VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Kerkoja nëpër Aruba ndonje restorant me pronar grek dhe gjeta me pronar shqiptar Nga Aleksandra Papa

By | December 24, 2019
blank
4 Comments
  • author avatar
    tralala 2 years ago Reply

    JEMI BERE ME KEQ SE EVGJITET

  • author avatar
    Anonymous 2 years ago Reply

    Emigranti nuk behet evgjit

Komentet

blank

FESTA E MADHE E SHIPSHANIT – Nga Ramiz LUSHAJ            

 

8 gushti 2021, tashma, hyri në kalendarin e Shipshanit dhe të Malësisë së Gjakovës, të Rrafshit të Dukagjinit, të Qarkut të Kukësit, të Kohës e të Kombit, si “Festa e Madhe e Shipshanit”.

Se gjithkush e gjithçka e ka një ditë të parë, një hap të parë.

Kështu, kësisoj, kësaj here, krejt mirësisht e mrekullisht, edhe kjo “Festë…” në Padesh. Ta gëzojmë për vete e brezat, me miq e dashamirë, me të gjithë-për të gjithë.

 

1.

Po, pse u pagëzue kaq herët me mbiemnin “e Madhe” kjo ”Festa e Shipshanit”?! Se kjo “Festë e Shipshanit”, për nga origjina e misioni, mënyra, veprimtarimi, (e shumçka tjetër) lindi thjesht e tillë: “e Madhe”.

Lindi thjesht e natyrshëm, nga mbarsja e mendimi tek veprimi i lidhjes e prerjes së kthizës, nga vet Grupi(mi) publik, krejt shoqëror e gjithëkrahinor: “Shipshani i Malësisë së Gjakovës” bash në FaceBook. E, jena dëshmitarë kohorë se çka bajnë këto rrjete sociale, këto inovacioneri e aksionime, kjo botë digjitale në këtë kohë globale, kur gurra e udha e tyne shkon andej e atje ku e si duhet; bajnë revolucione si “Pranvera Arabe” e shumçka tjetër, edhe në Shqipërinë e sotme, edhe nëpër 6 kontinentet tokësore të Globit.

Ideja për Festen e Shipshanit nuk lindi as nga “Pushteti i Shtetit”, as nga “Pushteti i Xhepit”, as me firmë e as me vulë, por nga mendja e zemra (kryesisht) e djemëve e vajzave të Shipshanit.

Pra, ishte diçka e gjithçka trupnore e vizionare nga vet genet, gjaku, palca, ashti, hapi e takati…i Shipshanit, nistue e sipërmarrës nga një Grup(im) i tillë publik e shoqëror, sa përfaqësues edhe përbashkues i Shipshanit, nga dëshira e madhe për ma të miren e ma të bukuren e mundshme, për mrekullimin e lumturimin e pritshëm të 8 gushtit 2021.

 

2.

Ne po ecim drejt një Bote Tjetër, po përjetojmë një Kohë Ndryshe, e cila po na provon, së cilës duhet t’i besojmë, prej së cilës duhet të mësojmë, nga e cila nuk duhet të ndahemi e as të ndalemi në asnji çast, në asnji hap, nga askush e prej asgjëje.

Grup(imi) “Shipshani i Malësisë së Gjakovës” në FaceBook ka vetëm 1.700 antarë, të cilët me postimet, shikimet, komentet në vargni shumëfishohen praktikisht e jehonshëm gjithandej e gjithkund, në ekranin e vogël të celularit dhe në globin e madh të botës. Edhe në “Festa e Madhe e Shipshanit” numri i të pranishmëve do të jetë i madh, edhe ma i madh se numri i antarëve të këtij Grupimi të Shipshanit në rrjetin social botëror “FaceBook”.

Ideja për aktivitetin madhor “Festa e Madhe e Shipshanit” i përket këtij Grupimi, paçka se nuk është origjin-ale e tyre, sepse jam kanë i pranishëm në të tilla festa, të mirëorganizuara në male të Nju Jorkit të Amerikës nga Fondacioni Plavë-Guci apo në Malin e Dajtit nga Shoqata Bytyçi, Tiranë-Prizren etj. Origjinaliteti i tyre bashkëkohor qëndron tek fakti se nuk janë as shoqatë e as fondacion, nuk kanë miratim në Gjykatë e as në QKB, por nji Grupim Publik-Social-Mediatik, por janë aksionarë e misionarë të kësaj veprimtarie të 8 Gushtit 2021, të cilët u mirëpriten në ide, mendime e veprime, nga bashkëvendasit e tyre krahinor të Shipshanit të Malësisë së Gjakovës, nga bota akademike dhe e biznesit, nga njerëzit e letrave e të skenës e ekraneve të kësaj ane Shipshjane (krahinë, fis, bajrak) dhe nga nipërit e mbesat, nga miqë e dashamirë të tyre të kudo-ndodhun në të dy shtetet shqiptare në Ballkan deri  në Europë e Amerikë.

Ky Grupim i Shipshanit, tuj-e pa se ideja e veprimi i tyre mori udhë e krahë ia nisën me caktue Këshill Organizator, edhe Komisionet përkatëse në disa fusha, Kordinatorët në fshatra e lagje të Shipshanit, etj. tuj punue si ekip, edhe si misionar publik.

Këta, prirë nga një drejtuese e mirëpranuar masivisht prej tyne, nga Ermira Nezaj, trokitën në Bashkinë e Tropojës dhe e gjetën derën të hapur në disa takime dhe iu ofrue atyre ndihma e saj për disa rregullime të rrugës nga Buçaj në Padesh, për sigurimin përforcues logjistik të Festës (me foni/zerimi, etj.), për prani bashkiake në këtë aktivitet nga Përshendetja deri tek Siguria e Mbarëvajtjes të saj. Iu drejtuan edhe Prefekturës së Kukësit, ku gjetën mbështetjen e tyre. Pra, kësisoj, në këtë mënyrë, “Festa e Madhe e Shipshanit” mori miratim zyrtar, përkrahje zyrtare, ndihmë bashkiake disaplanëshe. Bashkia e Tropojës, ndonëse nuk është organizatore apo ndryshe: bashkëorganizatore, ajo u kthye në bashkëmisionare për “Festa e Madhe e Shipshanit”, festë e cila pritet që të kthehet në një traditë, të jetë e përvitshme në tokën e mes njerëzve të Shipshanit.

Grupimi misionar “Shipshani i Malësisë së Gjakovës” (që ndoshta në të ardhmen do të kthehet juridikisht në Shoqata e Shipshanit) trokiti edhe në Komisariatin e Policisë së Tropojës, ku iu kërkoi ndihmë e gjetën mbështetje nga titullari (edhe me një trupë të caktuar policore) për Sigurinë e Qetësinë në “Festa e Madhe e Malësisë së Gjakovës”, çka, edhe kjo, përban një randësi të veçantë e Policia e Shtetit (prej nga polici i thjeshtë e deri tek Ministri), brenda detyrës së vet shtetërore, kësisoj, edhe kësi rasti, merr një përgjegjësi të lartë shtetërore, mbi vete, për vete.

 

3.

Organizatorët, pasi e caktuan datën, vendimuan edhe për vendin e organizimit: në Padeshin gjeostrategjik e historik, një vendbanim shipshjan i njoftun nga të gjitha angjensitë e lajmeve të botës përgjatë Kohës së Luftës së fundit të Kosovës (1998-1999), pasi përveç të tjerave, aty, ishte dislokuar asokohe Shtabi i Përgjithshëm i Brigadës “Agim Ramadani”, apo ndryshe: Shtabi i Luftës historike të Koshares; i kësaj lufte monumentale të Kosovës; betejë, për Ne-Shqiptarët, ma e madhe se “Beteja e Termopileve”; beteja ma e pastër e Luftës së Kosovës (FARK-UÇK); beteja me ma shumë heronj në historinë shqiptare (me të shpallur 114 “Heronj të Kosovës”); beteja nga ma legjendaret në historinë pellazgo-iliro-arbnore-shqiptare.

 

4.

Padeshi, me lartësi mbidetare 1213 metra, e lidhun vrri-bjeshkë me Ujezën, me kulla alpine, ndodhet mes gjelbërimit të livadheve e pyjeve, pranë burimeve ujore, etj. është dhe një vend turistik, një nga vendet turistike ma të bukura të Shqipërisë e të Botës. Ka disa dekada në këta dy shkeujt e fundit që e përjetoj-më legjenden e pambaruar të ngritjes së një Spitali të madh në Padesh, herë nga shteti ynë apo të huajt, një spital kurativ, diçka ma shumë e ma mirë se Senatoriumi i Tiranës. E, kur të asfaltohen rrugët, segmenti i mbetun nga Buçajt e Shipshanit deri në Padesh të Shipshanit, atëhere ky vend do të ketë bujtinat e veta, do të ketë turistë të shumtë prej gjithkahit. Se, atëherit, Padeshi, do të lidhet edhe me rrugën e asfaltuar që ka mbrri deri në Kosharen fqinje, e do të ngrihet unaza e turizmit, një tjetër unazë turizmi Malësi e Gjakovës-Rrafshi i Dukagjinit (e prej rrugës së re të Deçanit do të mundena me shkue edhe deri në krahinën  historike-kulturore-turistiek të Plavë-Gucisë.

“Festa e Madhe e Shipshanit”, e 8 Gushtit 2021, e ka ndër objektivat e saj, edhe promovimin e turizmit alpin (vrri-bjeshkë) në këtë bukuri e madhështi të Alpeve Shqiptare, në Padeshin historik-kulturor-turistik. Ndaj iu them (e iu duhet thanë) organizatorëve “Misionarë”!, misionarë të mirë të një kohe të vështirë.

Kjo – “Festa e Madhe e Shipshanit”, e promovon turizmin alpin në Shipshan, në krejt krahinën etno-historike të Shipshanit, duke nistue nga Grand Klaus Hotel & Bar-Kafe-Restorant (në Kasaj, sapo kalon PKK e P. Doganore në Qafë Morinë) dhe deri tek Kalaja e Komit – “Monument Historie e Kulture” (te Mullinjtë e Gradit), në Qeli, Grykës së lumit të Shipshanit (që buron nga bjeshka e Sylbicës); nga Tyrbja e Dervish Rexhep Bel Boshnjaku – “Nderi i Kombit”, një Saadi-Harabati) në Buçaj e deri tek Kisha e Marashit-“Monument Kulture”- andaj kah bjeshka e Pojanës; nga Shpella e Ali Ibër Nezaj – “Monument Historik”(aty strehohej dhe Sylejman Vokshi) dhe Shar Ahmeti- në shpate lindore të lumës së Shipshanit, në thellësi të Grykës së Sylbicës, kah Ara e Osos deri tek Shpella e Hasan Prishtinës (ish Shpella e Pushkëve) (“Monument Historik”) në Papaj; nga Kulla (vend-pelegrinazhi) e Sali Berishës në Viçidol (ku, në këtë territor, kanë pasë vendbanime të mahershme dhe Hasan Prishtina i Pavarësisë dhe të parët e ish-Presidentes së Kosovës, Atifete Jahjaga etj) dhe deri tek Kullla e Adem Demaj – “Monument Kulture” në Papaj; nga Mështenka e Lugut të Zi – “Monument Natyre” deri tek “liqeni i vogël” artificial- përndryshe Rezervuari i Kasaje (ku po ngrihen kullat e reja të sotme të Bajrakut të Shipshanit); nga Përmendorja e Brigadës XXV-S (Monument Historik) në Tropojë dhe qendra administrative e sotme e Shipshanit (Tropojë e vjetër/Astë); kulla e Ali Ibër Nezaj (Kullat e Nezajve) në Buçaj; “Rruga e Lirisë” (Tropojë-Buçaj-Gegaj/ deri në Padesh e Koshare); Tyrbja e Dervish Sokolit në Gegaj dhe e Halil Muzli Selimit në Kasaj; Shtëpia e poetit Hamit Aliaj – Mjeshtër i madh në Kasaj, e shumë e shumka të tjera, dekterit tek “Varrezat e Heronjve në Koshare” të Kosovës.

 

5.

Organizatorët e këtij eventi goldian “Festa e Madhe e Shipshanit”, 8 Gusht 2021, në Padesh, bash tek Kroni i Çertezit, aty kah ora 10.00 e paradites, e kanë mirëmendue edhe hapjen e një “Panairi i Shipshanit”, nga biznese e individë të krahinës, me prodhime artizanale, produkte tradicionale të kuzhinës, kopshitjeve, pemëve frutore etj. të zonës e rrethinave, etj. duke e gjallnue dhe biznesin, ekonominë e ardhmërinë e krejt krahinës së Shipshanit.

Aty, në Padesh, të gjithësa vijnë në këtë Festë të Madhe do të gjejnë dhe blejnë edhe në këtë “Panair të Shipshanit”, do të kenë çka të hanë (për të ngrënë) për vete, edhe çka të blejnë që ta marrin me vehte.

 

6.

