VOAL

Please Wait ...
0%

Tenori i njohur Agim Hushi braktis përfundimisht Shqipërinë: Më bëtë të më vijë turp që jam bashkëkombasi juaj

By | August 4, 2017
2 Comments
  • VOAL 3 months ago Reply

    […] “Tenori i njohur Agim Hushi braktis përfundimisht Shqipërinë: Më bëtë të më vijë turp që ja…”. […]

  • […] “Tenori i njohur Agim Hushi braktis përfundimisht Shqipërinë: Më bëtë të më vijë turp që ja…”. […]

Komentet

Operohet me sukses aktori Ndriçim Xhepa

Aktori Ndriçim Xhepa, gjatë kohëve të fundit, po kalon probleme shëndetësore.

Prej ditësh aktori i njohur ndodhet jashtë Shqipërisë ku dhe i është nënshtruar një operacioni.  Në një prononcim të pak ditëve më parë Xhepa sqaroi se duhet të kryente një operacion në mushkri në Gjermani.

“Nuk është gjendje alarmante por një situatë që kërkon ndërhyrje të menjëhershme. Kam një ftohje të vjetër që më rikthehet herë pas here. Si pasojë mushkëria ka krijuar një masë, që duhet hequr. Por meqë këtu nuk janë mjetet e nevojshme për këtë ndërhyrje, me ndihmën e një fondi do mund të realizohet në Gjermani. Pas dhjetë ditësh do të jem sërish në Tiranë”.- është shprehur ai.
Elma Doresi, regjisore e njohur e Teatrit Kombëtar ka dhënë lajmin e mirë për të gjithë artdashësit duke treguar se operacioni të cilit i është nënshtruar aktori ka përfunduar me sukses.-shkruan Blitz.
“Një lajm i mirë për të gjithë ata që e njohin Çim Xhepën: Ndërhyrja perfundoi me sukses.
Jetë të gjatë miku ynë i vjetër!”,- shkruan një nga miqtë e aktorit.  Ne i rupjmë shërim të shpejtë Ndriçim Xhepës.

Ikën nga Shqipëria të zhgënjyer, do të çuditeni me jetën e re të Shpëtim Saraçit & Mira Konçit

Vetëm pak muaj kompozitori i njohur Shpëtim Saraçi u dha miqve lajmin e largimit i zhgënjyer nga Shqipëria. Kompozitori dhe bashkëshortja e tij, këngëtarja Mira Konçi janë vendosur në Staten Island në SHBA.

 

Ndërkohë që jeta e tyre e re ka filluar me angazhime profesionale edhe jashtë Amerikës. Organizatorja e eventeve në Toronto të Kanadasë, Teuta Ajdini Haxhillari ka zbuluar pak nga jeta e re profesionale e çiftit, duke ndarë me ndjekësit një status bashkë me foton e tyre.

“Artistët e shquar shqiptarë, këngëtarja e madhe Mira Konçi, dhe një nga kompozitorët më të shkëlqyer shqiptarë, Shpëtim Saraçi të ftuar në “Rh Scholarship Event November 18”. Ju mirëpresim!”

Floriana Garo jep lajmin e mirë, është në pritje të ëmbël

Moderatorja e dashur për publikun, Floriana Garo është në pritje të ëmbël. Lajmin e ka konfirmuar vetë moderatorja nga Zvicra ku ndodhet aktualisht.

Ende nuk dihet gjinia e fëmijës, pasi Floriana është në muajt e parë të shtatzanisë, por me siguri që në vijim do të kemi lajme të tjera mbi këtë pritje të ëmbël.

Në fotot e publikuara në instagram, moderatorja simpatike duket tepër në formë dhe si gjithmonë e buzëqeshur, ndërsa shenjat e shtatzënisë ende nuk kanë nisur të shfaqen.

I fejuari i saj Enis Daci është një djalë shqiptar, por i transferuar në Zvicër ku ushtron profesionin e avokatit.

Ndriçim Xhepa në gjendje të rëndë, qeveria 5 milionë lekë fond

Aktori i mirënjohur Ndriçim Xhepa, djali i së madhes Margarita Xhepa, po kalon ditë të vështira.

 

Aktori 60-vjeçar vuan nga një sëmundje e rëndë, dhe për kurimin e saj qeveria shqiptare ka menduar t’i vijë sadopak në ndihmë.

Qeveria ka akorduar një fond prej 5 milionë lekë të rinj për përballimin e shpenzimeve të mjekimit të aktorit të mirënjohur, në një klinikë jashtë vendit. Ky vendim është propozuar nga ministrja e Shëndetësisë Ogerta Manastriliu.

Ky fond të përballohet nga Fondi i Sigurimit të Detyrueshëm të Kujdesit Shëndetësor.

