VOAL

VOAL

Copyright © 2022

VOAL

Me penelin e shpirtit pikturoj petalet e dritës- Cikël me poezi nga KRISTAQ TURTULLI

April 10, 2026
.
Një poezi shumë e hershme e gjetur rastësisht në një fletore, kushtuar tim ati, që kur u operua për herë të tretë, nuk gjendej ne Korçe një limon të lagte buzët e zhuritura…
.
Limoni nuk bie prej qielli…
.
Në tavan e dhimbjes
rritet një pemë limoni
me rrënjë në plagët e operuara të tim ati.
Limoni nuk ka tokë,
As nuk bie prej qielli.
Limoni ushqehet me erën jodi
dhe psherëtimat e pambaruara të tim ati.
Lekundet Fruti i limonit si djalli,
mbi gojën hapur te semurit,
verdhësia e vjeshtesise
si një diell i varur me pendime.
U tha loti I limonit pa rene perdhe.
Babai nuk është më njeri,
është një det i qepur keq nga operacioni,
ku valët përplasen pa ujë.
Ai hap buzët dy dyer të ndryshkura,
dhe brenda tyre në shkretëtirë pi vetme fjalë
“Limoni…”
por fjala shndërrohet në imazhe të lodhura
ngjiten në mur dhe vdesin pa zë.
Unë kërkoj një gotë,
por gota eshtë bërë guaske,
brenda meje dridhet veç jehonë
e gjërave që nuk ekzistojnë.
Limoni mbi ne fillon të rëndohet,
pikon dritë të hidhur
që kurrë nuk arrin poshtë.
Në buzët e përthara,
me një gojë të mbushur me mungesë,
ndërsa fruti, në ajër plaket dhe një ditë
do të thahet pa rënë,
si një diell i vogël i refuzuar.
Ndërkohë, unë mbledh farat që s’ekzistojnë
dhe i mbjell në gjuhë,
duke shpresuar të rritet një ditë.
KRISTAQ@TURTULLI
JANAR 1968- 2026
.
Me penelin e shpirtit pikturoj petalet e dritës.
.
Pranvera nuk pret derën e motit,
ajo është brenda meje, zjarr i qetë.
Jashtë shiu godet tokën si kujtime të ngrira,
qielli ulërin mes lotësh të ftohtë
bora kafshon rrugët me dhëmbë të bardhë,
Me penelin e shpirtit pikturoj petalet e dritës.
derdh ngjyra që ende s’ekzistojnë,
dhe nga plagët e dimrit
rrjedh një dritë e egër…
një pranverë që nuk lind nga moti,
por nga rebelimi im,
pemët tashmë janë në flakërimë lulesh.
KRISTAQ@TURTULLI
.
Nipit tim, vogëlushit Peter Turtulli
.
Shkëndijim vezullues ndjeva në zemrën time,
mëngjesin e pranverës kur linde, burim dritësie.
Gëzim më dhurove vogëlush, ndjenjë krenarie.
Yll i çmuar për mua je, ngrohtësi shpresëdhënëse.
.
Me flladitje vogëlush erdhe mes nesh, me përtëritje.
Një jetë kam jetuar, kam parë shumë ditë,
Në stuhi jetova, krijova të panumërta shtigje,
S’krahasohet asgjë me gëzimin e ardhjes tënde.
.
Dua të mësoj fjalë të vërteta, të lashta, të reja,
Si të mbrosh ëndrrat dhe të gjesh shpresa,
Të tregoj si mund të jetë e nesërme bota,
Si të përpiqesh, të zbulosh çfarë fsheh jeta.
.
Në çdo e qeshur jotja, çdo buzëqeshje,
Për mua është gëzim, është ripërtëritje.
Sepse në shpirtin tënd, unë shoh ëndrrën time,
Breznitë tona zinxhir lidhur në përjetime.
.
Rritu vogëlush, rritu me shpresë e gëzime
Mos ki frikë, mirësinë, bekimin pranë gjithnjë e ke,
Kur të rritesh, për mua do jesh burim krenarie.
Nuk ka rëndësi, do jem në tokë apo mbi re…
KRISTAQ@TURTULLI
Mars 2025- Mars 2026
.
Në bebe të syrit mbaj lotin e ngrirë të nënosë.