“Festa e Madhe e Shipshanit” është vërtetë e madhe, pasi jepë mundësira të mira e të mëdha që njerëzit të njihen ma nga afër e ma shumë me njëri-tjetrin, se shumkush, nder ta edhe unë, jena larguar prej dekadash nga Shipshani ynë dhe nuk i njohim nga afër shipshjanët e atyshëm trojenik në Shipshan të Malësisë së Gjakovës dhe ata të shpërndarë në Ballkan e në Europë. Shumkujt ia kemi dëgjue zanin po nuk ia keni dhanë dorën. E dimë se jetojnë në Shipshan po nuk i kena takue ndonjëherë. E dijmë se shumë shipshjanë jetojnë në afri të krahinës së Shipshanit, në Gjakovë, Junik e Deçan (edhe me lagje e fshatra të veçanta), edhe në rajone të tjera të Kosovës e deri në Shkup në Maqedoninë Veriore, edhe në Tiranë e Durrës, gjithandej, gjithkund. Po shumë prej tyre, ndoshta asnjerin prej tyre, nuk i kena pa kurrë e dona me u takue me tanë një ditë si kjo e 8 Gushtit 2021.

Mos me ndodh sikur e thotë shprehja e moçme “Ra ky mort e u pamë”, po djemtë e vajzat e Shipshanit, këta të jashtëzakonshëm në unitete e aktivitete, këta të jashtëzakonshëm si misionarë, na e mundësuan ma së merit këtë “Festë të Madhe të Shipshanit”, edhe sipas shprehjes tjetër, të perifrazuar ndryshe: “Erdhi kjo Festë e Madhe e Shipshanit dhe u pamë ndërveti!

 

Shipshan, Malësi e Gjakovës,       

4-5 gusht 2021

 

blank

New York Times për eksodin shqiptar: Pantallona dhe xhaketa blu të konsumuara që vinin nga një epokë tjetër flaken në rrugicat e Brindizit

Publikohet për herë të parë shkrimi i gazetares amerikane, Brenda Fowler, korrespondente e gazetës së famshme, New York Times, e botuar prej saj më 9 mars të vitit 1991, ku në reportazhin e saj me titull “Refugjatët shqiptarë, dërgohen në strehimore”, ajo ka përshkruar me detaje mbërritjen e refugjatëve shqiptarë në brigjet italiane me anë të anijeve dhe peshkarexhave që ishin rrëmbyer në portet e Durrësit, Shëngjinit dhe Vlorës, ku në bordet e tyre ishin imbarkuar rreth 20.000 persona të moshave të ndryshme. Reportazhi i plotë i gazetares amerikane lidhur me atë ngjarje të ndodhur plot 30 vite më parë në brigjet italiane, pamjet e së cilës bënë xhiron e botës, si dhe emrat e shqiptarëve të intervistuar prej saj, lidhur me arsyet që i kishin detyruar ata të ndërmerrnin atë aventurë të rrezikshme, me fëmijët e vegjël në krah.

blank

“Pantallona dhe xhaketa blu të konsumuara që dukej se vinin nga një ideologji dhe epokë tjetër, flaken tej në rrugicat e pasme të Brindizit. Pasi ato hidhen atje nga shqiptarët, këta të fundit marrin nga italianët vendas, pantallona të shkurtra ose xhupa të rinj. Para një shkolle, një grua italiane vendase, qëndroi te porta e mbyllur duke i lutur një roje që të lejonte një familje shqiptare me një fëmijë të kalonte natën në shtëpinë e saj. “Ne duam të ndihmojmë, por gjithçka është kaq e paorganizuar”, tha ajo. Në një cep tjetër, një grup të rinjsh shqiptarë nga porti i Durrësit, nga i cili janë larguar shumica e anijeve, folën për kalimin e tyre 40 orësh, në një anije që dikush kishte komanduar duke i drejtuar një pistoletë kokës së kapitenit, duke shpresuar për të gjetur punë”.

Kështu thuhej në mes të tjerash në një nga shkrimet e datës 9 mars të vitit 1991, të gazetës së famshme amerikane, New York Times, me autore, Brenda Fowler, korespondente e asaj gazete për Italinë, e cila në reportazhin e saj me titull “Refugjatët shqiptarë dërgohen në strehimore”, përshkruante me detaje dramën e 20.000 refugjatëve shqiptarë që mbërritën në brigjet italiane në javën e parë të marsit të atij viti, me anijet dhe peshkarexhat që i kishin rrëmbyer në portet e Durrësit, Shëngjinit dhe Vlorës. Për më shumë rreth kësaj, na njeh shkrimi në fjalë i gazetares amerikane, Brenda Fowler, të cilin Memorie.al e publikon të plotë me rastin e 30 vjetorit të asaj ngjarje, e cila njihet ndryshe si “Eksodi i shqiptarëve me anije drejt Italisë”.

blank

Shkrimi i gazetares amerikane, botuar në ‘New York Times’ më 9 mars 1991

‘Refugjatët shqiptarë, dërgohen në strehimore’

Nga Brenda Fowler

9 Mars 1991

Nga frika e një epidemie midis mijëra refugjatëve shqiptarë që flinin në ambiente të hapura në kushte skandaloze pranë dokut, policia italiane filloi t’i mbledhë ata këtë mbrëmje për t’i zhvendosur në shkollat lokale për të kaluar natën.

Kjo masë paraprake, u duk se ishte hapi i parë në premtimin e Qeverisë Italiane, të bërë më parë gjatë ditës për të gjetur strehim të përkohshëm për rreth 20.000 shqiptarë, të cilët kanë lundruar me anije të mëdha dhe tejet të ndryshkura përtej Adriatikut, në këtë rajon dhe në qytetet e tjera bregdetare italiane, në ditët e fundit për të kërkuar punë dhe strehë.

blank

Por një zëdhënës i Ministrisë së Jashtme, përsëriti sot se ata që nuk plotësojnë kërkesat për azil politik ose që nuk kanë vizë për të hyrë në Itali, do të riatdhesohen përfundimisht. Ankesa vjen nga Komisioni i Kombeve të Bashkuara.

Në një deklaratë të lëshuar në Gjenevë, Komisioneri i Lartë i Kombeve të Bashkuara për Refugjatët, i bëri thirrje Italisë të përcaktojë nëse shqiptarët kualifikohen për statusin e refugjatit politik, përpara se t’i kthejnë ata përsëri për në vëndin e tyre.

Aksioni për të strehuar shqiptarët, disa prej të cilëve kanë qenë këtu për një javë, ishte hapi i parë vendimtar i ndërmarrë nga autoritetet në këtë qytet-port jugor, me 92.000 banorë. Rrugët e ngushta të të cilit përreth zonës së portit, janë të mbushura me rreth 16.000 shqiptarë, kryesisht të rinj burra në të 20-at dhe 30-tat e tyre, por edhe familje me fëmijë.

“Gjatë natës ne do të zhvendosim të gjithë shqiptarët në 38 shkolla lokale”, tha Raffaele Belardi, Ministri Rajonal i Mbrojtjes Civile të Brindizit, pas një takimi në mbrëmje me zyrtarët e urgjencës dhe ata lokalë. “Nesër në mëngjes midis ores 8 dhe 9 ata do të marrin mëngjesin dhe midis orës 12 dhe 14, 7.000 prej tyre do të marrin një drekë të nxehtë dhe pjesa tjetër do të marrin një drekë të ftohtë”.

Policia tha se kishte gjithashtu rreth 2000 shqiptarë në Monopoli, 1.200 në Bari dhe dhjetra të tjerë, në qytete të tjera bregdetare të rajonit të Puglias. Megjithëse zyrtarët kishin thënë më herët se asnjë anije nuk do të lejohej të ankorohen këtu, policia tha se anije të vogla vazhduan të mbërrinin sot, duke sjellë shumë shqiptarë.

blank

Por zëdhënësi i Ministrisë së Jashtme, Alessandro Di Franco, tha se roja bregdetare po përpiqej të kthente anijet që mbërrinin nga Shqipëria, dhe se Italia i kishte bërë thirrje këtij vendi të ndalonte eksodin dhe të lirojë, 215 të burgosur politikë.

“Kjo do të konsiderohej një shenjë që do të zbuste dëshirën e madhe për t’u larguar nga Shqipëria”, tha Z. Di Franco.

Ndihma e Urgjencës për Shqipërinë

Qeveria Italiane u zotua gjithashtu të japë rreth 9 milion dollarë ndihmë emergjente për Tiranën, në formën e ushqimit dhe ilaçeve, në një mbështetje për programin e liberalizimit të Presidentit shqiptar, Ramiz Alia. Korrikun e kaluar, Italia, priti më shumë se 3.000 shqiptarë që kishin kërkuar strehim në ambasadat perëndimore në Tiranë, por shumica e tyre shkuan në Gjermani.

Kjo skenë, këtë mbrëmje ishte vetëm një nga qindra të tilla, nga kaosi festiv, ndërsa bllokimet e trafikut të ambulancave boshe, kamionëve të transportit dhe autokolonave të policisë, u zhvilluan në rrugët e ngushta të zonës së portit, rreth grupeve të shqiptarëve me fytyrë të zymtë dhe italianëve kuriozë.

Pantallona dhe xhaketa blu të konsumuara që dukej se vinin nga një ideologji dhe epokë tjetër, flaken tej në rrugicat e pasme të Brindizit. Pasi ato hidhen atje nga shqiptarët, këta të fundit marrin nga italianët vëndas, pantallona të shkurtra ose xhupa të rinj.

blank

Para një shkolle, një grua italiane vendase, qëndroi te porta e mbyllur duke i lutur një roje që të lejonte një familje shqiptare me një fëmijë të kalonte natën në shtëpinë e saj. “Ne duam të ndihmojmë, por gjithçka është kaq e paorganizuar”, tha ajo.

Në një cep tjetër, një grup të rinjsh shqiptarë nga porti i Durrësit, nga i cili janë larguar shumica e anijeve, folën për kalimin e tyre 40 orësh, në një anije që dikush kishte komanduar duke i drejtuar një pistoletë kokës së kapitenit, duke shpresuar për të gjetur punë.

“Vetëm imagjinoni, që ka me mijëra pistoleta nëpër duar, në të gjithë Shqipërinë dhe ne kishim vetëm 3 në këtë anije”, tha Nini Toçi, një mekanik 27-vjeçar, i cili tha se kishte ardhur në Itali, me disa miq, sepse besonte se ishte një vend i pasur dhe se kishte punë këtu.

Një grua në grup dukej e tronditur, kur u tha se shumë shqiptarë mund të duhej të ktheheshin, nëse nuk kualifikoheshin si refugjatë politikë, sipas Konventës së Gjenevës.

blank

“Të gjithë ne jemi refugjatë politikë”, tha Elsa Shuka, një nënë 33-vjeçare, e cila tha se kishte kaluar natën e kaluar në det të hapur me burrin e saj dhe fëmijët 6 dhe 11 vjeç. “Unë jam një emigrante politike dhe ekonomike”.

Ndërsa ajo fliste, një Fiat i vogël i kuq, u ngjit në bordurë dhe një djalë italian, doli nga dyert e saj, për t’u dhënë shqiptarëve kremin e rruajtjes, një brisk dhe pak sapun. Nëna e djalit, Irene Cecchini, u shpreh: “Unë nuk mendoj se ata duhet të lejohen të qëndrojnë në vendin tonë, por unë dhe njerëzit e Brindizit po përpiqemi t’i ndihmojmë”.

Por tensioni ishte i dukshëm në pjesë të tjera të qytetit. Policia dhe punonjësit e ndihmës, thanë se spitalet ishin të mbushura me shqiptarë, që kishin pësuar lëndime të lehta dhe rrugët pothuajse vazhdimisht po kryqëzohen nga ambulancat. /Memorie.al

blank

SAHAT-TRYEZA E ZEQIR LUSHAJT – Nga HYSEN BERISHA, Norvegji

Nga e majta: Nusha, Sabrie Lushaj, Lula, Hyseni dhe Zeqiri

(Në katër mujorin e ikjës në amshim të zonjës Sabrie)

– Dhe unë, sa me zor mora guximin ta thërras atë zot shtëpie dhe ta ngushlloj për bashkëshorten që e la fill vetëm. Kam frikë se do ta vë në pozitë të ligë, mund t´ia shohë lotin në sy. Për vete jam i sigurt, do ia plasja vajit. E, kështu me shkrim, më duket më lehtë. E di se ai nuk m´i shikon lotët dhe ia dalim disi-

Në Shëngjin po, por pritja si në Malësinë e Gjakovës. Atje, në kodër, kishim vajtur vetëm për një kafe. Rrugës po mendoja në do të na presin apo jo. Ndjehesha i vogël të jem musafir i një familjeje aq të madhe.

Atë ditë u ngjitëm atje pikërisht se djelli nuk përcollonte. Bardh Nëngurra lavderohej me të zotin e shtëpisë. Më thoshte se është poet jo i bujshëm, por bukur njohës i mirë i filozofisë dhe i adeteve kombëtare. Për Zeqirin më tha se është një enciklopedi e gjallë. Ka përjetuar aq shumë dhe e ka ruajtur drejtëpeshimin aq natyrshëm saqë nuk di ç´ti thuhet pos bujarë me tapi.