Ndriçim Xhepa lindi më 21 janar 1957 në Tiranë. Pas mbarimit te studimeve për aktor, në Akademinë e Arteve, me 1979, fillon punën si aktor i Teatrit Kombëtar. Ka interpretuar rreth 40 role, nga te cilët veçohen ato në “Prometeu” te Eftimiut, “Në jete” te Dh. Xhuvanit, “Monserrati” te Roblesit, “Vdekja e një komisioneri” te Milerit, “Nen dritat e skenës”, “Nesër është vone” dhe “Shkallet” te R. Pulahes, “Nata e dymbëdhjetë” dhe “Romeo e Xhulieta” te Shekspirit, “Fernando Krafi me ka shkruar ketë letër” te Dorstit, me te cilën fiton Çmimin “Aleksandër Moisiu” për Aktorin me te Mire në Festivalin Kombëtar te Teatrit, te vitit 1995, “Vdekja e Dantonit” te Byhnerit, “Nata e trokitjeve në xhama” te Dh. Anagnostit, “Vdekja dhe virgjëresha” te Dorfmanit, “Portreti i Dorian Greit” te Uajlldit dhe “Kapitulli i Dytë” te Sajmonit me të cilin fiton Çmimin për Aktorin më të Mirë në Festivalin Mbarëkombëtar të Aktrimit, “Apollon 2004”, në Fier. Që nga viti 1988 është pedagog i jashtëm në Akademinë e Arteve, në Fakultetin e Artit Skenik.

Në vitet ’90 interpreton role protagoniste edhe në produksione te pavarura si “Kujdes! Kafshon…” te Gernit, “Mbretëresha e bukur” te Mc. Donagh, “Nesër nisemi për në parajsë” te T. Dervishit dhe “Tradheti bashkëshortore” te Pinterit. Ndërsa në Teatrin e Kombësive te Shkupit ka interpretuar në “Mbretin Lir” te Shekspirit.

Aktivizohet me sukses në rreth 30 filma, nga te cilët veçohen “Shokët” i K. Çashkut, “Kohe e largët”, “Treni niset në shtate pa pesë” dhe “Përdhunuesit” te S. Pecanit, “Duaje emrin tënd” dhe “Telefoni i një mëngjesi” te I. Muçajt e K. Mitros, “Hije që mbeten pas” i E. Musliut “Flutura në kabinën time” dhe “Dasma e Sakos” te V. Priftit, “Kthimi i Ushtrisë se Vdekur” i Dhimiter Anagnostit, “Unë e dua Erën” dhe “Porta Eva” te A. Minges, “Plumbi prej plasteline” i A. Minarollit dhe “I dashur Armik” i Gj. Xhuvanit. Aktualisht po xhiron filmin “Lutja e dashurisë”, me regjisor A. Minarolli dhe Y. Aliçka.  /Gazeta Express

Jamala bëhet ambasadore e vullnetit të mirë për OKB-në

Në një deklaratë të publikuar nga OKB-ja theksohet se Jamala si ambasadore e vullnetit të mirë do të marrë pjesë në luftën globale të ndërmarrë kundër trafikimit të qenieve njerëzore

KIEV  – Artistja tatare e Krimesë, Jamala, fituese e çmimit të parë në Eurovision 2016 është bërë ambasadore e vullnetit të mirë për Organizatën Ndërkombëtare për Emigracionin të Kombeve të Bashkuara.

Në një deklaratë të publikuar nga OKB-ja theksohet se Jamala si ambasadore e vullnetit të mirë do të marrë pjesë në luftën globale të ndërmarrë kundër trafikimit të qenieve njerëzore.

Në deklaratën ku vihet në dukje se Jamala do të marrë pjesë në një fushatë informative që do të mbahet kundër “skllavërisë moderne”, theksohet se këngëtarja do të jetë pjesë e një klipi kundër problemit të skllavërisë moderne.

Në Festivalin Evropian të Këngës (Eurovision) të organizuar vitin e kaluar në kryeqytetin Stokholm të Suedisë, këngëtarja Jamala mori pjesë duke përfaqësuar Ukrainën me këngën “1944”, e cila ka të bëjë me dëbimin e tatarëve të Krimesë dhe tragjedinë e përjetuar nga gjyshja e saj. Ajo mori çmimin e parë duke mbledhur 534 pikë.

‘Misteri’ i vetullës së Adelina Ismailit, këngëtarja flet për herë të parë (Fotogaleri)

TIRANE – Këngëtarja Adelina Ismaili është shquar gjithmonë për paraqitjet e saj unike.Ishte e para që theu tabutë në vitet e para luftës, duke u shfaqur ekstravagante në klipe.
Një detaj ka rënë gjithmonë në sy nga publiku te paraqitjet e saj ishte vetulla e saj e majtë, e prerë në mes.Ka qenë gjithnjë një detaj i përsosur, që binte në sy dhe i jepte një pamje edhe më tërheqëse, sikur të ishte prerë me qëllim.

Por në fakt, vetë Ismaili në një intervistë të dhënë vite më parë për “1001 pse?”, kishte rrëfyer ‘misterin’ e kësaj vetulle. Bëhej fjalë për një ‘dhuratë’, të cilën e kishte marrë nga zënka me morën e saj Emën, kur ishin të vogla. Më tej, këngëtarja ka treguar se nuk kishte shkuar në spital për mjekim por për të ishte kujdesur gjyshja.

MË 11 TETOR 1963 U SHUA EDITH PIAF – KËNGËTARJA FRANCEZE ME ZËRIN LARUSHITËS TË YLBERTË

Edith Piaf ka qenë më e madhja “chanteuse realiste” e Francës në vitet ’30 deri ’60. Lindur në Paris më 19 dhjetor 1915, emri i saj i vërtetë është Edith Gassion. Do të zgjedhë emrin e artit Edith “Piaf” (që në zhargonin parizian do të thotë “harabeli”) në debutimin e saj më 1935.

