Një nga programet më të ndjekura televizive në Kili, i quajtur Teletrece, nga publikuar një reportazh për depërtimin e mafies shqiptare në këtë vend. “Mafia shqiptare, e konsideruar si një nga organizatat kriminale më të rrezikshme në Evropë, u përpoq të hapte një rrugë të re trafikimi të kokainës nga Kili duke përdorur ish-agjentë të inteligjencës nga ai vend dhe një rrjet të sofistikuar ndërkombëtar financimi të paligjshëm,” thekson programi i njohur.

TELETRECE

Gati 20 ton dru të mbushur me kokainë të lëngshme u sekuestruan në portin e Arikës. Dërgesa e kishte origjinën nga Bolivia dhe ishte e destinuar për në Evropë. Duke pasur parasysh metodën e fshehjes, dhe burimet e nevojshme për nxjerrjen e drogës, nëse do të kishte arritur në destinacionin e saj, duhet të kuptohet menjëherë se pronarët e saj nuk janë ndonjë bandë e vogël.

Kush mund të fshihet pas kësaj? Vetëm dyshime, por nëse konfirmohet, do të kishim të bënim me diçka shumë më të madhe: mafien shqiptare që vepron në Kili.

Mund të duket qesharake, por filmi ‘Taken’ është ndoshta referenca më e spikatur që kilianët kanë në lidhje me krimin shqiptar. Një baba, një ish-agjent i inteligjencës, përpiqet të rimarrë vajzën e tij, të rrëmbyer në Paris nga burra me tatuazhe në duar, të cilët janë pjesë e një prej grupeve më të rrezikshme kriminale në Evropë. Nëse jo më e rrezikshmja.

Trillimi nuk është shumë larg realitetit. Shqipëria është në anën tjetër të botës, në Gadishullin Ballkanik, përballë Italisë, e ndarë nga Deti Adriatik. Dihet se, sipas Europolit, mafia shqiptare është e përfshirë në gjysmën e operacioneve që lidhen me kapjen e dërgesave të mëdha të kokainës.

“Ata dërgojnë delegatë në Amerikën Latine, në zonat e prodhimit, ku sigurojnë një çmim afatgjatë – një çmim relativisht të ulët, 1.500 për kilogram – dhe garantojnë kosto shumë të ulëta për transportin dhe magazinimin para dërgesës në Evropë. Në këtë mënyrë, ata garantojnë një çmim të vetëm dhe shumë fitimprurës të transportit me të cilin asnjë organizatë tjetër kriminale nuk mund të konkurrojë,” thotë Pablo Zeballos, ekspert i krimit të organizuar.

OKB-ja vlerëson se rruga ballkanike, ku dominojnë organizatat shqipfolëse, gjeneron të ardhura të paligjshme prej afërsisht 18 miliardë dollarësh në vit.

Ata kanë narko-muzikë, por ndryshe nga ajo me të cilën jemi mësuar, interpretuesit e tyre nuk shfaqin pistoleta. Muzika është shfaqja e pushkëve, dhe shtizat e flamujve janë tanke. Tanke. Por përtej karikaturës, krimineli shqiptar është shumë i ndryshëm nga produkti kombëtar për shkak të një mori faktorësh. Diktaturat, një diasporë e detyruar dhe një kod sjelljeje mesjetar. Kanuni, i cili përfshin gjakmarrje midis klaneve familjare, janë disa prej tyre.

“Pjesa më e madhe e aparatit ushtarak dhe policor u përqendrua në mbledhjen e inteligjencës për shtypjen e qytetarëve të saj, shumë e specializuar në gjuhë, metoda shfarosjeje, madje edhe në logjikën e kontaminimit, infiltrimit e kështu me radhë. Kur ra ajo diktaturë, shumë prej atyre njerëzve mbetën të papunë, apo jo? Ata mbetën pa punë dhe u riorganizuan si agjentë kriminalë,” thotë Zeballos.

Ai ishte një nga ata agjentë të inteligjencës shqiptare që mbeti pa punë në mesin e viteve ’90. Emri i tij supozohet të jetë Viktor Gjini, dhe videot që po shihni në ekran korrespondojnë me herën e parë që ai shkeli në tokën kiliane. Për shkak të planeve të tij në Kili – duke u përpjekur të hapte një rrugë të re trafikimi droge për mafien shqiptare – ai u nxor në gjyq.