.
Varur qëndrojnë në degët e mështenkave,
Hënat e zverdhura të fëmijërisë sime.
Mbi to lëkundet lot i ngrirë i nënosë.
Zhumshëm tundeshin sa herë frynte era.
.
Humba në pyllin me hëna të zverdhura
Të gjeja lotët e ngrira që kish varur nëna.
Përpiqesha tu shmangesha pëllgjeve dhe hidhësive,
Më lëndonin dhembët e yjeve.
.
Mbështillesha me petkun e bardhë të mështeknave.
Në bebe të syrit mbaja lotin e ngrirë të nënosë.
rëndonin mbi çatitë e gërmuqura të shtëpive,
Rrëshqisnin në sfalt më gjakosnin këmbët e zbathura.
.
S’më dëgjonte kush kur zë dridhur përshpërisja:
‘Ju lutem blini bajame të pjekura nga nëna’.
Era grindej, gërvishte rrugicat me thonjtë e pista.
Hënat e zverdhura e viteve të largëta fëmijërisë,
Varur qëndrojnë në degët e drithërimave,
Tunden zhumshëm sa herë fryn era.
Në bebe të syrit mbaja
Lotin e ngrirë të nënosë.
KRISTAQ@TURTULLI
.
Kosovë, Tokë e Zjarrit dhe e Dritës
.
Kosovë,
emër që del nga dheu si psherëtimë,
si gur i lagur me gjak e shi,
si këngë që s’u këput kurrë në grykë,
Në qiellin gri…
Kosovë.
Në fushat e tua fryn era e lashtë
e betimit e besës e bukës së ndarë,
e nënave që pritën me sy kah mali,
e burrave që shtrënguan tokën e të parëve,
E zemra e tyre kurre nuk ndali.
Në Prekaz u ndez një flakë
që s’ishte vetëm zjarr armë,
por dritë që kërkonte agimi,
Mbi supet e historisë u ngrit emri
Adem Jashari,
që kurre nuk përkulet, si lisi
si gur që nuk tretet në furtunë e shi.
Kosovë,
ti u bëre flamur dhe plage
lot dhe njekohesish këngë
Në netët e errëta, me britma u mbush qielli,
ti mbete gjallë në ninullat e nënave,
në pëshpërimën e fëmijëve që mësuan fjalën “liri”
para se të mësonin A, B C-ne.
Në Reçak me zë të rëndë toka foli
bota dëgjoi dhimbjen që nuk u fshi,
kujtimet u ngritën nga hiri
Endrra vigjëlonte majë lartësive per liri.
E kur erdhën ditët e kthimit,
Me hapa të lodhur u mbushen rruget,
por me sy të ndezur nga shpresa.
Mbi kupën e qiellit u hap një dritare,
Plot drite, nga Prishtina
u dëgjua fryma e një populli
mbijetuar në ardhjen e çdo mëngjesi.
Kosovë,
lufta jote nuk është vetëm armë,
është mënçuri,
qëndresë në heshtje,
është gjuha që s’u ndal,
shtëpia e rindërtuar gur mbi gur te syri.
Ti je toka që botës i mësoi
se liria lind nga dhimbja,
por rritet me dinjitet dhe fisnikeri.
Kosovë
në çdo agim që çel mbi malet e tua,
dielli duket sikur ndalet një çast,
që të përshëndesë
një popull që kurrë nuk u shua.
KRISTAQ@TURTULLI
.
DËBORA BINTE PARA DRITARES SIME
.
Dëbora binte para dritares sime,
ngadalë, si të kish frikë mos më zgjonte.
Me kujdes zbriste çdo flok bore,
si një kujtim që dhemb pa zhurmë
mbi gjërat që s’janë më.
Bora bardhë zbardh gjithçka,
por mallin s’e mbulon.
Ai zgjuar rri,
si një dritëzë e vogël
në fund të shpirtit tim
Më merr për dore
dhe më çon te Korça ime,
në rrugët ku bora kishte emër,
ku nata këndonte serenata
dhe zemra
s’dinte ç’ishte largësia.
Bora bie, ngadalë bie
më çon te nëna ime:
te zëri i saj i butë,
te dora e saj që borën fshinte,
nga supet e mia të vogla,
