Një rrëfim nga afër për atë që pashë, dëgjova dhe përjetova në një udhëtim ku pyetja kryesore nuk ishte vetëm “sa kushton?”, por “çfarë kujtimi lëmë pas?”
Ka udhëtime që bëhen për të pushuar.

Ka udhëtime që bëhen për të parë vende të bukura.

Por ka edhe udhëtime që të mbeten gjatë në mendje, sepse përtej pamjeve të bukura të detit, rrugëve dhe qyteteve, të bëjnë të mendosh për njerëzit, sjelljen, kulturën dhe mënyrën se si një vend e pret mysafirin.

Tri ditët që kalova në Shëngjin dhe mbrëmja që përjetova në Shkodër ishin një udhëtim i tillë.

Nuk ishte thjesht një udhëtim për pushim.

Ishte një mundësi për të parë nga afër një realitet për të cilin është folur shumë: rritja e çmimeve në zonat turistike, mënyra e shërbimit dhe shqetësimi se mos në garën për fitim humbet diçka nga ajo vlerë që e ka bërë Shqipërinë të dashur ndër vite — mikpritja.

Nuk shkova për të gjykuar.

Nuk shkova për të kërkuar fajtorë.

Shkova si një vizitor i zakonshëm, me dëshirën për të parë, për të dëgjuar dhe për të kuptuar.

Sepse shpesh realiteti i parë nga afër është shumë më i ndërlikuar sesa një debat në distancë.

Një titull në internet mund të zgjasë vetëm disa sekonda.

Por një përvojë e jetuar të mbetet gjatë.

Tri ditë në Shëngjin – përtej pamjes së plazhit

Kur mbërrita në Shëngjin, gjëja e parë që të tërheq është gjallëria e sezonit.
Rrugët mbushen me njerëz. Plazhi ka zhurmën e vet të bukur të verës. Lokalet hapin dyert që herët dhe gjithçka duket sikur punon me ritmin e një qyteti që jeton për disa muaj shumë më shpejt se zakonisht.

Por një zonë turistike nuk kuptohet vetëm nga pamja e parë.

Duhet të ecësh.

Duhet të ulesh.

Duhet të dëgjosh.

Duhet të vëresh ato gjëra të vogla që shpesh tregojnë më shumë se çdo reklamë.

Mënyrën si të përshëndet dikush kur hyn në një lokal.

Mënyrën si të shpjegohet një çmim.

Mënyrën si të trajton dikush kur e kupton se nuk je vetëm një klient kalimtar.

Gjatë atyre tri ditëve vizitova ambiente të ndryshme. Hyra në lokale, restorante, kafene dhe dyqane. Bisedova me njerëz të ndryshëm.

Dëgjova historitë e tyre.

Dëgjova vështirësitë e tyre.

Por mbi të gjitha vëzhgova përvojën e atij që vjen si mysafir.

Sepse turizmi fillon pikërisht aty: në takimin mes atij që pret dhe atij që vjen.

Kur çmimi nuk është vetëm numër, por bëhet pjesë e përvojës

Gjatë qëndrimit tim në Shëngjin, një nga temat që përsëritej më shpesh ishte ajo e çmimeve.
Në një zonë turistike, çmimi është gjithmonë një çështje delikate. Për biznesin ai lidhet me investimin, me shpenzimet dhe me përpjekjen për të mbajtur një aktivitet gjatë një sezoni të shkurtër.

Në bisedat që zhvillova me disa administratorë biznesesh, ata shpjegonin se pas çdo aktiviteti ka shumë detaje që një klient nuk i sheh: qiratë e ambienteve, furnizimet, pagat e punëtorëve, energjinë elektrike, taksat dhe përgjegjësitë e tjera që mbahen gjatë gjithë vitit.

Është një realitet që duhet kuptuar.

Askush nuk mund të kërkojë që një biznes të punojë pa fitim.

Por turizmi ka një veçori që e dallon nga shumë fusha të tjera.

Një biznes turistik nuk shet vetëm një produkt.

Ai shet një përvojë.

Dhe përvoja fillon që në momentin kur një vizitor hyn në një ambient.

Fillon nga fjala e parë.

Nga mënyra si pritet.

Nga kujdesi që i kushtohet.

Nga ndjenja që i krijohet.

Sepse një çmim i lartë nuk është gjithmonë problem, nëse shoqërohet me cilësi dhe respekt.

Por një çmim i lartë bëhet i rëndë kur njeriu ndjen se ajo që mori në këmbim nuk përputhet me atë që pagoi.

Dhe këtu lind një përgjegjësi e madhe për çdo operator turistik.

Sepse një klient i kënaqur nuk është vetëm një pagesë e kryer.

Është një histori e mirë që udhëton më tej.

Ndërsa një klient i zhgënjyer nuk largohet vetëm me një faturë.

Ai largohet me një përshtypje.

Dhe përshtypjet janë ato që ndërtojnë ose dëmtojnë emrin e një destinacioni.

Balloret e lokaleve dhe historitë pas tyre

Gjatë shëtitjeve të mia përgjatë zonave turistike më tërhoqi vëmendjen edhe një tjetër detaj.
Në balloret e disa lokaleve shiheshin tabela reklamuese me emra qytetesh dhe vendesh të ndryshme.

Ato ishin pjesë e pamjes së gjallë të sezonit dhe tregonin se pas çdo biznesi fshihet një histori: një investim, një përpjekje dhe një rrugëtim njerëzor.

Në bisedat me disa administratorë mësova se disa ambiente ishin marrë me qira për sezonin turistik.

Secili prej tyre kishte mënyrën e vet për ta shpjeguar realitetin e biznesit.

Disa flisnin për vështirësitë ekonomike.

Disa për presionin e sezonit.

Disa për nevojën që brenda pak muajve të përballojnë shpenzimet e një viti.

Por ndërsa dëgjoja këto histori, mendoja edhe për anën tjetër të kësaj marrëdhënieje.

