Under the leadership of well-known figures Joe DioGuardi and Shirley Cloyes DioGuardi, a delegation from the Executive Board and the International Advisory Committee of the Albanian-American Civic League spent several days this week in Washington.

The main event was active participation in the annual meeting of the Former Members of Congress (FMC). This meeting brings together former and current members of Congress, honors distinguished senators and representatives, and discusses experiences and opportunities for the further development of the American state.

It was a particular pleasure to hear statements of cooperation from representatives of both major political parties, Republican and Democratic.

The League’s delegation held numerous important discussions and meetings before and during this event with congressmen, senators, and key members of their staff specializing in international relations.

Among them were: Congressman Gregory Meeks, Ranking Member of the House Foreign Affairs Committee; Senator John Boozman; Senator Raphael Warnock; Congressman Bill Huizenga; Grace Cason, legislative assistant to Senator Tammy Duckworth; Samantha Schifrin, advisor on defense and foreign policy; and Wonyong Shim, legislative assistant to Senator Cory Booker.

The main topics of discussion included further advancing relations between the Albanian and American people, confronting Serbian hegemonism in the Balkans, and resolving the conflict between Kosova and Serbia.

Serbia remains the main source of instability in the Balkans. The Milosevic regime caused four wars, which it lost, and committed genocide in Bosnia and Kosovo with the aim of regional domination and territorial expansion. The current policies of Aleksandar Vučić’s regime continue along the same line, albeit with different methods.

NATO, led by the United States of America, was forced to intervene militarily to stop the genocide in Kosovo. The U.S. has helped in declaring Kosova’s independence and has continuously invested in building democracy and strengthening the state.

The dialogue with Serbia, led by the European Union, has not produced the expected results. For this reason, direct involvement by the United States is considered necessary. Likewise, increasing the presence of American troops at Bondsteel is seen as a factor of stability.

Only Kosova’s membership in NATO can definitively stop Serbian aggression and guarantee lasting peace in the region.

For this reason, greater engagement is required from senators, congressmen, and their professional staff, in cooperation with the U.S. administration, to strengthen the state of Kosova—an objective that also aligns with U.S. strategic interests in Europe.

The people of Kosova and the entire Albanian nation remain among America’s most steadfast and reliable allies, while Serbia continues to maintain close ties with countries such as Russia, China, Iran, and other actors in opposition to American interests.

Nën udhëheqjen e figurave të njohura Joe DioGuardi dhe Shirley Cloyes DioGuardi, një delegacion i Bordit Ekzekutiv dhe i Komitetit Këshillimor Ndërkombëtar të Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane qëndroi për disa ditë gjatë kësaj jave në Washington.

Ngjarja kryesore ishte pjesëmarrja aktive në takimin vjetor të Organizatës së Ish-Anëtarëve të Kongresit Amerikan (FMC – Former Members of Congress). Në këtë takim bashkohen ish-anëtarë me anëtarë aktualë të Kongresit, ndahen mirënjohje për senatorë dhe kongresmenë të dalluar, si dhe diskutohen përvoja dhe mundësi për zhvillimin e mëtejshëm të shtetit amerikan.

Ishte një kënaqësi e veçantë të dëgjoheshin deklaratat për bashkëpunim nga përfaqësues të të dy partive kryesore politike, republikane dhe demokrate.

Delegacioni i Ligës zhvilloi bashkëbisedime dhe takime të shumta e të rëndësishme para dhe gjatë këtij aktiviteti, me kongresmenë, senatorë dhe anëtarë të rëndësishëm të stafit të tyre, të specializuar në marrëdhëniet ndërkombëtare.

Ndër ta veçohen: kongresmeni Gregory Meeks, nënkryetar i Komitetit për Marrëdhënie me Jashtë në Dhomën e Përfaqësuesve; senatori John Boozman; senatori Raphael Warnock, kongresmeni Bill Huizenga; Grace Cason, asistente legjislative e senatores Tammy Duckworth; Samantha Schifrin, këshilltare për mbrojtje dhe politikë të jashtme, si dhe Wonyong Shim, asistent legjislativ i senatorit Cory Booker.

Temat kryesore të diskutimit përfshinin avancimin e mëtejshëm të marrëdhënieve midis popullit shqiptar dhe atij amerikan, përballjen me hegjemonizmin serb në Ballkan dhe zgjidhjen e konfliktit ndërmjet Kosovës dhe Serbisë.