Posa u futëm në oborr, na tha:

-Ku ju pëlqen të rrimë; përbrenda, apo përjashta?

Ku dija se ku ishte më mirë? Me natyrën e Plazhit të Shëngjinit do të duhej të ishte ngrohtë të rrinim përjashta. Aty ku ai e kishte shtëpinë, ishte më freskët por edhe rrezet e djellit sikur na e plotësuan dëshirën. Gjithë kohën, sikur me porosi, një tufë vranësirash na mbajti kujdestari mbi kokë. Shikova në fund të oborrit, në krahun e majt, një tavolinë guri, gjashtë ulëse poashtu guri të gëdhendura për merak. Oborri në çdo cep i shfrytëzuar me lloj, lloj perimesh dhe perimesh. Unë isha përgatitur që vizitën ta filloja me një litër Raki Rrushi të Rahovecit. U gëzua shumë për dhuratën.

-I kam të gjitha llojet e rakisë por, kur më vijnë musafirë, ndodh të ndjehem keq në mungesë të kësaj rakijeje me zë.

Derisa po shikonim bimët nëpër oborr, e zoja e shtëpisë na i solli kafet në atë tavolinën prej guri. Biseda zuri e po zgjerohej. Fliste rrallë por, gjithmonë me nga një këshillë. Ishte i shumëanshëm Zeqir Lushaj. Unë dhe Bardhi, si dy zogjë, sikur i picrronim sytë pandërprerë. Herë më shikonte mua, e herë e shikonte Bardhin. Gratë, te furra e bukës, ia kishin marrë bisedave të tyre larguar nga ne pakëz metra më tutje. Ajo furrë buke, e ngritur me gurë të gëdhendur, i kishte kushtuar disa mija euro. Gratë zunë të lavdërohen për gatimet e tyre e sidomos për flinë thanë se ajo furrë e pjek për merak. E zoja e shtëpisë, Sabria, nuk zyrej të fliste.

-Vertet e pëlqeni fëlinë? Doni ta shijoni nesër?

Sikur me një gojë u dëgjuan Nusha dhe Lulja duke ia miratuar pyetjën.

-Nesër po vijmë herët dhe ne vetë do i gatuajmë fliat.

Ato u morën vesh që të nesërmën, në ora tetë, të zbarkonim në oborr të Zeqir Lushajt.

Ndërkohë vërejta disa shenja të gëdhendura në syprinën e tavolinës. Më bëhej sikur po atë tavolinë e kanë blerë në ankandet publike ndërkombëtare. Më vajti mendja te Ameriko Vespuqi. «Ndoshta po atë tavolinë për orientim Vespuqi e kishte në anijën e tij». Biseduam për historinë kombëtare, për letërsinë, për mendjetrashësinë. Për mendjehollësinë kombëtare nuk biseduam shumë sepse sikur nuk ia gjenim fillin.

-Hiq Skënderbeun, i them, sikur çdo qeveritar erdhi në pushtet duke vrarë konkuruesit politik. Kam përshtypjën se të gjithë ata njerëz që u vranë, po të ishin bashkë, më mirë do i kishim punët edhe mes vete, edhe ndaj ndërkombëtarëve.

– Mirë e paske veneruar por, im atë, ndjesë pastë, shumë kohë më parë, kur në konak kishte njerëz të mëdhenjë të Komitewtit Qendror, pati thënë:

– «Qeni që i ha robtë e shtëpisë, do vra!»

– O Zot, sa e thjeshtë dhe sa e rëndë kjo porosi!

Se çfarë kishte shkruar Bardhi, ai e dinte. Radha erdhi të informohej me shkrimet e mia. Më kishte qëlluar vetëm një dramë. Aty vërejti se ai libër ishte pasardhës i gjashtë të tjerëve. Më uroi për shkrimet. Më veneroi se po e shikoja tryezën me shenja të panjohurta për mua.

-Nuk je i vetmi që habitesh në këtë tryezë. Kur ishe i ri, mos ke qenë çoban?

-Po, i them.

-Jam i sigurt se pos dhomës së musafirëve që e kishte një orë muri, ndoshta edhe gjyshi mund ta kishte një orë xhepi, apo?

-E saktë, baci Zeqë.

-Me se e matje kohën në fushë tek ruaje bagëtinë?

U kujtova pakëz në heshtje. «Ku mori vesh ky njeri për të bëmat e mia?»

-Me hijen time. Ia këtheja shpinën diellit dhe aty ku prekte hija e kokës sime, e merrja një gurë, një fije bari apo vetë shkopin tim e shtroja përdhe dhe e pikasja si shenjë, pastaj numroja hapat në hijën time dhe kështu e nxerrja vaktin. Kjo matje e kohës nuk ishte shumë e saktë, por funksiononte.

-Hë pra. Këtu të prita. Ja kjo shtylla mu në mes të tryezës. Kjo e luan rolin e hijes sate. Këto gravime në syprinën e tryezës shënojnë orët e ditës. I shikon shenjimet se nuk janë në largësi të njëjtë?

-Po, i them.

Pra, hija e paraditës është më e gjatë ndaj në tryezë shenjimet janë më të rralla. Mesdita, kur dielli na bie mbi kokë, shenjimet janë më të shpeshta sepse lëvizja e djellit duket se është më e ngadalshme.

Të nesërmën, në ora tetë gjumi po malliste bashkë me ne. Turr e vrapë u zgjuam dhe u ngjitëm në bregoren mbuluar me hije pishash dhe tjerë drunjsh. Zonja Sabrie kishte zënë vend te Sahat-tryeza. Po qeshte me ne. Gratë iu zyrën furrës së bukës, aty para derës së hyrjes. Zonja e shtëpisë, duke qeshë, ua bëri me dije të afroheshin te tryeza se gjithçka ishte e gatshme. Plasi gazi. I zoti i shtëpisë, z Zeqir Lushaj tha se, gjumashe si gratë tona nuk do pranoheshin në Malsinë e Gjakovës.

Kah fundi i vizitës mora guximin që të shëtis shikimin nëpër faqet e librave që mi dhuroi. Desha të shtroj pyetje në lidhje me veprat e tija.

-Jo, tash. Flasim kur t`i kesh lexuar.

Dhe, unë, si të më ketë rënë kovidi dy tre vite më parë, nuk më jepej të bëj një vështrim në gjithë atë pasuri letrare. Nuk do të heq dorë por, kësaj radhe jam përcaktuar ta kujtoj zonjën e shtëpisë, zonjën Sabrie. Ajo që, sikur bijave të saja, Nushës dhe Lules ua kishte shtruar mëngjesin me flia të posagatuara me mjalt e djathe bjeshke. Ajo që më priti sikur të birin e saj. Ajo që na lutej ta vizitonim sa më shpesh.

– Oj zonjë e nderuar, i them. Poqese ua hap derën gjithë pushuesve, këtu në Shëngjin, shtëpia juaj do të shëndërrohej në bujtinë.

Ajo nuk foli por, fjalën e mori Bardhi:

-Janë mësuar me regrutët e UÇK-së. Pak janë të thuash se “kaq e aq`´ ushtarë, kohëpaskohe, kanë ngrënë bukë, nga dora e zonjës Sabrie, ketu, ne Tirane e deri ne Amerike. Pikërisht ajo mungesë e shume trimave tash shënon zbrazëti në oxhakun e shtëpisë së çiftit Lushaj. Kjo shtëpi, Hysber, meriton një respekt jo vetëm nga unë dhe ti, por nga institucionet kosovare.

…!

Dhe unë, sa me zor mora guximin ta thërras atë zot shtëpie dhe ta ngushlloj për bashkëshorten që e la fill vetëm. Kam frikë se do ta vë në pozitë të ligë, mund t´ia shohë lotin në sy. Për vete jam i sigurt, do ia plasja vajit. E, kështu me shkrim, më duket më lehtë. E di se ai nuk m´i shikon lotët dhe ia dalim disi.

I lehtë të qoft dheu, nëna Sabrie, Zoti të ndihmoft z Zeqir Lushaj!

-Nga Norvegjia, Janar 2021-

blank

Një jetë kushtuar fyejve dhe eksplorimit të tyre në Kosovë

Prishtinë

Instrumentisti 84-vjeçar nga Kosova, Shaqir Hoti, i ka kushtuar jetën fyejve dhe eksplorimit të tyre.

Si fole e zogjve të malit nga ku dalin melodi të rralla, shtëpia e instrumentistit me prejardhje nga Rogova e Hasit të Prizrenit, por që jeton në Prishtinë, gjendet në një nga pikat më të larta në kryeqytetit të Kosovës.

Nga një dhomë-pune rreth 5 metra katrorë e kësaj shtëpie, dalin tinguj nga më të veçantë të luajtura nga 84-vjeçari Hoti, që edhe pse nga viti 1996 është në pension, pasionin e tij për instrumentin e fyellit ende e ka në epiqendër të jetës dhe përditshmërisë së tij që nga fëmijëria.

Në punëtorinë e tij, ku gjenden dhe makinat për gdhendjen e drurit, si dhe vegla më të vogla që shërbejnë për t’i shndërruar gjësendet në instrument të fyellit, janë aktualisht rreth 1.500 fyej me të cilat mund të luash melodi të ndryshme, të gjitha të bëra nga ai.

Mendja dhe duart e tij, kanë bërë që të lëshojnë tinguj edhe veza e pulës dhe ajo e strucit, arra, lëvozhga e kokosit, guacat e detit e shumë objekte të tjera, me të cilat mjeshtri i fyellit kosovar e kalon kohën më të madhe në eksplorim të zbulimit të tingujve të rinj.

Shaqir Hoti, në deklaratën për Anadolu Agency (AA) thotë se qëllimi i tij është gjithmonë të merret me instrumente.

“Gjithmonë e kam pasur një qëllim të veçantë. Tërë jetën e kam ruajtur atë qëllim, që të merrem me këto instrumente.Më herët kam provuar që të merrem me interpretimin e fyejve, të jem sa më afër burimit, t’i kam gjithmonë elementet e këngëve burimore nëpër këto instrumente. Dhe, e dyta, të merrem pastaj dhe me përpunimin e tyre. Gjatë përpunimit të tyre bëj hulumtim rreth timbrit. Cili dru më jep tingull më të mirë ngase ndryshojnë. Pastaj jam munduar të hulumtoj rreth temperimit, bile t’i përafrohem nga temperimi që ai të futet edhe në formacione tjera muzikore, dhe në këtë drejtim kam arritur bukur mirë”, thotë Hoti.

Pothuajse për secilin instrument të bërë, ai ka mbajtur shënime mbi specifikat e tij melodike dhe fizike.

Në punëtorinë e tij gjenden mbi 1.500 instrumente

Por, nga mbi 1 mijë e 500 instrumentet që gjenden në punëtorinë e tij, Shaqir Hoti veçon njërin, për të cilin flet më me nostalgji dhe madje druhet se mos ai në një të ardhme mund t’i humbasë gjurmët si shkak i mospërdorimit.

“Më e veçanta nga të gjitha për mua është okarina origjinale ilire e cila është gjetur në trojet tona, në fshatin Runik afër Skenderajt në vitin 1968. Ky instrument flet shumë sepse është bukur i vjetër, rreth 5 mijë vjet, nga neoliti i mesëm. E veçanta e këtij instrumenti është se dallon në të gjithë botën. Është tepër i veçantë, ka karakteristika të veçanta edhe për nga forma por edhe nga tingujt. Për më shumë, ky është instrumenti që më ka shtyrë të merrem me këto (punë)”, theksoi ai.

I lindur në Rogovë të Hasit të Prizrenit, Shaqir Hoti ka trashëguar profesionin e instrumentistit nga i ati, por, edhe pse djali i madh i tij e njeh mirë këtë zanat, nuk e ka trashëguar si punë nga e cila jeton.

Si flautist i ri, ai është zhvendosur në Prishtinë në vitin 1967 ku fillon punën në Orkestrën Popullore në kuadër të Radio Prishtinës, ndërsa që nga paslufta e vitit 1999, fillon të merret me vetëfinancim me instrumentin të cilit ja kushtoi jetën, fyellin.

