VOAL

VOAL

Copyright © 2022

VOAL

MEMORIAL SERVICE FOR SULEJMAN GASHI IN KOSOVA By Rafaela Prifti

September 23, 2020

On September 18, a memorial ceremony was held in Kosova’s capital to honor the life and work of Sulejman Gashi, one of the best known and well respected Albanian-American professional journalists whose career stretched beyond two decades, who passed away at 61. He is survived by his wife and four children. A week earlier, Drilon Gashi announced the passing of his father, stating that the burial will take place in his home country, Kosova. Four years ago, while on a contracting assignment in Salt Lake City, Utah, Sulejman suffered a cardiac arrest and slipped into a coma. His departure saddened relatives, colleagues, friends, community members around the world.

On behalf of the Pan-Albanian Federation of America Vatra, Executive Council, Board of Directors, branches and all members, President Elmi Berisha expressed condolences to the Gashi family. He said that Sulejman Gashi was an exemplary reporter, intelligent mind and patriot who loved his country dearly.

As per Drilon’s announcement, the burial of Sulejman Gashi took place in his native Kosova, and the memorial service was held a few days later. Government officials, public figures, colleagues, relatives, representatives of religious communities gathered to remember his lifework. In his remarks, Kosova’s Prime Minister Hoti  praised his efforts aiming towards an independent state of Kosova: “Sulejman Gashi was a well-known name in journalism in Prishtina, especially in Radio Television of Prishtina, and later as a RTK correspondent from the United States of America. I and all of us, especially remember his reporting from New York, covering the news from Washington, and round the world. Thus, he belonged to the generation of journalists, publicists and intellectuals of a specific time for Kosovo who took on the burden of the journey of creating an independent state of Kosovo, initially facing the Yugoslav regime violations of rights and freedoms of Albanians in the former Yugoslavia. Those were extraordinary circumstances and Syla, together with the colleagues of that time, knew how to best  articulate the interests of the Albanians in Kosovo and to defend them before the democratic centres all over the world.” In the end, Prime Minister Hoti made a pledge of fulfill” as soon as possible, the goals of Sulejman and his generation, for a fully integrated Kosovo in the large family of advanced countries of Euro-Atlantic civilization.”

Drilon’s touching eulogy described how his father’s voice and image came on the TV screen as a war reporter and how people in coffee shops and public places would freeze to watch him. The quality of his reporting and its delivery were Sulejman’s gift to us. Drawing on his decades long substantive work, the Speaker of the Assembly Vjosa Osmani called Mr. Gashi “the voice of hope from the place of hope”. Other speakers remarked that Sulejman will be an inspiration and an example for the younger generations, especially for those who inspire to be journalists.

Albin Kurti, leader of LVV, noted that “he was known by three names: Sulejman Gashi, Syla, Sal Gashi, one for each of his functions: a professional, a dear friend and colleague, and devoted Albanian-American patriot. Just as learning does not happen without a teacher, and any trade requires a master, so did our first US tour need a mentor, Syla was our guide.” For years, Sulejman alternated his journalism work with State Department linguistic contracting assignments. In his tribute, Albin Kurti called Sulejman “a de facto ambassador of our country and our people. He will always “be an Albanian in overseas America and also be America within an Albanian man. ”

The Association of Kosova Journalists honoured the colleague’s work and contribution to the profession at the memorial. Through the end of 1990s, Mr. Gashi was a correspondent for Bujk, Kosova Information Center and other outlets His reporting career at TV Prishtina was interrupted, as well as many of his Albanian colleagues there, when the Serbian authorities shut down the medium and Rilindja newspaper in July 1990. He and his family migrated to the United States.  A year later, Sulejman Gashi was a founding journalist and editor of “Illyria” newspaper launched with two main commitments: independence for Kosova and democracy for Albania. His legacy will be the love for his family, his homeland and humanity in general.

  • twitter
  • facebook
  • linkedin
Fjalë kyçe: , , , ,
3 Comments
  • author avatar
    Bardh Kosturi 6 years ago Reply

    Note to Readers:
    Yes, in the TV program of Marin Mema (Sept. 27, 2020) all that is dislayed are Albanian/Arvanite folk costumes (costumes originally being with longer skirts/fustanella going up to the knee, covering the knee). What is happening in several “Greek” videos here in YouTube, is a blatant international intellectual and cultural property theft of the so called “Greeks” against Albania, Albanian culture and Albanian ancient and traditional costumes and dress.

    It is a well-known fact that, this present-day “Greece”, since 1832 (when the Albanian/Arvanite War for Independence against Ottomans liberated the country), has been de-facto a colony of different and/or a consortium group of European countries (including United Kingdom), and ruled as a monarchy by a foreign monarch, as a head of state.

    This lasted from 1832 until 1970-s, when the monarchy was overthrown in favor of a military junta government, followed by a civilian government in the later years.

    Even Prince Philip, Duke of Edinburgh (husband of Queen Elizabeth II of United Kingdom), has been photographed in “Greece” (during the years when this “Greece” was a United Kingdom colony), in his childhood, dressed with an Albanian traditional costume with fustanella.

    But the inscription in the said photo (that can be seen in the London Museum of Arts and History), falsely states: “Photo of Prince Philip as a child, dressed in Greek traditional consume”??!! There are no “Greek” costumes. There is no “Greek” country, the “Greek” ethnicity does not exist, and has never existed.

    The place called Greece never existed before as we know it today. To learn more, read the article below, published by a group of renown US based scientists.

    —————————————–
    **** THE PLACE CALLED GREECE NEVER EXISTED BEFORE AS WE KNOW IT TODAY ******

    The place called Greece never existed before as we know it today.

    The people who live in the so called Greece today used to be called “Romej/Romaikos” during Byzantine Empire and “Raja” during Ottoman Empire times (except the Arvanites and Chams who used to be called always by their name like “Albani”, “Albanoi”, etc.) and the name “Greece” never existed during Byzantine times.

    The people who live in the so called “Greece” today are NOT the descendants of ancient “Greece” (as the world history knows it – that civilization has been an Illyrian-Pelasgian civilization, intentionally misrepresented as “Greek” by con and planted “historians”).
    Regarding the religious language used in the eastern part of the Roman Empire (an invented/made-up language by Roman religious administrators called Koine/”Greek”) – it fell out of use, and went extinct times ago (about 2000 yrs ago).

    Same happened with the Latin language (an invented/made-up language as well, which was spoken in the western part of the Roman Empire) – it fell out of use and went extinct, and is rarely spoken nowadays, except in few and certain official religious ceremonies in Vatican and for international medical terminology only.

    During Ottoman times in the Balkans, after the great powers pushed for an uprising in the place that today is called “Greece”, an independent country was formed during 1821-1832.

    The majority of the population (around 92-95%) there was of Arvanites and Chameria (together with Albanian speaking regions of Follorina, Kosturi, Athens and Peloponez) stock.

    The rest of the minority population (around 5%) was of Aromanian, Slav, Turks, and Roma stock.

    The only language spoken up until 1821-1832, in the region that today is unjustly called “Greece”, was Albanian.

    There were no “Greeks” whatsoever, they did not exist as ethnicity, population and language at all, up until 1821-1832 period in that region.

    Albanians also were the backbone of the uprising for independence from the Ottoman Empire – with 100% of the all senior leading commanders of the uprising for independence during 1821-1832, being of Albanian stock (Arberoret/Arvanites and Chams).

    The Arberor/Arvanite Republic was the initial nucleus independent country established in the Morea/Peloponnese region by 1821.

    The first session of the first newly elected Parliament in 1832, of this so-called nowadays “Greece”, held its full Parliament proceedings in the Albanian language (“Greek/Koine” language did not exist back then in the region/area called “Greece” today).

    What is appalling to the international community of scientists and historians, is that “Greek” government today has put a total ban on the access, research and publication of the archival documentations (classified as “top secret”) of the first Parliamentary session of 1832 in “Greece” – and this is a clear evidence that today, “Greek” government is trying by all and any means in its disposal to hide the historical truth about how this “Greece” of today it came about to be.

    After the gain of independence, the region was divided, and with a prolonged civil war, therefore a united country could not be immediately established on the entire region.

    Fearing the disintegration of the region after Ottomans left (and the possibility of a return of the Ottomans), and in order to dominate the said region, Prince Otto of Germany was installed in by European powers and Russian Empire, in order to clear the mess and initiate nation – building there.

    He was proclaimed King of the region by great European powers and the Russian Empire of that time and given, at the same time, plenipotentiary powers to rule.

    The Prince Otto royal family in Germany (Bavarian dynasty) happen to be an admirer of the ancient civilizations, one of them being the extinct ancient “Greek” civilization, traces and archeological findings of which are also seen in that region called today “Greece” as well.

    Being an ancient history romantic and buff, “living in a bubble” and being completely out of touch with the realities of the Illyrian Peninsula at that time, Otto came up with the idea (in collusion also with the then Russian Empire and an anti-Christian dangerous religious cult in that region at that time – some self-proclaimed “Orthodox” Church), that the only way to keep the place together and for a chance to build a country there, was to adopt/impose some kind of neutral/foreign ancient language and culture for all people living in that place, that will make possible for the people to stick together under one language and culture imposed on them.