te ndriste fëmijëria…
Por unë fëmija nuk e dija
Sa shpejt nxitonte dhe ikte jeta.
Tani këtu, milje larg, bora bie ndryshe.
E bardhë.
E qetë.
Akull e ftohtë.
Por brenda saj
fsheh një ëndërr të vjetër
atë që më mëson
se gjithçka që humbëm
Mes nesh, ende jeton.
KRISTAQ@TURTULLI
.
Vitet e mërgimit vërtiten si gurë në tespihe
.
Vitet e mërgimit vërtiten si gurë në tespihe
Ne atdhe njejta dajre bie
Në gishtat me kallo të shekujve.
Dallgët pështjellimi e rrokopuje
ngrihen mes lotësh, male.
Këngët joshëse të sirenave
të dehura rrinë
mbi dete dhe oqeane.
Skërmiten ujqit mes fshatrave që nuk gjenden në pyje
Muret e rrënuara grinden me erërat anonime
Qytetet përtypen në heshtje,
mbeten sa një guaske veze.
Secili prej nesh, ndoshta një Odise më vete,
secila grua, ndoshta një Penelopë pa sepete.
Brezlëshuar mbeti fjala brezave.
Makinat shkojnë e vijnë mjegullnajeve.
Shalli i nënës: dert, mall, dhimbje,
shtëllungë e ronitur reje.
Amaneti i babës: gërmuqje e shkëndijë rrufeje.
Malli i pashuar mbeti në shkrepa dhe brigje.
Në memorie mbeti serenata e hershme:
“Dua më shumë Shqipërinë.”
A mund të jetë kjo e vetme?
Atdheu bëhet gjithnjë përgjysmë,
Pa amanete?!
Vitet e mergimit verteten si gure ne tespije.
Ne ardhe e njejta dajre bie…
KRISTAQ@TURTULLI
.
Motrës sime Krisanthi ( që u nda nga jeta para dyvjetësh)
.
Motra ime e brishta, shpirt bukura,
ëndërr çiltëra.
Dikur me fustane basme, të holla,
mollëza të përskuqura
nga ëndrra që s’u tha.
Me gishta të bardhë, delikatë,
në dritaren me stalaktite
vizatoje zogj pendëartë.
Hu, hu — hukatnin
doçkat e mia të vogla, të ngrira.
Mi puthje, mi ngrohje me buzët e bukura.
Jashtë skërmitej e ftohta, ngrica,
qielli mbushej me lot kristalorë.
Doje, motra ime, të krijoje diell të ngrohtë,
Qiell të kaltër, me zogj këngëtarë,
pa shpendë grabitqarë.
Ndaj në qiellin kristaltë vizatoje,
Pranverë, nuse të veshura me fustane
të bardha nusërie…
Por ishte dimër, tmerrësisht ftohtë,
dhe zogjtë të trembur fluturonin, një nga një,
me mot të vranët dhe rrufe
drejt të largëta, të pajohura vise.
E ëmbla motra ime,
të mundonte vetmia e madhe,
edhe pse gjendeshe
mes një turme zhurmëmadhe.
Si zog i brishtë dridheshe,
nën një strehëz të vogël,
nën furtunë shiu dhe ere.
Krisanthi e mira motra ime,
krahë dallëndyshe në qerpikë,
Ngado dhuroje botë drithëruese mirësie,
dëlirësie, dhembshurie, dashurie.
Sërish hidhje në kanavacën e bardhë
një diell me shtatë ngjyra drite
dhe zogj pelikanë pendëartë.
Dhe pse ike, motra ime mbete,
mirësia, dashuria, vlera, fisnikëria vetë,
që rrallë bën nëna në këtë jetë.
KRISTAQ@TURTULLI
.
BORA, NËNA DHE UNË
.
Bie bora para dritares sime.
E shoh nënë dhe të flas në heshtje:
e mban mend këtë borë të bardhë,
Shpesh me ere dhe furtune?
Ti nuk përgjigjesh me fjalë.
Në këtë fund dhjetori vjen me ngrohtësi,
si një dorë e butë shallin më rregulloi
Tani në moshë të thyer, zemra më drithëroi.
Në hatulla, pëllumbat strukur janë.
“Mos u trembni,” u thoshe nënë,
“dimri kalon, ju ngroh nëna”
Ashtu siç ma thoshe mua
