-Shiko, vërej, këqyr mirë…

Para syve të tu mund

të kaloj një kodër

e gjelbërt.

-Një kodër ?

-Po, një kodër

me sy të tejdukshëm. ?

-Të tejdukshëm. ?

-Po, të pasqyrtë.

-Unë e njoh

një kodër

prej kohësh.

Të jetë ajo a një

kodër tjetër pranë saj ?

Mua më duken

njësoj t’gjitha

kodrat.

 

(Matanë syve të tij

pështjellohet hiri,

frymojnë xixa.)

 

-Nuk shoh asgjë. ? Kodra që njoh unë më afrohet menjëherë sa ngre sytë.

Ndjej zjarrmi në ajër,  por nuk po shoh asgjë. Ndoshta kodra ka zbritur në bregun e kaltër. Eshtë tronditur duke parë qytetin me hi dhe me rrëmuja.

-Hapi krahët menjëherë, menjëherë tani, hapi shpejt, të të afrohet kodra.

-Ndij ngrohtë, nuk shoh ende gjë. Paska rrugë të gjatë drita e saj deri këtu.

Mos ka ndalur e ka takuar kodrën që njoh unë, mos i ka qëlluar kush tinëz?

-Eh, tani është çasti kur kodra të sheh me sy gjelbërimi ty. Ende pa ardhur.

-Më sheh Kodra ? Paska sy ajo?. Unë di se vetëm një kodër ka sy. Ajo më e

hershmja që njoh unë e ca të tjerë. Kodra ka zbrit të lahet në det, te currilat.

Cdo kodër rri syndezur, ndezur gjatë. E fik vetë njëherë syrin ose ia fikim ne.

 

-Kur del shëtitje Kodra e re? Natën ?

-Ditënatë ajo shëtit gjelbëruar,

gjelbëruar e kaltër afër detit.

-Ditënatë ajo rri zgjuar ?

Po pse edhe natën?

-Natën kodra ka

tjetër sy.

-Por ne shohim

me sytë tanë

kur jemi

tek ajo.

edhe sikur

të kemi

vetëm

një sy.

Nuk fle

gjumë

kodra?

 

-Ne nga një sy kemi, kur nuk shohim me vëmëndje gjithësinë përreth, ne nga një

vesh dëgjojmë kur i biem fy’llin tonë.

Sa për gojë kemi vetëm një.

Jo, jo s’kemi vetëm një.

 

-Del flakë nga goja jonë kur ndizet kodra nga zjarret ?

-Po, del flakë nga gjithë trupi ynë kur digjet kodra.

S’e djeg kodra veten asnjëherë, e djegim ne…

-A,a.a,a, prandaj e kam  ndonjëherë gjuhën

e gjithë trupin si të shkrumbosur unë ?

-E vërtetë është, shumë e vërtetë.

Kodra fjaloset ngadalë me fjalë

të gjelbërta, përhera shumë

e zëshme, jo e rrëmujshme

të rrëmujshëm sot jemi ne

nga goja, që nis e digjet.

 

-Digjet goja? O, ç’na the, ç’na the ?

Digjen krahët por jo goja.

– Po, po goja digjet.

Po mori zjarr goja

atëhere digjet

edhe gjuha,

 

ndizen dhëmbë e dhëmballë,

qofshin ato edhe prej floriri.

 

– Po mua s’më është djeg

asnji fije floku kur kodra

ka marr zjarr.

-Ti nuk e njeh mirë

kodrën atëhere.

-Si nuk e njoh ?!

 

-Kodra nuk i ankohet kujt, as drurëve të vet. Ne, njerëzit, sa shkrep e dynden gjithandej flakë e tym ia kthejmë shpinën. Ajo rrudhet  kur ia kthejmë shpinën, mbushet plasa            dhe gropa, fiket ende e njomë.

Ne, ia vemë flakën, më keq akoma kur ia shohim fjollat e tymitE dhe ikim nga sytë këmbët larg saj.

Kodra meket, i kërcasin brinjët e hirta, shpupuritet nga gjethet e saj, i merren mendttë dhe këmbët.

-Sikur the që kodra i mbyll sytë vetëm njëherë, kur vdes? O, ç’na the, vdiskërka edhe kodra, kodërza ?

-Po, vdes rringjallet. Ne, që ia presim krahët kujtohemi ndonjëherë për të, pendohemi për fajet tona.

-O, ç’na the, u ngjallka edhe kodra ? Në jetë s’ngjallet njeriu, u ngjallka një kodërzë. O, ç’po na thua…- –

 

-Kodra nuk vdes pa lindur kodrën tjetër. Kodra thahet edhe përthahet gjer në rrënjë, kur ne, njerëzit e lemë vetëm, ia tymosim gjithçka. Atëhere ajo nuk merr më frymë dhe e drobitur e gjitha nis e vdes. Rrënjë e degë të padjegura fluturojnë gjer tek deti, shuajnë shpejt flakët e tyre dhe farojnë diku tjetër.