Me prejardhje fatkeqe, e kalon fëmijërinë e saj në lagjet e varfëra Parisni di Belleville. Nëna e saj ishte një livorneze, Line Marsa, këngëtare e martuar me akrobatin Louis Gassion. Legjenda thotë se ka lindur në rrugë, e ndihmuar nga një flic, pra një polic francez.

E kalon një pjesë të fëmijërisë në një shtëpi publike të Gjyshes Marie në Normandi. Pastaj këndon në “Gerny”, lokal me kabarè. Me rëndësi është mbrojtja nga Lepla Louis, menaxher i saj i parë i cili vdiq misteriozisht disa vjet më vonë.

Ka bërë debutimin më 1935, me një fustan të zi të thurur, të cilit nuk është në gjendje t’ia përfundojë mëngët, dhe ka mbuluar supet me një shall për të mos ngjasuar me të madhen Maryse Damia, mbretëresha e padiskutueshme e këngës franceze e momentit. Ngjitjen drejt suksesit do ta fillojë pas viti 1937, kur bën një kontratë me Teatrin ABC.

Me zërin e saj larushitës të ylbertë, të aftë për mijëra regjistra, Piaf paraprin më shumë se një dekadë atë ndjenjë të rebelimit dhe shqetësimit që do ta mishërojnë më vonë artistët dhe intelektualët e “rive gauche” (“çarje e ngathët”), ku do të bëjnë pjesë Juliette Greco, Camus, Queneau, Boris Vian, Vadim.

Çfarë është e habitshme për ata që e dëgjojnë duke kënduar në shfaqjet e saj është se ajo mund të përdorte nga koha në kohë dhe tonet acide e agresive, duke ditur ndoshta të lëvizë papritmas në prekje të ëmbëla dhe të buta, për të mos harruar atë shpirt të hareshëm të cilin vetëm ajo mund ta përftonte.

Tashmë pjesë e sferën e të mëdhenjve të cilëve iu kushton vëmendje të veçantë nëpërmjet menaxherit të dytë, të frikshmit Raymond Asso, njeh gjeniun e gjithanshëm Cocteau i cilia asaj ia frymëzonte lojën teatrore “E bukura indiferente”.

Militante gjatë luftës kundër Gestapos, pushton Francën e pasluftës me “Vagabond”, “Le Chasseur de l’Ho tel”, “Les Historie du coeur”, duke bërë edhe një turne në Shtetet e Bashkuara, një vend i cili në të vërtetë e pret ftohtë, ndoshta e pandjeshme ndaj sqimës së artistes, e cila vinte nga klima e konsoliduar e “belle chantause” të mbushur me ekzotizëm.

Por Edith Piaf është tejet më larg se ju mund të imagjinoni nga ajo mënyrë e të përjetuarit. Dhe për t’iu afruar saj e për ta kuptuar artin esaj është e nevojshme një vëmendje e caktuar, një përpjekje që lejon për të shkuar përtej të dhënave sipërfaqësore.

Për më tepër, universi i kënduar në tekstet e saj është shpesh ai i njrëzve të përulur, të dëshpëruar dhe të pikëlluar që synonte të depërtonte lehtësisht në ëndërrat, kënduar me një zë që përcjell botën e njerëzimit të përditshëm me dhimbjen e tij të pafund dhe torturuese.

Bashkëpunëtorë të rëndësishëm që realizojnë këtë përzierje interesante, emra që në fund të fundit do ta ndihmojnë atë për ta ngritur veten në botën e argëtimit, do të jenë personazhe shumë të famshëm dhe të veçantë, të tilla si Yves Montand, Charles Aznavour, Eddie Konstandini, George Moustaki, Jacques Pills dhe shumë të tjerë.

Ajo luan edhe në një dyzinë filma, mes të cilëve me sukses në “Milord, “Les amantes d’un jour” e “La vie en rose”, ky i fundit titull i këngës që e simbolizon atë personalisht.

Pas një periudhe të dëshpërimit për vdekjen e burrit të saj të tretë në një aksident, boksierit Marcel Cerdan, arrin famën në botë me “Non, je ne regrette rien”.

Këngëtarja e madhe shuhet më 11 tetor 1963. Trupi i saj varroset në Pere Lachaise, varrezë e njerëzve të famshëm parizienë./Elida Buçpapaj

‘Hiqja mikrofonin se i duket si akullore’, ‘çoja gruas tate në shtëpi’, ja sherri i plotë mes Fiorit dhe Robertit

Gazetarja Fiori Dardha dhe Robert Aliaj kanë debatuar ashpër me njëri-tjetrin në mbrëmjen e sotme të “Dance With Me” në televizionin Klan.

Debati nisi për dhunën ndaj grave në familjet shqiptare. Ka qenë një fjali e anëtarit të jurisë, Robert Aliaj për çiftin Xheni-Benardi, i cili u shpreh se “të paktën me pëlqen që ju të dy kërceni bashkë sepse të gjithë këta hanë dajak nga burrat”.

Pas këtij momenti, ka ndërhyrë ashpër Fiori Dardha.

“Bashkëshorti im nuk e çon nëpër mend të ngrejë dorën mbi mua. Mjerë gruaja jote”, i tha Fiori, Robert Aliajt.

Mehdi Malkaj – Robertit: Jep dorëheqjen.

Robet Aliaj: Ke dalë në pension ti.