Serbia mbetet burimi kryesor i paqëndrueshmërisë në Ballkan. Regjimi i Millosheviçit shkaktoi katër luftëra, të cilat i humbi, dhe kreu gjenocid në Bosnje dhe Kosovë me synim dominimin rajonal dhe zgjerimin territorial. Politika e sotme e regjimit të Aleksandar Vuçiç vazhdon në të njëjtën linjë, megjithëse me metoda të ndryshme.

NATO, e udhëhequr nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, u detyrua të ndërhyjë ushtarakisht për të ndalur gjenocidin në Kosovë. SHBA-të kanë ndihmuar në shpalljen e pavarësisë së Kosovës dhe kanë investuar vazhdimisht në ndërtimin e demokracisë dhe forcimin e shtetit.

Dialogu me Serbinë, i udhëhequr nga Bashkimi Evropian, nuk ka dhënë rezultatet e pritura. Për këtë arsye, përfshirja e drejtpërdrejtë e Shteteve të Bashkuara konsiderohet e domosdoshme. Po ashtu, shtimi i pranisë së trupave amerikane në Bondsteel shihet si një faktor stabiliteti.

Vetëm anëtarësimi i Kosovës në NATO mund të ndalojë përfundimisht agresionin serb dhe të garantojë paqe të qëndrueshme në rajon.

Për këtë arsye, kërkohet një angazhim më i madh i senatorëve, kongresmenëve dhe stafit të tyre profesional, në bashkëpunim me administratën amerikane, për forcimin e shtetit të Kosovës — një objektiv që përkon edhe me interesat strategjike të SHBA-ve në Evropë.

Populli i Kosovës dhe mbarë kombi shqiptar mbeten ndër aleatët më të qëndrueshëm dhe më të besueshëm të Amerikës, ndërkohë që Serbia vazhdon të ruajë lidhje të ngushta me shtete si Rusia, Kina, Irani dhe aktorë të tjerë në kundërshtim me interesat amerikane.

Agim Aliçkaj
Drejtor Ekzekutiv i Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane

Gjatë mëngjesit të së Shtunës së 25 Prillit, 2026 Presidenti i Republikës së Shqipërisë SHTZ Bajram Begaj dhe Zonja e Parë pasi kanë vizituar në Boston Masaçusets, Katedralen e Shën Gjergjit dhe Bibliotekën e Nolit, i janë drejtuar Qytetit të Usterit për një takim me një grup bashkatdhetarësh në Kishën “Fjetja e Shën Marisë” dhe në Bashkinë e Qytetit. Vlen të theksohet se njoftimi për takimin ishte i shpejtë çka do t’i bënte mirë në një rast ndryshe pranisë së një numri të madh të shqiptaro-amerikanëve që jetojnë dhe punojnë në këtë qytet të vendosur FILLIMISHT që prej fundit të viteve 1800.

Megjithatë në mjediset e Kishës mirëseardhja e drejtuar nga Gregori Stafon, pasardhës i familjes së breznisë së pestë dhe fëmijët e tij që i përkasin brezit të gjashtë, jetojnë në afërsi të Usterit. Gregori kaloi me njohjen nga disa prej bashkatdhetarëve pjesëmarrës, veprimtarë, pensionistë, studentë, pronarë biznesesh dhe profesionistë të fushave të ekonomisë, arsimit, kulturës, mjekësisë, artit etj. 

 

Njohja më e plotë u bë jo vetëm për lidhjen e shqiptarëve me kishën që prej fillimeve të emigracionit në SHBA, por edhe me valën e re të shqiptarëve të ardhur në vitet 90’të, me luftën e Kosovës në vitin 1999, e më tej në shekullin e ri duke treguar se është krijuar një lidhje e shëndoshë me rrënjë shqiptare në qytetin e Usterit të cilat mund të sjellin përfitime të dyanshme. 

 

Në fjalën e tij presidenti Begaj tregoi se vizita këtu u mundësua pas një ftese që ai kishte marrë nga Universiteti i Teksasit A&M ,në një seri  leksionesh mbi “Ëndrrën Amerikane në 250 vjetorin e formimit të SHBA-së”.

