kërkon realizimin e kësaj ëndërre — për fat të keq të tijin — në dhena të huaja dhe jo në trojet e të parëve të vet. Të parët tanë, si Ded Gjo’Luli me malësorë na dhanë 110-vjetë më parë, atë që prisnin shqiptarët për pothuaj 500-vjet: një Shqipëri të lirë e të pavarur. Prej kësaj klase politike që udhëheq sot shqiptarët, anë e mbanë trojeve të tyre iliro-arbëroro, Kombi dhe shqiptarët kudo që janë, këmbëngulin të kenë diçka më tepër, kërkojnë:

“Një Shqipëni të lumtun”, do të thoshte At Pjetër Mëshkalla, një prift katolik jezuit shqiptar, i persekutuar, si shumë të tjerë, nga regjimi diktatorial komunist i Enver Hoxhës. Shqiptarët duan një Shqipëri të lumtur, që të ndalohet zbrazja epike e trojeve shqiptare, për arsye të politikave aktuale korruptive anti-kombëtare të politikave shqiptare 30-vjeçare: regjimesh autokratike majtiste, pseudo-komuniste. Ka ardhur koha për një ndryshim të madh!

Ka ardhë koha që shqiptarët, e sidomos klasa politike aktuale shqiptare, “Të lidhin besa-besen, të lëftojmë për të drejtat e për nderin e Shqipërisë dhe t’u rrefejmë të huajve se rrojmë e duam të rrojmë me nder në vendin tonë”, ka porositur dikurë ky burri këtu i Vatrës, Faik Konica.

Ka ardhur koha që, më në fund, Kombi shqiptar, Shqipëria dhe Kosova, të distancohen njëherë e mirë nga politikat majtiste sllavo-komuniste dhe nga trashëgimia e tyre shkatërruese që shihet kudo edhe sot – madje edhe në nivelet më të larta politike, shkencore, kulturore dhe historike. Kombi shqiptar ka nevojë për riafirmimin e figurave të tija të ndritura – emrat e disave i përmenda këtu — por edhe shumë e shumë të tjerëve, të cilët historiografia komuniste i ka zhdukur ose anashkaluar nga kujtesa kombëtare.

I përjetëshëm qoftë kujtimi i Ded Gjo Lulit dhe i kryengritësve të Malësisë së Madhe. Gëzuar Dita e Flamurit, Dita e Pavarësisë së Shqipërisë. I Madhi Zot e bekoftë Kombin Shqiptar në këtë 110-vjetor – një kohë e trazuar për fatin e tij — por me besimin dhe shpresën se drita e agimeve të reja do të shëndritë mbi fatin
e shqiptarëve dhe bashkë me të edhe rrezja e bekimit të Madhit Zot.

Frank Shkreli
Në Vatër, Nju Jork,
27 Nentor, 2022

blank

blank

ME PRESIDENTEN E KOSOVËS… Nga Visar Zhiti

E dëshironim shumë takimin, ishte për ne më tepër se një takim i lartë, kishte nga simbolika dhe ëndrra. Arritja deri këtu i ngjante dhe një udhëtimi në kohë, në kujtesën historike, kishim lënë pas nga padrejtësitë shekullore, copëtimin dhe ndarjet, ferrin e luftës dhe të dënimeve, harrimet, kufirin… dhe kishim hapur si derën e shtëpisë derën e Kosovës tonë Republikë, kishim ardhur dhe herë tjetër, po këtë radhë na priste një Zonjë e zonja, e buzëqeshur dhe plot dinjitet, që fliste me mënçuri dhe përzemërsisht, Presidentja, Znj. Vjosa Osmani – Sadriu. Vërtet m’u shndërruar  në ideale takimi me Presidenten grua të Kosovës, se m’u shfaqën si vegim mbretëresha ilire Teutë, dijetarja jonë europiane Dora d’Istria, luftëtarja Shote Galica, etj, shkencëtarja Sabiha Kasimati, shkrimtarja Musine Kokalari, të persekutura tmerrshëm nga diktatura dhe përpara tani kishim triumfin e gruas shqiptare…
Edhe pse qëlloi një ditë e shqetësuar për administratën e shtetit të Kosovës, një përballje tjetër me serbët në Mitrovicë, ajo, mes detyrave të shumta dhe emergjente, gjeti kohë të na mirëpriste atë pasdite në zyrën e saj, siç duket e ndjeu dëshirën tonë dhe simbolikën, duke na e bërë takimin shumë më të çmuar.
blank
– Kemi sjellë librin me lutjet e Shenjtes tonë Nënë Terezës, – i thashë, – ajo frymëzoi dhe Presidentin e SHBA, Klinton, të vendoste, e thotë vetë ai, prandaj dhe ndërhyri NATO të shpëtonin Kosovën, lutjet e saj do t’na ndihmojnë sërish…
Ndërkaq Presidentja, Znj. Vjosa, me thjeshtësi dhe fisnikërisht më dha medaljen “Shën Tereza”, që e kishte akorduar që në shtator, me këtë motivacion, e lexoi vetë: “Për kontribut të veçantë në promovimin e vlerave të lirisë, kultivimin e fjalës së lirë dhe promovimin e veprës së ‘Nënë Terezës’ e të vlerave të popullit të saj nēpër botë.”
blank
Ishte vlerësim befasues, nuk e kisha menduar, hutues për mua, nder, ndërgjegje, e pranova se ma jepte Kosova, një grua, Kryeja e Shtetit. Medaljen me emrin “Shën Tereza” e ndjeja si një mrekulli dhe pse ta fsheh, ishte dhe si një ndjesë dhe qortim për disa nga presidentēt e Tiranës, që janë sjellë si mosmirënjohës të ashpër ndaj vuajtjes tonë, dhimbjes dhe misionit.
– Ju jeni dhe nënë, – do t’i thoshte Eda ime Presidentes, – prandaj ju kam sjellē një album me piktura fëmije, të djalit… e ardhmja…
blank
Ajo e mirëpriti me ngrohtësi dhe ndërkaq Eda po i thoshte se ne në Kosovë kemi ardhur edhe pa ardhur, e kemi nga prindërit, xhaxhai im ka qenë prefekt në Mitrovicë, një rrugë atje ka emrin e tij “Ago Agaj”, ëndrra e tij ishte Kosova e lirë. Ne kemi ardhur në një ëndërr kështu…
blank
Presidentja na përcolli me mirësinë e Zonjës së shtëpisë, shtrenguam duart te dera, e gjitha ishte bërë realitet. Gjithë vezullime si gurët e çmuar të truallit të Kosovës, që mitiku Rugova i dhuronte aq bujarisht, po na rrezëllinin çastet e këtij takimi të bukur me Presidenten.
blank
Zoti e besoftë Kosovën tonë, thamë me zë dhe dolëm në mbrëmjen prishtinase, në shëtitoren “Nënë Tereza”…
Prishtinë, 23 nëntor 2022
blank

Nga Arkivi i Voal.ch Frank Shkreli: Kush është Josep Borrell për shqiptarët?

 

Josep Borrell mund të jetë njeriu më i pa-përshtatëshëm në Evropë – pas presidentit të Republikës Çeke, Milosh Zeman

Shefi i ri i politikës së jashtme të Bashkimit Evropian (BE), Josep Borrell, vizitoi ditët e fundit, Prishtinën dhe Beogradin, për herë të parë në detyrën e tij si kryediplomati i BE. Në këtë kapacitet, natyrisht, se ai do të merret me bisedimet, ose me të ashtuquajturin, “dialog” midis Republikës së Kosovës dhe Serbisë.  Emërimi i tij nuk ishte aspak një lajm i mirë për Republikën e Kosovës dhe të shqiptarëve.