Dëshira e tij edhe në këtë moshë, është që të gjejë së paku një tjetër flautist që prodhon dhe merret me këtë instrument diku nëpër Ballkan, me të cilin thotë se do të kishte “kënaqësi të bisedonte dhe të ndante përvojat e jetës”.

blank

HYSEN KURTI KRENARIA E RAPSODISË SHQIPTARE NË KOHËN TONË – Portret nga TAHIR BEZHANI

60 vite jetë në ansamble të ndryshme folklorike nëpër Kosovë, Shqipëri ,Evropë e Amerikë, janë madhështia e këtij rapsodi, plot krenari kombëtare. Këtij thesari do ishte mrekulli t’i bashkohej edhe ndonjë lëvdatë shtetërore, pa dallim nga Kosova apo Shqipëria.

blank

Këto ditë takova në  fshatin e lindjes, Stankaj të Rugovës së Pejës, z.Hysen Kurtaj, i moshës 75 vjeç. Një burrë i bëshëm, me veshjen e traditës rugoviane,të cilit një shall i bardhë, ngjeshur kokës, i kishte dhënë bukurinë gjithë fizikut të tij, me ato  vetulla të trasha e të zbardhura, mustaqe të mbajtura mrekullueshëm,që ia shtonin hijeshinë një burri malësor ,me gjatësi trupi si pishë mali . Lëvizjet e tij i ngjanin një tridhjetëvjeçari, ecte shpateve plot krenari jete…

Ishte ky, HysenKurti ,rapsodi më i njohur i kohës sonë ,një këngëtar e valltar universal i melosit tonë popullor, trashëguar nga autoktonia e shpateve të Rugovës, mjeshtër i veglave të folklorit burimor  shqiptar, të cilat, me dorën e përsosur të një artisti skulpturor, i punon  me shijen prej mjeshtri të ditur.

Me të parë se iu kishim afruar derës së oborrit të kullës së tij, nuk priti t’a thirrnim sipas traditës, por u ngrit në këmbë dhe me atë zërin e bujarisë së vendit, malësorçe tha:

“Mirë se edhe o mik i dashur!”

Pasi shtrënguam duart si vëllezër ,bëmë nga një foto para kullës së Hysen Kurtit në Stankaj, e cila për syrin e shijen tonë, ishte më e bukur se kulla Ejfeli në Francë…

Hysen Kurti, tani më është i njohur në mbarë trojet shqiptare,  jo vetëm për këngën e bukur ,melosin e  veçantë,që dredhon ëmbël  nga shpirti fisnik,  por njihet edhe për artin nga druri, me të cilin punon figura të ndryshme të personaliteteve historike të kombit, figura te heronjve të luftës dhe punë tjera me vlerë të jashtëzakonshme.

blank

Që nga fëmijëria, arti i HysenKurtit ishte kënga, me të cilën u rrit dhe  filloi të merret që nga mosha dhjetëvjeçare si bari atyre shpateve të vendlindjes. Zëri i ëmbël   fëminor, joshte çdo adhurues të këngës shqipe. Në fillim këndonte këngë erotike ,pastaj me pjekurinë e arritur, këndonte çdo lloj kënge e melosi burimor të trevës së Rugovës,si ato kreshnike e këngë trimërie. Bukuritë e vendlindjes sime thotë Hyseni, gjithmonë kanë qenë inspirim i shpirtit tim për këngën. Në shpirtin e tij të pasur,thellë flen edhe melosi i këngës malësorçe, të cilin nuk e le në harresë kur e dalldisë malli i kohës…

Hysen Kurti, në kuptimin e trashëgimisë së këtij arti, është autodidakt, pra një rapsod që ka provokuar e frymëzuar veten e tjerët në gjetjet e reja të artikulimit të zërit dhe melosit  autokton rugovian. Baba e mixha, thotë Hyseni, i kanë ra lahutës fort bukur ,por nuk kanë kënduar asnjëherë.Ishin instrumenttistë të njohur të kësaj vegle historike të folklorit tonë shqiptar.

Nga dhuntia e tij personale, falë dashurisë së skajshme për artin folklorik, duhet theksuar se Hyseni  u bie këtyre veglave me aftësi të  rrallë:

Çiftelisë, sharkisë ,lahutës ,veglave frymore ,gjethit, bilbilit ,fyellit, kavallit e bizhnicave. Pos veglave të cekura ,Hyseni është një valltar i talentuar, një artist i gjithanshëm në kuptimin e plotë të fjalës.Si i tillë ,HysenKurti, në vitet 70-ta,ka marrë pjesë, thuaja në të gjitha festivalet e folklorit në Kosovë e jo vetëm. Ka qenë pjesëmarrës i  ansamblit folklorik “Rugova” dhe i shpërblyer me disa mirënjohje.

Hysen Kurti që nga vitet 90-ta,ekskluzivisht merret me veglën e lahutës,  pra i njohur si lahutar brenda e jashtë Kosovës. Nëse e kërkojmë këtë arsye të rapsodit se pse ka bërë këtë “shkëputje” vetëm te lahuta, ai flet me krenari  duke thënë:

” E dëgjova zërin e shpirtit brenda vetes.”

Me këtë ma kujtoi një thënie të Stendalit, kur shkruan:

”E përjetoj bukurinë e botës vetëm në sajë të bashkimit të zjarrtë të mishit me shpirtin.”

Vegla historike e folklorit tonë burimoë shqiptar, ka hyrë brenda qenies së tij shpirtërore si diçka e veçantë, si ndjenjë e rrallë shpirtërore, tingujt e së cilës  shprushin thellësitë shpirtërore bashkë me talentin e tij të lindur . Si njëri ndër rapsodët-lahutarët më në zë në trojet shqiptare ,disa vite radhazi ishte i ftuar në organizimet e festivaleve të folklorit kombëtar shqiptar. Në vitin 2001  ishte i ftuar  në Gjirokastër, ku u shpërblye me mirënjohje për lahutë dhe çifteli. Në vitin 2003,në Festivalin Kombëtar, në Lezhë, iu dha vendi i parë si lahutari më i mirë. Në vitin 2016 i ftuar nga “Zoja e Shkodrës” në SHBA, dy herë u shpërblye me dekoratë për suksesin e arritur në lahutë.

blank

Me rapsodin Kurti ,ne oden e burrave, në kulle guri.

Sukseset e arritura në artin e skenës folklorike, si rapsod i kohës sonë janë të shumta, sa nuk do kishte vend për numrin. Por ,vlen të ceket se këtë rrugëtim është duke e vazhduar edhe i biri i Hysenit, Sherif  Hysen  Kurti, i cili e vazhdon përsosjen e talentit te babait të tij.  Sherifi,me rastin e Shenjtërimit të NënësTereze në vitin 2016 në Vatikan, ishte i ftuar zyrtarisht si lahutarë. Edhe ky rast dëshmon  për një talent e trashëgimi familjare që do kultivojnë pasurinë shpirtërore kombëtare.

blank

Hysen Kurti me të birin trashëgimtarin ,Sherif H.Kurti

 

 

Gjatë bisedës me rapsodin HysenKurti, patëm një kureshtje të veçantë ta pyesim se nga ku kishte lindur dashuria e madhe për lahutën, si instrument i folklorit burimor shqiptarë:

“Nga të gjitha instrumentet e folklorit tonë kombëtarë, në veçanti e dua lahutën. Arsyeja është e thjeshtë sepse kjo vegël muzikore ka forcën dhe peshën historike të këngës së lashtë shqiptare. Për këtë arsye e dua dhe e kultivoj si artizan ,i bie dhe i këndoj me respekt dhe krenari shpirtërore. Kam një xhelozi të grumbulluar ne zemër se këtë instrument (falë pasyçeltësisë sonë e institucioneve kompetente?!),pa të drejtë na e vodhën serbët dhe e bënë të “veten” në UNESKO. Kjo është një brengë dhe parehati shpirtërore e imja.”

Duke  ndjerë një dashuri të skajshme ndaj folklorit, duke ditur edhe rëndësinë historike e shoqërore nëpër kohë, një grup entuziastësh të kësaj fushe ,nga Kosova e Shqipëria, janë organizuar dhe kanë formuar Shoqatën e Lahutarëve në nivel të Kosovës. Këtë Shoqatë e përbëjnë:

Hysen Kurti ,kryetar ,ndërsa antarë, Januz Velaj nga Shqipëria, Gjokë Kolaj nga Tuzi dhe Isa Muriqi nga Rugova e Pejës. Qëllimi kryesorë i formimit të kësaj Shoqate të Lahutarëve, është ruajtja e trashëgimisë folklorike ndër breza ,si pasuri e trashëguar historike kombëtare.

Talenteve të tillë, me vlera të rralla ,që jetojnë brenda  shoqërisë sonë shqiptare, është e udhës që shoqëria mos t’i lerë në harresë të kohës. Harresa ndaj të tillëve do të thoshte krim në vete, krim ndaj kulturës në përgjithësi.Njerëzit e mëdhenj janë modest, siç është ky rapsod gjatë gjithë jetës. Ai nuk di t’i përkëdhelet askujt. I dinjitetshem me jetën dhe kulturën personale. Lakmi shkuar lakmisë!

Mirenjohjet e tij jane te pafundme , nga të gjitha skenat ku këndohet dhe kërcehet, ku buçet kënga dhe vallja shqiptare, që nga Rugova deri në Gjirokaster, nje gjeografi admiruese e karrierës së tij të lavdishme, të cilen ai e tregon me modestinë e njeriut të lidhur aq fort me token dhe traditat e vendit te vet, një lis krenar në artin bashkekohor…

 

RUGOVE, KOR,2020

blank

Konkursi fotografik “DËBORË PRANVERE”-2020 Nga Xhane Sherif Imeraj

“… Dallandyshet do t’ i zerë bora këtu

Kanë harruar të ikin: Këtu jeton ti

Orët e ditës zihen ndërveti:

Secila prej tyre don të jetë TI

Në ty, në ty e bukura ime

                                                        Endrrave ua gjej emrat e humbur!”                                                                           

~ Hamit Aliaj(Ti je harrimi)

 

Këto ditë , siç mund të jetë vënë re nga publikimet tona, tek adresa `fb`,  “Tropoja Poetike, kemi shpallur një konkurs fotografik online/në internet, konkurs me temë “DËBORË PRANVERE”-2020, e kushtezuar tek dëbora që ra në fillim të prillit, pikërisht të këtij muaji.  Një konkurs fare i thjeshtë në dukej, por që rezultoi me jo pak emocione të bukura, ku mbizotëroi dashuria për natyren, arti fotografik, arti i së bukurës, ku edhe për shpërblim kundrejt fituesve, premtuam dhuratën më të çmuar dhe më të bukur, LIBRIN.

Për realizimin e këtij konkursi mbi të gjitha, ishte dëshira e mirë, që të mund të zbusnim sadopak ankthin dhe mpakjen e ketyre ditëve, të mund të shpërqendroheshim  nga serioziteti i realitetit të zymtë, pse jo dhe frika,  dhe të çeleshim nga çehra bashkë me diellin e stinës, të përqendroheshim tek natyra, e bukura, tek vetë jeta. Në këtë kohë të pazakontë që po kalojmë për shkak të Covid-19, nga ku pothuajse të gjithë jemi të detyruar të rrimë në shtëpi, për të parandaluar përhapjen e kësaj “flame”, të privuar nga këto ditë të mrekullueshme të pranverës, “pranverës tekanjoze” do të thoja , ku përveçse luftës me koronavirusin, na solli dhe nderthurje stinësh , shi, borë, diell e lule plot…

Në këtë moment më vjen ndër mend proza poetike e poetit tone të mirënjohur Skëndr Buçpapaj.

Citojmë :

“Bora ua kishte mbytur zërin lumit, prrojeve e krojeve, e kishte vënë natyrën në gjumë në mes të ditës, ia kishte mbyllur zërin dhe sytë. Në dritaret e klasave kishin ardhur e po rrapëlonin krahët zogjtë a thua se shkolla ishte Varka e Noes ku ata të gjenin shpëtim pas përmbytjes së botës nga bora kudo që arrinte shikimi i atyre zogjve. Ne drejtuesit e Varkës së Noes, mësuesit e nxënësit u gjetëm të befasuar për misionin tonë biblik. Por më të befasuarat u gjetën lulet manushaqe nëpër tavolinat e mësuesve, nëpër bankat e nxënësve, mbi dritare e dyer.” ~ Skënder Buçpapaj, (Kujtim nga 7 Marsi 1972), prozë poetike.

Kështu, meqënëse ishim “arrest shtëpie” e nuk rendnim dot drejtë natyrës, me anë të  këtij konkursi, menduam ta sillnim natyren tek ne,  nëpërmjet peziazheve të bukura që do na sillnin fotografet amator, me fotografitë dhe videot që do realizonin dhe do na i sillnin në konkurim.

Foto të cilat më pas, i postuam tek faqja “Tropoja Poetike”  me të dhenat përkatëse, sipas kritereve që kërkonte ky konkurs, siç ishin: vendi ku është realizuar fotografia apo fotografitë, videot, data kur është realizuar, dhe autori, që t`i bënim publike nga ku të shikoheshin dhe të vlerësoheshin edhe nga ndjekësit, publiku. Tjetër kriter, nga më kryesori fare, ishte tema pikëisht e dëftuar nga kapriçot e vetë stinës, ku fotografitë duheshin të jenë patjetër foto me dëborën e re që ra këto ditë.