    Therefore, with a special royal decree, Otto proclaimed a version of the ancient artificial “Greek”/Koine language (the easier one to be taught and learned by people there in those times) as an official language of the place, and also came up with the new name for the place, calling it with a special royal decree “Greece” (a name without any historical and factual meaning).

    Everything else was banned, and the new “country” formed, was ordered to be rebuild anew in resemblance to the old romantic view of the ancient extinct “Greek” civilization, starting with the buildings, names of people, places, cities and villages, regions, mountains, fields and all were changed to made-up names borrowed from the ancient literature of an imaginary ancient “Greek” civilization.

    This of course was accompanied with money brought in by European powers to rebuild. The more people in that region agreed with the change of their true national and ethnic identity and declared themselves artificially “Greeks/Hellenes” and adopted to the new order, the more money was to be pouring in.

    Naturally, the strongest resistance to this artificial and made-up solution, was made by the Arvanites (who consider themselves to be pure Albanians at the same time – contrary to the today’s Greek governments laughable, nonsense, and desperate lying propaganda that falsely declares that “Arvanite of Greece speak Albanian but are not Albanians but Greeks”) and Chams, but at no avail.

    It is legendary, the loss by one vote (the illegal vote of then French Ambassador) in the Price Otto’s rigged Parliament of that time, of Arvanite and Chams proposal to have the Albanian (Arvanite) language as an official language of the place called ‘Greece” today, and to name and call the new country “Arvanoi (Albania)” (instead of “Greece”).

    There is overwhelming scientific and factual evidence, archival and historical documents, as well as studies and publications by major world-renowned authors and authorities in the field, about all of the above.

    One interesting fact here, is that one of the earlier German/Austrian well known historians and scientists of that time, Fallmerayer, alerted Prince Otto and others to this nonsense, of declaring a whole people and place by a name not belonging to them (so experimenting with them as they were guinea pigs), and injecting an extinct artificial language, culture and civilization on people who had no idea about it and did not belong to it at all. Well, Fallmerayer may have proven to be right.

    By the way, Fallmerayer, is a banned figure and historian by the dictatorial klepto-theocracy regime in what is called “Greece” today.

    Through a thorough fact finding mission and field observations during the same time (of Prince Otto’s installation to power in the region called “Greece” today), another world-renowned German historian, subject-matter expert and scientist of that time, Prof. Hans Heidenauer, came to the conclusion and reported back to German royal authorities that – “there are no ‘Greeks’ whatsoever in the region, they don’t exist – there are only people and a population who speak a language called Arvanite/Albanian and the people call themselves Arvanites/Albanians”.

    Another earlier government fact-finding mission about the Albanian inhabited regions in Europe, commissioned by Napoleon Bonaparte (Emperor of France) around the year 1800, confirmed that, Albanian regions extended from Mediterranean Sea and Peloponnese up to Dalmatia and Danube river, and eastward beyond Vardar (Dardhar) river bordering Aegean Sea.

    By the way, Germany is still paying for the Otto’s racist and ignorance blunder, even today. It has gotten stuck with the country so called “Greece”. It is now forced to pour free money, even today, out of Germany’s pocket (through European Union as well) year after year to keep it alive and going, as this “Greece” cannot stand on its own.

    It is an artificial creation of Prince Otto’s ill-conceived fantasy and the malevolent aims of then Russian Empire and the dangerous religious cult/sect called “Anadolli Orthodox” Church – a “zombie”, “fake”, “scam” and a “plagiarized” country so to speak, and the new generations of the Germans and Europeans are continuing to pay the price for it.

    To illustrate, during its existence since 1832, this so-called country of “Greece” has changed twice its official language and three times its national flag, and has a mounting present-day debt of over 350 billion dollars to Germany and the European Union.

    Moreover, what Prince Otto did back then, is tantamount to a silent ethnic cleansing by alteration (followed later on by mass murder, pogroms, holocaust, and ethnocide by succeeding “Greek” governments).

    He forced inhabitants of a whole region/place (called “Greece” today) to change by force their culture, language, national and ethnic identity to something else that those people were not, so they could artificially change in order to look modern and civilized (like artificial ancient “Greeks” in Otto’s personal view) and possibly be united.

    And of course, Arvanites and Chams (as the majority population in the region) suffered mostly from this ethnic cleansing – which was later on followed even with mass killings, ethnocide, holocaust, and mass expulsions of Arvanites and Chams (who refused to change and trade their Arvanite/Albanian language for a Koine “zombie” language), by zombie and dwarf “Greek” governments and regimes that followed into the 20th century.

    Albanians are the descendants of Pelasgians and Illyrians (since 10,000 years and more ago).
    Alexander the Great -was a Pelasgian King of Illyrian/Pelasgian Confederation of Macedonia, falsely presented as “Greek” by con and “planted” historians.
    The Trojan War – was a war between Pelasgians and Illyrians – both ancient Albanian kingdoms/confederations, falsely represented as “Greek” by con and planted “historians”.

    Homer’s “Iliad and Odyssey” epic poems are Pelasgian era poems – falsely represented as “Greek” by con and planted “historians”.

    The Thermopylae Battle – was a battle between Pelasgian army (Sparta – a Pelasgian city) and Persian army, falsely represented as “Greek” battle against Persians by con and planted “historians”.

    All this revelation, informs another major and mission critical nodal point: history taught about what is called “Greece” today, it appears to be taught wrong.

    People are wrongly taught in schools that today’s “Greece” and its people are the direct descendants of “ancient Greeks”.

    “Greece and Greeks” of today, to some extent, also falsely think they are superior to others just because they are called “Greeks” and their country “Greece” by decree (not by the virtue of the truth).

    They also seem to falsely believe for some reason, they are entitled to the German and European money being handed out to them – as, it seems, they are unable to create any value-added contribution to the European economy, culture, art, business, science and technology.

    “Greece” of today consists, in other words, of a dictatorial klepto-theocratic Nazi regime on low budget, or a Nazi regime on steroid injections by Germany, Russia and BE.

    The school textbooks and historiography should change, telling people the truth as it is.

    And with this, will come many other changes, in the way we see relations with the country called “Greece” today.

    Shkencëtarët e Rinj Shqiptaro-Amerikanë
    (Young Albanian-American Scientists)
    New York, Qershor 2018
    (June 2018) ======================================================================

Komentet

Lajme të ngjashëm

Eliot Engel dhe Harry Bajraktari, një mësim për lobimin shqiptar sot dhe nesër Nga RUBEN AVXHIU

Në fjalimin e tij të lamtumirës në Kongresin Amerikan, më 18 dhjetor 2020, në Dhomën e Përfaqësuesve, Eliot Engel u ndal pak edhe te një nga historitë e tij të preferuara, vizitën që Harry Bajraktari i bëri kongresistit të ri në Zyrën e tij në Bronx.

Ishte një vit i rëndë për shqiptarët e Kosovës. Slobodan Millosheviqi ishte në kulm të popullaritetit të tij dhe kishte nisur përpjekjen për ta kthyer Jugosllavinë në Serbosllavi. Hapi i parë për këtë ishte eliminimi i Autonomisë së Kosovës dhe zbatimi i një sistemi segregacioni për shqiptarët që do të prekte shkollat, spitalet dhe çdo institucion të domosdoshëm të jetës së përditshme. Një ditë vjeshte, në Bronx, një biznesmen i ri, Harry Bajraktari, që kishte ardhur me prindërit nga Kosova, në moshën 13-vjeçare, i përfshirë nga emocionet rreth asaj që po ndodhte në Kosovë trokiti në derën e kongresistit të lagjes, në Bronx. Nju Jork. Harry ishte vetëm 32 vjeç dhe pas një suksesi të madh në biznesin e pronave të patundshme me partnerin dhe dajën e tij Rrustem Gecaj, po përpiqej si shumë shqiptarë të tjerë të bëhej avokat i Kosovës në politikën amerikane. Ndonëse nuk kishte takim, kongresisti e priti. Engel ishte lindur dhe rritur në lagjet e varfra në Bronx dhe i njihte shqiptarët por për Kosovën nuk dinte shumë. Por e dëgjoi me vëmendje vizitorin dhe premtoi se do të mësonte më shumë. Harry premtoi se do t’i dërgonte informacione vazhdimisht. Ashtu si Harry, edhe Eliot Engel ishte relativisht i ri. 42-vjeçar, i sapozgjedhur në Kongresin Amerikan; ai ishte ende duke mësuar rrugët në Uashington dhe influence e tij politike ishte minimale.