 

Në të vërtetë, Josep Borrell mund të jetë njeriu më i pa-përshtatëshëm në Evropë – pas presidentit të Republikës Çeke, Milosh Zeman – për të ndërmjetësuar cilën do gjë qoftë midis Prishtinës dhe Beogradit.

 

Me thënë të drejtën, më duket pak e çuditshme se si Parlamenti Evropian ka zgjedhur një person që është shprehur haptazi kundër pavarësisë së Kosovës dhe vjen nga një vend si Spanja e cila nuk e njeh pavarësinë e Kosovës, megjithëse shumica e vendeve të BE-së kanë bërë një gjë të tillë.  Duke e ditur se si i tillë, në detyrën e kryediplomatit të BE-së, Josep Borrel do të ishte përgjegjës edhe për polititkën evropiane ndaj Ballkanit Perëndimor, përfshir Kosovën dhe Shqipërinë, e sidomos si përgjegjës kryesor për politikën dhe për bisedimet e udhëhequra nga Brukseli midis Serbisë dhe Kosovës, e që synojnë në “normalizimin” e marrëdhënieve midis tyre.Pra, aktualisht, kemi Shefin e ri të diplomacisë evropiane, në personin e Z. Josep Borrell, i cili personalisht është kundër pavarësisë së Kosovës, vjen nga një vend anëtare e BE-së që nuk e njeh pavarësinë e Kosovës për të ndërmjetësuar bisedimet midis Kosovës dhe Serbisë, e cila jo vetëm që nuk e njeh pavarësinë e Republikës së Kosovës, por që e konsideron si pjesë të pandarë të saj.  A mund më thotë dikush, më i mençur se unë, se si do të zhvillohen bisedimet për normalizim midis Serbisë dhe Kosovës gjatë mandatit 5-vjeçar. Zotëri Josep Borrell, me besueshmërinë më minimale të nevojshme, sidomos nga Prishtina zyrtare?

Në “Curriculum vitae”, prej 17-faqesh, që i ka dorëzuar parlamentit evropian, para se të emërohej në detyrën e kryediplomatit të BE-së, Z. Borrell, shprehet se, “Jam dëshmitar okular i nevojës për të pasur një Evropë më të fortë, një Evropë e cila mbron vlerat evropiane anë e mbanë botës, përballë kërcënimeve që prekin të gjithë evropianët”, është shprehur ai.Gjatë vizitës së tij në Prishtinë, Z. Borrell, kryesisht, fjalët i kishte të mira, ose të pakën, indiferente dhe nuk u shpreh haptas kundër pavarësisë së Kosovës, duke thënë se, “Bashkimi Evropian nuk është i plotë pa Ballkanin Perëndimor, ndërsa shprehu gatishmërinë që të lehtësojë çdo dialog ndërmjet Kosovës e Serbisë”.  Unë nuk e dijë se si do të lehtësojë dialogun, në mënyrë të besueshme një person i cili  në të kaluarën ka mbajtur një qëndrim të njohur kundër pavarësisë së Kosovës, një person i cili vjen nga një vend që nuk e njeh pavarësinë e Kosovës, për të ndërmjetësuar midis Republikës së Kosovës dhe Serbisë, e cila jo vetëm që nuk njeh pavarësinë e Kosovës, por pretendon se Kosova është Serbi?!  Duket se Parlamenti Evropian nuk i ka llogaritur punët mirë kur zgjodhi Z. Borell si Shef të diplomacisë evropiane, duke i njohur mirë qendërimet e tija ndaj pavarësisë së Kosovës – që nuk përputhen me shumicën e vendeve të BE-së por edhe duke ditur se marrëdhëniet Serbi- Kosovë janë gjithnjë ndër çështjet kryesore në Evropë, në mos çështja numër një e pazgjidhur.

blank

Për rolin e Shteteve të Bashkuara në Kosovë dhe në rajon.  Megjithëse në takimin me Presidentin e Kosovës, Z. Thaçi, Z. Borrell tha se Bashkimi Evropian nuk është në garë me Shtetet e Bashkuara – duke përmendur takimet e fundit në Prishtinë dhe Beograd të ambasadorit amerikan në Berlin, Z Richard Grenell, si përfaqësues presidencial për bisedimet Kosovë-Serbi.  Por nga ana tjetër, ai nuk u durua pa kritikuar, ndoshta edhe duke u tallur, në mënyrë të tërthortë gjatë takimit me Z. Thaçi në Prishtinë, me “planet e shumta” dhe “për çdo gjë”, siç i cilësoi ai, të amerikanëve, anë e mbanë botës” nga Lindja e Mesme e deri tek Kosova, sipas tij.  “E rëndësishme është që të mos ketë plan, por të përfshihemi sinqerisht me palët sepse aq sa e di unë, amerikanët nuk kanë shpenzuar asnjë euro në Kosovë ndërsa ne kemi shpenzuar më shumë se një miliardë euro në vitet e fundit dhe në kuadrin e investimeve në infrastrukturë ne jemi duke investuar 150 milionë euro për të përmirësuar infrastrukturën”.Në rregull i nderuar kryediplomati evropian, por ju vizituat Prishtinën dhe Beogradin ditët e fundit, jo për të parë se kush ka investuar më shumë në Kosovë, sepse kjo nuk është një çështje që kërkon zgjidhje urgjente, por për të ndërmjetësuar dialogun politik Serbi-Kosovë, që të dy vendet të shkojnë drejtë një njohjeje të përbashkët diplomatike, si dy shtete të pavarura dhe sovrane.  Ky është problemi dhe jo sasia e investimeve, për të cilat, jam i sigurt se Kosova është shumë mirënjohëse. Por, angazhimi diplomatik i amerikanëve, kohët e fundit, ka të bëjë, pikërisht me këtë pikë, me përparimin drejtë njohjes së dyanshme — e jo me faktin se kush ka investuar më shumë në Kosovë, megjithëse edhe pretendimet e Z. Borell për investimet evropiane, janë një çështje debati, besoj unë.  Jam i bindur gjithashtu se as amerikanët, nuk janë në ndonjë garë me Bashkimin Evropian përsa i përket Kosovës, por janë të vetëdijshëm se për pothuaj për 11 vjet tani, që Bashkimi Evropian ka kryesuar dhe ndërmjetësuar, ose “lehtësuar” bisedimet midis Prishtinës dhe Beogradit, mund të thuhet se asnjë përparim me rëndësi nuk është arritur në këtë drejtim.  Përkundrazi, palët duket se janë më larg se kurrë më parë prej njëra tjetrës, kjo ndoshta edhe falë ngërçit politik në Kosovë dhe mosmarrëveshjeve skandaloze midis Tiranës e Prishtinës zyrtare, por edhe influencave të huaja, jashtë rajonit, siç janë politikat ruse dhe turke.  Madje Turqia ka investuar shumë më shumë në Serbi se sa në Kosovë, por megjithatë, Serbia nuk po e shikon me sy të mirë Kosovën, as nuk po ndryshon asnjë qëndrim ndaj saj, megjithëse Presidenti turk, Z. Erdogan ka deklaruar vite më parë se, “Kosova është Turqi”.  Ndoshta kështu i intereson Beogradit. Gjithkush e di, i nderuar Z. Borrell se pa Shtetet e Bashkuara asgjë nuk ndodh as në Kosovë dhe madje as në Evropë.  Madje, pa Shtetet e Bashkuara nuk besoj që as sot Kosova do të ishte e pavarur.  Por ka qenë Presidenti Xhorxh Bush i riu, i cili i lodhur duke pritur Evropën e vjetër për të marrë një vendim në lidhje me pavarësinë e Kosovës, i cili ka deklaruar, më në fund, në Tiranë në vitin 2007 se “mjaft, është mjaft, Kosova është e pavarur”.