kur kthehesha nga shkolla duar të ngrira
dhe sy nga thëllimi të lagura.
Bora e bardhë bie ngadalë
Më çon larg, ku nata këndonte serenata
dhe ti nënë dritaren hapje ngadalë,
kënga të më përkundte, të më zgjonte.
Të kujtoj nënë, te pragu i derës më prisje,
Bora e bardhë të zbardhte flokët e bardhë,
Më përcillje, sikur bota të mbaronte pas meje.
Sot, bora e bardhë bie ndryshe.
Zëri yt më përgjigjet në çdo heshtje.
“Jam këtu, aty ku më mendon,
sa herë bie dëbora, sa here ka ere dhe furtune,
ti vjen heshtas, ëmbël te unë,
Nene. Si kjo bore e bardhë …
Dhjetor 26. 2025
KRISTAQ@TURTULLI
.
FUND VJESHTE
.
Fund vjeshte
Oh, ja!
Pelerina e gjelbër e barit u tha.
Fletët e fundit, të zverdhura,
ngadalë rane,
me lëndim pyllin lanë,
ngjyrat e mrekullueshme
shkuan, u tretën,
si vegime që veniten në kujtesë.
Purpuri, freskia,
flokët kaçurrela të mëngjeseve,
rruazat e argjendta të vesës,
Ne mjegull u shkrinë,
Dhe faniten si relike të vjetra.
Oh, ja!
Si femër e lënduar,
vjeshta fustanin flaku,
varëset, vëthët e arta,
të kuqen e buzëve
me lot e lau,
me dhimbje e fshiu.
Sekretin e saj të fundit,
plakërinë,
e zbuloi pa druajtje.
Moskokëçarëse, gjarpëruese,
bryma zbret,
depërton në palcë, të përvëlon.
Oh, ja…
Fleta e fundit ra.
Dhe vjeshta,
marrëzisht, drejt zhdukjes
shkau.
Por përsëri një puthje e fshehtë
E një hënë të bardhë u dha…
Shkelqimi dimeror mbi qerpikë ra…
Kristaq@Turtulli
.
Kristaq Turtulli
SIKUR FARE PAK TË MË DESHE…
.
Sikur fare pak te me deshe…
Hënën si medalion në gjoks do kishe,
Me mrekullinë shumëngjyrëse të vjeshtës do visheshe,
Si princeshë do rrëzëlloje.
Ashtu e magjishme do më dashuroje..
U përkuqe,
mënjanë kryet ktheve.
Kujtova se ishin naze.
Çuditërisht ylli polar ne mes u thye,
Nuk mundi te dergonte pershendetje.
Sikur fare pak të më deshe.
Më dëgjon, sikur fare pak të më deshe…
U përtype, s’fole,
E përhumbur, mes të natës, udhën e shkretë humbe .
Krisën yjet si xhama, ranë përdhe
i bëri gjerdhan ne qafë,
qeni me këmbë pate…
Hej, sikur fare pak te me deshe…
Ti nenqeshe,
Moskokëçarëse, shkunde nje peme vjeshte.
U thyen nje nga nje
shkallinat e argjenda,
Shpresa të ngjitesha
Në liqenet vezulluese të hënës u pre.
Sikur fare pak të më deshe.
Do pija me nje frymë
Verën e butit të endrrave.
Ti qeshe,
Do deheshe, më the. Bota me ty do talleshe.
dhe syrin e majte perdrodhe.
Era më tundi, shkundi si karthje.
Degdisi tutje një fjalë zemre.
Rrëzoi përdhe gjethet nje pylli vjeshte.
Eh ! Sikur fare pak të më deshe,
Të bëje reale një puthje.
Do kish shumë puthje,
drithërima të sinqerta dashurie,
Qielli do ishte në perskuqje mirësie…
Sikur fare pak të më deshe…
Me perden e mjegulltë qeshjen fshive,
Me the: Hej, të gjitha jane imazhe
Yjet dhe hënën i kemi me vete…
Si mundemi kur ato i theve?!
Do gjenden ne te tjera universe…
Ah! sikur fare pak të më deshe…
KRISTAQ TURTULLI
  • twitter
  • facebook
  • linkedin
Fjalë kyçe:

Lajmet me interesante

Lajmet e fundit

ARKIVA E LAJMEVE

Kliko këtu për të parë arkivën e lajmeve

Send this to a friend