Në shumë kuptime, ai takim mund të ngjante si humbje kohe, nëse keni parasysh se shqiptarët kishin miq të fuqishëm në kryeqytet si kryetari i shumicës në Senatin Amerikan, Bob Dole, senatorët Al D’Amato dhe Larry Pressler apo kongresistë të famshëm si Tom Lantos e me përvojë të madhe si William S. Broomfield. Por nga ai takim nisi një miqësi e re që vetëm u rrit dha fryte për dekada me radhë. Engel do të bëhej shumë shpejt një nga kongresistët më të informuar e më me fantazi në Kongresin Amerikan. Jo vetëm që pati vizionin të themelojë Kaukusin e Çështjeve Shqiptare në Kongres, por mësoi si të kalonte kufirin më të vështirë në botë atë mes legjislativit amerikan dhe ekzekutivit, duke u hapur dyer shqiptarëve në shumë institucione e agjenci federale qeveritare amerikane. Lidhjet e tij personale me presidentit Bill Clinton dhe George W Bush patën një rëndësi të madhe historike për Kosovën, Shqipërinë dhe shqiptarët në Ballkan. Asnjë ambasador apo kompani lobimi në Uashington nuk do të bënte dot çfarë ka bërë ai në këto vite. Çdo delegacion shtetëror shqiptar nga trojet shqiptare në Uashington, është pritur, orientuar, këshilluar, ndihmuar e promovuar nga Zyra e Engelit në kryeqytetin amerikan, pa asnjë interes apo shpërblim. Në vitin 1991, Harry themeloi gazetën “Illyria”, e cila bombardoi për vite me radhë rrethet politike dhe diplomatike në Uashington me fushatë informuese për Kosovën dhe shqiptarët. Në vitin 1996 u themelua Këshilli Kombëtar Shqiptaro-Amerikan.

Së bashku me zyrën e kongresistit Engel të tria këto institucione koordinon veprimet e tyre në shërbim të kauzës shqiptare në Uashington. Historinë e tij të gjatë të bashkëpunimit me shqiptarët e kam përshkruar në një libër kushtuar jetës së tij. Ai bëri shumë miq personalë në këtë komunitet nga vëllezërit Bitici te Vehbi Bajrami (botuesi gazetës “Illyria” (që nga 2006), e shumë të tjerë me lidhje që kalonin politikën dhe ishin familjare e shoqërore. Engel ishte një mik që kishte humor, humanizëm dhe mirëkuptim. Kur u bë kryetar i Komitetit të Punëve të Jashtme në Dhomën e Përfaqësuesve, Engel u bë një nga figurat më të fuqishme të politikës së jashtme amerikane në një kohë të rëndësishme kur interesi dhe vëmendja amerikane po largoheshin nga Ballkani dhe pozitat tradicionale me të cilat ishin mësuar shqiptarët. Edhe njëherë u gjend për ne në kohën e duhur, në vendin e duhur. Një mësim i madh i kësaj historie është vlera e fillimeve modeste të avokatisë në shërbim të një çështjeje. Të përpiqesh të lidhesh me figurat dominuese të politikës është e arsyeshme.

Janë ata që mund të bëjnë kthesat e mëdha. Por nuk duhen harruar ata që sapo kanë nisur rrugën e tyre: udhëheqësit e ardhshëm të brezave që po vijnë. Gati 37 vjet më parë, Harry Bajraktari nuk u nis duke bërë kalkulime strategjike, kur trokiti në derën e kongresistit të sapozgjedhur. Por ai akt i sinqertë pa paragjykime për moshën dhe emrin e kongresistit të ri hodhi themelet e një bashkëpunimi nga më të frytshëm në historinë e komunitetit shqiptar në Amerikë. Njihuni me njerëzit që ju përfaqësojnë në nivelet më të ulëta, njihni politikanët e rinj, ata që ende duken si të parëndësishëm e të panjohur. Shpesh ndikimet dhe përvojat e hershme në jetë, mbeten të pashlyeshme. Aq më mirë nëse u përkisni brezave të afërt. Është një mundësi për të dy palët për të mësuar e edukuar njëra-tjetrën. Sidomos kur e di që po punon për një kauzë të drejtë e me zemër të pastër, avokatia nuk është punë, por një mënyrë për të mbushur jetën dhe shpirtin.

 

TË ZGJEDHURIT E POPULLIT PO E DËMTOJNË SERIOZISHT IMAZHIN E KOSOVËS NË BOTË Nga Harry Bajraktari

 

Në demokraci, dallimet në pikëpamje janë normale. Por bllokada dhe përçarjet politike në Kosovë po e tejkalojnë çdo kufi.

Historia na mëson një të vërtetë të thjeshtë: edhe kundërshtarët më të ashpër, kur është në pyetje interesi kombëtar, gjejnë mënyra për të punuar së bashku.

Shembullin e fundit e kemi në Shtetet e Bashkuara. Nënpresidenti amerikan JD Vance ka pasur në të kaluarën kritika të forta ndaj Presidentit Donald Trump. Por sot, ata kanë lënë dallimet anash dhe punojnë së bashku në një administratë, për të mirën e vendit.

Ngjashëm ndodhi edhe në vitin 2008, kur Presidenti Barack Obama dhe Hillary Clinton, pas një gare të ashpër mes tyre, bashkuan forcat në interes të shtetit.

E njëjta frymë mbizotëroi edhe në vitet ’90. Presidenti Bill Clinton dhe Senatori Bob Dole, nga dy parti rivale, bashkuan forcat për çështjen e Kosovës. Falë këtij bashkëpunimi, Kosova sot është e lirë dhe e pavarur.

Edhe historia jonë kombëtare jep të njëjtin mësim. Marrëdhënia e tensionuar mes Mbretit Zog dhe Faik Konicës nuk i pengoi ata që, kur e kërkoi interesi i shtetit, të bashkëpunojnë.

Udhëheqësit e vërtetë dëshmohen në kohë krizash. Pyetja është: a ka Kosova udhëheqës që janë të gatshëm të tejkalojnë interesat personale apo partiake dhe të vendosin shtetin në radhë të parë?

Të gjithë përfaqësuesit politikë, pa përjashtim, kanë shkëmbyer akuza të rënda. Por sot, për hir të vendit dhe interesit kombëtar, duhet të dalin përtej tyre dhe të bashkëpunojnë.

🇺🇸 🇽🇰 Nuk mund ta imagjinoni sa keq shihet Kosova nga jashtë me këtë bllokadë të tejzgjatur. U bë kohë që miqtë tanë në Washington, në çdo bisedë që kemi, na qortojnë duke na thënë se, nëse Kosova, një vend i vogël, nuk po arrin të gjejë marrëveshje brenda vetes, çfarë prisni nga ne?

Rastin e fundit e kisha në takimin me Presidentin Bill Clinton, i cili më pyeti për situatën në Kosovë dhe nëse është zgjidhur kriza politike. Është e vështirë për ne ta shpjegojmë këtë situatë. I kemi duart e lidhura.

Ne duhet t’i tregojmë botës se jemi të aftë ta udhëheqim vendin tonë. Kjo situatë shkon në favor të Serbisë dhe të gjithë atyre që nuk e duan përparimin e Kosovës.

Çdo orë e humbur e dëmton ekonominë, sigurinë dhe rrugën e Kosovës drejt anëtarësimit në NATO dhe integrimit euro-atlantik.

Prandaj, u bëj thirrje të gjithë liderëve politikë:

Uluni.

Bisedoni.

Gjeni zgjidhje.

Bëjeni për Kosovën. Historia i kujton ata që ofrojnë zgjidhje, që e zhvillojnë vendin — jo ata që e bllokojnë 🇦🇱 🇽🇰

Mos harroni ku ishim dhe ku mund të jemi, nëse punojmë së bashku.

Zoti e bekoftë Kosovën dhe mbarë popullin shqiptar 🙏

***

Harry Bajraktari është një personalitet i shquar shqiptaro-amerikan, themelues dhe botues i gazetës “Illyria” në shqip dhe anglisht (1991–1998), si dhe nënkryetar themelues i Këshillit Kombëtar Shqiptaro-Amerikan (NAAC). Veprimtar i përjetshëm për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës, demokratizimin e Shqipërisë dhe mbrojtjen e të drejtave të shqiptarëve në Ballkan, ai është nderuar me “Urdhrin e Lirisë” nga Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani (2025), me Medaljen “Nderi i Kombit” nga Presidenti i Shqipërisë, Bujar Nishani (2014), me “Çmimin Presidencial për Shërbim Vullnetar” nga Presidenti amerikan George W. Bush (2006), si dhe me vlerësim nga Kongresi amerikan, me nismën e Kongresmenit Eliot Engel, me rastin e 50-vjetorit të ardhjes së familjes Bajraktari në SHBA si dhe me shumë çmime, medalje e mirënjohje nga organizata të ndryshme dhe nga bashki në Shqipëri, Kosovë dhe Amerikë.

@followers

Vatrani Vetaran Ramiz Mujaj: Foto historike me Vatranët

Vatrani Vetaran Ramiz Mujaj shkruan në rrjetin social:
“Foto me Vatranët.
Foto historike. Kjo foto më përkujton shumë gjëra në selinë e Vatrës me ish kryetari e saj Dr.Gjon Buçaj me bijtë e tij, Edward dhe Alex Buçaj:  Alexi ishte percaktues i pikave në bombardimet e NATO-s ndaj caqeve serbe ne vitin 1999. Si dhe miku im Vatran, historiani Idriz Lamaj . Nje mik i çmuar Vatran ma dergoi këtë foto i jam mirënjohës.
Foto nga arkivi im për Vatrën.”

