VOAL – Bota ka lënë pas një vit të tërë të urgjencës globale të lidhur me Covid-19. Alarmi ndërkombëtar u ngrit nga Organizata Botërore e Shëndetësisë kur koronavirusi i ri që u shfaq në Wuhan kishte arritur tashmë 18 vende të tjera. Për shumicën u duk një çështje e vogël, praktikisht vetëm në Kinën ku të infektuarit ishin tashmë mbi 10’000 dhe të vdekurit mbi 200: jashtë kishte 98 raste dhe pa vdekje. Drejtori i Përgjithshëm i OBSH-së Tedros Ghebreyesus në mbrëmjen e vonë të 30 janarit 2020 shpjegoi: “Shqetësimi ynë më i madh është mundësia që virusi të përhapet në vendet me sisteme më të dobëta shëndetësore”.
OBSH shpall gjendjen e jashtëzakonshme
Ndërkohë sindroma e rëndë akute e frymëmarrjes koronavirus 2 (shkurtuar në SARS-CoV-2) është përhapur në të gjithë botën, duke marrë vërtet karakterin e një emergjence planetare. Personat e infektuar deri më tani kanë qenë mbi 102 milion me më shumë se 2.2 milion vdekje. Deri më tani 521,320 raste janë konstatuar në Zvicër, me mbi 21,000 shtrime në spital dhe 8,647 vdekje.
Epidemia arriti zyrtarisht në Konfederatë më 25 Shkurt, ditën kur Alain Berset u takua me ministrat e shëndetësisë të Italisë, Francës, Gjermanisë, Austrisë, Kroacisë dhe Sllovenisë në Romë për të forcuar bashkëpunimin ndërkufitar për këtë çështje. Rasti i parë kombëtar u regjistrua në Ticino. Analizat e kryera në Qendrën Kombëtare të Referencës për Infeksionet Virale në Zhvillim (CRIVE) në Gjenevë (ku testet specifike kishin filluar një muaj më parë, më 24 janar) konfirmuan pozitivitetin e një personi i cili ishte shtruar në spital për pneumoni atipike. Disa ditë më parë ajo kishte shkuar në Itali tashmë u përball me shpërthimet e Codogno dhe të tjerët që dolën në Lombardi të cilat tashmë më 31 janar kishin udhëhequr Këshillin e Ministrave të shpallte gjendjen e jashtëzakonshme.
Shqetësimi ishte prej ditësh shumë i lartë. Për autoritetet shëndetësore zvicerane, virusi, më 25 shkurt 2020, ende përfaqësonte “një rrezik të moderuar për popullatën zvicerane”. Ndërkohë, linja telefonike e aktivizuar nga Konfederata ishte mbingarkuar nga thirrjet telefonike nga qytetarët e shqetësuar dhe ushtria kishte ndaluar tashmë daljet falas të rekrutëve në Ticino. Dy ditë më parë, mjeku kantonal Giorgio Merlani kishte bërë thirrje për qetësi, duke përjashtuar nevojën për të bllokuar Rabadan dhe siguroi të gjithë: “Miss bota është shumë më e lehtë të gjesh veten në karnaval sesa dikush me një infeksion të këtij lloji”.
Gjithçka do të ndryshonte për një kohë shumë të shkurtër edhe në Zvicër. Së pari në Ticino ku më 26 shkurt karnavalet u ndalën dhe lojërat e para të hokej u luajtën pas dyerve të mbyllura. Pastaj gjithashtu në veri të Alpeve ku më 16 mars, veçanërisht në Zvicrën gjermanishtfolëse ende pak e prekur deri atëherë, më 16 mars ata reaguan ndaj shpalljes së “situatës së jashtëzakonshme” nga Këshilli Federal, duke kritikuar bllokimin e vendosur për të provuar për të bllokuar përhapjen e infeksioneve, për të mbrojtur grupet më të rrezikuara dhe për të siguruar funksionimin e sistemit shëndetësor.
Pas valës së parë pandemike, dhe pas një vere qetësie relative në të gjithë Evropën, por jo në disa vende të tjera, urgjenca shpërtheu tetorin e kaluar me një valë të dytë me intensitet të papritur (edhe para shfaqjes së varianteve të reja koronavirus), në në prag të mbërritjes së vaksinave të para, pas një viti emergjence globale që patën një ndikim të rëndësishëm shëndetësor, ekonomik dhe social. rsi-eb
Komentet