Menjëherë pas shpalljes së konkursit, trokiten dhe konkurentet  me realizimet e tyre… Dua të them se prisnim më shumë konkurent, nuk besoj se ishte e vështirë të beje foto me telefon në mungesë të një aparati fotografi, qoftë edhe nga dritaret apo ballkonet e shtëpive, apo dhe jashtë në natyrë në fshatrat e thella dhe të larta. Jo me patjeter për të fituar çmim, por  për t`u argëtuar dhe çmallur të gjithë me foto të viseve të vendlindjes tone. Gjithsesi, konkursi zgjati pesë ditë, ngaqe nuk kishim më prurje nga konkurentet. Konkursi u hap ditën e enjte, datë  01.04.2020, dhe u mbull ditën e diel, datë 05.04.2020. Moren pjesë gjithsej 10(dhjetë) konkurent/fotografë. Kishim në konkurim 31(tridhjetë e një) fotografi dhe 3(tri) video.  Çmimet u shpall në mbrëmje , datë: 08. 04. 2020.

Konkurentet që moren pjesë, po i renditim më poshtë sipas vetë renditjes së tyre në bazë të kohës së paraqitur me fotografite e tyre..:

  1. Ark. Hazir Isufaj,  2- fotografi, realizuar në qytetin e Bajram Currit, 1/2 prill 2020
  2. Lume Sella, 1- fotografi, të realizuar nga Erblina Dardha, Margegaj, Tropojë 1 prill 2020
  3. Eva Boshnjaku, 1- fotografi, realizuar në Myhejan,Tropojë,  2 prill 2020
  4. Gëzim Ibrahim Prengzi, 10- fotografi, realizuar në Geghysen,Tropojë, 1 prill 2020
  5. Esmeralda Byberi, 2- foto dhe një video, realizuar në Valbonë,Tropojë,  2 prill 2020
  6. Blerta Haxhiaj, 1-foto, realizuar: Klevi Haxhiaj, Tropojë e Vjetër, 2 prill 2020
  7. Syl Muçaj, 5-foto, realizuar Koçanaj dhe Valbonë,Tropojë, 1 prill 2020
  8. Taulant Selimaj, 4-foto dhe 1-video, realizuar në Valbonë, Tropojë, 2/3 prill 2020
  9. Ornela Geci, 2- foto të realizuara në Dubravë, tropojë  dhe 1- video, realizuar në qytetin e Bajram Currit, 1 prill 2020
  10. Agostin Gjini, 3-fotografi, realizuar në Brisë, Mërturë, Tropojë,  2 Prill 2020

Si çdo kokurs edhe ky konkurs kishte jurinë  e vet të nderuar, edhe pse organizuar në një kohë të pazakonte që po kalojmë, por pikërisht për t`iu kundërvënë kësaj kohe , ku më bukur se me natyren, artin, librin dhe bashkepunimin e mrekullueshem.

Menjëherë sapo kontaktuam me të përzgjedhurt tanë , të cilet kishim kënaqesinë t`I  kishim pjesë të jurisë, siç kishim dëshirë edhe për shumë persnalitete të tjera të artit, letësisë dhe gjitha fushave të nderuara.

Juria jonë e nderuar përbëhej nga këta anëtar : (online)

  1. Mësuesja e nderuar, tashmë në pension, znj. Kada Mulosmanaj
  2. Piktori ynë i mirënjohur, z. Azem Kuçana
  3. Poetja, shkrimtarja, gazetarja e mirënjohur znj. Elida Buçpapaj
  4. Arta e artë e librarisë “Art`s Librari”, znj. Arta Zenelaj
  5. Fotografi dhe kameramani profesionist, z. Ismajl Buçpapaj

Të cilët i falenderojmë shumë që pranuan të bëhen pjese e këtij konkursi, duke qënë anëtare jurie. Faleminderit për bashkëpunimin, kohën që na kushtuan, përzgjedhjet e tyre të mirëanalizuara dhe të mirëvlerësuara. Emocionet e bukura që përcollen duku u shprehur ndaj fotografive , peziazheve , ku mund të themi u mori një kohë goxha të gjatë për të renditur fituesit, sespe çdo foto ishte e bukur, panoramike, dëbora që zbardhonte kudo …

 

 

 

Po rendis më poshtë  fituesit e konkursit “Dëborë Pranvere” 2020

Konkurs i thjeshtë por me emocione të bukura, shprehur kjo nga konkurentet, nga juria , por dhe nga shumë ndjekës të faqes “Tropoja Poetike” , ku kishte edhe nga ata që kërkuan të organizojmë konkurese të tjera fotografike në vijim, me tema të ndryshme por dhe me tema të lira, ku mund të marrin pjesë shumë konkurues. Ne patjeter që ua premtuam ketë konkurs në të ardhmen e afërt.

 

Atëherë le t`iu prezantojmë me fituesit e këtij konkursi:

Vlersuar sipas jurisë tonë të nderuar  por edhe duke marr parasyshë pëlqimet e publikut.

 

1. Çmimi i Parë,  “Fotografia më e mirë” , “Video më e mirë, njëkohësisht dhe çmimin “Fotografi më i mirë” e fiton … Taulant Selimaj

2. Kemi dy fitues të Çmimit të Dytë : Me fotografitë e tyre zënë këtë pozicion në konkurim,  Gezim Ibrahim Prengzi dhe Syl Muçaj

3. Çmimin e Tretë , e fiton Agostin Gjini

4. Çmimi “Fotografia më e pëlqyer nga Publiku” e fiton  ark. Hazir Isufaj

5. Çmimi Inkurajues shkon për fotografen  Eva Boshnjaku

 

 

Siç e cituam dhe më lart, për shpërblim kundrejt fituesve kemi premtuar dhuratën më të çmuar dhe më të bukur, LIBRIN.

Çmimit të parë do i dhurohen : 10(dhjetë) libra nga shkrimtarët dhe poetet tanë Tropojanë , të cilet do i përzgjidhi vetë … një autor-një libër.

Çmimit të dytë do i dhurohen: 5 (pesë) libra …

Çmimit të tretë  do i dhurohen 3(tre) libra …

Çmimi “Fotografia më e pëlqyer nga Publiku” si dhe “Çmimi Inkurajues” , patjeter që do u dhurohen libra .

 

Teksa i pyetem konkurentet , se nëse do ishin fitues të çmimit të parë cilet do të ishin autoret e tyre të preferuar, në përgjigjet e tyre  përmendën me dhjetra poet, poete , dhe shkrimtare tashmë të njohur por dhe më pak të njohur. Ky ishte një tjeter moment i bukur.

 

I falenderojmë konkurentet përpjesmarrjen, fotografët amator për realizimin e fotografive të bukura , dhe  ju urojmë suksese!

 

Faleminderit Jurisë tonë të nderuar!

Faleminderit  mbështetësve  dhe ndjekësve të këtij konkursi.

 

Urojmë që sa më shpej dhe sa më mirë të dalim nga kjo luftë me armikun e padukshem , ku ka ndryshuar rrjedhen e jetës në mbarë botën. Stres, frikë, dhimbje, distance me njerëzit tanë të dashur. Urojmë që sa më shpejt t`i rikthehemi normalitetit  dhe të perqafojmë natyren tonë të dashur, stinet, jeten.

 

“… dhe pastaj,

unë kam natyrën, artin dhe poezinë,

dhe nëse kjo nuk është e mjaftueshme,

çfarë është e mjaftueshme? “

~  Vincent Willem van Gogh

 

 

Administratorja e faqes “Tropoja Poetike”

Xhane Sherif Imeraj

 

Tiranë, 8 prill 2020

 

Foto të realizuara nga

Taulant Selimi

blank

Gezim Ibrahim Prengzi

blank

Syl Muçaj 

blank

Agostin Gjini

blank

Ark. Hazir Isufaj

blank

Eva Boshnjaku

blank

blank

Në Tokën e Shenjtë të Izraelit! PAQE NE NJE VEND KU LUFTA KA QENE E MBETET AQ PRANE NJEREZVE…! Nga Kozeta Zavalani

Të shkelja Jerusalemin në Izrael, ka qenë ëndërr që e kam dëshiruar shumë vite më parë, kur kam lexuar dokumentarin “Në tokën e premtuar, zemra që luten për paqe”, realizuar nga TVSh! Ëndërr e realizuar së fundmi, falë financimit të djalit të madh Mend Zavalani.

U nisëm familisht nga aeroporti “Nënë Tereza” me Wizzair për në Budapest e prej aty mbrritëm në Jerusalem, nëpërmjet Aeroportit Ben Gurion të Tel Avivit. Ushtari me automatik në sup në hyrje na frikësoi, por kur na lejoi të bëjmë foto, u qetësuam. Fytyrat tona shndrisnin nga kënaqësia, kur bëmë foton e parë në simbolin e Izraelit – Menorah-un e artë, krijuar nga gjeniu i artit, Salvador Dali, i cili ia dedikoi këtë vepër popullit hebre me këtë shënim: “Ju, o popull hebre, populli i zgjedhur i Perëndisë, bijtë e Abrahamit, Isakut dhe Jakobit, ju që keni treguar një përkushtim të pashoq për të ruajtur traditën, për gëzimin që tregoni në festat tuaja, unë krijova këtë Menorah…

Sigurisht, të vjen natyrshëm të bësh një fotografi përpara këtij simboli, si kujtesë e impresionit të hapave të para në Tokën e Shenjtë.

Jeruzalemi është vendosur në një rrafshnaltë në malet Judaiane midis Mesdheut dhe Detit të Vdekur. Është një nga qytetet më të vjetra në botë dhe konsiderohet i shenjtë për tre fetë kryesore Abrahamiane – Judaizmin, Krishterimin dhe Islamin. Si Izraeli ashtu edhe Autoriteti Palestinez pretendojnë Jeruzalemin si kryeqytetin e tyre, pasi Izraeli mban institucionet e tij kryesore qeveritare. Gjatë historisë së tij, Jeruzalemi është shkatërruar të paktën dy herë, rrethuar 23 herë dhe sulmuar 52 herë. Pjesa e Jeruzalemit e quajtur “Qyteti i Davidit” e ka origjinën në tregimin biblik, ku Mbreti David përshkruhet si prijësi izraelit, që pushton qytetin e fortifikuar të Jebusit dhe e ndërron emrin pas vetes. Më 1538, muret e qytetit u rindërtuan për herë të fundit rreth Jeruzalemit nën Sulejmanin e Madhërishëm. Sot ato mure përcaktojnë Qytetin e Vjetër, i cili tradicionalisht është ndarë në katër lagje – armene, të krishtera, hebreje dhe myslimane. Në vitin 2015, Jeruzalemi kishte një popullsi prej rreth 850,000 banorë, që përfshinte afërsisht 200,000 izraelitë laik, 350,000 hebrenj Haredi dhe 300,000 palestinezë.

Rrugës për në Jerusalem mahnitesh me pemët e portokajve buzë rrugës, të cilat rrëzonin kokrrat krejt shkujdesshëm. Në një vend me klimë të thatë mesdhetare, sistemi i ujitjes dukej gjenial. Sa më shumë t’i afrohesh Qytetit të Shenjtë, aq më shumë rrëmbehesh nga emocionet.

Kur hyn në Jerusalem ndien një forcë të madhe magnetike brenda vetes. Ky magnetizëm rritet gjithnjë e më shumë kur hyn brenda mureve të Jerusalemit të vjetër.

Me një sipërfaqe me më pak se një milje katror, ai është ndarë në katër pjesë: pjesa e hebrenjve, e të krishterëve, e armenëve dhe pjesa e myslimanëve. Brenda një rrezeje me pak metra distancë, besimet më të mëdha të botës kanë vendet e tyre më të shenjta, të cilat përbëjnë ekzistencën e tyre.

Hebrenjtë kanë Murin Perëndimor, i njohur si Muri i Lotëve, i cili është fragmenti i vetëm i mbetur nga muri i Tempullit; Të krishterët kanë Kishën e Varrit të Shenjtë, brenda të cilës është shkëmbi i Golgotës ku u kryqëzua Krishti, dhe diku aty pranë varri ku u shtri Krishti përpara se të ringjallej dhe myslimanët kanë Kupolën e Shkëmbit, për të cilën myslimanët besojnë se Muhamedi udhëtoi për në parajsë. Ja përse Jerusalemi është konsideruar që prej kohëve të hershme, si qyteti ku banon Perëndia.

Përtej Murit Perëndimor, çdo qenie njerëzore do përlotej me apo pa vullnet, këmbët të çonin te Via Dolorosa, Rruga e Mundimit. Kjo rrugë kishte marrë këtë emër, pasi ishte rruga që kishte përshkruar Krishti me kryqin mbi shpinë për në Golgotë, vendin ku do të kryqëzohej.

Ndihem krenare që jam shqiptare pasi ne kemi një lidhje tjetër me popullin hebre. Gjatë periudhës së Luftës së Dytë Botërore, populli shqiptar i fshehu dhe i mbrojti të gjithë hebrenjtë nga nazistët. Nga ky heroizëm i tyre asnjë hebre, nuk ra në duart e nazistëve.

Kur përballesh me Murin e Lotëve, trupi të rrëqethet i tëri. Sikur qepallat e syve rëndohen prej lotëve që njeriu, për respekt ndaj vetes, mundohet të mos i lëshojë. Sheshi përballë murit është i mbushur me rabinë, besimtarë të thjeshtë, hebrenj ortodoksë, ushtarë, turistë etj., të cilët prekin gurët e murit, ashtu si ne; bashkëshorti me djemtë nga ana e burrave dhe unë me miken izraelite Miki, nga pjesa e grave. U lutem me gojë, por edhe me letrat e shkruara, të cilat i vendosëm midis gurëve të murit. Në fund të ditës, letrat e lutjeve mblidhen dhe dëshirat dërgohen për tu plotësuar, në një nga shpellat e malit të ullinjve jashtë mureve të Jerusalemit të vjetër.