Mehdi Malkaj: Është tragjike të vdesësh para pensionit, jo të dalësh në pension.

Robert Aliaj: Karagjoz.

Ndërkohë, Valbona Selimllari i ka dalë në krah dhe ka mbrojtur kolegun e saj Robertin, duke i kërkuar Fiorit që të qetësohej dhe të mos reagonte ashpër.

“Kjo është e vërtetë e dhimbshme. Meshkujt shqiptarë shumicën e rasteve janë të dhunshëm. Fiori, Berti nuk t’u drejtua ty”, u shpreh Valbona Selimllari.

Roberti ka folur përsëri dhe i kërkoi produksionit që t’i hiqte nga dora Fiorit mikrofonin pasi i dukej si “akullore”.

“Çoja gruas tate në shtëpi”, iu drejtua më pas gazetarja Fiori Dardha, duke i përplasur mikrofonin në tavolinë.

Valbona Selimallari: Thamë që nuk do ta kalojmë në personale… Vendosi kufij debateve.

Albi Nako: Tani më duket sikur kam ardhur te Fevziu dhe duhet të flas për baletin.

Pas disa minutash, situata u qetësua dhe Fiori Dardha u rikthye në skenë duke thënë se ndihej e ofenduar dhe nuk mund ta vazhdonte më spektaklin.

Fiori Dardha: Rrugëtimin tim unë e mbyll këtu dhe ju uroj shumë suksese. Falenderoj të gjithë produksionin.

Robert Aliaj: Unë përgjithësoj dhe nëse dikush e merr personale…

Megjithatë, gjatë ndërprerjes publicitare ka ndërhyrë bashkëshorti i Fiori Dardhës, i cili pas negocimit me produksionin, i kërkoi bashkëshortes së tij që të mos tërhiqej nga ky spektakël. Fiori u rikthye në skenë dhe performoi me sukses. /tvklan.al

Historia e një kolosi – Viktor Gjoka: Si u dënua aktori për të dashurën më të re se vetja

Raimonda SHUNDI

Artisi i Popullit Viktor Gjoka lindi më 4 korrik të vitit 1922 në Tepelenë dhe vdiq më 26 tetor 2007 në Itali. Aktivitetin artistik e filloi në rininë e tij me lëvizjet amatore. Në vitin 1946 nisi punë në Teatrin Popullor (sot Kombëtar) dhe punoi deri në vitin 1971. Pa mbushur 20 vjeç realizon rolet e para ku kujton se sa e pashpresë qe përballja me spektatorin. Batuta e vetme nuk mundi të artikulohej dot nga ai edhe pas provave të shumta me idhullin e tij Mihal Popi. Ndër rolet më të suksesshme përmendim Hliestakovin ne veprën “Revizori” të Gogolit (1952), “Gratë gazmore të Uindsorit”, “Fytyra e dytë”, “Karnavalet e Korçës”. Pas rreth 13 viteve punë në teatër, në vitin 1959 mundi të marrë një bursë studimi për regjisurë në BS për dy vjet. Me ndërprerjen e marrëdhënieve në vitin 1961 kthehet në Tiranë për t’i vazhduar ato në Konservatorin e Tiranës. Rikthehet në Teatrin Popullor në vitin 1991 me këmbënguljen e drejtorit Artur Zheji, ku vishet me rolin e Spirakes në komedinë rumune “Valsi i Titanikut”(premierën e luan Roland Trebicka, Gjoka aktron në natën e dytë pasi ishte dublant) dhe më pas me rikthimin e komedisë që i dha suksesin në fillimet e tij në teatër “Revizori”, këtë radhë në regjinë e vetë Gjokës.
Filmi artistik ka qenë më pak i lëvruar, por edhe aty kemi një mori personazhesh si të zhanrit të komedisë, ashtu edhe të atij dramatik. Kujtojmë këtu “Kush është vrasësi”, “Vdekja e burrit” “Zëvendësi i grave”, “Babai i studentit”, “Historiani dhe kameleoni”. Nga punët në teatër janë të regjistruara vetëm me audio disa nga veprat e vëna dhe ndodhen në arkivat e Radio-televizionit Shqiptar. Kujtojmë “Rrëshqitjen” e Besim Levonjës . Pristanda e Karaxhales,”Një letër e humbur”, “Shërbëtorin e dy zotnive” të Karlo Gordonit, “Banjën” e Majakovskit në rolin e Ivan Ivanoviçin e Majakovskit, etj. Në veprën “Majlinda” të Xhemal Brojës, Viktori si i persekutuar pati një rol të vogël, por prezenca e një kritiku polak bëri që pena e tij të shkruajë për ‘atë infermierin brilant, i cili ngjasonte me Aleksandër Moisiun’. Mundi të marrë titullin “Artisti i Popullit”, por nuk e mbrojti dot nga ajo çka do t’i ndodhte. U ndëshkua dhe u dëbua, por shpirti i tij nuk u shkëput asnjëherë nga skena. Dashuria për teatrin dhe spontaniteti i tij si aktor dolën më të forta se burgu i persekutimit artistik dhe njerëzor.