E njëjta gjë po përsëritet edhe sot, 13 vjet pas kësaj deklarate nga ish-udhëheqsi amerikan,  në lidhje me bisedimet Beograd-Prishtinë, për njohje të ndërsjelltë diplomatike. Për 11-vjet, Bashkimi Evropian ndërmjetësoi “lehtësimin” e bisedimeve Kosovë-Serbi dhe rezulatet dihen.  Edhe nëqoftëse është nënshkruar ndonjë marrëveshje, asnjë prej tyre nuk është zbatuar nga Beogradi.  Përkundrazi!

Fakti se parlamenti evropian ka emëruar si Shef të Politikës së Jashtme evropiane, Z.Josep Borrell, kam drojë se është një shenjë e keqe se parlamentarët evropianë nuk janë seriozë aq sa duhet për “lehtësimin” e bisedimeve midis Prishtinës dhe Beogradit, megjithëse vet Z. Borrell deklaroi në Prishtinë ditët e fundit se, “synimi dhe përkushtimi i tij mbetet lehtësimi i bisedimeve ndërmjet Kosovës e Serbisë”.

Por për të dalur me sukses në bisedime të tilla, duhet të jetë një ndërmjetës i paanshëm, me një besueshmëri të lartë dhe të pa cënueshme, i konsideruar si i tillë nga të dy palët.  Për ndryshe është kot.  Ju Z. Borrell duhet ta dini edhe vet se, fatkeqësisht, nuk jeni njeriu i përshtatëshëm për një rol të tillë.  Është më mirë të tërhiqeni që në fillim nga roli për të ndërmjetësuar “lehtësimin” e dialogut Serbi-Kosovë dhe të emëroni një përfaqësues të posaçëm të BE-së për bisedimet Prishtinë-Beograd, i cili të bashkrendonte ngusht veprimtaritë evropiane me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, në dialogun Serbi-Kosovë.  Nga perfomanca që pashë gjatë vizitës tuaj në Prishtinë, emërimi i një të deleguari të posaçëm evropian për këtë mision të rëndësishëm– jo vetëm për marrëdhëniet midis dy shteteve të pavarura Kosovë e Serbi, por edhe për paqën në Ballkanin Perëndimor dhe në mbarë Evropën një gjë e tillë të bëhet sa më parë, aq më mirë!

Nga Frank Shkreli*

Ish-Drejtor i VOA-s për Euro-Azinë*

*Ky opinion i z.Frank Shkreli është bëtuar me 2 shkurt 2022. E risjellim tek lexuesi për efekt të aktualitetit

 

blank

LUIGJ GURAKUQI – DORË E DJATHTË E ISMAIL QEMALIT – NË 110-VJETORIN E PAVARËSISË SË SHQIPËRISË – Nga Fran Shkreli

 

“Shqiptari dëshiron të rrojë i lirë dhe i lumtur”

“Pak ndër prijsa e udhëheqës janë ata që mundohen t’a zgjojnë e t’i ndrisin mendjen popullit, që t’i thonë kjartësisht të vërtetën e që përpiqen t’a drejtojnë në udhë të mbarë. Ka, mjerisht, ma shumë asish që thonë se vullneti i popullit nuk duhet marrë parasyshë, e që ndonëse e quejnë veten popullorë, mendojnë se populli duhet të shtrohet e të ndigjojë, e të lihet e të drejtohet prej atyne, pse ata vetëm, e askush tjetër, janë të zotët me e këshilluem për të mirë e me e përgatitun për fatbardhësinë e tij.” (Luigj Gurakuqi, Ora e Malevet, Nr. 37-sipas Revistës Shëjzat)

 

blank

Luigj Gurakuqi, shembull i një demokrati të vërtetë

Në vigjilje të 110-vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë nga Perandoria osmane le të kujtojmë Luigj Gurakuqin, bashkëpunëtorin më të ngushtë të Ismail Qemalit — dorën e djathtë të tij — parlamentarin dhe opozitarin shqiptar, “par excellence”, njërin prej figurave më të shquara të Kombit shqiptar, i cili për sa jetoi, ”Nuk ka pasur ngjarje të madhe politike, shoqërore e kulturore, ku të mos ketë qenë prania e tij, ku të mos jetë ndier fjala, urtësia e vullneti i tij, ku të mos ketë spikatur patriotizmi e demokratizmi i tij”, sipas historianit Stefanaq Pollo. Figura e Luigj Gurakuqit, sipas tij, bëhet edhe më e madhe dhe më madhështore, “Po të kemi parasysh armiqtë e shumtë që duheshin përballuar, vështirësitë e mëdha që duheshin kapërcyer, komplotet dhe intrigat e kobshme që thureshin kundër atdheut, rreziqet e panumërta që i kanoseshin jetës së tij në çdo hap.”

Megjithëse është shkruar shumë për kontributet e mëdha të Luigj Gurakuqit, jo vetëm si njëri prej figurave udhëheqëse politike më të shquara të Kombit shqiptar, por edhe si poet, shkrimtar, linguist e mësues. Profesor Ernest Koliqi, i cili në vitin 1924 në Tiranë ka shërbyer si sekretar privat i Luigj Gurakuqit, në një artikull shkruar në vitin 1965 në revistën ”Shëjzat”, nënvizon për lexuesin, fuqinë frymëzuese dhe tërheqëse të Gurakuqit, si njeri dhe si politikan:  ”S’kam pa ndër Shqiptarë… një tjetër që të kishte lidhje miqësore e politike aq të shumta e të ndryshme sa Gurakuqi.  Gegë e Toskë, qytetarë, katundarë, malësorë, priftën, popa e hoxhallarë, analfabetë dhe eksponentë të intelektualizmit, arbëreshë, e të huaj që interesoheshin për Shqipëni, qindra e qindra vetësh, i drejtoheshin atij me një frymë të çuditshme besimi…besonin në përpjekjet e tij, të çdo lloji…”, ëshët shprehur Koliqi.

Në artikullin e tij përkujtimor me rastin e dyzet vjetorit të vrasjes së Luigj Gurakquit, Ernest Koliqi, si bashkëpunëtor i ngushtë dhe sekretar privat i kësaj figure të madhe të Kombit shqiptar, kujtonte se Luigj Gurakuqit, i Madhi Zot i kishte falur aftësi e zotësi si rrallë ndonjë njeriu tjetër, por sipas tij, vetia që e dallonte Gurakuqin nga të tjerët e kohës së tij: “Ishte ajo që me bashkue e me miqasue ndër vedi njerëzit me mendesi, prirje, rritje në kundërshtim.  Përhapej nga zemra e Tij nji fuqi vëllaznuese e tillë sa me tubue rreth vetes burra me idena mesjetare, doktora te rij plot hov modernizues, anëtarë klerikësh të ndryshëm, bashkatdhetarë visesh të ndryshme, të rij rrymash të ndryshme. Mbretnonte harmonia aty ku Ai qëndronte”!