 

Ndër të tjera presidenti Begaj theksoi:-“Kujt i shkonte mendja që ne Uster do të kishim një shqiptare kryetare bashkie për herë të parë në histori apo ta kishim një vend ku ne të kishim ushqimin shpirtëror. Kështu që unë ju falenderoj shumë për mikpritjen, për gjithçka që ju bëni këtu si komunitet për të ruajtur vlerat e kombit, sepse vërtet keni gjetur një atdhe të dy këtu, por kurrë nuk hoqët dorë nga atdheu i të parëve tuaj, nga rrënjët e tuaja duke trashëguar kulturën, traditat, veshjet, muzikën. E pashë atë djalin e ri me një veshje kombëtare shqiptare dhe shumë nga ju më përmendin që kanë ardhur nga trevat e zonës së Korçës, kështu që është një është një kënaqësi e veçantë. Unë përveçse mirënjohjes dhe vlerësimit maksimal për ju, dua t’ju them që Shqipëria sot nuk është më siç ka qenë, ka ndryshuar. Ne kemi bërë hapa të mëdha përpara qoftë në transformimin e shoqërisë në çdo sektor të mundshëm qoftë edhe për sa i përket njohjes së Shqipërisë në arenën ndërkombëtare. Tashmë nuk është Shqipëria si një njollë e zezë, por është një vend i cili njihet për kontributin që ka, sidomos në politikën e jashtme dhe në fushën e sigurisë, ku ajo është e linjëzuar me atë të Bashkimit Europian, ku ne ëndërrojmë dhe aspirojmë të bëhemi anëtarë në vitin 2030, por edhe me atë të Shtetet e Bashkuara të Amerikës që ne kemi partnerë dhe aleatë strategjik. Është nder për ne, është kënaqësi e veçantë që marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara janë të ndërtuara në histori, të ndërtuara dhe nga ju për faktin që ë marrëdhëniet shtetërore zhvillohen nga qeveritë, por ato që janë më të rëndësishme janë marrëdhëniet njerëzore të cilat janë zhvilluar nga ju dhe kurdo shikon shqiptarë që flasin me amerikanët, janë të respektuar, janë të pranuar, janë të integruar, jo të asimiluar. Kjo është vërtetë një kënaqësi shumë e madhe. Kështu që unë uroj dhe besoj që ju të vini sa më shpesh në Shqipëri. Kemi nevojë për ju.”

 

Më tej në formën e një bashkëbisedimi u prekën tema të ndjeshme nga disa pjesëmarrës mbi çështjet e vlerësimit dhe organizimit të diasporës  pa e politizuar në SHBA, rëndësia e ruajtjes së gjuhës shqipe, traditat kulturore bashkë me ato të besimit, shkëmbimi i vizitave përfshi edhe interesimin turistik, bashkëpunimi i të rinjve të dalë nga shkollat dhe bizneset me vendlindjen e tyre apo prindërve të tyre pasi zhvillimi ekonomik dhe arsimor i familjeve shqiptaro-amerikane të emigruara veçanërisht ajo në vitet e tranzicionit, shërbejnë si ura të rëndësishme lidhjeje me përfitime të dyanshme në çdo fushë të jetës.

 

Në një moment të bashkëbisedimit veprimtari Frankli Zdruli theksoi se shteti shqiptar mund të ketë një afrim më vlerësues me diasporën edhe në rastin e mirënjohjes për punën dhe pasionin e shumë bashkatdhetarëve duke propozuar dy raste siç është ai i Ikonografit të Kishës” Fjetja e Shën Marisë”, piktori Dhimitri Çika i cili zbukuroi  arkitekturën e dy vëllezërve shqiptarë inxhinierët Isak me  Ikonat dhe shkrimin Shqip në to. Sikurse dhe Dhimitraq Demirin që për dy tre dekada ka punuar dhe vazhdon të punojë për mësimin dhe ruajtjen e valleve folklorike shqiptare në të rinjtë dhe të rejat shqiptaro amerikanë të Usterit. Po pavarësisht kësaj, veprimtarët dhe organizatorët e ngjarjeve festive  shpesh herë mblidhen në takime dhe vlerësojnë me mirënjohje apo promovojnë vlerat edhe arritjet individuale të bashkatdhetarëve çka kjo mund ti tërheqë vëmendjen edhe Shqipërisë në rastin e ruajtjes dhe forcimit të lidhjes mes vendlindjes dhe Amerikës si një atdhe i dytë për shumë shqiptarë.

 

Afrimi i mbylljes së vizitës në mjediset e Kishës, hapi dhe një njohje të re me dëshmorët shqiptaro-amerikanë gjatë dy Luftërave Botërore të shekullit të kaluar e më gjerë në konfliktet e armatosura ku ata kanë marrë pjesë dhe nderohen për kontributet dhe trimërinë e tyre.

 

Në mjediset e jashtme vizitorët u njohën me projektin e strehimit të mbi 80 apartamenteve në Illyrian Garden, të ndërtuara që në vitet 90’të nga bashkësia shqiptare dhe qyteti, ku u realizuan  shtëpi të të moshuarve për prindërit e tyre dhe më gjerë për qytetarët në nevojë.

