E pakta kam 15 vjet që merrem me këtë temë. Dua të zbuloj dhe prapë sa nuk zbuloj, po aq dhe zbuloj. Dhe e gjitha kjo nuk është thjesht temë sportive. Është diçka më tepër se kaq. E shkruar, sidomos prej autorit të këtushëm, historia olimpike e Shqipërisë, tejet modeste, e harruar, e vonë, e shtrembëruar, e shkatërruar, e rilindur, prapë e rënë, mashtruese, sot e kësaj dite nuk i ka dhënë kombit të saj ende asnjë medalje olimpike.
E fryrë tejet pjesëmarrja e saj e parë, ajo e vitit 1972 që pati vetëm një personazh të lartësisë botërore, peshëngritësin e madh Ymer Pampuri, me gjithë gjakftohtësinë tonë për ta shkruar ashtu siç ishte, kjo histori prej një kategori shkruesve “guximtarë” të orëve të fundit, që kurrë nuk janë marrë me tema hulumtuese kësisoji, vazhdon të shtrembërohet, për fat të keq me rreshta të tanë të pavërtetash. Dhe natyrisht pa asnjë risi, pa asnjë të re, ndonëse historia shkruhet e rishkruhet, sepse dalin fakte të reja.
Po edhe fakti i ri “anagrafik”, nëse mund ta përcaktojmë kësisoji, teksa po prekim një 80-vjetor të rrallë si ky, në fund të fundit është një risi apo rishkrim i historisë. Qëllimi i së cilës është jo thjesht të tregojë, por prej tregimit të saj ta shohësh edhe një herë në pasqyrë për të vlerësuar të vërteta, për të flakur tej rrènat dhe për të vepruar përmes nderimit dhe vënies në vend të protagonistëve e themeluesve çka në Shqipëri ende nuk është bërë.
Në këtë kontekst hyn dhe ky Dossier që i kushtohet 80- vjetorit të dukjes apo paraqitjes së parë, për ne disi të bujshme, të Shqipërisë në një Olimpiadë. Themi kështu se Shqipëria nuk mori pjesë, nuk dërgoi atje sportistë, nuk fitoi asnjë medalje. E megjithatë, plot 80 vjet më parë ajo ishte aty, çka historiani apo gazetari profesionist, jo ai amator që shkruan thjesht se ka qejf të shkruajë apo ngaqë ka do interesa meskine vetjake, e ka pra për detyrë ta trajtojë.
Sidomos kur sheh se me gjithë përpjekjet tona askush nuk i përmend, askush nuk i citon, askush nuk përkujton dhe nderon qoftë dhe personazhet e asaj “pjesëmarrjeje” të 80 vjetëve më parë, të atij viti 1936 për fat nën shkëlqimin berlinez të Gjermanisë Naziste. E pra?…
“ZBULIMI” I FLAKËS OLIMPIKE ‘36 PRANË KUFIRIT SHQIPTAR DHE KRITIKA E FORTË E “ARBËNISË”!
Mû këto ditë pra, në prag të Olimpiadës së Rio Janieros, në përpjekjet e mia hulumtuese zbulova një dokument të rrallë. Është një dokument që vjen prej kancelerive të Olimpiadës së Berlinit 1936. Është një dokument i rrallë, disi dhe gjeografik. Nuk është gjë tjetër veçse një hartë. Një hartë për mua fantastike për kah vlerat e historisë sportive dhe jo sportive.
Po e botojmë këtu në gazetën “Panorama” për herë të parë në Shqipëri. E shihni që është një hartë që përfshin gjithë Gadishullin e Ballkanit, përballë me atë Apenin të Bregut Italian, pak më lart bashkangjitur me Europën Qendrore dhe që mbërrin deri në Berlin. Vija udhëtuese që sundon hartën në drejtimin nga jugu në veri, nuk është asgjë tjetër, veçse rruga e Flakës Olimpike që niset nga Olimpia e që mbërrin deri në Berlin. Shihet qartë që Flaka Olimpike e Olimpiadës së Berlinit 1936 nuk kaloi nëpër Shqipëri.
Harta e rrugëtimit pranë Shqipërisë së Flakës Olimpike të Olimpiadës 1936
Dhe nuk ka kaluar asnjëherë deri më sot nëpër Shqipëri, ndonëse e shihni në hartë se Olimpia e lashtë prej ku niset Flaka Olimpike është shumë afër Shqipërisë. Si ka mundësi vërtet që sot e kësaj dite asnjëherë rrugëtimi i saj nuk është përshkuar në Shqipëri? Përgjigjja është e thjeshtë: sepse Shqipëria kurrë nuk e ka dashtë që Flaka të kalojë në Shqipëri!
Ajo kurrnjiherë nuk e ka kërkuar një gjë të tillë, çka sigurisht do ta ngarkonte me punë e përgjegjësina që, me sa duket, Shqipëria nuk i dëshiron. Ngaqë kalimi apo përshkimi i Flakës Olimpike në tokën e Atdheut tënd i ka do punë, detyron do organizime, që kërkojnë jo pak kulturë e disiplinë që Shqipëria olimpike asesi nuk është e zoja ose nuk ia ka ânda t’i marrë përsipër.
Edhe sepse gjithë këto vite njerëzit e Komitetit Olimpik Kombëtar, apo të ministrive përkatëse, nuk duan telashe asisoji. Sepse jo pak prej tyre kanë vetëm një ndërgjegje, ndërgjegjen e përfitimeve vetjake!… I kthehem vitit 1936 përmes kësaj harte. Rrugëtimi i Flakës Olimpike ka nisur nga Olimpia e Greqisë – vendlindja olimpike, ka mbërritur deri në Kosan e Veria, që ndoshta nuk janë më shumë se nja 150 kilometra larg kufirit të Shqipërisë, ka nxituar për në Selanik dhe drejt e në Sofje të Bullgarisë.
Prej këtu ka hyrë në Jugosllavi, për fat pa e shkelur kurrsesi tokën e Kosovës, ka hyrë në Nish e me radhë në Jagodina, Kragujevac e drejt e në Beograd – Budapest – Vjenë – Pragë – Drezden – Berlin! Shqipëria mënjanë si gjithnjë! Ajo nuk kishte marrë pjesë asnjëherë në Lojërat Olimpike.
Nuk do të mirrte pjesë as këtë herë, por me një ndryshim të madh: kësaj here ajo do të ishte aty, si të thuash, në një mënyrë apo një tjetër. Nuk ka dyshim se viti 1936 është ndër vitet më liberale që kalon Shqipëria e Ahmet Zogut. Asnjëherë si në këtë vit të qeverisë Mehdi Frashëri, sidomos shtypi, nuk është ndjerë më i lirë. Gazeta “Arbënia” e Nebil dhe Ikbal Çikës (por jo vetëm ajo) është pa dyshim flamurtare e kësaj lirie dhe kritikuese e rreptë e dukurive penguese që mbart koha.