– O, ç’na the, o, ç’po na thua, mos u ringjallkan dhe gurët gojëkyçurit,  gjinkallat, lepujt, mizat e dheut…

-Të gjitha rringjallen pak, shumë, ecin, fluturojnë, rrokullisen, mpleksen, – u krenua shpejt zëri i parë.

-O, oooo, as parë dhe as dëgjuar kjo – spikati zëri i dytë. Ngriti supet dhe pa dashur preku një degëz.

-Drurët, në kodër, fërkohen dhe ledhen me njeri – tjetrin, ia veshin me pëllëmba të buta shoshoqit.

Harlisen gishtaflokë, i hedhin dorën njeritjetrit mbi sup, fërkojnë pëllëmbët e tyre kur kanë ftohtë.

-Drurët xhvishen lakuriq, nuk kanë ftohtë vjeshtëdimër, në pranverë edhe në verë ç’bëjnë drurët ?

-Vjeshtëdimër durojnë shirangrica, thahen ditëve diell, pranvere freskohen, në verë lahen në det.

 

Zëri i parë largonte hirin, shpërndante xixat, zëri i dytë afrohej të ngrohej prej tij.

 

Guri kur rrokulliset lëshon xixa ?- pyeti zëri lodronjës. Ato xixa janë të kodrës, janë të valëve ?

-Ato xixa të shpejta herë të gjelbërta dhe herë blu kur ne i shqyejmë bëhen të ngurta, shuhen.

-Xixa lëshon vetëm guri i parë. Po ku është sot, është tani diku guri i parë i Sheshit të Kateqit?

-Edhe peshqit kanë xixa. Luspat e tyre xixa janë. Xixat u ndrisin në ujë e në rrjetë, u ndrisin edhe në tokë, pastaj edhe, edhe në tjegull e në tigan, si ta duash – qesëndisa unë.

 

– E sheh kodrën ?

– Në kodër jemi.

– Eh, u hutova…-

 

– Zogjtë kur fluturojnë shkundin xixa nga krahët. I ke parë në jetë ndonjëherë? –

-O, ç’na the, o , ç’po na thua… Po zogjtë          do kishin flatra zjarri atëhere…

Gjithë bota qënka xixash, gjithandej              mbi kodra, valë, gur e peshq?

-Po, gjithë bota. Drurët janë plot xixa  gjelbërimi, bohçe folesh,por kur digjen janë fatkeqë të mpirë, fatkeqë të gjelbër.

-Ti mban një bohçe ndër gishta kur shkruan ?

*

-Paske ftohtë? – zëri i parë.

-U ftoh paksa.- zëri i dytë…zëri zero.

-Vrapo në kodër, mbërri gjer tek Fari!

 

(Dita nuk ngryset vet asnjëherë. Ditën e ngrys njeriu. Kështu edhe nata, merr njësy gjumë dhe gjithkund ndez pishtarë : në krye të rrugëve, në molo e pavione,në lundra e akrobacira, në palestër e në autostradë,       bile dhe në burg.)

-U burgoska Dita ? Po dita dhe drita e njeriut përhera kanë qenë veç të lira.

-Dita s’burgoset, burgosemi ne kur ia shuajmë flakën, ia k’pusim gjuhën.

-Pra, unë qënkam i lirë pa liri, pa një prangë ? – zëri i dytë…zëri zero.

-Po, ti je mbyllur në mërzinë tënde jerm, në tymin tënd shkalafytje gjumi?.- zëri i i parë. – Ngrihu, shkundu, ec, vrapo gjer në majë!!!

 

Pa prit pa kujtu, gazmoj gufoj, përpjetë sa nuk fluturoi zëri i dytë,ntani, pa zero. Gufoi gjoksin, nxitoi këmbët, iu afrua bregut, lundroi me peshkatarët, tërhoqi rrjetat plot peshq e hala dhe xixa plot. Gjithçka ndriste e vezullonte përreth gjithandej prej kohësh, gjithëkohshëm tani, në këtë çast, përhera nesër, nesërmi …

 

O Njeri, gjelbëroja Jetën njeriut tjetër plot rrënjë, trungje, degë plot gjethe, syduar    kodre, deti…

 

Në këtë jetë s’u ngjallka njeriu, u ngjallka një zjarrmi njerëzore në qytet, qytetth, kodërdet.

 

O, Jetë, ndizja rrezet pa hije e tym

pa hi e hile të gjithë frymorëve

zjarr të shëndetshëm

trashëgimtar …