Në një atmosferë të tillë, kupton se besimi është substanca e gjërave që shpresohen dhe evidenca e gjërave që nuk shihen. Muri i Lotëve është simboli i besimit, prejardhjes dhe rezistencës së hebrenjve.

Unë familisht, u ndjeva e privilegjuar që këmbët e mia po ecnin mbi të njëjtët gurë, që kishin prekur Krishtin, por arrita ta mund krenarinë dhe krahasimin tim, pasi nëse Krishti po shkonte drejt vetëflijimit për të larë mëkatet e të gjithë atyre që do besonin në të, duke bërë sakrificën më të madhe në historinë e botës, unë u luta për familjarët e mi, për miqtë që më duan dhe i dua dhe pse jo edhe për mbarësinë e Shqipërisë sonë.

Rruga e Mundimeve përfundonte me shkëmbin e Golgotës, ku Jezu Krishti u kryqëzua, mbi të cilin Helena, e ëma e Kostandinit të Madh, ndërtoi Kishën e Varrit të Shenjtë rreth vitit 326 pas Krishtit. Besohet se gjatë ndërtimit të kishës, Helena zbuloi kryqin e vërtetë dhe një varr, ku besohet se u vendos Krishti për tri ditë përpara se të ringjallej.

Psikologët modernë besojnë te forca e auto-sugjestionit, pra, mendja dikton ato që ndien trupi, por ajo eksperiencë nuk ishte auto-sugjestion, ai vend kishte përjetuar momentin më të rëndësishëm historik dhe shpirtëror të njerëzimit.

Një ndër ditët më të bukura ishte e shtuna, kur shëtitëm me makinë me miken e dashur izraelite Miki Matityaho në vendet më të bukura të Jerusalemit; YMCA është një qendër kulturore, sportive dhe arsimore që ndodhet në zemër të qytetit dhe është e lidhur me Shoqatën e Krishterë për të Rinj në mbarë botën. Ai përpiqet të nxisë barazinë dhe miqësinë midis anëtarëve të të gjitha feve, me theks në Judaizëm, Krishterim dhe Islam, ndërsa shërben si një oaz i multikulturalizmit dhe një hapësirë për bashkëjetesë midis banorëve të Jeruzalemit dhe më gjerë. YMCA na kujtoi këngën e famshme “It’s fun to stay at the Y-M-C-A, Është kënaqësi të qëndrosh në Y-M-C-A”. Përballë tij hymë në Hotelin King David që është më i famshmi nga të gjitha hotelet në qytet e ndodhet në mënyrë të shkëlqyer në pikën e takimit të Qytetit të Vjetër dhe Jeruzalemit të Ri. E mrekulluar nga mjediset e brendëshme, që më kujtuan Hotelin Madison në Washington D.C. ndërsa po kërkoja dikë për të na bërë një foto të gjithëve, një grua e hijëshme dhe shumë miqësore na u afrua vetë dhe na shkrepi disa foto. Pastaj u ul me ne dhe na tregoi se kishte ardhur nga Florida e ShBA-ve për të organizuar dasmën e mbesës së saj në këtë hotel, ku ishte martuar edhe nëna e saj, që ndodhej aty e tashmë festonte 85 vjetorin.

Prej aty u ngjitëm në Malin e Ullinjve, ku hymë në Kopshtin e Gjetsemanisë. Nga ky kopsht, Jerusalemi shihej në pëllëmbë të dorës, dhe nga ajo pamje çdo gjë merrte kuptimin historik dhe përputhej me përshkrimet biblike. Kopshti kishte plot ullinj të rinj, disa të tjerë qindravjeçarë, por për habi edhe disa që e kalonin moshën dymijëvjeçare.

Këto ishin ato pemët që e kishin parë dhe dëgjuar Krishtin, kishin qarë me djegien e Jerusalemit dhe kanë vuajtur dhe duruar me memecërinë e tyre për dymijë vjet, teksa kanë parë pushtues njëri pas tjetrit, që kanë dhunuar gurët dhe kanë shfarosur njerëzit.

Qyteti i Jerusalemit, i cili është djepi i feve hyjnore dhe njëra prej porteve më të gjera të Azisë, Afrikës dhe Evropës, është një qytet i rëndësisë të veçantë edhe për nga të qenit një portë që hapet në Mesdheun Lindor.

Qyteti i vjetër është i përfshirë në listën e trashëgimisë botërore të UNESCO-s, si qyteti më i njohur në mbarë historinë e njerëzimit. Një e treta e popullsisë së botës e konsideron të shenjtë. Nëse e shkel qoftë edhe për një herë në jetë, nuk do jesh më i njëjtë.

Jeruzalemi dhe Betlehemi janë vetëm disa kilometra larg dhe në fakt, të dy qytetet pothuajse bashkohen së bashku, megjithatë, hyrja midis të dyve është e kufizuar me faktin se Betlehemi është nën kontrollin e Palestinës dhe për këtë arsye hyrja në qytet përfshin kalimin e një pikë kontrolli kufitar.

Ndaj e patëm të lehtë të shkonim tre herë në Kishën e Varrit të Shenjtë, një kishë në lagjen e krishterë të qytetit të vjetër të Jeruzalemit. Kisha përmban, sipas traditave që datojnë të paktën në shekullin e katërt, dy vendet më të shenjta në Krishterim: vendin ku u kryqëzua Jezusi, në vendin e njohur si Kalvari ose Golgotha dhe varri i zbrazët i Jezusit, ku ai është varrosur dhe ringjallur. Varri është i mbyllur nga një faltore e shekullit XIX e quajtur Aedicula.

Vendi i Kishës së Varrit të Shenjtë në Jeruzalem është identifikuar si vendi i kryqëzimit dhe i varrit të Jezusit të Nazaretit.

Kisha ka qenë prej kohësh një qendër kryesore pelegrinazhi për të krishterët në të gjithë botën.

Rreth 10 vjet pas kryqëzimit, u ndërtua një mur i tretë që mbylli zonën e ekzekutimit dhe varrosjes brenda qytetit, dhe kjo përbën vendndodhjen e Varrit të Shenjtë brenda qytetit të vjetër të Jeruzalemit sot.

Në vitin 326, nëna e Kostandinit, Shën Helena, bëri një pelegrinazh në Jeruzalem, ku, sipas legjendës, ajo zbuloi reliktin e kryqit të Jezusit (“Kryqi i vërtetë”).

Historia e zbulimit të kryqit ishte aktuale në fillim të shekullit të pestë, dhe në shekullin e 11-të një shpellë e thellë poshtë rrënojave të bazilikës.

Në 614, një ushtri perse shkatërroi kishën dhe Kryqi i Vërtetë u mor, por në 631 perandori bizantin Herakliu negocioi kthimin e tij.

Kjo ishte kisha që tërhoqi shtegtarë nga i gjithë Krishtërimi në fund të shekullit të 11-të, dhe për pjesën më të madhe të asaj periudhe sundimtarët muslimanë të qytetit i trajtuan mirë.

Në pjesën muslimane të qytetit hëngrëm një dreke të shijshme dhe blemë disa dhurata për në Shqipëri. Në këtë pjesë mund të blije më lirë se kudo, sepse kudo ishte më shtrenjtë. Në mendje më kanë mbetur qirinjtë me aromë të mrekullueshme mjalti dhe Sahlabi, që ngjante me salepin, por është një puding me qumësht të ëmbël, kanellë e kikirik të shtypur, e përdorur shumë në Lindjen e Mesme. Ëmbëlsira më e veçantë në Izrael, është knafeh, që e shijuam për herë të parë në Jerusalem së bashku me Mikin, e cila na shpiegoi se në restorante shpesh shkruhet këto fjalë “Jeto, Qesh, Dashuro, Knafeh” Është i ëmbël, ngjitës, i lezetshëm me aromë gjalpi e djathë dhije, para se të shërbehet, është njomur me shurup të rëndë dhe shërbehet e ngrohtë. Duhet një aftësi e caktuar për të zotëruar elementet artizanale të knafeh dhe tifozët e saj janë fanatikë në përgatitjen, duke e bërë pjesë të kuzhinës moderne izraelite.

Mbresa na la edhe vizita në Jaffa, në pjesën jugore dhe më e vjetër në Tel Aviv-Yafo, është një qytet i lashtë portual në Izrael. Jaffa është e famshme për lidhjen e saj me tregimet biblike të Jonas, Solomonit dhe Shën Pjetrit, si dhe historinë mitologjike të Andromedës dhe Perseus.

Kemi bërë foto të bukura në Sheshi i Sahatit me orën e tij dalluese, ndërtuar në vitin 1906 për nder të Sulltan Abdul Hamidit II. Si dhe tek Shkëmbi Andromeda, në të cilin Andromeda e bukur ishte e lidhur me zinxhir në mitologjinë Greke. Vizituam edhe Manastirin Grek Ortodoks i Archangel Michael (Patriarkana e Jeruzalemit) pranë Portit, që ka gjithashtu bashkësi rumune dhe ruse në kompleksin e tij. Napoleoni besohet të ketë qëndruar atje, pasi ishte vendosur edhe një statujë e tij, pranë të cilit turistët si ne fotografoheshin.

Xhamia e Detit, me pamje nga porti, është përshkruar në një pikturë nga viti 1675 nga piktori holandez Lebrun, mund të jetë xhamia më e vjetër ekzistuese e Xhafës. Sipas legjendës lokale, gratë e marinarëve që jetonin në Jaffa u lutën atje për kthimin e sigurt të burrave të tyre. Do të donim të vizitonim edhe shumë vende të tjera të bukura në Tokën e Shenjtë të Izraelit, por ditët tona fluturuan shumë shpejt…

Kontrolli në aeroport më la një shije të keqe. E pata harruar vonesën në hyrje e pyetjet në intervistën e marrjes së vizës, në një kohë kur midis shteteve tona është hequr regjimi i vizave. Një pasiguri ndaj turistëve të huaj dhe kërkimi i arsyes së vizitës ishte stresuese, veçanërisht, pasi morëm një fletë qendrimi, shoqëruar nga një letër ngjitëse me një bar-kod në kapakun e pasaportës, që dukej shumë e shëmtuar. Mendoni sikur në çdo aeroport të vendosej një etiketë e tillë, si do të dukej pasaporta?! Gjithsesi të gjitha këto i kisha harruar, falë mikpritjes e dashamirësisë së izraelitëve dhe me keqardhje po largohesha. Por përsëri në aeroport filluan me pyetje, se me kë isha takuar dhe çfarë më kishin dhuruar. U tregova për dhuratat e mikes sime Miki dhe ata i morën me vete për kontroll, e mi kthyen përsëri, por kjo përvojë më la shije të hidhur, ndonëse nuk më bëri, të humbisja adhurimin për këtë vend…

Tashmë jam kthyer në atdhe nga Toka e Shenjtë, me shpresën që Zotin do e gjejmë edhe këtu për të rritur dashurinë midis njeri tjetrit dhe për të përmirësuar jetën tonë.

blank blank blank blank blank blank blank

Nga Kozeta Zavalani

blank

Kerkoja nëpër Aruba ndonje restorant me pronar grek dhe gjeta me pronar shqiptar Nga Aleksandra Papa

Kerkoja nëpër Aruba ndonje restaurant me pronar grek dhe gjeta me pronar shqiptar.

Kemi vite qe e thyejmë ftohtesine e dimrit te Bostonit me diellin dhe ngrohtesine e Arubes.

Diten e dyte qe arritëm atje, shkuam ne markaton me të madhe dhe shume te pasur superfood. Aruba eshte ishull i shtrenjte dhe mua me shume me pelqen te gatuaj vete.

Ne momentin qe isha me tim shoq duke zgjedhur dhe mbushur karrocen me ushqime ne po flisnim shqip te dy duke menduar se askush nuk na kupton dhe po ndiheshim të qete. Të gjithë flisnin në gjuhen e tyre. Kush gjermanisht, kush spanjisht, kush frengjisht, kush anglisht, kush italisht. Marketi i mbushur me turiste nga e gjithe bota.

Kur papritur na afrohet nje djale energjik zeshkan ne moshen e djemve tane.

“Çfare gjuhet po folni ju te dy” na pyet ai me nje aksent të gjuhes shqipe nga veriu.

Ne u çuditem kur e degjuam dhe mbetem pak te befasuar dhe te turperuar se mos valle na degjoi duke debatuar siç bejne çiftet shpesh here ne markete kur bejne pazarin bashke.

Une e pyet a menjehere. “Kosovar”

“Jo” m’u pergjigj.

“Une jam nga Kukesi, por baba jem dhe nana si edhe une kena lind ne Belgjike. Gjyshi jem u arratis prej komunizmit mbas luftes se dyte boterore. Mu me quejne Vulkan.”