Kështu, në numrin e 2 gushtit 1936, në faqen 4 të saj, “Arbënia” ka shkrimin e aperturës (kreut) që zë thuajse krejt faqen, me titullin “Olimpiada e Berlinit dhe Federata “Vllaznia Shqiptare”, ku më i rreptë, madje i pamëshirshëm, është sidomos nëntitulli: “Federata na vuri një njollë të zezë”. Gazeta shkruan se “Federatës “Vllaznia Shqiptare” i mungon iniciativa dhe kompetenca”. (Gati si sot, më 2016!)
Dihet që Federata “Vllaznia Shqiptare” është organizata sportive e kohës, një lloj Komiteti Olimpik i sotëm. Kritika është ndoshta më e ashpra që i bëhej një organizimi të pushtetit, sepse e tillë ishte edhe “Vllaznia Shqiptare” në gjithë vitet e Mbretërisë, teksa kujton se kryetar i saj ishte ministri i Arsimit, Dr. Nush Bushati. E jashtëzakonshme dhe e fshehur në pluhurat e arkivës është ajo çka mësojmë nga shtypi: më 1935, Komitetit Olimpik i Gjermanisë kërkon që Flaka Olimpike të kalojë për 1 kilometër edhe në Shqipëri, duke ia pasuar atë Jugosllavisë.
Befasia e madhe qëndron te fakti se një delegacion olimpik gjerman kishte ardhur posaçërisht në Tiranë dhe përmes Legatës së Gjermanisë në Shqipëri, ishte pritur në Ministrinë e Arsimit, ku u takua me kryetarin, sekretarin dhe nënkryetarin e Federatës, duke paraqitur edhe ftesën zyrtare për pjesëmarrje të Shqipërisë në Lojërat Olimpike të Berlinit, deri dhe me një përbërje prej “50 djemsh, gratis pa asnjë shpenzim”!
Ndërkaq, mësojmë se Federata e paska refuzuar ftesën dhe propozimin për të pranuar të paktën shoqërimin e Flakës Olimpike në Kapshticë dhe duke e përcjellë atë përmes Bilishtit, Korçës e Pogradecit për në Jugosllavi. Ndërkohë që në Athinë, Flakën e kishte shoqëruar vetë kryetari i bashkisë dhe në Jugosllavi e kishte pritur vetë regjenti Paul. Ajo që të bën përshtypje krejt të pazakontë, është ftesa gjermane, në një kohë që Shqipëria nuk ishte anëtare e Komitetit Olimpik.
Por mos ndoshta “ishte” dhe ne kemi dalë prej tij Mbasluftës së Dytë, për t’u ripranuar më 1959?… Ky dyshim duket si paradoksal, po tashmâ, kur dimë se ende në Shqipërinë tonë vazhdon errësira mbi historinë kombëtare, thjesht për shkakun se ajo mbahet peng nga historianë të regjimit të shkuar, të cilët vazhdojnë të mbajnë monopolin e Arkivit, të Institutit, të Studimeve, e tjerë e tjerë, e drejta për të dyshuar nuk mund të na mohohet asesi. Si ka mundësi gjithë kjo ftesë për pjesëmarrje në Olimpiadë pa qenë anëtar i CIO-s (Komiteti Olimpik Ndërkombëtar)?…
Dihej ndërkaq, Shqipëria kishte vetëm 12 vjet (1924-36) me shtet të rregullt të sajin, e pra shumë pak për të zhvilluar një sport kombëtar të stilit europian. Megjithatë, këto kaq pak vjet ne mund t’i përcaktojmë si 12 vitet e themelimit, apo të vënies së bazave të para të fuqishme për gjithë ecurinë e mëmbasme të sportit kombëtar. Gjashtë vjet më parë, më 6 qershor 1930, ishte themeluar Federata Sportive Shqiptare me emrin “Djelmnia Shqiptare”, e shtrirë me seksionet e saj në gjithë Prefekturat e Shqipërisë nën Patroneshën e Naltë të Sportit, N.S. Mbretënore Princesha Myzejen, për të vazhduar qysh nga 1935 me institucionin e emrit fisnik të bashkimit të popullit, “Vllaznia Shqiptare”.
E, në mënyrën më moderne, ajo ishte e ndarë në tri kategori: lojna sportive, atletikë dhe shumësportet e ndryshëm. Duke pasur në fillim kryetar Izedin Beshirin, mandej Musa Jukën dhe Dr. Mirash Ivanajn, Federata, e cila më 1936 kishte kryetar të saj ministrin e Arsimit, Dr. Nush Bushatin, ia kishte arritur t’i jepte një hop sportit kombëtar brenda një periudhe shumë të shkurtër: Ajo kishte organizuar deri në këtë periudhë 6 Kampionate Kombëtare të Atletikës së Lehtë (1929, 30, 31, 32, 33, 34); 6 Kampionate Kombëtare të Futbollit (1930, 31, 32, 33, 34, 36); 4 Kampionate Kombëtare të Notit (1931, 32, 33, 34); 2 Rrethe Çiklistike të Shqipërisë (1925 dhe 1936), ku ai i 1925-s ishte i pari në Europë për amatorët. Shqipëria ishte pranuar ndërkaq, zyrtarisht anëtare e IAAF dhe në FIFA, që janë Federata Ndërkombëtare të Atletikës së Lehtë dhe të Futbollit. Ajo kishte marrë pjesë rregullisht në 4 Kampionate Ballkanike të Atletikës së Lehtë (1932, 33, 34, 35). Kaq mjafton për të kuptuar se tashmâ Shqipëria kishte një sport mirëfilli të organizuar.
Dhe themelet tona sportive janë pikërisht këtu, në këtë periudhë, e cila vazhdon të injorohet në mënyrën më të pafalshme nga organizmat tona të sotme sportive, qeverisëse e shtetërore! E pra, mendimi publik shqiptar i asokohe për të shkuar në Olimpiadën e Berlinit 1936, ishte unanim dhe më se i përligjur. A do të shkonte?…
ÇKA ISHTE BERLINI 1936
Kështu, nëse më 2 gusht botohet kritika e pamëshirshme, kur Olimpiada fillon më 1 gusht 1936, delegacioni shqiptar tashmë gjendet në Stadiumin Olimpik të Berlinit! Çka tregon se shtypi nuk është i mirinformuar në kohë për praninë e Shqipërisë si shtet, si Federatë Sportive, si “Komitet Olimpik”. Por është i saktë në kritikën e tij për mospjesë- marrje në garat me sportistë.
Kjo do të dalë më në pah, kur mbas mbarimit të Olimpiadës, shtypi, madje vetë kritikuesja më e fortë ndaj Federatës, gazeta “Arbënia”, sikur ndërron kah dhe i bën jehonë jo të paktë pranisë së Shqipërisë, ndonëse pa pjesëmarrje me sportistë në gara e ndeshje. E vërteta është se Olimpiada ishte një rast ideal për ta shpalosur madhështinë e kësaj Gjermanie, si forca e botës. Dhe falë disiplinës, seriozitetit e mundësive të tyre të pashtershme, gjermanët ia arrijnë të organizojnë Olimpiadën më të mirë që kishte njohur bota qysh nga e para, ajo e vitit 1896.