Sepse pushuesi që hyn në një lokal nuk i di të gjitha këto.

Ai nuk e di sa është qiraja.

Nuk e di sa kushton energjia.

Nuk e di sa punë është bërë pas kuzhinës apo pas banakut.

Ai sheh vetëm atë që i ofrohet.

Ai sheh shërbimin.

Ai sheh pastërtinë.

Ai sheh çmimin.

Dhe mbi të gjitha, ai ndien respektin ose mungesën e tij.

Kjo është arsyeja pse turizmi është një fushë ku suksesi nuk matet vetëm me fitimin e sotëm.

Matet me besimin që ndërton për nesër.

Një mbrëmje në Shkodër – aty ku historia, natyra dhe njerëzit bashkohen

Pas ditëve të kaluara në bregdet, një mbrëmje vendosa ta vizitoja Shkodrën.
Dhe ajo mbrëmje më tregoi një tjetër fytyrë të Shqipërisë.

Shkodra nuk është thjesht një qytet që vizitohet.

Është një qytet që përjetohet.

Është një vend ku historia ecën bashkë me të tashmen.

Aty qëndron Kalaja e Rozafës, një dëshmi e fuqishme e historisë dhe kujtesës së këtij vendi. Aty janë monumentet karakteristike, rrugët me gjurmët e së kaluarës, kultura qytetare dhe ajo frymë që e ka bërë Shkodrën një nga qendrat më të veçanta shqiptare.

Por Shkodra ka edhe një pasuri tjetër të rrallë: natyrën e saj.

Është një nga ato vende ku bashkohen tri elemente të jashtëzakonshme: deti, liqeni dhe lumenjtë.

Deti i jep hapësirë dhe horizont.

Liqeni i Shkodrës i jep qetësi dhe një bukuri të veçantë.

Lumenjtë i japin jetë dhe lëvizje kësaj treve.

Ky bashkim i natyrës dhe historisë e bën Shkodrën një vend të veçantë, ku një vizitor mund të gjejë shumë më tepër sesa një ndalesë turistike.

Por ajo që e bëri të paharrueshme atë mbrëmje nuk ishte vetëm ajo që pashë.

Ishte ajo që ndjeva.

Një qytet që të kujton se turizmi është mbi të gjitha njerëz
Kur mbërrita në qendrën e Shkodrës atë mbrëmje, nuk pashë vetëm një qytet me drita dhe lokale të hapura.
Pashë një qytet që jetonte.

Rrugët ishin plot me njerëz. Tavolinat ishin të mbushura. Nga çdo cep vinte një ndjenjë gjallërie dhe harmonie.

Aty kishte turistë nga vende të ndryshme të botës.

Dëgjoje gjuhë të ndryshme.

Shihje fytyra të ndryshme.

Kultura të ndryshme ishin ulur pranë njëra-tjetrës.

Por për disa orë, të gjitha dallimet humbnin përballë një atmosfere të përbashkët.

Ishte një pamje që të kujtonte një sofër të madhe, ku secili kishte vendin e vet.

Dikush po shijonte ushqimin.

Dikush po pinte një kafe.

Dikush qeshte me miqtë.

Dikush këndonte.

Dikush tjetër bashkohej me një valle që kishte nisur spontanisht.

Askush nuk pyeste se nga vinte tjetri.

Askush nuk pyeste çfarë gjuhe fliste.

Në ato momente ekzistonte vetëm kënaqësia e të qenit bashkë.

Dhe ndoshta ky është një nga thesaret më të mëdha që mund t’i japë një vend vizitorit: ndjenjën se për një çast ai nuk është i huaj.

Është pjesë e atmosferës.

Është pjesë e historisë së atij momenti.

Kur shërbimi bëhet kujtim
Ajo që më bëri përshtypje në Shkodër ishte edhe mënyra e komunikimit.
Jo një luks i tepruar.

Jo një përpjekje për të krijuar një imazh artificial.

Por një thjeshtësi e bukur njerëzore.

Njerëzit të shërbenin me respekt.

Të flisnin me qetësi.

Të jepnin ndjesinë se ishe i mirëpritur.

Dhe kjo është një vlerë që nuk blihet me investime të mëdha.

Ajo vjen nga kultura.

Vjen nga edukata.

Vjen nga mënyra se si një shoqëri e kupton marrëdhënien me mysafirin.

Edhe çmimet ishin të arsyeshme. Nuk kishte ndjesinë se një vizitor duhej të paguante më shumë vetëm sepse ishte turist apo sepse qyteti ishte plot.

Ishte një ekuilibër i natyrshëm:

Biznesi fiton.

Klienti kënaqet.

Të dy palët largohen me një ndjenjë pozitive.

Dhe pikërisht ky është modeli që duhet të kërkojë çdo destinacion turistik.

Sepse suksesi nuk është vetëm të mbushësh tavolinat për një natë.

Suksesi është që ai që u ul sot, të dëshirojë të kthehet nesër.

Dy vende, një mësim i madh
Kur i rikthej në mendje këto ditë, nuk dua të them se një vend është pa gabime dhe një tjetër është i përsosur.
Çdo qytet ka sfidat e veta.

Çdo biznes ka vështirësitë e veta.

Çdo sezon sjell probleme të reja.

Por një gjë është e përbashkët për të gjithë:

Mënyra si e trajtojmë mysafirin përcakton mënyrën si ai do të flasë për ne.

Shëngjini më bëri të mendoj për sfidat e një turizmi që po rritet me shpejtësi. Më kujtoi se krahas investimeve dhe fitimit duhet të ruhet edhe balanca mes biznesit dhe respektit për klientin.

Shkodra më kujtoi fuqinë e një qyteti që di të bashkojë bukurinë e natyrës, pasurinë e historisë dhe ngrohtësinë njerëzore.

Të dyja përvojat më çuan në të njëjtin përfundim:

Një vend nuk bëhet i paharrueshëm vetëm nga ajo që ka.