Dhe ishte vertet si vullkan. Nje djale energjik dhe i qeshur qe nuk ecte ne market por fluturonte.

“Une nuk flas shume anglisht por zoteroj mire frengjishten, italishten, shqipen, dutch dhe spanjisht. Une shkoj çdo vit tash ne Shqipni dhe ma pelqen shume. Çfare bani ju ketu, kur keni vend aq te bukun atje?”

“Po ne nuk jetojme në Shqiperi, por ne Boston dhe atje tani ështe shume ftohte dhe ka bore.” Ju pergjigjem ne të dy me nje goje.

” Po kur keni iki prej Shqipnie juve”

“Ne u larguam me 1990”

“Oh taman kur une kom ardh’ per here të parën herë me gjyshin tem ne Shqipni, ju keni ik.”

Ne u çuditem sa paster e fliste shqipen edhe pse ishte gjenerata e trete ne Belgjike.

Ok, perfundon Vulkani. “Une punoj ne nje restaurant qe e kemi pronen tone familjare dhe ju ftoj te vini. Kemi guzhine italiane dhe franceze. E quajne Perla d’Italia, ne Palm Beach perballe me Holiday Inn.”

“Çfare thua”, i themi ne të dy. “Ne bejme xhiron tone te mbremjes atje dhe per kaq vite nuk e dinim qe ishit pronare shqiptare. Do vijme patjeter.”

Mbas dy ditesh shkuam dhe nuk na njohu. Na mori per amerikane se ne harruam dhe i folem anglisht. I them tim shoqi. “Me duket se nuk na njohu, do t’i flas shqip” I themi kamarieres porosine duam ta bejme tek Vulkani ( Victor )

Ai vjen me vrap. “Të kujtohet, jemi ne ai çifti qe na takove ne supermarket.”

Fytyra e tij kthehet menjehere në një fytyrë entuziaste dhe me nje buzeqeshje te madhe qe i dilte nga shpirti.

Filloi të na sherbente me ushqime kaq te shijshme franceze dhe italiane.

Me na u duk vetja sikur ishim ne malesi, Rome dhe Paris. Harruam qe ishim ne Aruba. Restauranti është pronë e xhaxhait të Vulkan, Qerimit, ne u takuam me të dhe bashkëshorten e tij, Suzanën me origjinë nga Shkupi, njerëz të mrekullueshëm.

Kerkoja prej vitesh ndonje restorant me pronare greke ne Aruba Dhe me me find gjeta pronare shqiptare. Dhe me e forta se në furrën e restaurantit punonin edhe dy shqiptare të rinj fare nga Tirana me origjine korçare

Ishte nje befasi teper e kendshme.

Kishin histori të dhimbshme. Ishin arratisur të gjithe si familje ne vitin 1947 dhe ishin vendosur në Belgjikë. Aty do të lindte edhe babai dhe nëna e Vulkanit, pastaj edhe vetë Vulkanit, por Shqipërinë dhe gjuhën nuk e kishin harruar kurrë duke e ruajtur si një thesar në zemrat e tyre me një dashuri që kalonte brez pas brezi.

Ne u bëmë miq menjëherë. Na ftuan që ta kalonim një darkë bashkë me ta dhe ne bëmë rezervimin tek restauranti i tyre edhe për Krishtlindjet.

blank

Takimi me Qerimin dhe Suzanën në restaurantin e tyre Perla’d’Italia në Aruba

blank

Flamengot e Arubas

Bildergalerie dieser Unterkunft

 

blank

E larguar nga shtëpia me vetëm një lodër, 6-vjeçarja: Dua të bëhem doktoreshë

SHKODER/ SENAD NIKSHIQI/ Një lodër prej pelushi është i vetmi send që Ema ka marrë me vete nga banesa e saj. “Shtëpia ime është krisur”, thotë 6-vjeçarja, e cila e ka kuptuar se çfarë ka ndodhur. Familja e vajzës së vogël, bashkë me disa familje të tjera nga Durrësi, janë strehuar në një hotel në hyrje të Shkodrës, sepse shtëpitë e tyre janë të pabanueshme.

 

Ajo është motra e Enes Baçi, 11 vjeç, i cili thotë se vendosën të vijnë në Shkodër për të hequr frikën nga tërmetet, që në Durrës nuk pushuan për disa ditë me radhë. “Kam ardhur në Shkodër pas tërmetit, sepse ishte shumë i fortë, u trembëm. Shtëpia jonë është e pabanueshme, gati po shembet dhe momentalisht nuk kemi se ku të jetojmë. Kemi jetuar pak te gjyshja, por vendosëm të vijmë në Shkodër, që të hiqnim mendjen dhe frikën nga tërmetet. Jam një nxënës i mirë dhe më pëlqen shkolla, sepse aty marrim dije dhe mund të bëhem i njohur në të ardhmen”, tregon Enes Baçi. Ai është tifoz i basketbollit, ka shkuar në pallatin e sportit në Shkodër dhe pasi ka parë një ndeshje kontrolli, ka takuar basketbollistët e Vllaznisë, ndërsa është surprizuar kur presidenti Alban Xhaferri e ka marrë në një darkë bashkë me lojtarët dhe djalin e tij.

“Kam shkuar në pallatin e sportit ‘Qazim Dervishi’. Hera e parë që po shihja një stërvitje të Vllaznisë, e cila kishte një ndeshje kontrolli. Takova 3-4 lojtarë që kanë qenë me Teutën, të cilët i njihja. Babi erdhi të më merrte, por presidenti i Vllaznisë i tha që donte të më mbante për të ngrënë një darkë bashkë me lojtarët e Vllaznisë dhe djalin e tij. Shkuam në një restorant, kemi ngrënë darkë dhe pastaj presidenti më solli në hotelin ku jemi strehuar. Ia kalova shumë mirë, janë djem shumë të mirë dhe luajnë shumë mirë basketboll që nga amerikanët edhe shqiptarët e Vllaznisë. Kam parë disa ndeshje të tyre”, tregon 11-vjeçari.

blank

Serena Mexhidi, nxënëse në vitin e parë në shkollë të mesme, është kushërira e Enes Baçit, ndërsa edhe ajo ka ardhur në Shkodër për t’u strehuar. Serena thotë se eksperienca nga tërmeti është tejet e frikshme, ndërsa ato përjetime janë ngulitur në mendjen e saj. Serena tregon se si ka parë shtëpinë e saj të dëmtuar.

“Shtëpia është shkatërruar, kishte dëme të mëdha dhe nga frika erdhëm këtu që të kalojmë panikun, sepse tërmetet nuk kanë pushuar. Ishte eksperiencë e frikshme dhe mos e provoftë askush. Pas tërmetit, kemi dalë menjëherë jashtë e nuk jemi kthyer akoma te banesa. Për momentin jemi këtu në Shkodër. Qëndruam pak te gjyshja, se e kishte më pak të dëmtuar dhe më pas lëvizëm. Jam në vit të parë në shkollë të mesme dhe jam një nxënëse e mirë. Më pëlqen kimia dhe në të ardhmen mund të bëhem një kimiste e mirë, sepse i përkushtohem. Ëndrra ime është ndryshe nga lëndët shkollore, sepse unë merrem me volejbollin dhe kam ëndërr që të bëhem volejbolliste e ekipit të parë të Teutës. Tani luaj me të rejat”, tregon 15-vjeçarja.

Në këto ditë të pazakonta, kur rrugëtimi i së ardhmes duket i vështirë për këta fëmijë, ata nuk mposhten. Ëndrrat e tyre nuk ndalen.

“Dua të mjekoj gjyshërit”, thotë 6-vjeçarja, pas gjithë asaj që ka përjetuar ditët e fundit. Ndërkohë, pasi kanë dëgjuar për historinë e Serenës, volejbollistes 15-vjeçare nga Durrësi, skuadra e volejbollit të Vllaznisë i ka bërë një surprizë, duke e vizituar në hotelin në hyrje të Shkodrës, ku është strehuar bashkë me familjen. Një moment emocionues për Serenën dhe familjarët e saj. Në shenjë simbolike, vajzat shkodrane i dhuruan një bluzë të Vllaznisë Serenës dhe një top volejbolli, bashkë me emrat e tyre, duke i treguar se 15-vjeçarja dhe gjithë bashkëmoshatarët e tjerë janë në zemrat e tyre në këto ditë ku dhimbja është kryefjalë. Ajo që hyri e para ishte kapitenia e Vllaznisë, Flavia Petëza, dhe më pas gjithë vajzat e tjera. Bluza dhe topi nuk ishin të vetmet surpriza për Serenën volejbolliste.

Trajneri i Vllaznisë i të rejave Besnik Lisha i bëri një ftesë direkte, për sa kohë 15-vjeçarja të qëndrojë në Shkodër, sepse në sport asnjëherë nuk ka kufij e as ndasi, aq më tepër në këto momente ku të gjithë janë zemërthyer.

“Serena unë jam Besnik Lisha, trajneri i të rejave të Vllaznisë. Gjithë këto vajza janë pak a shumë mosha jote dhe nëse ke dëshirë që të vish e të stërvitesh çdo ditë, fillojmë që të hënën, je e mirëseardhur. Bëjmë stërvitje të mirë, kemi vajza të mira. Nëse do, vijmë dhe të marrim çdo ditë me makinë. Mendoje dhe na thuaj”. Një nga lojtaret e ekipit, Stela Kiri, shprehet se në këto ditë të vështira, të gjithë duhet të solidarizohen me të dëmtuarit nga tërmeti. “Kemi ardhur për të mbështetur njerëzit që janë prekur nga tërmeti. Në këtë rast bëhet fjalë për Serenën, është një volejbolliste dhe si gjithë të tjerët, edhe ne duam që të ndihmojmë në mënyrën tonë. Uroj që Serena dhe gjithë njerëzit e tjerë ta kalojnë sa më shpejt këtë vështirësi të madhe dhe shprehim ngushëllime për familjet e 51 viktimave. I kemi sjellë Serenës disa gjëra që mund ta bëjnë të ndjehet mirë, ashtu siç do të ishim ndier edhe ne në vendin e saj”, tha ajo.

Trajneri i Vllaznisë në volejboll për femra, Mark Kroqi, njëkohësisht edhe drejtor i “Sport Klub Vllaznia” përveç ngrohtësisë dhe momenteve me 15-vjeçaren, shprehet se do të ndërmarrë një nisëm që shumësportëshi në Shkodër të kontribuojë me vlera monetare për familjet e prekura nga tërmeti, duke ia bashkuar miliona shqiptarëve që po dhurojnë, në disa raste edhe qindarkat e fundit, që e nesërmja të jetë e ndritur për të gjithë fëmijët dhe adoleshentët e prekur nga tërmeti tragjik.

“Një moment ky shumë i bukur dhe shumë emocionues pas gjithë asaj vështirësie që ka kaluar Serena dhe të tjerë në zonat e prekura nga tërmeti, ku po përballen me një tragjedi të jashtëzakonshme. Është një moment që gjithsecilin prej nesh e ka bërë të reflektojë. Gjithë njerëzit e prekur kanë shumë nevojë për solidaritet, për mbështetje. Ne nuk bëmë asgjë përveçse erdhëm për të kaluar disa momente me këtë vajzë, e cila është përfaqësuese e volejbollit dhe për të dhënë një mesazh se sa shumë i rëndësishëm është sporti. Mendoj që të marrim një nismë, ku ne si punonjës, si drejtues, dhe bashkë me sportistët e stafet, të ndihmojmë me çfarë kemi mundësi dhe me mjete monetare për t’u solidarizuar me këta njerëz”, deklaroi Kroqi. Serena Mexhidi, pas kësaj surprize dhe dhuratave të bukura, përjetoi emocione të forta nga kjo vizitë e volejbollisteve të Vllaznisë, të cilat nga sot e tutje do të jenë disa nga mikeshat më të mira të saj, që nuk do t’i harrojë asnjëherë, duke shënjuar tek ajo një moment të papërsëritshëm dhe shpresëdhënës…

“Faleminderit shumë për këtë surprizë në këtë kohë kaq të vështirë për ne. Falënderoj të gjitha gocat, trajnerët, stafet dhe këdo tjetër që na janë gjendur pranë. Jam shumë e emocionuar, aq sa nuk mund të flas dot më shumë, sepse është një surprizë shumë e bukur për mua. Ajo që ju premtoj, është se unë do ta vazhdoj ëndrrën për t’u bërë volejbolliste”, tha 15-vjeçarja.

blank

Durrësi 3 ditë pas tërmetit tragjik, qytetarët: Edhe kur hamë na dridhet luga (video)

Banorët sot në Durrës po përpiqen të përballojnë në kushte të rënduara psikologjike pasojat nga dëmet e shkaktuara në jetë njerëzish dhe në prona.