* * *
E njoha Viktorin rreth viteve 80 kur ai po vuante dënimin në Bërzhit. Fshati pranë Tiranës po njihej me historitë e shumta të aktorin i cili po konsumonte artin e tij në aktivitetet modeste të kësaj zone. Në atë kohë ai donte te vinte në skenë dramën “Luiza Miler”, ndërsa mua më shihte si një alternativë të mundshme. Këtu nisi interesimi im për aktrimin. Kujtoj pasionin dhe detin e thellësisë që transmetonte që në takimet e para. Nuk kisha dëgjuar asgjë deri në atë kohë për bëmat dhe se cili ishte ky burrë simpatik e gazmor për teatrin popullor (kështu quhej për vitet që i referohem). Viktori ishte ashtu siç e kemi parë rrallë në filmat e fundit. Shëndet mesatar, rrumbullak, energjik, fjalëshumë e kureshtar, por me një buzëqeshje që hera- herës i qahej kur nisnin diskutimet për të shkuarën e tij, duke i lënë vendin trishtimit dhe lotëve.
Jemi mësuar të dëgjojmë për të rinj aktorë të talentuar dhe daljet e tyre rutinë në të gjitha emisionet kulturore (dhe jo vetëm) kur bëhet fjalë për premiera të reja apo profile artistësh. Dëgjojmë kaq shumë për ta në çdo kronikë kulturore, saqë emrat e tjerë sfumohen në heshtjen e arkivave gojëkyçur. Aktorët si Viktori apo shumë të tjerë janë pa interes (vetëm nëse flitet për vdekjen apo skandalet e tyre). Kjo është koha e konsumizmit të kudogjendur, dhe e “kokoshave majë gardhit”, ku i urti shtypet dhunshëm.
I kishin mbetur kaq pak “miq” nga ai kolektiv i rrahur nga pushteti sa diskutonte vetëm kalimthi për shfaqjet e fundit. Kjo bëri që Viktori të mos shkelte shpesh në atë godinë. Shijonte bisedat dhe kënaqësitë e vogla me amatorët apo aspirantët për aktorë. – Jam më i qetë me ta – më thoshte Viktori , “nuk gjykojnë për të shkuarën time, e më shohin me dritë për të ardhmen”. Me ta ripërjetonte emocionet e harruara në rrëfimet që nuk i ndaheshin kurrë. E shkuara në teatër, ish gjithçka për të. Mungesa në skenë zëvendësohej me ripërjetimet e copëzave “hit” që i sollën suksesin që ne sot po mundemi të sjellim në vëmendjen e lexuesve tanë. Fliste me pikëllim për mbledhjet e kolektivit, akuzat, apo “miqtë” që fërkonin duart për mundësinë e largimit të aktorit. Sytë i shkëlqenin kur rrëfente copëza nga rolet, ndodhitë me adhuruesit apo bashkëpunimet me regjisorët shqiptarë e Rusë. Por le të kujtojmë çfarë ndodhi me Viktorin e atyre viteve.


Atmosfera në
teatrin e viteve ‘60-‘70
Në vitet 60- 70 teatri ishte strehëza më e preferuar për artdashësit, pasi aktivitetet e kontrolluara e kishin asfiksuar vendin me propagandën pushtetare. Shfaqjet, aktorët, regjisorët, repertori, vëmendja por dhe pakëz nga liria e romanticizmit a marrëdhëniet më normale mund të prekeshin nga spektatorët që çdo natë mbushnin sallën. Biletat e shitura prej javësh nuk plotësonin dot të gjitha kërkesat e qytetarëve fatlumë Tiranas. Aktorët kishin një luftë të heshtur deri në momentin e marrjes apo fitimit të rolit, pasi fluksi i shfaqjeve bënte që shumë të ishin të dubluar. Grupi më i mirë merrte premierën, por edhe dublantët kishte fatin të bënin më të mirën e tyre pasi shfaqjet ishin mjaftueshëm. Emrat e njohur të teatrit luftonin shumë për të qenë pjesë e premierës, duke përftuar kështu edhe grupet përkatëse të shfaqjeve në vijim. Por, ata nuk ishin në një palë (një pjesë ishte edhe fanatike e pushtetit popullor) me censurën, direktivat partiake apo “pastërtinë morale” duke bërë që shumë heronj të tkurreshin nga presionet e rrezikshme dhe paktizonin mbijetesën e tyre. Kish nisur një luftë e heshtur ndaj dy problematikave më të rëndësishme për kohën, “agjitacion e propagande” dhe “problemet e moralit”. Shumë emra aktorësh kërcënoheshin nga “partia” duke vënë në lëvizje mekanizmat e komitetit të partisë, të cilët shihnin në vrimë të gjilpërës çdo aktor sado i dashur për publikun të ish. Në këtë sitë qenë shumë nga emrat e rëndësishëm të teatrit, si Sandër Prosi, Naim Frashëri, Kadri Roshi, por për emrat në veçanti do të flasim në shkrimet në vijim. Ky fat i takoi edhe Viktor Gjokës.
Ishte koha kur magjia e artit të shtatë, kinemaja, ish bërë ambicia dhe ëndrra e gjithë trupës së aktorëve. Kishin nisur aventurat e para filmike (filmi “Tana”( 58), “Oshëtim në bregdet”, Horizonte të hapura, “Dueli i Heshtur”, “Plagë të Vjetra”). Ky zhvillim aktorët i bënte të pavdekshëm në krijimtarinë e tyre, por njëkohësisht mprehte edhe thikat e passhpinës. Gjoka në këtë kohë nuk kishte mundur të filmonte asnjë shfaqje në teatër, pasi ende nuk qe kthyer në traditë. Ndërkohë që emri i të riut nga Tepelena kishte nisur të tërhiqte vëmendjen falë përkushtimit, spontanitetit, improvizimit dhe punës me figurën artistike. Kur pjesa e “Revisorit” të Gogolit po vihej në teatër, puna kish nisur me aktorë të tjerë. Por kjo nuk e pengoi Gjokën të merrej “fshehurazi” me provat për figurën e protagonistit, Hljestakovin. Viktori ende nuk pati studiuar për aktrim, ndaj mëdyshja e regjisorit e bënte të punonte vetë. Dhe suksesi ishte i pamatë. Këmbëngulja dhe puna e tij mori shpërblimin e ëndërruar. Ky personazh e klasifikoi aktorin e ri automatikisht në qendër të vëmendjes dhe nga këtu, qe më i preferuari i regjisorëve, sidomos në zhanrin e komedisë. Spontaniteti, improvizimi, xhonglerimi tipik me figurën e bënë Viktorin mbretin e spektatorit.
Në Shqipërinë e atyre viteve, adhurimi për artistët ishte i vetmi emocion i lirë dhe i pakushtëzuar. Pas shfaqjeve të super suksesshme, Gjoka që ndërkohë ishte lumturisht i martuar dhe me fëmijë, gjatë ecjeve në qytet shoqërohej me batutat e roleve apo kërkesat për autografe. Pas kësaj shfaqjeje nisën sukseset e tjera, të cilat u bënë edhe shkolla e shumë aktorëve tanë.