 

I mirë informuar nga ky takim si dhe me dëshirën për të vazhduar lidhjen Presidenti Begaj i shoqëruar nga Ambasadori Ervin Bushati dhe një pjesë e të ftuarve zhvilluan një takim me kryetarin e Bashkisë së Usterit Joseph M Petty dhe anëtarë të Këshillit Bashkiak ku u shkëmbyen dhurata simbolike të ndërsjella si dhe njohja me historinë mbi 300 vjeçare të qytetit, bashkësitë e etniteteve të spikatura që i japin jetë, lëvizje zhvillimit të qytetit ku prania e shqiptarëve është e veçanërisht e ndjeshme gjatë dy-tre dekadave të fundit. 

 

Mbyllja e vizitës së shkurtër në Uster në Bashki dhe me bashkatdhetarët shqiptaro-amerikan në Kishën “Fjetja e Shën Marisë”, shënon në histori dhe takimin e parë të një Presidenti Shqiptar në një bërthamë, patriotike dhe energjike të emigracionit shqiptar të vendosur në SHBA, që i kanë dhënë dhe mund t’i japin më shumë Shqipërisë.

ELIOT ENGEL KISHTE NJË ËNDËRR:

Kur Kosova të bëhej e pavarur, do të linte Kongresin dhe do të bëhej Ambasadori i parë i Amerikës në Prishtinë

Dega e LDK-së në SHBA e Kanada eventualisht u shpërbë, por kontributi i saj në dekadën vendimtare të viteve 1990 është i paçmueshëm.

Kam pasur kënaqësinë të ndjek festën e 10-vjetorit të krijimit të degëve në qytetet kryesore amerikanoveriore ku jetonin shqiptarët, në 30 janarin e largët të vitit 2000.

Edhe restoranti “Debal Gardens” i patriotit Demë Balidemaj, në Brooklyn, nuk ekizston më por për shumë vite ishte një nga qendrat kritike të grumbullimit të komunitetit. Aty u festua edhe dekada e parë e LDK-së së përtej Oqeanit.

Mes të ftuarve të nderit ishte pikërisht kongresisti Eliot Engel që u nda nga jeta këto ditë. Ligjvënësi njujorkez ka marrë pjesë në shumë veprimtari të LDK-së në SHBA, madje ndonjëherë edhe në mbledhje kryesie në zyrën e Lidhjes në Arthur Avenue, ku gjithashtu më është dhënë rasti të jem për ta ndjekur si gazetar.

Kur e mori fjalën, Engel foli për vizitën e tij të fundit në Kosovë, menjëherë pas çlirimit prej NATO-s.

“Kam qenë disa herë në Kosovë dhe kam ndenjur në Hotelin Grand, po kjo është hera e parë që kam fjetur rehat. Nuk ishin më as horrat e Arkanit e as spiunët e Millosheviqit. Do të ketë ndodhur ndonjë ndryshim që kur isha herën e fundit”, tha ai dhe salla shpërtheu në të qeshura e duartrokitje.

“Sa të kem zë dhe forcë”, tha Engel, “do të vazhdoj luftën që Kosova të fitojë edhe pavarësinë. Më pëlqen shumë puna e kongresistit, por e vetmja gjë që do të më bënte të hiqja dorë do të ishte nëse më emërojnë Ambasador të Shteteve të Bashkuara në Republikën e pavarur të Kosovës”. Ishte një deklaratë që do ta përsëriste edhe në raste të tjera, e që atë ditë i ngriti të gjithë në kombë në “Debal Gardens”.

Ishin të ftuar figura që hodhën themelet e LDK-së në SHBA si Ramazan Bekteshi nga Chicago që mbajti edhe fjalën hyrëse, si dhe Gjevalin Gegaj nga Detroiti. Me këta e të tjerë nis historia e LDK-së në shtetet që ndodhen në zemër të kontinentit amerikan.

Dy pjesëmarrës të tjerë të çmuar ishin Ambasadori William Walker dhe aktivistja e njohur ndërkombëtare Bianca Jagger. Pak më shumë se një vit më parë kishte ndodhur masakra e Reçakut dhe dëshmia personale e Ambasadorit Walker kishte nisur zinxhirin e ngjarjeve që kishin sjellë ndërhyrjen e NATO-s dhe çlirimin e Kosovës. Pak shqiptarë e kishin parë nga afër Walkerin dhe të gjithë donin ta njihnin. Ndërkohë zonjusha jagger kishte qenë dikur bashkëshortja e vokalistit të jashtëzakonshëm të grupit “Rolling Stones”, Mick Jagger, por shqiptarët e mbledhur aty e njihnin më shumë për punën e saj të palodhur për Kosovën. Ishte nga ato rastet kur aktivistët e famshëm të paqes si ajo kishin mbështetur një luftë. Një tjetër dëshmi se lufta jonë kishte qenë një luftë e drejtë.