Parlamentarët e Kuvendit të Shqipërisë sot, pozitë dhe opozitë, po t’ia donin të mirën Shqipërisë dhe Kombit shqiptar, do bënin mirë të marrin shembull tek Gurakuqi: “Luigj Gurakuqi e konsideronte detyrën e deputetit si të rëndë e me përgjegjësi të madhe, të një rëndësie kombëtare dhe si detyrë e shenjtë që ia kishte besuar populli”.  Mbi rolin e Luigj Gurakuqit në kuvendin shqiptar, Koliqi sjellë kujtimet e tija duke shkruar se ndërsa, “Në parlamentin shqiptar kumbojshin zane si ato të Fan Nolit, Ali Klisurës, Stavro Vinjaut e Bahri Omarit, (zëra) të dënja me jehue në Dhomën e Komuneve (të Anglisë), Gurakuqi, kryetar i njoftun i opozitës kundërshtonte me matuni:  bashkë me kolegët që përmenda, përpiqej të jepte shembullin e nji kritike të fortë por jo fyese, ndërtuese jo rrënuese…”, ka shkruar Ernest Koliqi për Guralkuqin parlamentar.

Roli patriotik, ndërtues dhe bashkëpunues i Gurakuqit për të mirën e Shqipërisë, njihej dhe respektohej nga shumë patriotë shqiptarë të asaj kohe.  Mihal Grameno i shkruante atij me 24 Korrik 1919 se: “Shqiptarët kanë simpati dhe besim tek juve”.

Megjithëse vlerësimet e të tjerëve për Gurakuqin dhe veprimtarinë e tij hedhin dritë mbi këtë figurë të madhe të Kombit shqiptar, janë fjalët e tija, ato që në të vërtetë pasqyrojnë vlerat dhe idealet e larta njerëzore të këtij patrioti dhe njeriu të madh, fjalë të cilat sikur jehojnë edhe sot si tepër aktuale. Në mbledhjen e parë të parlamentit shqiptar me 21 Janar 1924, i frymëzuar nga nevoja e madhe për ndryshime themelore politike, shoqërore dhe ekonomike në Shqipërinë e asaj kohe, Gurakuqi iu drejtua anëtarëve të Kuvendit të Shqipërisë, se si përfaqësues të shqiptarëve, “Populli na ka tregue edhe udhën që duhet të ndjekim.  Populli na thotë:  Ky jam, këto nevoja kam, pra mbas dëshirës sime, mbas nevojave të mia, mbas zakoneve që kam (si popull) bani ligjet themelore që të mund të rrojë i lirë dhe i lumtur si shqiptar.”

“Të rrojë i lirë dhe i lumtur si shqiptar!”, janë fjalët e Luigj Gurakuqit, që pasqyronin atëherë dhe sot dëshirën e mbarë popullit shqiptar, dëshirën ende të parealizuar plotësisht, që më në fund shqiptari të rrojë në shtëpinë e vet, “I lirë dhe i lumtur”, të mos marrë rrugët e botës në kërkim të lirisë, demokracisë, drejtësisë dhe lumturisë.

Në këtë 110-vjetor të Pavarësisë së Shqipërisë në vitin 2022, fjalët e tija edhe sot tingëllojnë si largpamëse e bujare dhe si të tilla duhet të shërbejnë sot dhe në të ardhmen, nëqoftse vërtetë do të bëhet Shqipëria, si fjalë udhëzuese. Ai këshillon që në këtë “Ditë fatbardhë, që do të mbetet e paharrueshme në kujtimet e shënjta të Kombit tonë, lipset që zemrat e të gjithë shqiptarëve të lidhen, të bashkohen, të bahen një”, ndërsa ka paralajmëruar se, “çarjet, zihjet, anmiqësitë tona na turpërojnë përpara Evropës” dhe botës. (Luigj Gurakuqi: “Mvehtësia e Shqipëniës”, 1913).

Ndonëse fjalët dhe këshillat e Luigj Gurakuqit janë folur ose shkruar më shumë se 100-vite më parë, ato për fat të keq, tingëllojnë aq aktuale sot, kur të marrim parasysh aktualitetin politik në Shqipëri dhe deri diku edhe në Kosovë. Në prag të 110-vjetorit të Shqipërisë, Luigj Gurakuqi bën thirrje për reflektim dhe për pendim. Një thirrje kjo që politika shqiptare, në përgjithësi, do bënte mirë po të reflektonte se ku e ka çuar Kombin, pas 30-vite tranzicioni “post-momunist”, ku shumica dërmuese e shqiptarëve e kërkojnë jetesën – “lirinë dhe lumturinë” në perëndim – duke zbrazur kështu trojet shqiptare, si rrallë herë në historinë tragjike të Kombit shqiptar.

Luigj Gurakqui i bën thirrje sot klasës politike anë e mbanë trojeve shqiptare për reflektim dhe për pendim serioz, për faktin se në çfarë gjëndje politike dhe ekonomike është sot fisi i shqiptarit: Në një artikull që Gurakuqi shkruante nga Parisi në prag të 28 Nëntorit të vitit 1919, këshillonte: “E kremtja e 28 Nandorit duhet të jetë për ne të gjithë, jo vetëm një ditë gëzimi e dëfrimi, por edhe një ditë pendimi në të cilën të mbledhim mendjen e të bajmë shqyrtimin e vetdijes sonë.  Në këtë ditë, duhet të vemë të gjithë dorën në zemër e të pyesim veten tonë nëse e kemi bamun gjithkund e gjithmonë detyrën që kishim përpara Atdheut.  T’i tregojmë pa turp e t’i njohim fajet tona, të harrojmë hidhnimet e anmiqësitë që na ndajnë, t’i japim vëllaznisht dorën njani-tjetërit e të betohemi mbi besën e gjyshave tanë se sot e mbrapa do të përpiqemi, me të vërtetë, për të mirën e Atdheut, për lulëzimin e Kombit, për nderin e flamurit tonë.”

Po i sjell këto citime të Luigj Gurakuqit në këtë 110-vjetor të Pavarsisë së Shqipërisë, jo se kam ndonjë iluzion se klasa politike aktuale do reflektojë dhe të “pendohet” siç këshillonte dikur Luigj Gurakuqi, sepse me të bëmat dhe të pa bëmat e tyre gjatë tre dekadave të fundit, na kanë bindur se nuk janë as reflektues as të penduar. Por, besoj se ia vlen të kujtohet Luigj Gurakuqi jo vetëm në këtë përvjetor të pavarësisë së Shqipërisë, por gjithmonë, sepse ai ishte dhe mbetet njëri ndër më të Mëdhenjtë e Kombit shqiptar, një shembull i një patrioti të flakët dhe një demokrat i përkushtuar pro-perëndimor. Fjalët e Gurakuqit flasin vet, jo vetëm për periudhën që ai jetoi, por edhe për të tashmen dhe për të ardhmen – do duhej të shërbenin si një fuqi frymëzuese për të gjithë, sidomos për klasën politike shqiptare të shekullit XXI, e veçanërisht në këtë 110-vjetor të Pavarësisë së Shqipërisë dhe të shqiptarëve.

Frank Shkreli

blank
Në krah të Ismail Qemalit

blank
Pandeli Cale me Luigj Gurakuqin
blank

Luigj Gurakuqi, demokrat i vërtetë!

 

blank

Ukraina është një betejë midis lirisë dhe tiranisë Nga Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

Shoqëria normale është një shoqëri e qytetëruar, një shoqëri e sjellshme, një shoqëri larg luftërave pushtuese dhe konflikteve. Rusia e Putin-it (dhe Serbia), qartësisht kërcënimi më i madh dhe më i rrezikshëm me të cilin përballet bota sot.