Samiti i Diasporës lavatriçe propagandistike për t’i hedhur hi syve të shqiptarëve Nga Florida Doci

 

Para pak javësh mora ftesën zyrtare për t’iu bashkangjitur Samitit të IV të Diasporës, i cili çelet këtë javë në Tiranë.

Do të gënjeja po të thosha se nuk u befasova.

Për ata që më njohin mua, rrugëtimin tim, dhe kontributet e mia për Shqipërinë, kjo ftesë mund të dukej një vlerësim krejt i natyrshëm, ndoshta dhe i vonuar, por sidoqoftë i pritshëm.

Por befasia ime lidhet me faktin se prej gati një dekade kam qenë dhe vazhdoj të jem shënjestër e sulmeve të shumta, direkte dhe indirekte, nga po të njëjtët përfaqësues të diasporës që sot mirëpresin të ulen në të njëjtën sallë me mua.

Jo sepse sot ata më në fund vlerësojnë vërtet mendimin tim apo kanë ndryshuar qëndrim ndaj bindjeve të mia, por sepse çdo përfshirje, qoftë edhe formale a simbolike, i shërben një agjende të mirëllogaritur proqeveritare.

Ata që deri dje nuk lanë epitet pa përdorur për të më diskredituar, sot shpresojnë që pjesëmarrja ime t’u shtojë një numër më shumë në listat e gojëmbyllurve të blerë, dhe një emër më shumë në shërbim të fasadës së një uniteti të rremë.

Samiti i Diasporës, prej një dekade tashmë, ka qenë dhe mbetet një instrument politik i Ramës për të pastruar imazhin e qeverisjes së tij.

Vet krijimi i Këshillit Koordinues të Diasporës ishte një hap për të katapultuar patronazhistët jashtë vendit në role të dukshme, për të shtrirë ndikimin e Ramës në diasporë, si edhe për të kontrolluar mesazhin dhe votën përtej kufijve.

Por kjo përpjekje thjesht ka krijuar një dallim të dukshëm mes patronazhistëve të blerë, që tregtojnë propagandën pro-Rama pas dyerve të mbyllura të ambasadave, dhe patriotëve zëlartë pro-Shqipërisë, që përballen vazhdueshëm me sulme të koordinuara nga ‘dora’ e Ramës në diasporë.

Përtej ftesave të personalizuara, videove me inteligjencë artificiale apo vargjeve të sforcuara për “bijtë e historisë”,

Samiti i Diasporës mbetet një lavatriçe propagandistike e premtimeve të zbrazëta dhe arritjeve të rreme ndër vite, si dhe një përpjekje patetike për të hedhur hi syve të shqiptarëve anembanë, të cilët përballen çdo ditë me realitetin e krimit, korrupsionit dhe keqqeverisjes së Ramës.

“Me thuaj me kë rri, të them se kush je”, thotë një shprehje popullore. Prandaj, ndonëse mirënjohëse për individët në veçanti që më ftuan në shenjë vlerësimi, vazhdoj të zgjedh të mos jem në një sallë me ata që e shohin Samitin e Diasporës si një trampolinë për në kolltukët e drejtorive KÇK, që vazhdojnë të varfërojnë e rrënojnë Shqipërinë.

Kërkesë Noli Show për heqje dhe korigjim përmbajtjeje të pasaktë: Lidërshipi aktual i Vatrës nuk njihet

Te nderuar drejtues te Noli Show,

Dega Vatra Manhattan Branch ju drejtohet lidhur me nje permbajtje te transmetuar ne platformen tuaj, ku nje individ eshte prezantuar si “Kryetar i Vatres” dhe eshte paraqitur sikur organizata ka funksionuar nen drejtimin e tij.

Ky prezantim eshte faktikisht i pasakte dhe krijon nje perceptim te gabuar per publikun, duke mos reflektuar realitetin aktual te procesit ne zhvillim, i cili eshte nen trajtim nga Gjykata Supreme e Shtetit te New York-ut.

Ne praktiken e mediave ne SHBA, publikimi i informacionit te pasakte qe ndikon ne reputacion ose krijon konfuzion publik mund te sjelle pasoja civile, perfshire:

• Pergjegjesi per shpifje ose keqinformim

• Kerkesa per korrigjim ose terheqje permbajtjeje.

• Demtim te besimit publik dhe reputacionit te medias.

Per kete arsye, ne kerkojme:

• Heqjen ose korrigjimin e menjehershem te kesaj videoje nga platforma juaj.

• Sqarimin publik te natyres reale te procesit ne zhvillim.

• Shmangien e prezantimeve qe krijojne autoritet te pa verifikuar.

Qellimi i kesaj kerkese eshte te parandalohet keqinformimi dhe te ruhet integriteti i komunikimit publik.

Presim qe kjo ceshtje te trajtohet me seriozitet dhe pa vonese.

Me respekt,

Kryesia

Vatra Manhattan Branch

 

 

 

Konferenca e Vjenës, rruga drejt pavarësisë së Shqipërisë (pjesa e parë) 1896-2026 Artur Vrekaj

Në pranverë të vitit 1896 kombëtaristi Ferit Vlora takoi ambasadorin e Austro-Hungarisë në Stamboll, Heinrich Calice që t’i shprehë mendimin e tij për planet e Ballhausplatz, ministrisë së Jashtme të Austro-Hungarisë.

Ferit Vlora e falenderoi për Austro-Hungarinë, për rolin e saj ndaj myslimanëve të Bosnje-Hercegovinës. Austro-Hungaria ishte kujdesur të fitojë besimin e myslimanëve Shqiptarë. Gjatë vizitës, Ferit Vlora i dha një memorandum ambasadorit Austro-Hungarez, Calice. Ky dokument ishte i rëndësishëm, pa ekzagjerim.

Një zyrtar udhëheqës i perandorisë Ottomane si Ferit Vlora ishte duke pyetur Austro-Hungarinë, një perandori e Krishterë Europiane për mbrojtje të popullit Shqiptar me shumicë myslimane.

Memorandumi i Ferit Vlorës ishte në thelb një plan i detajuar politik dhe ai përfundoi duke shërbyer si baza e programit të konferencës së Vienës më 1896 dhe të ashtuquajturit ”Planet e Veprimit Shqiptar ” që ishte rezultat i konferencës.

Ferit Vlora kërkoi që ministria e Jashtme e Austro-Hungarisë të luajë një rol si mbrojtëse kundër Sllavëve të Ballkanit dhe gjithashtu të fillojë një politikë Shqiptare të qëndrueshme kundër sulmeve të Portës së Lartë ndaj Shqiptarëve, në mbrojtje të kombit Shqiptar.

Kjo politikë ndërhyrëse e Austro-Hungarisë ishte që të kishim anën ushtarake dhe atë ekonomike.

Ferit Vlora propozoi që luftanijet Austriake të dukeshin më shpesh në portet Shqiptare, sa të munden dhe Austro-Hungaria të marrë koncensione për ndërtimin dhe administrimin e hekurudhës në Adriatikun Lindor.

Deri më 1896 brënda kornizës së kultit të Protektoratit Katolik, vetëm Shqiptarët Katolikë që banonin në Shqipërinë Veriore i përkisnin juridiksionit të Vienës.

Në datat 17 Nëntor, 8 dhe 23 Dhjetor 1896 u mbajt konferenca për Shqipërinë në Vienë me qëllim të diskutohej Politika e Re Shqiptare.

Në takime ishin bashkëministrat Agenor Goluchowski dhe Benjamin Kallay, si dhe disa ekspertë që ishin ftuar.

Kush ishin pjesëmarrësit e konferencës së Vienës për Shqipërinë?

Julius von Sundenhorst, ishte një ish-student në akademinë e gjuhëve Orientale në Vienë që kishte trajnuar konsuj, përkthyes, ekonomistë; ai ishte zyrtari udhëheqës në ministrinë e Jashtme. Ai ishte i identifikuar jo vetëm si një ekspert në Çështjen Shqiptare, por gjithashtu edhe si një autoritet ndërkombëtar dhe publicist në perandorinë Ottomane, në tregëtinë e Lindjes, në Levant e Siri.

Norbert Schmucker ishte një tjetër ish-student në akademinë e gjuhëve Orientale që shërbeu në disa konsullata Shqiptare nga 1881-1893.

Adalbert Fuchcs, shefi i departmentit për politikën koloniale ishte ftuar prej ministrive të Jashtme.

Kallay solli Lajos Thalloczy, një ekspert në Orient, Bosnje-Hercegovinë dhe Shqipëri.

Konsulli i përgjithshëm në Shkodër, Theodor Ippen ishte ftuar nga ministritë e Jashtme edhe nga eksperienca e tij e pjesshme si një diplomat civil në Sanxhakun e Pazarit të Ri.