Ndër miqtë e komunitetin ishin ftuar Agim Karagjozi, kryetari historik i Vatrës, Avni Mustafaj kryetari i këshillit Kombëtar Shqiptaro Amerikan (NAAC), Lavdrim Cami që në atë kohë kishte gjallëruar Shoqatën Dibra. E shumë të tjerë. Kishte ligjvënës amerikanë nga Asambleja e Shtetit dhe Këshilli Bashkiak.

Nga Kosova kishte udhëtuar Dr. Alush Gashi, i cili në fjalën e tij theksoi se pas çlirimit radhën e kishte çimentimi i demokracisë në Kosovë.

Fjalimin kryesor për punën e LDK-së e mbajti kryetari për Nju Jorkun dhe trishtetet Marjan Cubi, i cili bashkë me të kudondodhshmin Naim Dedushaj përgjegjës i Zyrës së LDK-së, që kishte qenë motori i organizimit të veprimtarisë, ndanë Çertifikata mirënjohjeje për aktivistë e organizata në komunitet.

Baritoni Kreshnik Zhabiaku dhe tenori Kujtim Nela kënduan himnet kombëtare shqiptare dhe amerikane të shoqëruar në piano nga artistja e shquar Nermin Daja. Programi pati këngë e valle madje edhe humor nga humoristi i paharruar shqiptar Koço Devole.

Falenderoj veprimtarin e shquar shqiptaro-amerikan Gjovalin Gegaj që ma kujtoi këtë ngjarje të hershme dhe tani kam plot mall për atë periudhë kur i komuniteti ende zgjohej çdo mëngjes i lehtësuar që ankthi dhe drama më e rëndë e epokës moderne kishte mbetur pas dhe që bashkë me shekullin dhe mijëvjeçarin e ri një perspektivë e e re po hapej për Kosovën dhe të gjithë shqiptarët në atdhe.

Në fund, m’u kujtua se i ndjeri Eliot Engel nuk arriti dot ta realizojë ëndrrën e tij që të linte Kongresin për t’u bërë Ambasadori i parë i Amerikës në Kosovën e pavarur. Tetë vjet e 18 ditë më vonë, kur Kosova u bë e pavarur, zbuluam se na prisnin të tjera sfida. Jo të gjithë e njohën pavarësinë në botë dhe Serbia e Rusia filluan një fushatë të madhe për ta sabotuar shtetin e ri. Engel mbeti në Kongres duke u përqendruar pikërisht në njohjen e Kosovës nga shtete, organizata ndërkombëtare e platforma teknollogjike, si dhe në sigurimin e ndihmave jetike për të ngritur në këmbë shtetin më të ri të botës..

Ai mbeti në fakt një Ambasador i vërtetë i Kosovës në kryeqytetin amerikan.

Në demokraci, dallimet në pikëpamje janë normale. Por bllokada dhe përçarjet politike në Kosovë po e tejkalojnë çdo kufi.

Historia na mëson një të vërtetë të thjeshtë: edhe kundërshtarët më të ashpër, kur është në pyetje interesi kombëtar, gjejnë mënyra për të punuar së bashku.

Shembullin e fundit e kemi në Shtetet e Bashkuara. Nënpresidenti amerikan JD Vance ka pasur në të kaluarën kritika të forta ndaj Presidentit Donald Trump. Por sot, ata kanë lënë dallimet anash dhe punojnë së bashku në një administratë, për të mirën e vendit.

Ngjashëm ndodhi edhe në vitin 2008, kur Presidenti Barack Obama dhe Hillary Clinton, pas një gare të ashpër mes tyre, bashkuan forcat në interes të shtetit.

E njëjta frymë mbizotëroi edhe në vitet ’90. Presidenti Bill Clinton dhe Senatori Bob Dole, nga dy parti rivale, bashkuan forcat për çështjen e Kosovës. Falë këtij bashkëpunimi, Kosova sot është e lirë dhe e pavarur.

Edhe historia jonë kombëtare jep të njëjtin mësim. Marrëdhënia e tensionuar mes Mbretit Zog dhe Faik Konicës nuk i pengoi ata që, kur e kërkoi interesi i shtetit, të bashkëpunojnë.