Kampioni Olimpik, legjende i 1896-s, greku Spiridon Louis, duke i dhuruar Kancelarit te Gjermanise, Adolf Hitler, degen e pemes se ullirit ne ceremonine e celjes se Olimpikades se Berlinit 1936
Nëse sot shikon filmimet nga Olimpiada e Berlinit, sidomos të filmit epokal të regjisores Leni Riefenstahl, ithtarja më e fortë e vetë Adolf Hitlerit, e kupton se Berlini përfaqëson Olimpiadën më moderne të kohës. Është 1936. Lufta dukej ende larg. Ndonëse Italia fashiste vetëm pak javë më parë kishte pushtuar Etiopinë. Në Francë kishte triumfuar Fronti Popullor me Leon Blumin. Në Spanjë gjenerali Franko i ishte sulur qeverisë spanjolle të Frontit Popullor të atjeshëm, duke nisur kështu Lufta Civile. Dhe një vit më parë Hitleri kishte denoncuar Traktatin e Versajës.
E në Gjermani spikat shkëlqimi më paqtor që mund të merrej me mend. Ky është dhe paradoksi historik. Gjermania kishte triumfuar unanimisht ndaj kandidaturës së Barcelonës për organizimin e Lojërave dhe Presidenti i CIO-s-, belgjiani Henri de Baillet-Latour, kishte firmosur për Gjermaninë. Janë 3956 sportistë pjesëmarrës, më shumë se asnjëherë tjetër! Janë 49 shtete, më shumë se asnjëherë tjetër! Janë 328 sportiste femra, më shumë se asnjëherë tjetër! Ajo do të ishte Olimpiada e parë në historinë e njerëzimit që do të transmetohej në televizion!
25 ekrane u vendosen në Berlin dhe rrethinat e tij, që njerëzit të shihnin Olimpiadën. Pa harruar rastin e paprecedentë të shtypjes çdo ditë të buletinit të Lojërave “Olympia Zeitung” në 300.000 kopje dhe në 14 gjuhë! Dhe ndoshta ky është rekordi i rekordeve të Olimpiadës së Berlinit, i pathyer sot e kësaj dite! Pa dyshim në gjithë këtë organizim gjigant të papamë, mbi gjithçka spikasin ekzaltimet klasike teutonike, por edhe të miteve klasike me shqiponjat që mbushin gjithë Berlinin.
Me kohë qe thënë se Adolf Hitleri nuk e dëshironte këtë Olimpiadë në Gjermani, duke e përcaktuar publikisht si “një festival i padenjë dhe i sunduar nga hebrenjtë”. Por në kohë ka ndërhyrë ministri i propagandës, Joseph Göbbels, i cili arrin ta bindë Fyhrerin se, përkundrazi, Olimpiada do të ishte “një rast i mrekullueshëm për të shpalosë para botës imazhin e Gjermanisë dhe të regjimit me këmishë ngjyrë kafe, duke e shndërruar Olimpiadën në një makinë gjigande të propagandës”.
Dhe Gjermania, e cila do të triumfonte edhe në kahun e garave sportive. SHBA shkon në Berlin, humb Olimpiadën (33 medalje ari Gjermania, 24 SHBA) dhe presidenti i Komitetit Olimpik të saj, miliarderi i njohur Avery Brundage, njeriu i cili Mbasluftës do të jetë për 20 vjet President i CIO-s, kur kthehet në Uashington, deklaron me bujë: “Kemi shumë për të mësuar nga gjermanët”. 120.000 shikues presin dukjen e Fyhrerit në “Olimpia Stadion”, nën tingujt e himnit gjerman, marshit të nderit të Wagnerit dhe himnit të Olimpiadës simbas muzikës të Richard Strauss, ndërsa në qiell fluturojnë 100.000 pëllumba të paqes, një ide befasuese e shtetit i cili mbas 2-3 vjetëve do të shpallte Luftën e Dytë Botërore!
Një biondin me emrin Fritz Schilgen i jep jetë disaditore flakës olimpike që del nga tubat e çelikta të Krupit, prodhuesi i madh i topave të luftës! Dhe fjalët sublime të çeljes që dalin nga goja e Fyhrerit, atij që mbas 40 muajve në gjithë botën, do të njihet si simbol i së keqes: “Popuj. Qofshi miqtë e vendit tonë. Juve po ju çelim dyert, fjala jonë qoftë paqja. Olimpiada, festë e Paqes!”.
Mandej shfaqet Kampioni Olimpik legjendë i 1896-s, greku Spiridon Louis, i cili ka ardhur posaçërisht nga Athina për t’i dhuruar Fyhrerit degën e pemës së ullirit, ajo që më 2004 iu vu si kurorë në krye, medalistëve të Athina 2004! Foto Hitler-Louis që botojmë këtu bën rrethin (xhiron) e botës tash 80 vjet! Ajo ishte olimpiada e 4.5 milionë spektatorëve nga e gjithë Gjermania, në dispozicion të të cilëve ishin vënë 1000 trena! Ishte dhe Olimpiada e zezakut fenomenal, Jasmes “Jesse” Owens, katër medalje ari (100, 200, 4×100 dhe së gjati), sfidë kundër epërsisë së racës së bardhë ariane!
Dhe Adolf Hitleri, i cili braktis katër herë tribunën për të mos qenë i pranishëm në fitoret e racës së zezë mbi atë të bardhë! Kjo ishte olimpiada, flaka olimpike e së cilës gati e preku edhe tokën shqiptare…
NJË GAZETAR – SHQIPTARI I PARË I AKREDITUAR NË NJË OLIMPIADË: ANTON MAZRREKU
Dhe prapë e merr fjalën dokumenti autentik, provë e vërtetësisë historike që gjithashtu po e ribotojmë këtu. Ky është dokumenti krejt i thjeshtë që vërteton praninë e parë të Shqipërisë në Lojërat Olimpike 80 vjet të shkueme. Është edhe ky një dokument zyrtar, autentik i kancelerive të Olimpiadës.
Gjendet brenda “Official report”, “Raporti zyrtar i Olimpiadës” dhe është ky dokumenti që vërteton akreditimin e një përfaqësuesi shqiptar për herë të parë në një olimpiadë. Kishte ndodhur pra, në vitin 1936, Olimpiada e 11-të, çast kur në analet e saj për herë të parë është regjistruar zyrtarisht edhe emri shtetëror “Albania” (Shqipëria). Vështroni dokumentin tonë. Është faqja që tregon gazetarët e akredituar për lojërat (“Press Quotas According to Nations”) siç lexohet, të ndarë simbas shteteve. Në kolonën e shteteve gjen të shkruar “Albania”, që, simbas alfabetit, vjen menjëherë mbas Afganistanit e para Argjentinës. Dhe paralel me “Albania” është numri “1”.