Bëhet i paharrueshëm nga mënyra se si e ndan atë që ka me të tjerët.

Fjala e fundit: të mos e humbasim shpirtin e mikpritjes
Shqipëria sot është përballë një mundësie të madhe.
Bota po e zbulon gjithnjë e më shumë bukurinë e saj.

Deti, malet, liqenet, lumenjtë, qytetet historike dhe traditat tona janë një pasuri që duhet ta mbrojmë.

Por mbi të gjitha duhet të mbrojmë atë që nuk ndërtohet me beton dhe nuk blihet me para.

Mikpritjen.

Sepse një hotel mund të ndërtohet brenda pak vitesh.

Një restorant mund të hapet brenda pak muajsh.

Por besimi i një vizitori ndërtohet me vite.

Dhe humbet shumë shpejt.

Një turist nuk largohet vetëm me një fotografi nga deti.

Ai largohet me një ndjenjë.

Nëse ajo ndjenjë është e bukur, ai bëhet zëri ynë më i mirë në botë.

Nëse ajo ndjenjë është zhgënjyese, ajo bëhet një barrë për imazhin tonë.

Prandaj pyetja më e rëndësishme nuk duhet të jetë vetëm:

“Sa fituam këtë sezon?”

Por edhe:

“Çfarë kujtimi i lamë atij që erdhi tek ne?”

Sepse në fund, turizmi i vërtetë nuk matet vetëm me numrin e turistëve.

Matet me numrin e atyre që largohen duke thënë:

“Do të kthehem përsëri.”

Dhe aty qëndron suksesi i vërtetë i një vendi.

Jo vetëm në bukurinë që shihet me sy.

Por në ndjenjën që mbetet në zemër.

Shkodër,11.07.2027

Në ditën e 40 të protestës madheshtore për një “Shqipëri të re” heroit e fjalës së lire, këta shqiponja që nuk i mposhti Vapa ekstreme, as kompeticioni boteror i futbollit po ndeshen në të dyzetat e pushtetit famkeq, perbuzës te rilindjes komuniste me denigrime, fyrje e divizioneve urretjese te komanduar nga Kryeministri Edi Rama, ndaj kërkesave kombëtare të protestusve paqësorë kundra establishmenti politik staliniste instaluar në Shqiperi nga viti 1990 e ne vazhdim, para pak ditësh  mori poezine Dritero Agollit “Një i çmendur një vend e çmend”. Dhe etikoi luftetaret e lirise si te çmendur-kur e kunderta pushtetin e ka nje i cmendur! Cdo ditë  proteste Kryeministri i fyen : korba, sorra bulevardi, e gjithe propoganda e pushtetit të tije ështe denigrim, fyrje, mbasi nuk u ngop me “fuck you’.ne shtypin boteror, vazhdon me 800.000 adresa fallco qe meren me denigrimin e protestusve paqesore e liridashes qe me misionin e tyre e kan lartesuar Shqiperine ne arenen boterore, duke paraqitur një Shqiperi tjeter, nje Shqiperi me kulture, nje Shqiperi paqesore, nje Shqipëri qe din te mbroje lirine e saje, dhe jo ate Shqipëri të drogës, jo at Shqiperi te krimit të organizuar sunduese e institucjoneve demokratike! E gjithe propoganda staliniste e veshur me petkun demokratik këta shqiptare te mire e të zgjuar e shkermoqen per 40 dite para botës demokratike, dhe e nxoren lakuriqesine e propogandes së tij,Dhe protestusit paqesor, ne ditën e 40 fyrjeve denigrimit te  enveristeve te rinj i pergjigjen me  poezine brilante dhe aktuale te poetit martir Havzi Nela të shkruar ne vitin 1977 në burgun famkeq te Burrelit:

Protesta në Tiranë dje mbushi ditën e 35-të, duke u bërë kryelajmi botëror, pra gjithë bota i mbajti sytë tek ata dhjetra e dhjetra mijë shqiptarë nga Shqipëria e diaspora që mbushën bulevardin kryesor të Tiranës dhe protestuan paqësisht, krejtësisht paqësisht. Natyrisht ata kanë një revoltë të madhe në zemrën e tyre, sepse çdonjëri apo familjar i tyre është i shtypur dhe keqpërdorur nga ky 36 vjet tranzicion me në krye Edi Ramën, kryeministrin në largim, i cili ka krijuar një oaz bollëku për njerëzit e tij, për shkrimtarët e poetët e tij mediokër të oborrit, për militantët dhe patronazhistët e tij, që ka rekrutuar e kompromentuar në mbarë botën, me stil sovjetik e të partisë së punës, politikanë dhe elita ndërsa popullit të tij i ka rezervuar ferrin.

Dhe vjen një moment që populli kthen reston.

Nëse revolta e atyre njerëzve që mbushin sheshin do të kthehej në zjarr, det apo lot – do të digjte e shkretonte gjithçka e lotët e tyre do të krijonin një Adriatik në zemër të Tiranës.

Por ai det i bukur njerëzor, që përbëhet kryesisht nga Gjenerata Z e pastaj zgjerohet me prindër, e gjyshër, e vogëlushë e bebe nuk do të përdorë kurrë dhunën, përveç protestën paqësore.

Këtu do të ndahet diktatura mizore plus këta 36 vjet postdiktaturë me ato dekada e shekuj  që do të vinë pas.

Sepse dhunën e do Edi Rama, që i ka ndërsyer çakejtë e tij të gjejnë e shpallin«fajtorët», «kriminelët» mes atij deti të bukur, prandaj kanë futur të infiltruarit e tyre, zanat i vjetër i ish Sigurimit edhe nga e kanë prejardhjen, si ajo femra me kapuç që digjte flamurin izraelit apo si ata që ushtruan dhunë tek Kuvendi apo maskat e zeza mbrëmë tek Komisariati, ku deti njerëzor kishte zbritur aty duke kërkuar «Lirimin e çunave», që mbahen në paraburgim jo si fajtorë, sepse nuk kanë kryer asnjë faj, por si aktivistë, si organizatorë, që mbajnë disiplinën dhe mbartëvajtjen e protestave.