Udhëheqësit e vërtetë dëshmohen në kohë krizash. Pyetja është: a ka Kosova udhëheqës që janë të gatshëm të tejkalojnë interesat personale apo partiake dhe të vendosin shtetin në radhë të parë?

Të gjithë përfaqësuesit politikë, pa përjashtim, kanë shkëmbyer akuza të rënda. Por sot, për hir të vendit dhe interesit kombëtar, duhet të dalin përtej tyre dhe të bashkëpunojnë.

Nuk mund ta imagjinoni sa keq shihet Kosova nga jashtë me këtë bllokadë të tejzgjatur. U bë kohë që miqtë tanë në Washington, në çdo bisedë që kemi, na qortojnë duke na thënë se, nëse Kosova, një vend i vogël, nuk po arrin të gjejë marrëveshje brenda vetes, çfarë prisni nga ne?

Rastin e fundit e kisha në takimin me Presidentin Bill Clinton, i cili më pyeti për situatën në Kosovë dhe nëse është zgjidhur kriza politike. Është e vështirë për ne ta shpjegojmë këtë situatë. I kemi duart e lidhura.

Ne duhet t’i tregojmë botës se jemi të aftë ta udhëheqim vendin tonë. Kjo situatë shkon në favor të Serbisë dhe të gjithë atyre që nuk e duan përparimin e Kosovës.

Çdo orë e humbur e dëmton ekonominë, sigurinë dhe rrugën e Kosovës drejt anëtarësimit në NATO dhe integrimit euro-atlantik.

Prandaj, u bëj thirrje të gjithë liderëve politikë:

Uluni.

Bisedoni.

Gjeni zgjidhje.

Bëjeni për Kosovën. Historia i kujton ata që ofrojnë zgjidhje, që e zhvillojnë vendin — jo ata që e bllokojnë

Mos harroni ku ishim dhe ku mund të jemi, nëse punojmë së bashku.

Zoti e bekoftë Kosovën dhe mbarë popullin shqiptar

***

Harry Bajraktari është një personalitet i shquar shqiptaro-amerikan, themelues dhe botues i gazetës “Illyria” në shqip dhe anglisht (1991–1998), si dhe nënkryetar themelues i Këshillit Kombëtar Shqiptaro-Amerikan (NAAC). Veprimtar i përjetshëm për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës, demokratizimin e Shqipërisë dhe mbrojtjen e të drejtave të shqiptarëve në Ballkan, ai është nderuar me “Urdhrin e Lirisë” nga Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani (2025), me Medaljen “Nderi i Kombit” nga Presidenti i Shqipërisë, Bujar Nishani (2014), me “Çmimin Presidencial për Shërbim Vullnetar” nga Presidenti amerikan George W. Bush (2006), si dhe me vlerësim nga Kongresi amerikan, me nismën e Kongresmenit Eliot Engel, me rastin e 50-vjetorit të ardhjes së familjes Bajraktari në SHBA si dhe me shumë çmime, medalje e mirënjohje nga organizata të ndryshme dhe nga bashki në Shqipëri, Kosovë dhe Amerikë.

@followers

Para pak javësh mora ftesën zyrtare për t’iu bashkangjitur Samitit të IV të Diasporës, i cili çelet këtë javë në Tiranë.

Do të gënjeja po të thosha se nuk u befasova.

Për ata që më njohin mua, rrugëtimin tim, dhe kontributet e mia për Shqipërinë, kjo ftesë mund të dukej një vlerësim krejt i natyrshëm, ndoshta dhe i vonuar, por sidoqoftë i pritshëm.

Por befasia ime lidhet me faktin se prej gati një dekade kam qenë dhe vazhdoj të jem shënjestër e sulmeve të shumta, direkte dhe indirekte, nga po të njëjtët përfaqësues të diasporës që sot mirëpresin të ulen në të njëjtën sallë me mua.

Jo sepse sot ata më në fund vlerësojnë vërtet mendimin tim apo kanë ndryshuar qëndrim ndaj bindjeve të mia, por sepse çdo përfshirje, qoftë edhe formale a simbolike, i shërben një agjende të mirëllogaritur proqeveritare.

Ata që deri dje nuk lanë epitet pa përdorur për të më diskredituar, sot shpresojnë që pjesëmarrja ime t’u shtojë një numër më shumë në listat e gojëmbyllurve të blerë, dhe një emër më shumë në shërbim të fasadës së një uniteti të rremë.

Samiti i Diasporës, prej një dekade tashmë, ka qenë dhe mbetet një instrument politik i Ramës për të pastruar imazhin e qeverisjes së tij.