Julios Pisko pas gradimit në akademinë e gjuhëve Orientale shërbeu si konsull në Beograd, Bosnje-Hercegovinë dhe Shqipërinë gjeografike.

Ambasadori Austro-Hungarez në Stamboll Heinrich Calice rekomandoi tek organizatorët e konferencës priftin Shqiptar Prenk Doçi.

Prenk Doçi ishte pjesëmarrës i Kryengritjes së Lidhjes së Prizrenit kundër Ottomanëve, 1878-1881. Doçi i shpëtoi ekzekutimit duke ikur në Romë me ndihmën e shërbimit konsullor të Austro-Hungarisë.

Në Romë Prenk Doçi punoi si sekretar i kardinalit Antonio Agliardi, diplomat i Papatit që e mori Doçin si delegat apostolik të Papatit në Kanada dhe Indi për të riorganizuar kishën Katolike.

Heinrich Calice pati një marrëdhënie bashkëpunimi të ngushtë me Prenk Doçin, e cila u zhvillua gjatë periudhës së luftrave Ballkanike kur Doçi ishte nunçio në Vienë. Doçi e prezantoi veten si një nga ekspertët e Papës për Shqipërinë.

Duke qënë pjesës e nismës Shqiptare, Prenk Doçi shkroi një memorandum për ministritë e Jashtme Austro-Hungareze më 1897, në të cilin ai bëri sugjerime konkrete fokusuar në potencialin organizativ të Shqipërisë, si një shtet.

Nëse ndonjë analizon propozimet e Prenk Doçit, të cilat përfshinin një rajon Katolik, Principatë Katolike, në Shqipërinë Veriore si një njësi administrative autonome e varur formalisht nga Porta e Lartë dhe praktikisht e varur nga Austro-Hungaria duket fare thjeshtë e mundur, se Doçi kishte parasysh shëmbullin në Indi kur shkroi këtë memorandum.

Shënimet e konferencës së Vienës shfaqin se ministritë e Jashtme dhe të Financave të Austro-Hungarisë luajtën role të ndryshme strategjike në krijimin e politikës së Re për Shqipërinë.

Ky material është bazuar në punimin shkencor me materiale arkivore të arkivave të perandorisë Austro-Hungareze nga K. Degovics.

 

KËNGË E VALLE SHQIPTARE NË NBA NË ÇIKAGO- Fotoreportazh nga Skënder Karaçica

 
Më rastin e hapjes së ndeshjes sportive tashmë tradicionale Bulls-Indiana Parcers në Çikago,grupet artistike me program të pasur kulturor të traditës së këngëve dhe të valleve shqiptare,krijuan atmosferë të këndshme për sportdashësit amerikanë.Kjo paraqitje është hera e parë në historinë e klubit të njohur Bulls,që,përmes tipareve të kulturës e të traditës shekullore të popullit shqiptar,i jep pamje e shije artistike në Unitet Center për frymën e sportit,kur e kur arti sportiv di të bashkojë njerëzit në Amerikë dhe në botë.
 
Në kalendarin e veprimtarisë kombëtare të KSHA-së është vënë në spikamë kjo ngjarje për afirmimin e vlerave të kulturës e të traditës së këngëve dhe të valleve popullore shqiptar,thotë me entuziazëm të frymës së brezave të rinj në Çikago,kryetari i KSHA-së,Edon Shaqiri.Para publikut sportdashës amerikanë,koreografi me përmasën ndërkombëtare Altin Naska,kishte afruar për mbrëmjen sportive të klubit  Bulls në sallën e ngjyrosur kuq e zi, me tipare të traditës të këngëve dhe të valleve shqiptare të trevave etnike,që,tingujt dhe vokali i këngëve u duartrokitën gjatë nga të pranishmit në NBA në Çikago.
 
Programit të mbrëmjës sportive,i dhanë shije artististike grupet me kostumet tradicionale  shqiptare,Shqiponjat,grupi,,Arbëria,,nxënësit e shkollës shqipe,,Kongresi i Monastirit dhe Gurra Foundatia në Çikago dhe Viskansin.Një pamje vizuele që ishte  e veçantë në këtë mbrëmje sportive ishte logoja ,,Benny the Bull,,me plisin  shqiptar,të realizuar nga Print Studio nën drejtimin e Joka Siko.
 
Tingujt e këngëve dhe të valleve u realizuan me vokalin e Camilla Nometi,ndërsa Olti Vata me tingujt e akorduar të çiftelisë dhe Ilir e Adem Hasani me tupan,e mbuluan atmosferën artistike në sallën  sportive NBA në Çikago.Këtë program të mbrëmjes sportive mori pjesë shefi i misionit të Konsullatës së Republikës së Kosovës në Iowa,Drilon Zogaj dhe përkrahja e tij për afirmimit e vlerave kulturore shqiptare për popullin mik të Amerikës.
 

SHBA: NUK U NDALA. Gjyqet nuk më trembën kurrë. Kjo nuk është fitore personale. Kjo është fitore e Vatranëve. Nga Agustin M. Mirakaj

Vendimi i Gjykatës sot e bën të qartë atë që shumë e dinin, por pak e thanë: Vatra duhet të kthehet tek parimet.
Në këtë rrugë nuk isha vetëm.
Dega Vatra Manhattan Branch ishte promotori dhe mbështetja ime më e madhe.
Ajo ishte një familje e madhe që qëndroi pranë meje në çdo hap.
—–

NUK U NDALA.

Gjyqet nuk më trembën kurrë.

Edhe kur shumë kënaqeshin, unë vazhdova luftën dhe asnjëherë nuk u ndala.

Protestova sepse e ndjeja që ky pisllëk nuk duhet të përsëritet, ashtu siç ndodh në Shqipëri.

Këto metoda gjyqësore i përdorin vetëm ata që janë të pasigurt.

Ata mendojnë se janë të pathyeshëm dhe duan të mos lënë askënd të flasë.

Por kjo kohë mbaroi.

Vatranë të nderuar u bashkuan në rrugën time të pandalshme.

Protestat te shtëpia e Vatrës nuk u ndalën.

Na sollën policinë. Na mbyllën dyert. Por ne kurrë nuk u dorëzuam.

Lidershipi i vetshpallur nisi presionin: letra kërcënuese, përpjekje për përjashtim, mbledhje kundër meje, të cilat ishin qesharake.

Gjyqet vazhduan, nga Boston Federal Court, në New York Federal Court, deri në Supreme Court.

Siç u shpreh edhe vetë një prej tyre: “Duam t’i harxhojmë lekët Agustinit.”

Koha u vështirësua.

Por Zoti dhe familja ime ishin pika ime e forcës.

Ajo më mbështeti dhe më inkurajoi që kjo është lufta që duhet të fitoj.

Sepse mjaft më me përndjekje, mjaft më me padrejtësi.

O Sot ose kurrë.

Dhe që nga ai moment, zemra dhe bindja ime për të luftuar nuk u ndalën.

Përkundrazi, u forcuan edhe më shumë. Çdo fitore kundër tyre më jepte më shumë forcë për të vazhduar.

Në këtë rrugë nuk isha vetëm.

Dega Vatra Manhattan Branch ishte promotori dhe mbështetja ime më e madhe.

Ajo ishte një familje e madhe që qëndroi pranë meje në çdo hap.

Bashkë bëmë një përballje që Vatra nuk e kishte parë as në kohërat më të vështira të saj.

Pastaj mora nismën për hapjen e gjyqit bashkë me një grup vatranësh, shtatë patriotë që u bashkuan që kjo të mos ishte vetëm një betejë personale, por të bëhej betejë e vatranëve.

Dhe ashtu ndodhi.

Sot dua të falënderoj nga zemra të gjithë anëtarët e degës Vatra Manhattan Branch, si dhe çdo vatran që iu bashkua kësaj lufte, për të çliruar Vatrën dhe për ta vendosur atë në rrugën e idealeve për të cilat u krijua.

Jam shumë krenar që sot nuk jemi më pak. Jemi shumë. Dhe kjo është fitorja më e madhe.

Sepse kjo betejë më mësoi një gjë, e vërteta mund të shtypet për një kohë, por nuk mund të shuhet.

Presioni mund të të lodhë, por nuk të thyen nëse je i drejtë, dhe një njeri i vetëm mund të nisë një rrugë që shumë të tjerë e vazhdojnë.

Ky nuk është thjesht një shkrim.

Është një rrugë që u bë me sakrificë.

Vendimi i Gjykatës sot e bën të qartë atë që shumë e dinin, por pak e thanë: Vatra duhet të kthehet tek parimet.

Procesi duhet të jetë i drejtë.

Askush nuk është mbi rregullat.

Për këdo që ka dyshime, vendimi është i qartë dhe publik.

Unë nuk u ndala kur ishte e vështirë. Nuk do të ndalem as tani.

Kjo nuk është fitore personale. Kjo është fitore e Vatranëve.

Sot, kjo rrugë nuk është më vetëm e imja.