Kush i ndjek protestat i sheh e dëgjon ata njerëz që marrin mikrofonin dhe tregojnë historitë e tyre dhe çdo histori është një dramë më vete, një histori suksesi, sfidash e dhimbje që ka mbijetuar falë një mijë sakrificave. Por aq sa të ndryshme janë historitë, të gjithë bashkohen në një pikë që është dorëheqja e Edi Ramës, qeverisë së tij, bashkë me Sali Berishën dhe establishmentin e këtyre 36 viteve.

****

Një nga tiparet e këtyre protestave paqësore janë pankartat, të larmishme e gjithë frymëzim, ku protestuesit shprehin në mënyrë figurative gjithë revoltën e tyre, janë pankarta komike por me një humor të zi, të hidhura – si oksimorone, ku komikja dhe antiteza kombinohen me fjalë kontrastuese që lidhin humorin, ironinë, sarkazmën me të dhimbshmen, ciniken.

Me ato pankarta, që shoqërohen me një imperatum «Edi Rama jep dorëheqjen, pa kushte», ata tregojnë se nuk janë një popull që ha bar, por që i njeh emër për emër se cilët janë autorët dhe aktorët e fatkeqësisë kombëtare.

Pankartat nuk janë dhunë dhe Edi Rama kërkon patjetër dhunë që pastaj ta anatemojë, ta tallë, ta stigmatizojë e në fund ta shkeli me këmbë dhe ta mposhtë atë popull. Kjo rrugë e fut Edi Ramën në qorrsokak, duhet ta devijojë.

Edi Rama dhe çakejtë, (rrethi vicioz i çakejve sa vjen e ngushtohet) kërkojnë patjetër «Capro espiatorio», «Koka Turku», «kriminelë» apo grupe të Greqisë, Iranit, Serbisë e të Moskës, me qëllim që ta mposhtin Revolucionin Flamingo.

Si një intermexo shumë kuptimplotë më duhet të sjell këtu reagimin e strategjistit të njohur hebre David Zaikin, i cili në platformën X për protestat që po mbahen në Tiranë i kujton Edi Ramës si më poshtë:

“Më kujtohet Maidan në vitin 2014 në Ukrainë. Forca e ushtruar kundër protestuesve nuk ia riktheu kontrollin Yanukovych-it. Ajo shënoi fillimin e fundit të tij. Udhëheqja e Tiranës duhet ta studiojë me kujdes këtë sekuencë” shkruan David Zaikin.

Pra David Zaikin e krahason Edi Ramën dhe regjimin e tij me Yanukovych-, një putinist. Me emrin Euromaidan njihen protestat masive në Ukrainë që filluan në nëntor 2013 dhe çuan në përmbysjen e presidentit të atëhershëm pro-rus Viktor Janukoviç në shkurt 2014. Termi Euromaidan është një kombinim i “Euro” (duke iu referuar integrimit evropian) dhe “Maidan” (sipas sheshit qendror në Kiev, Maidan Nezalezhnosti ose Sheshi i Pavarësisë). Ngjarjet gjithashtu njihen si “Revolucioni i Dinjitetit”. Ai i Ukrainës quhej Revolucion i Dinjitetit ky Revolucioni Flamingo. Me një ndryshim se Ukraina nuk ishte anëtare e NATO-s, ndërsa Shqipëria është.

*******

Dje protesta masive e Tiranës solli një simbolikë të re metaforike. Aty u rrëzua si në 20 shkurt 1991 «shtatorja» me kartona dhe tallash e Edi Ramës, si e diktatorit të fundit dhe po ashtu parakaloi arkivoli i tij politik. Kjo narrativë figurative tipike protestash e tërboi Erion Braçen, deputetin e PS, i cili menjëherë e «njollosi» atë det njerëzor – që kishte guxuar ta varroste figurativisht liderin e katastrofës kombëtare.

Po e sjell ad literam me fjalë e foto statusin e Erion Braçes në Facebook, status që ka si qëllim të mobilizojë militantët e PS, ju kujtohen antimitingjet apo dhuna e 21 janarit» ! Kësaj here pasi e kanë gjetur  «krimin e protestës»- arkivolin që pastaj të organizojnë shtypjen e saj. Erion Braçe, që shitet si europian u shkruan deleve që i kanë mbetur rreth vathës së Edi Ramës si më poshtë:

«BULEVARDI I TIRANES, SOT

NEEEEVEEEERIIIIIII!

SHQIPERIA E RE ME KETE PAMJE ESHTE EKSTREMISTE,

E TURPSHME, E PAPRANUESHME!

Dhe mos u mundoni ta justifikoni;

ARKIVOLI NUK ESHTE POEZI!

Arkivoli ketu e kudo, ne cdo vend dhe per cdo popull,

ka vetem nje funksion e nje kuptim-VDEKJE!

Kjo qe shoh eshte pertej urrejtjes, eshte qellimi i ekstremizmit te dhunshem qe po dominon prej ditesh kete vend!

DEMOKRACIA LIBERALE E EVROPES KU JETOJME, KU PO NEGOCIOJME E PLOTESOJME KUSHTET E SAJ, NUK KA LIDHJE ME KE NDYRESI EKSTREMISTE!

Refuzojeni! NUK MUND TE JETE KJO E ARDHMJA E KETIJ VENDI!»

Nëse do ta përkufizonim Erion Braçen, pa hyrë në hollësi, ai është shembulli tipik i një burokrati parazit,  i cili ka 30 vjet që nuk ka prekur asnjë punë me dorën e tij, veç është paguar nga taksapaguesit shqiptarë si deputet i PS. Normalisht deputetët e Parlamentit të Shqipërisë duhet të ishin shërbëtorë të popullit, por ata e kanë kthyer popullin në shërbëtor të tyre.