***

Putin-i asnjëherë nuk e mban atë që premton.

Isha në një vizitë të rastësishme në disa vende të Evropës Lindore…

Një bisedë e shkurtër me një emigrant (avokat) rus, kundërshtar i vendosur i Putin-it, i cili disa vite më parë iku në vendet baltike për shkak të rrezikut për jetën e tij. Dhe mbetet aktivist për informim të drejtë. Ndër të tjera ai u përgjigjet pyetjeve si kjo:

– A ke frikë se aktiviteti jot mund të jetë rrezik për jetën tënde?

– Nuk mund të mendojmë shumë për kërcënimet. Atëherë do të paralizoheshim nga frika dhe do të duhej të ndalonim punën që po bëjmë.

– Çfarë doni të arrini?

– Nuk ka shpresë për një paqe të drejtë në Ukrainë për sa kohë që Putin është në pushtet. Putin nuk do të heqë dorë as nga lufta në Ukrainë. Putin-i duhet thyer për të arritur paqen.

– Por gjithnjë e më shumë njerëz në Perëndim besojnë se po i afrohen pikës ku duhet të negociojnë me Putin-in?

– Kur dëgjoj politikanë perëndimorë që duan një marrëveshje me Putin-in, dua të bërtas. Putin-i nuk do t’i mbajë kurrë premtimet e tij.

 

***

Nëse ne kapitullojmë sot në dritën e shantazhit bërthamor të Putin-it, kush do të thotë se ai nuk do të përdorë të njëjtin shantazh 3-4 vjet më vonë? Dhe kush do të thotë që diktatorët e tjerë anembanë botës nuk do ta shikojnë këtë dhe të thonë: “Oh, shiko atë. Perëndimi është i gatshëm të kapitullojë para shantazhit bërthamor? Pse të mos bëjmë të njëjtën gjë si Rusia”? Dhe për vendet që nuk kanë armë bërthamore sot? Pse nuk duhet të kenë armë bërthamore nëse armët bërthamore janë efektive dhe i ndihmojnë ata të arrijnë atë që duan?

***

Putin-i po përpiqet të shterojë furnizimin e Ukrainës me artileri dhe raketa, duke dërguar në shënjestër të artilerisë dhe raketave ukrainase sa më shumë regrut rusë.

Nëse eliminohen të gjithë ata 300.000 terroristë rusë nuk ka problem për Putin-in. Ai thjesht do të dërgojë më shumë kurban, çfarë do të thotë jeta e tyre për të? ASGJË.

Shumë perëndimorë “të arsyeshëm” që nuk kanë njohuri të mjaftueshme për mentalitetin rus, mund të mendojnë përafërsisht: “Unë nuk mund ta kuptoj pse e gjithë Rusia nuk do ta kthejë Putin-in dhe ta dëbojë atë nga pushteti. Rrethi i tij i brendshëm më i pasur rus po vuan për veprimet e tij. Njeriu i zakonshëm në Rusi po vuan edhe më shumë. Është koha që të gjithë të zgjohen dhe ta quajnë atë që është. Veprime të padurueshme dhe të papranueshme nga një i çmendur që sjell këtë vuajtje të panevojshme mbi popullin e tij dhe akoma më keq mbi vendin e Ukrainës, i cili nuk bëri absolutisht asgjë për të merituar ndonjë nga ky sulm i paprovokuar. Ajo prek të gjithë botën dhe duhet ndalur”.

Megjithatë, problemi është se shumica e rusëve pajtohen me pushtimin e Putin-it, dhe ata shqetësohen vetëm nga perspektiva e humbjes, ose nga perspektiva për t’u bashkuar realisht në luftë (të jenë ushtarë pjesëmarrës). Kërcënimet ndaj Putin-it nuk vijnë nga njerëzit që duan demokraci, drejtësi dhe paqe. Kërcënimet vijnë nga njerëz kriminelë, barbarë të zhgënjyer me “mungesën” e brutalitetit të Putin-it dhe mungesën e rezultateve pozitive. Pra, ata duan që Putin-i të jetë edhe më i përgjakshëm; të ushtroj më shumë terror dhe masakra kundër civilëve ukrainas.

Siç thekson historia, mungesa e ultimatumit që Perëndimi t’i japë Rusisë për të ndalur masakrën dhe për t’u tërhequr, thjesht i mundëson Putin-it të vazhdojë luftën e tij pa shumë pasoja për rusin e zakonshëm. Nëse perëndimorët (sidomos BE) do të ndjenin dhimbjen e vërtetë për viktimat ukrainas, popullariteti i Putin-it në Rusinë fashiste terroriste ka të ngjarë të shkërmoqet si një pirg letrash.

A nuk e di ndonjë nga Perëndimorët se kjo luftë (përveç tjerash) është edhe një luftë për naftën e Ukrainës? Për këtë bëhet fjalë. Nëse Ukraina do të kishte aftësinë dhe financat për të nxjerrë naftën e saj në treg, kjo do të shkatërronte kontrollin e Rusisë në BE duke i shitur atyre naftën e tyre. Ukraina është e pasur me naftë. BTW Rusia dhe Kina nuk do të jenë kurrë në një marrëveshje të re të gjelbër. Ekonomia e Rusisë bazohet në naftën që ata shesin. Kina po ndërton shumë më tepër termocentrale me qymyr. E gjithë kjo politikë e ndryshimeve klimatike është vetëm një grumbull zhurmash për pushtet. E gjithë teoria është me të meta, dhe e njëjta që Al Gore shiste mbi 20 vjet më parë. Tani është po aq me të meta sa atëherë. Oqeani mund të ngrihet një ose dy inç në njëqind vjet. A është kjo diçka që dikush duhet të harxhojë përpjekjet për të harxhuar shuma të mëdha parash dhe për të mos arritur asgjë? Ka kaq shumë shkencëtarë që marrin anën tjetër të çështjes. Klima ka ndryshuar që nga fillimi i tokës. Shumë shkretëtira dikur nuk ishin. Zgjohuni se nuk ka më lajme të vërteta. Shumica e politikanëve perëndimor (sidomos ata të BE-s) gënjejnë nëpër dhëmbë së bashku me mediat kryesore.

Gjithnjë e më shumë na tregohet shpirti i vërtetë rus. “Unë u rrita me kërcënimin e BRSS që po rrezikonte ekzistencën tonë dhe duket se të njëjtët njerëz të këqij janë ende në krye. Unë nuk mendoj se bota do t’u besojë rusëve për një kohë të gjatë pas kësaj”- më tha një profesor, emigrant i moshuar (jo-rus) nga ish BRSS.

Bëjini vetes vetëm një pyetje – pse Rusia (dhe këlyshi saj Serbia) nuk dëshiron të ekzistojë në të njëjtën mënyrë që duan të ekzistojnë të gjitha vendet e tjera evropiane? Pse e gjithë Evropa (me përjashtim të Serbisë terroriste fashiste…) është në rregull me ekzistimin si fqinjë të bashkuar, paqësorë, të cilët nuk janë të interesuar të marrin nën kontroll vendet e tjera dhe të marrin burimet e tyre natyrore, por thjesht të zhvillohen brenda kufijve të tyre?

Kjo sepse ata janë kombe të mendimit modern, të qytetëruar. Pushtimi i kombeve të tjera dhe zgjerimi i të ashtuquajturës “perandori” tuaj është një mentalitet i lashtë nga shpellat e Karpateve që ekziston edhe sot e kësaj dite në Rusi (dhe Serbi). Ata janë të egër që nuk respektojnë të drejtat e njeriut, as të qytetarëve të tyre.