Anton Mazrreku, shqiptari i parë në histori i akredituar në një Olimpiadë
Që do të thotë se Shqipëria ka akredituar “1” gazetar. Ishte 1 midis 593 gazetarëve. Nuk di a kemi sot në Olimpiadën e Rios 2016 të paktën 1 gazetar?!… Siç pata shkruar me kohë, e gjitha kjo dukej si një fakt i vogël, sidomos kur sheh se ballkanikët e tjerë kanë pasë shumë më tepër se Shqipëria: Bullgaria 11 gazetarë, Greqia 8, Rumania 10, Turqia 12, Jugosllavia 13 gazetarë.
Po për hir të së vërtetës, për ne ky është një fakt i madh sepse na zbulon që më 1936 një shqiptar ka qenë i akredituar në Lojërat Olimpike. Çka nënkupton se Shqipëria zyrtarisht është përfaqësuar në Olimpiadë. Dhe nëse është përfaqësuar vetëm me gazetarin dhe gazetarinë, prapë ky është një përfaqësim, ndonëse disi “sui generis”, kur kujton ndërkaq se asnjë sportist shqiptar nuk ka qenë në Berlin! Cili ishte ky njeri?
Askush tjetër përveçse Anton Mazrekut, futbollisti i dikurshëm i “Studente Shkodra”, por sidomos i Skënderbeut të Korçës, drejtori dhe themeluesi i gazetës “Sporti Shqiptar”, më 28 nëntor 1935, kryetari i Federatës Sportive Shqiptare (1945), botuesi i gazetës “Sporti” (1945), zëvendëskryetari i Komitetit Olimpik Shqiptar (1958), zëvendëskryetari i Federatës Shqiptare të Futbollit (Mbasluftës), inspektori i FSHF, radiokronisti i madh, madje themelues i radiokronikës së parë, qysh më 1938.
Në kohën e sotme me nderimin përmes Çmimit “Anton Mazrreku” të themeluar prej autorit të këtij shkrimi dhe mikut të tij të paharrueshëm, Tonin Paloka. Më duhet të rikujtoj pra se kjo do të thotë që Shqipëria e ka filluar edhe në këtë rast me gazetarinë, mu me atë gazetari profesioniste të sprovuar, që na mungoi në Olimpiadën e Londrës 2012 e na mungon edhe në këtë të Rio De Janeiro-s!
Ky është paradoksi “olimpik” shqiptar i shekullit XXI i mundur keqas prej shekullit të shkuar XX”! Në paradoks me Shqipërinë e tij, shkruante Anton Mazrreku nga Berlini: “Prej Rrethit të Dytë të Shqipnis n’Olympiadën e përbotëshme të Berlinit: nji varg i gjatë parafytyrimesh e mbresash kalojnë si në një film cinematografik përpara mendes s’eme: tokohen, shndrrohen, përzihen.
Shoh një Owens të çuditshëm e kujtesa prap pushon mbi zotësin e ethet e Kërrëkut, kam parasysh një Stöck madhështor e nuk vonojnë të më dalin përpara tubolarit e çpuem të Gurashit, shijoj botën e Univesitarve italjan, deri diku paset e japonezve e mendoj prap fatkeqësin e Myftarit e të Kaçaçës, vërej kualt e Argjentinës që dërmojnë Anglin në Polo e më shkon mendja te Ljarja gjakftohtë, jam në Berlin e më duket sikur sot po nisem me çiklistat nga Berati…”…
Mbas pak ditëve, ai kulmon me shkrimin e fundit problematik, përimtues (analitik) me titullin “Mësimi i mosvalvitjes së flamurit t’onë në Olympiadën e Berlinit”. Thotë penda e tij: “… Kur flamujt e të pesë kontinenteve tundeshin në erë të gëzuar e faqebardhë afër njëri-tjetrit, atmosfera e evenimentit të pashoq m’i lagu mollëzat e faqeve me dy pika lot. Dy pika e jo më tepër, po të mjafta për të tërhequr vërejtjen e një biondeje të ndodhur rastësisht pranë meje.
Gjermania e tëra bionde: bionde në leshrat, bionde në sytë, bionde në mveshje, bionde dhe në zë po të duash, nuk ndenji dot pa më pyetur: “Warum weinen Sie?” Pse qani? Nuk mori përgjigjen e vërtetë. Po e merr sot: “Nuk jemi duke u përgatitur si duhet në fushën sportive”. Kështu apo ndryshe, na pëlqen apo nuk na pëlqen, Shqipëria pra ka qenë për herë të parë në Lojërat Olimpike jo më 1972, por më 1936, plot 80 vjet më parë, në Lojërat Olimpike të Berlinit.
Dhe ka qenë përmes gazetarisë! Ose e thënë më qartë: përfaqësuesi i parë shqiptar në Lojërat Olimpike ka qenë një gazetar. Emri i tij është Anton Mazrreku. Një befasi e madhe? Natyrisht! Ndonëse mbas kësaj do të kishte edhe befasi të tjera më të mëdha shqiptare që do të mbërrinin deri tek Adolf Hitleri…
Adoleshenti shqiptar Adri Mehmeti, vazhdon të lërë gjurmën e tij në MLS dhe në natën e të shtunës, futbollisti 17-vjeçar ka dhënë provën e radhës në ndeshjen që Nju Jork Red Bulls kanë luajtur në fushën e Inter Majemit.
Mehmeti, si zakonisht titullar, zhvilloi një ndeshje të mirë në mesfushë, por u bë protagonist i mirëfilltë i kësaj sfide në minutën e 77 të saj, kur pas një goditje dënimi u tregua i aftë që të çonte topin në rrjetë, për të barazuar shifrat në 2-2.
Ky ishte goli i parë në MLS për djaloshin shqiptar i cili ka lënë përfaqësueset e moshave kuqezi dhe për momentin përfaqëson SHBA-në. Një gol i cili la të shtangur edhe Lionel Mesin, pasi për të dytën ndeshje radhazi, Inter Majemi nuk ia doli që t’i gëzohej fitores së parë në stadiumin e ri, pasi disa ditë më parë atë kënaqësi ia hoqi edhe Austin i Myrto Uzunit.
Gati tri vjet pasi e fitoi të drejtën për organizimin e Lojërave Mesdhetare 2030, Kosova ende nuk ka filluar mirë t’i kryejë punët rreth infrastrukturës sportive për organizimin e garave, mbase duke e vënë në pikëpyetje mbajtjen e tyre.
Lojërat Mesdhetare janë ngjarje me sporte të llojllojshme që zhvillohen çdo katër vjet dhe cilësohen si më të rëndësishmet pas Lojërave Olimpike.