Vet krijimi i Këshillit Koordinues të Diasporës ishte një hap për të katapultuar patronazhistët jashtë vendit në role të dukshme, për të shtrirë ndikimin e Ramës në diasporë, si edhe për të kontrolluar mesazhin dhe votën përtej kufijve.

Por kjo përpjekje thjesht ka krijuar një dallim të dukshëm mes patronazhistëve të blerë, që tregtojnë propagandën pro-Rama pas dyerve të mbyllura të ambasadave, dhe patriotëve zëlartë pro-Shqipërisë, që përballen vazhdueshëm me sulme të koordinuara nga ‘dora’ e Ramës në diasporë.

Përtej ftesave të personalizuara, videove me inteligjencë artificiale apo vargjeve të sforcuara për “bijtë e historisë”,

Samiti i Diasporës mbetet një lavatriçe propagandistike e premtimeve të zbrazëta dhe arritjeve të rreme ndër vite, si dhe një përpjekje patetike për të hedhur hi syve të shqiptarëve anembanë, të cilët përballen çdo ditë me realitetin e krimit, korrupsionit dhe keqqeverisjes së Ramës.

“Me thuaj me kë rri, të them se kush je”, thotë një shprehje popullore. Prandaj, ndonëse mirënjohëse për individët në veçanti që më ftuan në shenjë vlerësimi, vazhdoj të zgjedh të mos jem në një sallë me ata që e shohin Samitin e Diasporës si një trampolinë për në kolltukët e drejtorive KÇK, që vazhdojnë të varfërojnë e rrënojnë Shqipërinë.

Te nderuar drejtues te Noli Show,

Dega Vatra Manhattan Branch ju drejtohet lidhur me nje permbajtje te transmetuar ne platformen tuaj, ku nje individ eshte prezantuar si “Kryetar i Vatres” dhe eshte paraqitur sikur organizata ka funksionuar nen drejtimin e tij.

Ky prezantim eshte faktikisht i pasakte dhe krijon nje perceptim te gabuar per publikun, duke mos reflektuar realitetin aktual te procesit ne zhvillim, i cili eshte nen trajtim nga Gjykata Supreme e Shtetit te New York-ut.

Ne praktiken e mediave ne SHBA, publikimi i informacionit te pasakte qe ndikon ne reputacion ose krijon konfuzion publik mund te sjelle pasoja civile, perfshire:

• Pergjegjesi per shpifje ose keqinformim

• Kerkesa per korrigjim ose terheqje permbajtjeje.

• Demtim te besimit publik dhe reputacionit te medias.

Per kete arsye, ne kerkojme:

• Heqjen ose korrigjimin e menjehershem te kesaj videoje nga platforma juaj.

• Sqarimin publik te natyres reale te procesit ne zhvillim.

• Shmangien e prezantimeve qe krijojne autoritet te pa verifikuar.

Qellimi i kesaj kerkese eshte te parandalohet keqinformimi dhe te ruhet integriteti i komunikimit publik.

Presim qe kjo ceshtje te trajtohet me seriozitet dhe pa vonese.

Me respekt,

Kryesia

Vatra Manhattan Branch

Në pranverë të vitit 1896 kombëtaristi Ferit Vlora takoi ambasadorin e Austro-Hungarisë në Stamboll, Heinrich Calice që t’i shprehë mendimin e tij për planet e Ballhausplatz, ministrisë së Jashtme të Austro-Hungarisë.

Ferit Vlora e falenderoi për Austro-Hungarinë, për rolin e saj ndaj myslimanëve të Bosnje-Hercegovinës. Austro-Hungaria ishte kujdesur të fitojë besimin e myslimanëve Shqiptarë. Gjatë vizitës, Ferit Vlora i dha një memorandum ambasadorit Austro-Hungarez, Calice. Ky dokument ishte i rëndësishëm, pa ekzagjerim.

Një zyrtar udhëheqës i perandorisë Ottomane si Ferit Vlora ishte duke pyetur Austro-Hungarinë, një perandori e Krishterë Europiane për mbrojtje të popullit Shqiptar me shumicë myslimane.

Memorandumi i Ferit Vlorës ishte në thelb një plan i detajuar politik dhe ai përfundoi duke shërbyer si baza e programit të konferencës së Vienës më 1896 dhe të ashtuquajturit ”Planet e Veprimit Shqiptar ” që ishte rezultat i konferencës.

Ferit Vlora kërkoi që ministria e Jashtme e Austro-Hungarisë të luajë një rol si mbrojtëse kundër Sllavëve të Ballkanit dhe gjithashtu të fillojë një politikë Shqiptare të qëndrueshme kundër sulmeve të Portës së Lartë ndaj Shqiptarëve, në mbrojtje të kombit Shqiptar.