***

Koha për t’i dhënë Ukrainës avionë të avancuar, sisteme raketash me rreze të gjatë dhe mbrojtje ajrore cilësore të “kupolës së hekurt”. Dimri po vjen dhe një gjendje më statike do të vendoset në të dyja anët. Me këtë teknologji të avancuar Ukraina do të kontrollojë hapësirën ajrore dhe do të jetë në gjendje të godasë objektivat ruse drejt kufirit nga toka dhe ajri. Dimri dhe goditjet e vazhdueshme mund të kombinohen për të thyer përfundimisht vullnetin e agresorëve rusë për të luftuar.

Më herët në këtë luftë, unë brohorisja çdo fitore të Ukrainës mbi pushtuesit. Tani kam filluar të më vijë disi keq për ushtarët rusë. Ata në thelb po hidhen në një mulli mishi për të kënaqur egon e një tirani. Ata po vdesin për asgjë të denjë apo fisnike.

Trupat ruse po ndërtojnë pozicione të reja mbrojtëse gati 40 milje prapa linjave aktuale të frontit, një shenjë që ata po planifikojnë për më shumë tërheqje përballë përparimeve ukrainase.
Marrja e qytetit Kherson nga Kievi, i cili ishte nën pushtimin rus që në ditët e para të luftës, pasoi humbjet ruse në verilindje dhe shënoi një poshtërim dhe disfatë masive në fushën e betejës për Moskën.

Vazhdoni t’i shtyni ato prapa. Mos u lejoni fashistëve/terroristëve kohë të rishpërndajnë asgjë në mbrojtjen e tyre, ndërsa ata vrapojnë për jetën e tyre. Ukraina duhet të mbajë presionin. Batica ende mund të kthehet nëse ata heqin këmbën nga fyti. Perëndimi duhet të vazhdojë të furnizojë Ukrainën me atë që mundet për të vazhduar shtytjen ofensive të Ukrainës. Njëkohësisht, Ukraina duhet të krijojë mbrojtje për të mbajtur territorin që është rimarrë. Pas përfundimit të luftës, Perëndimi duhet të ndihmojë Ukrainën që të krijojë mbrojtje të përhershme për të parandaluar kthimin e Rusisë.

Ndihmojeni Ukrainën ta fitojë atë luftë. Ukraina po i bën një shërbim të madh gjithë botës. Ndihma e tyre po ju ndihmon juve…
***

Shkatërrimi i vazhdueshëm i ushtrisë ruse në Ukrainë do të plotësojë libra të tëra në akademitë ushtarake në mbarë botën, në dekadat e ardhshme. Paaftësia e tyre për t’iu përshtatur çdo ndryshimi kuptimplotë të doktrinës së tyre të ngurtë për të avancuar pas breshërive të artilerisë po i nxjerr gjakderdhjen deri në pikën pa kthim. Në një moment, ushtria ruse humbi artin e shakave, fshirjeve, drejtimeve të gabuara dhe manovrimit të përgjithshëm. Një forcë armësh shumë e lëvizshme, e kombinuar, e mbështetur nga një staf i përgjithshëm shumë i aftë – ishte dikur në shtëpi në ushtrinë ruse. Duket se dekada të shumta ryshfeti dhe korrupsioni, duke grumbulluar para të destinuara për forcat e tyre të armatosura, u hoqën atyre gjithashtu ekspertizën teknike që kërkon një makinë ushtarake që funksionon pa probleme. Ndërsa strukturat ushtarake perëndimore kanë mbajtur hapin me përparimet teknologjike dhe taktike, rusët me sa duket mbetën pas, duke u përgatitur për të luftuar një konflikt të shekullit të njëzetë që nuk erdhi kurrë.

Ukraina po e dobëson Rusinë çdo ditë. Kjo i sjell dobi Perëndimit dhe Kinës në një shkallë të konsiderueshme. Ne duhet të vazhdojmë mbështetjen tonë për Ukrainën. Nëse nuk e ndalojnë Rusinë, NATO-ja do të duhet ta bëjë këtë.

Kohë dimri. Është shumë e vështirë për të kryer ndonjë sulm tokësor në zona të hapura pasi dukshmëria juaj është një libër i hapur për armikun tuaj. Beteja e Bulge në Luftën e Dytë Botërore është një shembull klasik i dukshmërisë së keqe (dobët) të nevojshme për të kryer një sulm të luftimit mësymës në një hapësirë të gjerë. Thënë ndryshe, ofensivë e përgjithshme, e vrullshme e me synime të mëdha. Artileria dhe raketat e sotme përdoren për shënjestrim shumë specifik dhe mund të shkatërrojnë sasi të mëdha njerëzish dhe materiali përpara se ato të sillen në fushëbetejë.
NATO ka hedhur poshtë shumicën e pajisjeve të epokës sovjetike që vendet e ish Traktatit të Varshavës u kishin dhënë ukrainasve. Tani ato vende po e zëvendësojnë atë pajisje me sisteme armësh më të mira dhe teknikisht superiore, duke e bërë NATO-n edhe më të fortë. Nëse Ukraina arrin ta shtyjë Rusinë përtej kufirit, NATO duhet të ndërhyjë dhe të krijojë një zonë ndalim fluturimi, të bllokojë Detin e Zi dhe të garantojë mbrojtjen e Ukrainës, përndryshe Rusia do të kthehet me terrorizëm dhe kërcënime të vazhdueshme, sidomos ndaj Kosovës dhe Shqipërisë.

blank

SHBA: Nji tentativë me përmbysë demokracinë. Faktori Trump!- Nga SAMI REPISHTI, PHD*

 

Ridgefield,CT.-Më 8 qershor 2022, nji Komision Kombëtar Special, i autorizuem nga Dhoma e Përfaqsuesve (Parlamenti) me nandë anëtarë nga të dyja partitë politike amerikane-demokratike dhe republikane- mbajti sesionin e parë publik. Komisioni Special kryesohet nga Kongresmeni Ben Thompson (D.Missisipi).

Qëllimi i nji iniciative të këtillë ka qenë dhe mbetet sqarimi i veprimeve joligjore në datën 6 janar 2021, që ish-Presidenti Donald J. Trump ndërmori me diskreditue sistemin e zgjedhjeve elektorale të lira presidenciale të nandorit 2020 dhe përfundimin e tyne me humbjen-diferencë të madhe prej 7+ (shtatëplus) milionë vota ma pak për ish-Presidentin D.J.Trump dhe fitoren e kandidatit demokrat të ishnënpresidentit demokrat, Joseph J. Biden JR, për postin e Presidentit të Republikës Amerikane.

I paknaqun me këto zhvillime, ish-Presidenti Trump shkeli traditën 238- vjeçare të transferimit normalisht të pushtetit në mënyrë paqësore, me pranimin publik të rezultateve. Z. Trump deklaroi se votimet ishin të padrejta, të manipulueme, të vjedhuna e të tjetërsueme; prandej të pavlefshme.

Karakteristika dalluese e këtyne votimeve ka qenë organizimi korrekt, regjistrimi, zhvillimi i lirë, numërimi i tyne pa incidente, kontrolli nga përfaqësues zyrtarë të dy partive politike, si dhe deklarimi publik e zyrtar i rezultatit. Kërkesat e Z. Trump kanë nji karakteristikë të përbashkët: mungesën e provave, akte të pakonfirmueme, dhe mashtrime të qëllimshme – të njohuna me sloganin “The Big Lie” (gënjeshtra e madhe), dhe rrëzimin e të gjitha kërkesave të tij nga Gjykatat e Apelimit.