Kosova do të jetë organizatore e tyre për herë të parë – nga 24 korriku deri më 4 gusht 2030 – në atë që do të ishte ngjarja më e madhe sportive e zhvilluar në vend deri më tani.
Pallati i Rinisë dhe Sporteve në Prishtinë është një nga qendrat kryesore multifunksionale, ku parashihet të zhvillohen sporte në ambient të mbyllur, në Lojërat Mesdhetare 2030. Shteti ka ndarë 50 milionë për rindërtimin e tij.
Shqipëria është zotuar se do ta ndihmojë duke ia ofruar bregdetin e vet për garat në sportin e lundrimit.
Megjithatë, jo gjithçka po shkon sipas planit për organizatorët, pasi punët në ndërtimin e objektit kryesor dhe rinovimin e njërit prej më të rëndësishmeve as që kanë nisur bile: stadiumi kombëtar – ku duhet të bëhet ceremonia e hapjes dhe mbylljes së lojërave – dhe fshati mesdhetar, një kompleks i domosdoshëm për akomodimin e rreth 5.000 atletëve nga rreth 26 vende pjesëmarrëse.
Brenda Pallatit të Rinisë dhe Sporteve në Prishtinë, i hapur për herë të parë më 1977. Pallati duhet t’i nënshtrohet një rinovim të plotë, përfshirë sallën e madhe, sallën e djegur në vitin 2000, dhe hapësirat e tjera.
Kosova duhet ta ketë të gatshme infrastrukturën sportive përafërsisht deri në viti 2028 – para se ajo të testohet dhe të pranohet nga federatat ndërkombëtare – dhe Qeveria i ka ndarë 250 milionë euro në një projektligj për lojërat, i cili duhet të miratohet nga Kuvendi.
Ministria e Sportit dhe Rinisë e Kosovës, së bashku me komunën e Prishtinës dhe me Komitetin Olimpik të Kosovës (KOK) janë përgjegjës për organizimin e këtyre lojërave.
Gjendja brenda Pallatit të Rinisë dhe Sporteve në Prishtinë, ku parashihet të zhvillohen sporte të ndryshme, si hendbolli, futsalli, gjimnastika etj, në Lojërat Mesdhetare 2030.
Zëdhënësi i KOK-ut, Kushtrim Krasniqi, e pranon për Radion Evropa e Lirë (REL) se Kosova ka ngelur mbrapa në përgatitje.
“Sigurisht se jemi prapa me infrastrukturën dhe çdo ditë që kalon është në disfavorin tonë”, thekson Krasniqi.
Ndërtimi i një stadiumi kombëtar është temë e kamotshme në vend, por edhe pse tani më i domosdoshëm së kurrë më parë, për ndërtimin e tij nuk ndarë as toka e as paratë.
Punimet në stadiumin “Adem Jashari” në Mitrovicë, i ndërtuar në vitet ’70, po shkojnë me ritëm të ngadalshëm. Ky stadium pritet t’i ketë rreth 18 mijë ulëse, pamjaftueshëm për t’i plotësuar kushtet për ceremoninë hapëse dhe mbyllëse të Lojërave Mesdhetare.
“Madje, ngecjen më të madhe e kemi në ndërtimin e stadiumit kombëtar. Edhe pse futbolli është zëvendësuar me futsallin, stadiumi kombëtar na duhet për ceremoninë hapëse dhe mbyllëse, pasi për shkak të rregullave të ICMG-së dhe madhështisë që kanë këto lojëra, stadiumi duhet të jetë me kapacitet prej 25-30 mijë ulëse”, nënvizon Krasniqi.
Kosova, sipas Krasniqit, nuk ka tani për tani ndonjë alternativë tjetër nëse nuk do ta ketë të gatshëm një stadium me kaq ulëse në kohë.
Një koridor në Pallatin e Rinisë dhe Sporteve në Prishtinë, i mbushur me ujë teksa vonesat në rinovimin e tij për Lojërat Mesdhetare 2030 vazhdojnë.
Megjithatë, Fidan Shatri nga Ministria e Sportit dhe Rinisë, e mohon se vendi ka ngecur në përgatitje, duke nënvizuar se “nuk mund të themi që jemi vonë, sepse shumica e objekteve sportive janë të planifikuara për renovim dhe përshtatje, e jo për ndërtim nga fillimi, çka e bën procesin më të menaxhueshëm në aspektin kohor”.
Sa i përket fshatit mesdhetar, janë përmendur dy projekte, një nga Ministria dhe një nga komuna e Prishtinës.
Pamje nga lart të Qendrës Nacionale të Xhudos në Pejë, pranë së cilës do të ndërtohet një palestër dhe qendër e re multifunksionale për Lojërat Mesdhetare 2030.
Kryetari i Prishtinës, Përparim Rama, tetorin e kaluar e paraqiti një projekt duke e quajtur “fshati olimpik” duke treguar se ishin ndarë 60 hektarësh tokë në Bernicë në periferi të kryeqytetit. Megjithatë, ndërtimi nuk ka nisur.
Por, Ministria është duke punuar për ta përgatitur fshatin mesdhetar në qendër të kryeqytetit, në Qendrën e Studentëve.
Projekti përfshin konviktet, palestrën 1 Tetori, menzën e studentëve, qendrën e shërbimeve shëndetësore dhe ndërtesat tjera përcjellëse. Gjithashtu përfshihen edhe sallat e edukatës fizike të 12 shkollave të kryeqytetit.
Mjete të punës shihen pranë Qendrës Nacionale të Xhudos në Pejë, ku pritet të zhvillohen garat e xhudos në Lojërat Mesdhetare 2030. Shteti ndau 5.7 milionë euro për punët shtesë në të.
Shatri thotë për REL-in se lidhur me fshatin mesdhetar, në pjesën e dytë të këtij viti pritet të procedohet me projektin zbatues, ndërsa në pjesën e parë të vitit 2027 është planifikuar të fillojnë punimet për renovimin dhe ndërtimin e Qendrës së Studentëve, bashkë me palestrën 1 Tetori.
Komiteti Ndërkombëtar i Lojërave Mesdhetare (ICMG) i ka bërë trysni Kosovës t’i përveshë mëngët për t’i kryer përgatitjet në kohë.
Gjatë një vizite në Prishtinë në fund të shkurtit, sekretari i përgjithshëm i ICMG-së, Iakovos Filippoussis, u takua me ministrin e ri të Sportit dhe Rinisë, Blerim Gashani, si dhe anëtarët të KOK-ut, të cilëve u kërkoi t’i përshpejtojnë punimet.
Pishina e mbyllur olimpike duke u ndërtuar në Podujevë për garat e notit në Lojërat Mesdhetare 2030.
Krasniqi nënvizon se ICMG-ja është duke i vëzhguar punimet dhe vazhdimisht dhe se Komiteti i përkohshëm Organizativ i Kosovës (OCMG) është “vazhdimisht në koordinim dhe bashkëpunim me të”.
