Një ditë, një luleshitës shkon te një berber për t’u qethur.

Pas qethjes, ai kërkon faturën dhe berberi përgjigjet:

“Nuk mund të pranoj para nga ju. Këtë javë, po bëj një shërbim falas për komunitetin.”

Luleshitës është shumë i lumtur, i thotë një lamtumirë të ngrohtë dhe largohet nga dyqani.

Të nesërmen në mëngjes, kur berberi shkon të hapë dyqanin e tij, ai gjen një tabelë që thotë “faleminderit” dhe një lule të bukur për dyqanin e tij përpara qepenave.

Më vonë atë mëngjes, një pastiçer ndalet te berberi, gjithashtu për një prerje flokësh, dhe kur përpiqet të paguajë faturën, berberi përsëri përgjigjet:

“Nuk mund të pranoj para nga ju. Këtë mëngjes, po bëj një shërbim falas për komunitetin tim.”

Pastiçeri, i kënaqur, largohet nga dyqani. Të nesërmen në mëngjes, berberi gjen një copë letër që thotë “faleminderit” përpara dyqanit dhe një duzinë petullash të nxehta që e presin te dera.

Pastaj mbërrin një anëtar i parlamentit, që kërkon të qethet.

Kur shkon të paguajë faturën, berberi përgjigjet përsëri:

“Nuk mund të pranoj para nga ju. Këtë javë do të bëj shërbim pro bono ndaj komunitetit.”

Deputeti, i gëzuar nga ky lajm, largohet nga dyqani.

Të nesërmen në mëngjes, kur berberi shkon të hapë derën, ai gjen një duzinë deputetësh të tjerë të rreshtuar para dyqanit, duke pritur atje për një qethje falas.