Skandali
Në këtë kohë nisi të pëshpëritej për “historinë skandaloze” dhe turbulluese – aktori i shquar i teatrit popullor ka lënë shtëpinë, gruan dhe fëmijët dhe ka vënë kurorë me një vajzë gjimnaziste, shoqen e vajzës së tij. Pas kësaj, Viktorin e hodhën në prodhim, duke i privuar edhe të drejtën për të luajtur në teatër. Ai tashmë ishte njëri nga të larguarit në “gjirit e ngrohtë të klasës punëtore”. Po atë nuk e la, atë çupëlinën bukuroshe, që i ishte ngjitur keqas. Ish 17-vjeç, dhe marrosja e saj verbale me Hljestakovin, Xha Halilin apo Mihallaqin, bëri të flitej gjatë. Ajo, Elena shpërfillëse e një opinioni të frikshëm, mohuese e familjes së saj, e shoqërisë, verbohet për një aktor të madh, por dhe për një burrë gati të të pesëdhjetave, aspak të bukur. Kjo grua e re nuk iu nda në asnjë moment përpos vështirësive, të cilat nuk i mendonte se do i sillte dashuria e tyre. Në një nga intervistat e tij Viktori pohon se “Njeriu bie në dashuri si në një gropë të errët dhe shikon nga të kapet e të dalë përsipër. Por unë mbeta brenda dhe nuk dola dot. Por grua e mora, nuk e mbajta dashnore si shumë të tjerë”, madje njëherë provon të shkojë në zyrat e komitetit të partisë me shpresën se pas kaq vitesh mund të kishte shpresë për t’u rikthyr në teatër, ndërsa ai ju përgjigj – “Ah, more Viktor Gjoka, ç’na bëre”, Pse na e bëre si lopa more? I dhe një shkelm kusisë dhe na e derdhe qumështin”. “Po unë qumështin e derdha, i thotë Gjoka, por të na rrojë lopa, se lopa bën tjetër qumësht”. “Ah, për këto je i zoti ti, por, këtë që bëre… do ta vuash”. “Pse kapeni me mua që mora një nuse të re”, i thotë Gjoka. “Unë e bëra këtë mëkat. Po Babë Myslymi…?! “Pse, ore, Babë Myslymi je ti?!”.
Vendimi për ta larguar nga teatri ishte pas disa mbledhjesh me kolektivin. Por a do të mundej aktori të shkëputej nga ai teatër që i dha aq emocione? -Flitej se kur binte shi dhe njerëzit mbylleshin në strehëzat e tyre, nga lagja e Tiranës së re nga ku ai banonte, dilte dore për dore një çift duke bredhur rrugëve për t’i mbajtur këmbët nga Teatri Popullor nën pishat e errësirës me një hije trishtimi. Mbanin vesh, njëri shkëputej, tjetri rrinte në këmbë dhe ai që ish shkëputur (Viktori) puthte dyert dhe muret e teatrit, pastaj binte në gjunjë, pëshpëriste dhe bënte kryq. Ishte kjo periudhe kur “armiku” Viktor Gjoka nuk mundej të siguronte as bukë në shtëpi, madje vete ai ka pohuar se shkonte dhe rrëmonte në kazanët e mbeturinave kotheret e bukës për t’i pastruar e servirur si ushqimin e ditës. Qarkullonin fjalë se bezdisjet e njerëzve të policisë (80 lekshave) ishin normalitet për netët e tyre, pasi komenteve të turpshme me zë të lartë i bashkohej edhe grushtimi i dyerve shoqëruar me fjalë fyese për të nxitur reagimin e çiftit. Fëmijët shiheshin rrallë, ndërsa gruaja e tij e re, dilte pak dhe kurrë vetëm. Pas kësaj nisi një “rehabilitim” i Gjoka-ve. E shoqja nisi punë si shitëse buke, ndërsa Viktori filloi të aktivizohej tek-tuk me ndonjë film. Kjo ishte edhe koha më e qetë për të projektuar edhe fëmijët e tyre.