Është e të gjithë Vatranëve dhe për këtë arsye, jam i bindur më shumë se kurrë se Vatra do të triumfojë.

Agustin Mirakaj

Vatra Manhattan Branch

 

 

(Video) SHBA: Ndërroi jetë Agim Bardha, kampioni ndërkombëtar i golfit amerikan dhe stilisti i talentuar Nga Rafael  Floqi

Në jetën e një kombi, rrallë lindin figura që me shembullin e tyre arrijnë të frymëzojnë jo vetëm një brez, por shumë breza me radhë. Figura që nuk dallohen vetëm për suksesin, por për rrugën e vështirë që kanë ndjekur për ta arritur atë. Sot, me respekt dhe përulësi, kujtojmë dhe nderojmë jetën dhe veprën e Agim Bardhës – një njeri i thjeshtë në dukje, por i jashtëzakonshëm në shpirt dhe në vepra.

I lindur më 7 prill të vitit 1937 në Shqipëri, jeta e tij nisi në një kohë të vështirë për vendin dhe për popullin shqiptar. Fëmijëria e tij nuk ishte e lehtë. Ishte një kohë kur liria ishte e kufizuar dhe ëndrrat shpesh mbeteshin të parealizuara. Në vitin 1953, përballë një regjimi që nuk lejonte frymëmarrjen e lirë, ai dhe familja e tij morën një nga vendimet më të vështira – të largoheshin nga atdheu i tyre.

Ky nuk ishte thjesht një udhëtim gjeografik. Ishte një rrugëtim i mbushur me sakrifica, pasiguri dhe sfida të mëdha. Nga Shqipëria në Greqi, më pas në Gjermani dhe në fund në Shtetet e Bashkuara të Amerikës – çdo hap ishte një provë e forcës së karakterit dhe e shpresës për një jetë më të mirë.

Në Amerikë, Agim Bardha nuk kërkoi rrugë të lehta. Ai filloi nga e para, si shumë emigrantë të tjerë, duke punuar si berber. Me përkushtim, disiplinë dhe ndershmëri, ai ndërtoi një jetë të denjë për veten dhe familjen e tij. Por brenda tij jetonte një shpirt që kërkonte më shumë, një shpirt që nuk kënaqej vetëm me mbijetesën – por kërkonte të sfidonte vetveten.

Përtej sukseseve të tij në botën e biznesit dhe sportit, Agim Bardha ka lënë gjurmë të rëndësishme edhe në fushën e modës dhe estetikës. Në “Sallonin Bardha”, ai jo vetëm ofroi shërbime të nivelit të lartë, por krijoi një hapësirë ku stili, eleganca dhe profesionalizmi u ndërthurën në mënyrë unike. Ky sallon u kthye në një pikë referimi për komunitetin, duke reflektuar vizionin e tij për bukurinë dhe përkushtimin ndaj detajit.

Në moshën 27-vjeçare, në një moment që shumëkush do ta konsideronte të vonuar për të nisur një karrierë sportive, ai mori në dorë për herë të parë shkopin e golfit. Pa trajner, pa mbështetje profesionale, pa një rrugë të hapur përpara – vetëm me vullnetin e tij dhe besimin se mund të arrinte diçka më të madhe. Vetem duke pare se pronari Nino Gena lunte golf. Ai u dashurua me Golfin, luante dhe stervitej papushim.

Dhe pikërisht aty fillon historia e tij e jashtëzakonshme.

Me këmbëngulje të rrallë dhe një disiplinë të hekurt, Agim Bardha arriti të zhvillojë aftësitë e tij në golf, duke u bërë një lojtar i respektuar në arenën ndërkombëtare. Ai garoi në turne prestigjioze si Senior PGA Tour në Shtetet e Bashkuara dhe më pas në European Senior Tour në Europë.

Në këto gara, ai nuk ishte thjesht një pjesëmarrës. Ai ishte një konkurrent i denjë, që përballej me lojtarë me përvojë të madhe dhe arriti rezultate të shkëlqyera. Vendosjet e tij në pozicione të larta në turne si Scottish Seniors Open janë dëshmi e talentit dhe përkushtimit të tij.

Por madhështia e Agim Bardhës nuk qëndron vetëm në rezultatet sportive. Ajo që e bën historinë e tij të pavdekshme është mënyra se si ai arriti këto suksese. Ai nisi vonë. Ai ishte autodidakt. Ai nuk kishte privilegjet që shumë të tjerë i kishin. Dhe megjithatë, ai arriti të ngrihej në një nivel që shumëkush vetëm mund ta ëndërrojë.

Jeta e tij është një mësim i madh për të gjithë ne. Një dëshmi se asnjëherë nuk është vonë për të ndjekur ëndrrat. Se pengesat nuk janë fundi i rrugës, por fillimi i një sfide të re. Se forca e njeriut nuk matet me rrethanat ku lind, por me mënyrën se si ai i përballon ato.

Sot, Agim Bardha nuk është vetëm një emër në historinë e sportit. Ai është një simbol i krenarisë shqiptare në botë. Një shembull i gjallë i asaj që mund të arrijë një shqiptar me punë, përkushtim dhe besim në vetvete.

Ai përfaqëson historinë e mijëra emigrantëve shqiptarë që lanë pas gjithçka për të ndërtuar një jetë më të mirë, dhe që me mundin e tyre i dhanë emër dhe dinjitet komunitetit shqiptar kudo në botë.

Në këtë moment reflektimi, ne nuk kujtojmë vetëm një sportist. Ne kujtojmë një njeri që jetoi me dinjitet, që luftoi me ndershmëri dhe që arriti me meritë.

Le të jetë jeta e tij një frymëzim për të rinjtë, për ata që dyshojnë në vetvete, për ata që mendojnë se është vonë për të filluar. Le të jetë historia e tij një dritë që na udhëheq drejt besimit se gjithçka është e mundur kur nuk dorëzohesh.

Dhe ndërsa e kujtojmë me respekt dhe mirënjohje, le të themi me bindje të plotë:

Agim Bardha nuk ishte vetëm një kampion në golf.
Ai ishte një kampion i jetës.

Lavdi jetës dhe veprës së tij.

REFUGJATI SHQIPTAR GJEN SUKSES TË RI NË SENIOR TOUR, LARG NGA BERBERHANA

The Telegraph , 14 Korrik 1988

Nga Lee Benson, Redaktor Sporti

Të dielën e kaluar, përpara raundit final të turneut GTE Northwest Classic në Kenmore, Washington, Agim Bardha, duke luajtur mes pretendentëve në grupin e tretë nga fundi, iu afrua partnerit të tij të lojës dhe i tha:
“Prej kohës kur u arratisa nga Shqipëria nuk kam ndjerë kaq shumë emocione në stomak.”

Arnold Palmer i buzëqeshi me mirëkuptim.

Pa dyshim, rruga nga Shqipëria e izoluar nga komunizmi deri në Senior PGA Tour në Amerikë është e gjatë, e ndërlikuar dhe plot vështirësi — një rrugë që Bob Rosburg do ta përshkruante si “një goditje e pamundur.”
Por ja ku është Agim Bardha — i gjatë vetëm 1.65 m dhe 63 kg — dëshmi e gjallë se është e mundur. Se mund të arrish këtu nga atje.

Këtë javë ai ndodhet në Jeremy Ranch, duke luajtur në Showdown Classic, me dollapin e tij mes lojtarëve me mbiemra që fillojnë me “B”, pranë Butch Baird dhe Miller Barber — dhe siç thotë vetë:
“Shpresoj të mos zgjohem kurrë nga kjo ëndërr.”

Ai ka fituar tashmë 27,293 dollarë këtë sezon — një shumë e madhe në krahasim me prerjet e flokëve (do vijmë tek kjo më vonë). Vetëm javën e kaluar fitoi 9,625 dollarë në Northwest Classic — çeku më i madh në karrierën e tij profesionale. Ai realizoi 71 goditje në raundin final — një më shumë se Arnie (Palmer) me 70 — dhe përfundoi në vendin e shtatë, vetëm katër goditje pas fituesit, Bruce Crampton.

Të thuash që Agimi dhe Arnie ndoqën rrugë të ndryshme për të arritur në të njëjtin vend është pak.
Kur Palmer u bë profesionist në vitin 1954 dhe nisi një nga karrierat më të mëdha në histori, Agimi jetonte në një kamp refugjatësh shqiptarë në Greqi, duke nisur jetën e tij drejt lirisë.

Agimi e donte vendlindjen, por regjimi komunist i instaluar pas vitit 1947 nga ndikimi sovjetik e kishte shkatërruar atë jetë. Në vitin 1953, në moshën 14-vjeçare, ai u arratis bashkë me nënën dhe tre vëllezërit. Familja kaloi malet drejt Greqisë, duke shmangur patrullat kufitare komuniste.

“Ishte e rrezikshme?” — e pyesin.
“E rrezikshme? Mendoni se është e rrezikshme të arratisesh nga Rusia? Kjo ishte edhe më keq,” përgjigjet ai.