“OCMG, të cilit i prinë presidenti i KOK-ut, Ismet Krasniqi, ku anëtarë janë edhe përfaqësues të Ministrisë së Sportit dhe Rinisë, si dhe komunës së Prishtinës, janë duke vazhduar punën në përgatitjen sa më të mirë të Lojërave Mesdhetare Prishtina 2030 dhe momentalisht jemi në prag të finalizimit të përzgjedhjes së logos”, shton ai.
Pamje nga pishina gjysmolimpike në Podujevë.
Shatri, i cili është ushtrues i detyrës së drejtorit në Agjencinë e Sportit në Ministrinë e Sportit, thotë se pritjet janë që projektet të përfundojnë në pjesën e dytë të vitit 2029, periudhë në të cilën është paraparë edhe testimi i infrastrukturës.
Pamje nga lart e ndërtesës së pishinës së mbyllur gjysmolimpike në Podujevë, për ndërtimin e së cilës u ndanë 4 milionë euro.
Ndërkohë, në shumë objekte të tjera, punimet janë duke vazhduar, edhe pse në faza fillestare.
Stadiumi “Adem Jashari” në Mitrovicë, i cili është olimpik dhe për përdorim të shumëfishtë, po rindërtohet, por përfundimi i punimeve duket larg.
Në këtë stadium, i cili ishte hapur në vitin 1979, u zhvillua edhe ndeshja e parë ndërkombëtare e kombëtares së Kosovës në futboll e njohur nga FIFA në vitin 2014, para se asaj të bëhej anëtare e saj dy vjet më vonë.
Pamje pranë stadiumit “Adem Jashari”, rindërtimi i të cilit u bë sagë në vend pasi ka dështuar të kryhet për më shumë se 10 vjet.
Në këtë stadium, i vetmi që parashikohet të përdoret për Lojërat Mesdhetare, duket të mbahen garat e atletikës.
Ndërkohë, përveç stadiumit në Mitrovicë, shteti synon rindërtimin e stadiumeve edhe në qytetet e tjera të mëdha, si Gjakovë, Gjilan dhe Pejë.
Megjithatë, për shkak se futbolli u hoq nga kalendari i garave për Lojërat e ardhshme Mesdhetare, këto stadiume nuk do të përdoren gjatë lojërave.
Stadiumi i Pejës, i njohur si stadiumi “Shahin Haxhiislami”, duke kështu sot. Ky stadium ishte ndërtuar në vitin 1938. Rindërtimi në të nisi më 2024.
Kjo ua ka lehtësuar punën organizatorëve, duke parë se punimet në rindërtimin e tyre nuk kanë shënuar përparim.
Por, rindërtimi sa më parë i stadiumit në Gjilan, për shembull, është tejet i rëndësishëm për zhvillimin e futbollit.
Kështu duket stadiumi i Gjilanit i fotografuar në prill nga kameramani i REL-it, Arben Hoti.
Ky qytet në juglindje të vendit, ndër më të mëdhenjtë në Kosovë, ka dy klube që bëjnë gara në Superligë, garën elitare në vend: Gjilanin dhe Dritën, kjo e dyta kampione në fuqi.
Këto dy klube detyrohn të lujnë në një fushë alternative me bar artificial dhe pa tribuna për shikues.
Punimet brenda “Stadiumit të Qytetit” në Gjilan në prill. Ky stadium ishte hapur më 1967. Ai u rinovua dy herë, por kurrë s’i arriti standardet e nevojshme. Tani synon të jetë stadium i kategorisë së katërt të UEFA-s.
Ndërkohë, kur iu pranua kandidatura në shtator 2023, synimi i Kosovës ishte që krahas përmirësimit të infrastrukturës për shumë sporte, të nxiste edhe turistë në vend përmes organizimit të lojërave të vitit 2030.
ICMG-ja i cilëson Lojërat Mesdhetare si ngjarjen më të rëndësishme që përfshin shumë lloje sportesh pas Lojërave Olimpike.
Për një vend që nuk ka qenë mikpritës i ndonjë organizimi të madh sportiv, organizimi i Lojërave Mesdhetare shihet si një arritje e madhe për Kosovën.
Në Lojërat Mesdhetare 2030 pritet të marrin pjesë 26 vende nga tri kontinente, ndërsa programi sportiv përmban rreth 24 sporte, me pjesëmarrjen e rreth pesë mijë sportistëve.
Se a do t’i ketë kryer Kosova punët para vitit 2029 dhe se a do ta kalojë testin infrastruktura e saj sportive për organizimin e lojërave, mbetet të shihet.
Kanë mbetur vetëm 70 ditë për Meksikën dhe Afrikën e Jugut për të nisur topin në spektaklin më të madh në botën e sportit. Dhe tani që dihet se cilat skuadra kanë mundur të blejnë biletën për ngjarjen e madhe, superkompjuteri Opta ka shpërndarë fatin.
Dhe duket se, nëse do të varej nga teknologjia, Spanja nuk duhet të shkonte aspak keq. ‘La Roja’, pavarësisht se humbi vendin numër një në renditjen e FIFA-s në ndeshjen kundër Egjiptit në favor të Francës, është ende favoriti kryesor për të ngritur titullin në USA me një shans 15.83%. Pas tyre në këtë listë janë francezët.
“Roosters” kanë një shans 12.77% për të qenë kampionë bote në atë që do të ishte finalja e tyre e tretë radhazi. Anglia dhe Argjentina ndjekin francezët, të dyja me më shumë se 10%. Kampionët në fuqi nuk fillojnë si favoritë për të rivërtetuar kurorën që fituan në Katar 2022. Duke plotësuar këtë top 5, Portugalia e Kristianos, të cilës Opta i jep një shans 6.92% për të ngritur Kupën e tij të parë të Botës.
Brazili dhe Gjermania bien nga pesë të parët, duke qenë respektivisht i gjashti dhe i shtati. Një Kupë Bote me 48 skuadra. Dhe, për këtë arsye, grupe me një mori opsionesh. Superkompjuteri i Opta gjithashtu ka vendosur. Në varësi të teknologjisë, të parës në secilin grup do të ishte, Meksika, Zvicra, Brazili, USA, Gjermania, Holanda, Belgjika, Spanja, Franca, Argjentina, Portugalia dhe Anglia.
Duhet mbajtur mend se, edhe në këtë edicion, kalojnë tetë skuadrat më të mira të vendit të tretë. Shanset për të përfunduar i treti sipas Opta. Dhe kjo është ajo që thotë Opta për të tretën, Koreja e Jugut, Irani, Australia, Austria, Bregu i Fildishtë, Suedia, Gana dhe Katari do të ishin të fundit që do t’i bashkoheshin partisë së raundeve eliminatore.