Largimi
Në vitin 1997 largohet në Itali, aty nis gjithçka nga e para. Kampe, përpëlitje, miq të rinj … deri në momentin kur njihet me konteshën Romane, e cila u robërua nga elektriciteti i aktorit tonë, duke bërë që t’i siguroje strehë atij dhe familjes si shpërblim për artin e bukur. Pas kësaj shkruhet një histori më e qetë për Viktorin. Nis të jetë i lirë me aktivitetet që zhvillonte me emigrantë, krijon shoqatën e artistëve në pension “DEA”, vendos pjesë dhe bën të tërheqë vëmendjen e gjithkujt që interesohet për teatrin. Realizon filmin artistik “Tirana në Europë” pa humbur në asnjë moment kontaktin me Shqipërinë. Shoqata “Dea” i krijoi mundësi të realizonte të pamundurat e së shkuarës, e megjithëse në një moshë jo shumë optimale, ai vazhdoi të dominojë. Interpretoi në shqip, italisht, greqisht.
“Jam i sigurt se teatri bën pa mua, por unë nuk bëj dot pa teatrin” – thotë Kadri Roshi dhe po i të njëjtit mendim ishte edhe Viktori. Për të qenë pranë teatrit, ai i pranoi të gjitha sfidat.


A ishte teatral?!
Teatraliteti që kryesisht ndjehej te aktorët në atë periudhë nxitej më shumë edhe nga fakti i ngritjes se zërit apo mimikës së ekzagjeruar pasi salla e madhe ishte pa akustikë dhe spektatori duhej ndihmuar të kuptonte tekstin e veprës. Ndërkohë që aktorët, të cilët po merreshin me filmin po e largonin pak nga pak këtë dukuri. Filmi i mësoi aktorët e kastit, të qenë më të vërtetë dhe më të besueshëm, duke bërë që interpretimi i tyre të ishte më i natyrshëm. Viktori duke mos e pasur mundësinë e realizimit të asnjë filmi, rrezikohej më shumë nga kjo lojë, gjë që e ndeshim pjesërisht në filmat e pakët që mundi të realizonte. Por teksa dëgjojmë pjesët e regjistruara shohim se ky interpretim ishte i natyrshëm për të gjithë trupën e aktorëve.
Viktori nuk e pati shansin t’i filmoheshin shfaqjet, apo t’i organizohej diçka speciale në teatrin ku ai u formua dhe la aq shumë, madje nuk ka të mbjellë as edhe një pishë me emrin e tij, siç e kanë një pjesë e kolegëve të teatrit, pasi ishte ende gjallë kur u mbollën në atë oborr ku orët ishin të pallogaritshme. Megjithatë ne ende flasim për figurat e tij falë asaj çka na ka mbërritur nga rrëfimet e kolegëve apo spektatorëve që mundën të prekin lojën e Viktor Gjokës. Shiritat e regjistruar në radio dhe koleksioni modest i filmit, vetëm sa munden të na kujtojnë se dikur ka qenë edhe një aktor, i cili për shkaqe banale, persekutohet dhe i ndalohet ushtrimi i profesionit që donte aq shumë, nga teatri. – Kanë qenë kolegët-aktorë ata që më kanë thënë “Sa bukur e ke luajtur këtë gjë”, “Sa bukur ke qëlluar në këtë rol” dhe me një sy kritik të vëmendshëm më kanë treguar detajet e filozofisë sime të aktrimit – thotë Viktori. Nga ana tjetër politika, gjithmonë ka qenë në rivalitet me artistin. Ajo e ka anashkaluar atë, vazhdimisht duke e minuar me mungesën e investimeve për ta. Janë fatlumë të gjithë ata që kanë mundur ta shohin në skenë, fatkeq ata që nuk kanë mundur ta shohin, dhe të dëshiruar për ta parë do të ketë gjithmonë!

Kur Irene Papas i tha Margarita Xhepës: “Qenke më e bukur se unë”

Margarita Xhepa, kjo aktore e madhe e skenës kulturore shqiptare, nuk ka ditur të zhgënjejë asnjëherë me performancat e saj në teatër dhe në film.

Mjeshtre e madhe e artit, që shumë herë është krahasuar edhe me Irene Papas e me Melinë Mërkurin, është rritur në një varfëri shpirtërore e fizike, për faktin se nëna i vdiq qysh e re dhe ajo u desh të gjendej e vetme në rrugën e jetës.

Irene Papas madje në një rast shumë afër fizikisht me artisten shqiptare, i pati thënë ca fjalë që e mrekulluan artisten dhe të gjithë shqiptarët.

Para disa vitesh, Margarita Xhepa dhe Kadri Roshi morrën pjesë në një festival teatrosh në Selanik ku ishte e pranishme edhe Irene Papas. Margarita doli në skenë për të marrë mirënjohjen e saj, ndërsa Papas i tha “Më vjen keq që qenke më e bukur se unë”.

Tregimin e jep aktori Jovan Jano para disa vitesh, por nuk ka dyshim se diçka e tillë ka ndodhur marrë për bazë bukurinë dhe talentin e aktores Margarita Xhepa.