Megjithatë, ia dolën.
Pas 14 muajsh në Greqi, shkuan në Gjermani, ku jetuan dy vite, dhe më pas emigruan në Shtetet e Bashkuara. Agimi u vendos në Detroit dhe filloi punë në industrinë e makinave.

Ai punoi në prodhimin e modeleve Lincoln-Mercury të vitit 1957, por më pas u pushua nga puna.

Në kërkim të stabilitetit, u regjistrua në një shkollë kozmetike në Detroit, u diplomua dhe hapi sallonin e tij të flokëve.

Për 25 vite ai punoi si berber.
Deri në moshën 50-vjeçare… kur vendosi të ndiqte golf-in.

Ai e kishte nisur këtë sport në moshën 27-vjeçare, pasi një operacion në shpinë e detyroi të linte futbollin. Shpejt u bë një lojtar i apasionuar, autodidakt, që luante në fundjavë — i varur nga loja, por edhe i frustrur, sepse koha ishte para.

Megjithatë, ai arriti të fitojë disa turne amatorë në Michigan. U kualifikua katër herë në kampionatin kombëtar Mid-Amateur dhe çdo herë kaloi fazën e prerjes.

Por golfi mbeti një pasion… deri vitin e kaluar, kur fitoi kampionatin Michigan Mid-Amateur dhe Michigan Senior Open.

Shumë njerëz e inkurajuan të provonte Senior Tour.
Njëri prej tyre ishte Chuck Koches, anëtar i Red Run Country Club në Birmingham, Michigan — një lojtar me përvojë në Walker Cup dhe Masters.

Agimi vendosi ta provojë.

Ai mori pjesë në shkollën kualifikuese të PGA në Florida dhe u kualifikua për sezonin 1988 të Senior Tour duke u renditur në vendin e 9-të. Çeku i parë profesional ishte 1,000 dollarë.

Ai e vendosi çekun në kornizë, e vari në murin e sallonit të tij… dhe e mbylli derën.

Që atëherë, ai udhëton në turneun Senior, duke luajtur krah emrave të mëdhenj si Palmer, Casper, Player dhe Crampton — yjet që dikur i shihte në televizor ndërsa priste flokë.

“Po kaloj kohën më të bukur të jetës sime,” thotë ai.
“Nuk kam fjalë të përshkruaj sa mirë më kanë pritur të gjithë. Më ndihmojnë, më japin këshilla, më qetësojnë që të mos bëj gabime.”

Dhe në këmbim… ai u pret flokët atyre.

Kujtdo që ka ende flokë, ai i stilon — në dhomat e zhveshjes, në hotel, kudo.

Vetëm dje, Butch Baird hyri në dhomën e zhveshjes dhe i tha:
“A nuk mendon se më duhet një prerje?”

“Po dukesh pak i çrregullt,” iu përgjigj Agimi.

“Ky djalë është i shkëlqyer… na duhej një berber këtu,” tha Baird.

Dhe nuk e kishte fjalën për Miller apo Jerry.

E kishte për Agim Bardhën — refugjatin shqiptar që arriti në këtë nivel me shumë mund — dhe që nuk ka ndërmend të harrojë kurrë rrënjët e tij.

Dokument historik 17 Mars 1991: Ardhja e Sali Berishës për herë të parë në SHBA Nga Sejdi Bitiçi

Në foto: Sergio (Sejdi) Bitiçi, Sali Berisha dhe Gramoz Pashko

Ardhja ne ShBA e liderve demokratë, Dr. Sali Berisha e Dr. Gramoz Pashko, ishte lajm i bujshem ne Diasporë.

Ata moren pjese ne prezencen e ceremonise se nënshkrimit te rivendosjes të lidhjeve diplomatike mes Shqipnise dhe ShBA, qe japin fund  mosnjohjes diplomatike prej 52 vitesh mes dy shteteve.

Ishin mysafir te familjes Bitiçi dhe qendruen ne banesen tone, ne Greenwich Village, NY.

Nuk kishin strategji per kontaktimin e medias, prandaj ne orgaizuem nji komision te vogel per kete qellim. Me stafin tone modest kontaktuem media me kete PRESS RELEASE, ku CNN u pergjigj me interviste te rastit. Ja Press Release e lëshuar më 17 Mars 1991, si më poshtë:

“Liderët Demokatë të Shqipërisë vizitojnë Shtetet e Bashkuara

Dr.Sali Berisha dhe Dr.Gramoz Pashko, themeluesit e së parës parti opozitare në Shqipëri në 52 vjet arritën të mërkurën në SHBA të bëjnë takime në Departamentin e Shtetit të SHBA, me liderë të Kongresit dhe Agjensi të Ndihmave. Vizita e tyre është një zhvillim historik sepse ata përfaqësojnë për herë të parë në 52 vjet liderët e opozitës nga Shqipëria që kanë vizituar SHBA.

Shqipëria, diktatura e fundit staliniste në Europë, do të mbajë të parat zgjedhje të lira më 31 Mars. Dr.Berisha dhe Dr.Pashko janë liderët e Partisë Demokratike. Partia Demokratike paraqet opozitën më të fortë ndaj Qeverisë Komuniste të Presidentit Ramiz Alia. Dr.Berisha dhe Dr.Pashko janë duke bërë takime në Departamentin e Shtetit, me liderë të Kongresit të SHBA dhe Agjensi të Ndihmave për të diskutuar për transformimet demokratike dhe të kërkojnë ndihma ekonomike. Të premten, ata ishin të pranishëm në ceremoninë e nënshkrimit të rivendosjes së marrëdhënieve diplomatike midis Shqipërisë dhe SHBA, që i jep fund mosnjohjes 52 vjeçare midis dy shteteve. Gjatë qendrimit të tyre të shkurtër ata do të takohen edhe me komunitetin Shqiptaro-Amerikan.

Një konferencë shtypi nga Dr.Berisha dhe Dr. Pashko do të mbahet të djelën, më 17 Mars në orën 2:00 PM në sallën e ballove  të Roosevelt Hotel, Madison Avenue 45th Street, New York.

Vini re se Dr.Berisha dhe Dr.Pashko e flasin rrjedhshëm anglishten

Eventi organizohet nga: Sergio (Sejdi) Bitici, John Bitici, Mike Bitici

Shefi i Ceremonive: Sergio (Sejdi) Bitici (212) 371-8144”

Salla qe kishim rezervue ne Rosevelt Hotel ne Madison Avenue, mblodhi 900 vete te komunitetit.

Mund te them pa modesti se Dr. Berisha u lancue ate dite si President i shtetit Demokratik, Shqipnise, qe posa doli nga sketerra e diktatures komuniste.

Mbledhjen e pagzuem ALEANCA DMOKRATIKE SHQIPTARE.

 

Një Fitore për Demokracinë dhe Ringjalljen e Vatrës Gjykata Amerikane ja kthen Vatren korifenjve te saj, Konices, Nolit dhe shqiptave patriote. Nga Valentin Lumaj/Michigan

2 Prill 2026

Në një moment historik dhe vendimtar, drejtësia më në fund ka triumfuar për Vatrën dhe për të gjithë ata vatranë që besuan në parimet e saj themeluese dhe e drejta. Pas vitesh shqetësimesh, përpjekjesh dhe betejash ligjore, Gjykata Supreme e New York-ut ka marrë një vendim që rikthen ligjshmërinë, transparencën dhe rendin demokratik në Federatë.

Pardje ishte një seancë e gjatë dhe e nxehtë gjyqësore dhe dje na erdhi vendimi i fundit i gjykatës që sjell qartësi dhe drejtësi:

• Kuvendi i shpallur i 25 prillit nuk do të zhvillohet.

• Kushtetuta e vitit 2022 shpallet e pavlefshme, (dhe për pasojë të gjitha veprimet e bazuara në të janë të pavlefshme)

• Një Kuvend i ri do të mbahet më 27 qershor, sipas kërkesës tonë.

• Kushtetuta e vitit 1926, sot në 100-vjetorin e saj, shkruar nga korifenjt e Vatrës, Konica dhe Noli, kthehet edhe një herë dokumenti i vetëm ligjor që udhëheq Vatrën, kjo sipas kërkesës tonë.

• Të gjithë anëtarët e Vatrës kanë të drejtë të votojnë dhe të zgjidhen.

• Dyert e mbyllura të Selisë së Vatrës do të hapen për të gjithë vatraët që më parë ishin lënë jashtë.

Ky vendim nuk është thjesht një fitore ligjore, por fitore edhe e moralit vatran, është një rikthim te identiteti dhe vlerat e vërteta të Vatrës. Është një dëshmi se askush nuk është mbi rregullat dhe se demokracia nuk mund të zëvendësohet me vendime të njëanshme, një mesazh i qartë se Vatra nuk mund dhe nuk do të jetë kurrë pronë e askujt dhe dëshmi se e drejta triumfon.