Më 5 janar 2021, djali i ish-Presidentit Trump, Donald Trump Jr., ka tekstue për shefin e personelit të Shtëpisë së Bardhë, Mark Meadoës, nji plan: si krijohet mundësia që babaj i tij të qëndronte në fuqi edhe katër vjet të tjera si President mbas numërimit të votave. Ky mesazh kërkonte që ndjekësit e z.Trump të krijojshin nji situatë ku thuhej se asnjeni kandidat kishte fitue dhe se vendimi mbetej në duert e Dhomës së Përfaqësuesve. Në fakt, plani ishte përgatit nga këshilltari jozyrtar (eminence grise!) Stephen K. Bannon, nji figurë e njohun mirë për parimet e tij ultrakonservatore.

Kjo taktikë kërkonte dy ndërhymje ilegale;

E dyta, me zgjedhë të gjithë anëtarët e ri të Kolegjit Elektoral nga elemente pro-Trump në Asambletë e 50 shteteve dhe me sigurue kështu fitoren e tij.

Hapi i parë, presioni dhe kërcënimet direkte mbi nënpresidentin Pence, i cili refuzoi me zbatue urdhnin e Presidentit Trump “si i paligjshëm” tue shkelë Kushtetutën. Për këtë qëllim, më 6 janar 2021, ish-Presidenti Trump urdhnoi ndjekësit e tij me sulmue Kapitolin, ndërtesa e Parlamentit dhe fortesë e demokracisë. Demonstratorët luftuen me Policinë e Kapitolit për tri orë. Nënresidenti Pence dhe Zonja Nancy Pelosi, speaker e Parlamentit, u kërcënuan me varje në litar, por ata shpëtuan. Nji strukturë prej druni me litar për varje u ngrit në oborrin e Kapitolit.

Kush ashtë “fajtori”? Ligjërisht, “fajtor” ashtë ai që ban nji akt të keq, të dënueshëm nga ligji dhe të kryem me qëllime kriminale. Për 16 muej me radhë, Komisioni Special ka mbledhë dokumentacionin e akteve të kryeme dhe tashti i paraqet për njoftimin për qytetarët amerikanë. Ashtë opinioni i shumicës dërmuese të qytetarëve amerikanë se demonstruesët luftuen me Policinë e Kapitolit për tri orë me inkurajimin direkt të ish-Presidentit Trump.

Natyrisht, pyetja kryesore ashtë: Nëse ish-Presidenti Trump deklarohet “fajtor” për aktet e tij dhe zhvillimet e rrjedhuna, ai mund të arrestohet, të gjykohet e të dënohet? Kushtetuta amerikane konfirmon se asnji qytetar qëndron përmbi ligjin, tue përfshi kështu edhe Presidentin. Ndërkohë, drama në Kongres vijon…

Shtypi amerikan paraqet këtë dramë politike si lufta e Trump-it me qendrue në zyrën presidenciale edhe mbas humbjes së thellë në votime. Për këtë, Z.Trump kishte përkrahjen e nji turme lojale, por të paedukueme politikisht, mbrenda dhe jashtë strukturës së Administratës. Kapitull mbas kapitulli drama u përsërit pa efekt, sepse organet gjyqësore refuzuen kërkesat për zhvleftësimin e votimeve dhe gjykatat federale përfunduen se ankesat ishin “without merit” (pa meritë), si dhe aktet në esencë kishin elementë të nji “konspiracioni kriminel”, rrjedhimet e të cilit ishin damtimi i njenës nga shtyllat e demokracisë amerikane (zgjedhjet e lira dhe të drejta). Z. Trump shkoi aq larg saqë planifikoi mundësinë e përdorimit të forcave ushtarake të Departamentit të Homeland Security për konfiskimin e të gjitha kutive të votimit (siç!).

Evidenca që konfirmon nji dramë të këtillë ashtë tronditëse! Z.Trump humbi kontrollin e duhun. Speakeri i Dhomës së Përfaqësuesve, Zonja Nancy Pelosi, e frikësueme nga sjellja e ishPresidentit, kontaktoi Shefin e Shtabit të Forcave të Armatosuna Amerikane, Gjeneralin Miller, dhe e këshilloi të konsultohet para se të veprojë me masa të jashtëzakonshme me kërkesë të ish-Presidentit… Gjenerali Miller u përgjigj pozitivisht.

(Kushtetuta amerikane cakton Speaker-in e Dhomës me marrë pozitën e Presidentit në rast emergjence për Presidentin dhe N/Presidentin). Manovrimet e Z. Trump morën nji drejtim absurd. Deklarata “Italogate” reklamonte pa asnji bazë se disa persona italianë kanë përdorue teknologjinë ushtarake me konvertue votat në maqinat e votimeve në SHBA. Ide të këtilla qarkullojshin në Shtëpinë e Bardhë, si sekuestrimi i të gjitha kutive të votimit, përdorimi i forcës ushtarake dhe invokimi i “ligjit martial”, përdorimi i reparteve ushtarake për qëllime të caktueme etj.

Marc Meadows shkruente gazeta “The New York Times konfidon për Këshillin e Shtëpisë së Bardh se (Presidenti) Trump mendon (N/Presidenti) Pence ‘meriton’ të varet në litar” (21.VI.2022). Dëshmitarja Cassidy Hutchinson, Kryesekretare e Mark Meadows, tha para Komisionit Special: “Më kujtohet Pat (Cipolloni, këshilltar legal i Presidentit Trump) që thonte diçka të këtillë”. Mark, duhet detyrimisht të bajmë dikça. Åta (ndjekësit e ish-Presidentit Trump) kërkojnë që N/Presidenti (Pence) të varet në litar”; dhe shtoi: “… Mark (Meadows) përgjigjet diçka si “Ju e ndigjuet këte Pat. Ai (ish-Presiden ti Trump) mendon se Mike (Pence) e meriton. Ai mendon se ata (ndjekësit) nuk e kanë gabim…”

Këtu, ish-Presidenti Trump mohonte votat e 83 milionë votuesve pro-Biden dhe “fitoren”: Presidencën edhe për katër vite tjera. Hapi i parë: me sulmue Kapitolin- ndërtesa e Kongresit. Demonstratorët sulmuen Policinë për Mbrojtjen e Kapitolit për tri orë dhe shkaktuen shumë dame materiale… Pesë viktima vdiqën. Ma shumë se 100 u plagosën, mbi 800 demonstrues u arrestuen dhe do të dalin para Gjyqit.

Përforcimet policore ia dolën me zmbrapë demonstruesit që shkaktuen konfuzionin e madh dhe rreth 36 milionë dame materiale. Por N/Presidenti Pence ia arriti me konvokue Mbledhjen Solemne dhe me lexue publikisht rezultatet e dhanuna nga Komisioni Qendror i Votimeve: Z. Joseph R. Biden, Jr. fitonte bindshëm me shumicë votash. Ky akt kushtetues konfirmonte zgjedhjen e Z. Joseph R. Biden Jr. President i Amerikës.