Xhepa është një ndër aktoret emblematike dhe më të respektuarat në historinë e kinematografisë dhe teatrit shqiptar. Një Sophia Loren shqiptare, një Ingrid Bergman e dytë, ajo është përfshirë në libra të studiuesve të ndryshëm dhe është cilësuar si aktore e kalibrit më të lartë botëror.

Ka krijuar mbi 150 role në teatër, midis të cilëve mund të përmendim: Majlindën tek “majlinda” (Xh. Broja), Dafina tek “Lumi i vdekur” (dramatizim nga K. Velça i romanit me të njëjtin titull të Jakov Xoxës), Filja tek “Cuca e maleve” (Loni Papa), Zonja Mëmë tek “Kush e solli Doruntinën” (dramatizim nga Edmond Budina e Pirro Mani i romanit me të njëjtin titull të Ismail Kadaresë), Nëna “Përballë vetes” (Ruzhdi Pulaha) etj.

Veç roleve në teatër, ka realizuor edhe 32 role në kinematografi, duke punuar me shumicën e regjisorëve shqiptarë. Me K. Dhamon xhiron “Vitet e para” dhe “Gjurmët”, me I. Muçajn e K. Mitron “Dimri i fundit”, “Tokë e përgjakur”, “Një djalë edhe një vajzë” dhe “Apasionata”, me Viktor Gjikën, “Gjeneral gramafoni”, me E. Musliun, “Rrethi i kujtesës” dhe “Vitet e pritjes” (E. Musliu), me Kujtim Çashkun, “Dora e ngrohtë”, me Dhimitër Anagnostin, “Gurët e shtëpisë sime”, me P. Milkanin, “Pranvera s’erdhi vetëm”, me S. Kumbaron, “Koncert në vitin 1936”, me Gj. Xhuvanian “E diela e fundit” dhe “I dashur armik”.

Në vitin 1997 interpretoi ne filmin grek “Mirupafshim” (regjisor J. Koras, K. Vupuras). Filmi u laureua me Çmimin e Madh ne Festivalin Ndërkombëtar të Filmit Mesdhetar në Selanik, ndërsa Margarita Xhepa, Çmimin e Nderit.

Në kërkim të motivit për vrasjet në Las Vegas

Policia në Las Vegas thotë se ende nuk ka një motiv se përse vrasësi Stephen Paddock, qëlloi pa pushum nga dritaret e hotelit të kazinosë Mandalay Baym duke vrarë të paktën 58 njerëz dhe plagosur qindra të tjerë gjatë një koncerti të muzikës kantri (country) të dielën e shkuar.

Zyrtari i rendit, Kevin McMahill tha për median se policia është ende në kërkim të të dhënave.

“Deri tani kemi analizuar më shumë se një mijë të dhëna. Ndërsa disa të dhëna na kanë ndihmuar për të krijuar një profil më të qartë të të dyshuarit, ende nuk kemi një motiv të qartë apo arsye për vrasjet. Ju siguroj që jemi të vetëdijshëm mbi të gjitha aspektet e këtij rasti si edhe thashethemet dhe aludimet dhe e kuptojmë. Që të gjithë kërkojmë përgjigje.”

Punonjësit e hotelit thanë se Paddock kishte kërkuar një dhomë në katet e larta me pamje nga koncerti.

Hetuesit gjetën 23 armë brenda dhomës së hotelit të të dyshuarit dhe 12 pajisje që u montohen pushkëve për të qëlluar më shpejt. 26 armë të tjera u gjetën në dy nga shtëpitë e autorit në shtetin Nevada.

Të enjten policia në Las Vegas gjeti makinën “Hyunday Tucson” që përdornin së bashku Paddock dhe e dashura e tij Marilou Danley, si pjesë e hetimeve për vrasjet.

Hetuesit po ashtu kanë gjetur se Paddock kishte rezervuar dhoma në një ndërtesë në Las Vegas nga ku shihej një festival i muzikës alternative i cili u zhvillua një javë para vrasjeve në festivalin e muzikës kantri (country). Paddock po ashtu kishte rezervuar dy dhoma në një hotel në Çikago në muajin gusht nga ku mund të shihej festivali “Lollapalooza” i cili grumbullon qindra mijëra artëdashës.

Ermal Meta mes gjigantëve të muzikës, nominohet në “MTV Europe Music Awards”

Janë lançuar nominimet për kategoritë në “MTV European Music Awards”, që do të mbahet në Londër me 12 Nëntor.

Taylor Swift është artistja që ka më shumë nominime (gjashtë të tilla), e ndjekur nga Shawn Mendes me pesë nominime dhe nga Kendrick Lamar e Ed Sheeran me katër të tilla.

Por ajo që na lumturoi më shumë është fakti që pjesë e MTV do të jetë edhe një shqiptar që po arrin të ketë një sukses të madh.

Ai është Ermal Meta i cili pasi fitoi vendin e tretë në festivalin më të rëndësishëm në Itali atë të “Sanremos” tashmë është nominuar në kategorinë “Best Italia” në MTV Europe Music Awards. Duket se sukseset për të nuk kanë të ndalur .

Ermal Meta 36 vjec, ka lindur  në Fier, Shqipëri. Në moshën 13 vjeçare ai u zhvendos në Bari, Italinë e Jugut së bashku me familjen e tij.