Tani, për herë të parë, do të jeni në gjendje ta dëgjoni zërin e tij: “Ai qëndroi me mua për tre ditë në një hotel. Jam i sigurt, siç thotë prokurori, kështu mblidhen fotot për hetimin kudo. Ku kam ecur? Ku i kam shkëmbyer paratë e mia? Sepse është normale për mua të shkëmbej para. Le të vazhdojmë. Kam shkëmbyer para për ushqim, për këtë, dhe kam shpenzuar para. Është normale”.

Kjo është deklarata gjyqësore e një përfaqësuesi të mafies shqiptare i cili u dënua me 15 vjet burg për trafik droge pas një hetimi që zgjati më pak se një muaj.

Do të jemi në gjendje ta dëgjojmë këtë dëshmi nga prokurori përgjegjës.

“Është një histori mjaft e veçantë. Eh, nuk është thjesht një rast i çfarëdoshëm,” thotë Carlos Ribas.

Gjithashtu, oficerët e policisë që morën pjesë.

“Kjo organizatë, e cila mund të ketë një prani këtu në Kili, është gjithmonë e lidhur me individë të tjerë në anën tjetër të botës,” thotë kolonelja Karen Riveros.

Një agjent i fshehtë i Marinës ndau kohë me ta. Për arsye të dukshme, nuk do të zbulojmë asnjë nga identitetet e tij të shumta, aq më pak fytyrën e tij. Por që nga momenti i parë, ai e dinte se kishte të bënte me një lloj krimineli shumë të ndryshëm.

“Ai kishte histori mjaft të dhunshme nga e kaluara e tij, veçanërisht nga koha e tij në Shqipëri. Kjo, sinqerisht, ishte mjaft mbresëlënëse”.

Dhe ai do t’ju tregonte ato histori?

“Po, disa prej tyre. Kjo është arsyeja pse është thelbësore që çdo agjent i fshehtë që infiltrohet në këtë organizatë të ketë një kuptim të qartë të procedurave, dokumentacionit, rrugëve të transportit detar dhe në thelb të njohë të gjithë industrinë e transportit detar”.

Një gabim jo vetëm që rrezikoi operacionin, por edhe jetën e atyre që ishin infiltruar në një organizatë kriminale transnacionale. Kjo ndodhi falë informacionit të dërguar nga Roterdami i Holandës nga vetë DEA, Administrata e Shteteve të Bashkuara për Zbatimin e Ligjit kundër Drogës.

“Po flasim për një individ shumë të trajnuar dhe të aftë, zotin Viktor Gjini. Ai nuk ishte thjesht një trafikant i vogël droge që kërkonte hakmarrje; përkundrazi, ai ishte një njeri që fliste katër gjuhë dhe njihte principatat,” thotë prokurori Ribas.

“Dhe kjo është gjëja e parë që thotë, dua të shkoj në Valparaíso sepse dua të shoh se si funksionon dhe si është porti”.

Ne e pamë tashmë mbërritjen e tyre në Kili; pastaj ata udhëtuan për në një hotel në lagjen Las Condes më 23 prill. Ata e zgjodhën me kujdes, pasi këta dy shtetas shqiptarë po kërkonin një vend ku nuk do t’u kërkohej kaq shumë dokumentacion dhe ku idealisht mund të paguanin për qëndrimin e tyre me para në dorë.  Gjatë regjistrimit, ata dorëzuan pasaportat e tyre, por jo ato të vendit të tyre të lindjes; në vend të kësaj, ata paraqitën pasaporta holandeze.

Prej andej, ata shkuan në dhomat e tyre, ku pritën me durim telefonatën nga burri që do të lehtësonte transportin e tyre të drogës nga Kili në Evropë. Një operator porti, që ata nuk e njihnin. Ai ishte agjenti i fshehtë i Marinës.

Bileta për në Valparaíso për t’i treguar atij se ai jo vetëm që e njihte portin, por se edhe atje ai ishte mjeshtri i heshtjes së tyre.

“Atyre iu treguan vendet e ankorimit, hyrjet në kanalet e portit, llojet e anijeve, drafti i tyre dhe zonat ku mbërrijnë anijet më të mëdha. Kjo padyshim që u bëri përshtypje sepse e kuptuan se kishin të bënin me dikë që e njihte mjedisin. Ne gjithashtu ishim në gjendje të demonstronim me dokumentacion dhe të kishim akses se si arritëm ta kryenim operacionin,” thotë agjenti sekret.

Një tur i mirë, krijimi i besimit fillestar, infiltrimi, kontrolli. Prej andej, ata u çuan në një restorant të shtrenjtë në Valparaíso për të finalizuar marrëveshjen.