Tentativa me vazhdue në përpjekjet e rritjes së “krimit të pengimit qëllimisht të nji procesi zyrtar” dhe konspiracioni me mashtrue Shtetet e Bashkueme dështoi, me gjithë kundërshtimin e hapët të humbësit, Z. Trump, i cili fillloi, drejtoi dhe inkurajoi këtë proces revoltimi kundër Kushtetutës amerikane me fjalime të mbajtuna pubiikisht, dhe instruksione sekrete. Makina propagandistike e ish-Presidentit Trump prodhoi nji lum keqinformimesh për konfuzion të masave.

Zyra legale e Shtëpisë së Bardhë njoftoi shefin e personelit të Shtëpisë së Bardhë dhe përfaqësuesit republikanë të Kongresit se “…plani me përdorue ‘zgjedhje alternative’ për zgjedhjen e Presidentit nuk kishte ‘nji bazë legale të shëndoshë’; Z.Trump e përkrahësit e tij nuk e pranuen verdiktin. Mbetej presioni mbi N/Presidentin Pence me vendosë arbitrarisht: me mohue legjitimitetin e votimeve të deklarueme më 6 janar 2021, dita kur Kongresi do të mblidhej me konfirmue rezultatin e votimeve, akti final i zgjedhjes së Presidentit. Kur N/ Presidenti Pence refuzoi kërkesën e ishPresidentit Trump, në turmën e grumbullueme filluen thirrjet “Pence në litar!”, dhe “Ku ashtë Nancy Pelosi?” u rritën dhe konfirmuen egërsinë e revoltës trumpiane .

I dekurajuem, tue folë para përkrahësve, Z. Trump përsëriti: “Këto zgjedhje u vodhën… por ashtë koha me u shpërnda”… dhe “ne ju duem, ju jeni të veçantë për ne…”. Simbas nji dëshmitari okular, raporton gazeta “The New York Times”, Z. Trump tha edhe “…ndoshta Z. Pence duhet të varet në litar!…! E pabesueshme!”.

Përforcime policore dhe të ‘National Guard’ zmbrapsen demonstruesët agresivë. Asnji ushtar i Forcave të Armatosuna nuk u mobilizue për veprim. Amerikanët janë shumë të kujdesshëm mos me angazhue ushtrinë në probleme të brendshme, që zakonisht janë “probleme” për Policinë dhe National Guard. Ndërkaq, në sallën e caktueme të Kapitolit, N/Presidenti kryesoi mbledhjen solemne të Kongresit (të dy Dhomat) dhe lexoi publikisht Raportin e Komisionit Qendror të Votimeve. Kandidati Joseph R. Biden Jr., u zgjodh President i Amerikës me shumicë votash: Biden-306 vota; Trump- 232 vota. Tentativa me vazhdue veprimtarinë antkushtetuese të pengimit të aktit zyrtar dhe konspiracioni me mashtrue 330 milionë amerikanë dështoi përfundimisht.

Në edicionin e saj të 14 qershorit 2021, fletorja “The New York Times” përshkruan me hollësi qëndrimin e ishPresidentit Trump: “Pa interesim me u familjarizue me faktet”, nji frazë e ishProkurorit të Përgjithshëm, William Barr. Komisioni special që heton ngjarjet e 6 janarit 2021, “Sulmi mbi Kapitolin”, shkruente gazeta, trajtoi me hollësi rastin kur ish-Presidenti Trump krijoi, dhe pa ndërpremje përhapi “gënjeshtrën e madhe” sikur zgjedhjet e vitit 2020 kanë qenë të vjedhuna në kurriz të tij tue marrë parasysh evidencën përherë në rritje e të grumbullueme nga nji grup këshilltarësh.

Komiteti special ashtë tashti në kërkim të zanafillës dhe zhvillimit te asaj që ashtë përshkrue si “gënjeshtra e madhe” (the Big Lie!) e Z.Trump. Ky kërkim nga dëshmitë e gjata okulare të regjistrueme zbulon si ish-Presidenti kundërshtonte këshillat e “ndihmësve” të tij, tue insistue se ai kishte fitue “votimet e nandorit 2020” para se të deklarohej përfundimisht numërimi nga Komisioni Qendror i Votimeve, si dhe u banë përpjekje me kundërshtue humbjen e tij me argumente të pabesueshëm dhe pa nji bazë. Para nji situate të këtillë, Prokurori W.Barr bani deklaratën e masipërme… “pa interesim me u familjarizue me faktet…”!

Analisti me renome ndërkombëtare, Thomas L. Friedman komentonte: “…realisht, nuk ka as edhe nji dyshim se Trump bani përpjekje me përmbysë rezultatet e zgjedhjeve ligjore dhe çdo gja deshtoi… Trump u inkurajue dhe bani përpjekje tue ndihmue nji sulm violent kundër Kongresit…. Nuk ka persona të arsyeshëm që mohon se ajo që ngjau mbas zgjedhjeve të vitit 2020 ka qenë nji përpjekje për nji grusht shteti dhe nji tradhti kundër çdo vlere që Amerika përfaqëson… Veprimet e Trump-it janë shumë ma të damshme se çdo gja që nji tjetër President të ketë ba… Megjithatë, 175 përfaqësues republikanë në Dhomën e përfaqësuesve votuan KUNDER formimit të nji komisioni kombëtar për hetimet e kryengritjes së 6 janarit (2020) dhe vetëm 35 në FAVOR…! Pa dyshim, nji disfatë morale historike për partinë republikane amerikane.

Politologu Richard L. Hansen komentoi: “ish-Presidenti duhet të ndiqet penalisht për hir të mbrojtjes së demokracisë…. Z.Trump çdo gja që bani në tanësi dhe në disa raste edhe në veçanti ka qenë kriminale! Analisti Bret Stephens shtoi: “Nuk shpresoj se (fanatikët republikanë) do t’u tregojnë ndjekësve: ‘Na ishim në rrugë të gabueme; na ngritëm në idhull nji njeri të gabuem. Por, mund të shohim nji lëvizje të qetë në anëtarësinë republikane të largimit nga ky qëndrim anormal që të mjaftojë për (eklipsimin e Trumpit)….

Qëndrimet ekstraegoiste të ish-Presidentit Trump kanë shkaktue ndasinë e thellë të shoqënisë amerikane. Åmerika ka nevojë për nji periudhë kohe kur të gjithë – jo vetëm nji parti!- të dedikohen në forcimin e idesë së shërbimit për atdhe, patriotizëm të sinqertë, ku “partia”, “ideologjia” e “-izma” të tjerë zajnë vendin e dytë e të tretë në prioritetet e mbarë kombit amerikan. Aleksander Hamilton në frazën e parë të “The Federalist Papers” e percaktonte momentin kritik: “Këto janë kohë që vejnë në provë shpirtët tonë”.

Që tashti kanë fillue të krijohen shoqata amerikane, dedikue lavrimit të idesë patriotike. Të gjitha kombet përjetojnë stuhitë e historisë së tyne. Ata mobilizohen, rezistojnë dhe fitojnë kur qytetarët mbahen të fortë në këto stuhi që na sjell fati, mbeten të fortë dhe marrin frymëzim nga pëshpëritjet e stërgjyshërve të tyne që kërkojnë ruejtjen e andrrës dhe kthimin e saj në realitet.

“Z. Trump,- shkruen Richard L. Hansen,- ka qenë i 45-ti President dhe jo mbreti i parë amerikan; por nëse na nuk përbuzim praktikën e tij, mbasardhësi President mund të shkojë edhe ma larg, dhe ma afër deklarimit të nji lloj pushteti absolut, i cili do të ishte antiteza e gjithçkaje që na vlerësojmë sot me krenari si amerikanë”.

*Autori ashtë qytetar amerikan.


Send this to a friend