Kjo politikë ndërhyrëse e Austro-Hungarisë ishte që të kishim anën ushtarake dhe atë ekonomike.

Ferit Vlora propozoi që luftanijet Austriake të dukeshin më shpesh në portet Shqiptare, sa të munden dhe Austro-Hungaria të marrë koncensione për ndërtimin dhe administrimin e hekurudhës në Adriatikun Lindor.

Deri më 1896 brënda kornizës së kultit të Protektoratit Katolik, vetëm Shqiptarët Katolikë që banonin në Shqipërinë Veriore i përkisnin juridiksionit të Vienës.

Në datat 17 Nëntor, 8 dhe 23 Dhjetor 1896 u mbajt konferenca për Shqipërinë në Vienë me qëllim të diskutohej Politika e Re Shqiptare.

Në takime ishin bashkëministrat Agenor Goluchowski dhe Benjamin Kallay, si dhe disa ekspertë që ishin ftuar.

Kush ishin pjesëmarrësit e konferencës së Vienës për Shqipërinë?

Julius von Sundenhorst, ishte një ish-student në akademinë e gjuhëve Orientale në Vienë që kishte trajnuar konsuj, përkthyes, ekonomistë; ai ishte zyrtari udhëheqës në ministrinë e Jashtme. Ai ishte i identifikuar jo vetëm si një ekspert në Çështjen Shqiptare, por gjithashtu edhe si një autoritet ndërkombëtar dhe publicist në perandorinë Ottomane, në tregëtinë e Lindjes, në Levant e Siri.

Norbert Schmucker ishte një tjetër ish-student në akademinë e gjuhëve Orientale që shërbeu në disa konsullata Shqiptare nga 1881-1893.

Adalbert Fuchcs, shefi i departmentit për politikën koloniale ishte ftuar prej ministrive të Jashtme.

Kallay solli Lajos Thalloczy, një ekspert në Orient, Bosnje-Hercegovinë dhe Shqipëri.

Konsulli i përgjithshëm në Shkodër, Theodor Ippen ishte ftuar nga ministritë e Jashtme edhe nga eksperienca e tij e pjesshme si një diplomat civil në Sanxhakun e Pazarit të Ri.

Julios Pisko pas gradimit në akademinë e gjuhëve Orientale shërbeu si konsull në Beograd, Bosnje-Hercegovinë dhe Shqipërinë gjeografike.

Ambasadori Austro-Hungarez në Stamboll Heinrich Calice rekomandoi tek organizatorët e konferencës priftin Shqiptar Prenk Doçi.

Prenk Doçi ishte pjesëmarrës i Kryengritjes së Lidhjes së Prizrenit kundër Ottomanëve, 1878-1881. Doçi i shpëtoi ekzekutimit duke ikur në Romë me ndihmën e shërbimit konsullor të Austro-Hungarisë.

Në Romë Prenk Doçi punoi si sekretar i kardinalit Antonio Agliardi, diplomat i Papatit që e mori Doçin si delegat apostolik të Papatit në Kanada dhe Indi për të riorganizuar kishën Katolike.

Heinrich Calice pati një marrëdhënie bashkëpunimi të ngushtë me Prenk Doçin, e cila u zhvillua gjatë periudhës së luftrave Ballkanike kur Doçi ishte nunçio në Vienë. Doçi e prezantoi veten si një nga ekspertët e Papës për Shqipërinë.

Duke qënë pjesës e nismës Shqiptare, Prenk Doçi shkroi një memorandum për ministritë e Jashtme Austro-Hungareze më 1897, në të cilin ai bëri sugjerime konkrete fokusuar në potencialin organizativ të Shqipërisë, si një shtet.

Nëse ndonjë analizon propozimet e Prenk Doçit, të cilat përfshinin një rajon Katolik, Principatë Katolike, në Shqipërinë Veriore si një njësi administrative autonome e varur formalisht nga Porta e Lartë dhe praktikisht e varur nga Austro-Hungaria duket fare thjeshtë e mundur, se Doçi kishte parasysh shëmbullin në Indi kur shkroi këtë memorandum.

Shënimet e konferencës së Vienës shfaqin se ministritë e Jashtme dhe të Financave të Austro-Hungarisë luajtën role të ndryshme strategjike në krijimin e politikës së Re për Shqipërinë.

Ky material është bazuar në punimin shkencor me materiale arkivore të arkivave të perandorisë Austro-Hungareze nga K. Degovics.