Kjo situatë filloi në Kuvendin e Vatrës të shkurt të vitit 2022, kur një Kanunore e re u propozua, por nuk u miratua dhe nuk u certifikua kurrë sipas rregullave. Megjithatë, ajo u trajtua si e vlefshme nga drejtuesit, duke u përdorur si bazë për ndryshime të rëndësishme strukturore. Madje, pas përfundimit të Kuvendit, iu shtuan edhe nene të tjera në mënyrë klandestine, në kundërshtim të plotë me çdo procedurë demokratike. Kryetari i Vatrës, i zgjedhur për një vit, tjetërsoi votat dhe qendroi në krye të Vatrës jashtë çdo të drejte dhe morali demokratik për më shumë se 4 vjet.

Sikur nuk u mjaftuan me kaq, të gjitha strukturat drejtuese nuk u zgjodhën sipas Statutit, por u emëruan nga kryetari i Vatrës duke e kthyer Vatrën në një piramidë pa baze ligjore.

Detyrimet për transparencë financiare çdo katër muaj, u shpërfillën për më shumë se katër vite. Mbi $80 000 të mbledhura nga vatranët për termetin në Shqipëri, nuk dihet fati tyre. Vatranët dhe publiku shqiptar nuk patën asnjë transparence se ku shkojnë pagesat e anëtarësisë, donacionet, te ardhurat nga reklamat apo nga qeratë e apartamenteve të Vatrës. Për 4 vjet nuk u paguan taksat e shtetit apo as faturat e ujit të shtëpisë së Vatrës, që rrezikoi marrjen nga shteti të saj. Kërkesat për auditim të pavarur u refuzuan vazhdimisht.

Lista e abuzimeve është pafund. Këto nuk ishin gabime të vogla, por shkelje serioze të parimeve të përgjegjshmërisë dhe mirëqeverisjes, të një organizate famëmadhe si Vatra.

Pergjegjes për këtë situatë, mendoj se janë ata që janë në timonin e Vatrës, Elmi Berisha kryetar dhe Alfons Grishaj nënkryetar, po ashtu edhe Pashko Camaj sekretar, si nënshkrues i gjyqeve ndaj Vatranëve.

Dhjetra vatranë që ngritën zërin me kritikën e tyre për të shpëtuar Vatrën nga ky degradim i vlerave të saj, u përjashtuan, u anatemuan, u paditën nëpër gjyqe apo ju mbyllën dyert e Vatrës. Kjo goditi rëndë jo vetëm strukturën, por edhe shpirtin e organizatës duke krijuar një ndarje të madhe në mes vatranëve.

Për më tepër, gjatë kësaj periudhe, shumë nga veteranët e Vatrës dhe intelektualët që për dekada kanë kontribuar në ruajtjen dhe forcimin e saj, u lanë mënjanë, dhe nuk u trajtuan me respektin që meritojnë. Zëri i tyre, përvoja dhe mençuria e tyre, në vend që të vlerësoheshin, u injoruan, duke dëmtuar jo vetëm unitetin, por edhe vetë frymën e organizatës.

Në Nëntor 2025, një grup i madh anëtarësh ndërmorën hapin e duhur ligjor, duke kërkuar nga gjykata të shqyrtojë vlefshmërinë e bazës ligjore të strukturave të Vatrës dhe të ashtuquajturës Kanunore e re. Në Janar 2026, megjithëse çështja ishte në gjykim, drejtuesit e Varës shpallën Kuvendin e ri të Vatrës me 25 prill 2026, kuvend që do të mbulonte një herë e mirë shkeljet dhe abuzimet 4-vjeçare. Ne kërkuam nga gjykata ndërhyrje urgjente për të parandaluar dëme të mëtejshme të pariparueshme. Gjykata miratoi një urdhër ndalues të përkohshëm ndaj drejtuesve të Vatrës (TRO), duke ndalur këtë proces.

Ndërsa pardje ishte një seancë e gjatë dhe e nxehtë gjyqësore dhe dje na erdhi vendimi i fundit i gjykatës që sjell qartësi dhe drejtësi, vendimet e së cilës i shkrova më lart.

Së fundmi, mbas këtë përballje, ndihem mirë që isha ndër të parët që ngrita zërin kundër këtyre padrejtësive dhe shkeljeve, duke filluar këtë lëvizjeje për rikthimin e ligjshmërisë dhe demokracisë në Vatër. Për pasojë isha i pari që drejtuesit me moral të kufizuar më dënuan me “fletërrufe”, më përjashtuan, më paditën në gjykatat e larta Federale dhe Supreme të Massachuset dhe New York në emër të Vatrës dhe kërkuan miliona dollarë shpërblim. Në vazhdim gjykatat mohuan një nga një dhe të gjitha kërkesat dhe mocionet e drejtuesve e Vatrës ndaj meje. Pavarësisht kërcënimeve, presioneve dhe përpjekjeve për të më heshtur përmes proceseve gjyqësore, dhe me shpenzime të mëdha financiare, nuk u tërhoqa. Qëndrova i palëkundur në mbrojtje të së vërtetës dhe të interesit të Vatrës, së bashku me dhjetra vatranë të tjerë që iu bashkuan kësaj kauze të drejtë.

Sot unë personalisht, së bashku me miqtë e mij vatranë që ngritën zërin, që qëndruan të palëkundur përballë presioneve dhe që luftuan për të vërtetën, ky është një moment krenarie dhe drejtësie.

Por mbi të gjitha, ky është një moment reflektimi dhe bashkimi.

Le të shërbejë kjo fitore si një urë bashkimi, jo si një arsye për ndarje. Le të rikthejmë dialogun, mirëkuptimin dhe frymën e bashkëpunimit. Vetëm të bashkuar mund të përmbushim misionin e saj dhe të ndërtojmë një të ardhme më të fortë dhe më të drejtë për Vatrën.

Me Kuvendin e 27 qershorit përpara, kemi një mundësi të artë për të rifilluar mbi baza të shëndosha, me ligjshmëri, disiplinë, transparencë dhe përfshirje të vërtetë të të gjithë anëtarëve. Është koha për të rikthyer besimin, për të respektuar kontributin e çdo brezi dhe për të ecur përpara së bashku.

Është koha që të kthehemi në mision e shenjtë të Vatrës: të mbrojmë dhe promovojmë çështjen kombëtare shqiptare, të ruajmë identitetin, gjuhën dhe kulturën shqiptare në diasporë, si dhe të forcojmë lidhjet midis shqiptarëve kudo që ndodhen. Ky mision kërkon përkushtim, unitet dhe integritet, vlera që duhet të udhëheqin mendjet dhe veprat tona në vazhdim.

Sot është koha që të gjithë anëtarët e Vatrës, pa dallim se kë kanë mbështetur në të kaluarën, të lënë pas përçarjet dhe të shohin përpara me përgjegjësi dhe respekt të ndërsjellë. Kur u ndamë, të gjithë humbëm, humbi Vatra, tani që fituam, të gjithë fituam, fitoi Vatra. Vatra është më e madhe se çdo individ apo grup. Ajo i përket të gjithëve.

Me respekt, Valentin Lumaj

 

Dega Vatra Manhattan Branch (VMB): Gjykata Supreme e Shtetit të New York-ut shpall të pavlefshëm mbajtjen më 25 Prill të Kuvendit të Vatrës

KUVENDI I 25 PRILLIT SHPALLTET I PAVLEFSHËM – VENDIMI I GJYKATËS ËSHTË I DETYRUESHËM

Dega e Vatrës Manhattan Branch (VMB), në respekt të plotë të vendimit të Gjykatës Supreme të Shtetit të New York-ut, informon publikun dhe gjithë anëtarësinë se:

• Çdo veprimtari e mëparshme e shpallur jashtë kuadrit ligjor, përfshirë të ashtuquajturin “Kuvend” i datës 25 Prill, nuk ka vlefshmëri dhe konsiderohet i pavlefshëm.

• Procesi i Kuvendit të Federatës “VATRA” do të zhvillohet sipas vendimit të gjykatës, me datë 27 Qershor 2026, në përputhje me Kanunoren e vitit 1926.

• Të gjitha degët janë të detyruara të paraqesin listat e anëtarësisë brenda afatit të përcaktuar nga gjykata.

Ky vendim erdhi si rezultat i insistimit të Degës Vatra Manhattan Branch dhe të vatranëve të palëkundur, të cilët qëndruan fort në mbrojtje të Kanunores së vitit 1926, ligjshmërisë dhe integritetit të Federatës Vatra.

Vatra Manhattan Branch rithekson se çdo përpjekje për të vepruar jashtë këtij vendimi përbën shkelje të rendit ligjor dhe do të trajtohet në përputhje me ligjin.

Ftojmë Gazetën Dielli, si organ zyrtar i Federatës, që të informojë në mënyrë të drejtë dhe të plotë komunitetin mbi këtë vendim dhe mbi ecurinë ligjore të Kuvendit.

Me respekt,

Dega Vatra Manhattan Branch (VMB)

 

 

 

 

Lajmet me interesante

Lajmet e fundit

ARKIVA E LAJMEVE

Kliko këtu për të parë arkivën e lajmeve

Send this to a friend