Operatori fiktiv i portit do t’u lejonte atyre të vendosnin 200 kg kokainë në një kontejner, të fshehur si në tubat e frigoriferit ashtu edhe brenda vetë ngarkesës. Për këtë, shqiptarët duhej të paguanin një total prej 200.000 dollarësh.

U ra dakord që gjysma e parë do të paguhej paraprakisht, pjesa tjetër kur të përfundonte puna. Por ato para nuk ishin në Kili.  Lidhja kineze e mafies shqiptare hyri në lojë. Tingëllon e çmendur, por është e vërtetë. Ndodhi, apo jo? Dëgjoni.

“Qytetarët kinezë shkojnë në hotelin tuaj. Dhe pse shkojnë ata? Për të sjellë para, para për verë,” thotë Viktor Gjini.

Zëri tjetër është ai i një tjetri prej të dënuarve në këtë rast të veçantë, një qytetar kinez.

Ai thotë: “Në 41 vitet e jetës sime, nuk e dija kurrë se çfarë ishin drogat derisa shkova në burg. Atëherë mësova se çfarë janë drogat”.

A e dinit se këto para do të përdoreshin për të blerë drogë?

“E pamundur”.

Ajo që kam përshkruar mund të ishte skenari për një film, dhe kjo është pikërisht ajo që donim të bënim. Të bënim një film. Viktor Gjini u kthye në Evropë dhe përdori kontaktet e tij. Ai kishte nevojë për 100.000 dollarë nga mafia shqiptare për të hyrë në Kili pa u zbuluar.

Për ta bërë këtë, ai ia dha paratë një pale të tretë që telefonoi një qytetar kinez në Spanjë, i cili nga ana tjetër kontaktoi qytetarët kinezë në Kili në mënyrë që ata më në fund të mund t’ia dorëzonin shumën prej një milion dollarësh përfaqësuesit të mafies shqiptare në vendin tonë.

Si mund ta dinin ata se kush ishte kush nëse nuk ishin takuar kurrë? Kështu që, kur ia dorëzoi paratë Viktor Gjinit, atij iu dha një kod.

Personi që e priti në Evropë i kërkoi të nxirrte një kartëmonedhë dhe i bëri një foto. Pas kësaj, ai e detyroi ta griste dhe të mbante vetëm një copë me numrin serial.

Ai do t’ua jepte atë copë letër kinezëve kur të ishte në Santiago si shenjë besimi. Kjo, zonja dhe zotërinj, quhet Guajala.

“Ata kontaktojnë në Santiago, në hotelin Ibis. Z. Viktor Gjini i tregon atij kartëmonedhën e dollarit, ai i tregon foton dhe është me të vërtetë e njëjta; numri serial përputhet dhe paratë dorëzohen pa u thënë asnjë fjalë”, thotë prokurori.

Është e habitshme që çdo informacion që agjenti i fshehtë i dha Marinës dhe Karabineros (policisë kiliane) u materializua pikërisht siç ishte parashikuar.

Agjentët nga të dy forcat policore nuk e humbën kurrë nga sytë Viktor Gjini, një anëtar i mafias shqiptare, ndërsa ai ishte në vend.

Kjo kërkoi orë të tëra mbikëqyrjeje, një përpjekje që madje i lejoi ata të ishin të pranishëm kur shtetasi kinez mbërriti në hotel për të dorëzuar paratë që nuk u larguan kurrë nga Evropa, por mbërritën në Kili.

Nuk pati arrestime në atë kohë; ata duhej të gjenin fundin e saj.

Në qendër të Santiagos, financuesit kinezë u arrestuan. Ndërkohë, në një qendër tregtare në pjesën lindore të qytetit, Viktor Gjini ishte gati të takonte të njëjtin fat.

Sfida është e rëndësishme. Rreziqet e lidhura padyshim kërkojnë kujdes më të madh. Dhe sekreti është jetik në këto hetime. Pronari i vërtetë i drogës ishte shtetasi tjetër shqiptar. Pse? Sepse, bazuar në kërkesat ndërkombëtare për informacion nga Holanda, Franca dhe Belgjika, ky person tjetër dukej se ishte i lidhur ngushtë me mafien shqiptare. Dhe Viktor Gjini ishte krahu i djathtë, ose krahu operativ, i këtij individi të parë që ishte në Kili kur u takua me agjentin e fshehtë.

Emri i atij shtetasi shqiptar është Brian Dragoti. Ai kërkohet intensivisht, jo vetëm në Kili, por në të gjithë botën. Të gjithë të tjerët e përmendur në këtë raport u dënuan, duke e bërë këtë hetim dramatik goditjen e parë të madhe të Kilit kundër mafies shqiptare.