Erion Braçe në statusin e tij e njollos protesën me një seri cilësorësh pegjorativë. E quan «neveri», (bën një kombinim kopil – ku bashkon fjalën «never»-«kurrë» në anglisht dhe pastaj i shton në fund mbaresën «i» dhe vazhdon më tutje, «Shqipëria e re me pamje ekstremiste», «e turpshme», e «papranushme»,, «e pajustifikueshme»!

Erion Braçe shkon edhe më lart në llumin që nxjerr nga goja, sipas asaj proverbës nga folklori arkaik «e bën kopilin e ta vë në prehër» dhe shkon deri aty sa t’i akuzojë protestuesit si vrasës, se deshkan vdekjen fizike të Edi Ramës dhe pastaj protestën paqësore të Revolucionit Flamingo më të bukur këta 36 vjet e karakterizon si «ekstremizëm të dhunshëm, që ka dominuar këtë vend për 35 ditë».

Shikoni si rren, si manipulon, si mashtron dhe si rreket ta kthejë protestën paqsore  si shprehje të «ndyrësisë së ekstremizmit». Dhe qershia mbi tortë vjen në konkluzionin e tij trushplarës se «Demokracia liberale e Europës, ku po negociojmë nuk ka lidhje me këtë ndyrësi ekstreme» – Dhe në fund u apelon militantëve të PS, ku përmblidhet edhe qëllimi final i Edi Ramës që e përcjell Erion Braçe, një lejfen i tij: «Refuzojeni nuk mund të jetë kjo e ardhmja e këtij vendi»!

E tashmja e këtij vendi kundër së cilës protestohet është shitja e Shqipërisë, dëbimi i shqiptarëve, korrupsioni, korruptimi i elitave, rekrutimi i establishmentit botëror duke bërë dhurata të tipit Albania Files. Pra e tashmja e vendit është ajo që po e refuzojnë protestuesit për një të ardhme tjetër, pikërisht si ajo e vendeve të BE-së.

Të ardhmen e Shqipërisë pritet ta sjellë Revolucioni Flamingo, ajo është anti dhunë, anti 21 Janar 2011, anti 1996, anti 1997-1998. Shqiptarët europianë janë anti Edi Rama dhe anti këtyre 36 vjet trazicion.

Edi Rama sot simbolizon një politikan të korruptuar, që nxori në shitje Atdheun dhe shpopulloi vendin duke rekrutuar elitat botërore dhe politike me copa Shqipërie, me projekte miliarda Eurosh, të cilave ua ka hequr nga tryeza e bukës shqiptarëve duke i lënë më të varfërit e Europës.

I them Erion Braçes, që dëshmoi injorancë për efekte propagande, le të shkojë e të kërkojë a përdoret në Europën Perëndimore nëpër protesta metafora e «arkivolit»?

Le të mbetet injorant Erion Braçe, se ashtu dëshiron, ndërsa unë po e sqaroj:

Në protestat që mbahen në vendet e BE vendosja në skenë e një arkivoli apo mori arkivolesh është një taktikë simbolike e përhapur që shpreh vdekjen e një industrie, humbjen e jetëve njerëzore ose “varrimin” politik të një politike qeveritare ose politikani. Si në rastin konkret kur «arkivoli» i përdorur si metaforë shprehte simbolikën se karriera politike e Edi Ramës ka marrë fund.

A e kuptove Erion Braçe! Prandaj mbani duart larg nga protesta dhe Revolucioni Flamingo!

Ndërkohë, po të drejtoj dy pyetje retorike:

Si të duket më humane dhe konform Demokracive Europiane: përfundimi i karierës së kryeministrit tënd, që e ka shkatërruar e shpopulluar Shqipërinë dhe i ka lënë pensionistët me nga 200 Euro në muaj pas 40 vitesh punë, apo një Shqipëri për Shqiptarët, me politikanë me integritet, pa skeletë nëpër sirtarë e dollapë, me meritokraci, vlera, ideale, kulturë dhe identitet kombëtar?

Si të duket më shqiptare: largimi i Edi Ramës me një arkivol metaforik bashkë me qeverinë dhe përfundimi i një kalvari 36 vjeçar që ka prodhuar dhunë, dhimbje, largim, papunësi dhe privilegje e lluks të shfrenuar vetëm për kastat dhe enturazhet politike bashkë me skalionet e patronazhistëve, apo kthimin e Shqiptarëve në shtëpitë e tyre pasi kanë hequr qafe paqësisht një regjim mizor, që për popullin dhe shtresat në nevojë ka zgjedhur t’iu japë litarin dhe arkivolët realë.

Sepse në Europën e demokracive liberale me të cilën ti shplan si me gargarë gojën që të vjell, pensionistët dhe shtresat në nevojë, sikur pacientët e onkologjikut apo rinia, nuk poshtrohen si në Shqipërinë e Edi Ramës dhe të lejfenëve e lakejve të tij.

Arkivoli politik i Edi Ramës është për të shpëtuar Shqipërinë dhe popullin shqiptar nga arkivoli real.

A e more vesh Erion Braçe!

Qendroni larg protestave! Mos u hidhni llum se ai llum është juaji dhe do t’ju mbulojë, ndërsa protestat e Revolucionit Flamingo nuk duan të ngjallin luftë kundër shqiptarëve, sikur keni vepruar ju këta 36 vjet dhe diktatura përpara, me vrasjet e 1990-1992, me 1996, me 1997-1998, me 21 janar 2011, me pabarazi, me dëbime dhe shpopullime, duke i poshtruar dhe shkelur me këmbë ata që janë kundër çdo lloj dhune, duke përdorur të gjitha mjetet degraduese ndaj atyre që janë kundër stilit tuaj mizerabël që po e shkatërron këtë vend, duke ia luftuar popullin e tij, duke i shpallur luftë shqiptarëve.