Tre ditë pas tërmetit tragjik që shkaktoi dhjetra jetë të humbura e shumë dëme materiale, në pamjet e sjella nga VOA, qyteti bregdetar duket sikur ka dalë nga ndonjë betejë e egër lufte.

dr2

Pallate që mezi mbahen në këmbë, që të fusin frikën kur i sheh, e të tjera të rrënuara, të bëjnë të mbash frymën kur mendon pasojat që solli ky tërmet i mëngjesit të 26 nëntorit në Shqipëri.

dr4

Të pyetur nga gazetari, banorët kanë treguar se jetojnë me frikë dhe ende janë në ankth e stres.

“Shkojmë hamë buke dhe na dridhet luga”, tha një banor.

dr3

“Në momentin që ra tërmeti nuk kam qenë i frikësuar, pastaj kur dola dhe pashë atë shkatërrim, jam…”, tha një tjetër banor i përlotur.

blank

Kryeinfermierja Gjela Bushi, një nga përfaqësueset më dinjitoze të brezit të saj – Profil nga FRAN GJOKA

     

“Të shkruash për njeriun që e meriton, është respekt e mirënjoheje”.

                                                                         Viktor Hygo

                                                                                                      

Janë sot me qindra mjekë e infermjerë veteranë, disa edhe  me flokë të thinjura e  supe të kërrusura nga vitet, që mbajnë peshën e rëndë të viteteve të punës intensive, ndaj them me plot gojë se bluzat e bardha duhet të kenë të drejtën e inkurajimit shpirtëror dhe materjal. Njerëz të tillë, që punojnë me pasion dhe sakrifikojnë shumë nga vetja, pa dyshim kanë krijuar sot portretin e tyre, ndaj të shkruash për ta është jo vetëm një obligim, por dhe një nder dhe refleksion ndaj asaj që kemi lënë jashtë vëmendjes apo kemi neglizhuar.

Kemi nevojë të lexojmë apo të dëgjojme për to në mediat e shkruara dhe televizive, pasi, shpeshherë, në mendjet e shkruara përfliten disa për marrje rrushfeti dhe, padrejtësisht, nën këtë akuzë përfshihen të gjithë. Kjo sigurisht nuk është e drejtë, sidomos kur jemi dëshmitarë të asaj pune të madhe dhe përkushtimi të disave prej tyre, që janë shembull qytetarie dhe ndershmërie në jetë, në punë, në marrëdhënie me njerëzit, me pacientët apo të tjerë, duke rrezatuar përherë dritë dhe bukuri shpirtërore.

Nisur nga dëshira që të vë në dukje lëto vlera, mora penën sot të shkruaj  për znj.Gjela Bushi, e cila gjatë gjithë jetës profesionale ka lënë gjurmë të pashlyera në profesionin e saj të vështirë. E lindur dhe e shkolluar në Gjegjan të Pukës, nga një familje e thjeshtë, por e ndershme dhe arsimdashëse. Nga ky trung familjar, janë edukuar cilësitë e karakterit të saj.

Pasi mbaroi shkëlqyer arsimin 8-vjeçar, pushteti vendor i asaj kohe e dërgoi Gjelën në shkollën e mesme 4-vjeçare të Infermierëve në Shkodër, shkollë me një kontribut të madh në fushën e ndryshimeve të mëdha në shëndetësinë shqiptare. Adoleshenca e katër viteve të saj në Shkodër nuk ishte aspak e lehtë, por Gjela gjithnjë veçohej si vajzë me plot reflekse premtuese për të ndjekur rrugën e lodhshme të profesionit të nderuar e të respektuar të bluzave të bardha. Pas dy viteve pune intensive, si infermiere në spitalin Gjegjan, Pukë, vjen në rrethin e Lezhës, ku martohet me intelektualin dhe financierin tashmë të njohur Tonin Bushi, i cili për afro 40-vjet, po tregon vizion dhe aftësi drejtuese e menaxhuese, duke shërbyer me korrektësi në detyrën e shefit të financës pranë spitalit rajonal Lezhë.

 blank

Në foto: Gjela Bushi

 

Infermieria e nderuar, Gjela Bushi, në një moshë të re punoi për 12- vjet rrjesht fshatrave të rrethit të Lezhës, si Zejmen, Pllanë, Tale, Rrilë. Me një vrull rinor, me shpirtin e sakrificës, me një botë shpirtërore plot humanizëm dhe një bagazh dijesh e përvoje të fituara, ajo shpalosi aftësi të rralla në profesionin e infermierës dhe të mamisë në fshatra, duke ngritur vazhdimisht me punën e saj prestigjin e figurës së infermierës.

Pushteti vendor i vitit 1991 e emëroi Gjelën kryeinfermiere të Poliklinikës Qëndrore Lezhë dhe, për 28 -vjet pune intensive drejtuese e menaxhuese, ajo demonstroi sjelljen e një profesionisteje  shumë të vlerësuar, madje një shembull për të gjithë punonjësit e Poliklinikës Rajonale Lezhë. Ajo e udhëhoqi punën e saj, gjithnjë me  pjekuri mendimi dhe me aftësi profesionale, me këshillime të urta e me një buzëqeshje të sinqertë, derisa doli në pension. Kryeinfermierja Gjela Bushi, mbetetet një nga përfaqesueset më dinjitoze të brezit të saj, që la gjurmë për nga vullneti i pashterrshëm për të aplikuar gjithçka të mirë dhe moderne në profesionin e saj humanitar. -Gjatë punës sime 40-vjeçare, – shprehet Gjela, – gjithmonë jam përpjekur të mbajë parasysh bindjen se “Sa me tepër ligësi të durosh në jetë, aq më tepër e keqja vdes në botë”. Kam qëndruar korrekte në mardhëniet me njerëzit, duke u shërbyer me përparësi ditën e natën.

Kujtimet e qindra pacientëve për këtë punonjëse të nderuar të shëndetësisë janë të shumta. Të gjithë  e mbajnë mend kur ajo punonte pa u lodhur, me orar e pa orar, gjithnjë duke dhënë modelin e një infermiereje dhe të një njeriu me vlera humane të vërteta. Shumë njerëz mbajnë mend momentet kur ajo priste dhe u shërbente pacientëve që kishin nevoja urgjente, edhe me fjalën e saj të ngrohtë, edhe me profesionalizmin e saj, duke u dhënë ndihmën e parë dhe duke ndihmuar në shërimin e shpejtë të tyre.

Për 28 vjet me radhë ajo drejtoi, si kryeinfermjere Poliklinikën e qytetit të Lezhës derisa doli këto ditë në pension.

Duke parë vizionin intelektual dhe emancipues të saj prej shumë dekadave, e dalluar për organizimin dhe menaxhimin e punëve, Gjela është dekoruar nga Presidiumi i Kuvendit Popollor të asaj kohe. Për punë të mira në shërbimin mjekësor ndaj pacientit ka marr titullin “Mirënjohje e qytetit të Lezhës”, dhënë nga pushteti vendor “Për kontributin si infermiere e njerëzve në nëvojë”. Gjithnjë Gjela ka krijuar rreth vetes dhe në shërbimin që drejtonte një emër të mirë, duke marrë falenderime dhe mirënjohje qoftë nga qytetarët, ashtu dhe nga institucionet e shëndetësisë, si për shembull nga Shoqata e Infermierëve të Shqipërisë, nga Drejtoria e Shërbimit spitalor Lezhë, etj.

Rëndësi të vazhdueshme ajo i ka dhënë gjithnjë trajnimit dhe  vet kualifikimit por dhe të ekipit që drejtonte, duke u thelluar përherë në informacionet e  reja. Në këtë aspekt, ajo dhe vetë ka kryer disa kurse trajnimi e specializimi brenda dhe jashtë Shqipërisë: në Zvicër, Kroaci e Slloveni, e ku njohuritë e fituara i kanë shërbyer për ngritjen e nivelit të punës së saj drejtuese dhe konkrete me pacientët. Në bisedë Gjela thotë: “Nuk është e rëndësishme të jesh por, kryesorja është çfarë je dhe çfarë punësh të mira bën në jetë për shoqërinë në përgjithësi dhe komunitetin tënd në veçanti”.

Pyetjes time, nëse ndryshimi i saj ka ardhur vetvetiu nga mundësitë që i janë afruar, Gjela me modestinë që e karakterizon përgjigjet sinqerisht se është një kombinim midis formimit profesional, por dhe i mundësive që i janë ofruar nga shteti dhe shoqëria që ajo ka përfaqësuar. E në vazhdim do të thoshim se thjeshtësia është një karakteristikë e dukshme e Gjelës, duke vënë në radhë të parë veprën, përkushtimin në shërbim të njerëzve, veçanërisht atyre në nevojë. Në këtë kuptim, asnjëherë ajo nuk shfrytëzoi nevojat dhe hallet e njerëzve për të përfituar prej tyre, ndaj, gjatë gjithë jetës qëndroj dinjitoze, e ndershme dhe  e pastër në ndershmërinë dhe karakterin e saj, gjithnjë besnike “Betimit të Hipokratit”, për të mos diferencuar asnjëherë njerëzit sipas miqësisë e shoqërisë, por gjithmonë duke i shërbyer me pasion profesionit të saj të nderuar.”

Kurdoherë, Gjela me bashkëshortin e saj Tonin Bushin, investuan shumë nga vetja, duke rritur, edukuar dhe shkolluar dy djem të mrekullueshëm Elsonin dhe Renaton. Me mësimin dhe edukimin e dy prindërve, ata u rritën dhe u shkolluan, njëri për gjuhë të huaja në Londër, dhe tjetri për mjekësi të përgjithshme dhe më vonë  po specializohet për mjek ortoped në Shqipëri.

Këta dy pasardhës shikojnë te prindërit e tyre modelin e devotshëm, një baba shembullor dhe një nënë që përsonifikon modelin njerëzor, figurën e një nëne të dhimbshme dhe të dashur për nipin dhe mbesën e saj, një edukatore e përsosur me cilësi të spikatura individuale, që rrezaton veçse dashuri dhe mirësi me nuset e nipat e mbesat e saj. Teksa e pyet ku e gjen qetësinë, ajo me buzëqeshje të përgjigjet se e gjej te dy djemtë me dy nuse të mrekullueshme, me nipin dhe pse është larg, me mbesën që e kam këtu në Shqipëri e që i quan me plot gojën “ëmëbëlsirat e shpirtit”.

Nuk mund të portretizohet një figurë e shëndetësisë vetëm me disa rreshta të shkruar. Kontributi i heshtur ndër vite dhe mirënjohja e njerëzve dhe kolegëve të saj janë për Gjela Bushin, kënaqësia më e madhe e jetës dhe e punës për tërë ato dekada vetmohimi dhe përkushtimi.

Mendoj se protagonistes sonë do t’i shkonte shumë mirë shprehja se: janë ca medalje që “varen” në shpirt e jo në xhaketë, dhe, Gjela, tashmë i ka vënë me kohë “medaljet” në shpirtin e saj për mardhëniet me njerëzit, për kulturën dhe korrektësinë, për profesionalizmin dhe përkushtimin, ndaj dhe Gjela Bushi mbetet kurdoherë një shembull i lartë i punonjëses së nderuar të mjekësisë shqiptare.

blank

SHQIPERIA NË EKSPOZITEN FILATELIKE ,,CINISELLO -2019,, ,ITALIA – Nga Lorenc Kaçulin, Kryetar i Degës Shoqatës Filatelike Shkodër

 

Shkodër me,1 Nëntor 2019

Nga data 11-13 Tetor 2019 në Itali u zhviluar ekspozita filatelike ndërkombëtare Cinisello- 2019 n Milano, Itali.

Në këtë ekspozitë Shqiperia u përfaqesua nga autori i librit filatelik Hysen Dizdari. Pjesmarrja dhe  konkurimi i Filatelise Shqiptare është nje arritje me rëndesi që tregon se filatelia shqiptare po zhvillohet dhe është  prezente dhe po konkuron krahas vendeve të tjera të Bashkimit Europian me dinjitet dhe profesjonalizëm.

Në  këtë ekspozite filatelike  autori  Hysen Dizdari u përfaqesua me katër libra ne fushën e filatelisë Shqiptare si më poshtë :

1-Libri:-Gjergj Kastrioti Skendërbeu në pullat  shqiptare 1913-2017.

  • VLERSUAR ME MEDALJE – VERMEL –GRAND

2-Libri:-Arkeologjia në pullat  shqiptare 1913-2018.

  • VLERSUAR ME MEDALJE – VERMEL –GRAND

3-Libri:-Nënë  Terza  në pullat  shqiptare

  • VLERSUAR ME MEDALJE – VERMEL

4-Libri:-Flora dhe fauna detare  në pullat shqiptare 1913-2017.

  • VLERSUAR ME MEDALJE – VERMEL

Pjesmarrja dhe përfaqësimi i Shqipëris në këtë  ekspozite filatelijke ,eshte nje arritje për tërë filatelin shqiptare dhe veçanarisht për autorin Hysen Dizdari .

Prandaj ne shokët ,kolegët dhe filatelistët shqiptare per këto arritje  i  Urojme autorit Hysen Dizdari ,suksese të mëtejshme në ekspozitat e ardhëshme filatelisë.

blank

blank

blank


blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
Send this to a friend