Presidenti i FIFA-s, Gianni Infantino, njoftoi pjesëmarrjen e ekipit kombëtar të Iranit në Kupën e Botës
ZVICER – Përgatitjet për Kupën e Botës së ardhshme, që do të luhet këtë verë në SHBA, Meksikë dhe Kanada, kanë hyrë në një kapitull të ri dhe vendimtar, një kapitull që në mënyrë të pashmangshme ndërthurr dinamikat sportive dhe ekuilibrat delikatë gjeopolitikë.
Presidenti i FIFA-s, Gianni Infantino, ka folur publikisht dhe personalisht për të shuar polemikat e nxehta ndërkombëtare të kohëve të fundit. Mundësia ideale për të sqaruar situatën lindi gjatë ndeshjes miqësore midis Iranit dhe Kosta Rikës, e luajtur dje në Turqi në stadiumin Mardan.
Ndeshja në Turqi dhe “misioni” i Taremit me shokë…
Ndërsa vëmendja globale ishte përqendruar te çështjet diplomatike, fusha ofroi një monolog të vërtetë futbolli. Ndeshja përgatitore ndaj Kosta Rikës përfundoi 5-0 në favor të Iranit. Ylli i padiskutueshëm i ndeshjes ishte sulmi aziatik, i udhëhequr nga një dygolësh i jashtëzakonshëm nga ish-lojtari i Interit, Mehdi Taremi.
Gjatë pjesës së parë, kreu i organit qeverisës të futbollit botëror kërkoi të sqaronte praninë e Iranit në turneun kryesor, duke iu drejtuar drejtpërdrejt një teme që tani është bërë një temë e nxehtë globale.
Fërkimet politike dhe deklaratat e Donald Trump
Çështja diplomatike shpërtheu në një mbulim të plotë mediatik, kur Ministri i Jashtëm iranian, disa javë më parë, deklaroi mospjesëmarrjen e ekipit kombëtar në Kupën e Botës.
Ky qëndrim shumë i ashpër institucional u pasua nga deklaratat e Presidentit të SHBA-së, Donald Trump. Udhëheqësi i vendit pritës komentoi mbi çështjen e mprehtë me fjalë të qarta: “Irani është i mirëpritur në Kupën e Botës, por është më mirë nëse nuk paraqiten.”
Qëndrimi zyrtar i FIFA-s
Për të shmangur një dezertim historik dhe për të përsëritur se sporti duhet të bashkohet duke kapërcyer pengesat qeveritare, sot Presidenti i FIFA-s shprehu mendimin e tij për këtë çështje, duke i dhënë fund përfundimisht mosmarrëveshjes.
“Irani do të jetë në Kupën e Botës… prandaj jam këtu.” Kjo është siguria e Gianni Infantinos, duke mos lënë vend për interpretim . Prandaj, çështja është e mbyllur: për Presidentin e FIFA-s, ekipi kombëtar iranian do të jetë i pranishëm në Kupën e Botës në Shtetet e Bashkuara, gati për të dalë në fushë dhe për të nderuar garën.
Kupa e Botës 2026 sikurse dihet do të zhvillohet në Kanada, Meksikë dhe SHBA, duke filluar më 11 qershor.
SHBA – Me kualifikimin e gjashtë ekipeve të fundit, grupet për Kupën e Botës 2026 janë tani të kompletuara. Ky do të jetë edicioni i parë me 48 kombëtare, të ndara në 12 grupe me nga katër ekipe secili.
Turneu sikurse dijet do të zhvillohet në Kanada, Meksikë dhe SHBA, duke filluar më 11 qershor.
Ja si duken grupet:
Grupi A: Meksikë, Afrika e Jugut, Koreja e Jugut, Çekia
Grupi B: Kanada, Bosnja & Hercegovina, Katar, Zvicra
Grupi C: Brazili, Maroku, Haiti, Skocia
Grupi D: SHBA, Paraguai, Australi, Turqi
Grupi E: Gjermani, Curacao, Bregu i Fildishtë, Ekuador
Grupi F: Holandë, Japoni, Suedi, Tunizi
Grupi G: Belgjikë, Egjipt, Iran, Zelanda e Re
Grupi H: Spanjë, Kepi i Gjelbër, Arabia Saudite, Uruguai
Grupi I: Francë, Senegal, Irak, Norvegji
Grupi J: Argjentinë, Algjeri, Austri, Jordani
Grupi K: Portugali, DR Kongo, Uzbekistan, Kolumbi
Grupi L: Angli, Kroaci, Gana, Panama
Ky Botëror premton spektakël, me disa kombëtare historike që rikthehen dhe sfida interesante në çdo grup.
“E di se ai po tallte ekipin kundërshtar nuk ishte diçka personale kundër meje, por përdorimi i fesë si tallje në fushë të bën të dukesh injorant dhe racist.”
SPANJE – Lamine Yamal u largua shpejt nga stadiumi Cornellà dhe dukej i shqetësuar të martën.
Ylli i kombëtares spanjole është mysliman dhe iu desh të duronte, në katër raste të ndryshme, thirrje fyese drejtuar njerëzve të besimit të tij. Tani, ai e ka thyer heshtjen në llogarinë e tij në Instagram dhe e ka dënuar atë që ndodhi në Barcelonë.
“Dje në stadium, dëgjuam brohoritjen ‘kushdo që nuk kërcen është mysliman’. E di që i drejtohej ekipit kundërshtar dhe nuk ishte një sulm personal kundër meje, por si mysliman, është prapëseprapë mungesë respekti dhe e patolerueshme.
E kuptoj që jo të gjithë tifozët janë kështu, por për ata që brohorasin këto gjëra: përdorimi i një feje si tallje në fushë të bën të dukesh injorant dhe racist. Futbolli është për t’u argëtuar dhe për të brohoritur, jo për të mos respektuar njerëzit për atë që janë ose atë që besojnë.
Megjithatë, faleminderit të gjithëve që erdhën për të na mbështetur, shihemi në Kupën e Botës.”
Tifozë të Kosovës shikojnë të dëshpëruar pasi kombëtarja e tyre u mposht 1:0 nga Turqia të martën në Prishtinë, duke humbur shansin të marrë pjesë në Kupën e Botës 2026 në SHBA, Kanada dhe Meksikë në verë.
Radio Evropa e Lirë
Kosova ka dështuar ta përmbushë ëndrrën për të marrë pjesë në Kupën e Botës 2026 – e cila do të ishte e para për të – pasi u mposht 1:0 nga Turqia në finale të plajofit për kualifikim të martën mbrëma në Prishtinë.
Kerem Akturkoglu e shënoi golin e vetëm për triumfin e Turqisë në Stadiumin “Fadil Vokrri”, duke e çuar Turqinë në Kupën e Botës për herë të parë që nga viti 2002.
Në një natë me shi në kryeqytetin kosovar dhe në një ndeshje kryesisht të barabartë, dallimin e vetëm e bëri goli i sulmuesit të Fenerbahces në minutën e 53-të, kur ai shënoi nga afërsia pas një kundërsulmi të vizitorëve, pasi u asistua nga Orkun Kokcu.