Revolucionin Flamingo është për një Shqipëri të denjë për të gjithë Shqiptarët pavarësisht ideve, besimeve, përkatësive krahinore, veri e jug, që fillon nga fundi politik i Edi Ramës me ata që ai do t’i tërheqë pas vetes dhe i 36 viteve trazicion që u kanë shkaktuar aq lot e dhimbje shqiptarëve.

.

Ka një të vërtetë që asnjë pushtet nuk mund ta fshijë, asnjë propagandë nuk mund ta zbehë dhe asnjë forcë nuk mund ta mposhtë:
Zëri i popullit është themeli mbi të cilin ngrihet çdo demokraci.

Kur një qeveri fillon të ketë frikë nga qytetarët e saj, nuk është populli ai që ka ndryshuar. Është pushteti që ka humbur rrugën.

Kur protesta quhet kërcënim, kur kritika shpallet armiqësi dhe kur mendimi ndryshe trajtohet si faj, nuk po mbrohet demokracia. Po dobësohet ajo. Sepse demokracia nuk jeton nga heshtja. Ajo merr frymë nga liria e qytetarëve për të folur, për të kundërshtuar dhe për të kërkuar llogari.

Populli nuk del në rrugë për të rrëzuar shpresën. Del në rrugë sepse shpresa nuk mund të jetojë aty ku mungon drejtësia. Del në rrugë sepse askush nuk mund t’i kërkojë një qytetari të heshtë përballë padrejtësisë, varfërisë, pabarazisë apo mungesës së dinjitetit.

Nuk ka britmë më të fortë se ajo e një qytetari që ndien se nuk po dëgjohet.

Nuk ka heshtje më të rrezikshme se ajo që lind nga frika.

Dhe nuk ka humbje më të madhe për një qeveri sesa dita kur pushon së dëgjuari popullin që e solli në pushtet.

Historia nuk mban mend gjatë ata që ndërtuan mure mes vetes dhe qytetarëve. Historia kujton ata që patën guximin të dëgjonin edhe zërat që nuk u pëlqenin.

Asnjë karrige nuk është më e fortë se ndërgjegjja e një kombi.

Asnjë zyrë nuk është më e madhe se shpresa e një të riu.

Asnjë vulë shtetërore nuk vlen më shumë se loti i një prindi që lufton çdo ditë për të mbajtur familjen.

Sepse shteti nuk janë godinat. Nuk janë zyrat. Nuk janë titujt.

Shteti janë njerëzit.

Janë punëtorët që ngrihen para agimit.

Janë mësuesit që edukojnë brezat.

Janë mjekët që shpëtojnë jetë.

Janë fermerët që ushqejnë vendin.

Janë të rinjtë që ëndërrojnë një të ardhme në Shqipëri dhe jo larg saj.

Janë pensionistët që meritojnë respekt pas një jete të tërë pune.

Ata janë Shqipëria.

Dhe askush nuk ka të drejtë ta trajtojë Shqipërinë si armike vetëm sepse kërkon të dëgjohet.

Pushteti nuk është kurorë. Nuk është pronë. Nuk është privilegj.

Pushteti është një amanet që populli ta beson për një kohë. Ai nuk të përket përgjithmonë. Ai mbahet vetëm për aq kohë sa respekton ata që ta kanë dhënë.

Në çastin kur pushteti fillon të besojë se është më i madh se qytetari, ai ka nisur tashmë rënien e tij morale. Sepse çdo pushtet që largohet nga populli, përfundon i vetmuar përballë historisë.

Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë zhurmë, por për më shumë dëgjim. Nuk ka nevojë për më shumë arrogancë, por për më shumë përulësi. Nuk ka nevojë për udhëheqës që kërkojnë duartrokitje, por për drejtues që fitojnë besimin me punë, drejtësi dhe përgjegjësi.

Le ta kujtojmë gjithmonë:

Pushteti kalon.

Karriget ndryshojnë.

Emrat zëvendësohen.

Por populli mbetet.

Dhe për sa kohë ekziston demokracia, do të mbetet një e vërtetë që nuk ndryshon kurrë:

Pushteti i vërtetë nuk është ai që buron nga frika.

Pushteti i vërtetë është zëri i popullit.

Vendi i Lekës,03.07.2026

• Bllokimi i fituesit nuk mund t’u sjellë asnjë fitore humbësve të zgjedhjeve

Zgjedhjet e panevojshme parlamentare të shkaktuara nga opozita e Kosovës, përfunduan me shumë sukses dhe këto ditë pritet certifikimi i rezultateve. Populli shumicë i Kosovës, për të tretën herë radhazi, e shprehu qartë vullnetin e tij që Kryeministri Albin Kurti, me koalicionin e vet, të vazhdojë ta qeverisë vendin edhe për katër vjet.

Ende nuk është e qartë nëse PDK-ja, LDK-ja dhe AAK-ja e kanë kuptuar vërtet se i kanë humbur zgjedhjet. Shumë politikanë të opozitës, së bashku me mediat e kontrolluara prej tyre, vazhdojnë t’i interpretojnë numrat sipas dëshirës, duke e mashtruar veten se janë fitues, vetëm pse kanë humbur njësoj ose më pak se herën e kaluar. Ky është një naivitet i përmasave të dhimbshme, shkurt, një mjerim politik.

Meqë rezultati i zgjedhjeve ia mundëson z. Kurti konstituimin e Kuvendit dhe formimin e Qeverisë, posti i Presidentit, për zgjedhjen e të cilit kërkohen 81 vota, ose në raundin e tretë shumicë e thjeshtë me kusht që të jenë të pranishëm 81 deputetë, mbetet edhe më tej mundësi për bllokimin e funksionimit të shtetit nga partitë humbëse.

Të gjitha indikacionet tregojnë se humbësit do të përpiqen sërish ta bllokojnë shtetin, vetëm e vetëm për të mos lejuar z. Kurti të qeverisë vendin. Madje, ende pa u certifikuar zgjedhjet, ata kanë filluar të vendosin kushte dhe të kërkojnë arsyetime për veprimet e tyre kundër funksionimit normal të institucioneve shtetërore.

Lidhja Demokratike e Kosovës deklaron se do t’i japë votat e saj vetëm me kusht që Presidenti të jetë nga radhët e saj, ndonëse vetë është e përçarë si rrallëherë dhe nuk dihet nëse do të arrijë t’i bindë deputetët e vet të votojnë njëzëri në rast të një marrëveshjeje me Vetëvendosjen. Maksimumi që LDK-ja mund të presë janë disa ministri, varësisht nga pesha e saj parlamentare.

Anëtari i Kryesisë së LDK-së dhe ish-kryeministri Avdullah Hoti, i shtyrë nga “dashuria e madhe” për Amerikën, ka zbuluar edhe një kusht tjetër për votimin e Presidentit: nënshkrimin e kontratës për gazin amerikan. Ai shkon aq larg, sa paralajmëron protesta nëse qeveria nuk e bën këtë, një paraqitje tërësisht naive, joprofesionale dhe deri diku qesharake.

Të dyja këto kushte janë joreale dhe të parealizueshme. Ato janë vendosur për interesa personale dhe partiake, e jo për zhbllokimin e institucioneve të shtetit. Shihet qartë se LDK-ja, por edhe PDK-ja e AAK-ja, i kanë “harruar” deklaratat e tyre të mëhershme se Presidenti duhet të jetë figurë unifikuese dhe jopartiake. Ndërkohë, çështja e gazit nuk është çështje politike, por ekonomike dhe strategjike, e cila duhet të vlerësohet nga ekspertët e fushës së energjetikës.

Por, meqenëse sipas partive opozitare Presidenti i Kosovës po u dashka gjithsesi të lidhet me gazin, ftohet Kryeministri Albin Kurti që urgjentisht ta formojë një Komision të përbërë nga “politikanët ekspert të energjetikës”, z. Avdullah Hoti, znj. Vjosa Osmani, z. Lumir Abdixhiku, z. Bedri Hamza dhe z. Ardian Gjini, për ta vlersuar kualifikimin e Gazit amerikan për këtë punë.

Përpjekjet e këtyre partive për ta frikësuar popullin me pretendimet për një “pushtet autoritar” të Kurtit janë të pabazuara. Hipokrizia e tyre bëhet edhe më e dukshme kur mbështesin autokratin e vërtetë, vasalin serb dhe kryeministrin tashmë jolegjitim të Shqipërisë, Edi Rama. Ai, së bashku me lobistin serb Richard Grenell, besohet se kanë pasur ndikim edhe në nxitjen e këtyre përpjekjeve për ta bllokuar shtetin, me qëllim rrëzimin e qeverisë së z. Kurti.

Është për t’u habitur që këto parti, e sidomos LDK-ja, nuk kanë mësuar asgjë nga humbjet e njëpasnjëshme. Në vend që t’i analizojnë gabimet e veta, të ndryshojnë dhe të përmirësohen, ato harxhojnë energji duke kërkuar fajtorë aty ku nuk ekzistojnë. Si nuk e kuptojnë se bllokimi i fituesit dhe i shtetit nuk mund t’u sjellë fitore? Nëse vazhdojnë me këtë qasje, nuk do ta fitojnë kurrë besimin e shumicës së qytetarëve.

Zgjidhja e vetme reale për zgjedhjen e Presidentit është propozimi i tre kandidatëve të aftë, jopartiakë, me njohuri të gjuhëve të huaja dhe të marrëdhënieve ndërkombëtare, dhe zgjedhja e njërit prej tyre me votë të shumicës. Për këtë nevojitet maturi, mençuri dhe atdhedashuri.

Thjesht, kërkohet që interesat shtetërore dhe kombëtare të vendosen mbi interesat personale dhe partiake.

Agim Aliçkaj

New York, 03 korrik 2026

STATE-BUILDING REQUIRES EDUCATION, COMPETENCE, PATRIOTISM, AND WISDOM

–         Blocking the Election Winner Cannot Bring Victory to the Losers

Kosova’s unnecessary parliamentary elections caused by the opposition concluded successfully, and the certification of the results is expected in the coming days. For the third consecutive time, the majority of Kosova’s citizens clearly expressed their will for Prime Minister Albin Kurti and his coalition to continue governing the country for another four years.

It is still unclear whether the PDK, LDK, and AAK have truly come to terms with the fact that they lost the elections. Many opposition politicians, together with the media outlets they control, continue to manipulate the numbers to suit their narrative, convincing themselves that they are the real winners simply because they lost by the same margin or slightly less than in the previous election. This is political naivety of the highest order—in short, a state of complete political misery.

Since the election results enable Mr. Kurti to constitute Parliament and form the Government, the office of the President—whose election requires 81 votes, or, in the third round, a simple majority provided that at least 81 members of Parliament are present—remains the principal opportunity for the losing parties to block the normal functioning of the state.

All indications suggest that the defeated parties will once again attempt to paralyze the state simply to prevent Mr. Kurti from governing the country. Even before the election results have been officially certified, they have already begun imposing conditions and seeking justifications for actions that undermine the normal functioning of Kosova’s institutions.

The Democratic League of Kosova (LDK) has declared that it will support the election of a President only if the candidate comes from its own ranks, even though the party itself is deeply divided and it remains uncertain whether it could persuade all of its MPs to vote together in the event of an agreement with Vetëvendosje. At most, the LDK can realistically expect to secure a few ministerial positions, depending on its parliamentary strength.

Avdullah Hoti, a member of the LDK Presidency and former Prime Minister, apparently driven by his “great love” for America, has introduced another condition for supporting the election of the President: the signing of an agreement on American natural gas. He has gone so far as to threaten protests if the government refuses to do so—a position that is entirely naive, unprofessional, and somewhat ridiculous.