Lojtarët e Turqisë festojnë kualifikimin në Kupën e Botës 2026, pasi e mposhtën Kosovën në Prishtinë.
Kosova pati fillim më të mirë të ndeshjes, duke krijuar dhe rrezikuar më shumë, posaçërisht kur Fisnik Asllani qëlloi shtyllën horizontale pasi goditja e tij nga rreth 20 metra largësi u devijua nga portieri Ugurcan Cakir.
Kombëtarja dardane më afër golit se kaq dhe në vazhdim të ndeshjes, me gjithë përpjekjet e mëdha dhe futjen e shumë sulmuesve të tjerë në lojë, si Edon Zhegrova, Milot Rashica e Albion Rrahmani, nuk arriti ta shmangë humbjen.
Kosova, e cila u pranua në FIFA vetëm 10 vjet më parë, nuk ka marrë pjesë asnjëherë në një garë të madhe ndërkombëtare, si Kampionat Botëror apo Evropian.
Lojtarët e Kosovës shtrihen në fushë të zhgënjyer nga humbja e shansit për t’u kualifikuar në Kupën e Botës 2026, pasi u mposhtën nga Turqia në Prishtinë.
Finalja e plajofit kundër turqve ishte më së afërmi që ajo ka arritur në historinë e vet relativisht të re.
Pritjet dhe trysnia për futbollistët ishin të mëdha pasi një vend i tërë ishte më sy kah ta pas fitores kundër Sllovakisë në gjysmëfinale të plajofit javën e kaluar.
Kjo u dëshmua edhe nga atmosfera në kryeqytet në ditët para ndeshjes dhe nga kërkesat e papara për biletë për ta parë ndeshjen në stadium.
Kapiteni i Kosovës, Vedat Muriqi, e përshkroi humbjen si “shumë të vështirë, sepse kemi luftuar shumë nga dita e parë”.
Sulmuesi i Mallorcas në LaLiga ishte tejet emocional duke folur pas ndeshjes, duke thënë se ndien “dhimbje për shtetin, ekipin dhe për të gjithë njerëzit që na përkrahën”.
“Jam shumë krenar me bashkëlojtarët e mi dhe me veten që jam kapiten i Kosovës. Do të doja ta udhëhiqja Kosovën në Kupën e Botës në Amerikë, por ja që nuk ishte e shkruar”.
Ndërkohë, Turqia, e cila po rikthehet në Botëror për herë të parë qëkurse kishte shkaktuar befasi në Kupën e Botës 2002 duke arritur në gjysmëfinale, do ta shijojë këtë garë për herë të tretë në historinë e vet.
Në Botërorin e kësaj vere, Turqia do të jetë pjesë e Grupit D, me kundërshtarë si SHBA-ja, Paraguai dhe Australia.
Prishtina është kthyer në qendrën e shqiptarisë. Këtë të martë Kosova sfidon Turqinë në finalen e play off të Botërorit.
Ndeshja do të luhet në stadiumin “Fadil Vokrri”. Qindra shqiptarë janë nisur nga Shqipëria në drejtim të Kosovës, për të mbështetur Dardadët. Ndërsa atmosfera në rrugët e Prishtinës është ndezur. Me flamuj të Kosovës, veshje kombëtare, flamuj kuqezi qytetarët kanë mbushur rrugët, ndërsa urojnë fitoren për ekipin e zemrës Kosovën.
Gjithashtu nuk kanë munguar edhe tifozë turq të cilët kanë mbërritur në Prishtinë për të mbështetur ekipin e tyre.
Kosova luan ndaj Turqisë në finalen e Play Off të Botërorit, në “Fadil Vokrri”. Pak orë para ndeshjes, në Prishtinë atmosfera është elektrizuese. Që në orët e para të mëngjesit, në qytet kanë mbizotëruar flamujt, ndërsa dëgjohen edhe këngë patriotike të ndryshme.
Gjatë ditës, ka patur edhe tifozë që kanë ardhur nga Shqipëria për të mbështetur Kosovën. Ndeshja Kosovë-Turqi fillon në orën 20.45 dhe interesimi për këtë takim ka qënë i jashtëzakonshëm, pasi bëhet fjalë për një sfidë historike.
Majorka ka mbështetur kapitenin e Kosovës, Vedat Muriqi, përmes një postimi në rrjetet sociale, duke e cilësuar atë një hap larg Kupës së Botës.
Ky reagim vjen në prag të përballjes shumë të rëndësishme që Kosova do ta zhvillojë sot ndaj Turqisë.
Vedat Muriqi po bën një sezon të shkëlqyer te Majorka teksa ka shënuar 18 gola. Sulmuesi ka mbajtur “gjallë” shpresat e skuadrës për mbijetesë, ndërsa tifozët shpresojnë se ai mund të vazhdojë këtë formë edhe deri në fund të sezonit.
Në prag të ndeshjes së Kosovës me Turqinë, e vlefshme për Play-off e botërorit amerikane, ambasada e SHBA-së në Prishtinë ka ndarë një mesazh në rrjetet sociale.
Në postim punonjësit e ambasadës janë të veshur me fanellën e Kosovës dhe urojnë për një fitore sot në ndeshjen vendimtare përballë kombëtares turke.
Postimi shoqërohet me mesazhin, “luani fuqishëm dhe bëjeni Kosovën krenare”.
Kosova pasi eliminoi Sllovakinë në gjysmëfinalet e play-off do të luajë sot finalen në stadiumin e Prishtinës “Fadil Vokrri” përballë Turqisë, për një vend në Kupën e Botës 2026, që do zhvillohet në SHBA, Kanada dhe Meksikë.
Postimi i Ambasadës amerikane në Prishtinë:
Nga të gjithë ne në Ambasadën e SHBA-së, ju mbështesim fort – luani fuqishëm dhe bëjeni Kosovën krenare!
Numërimi ka nisur mbrapsht dhe shumë pak orë na ndajnë nga starti i ndeshjes Kosovë-Turqi. Ajo që po bën xhiron në rrjet është një gjest i veçantë nga një lokal në Prishtinë.
Në hyrje të kafenesë është vendosur një letër me një mesazh domethënës: “Sot rivalë, por gjithmonë miq! Kafe dhe çaj falas për të gjithë tifozët turq. Ju paguat më 1999, sot nuk keni asnjë detyrim”.
Ky mesazh lidhet drejtpërdrejt me periudhën e luftës së Kosovës, kur Turqia ishte ndër vendet që mbështeti popullin e Kosovës në momentet më të vështira. Pronari i lokalit, përmes këtij gjesti simbolik, ka zgjedhur të rikujtojë mirënjohjen dhe lidhjen historike mes dy shteteve.
Reagimet në rrjetet sociale nuk kanë munguar, me shumë qytetarë që e kanë cilësuar këtë veprim si një shembull përtej rivalitetit sportiv.
Komentet