Both of these conditions are unrealistic and practically impossible to fulfill. They are motivated by personal and partisan interests rather than by any genuine desire to unblock the country’s institutions. It is evident that the LDK, as well as the PDK and AAK, have conveniently “forgotten” their previous insistence that the President should be a unifying and non-partisan figure. Meanwhile, the issue of natural gas is not a political question but an economic and strategic one that should be evaluated by energy experts.

But, since, according to the opposition parties, the President of Kosova must be connected to gas, Prime Minister Albin Kurti is invited to urgently form a Commission composed of “energy expert politicians”, Mr. Avdullah Hoti, Ms. Vjosa Osmani, Mr. Lumir Abdixhiku, Mr. Bedri Hamza and Mr. Ardian Gjini, to assess the qualification of American Gas for this job.

These parties’ attempts to frighten the public with claims of Kurti’s “authoritarian rule” are entirely unfounded. Their hypocrisy is even more apparent in their support for the real autocrat—the Serbian proxy and now illegitimate Prime Minister of Albania, Edi Rama. Together with Serbian lobbyist Richard Grenell, he is widely believed to have played a role in encouraging these efforts to obstruct the functioning of the state with the objective of bringing down Mr. Kurti’s government.

It is astonishing that these parties, especially the LDK, have learned nothing from their repeated electoral defeats. Instead of examining their own mistakes, reforming themselves, and improving, they waste their energy searching for someone else to blame where no such blame exists. How can they fail to understand that blocking the election winner and paralyzing the state will never bring them victory? If they continue down this path, they will never regain the confidence of the majority of Kosova’s citizens.

The only realistic solution for electing the President is to nominate three capable, non-partisan candidates with strong knowledge of foreign languages and international relations, and then elect one of them through a democratic vote.

Such an approach requires maturity, wisdom, and patriotism. Above all, it requires placing the interests of the state and the nation above personal and party interests.

Agim Aliçkaj

New York, July 03, 2026

Larg duart nga protesta Taulant Balla, lironi Altin Hilën, Ing Gent Prognin me shokë dhe jepni dorëheqjen!

Ta dëgjova live dje deklaratën me gazetarët dhe të them ki kujdes !

I quajte protestuesit si Altin Hila me shokë “mbeturina sociale” dhe njërin prej organizatorëve të protestës paqsore 33 ditore Ing.IT Gent Progni e quajte “kriminel”, kur para disa ditësh vetë kreu i SPAK, Klodian Braho ka deklaruar se “Në emrin e Gent Prognit nuk rezulton të jetë regjistruar ndonjë procedim penal”.

Kriminel je ti Taulant Balla që merr tagrin e prokurorit, pra shpërdor pushtetin politik sikur keni vepruar këta 13 vjet.

Ti po bën një shpifje live dhe po i poshtron qytetarët protestues ndërsa keni burgosur një aktivist me shokë i cili bashkë me grupin e organizator i kanë treguar botës mbarë se shqiptarët janë një komb i emancipuar europian.

Ti i ke parë si protestojnë jelekverdhët apo në vendet e Europës së Bashkuar, krejt ndryshe nga Revolucioni Flamingo pink ku protestojnë të gjitha gjeneratat deri tek gjeneratat alfa dhe beta të vogëlushëve dhe bebeve !

Protestat kërkojnë dorëheqjen e PM qeverisë së tij të inkriminuar nga aferat e një korrupsioni pa frè, që ka kalbur gjithë sistemin, arsimin, shēndetësinë, shërbimin publik, administratën, zyrtarët më të lartë të shtetit deri diplomacinë në Perëndim, ku diplomatët tuaj janë nën hetim për lidhje me trafikantët e drogës.

Taulant Balla, ki kujdes,

nuk jemi në 21 Janar 2011!

Ju jeni të dhunës! Por kohën tuaj të dhunës e vuri poshtë Revolucioni Flamingo!

Kush shkon në protestë me karroca me fëmijë e bën për paqen, lirinë, demokracinë, të ardhmen duke e përjashtuar dhunën!

Përballë keni një popull të lodhur nga budallenj injorantë që nuk kanë lexuar një libër, nga zhvatës dhe mizorë që u jepni pensionistëve nga 200 Euro pension për 40 vite punë, ndërsa ju me 200 Euro shpenzoni për një kapriçion tuaj idiote, nga ju që mësoni përmendësh si sarmone ateiste urdhërat e liderit të luajtur menç, që deshi ta nënshtronte një popull me algoritma, por algoritmat e vunë përposh!

Ti Taulant Balla përpara kamerave deklarove se “midis protestuesave që ushtron dhunë gjendet një person në kërkim nga policia, me emrin Anton Frroku, i dënuar në 20 vjet 15 herë!”

Taulant Balla, me këtë deklarim re me këmbët e tua brënda. Si ish ministër i brendshëm që je, Anton Frroku është kontigjent i të infiltruarve tuaj në protestë, se nuk është e mundur që një person i inkriminuar, i njohur mirë nga uniformat blu, në kërkim nga policia, e që livadhis e bredh lirshēm kur protestat mbulohen gjithë kohēn nga forcat e rendit!

Nuk i ndyni dot protestat Taulant Balla se llumin e administroni ju, burgjet e lluksit të trafikantëve të drogës dhe eskortave i administroni ju!

Prandaj të jap një këshillë për ty dhe shefin tënd:

Mos i prekni protestat,

mos i prekni protestuesit e Revolucionit Flamingo për një Shqipëri të Re për të gjithë;

mos shpifni kundër organizatorëve që po bëjnë një punë të shkēlqyer,

vezët, domatet dhe miellin e keni hak;

lironi Altin Hilën që e pret gruaja dhe fëmija se kanë nevojë për të,

lironi ing IT Gent Prognin me shokë!

Mbani larg duart nga protesta!

Dhe jepni dorëheqjen!

Ai popull që proteston na përfaqëson të gjithë ne shqiptarëve!

Kreu i SPAK Klodian Braho: Në emrin e Gent Prognit nuk rezulton të jetë jetë regjistruar ndonjë procedim penal