Një gjirokastrit po debaton ashpër me fatorinon për çmimin e biletës: 50 qindarka ose 75.

Zërat e tyre nxehen, gjestet e tyre bëhen shpejt më të ashpra. Fatorinoja, tani jashtë kontrollit dhe me fytyrën e shtrembëruar nga neveria, kap valixhen e gjirokastrit dhe e hedh nga dritarja pikërisht kur treni kalon një urë.

Valixhja bën një hark të shkurtër dhe bie në lumin poshtë, një tingull që përshkon ajrin.

‘Jo!’ bërtet gjirokastriti, me zë të mbytur nga mosbesimi, ‘jo vetëm që po përpiqesh të më mashtrosh me çmimin, por tani po përpiqesh të mbytësh edhe djalin tim!!!’

Një vogëlushe luan në park, duke vrapuar andej-këndej krejtësisht e shkujdesur. Në një moment, ajo ndalet para një stoli, ku një burrë është i zhytur në gazetën e tij. Pikërisht aty, ajo fillon të këndojë me zë të qartë: “Kam një karamele, kam një karamele!”, duke e hedhur nga njëra dorë në tjetrën ndërsa vazhdon të luajë.

Burri fillimisht bën sikur nuk e vëren, por kënga përsëritet pa pushim: “Kam një karamele, kam një karamele…” Pak nga pak, fytyra e tij ndriçohet nga nervozizmi, faqet e tij bëhen gjithnjë e më të kuqe, derisa ai duket gati të shpërthejë. Vogëlushja këmbëngul, duke u bërë gjithnjë e më e lumtur: “Kam një karamele, kam një karamele!”

Në atë moment, burri shpërthen, hidhet përpjetë, kap karamelen dhe e gëlltit në një çast. Vogëlushja mbetet e palëvizshme, me gojën hapur, sikur të jetë e befasuar. Pastaj, pa thënë asgjë, me një gjest të shpejtë, fut një gisht në hundë, nxjerr diçka dhe fillon të këndojë përsëri me të njëjtin ton të mprehtë: “Kam një karamele tjetër, kam një karamele tjetër!”

Një vajzë bionde po merr pjesë në një garë noti përgjatë lumit. Pjesëmarrësit e tjerë janë brunia e zakonshme dhe flokëkuqja. Ato zhyten në ujë.
E para që mbërrin: brunia; e dyta, pas disa minutash: flokëkuqja. Pastaj, pak para se të perëndojë dielli, shfaqet biondja e rraskapitur.
Pasi u freskua me pije dhe kafe, ajo thotë e habitur:
“Nuk dua të debatoj, por dy vajzat e tjera përdorën krahët!”

Një ditë gruaja e pyeti të shoqin:

“Zemër, çfarë dhurate do të më bësh për 10 vitet e para të martesës sonë?”

Ai iu përgjigj: “Do të të çoj në Maldive.”

Dhe ajo tha:

“Po, sa bukur! Dhe çfarë do të më dhurosh për 20-vjetorin tim?”

“Do të vij të të marr!!!”- u përgjig ai.

NASA po organizon një mision të ri dhe kurioz hapësinor që përfshin një qen, një mace dhe një polic.
Nga baza, ata dërgojnë në radio: “Baza po thërret Apollo 3, përgjigju!”
Qeni, pasi vendos kufjet, përgjigjet: Uuf…Uau – Në rregull Apollo 3, a e ke pozicionuar krahun mekanik për nxjerrjen e satelitit? – Uuf…Uau…
– Në rregull Apollo 3, a e ke vendosur kursin në kompjuter? – Uuf…Uau… – Në rregull Apollo 3, tani më jep macen.
Macja, duke i marrë kufjet qenit, përgjigjet: Mjau…Mjau…- Në rregull, a e ke vendosur kursin gjeostacionar në kompjuterin e satelitit? – Mjau…Mjau… – Në rregull, a i ke marrë leximet për analizën e rihyrjes në atmosferë? – Mjau…Mjau… – Në rregull, tani më jep policin.
“Thuaj bazën!” “A i ke ushqyer qenin dhe macen?”
“Sigurisht!”
“Në rregull, tani mos prek asgjë tjetër, të lutem!”

Çifti i moshuar po feston 50-vjetorin e martesës.

Gruaja i thotë burrit të saj:

“A të kujtohet kur ishim të rinj dhe më mbaje dorën gjatë një stuhie?”

Burri përgjigjet:

“Sigurisht që më kujtohet.”

Gruaja vazhdon:

“Dhe a të kujtohet si më përqafove kur isha e frikësuar?”

Burri, pak i turpëruar, përgjigjet:

“Po, sigurisht.”

Gruaja buzëqesh dhe thotë:

“Epo, tani do të ishte një kohë e mirë për t’i bërë të dyja!”

Pali, në kinema, fillon të ndiejë disa dhimbje barku, pikërisht gjatë filmit. Ndoshta janë fasulet që hëngri për drekë. Papritmas, ai ndjen nevojën për të nxjerrë pak ajër, por ka frikë të bëjë zhurmë. Pikërisht në atë moment, filmi tregon një skenë me një tren me avull që gjëmon përgjatë shinave, kështu që ai e shfrytëzon atë, i sigurt se shoku i tij pranë tij nuk mund ta dëgjojë. Gjatë skenës tjetër të filmit, shoku i tij që ulet pranë tij nuhat ajrin me neveri dhe pyet:

“Uf, çfarë është kjo erë?”
“Çfarë mund të jetë, veçse treni? Vagoni i fundit mbante pleh organik!”

Nga goja e popullit
MYSAFIRËT A E KANË PAGUE DARKËN?
Në traditën shqiptare është e njohur pritja dhe përcjellja e mysafirit.Njëherë në një odë të burrave në Drenicë,kishte shkuar disa mysafirë dhe,kishin kaluar si më së miri.Burrat kishin folur gjanë e gjatë për historinë,për jetën,për hallet dhe,për katunin e për rrethin …
Ditën tjetër,i drenicsi i thotë kojshisë të tij:
– Kam ni se kishe pas mysafirë të mirë dhe kishit ba bisedë për shumë halle në udhë të jetës…?
Po,kisha mysafir,-nis e i tregon i drenicsi kojshisë së tij.Mirëpo,kjo bisdedë nuk kaloi po ia thanë edhe këto fjalë:
– Mysafirët a e kanë pague darkën,-e kishte vetë i drenicsi kojshinë.Kjo e kishte porosinë se mysafirët e kanë folë najsen,apo kanë ardhë sa për nji darkë…!
Kështu,në Drenicë,gjeniu popullor i ka zanë përdore,edhe motivet e traditës për pritjen në odën e burrave të myasfirëve!
(Shënuar në Drenicë)

Nga goja e popullit
PRISHMA DIKUND
Njëherë në një odë të Drenicës,kishin ardhë mysafirë dhe,si e do rendi kishin ba muhabet për tana udhët e jetës…Njani nga mysafirët në ballë të oxhakut,ia kishte kogja anën e fjalës,kur të tjerët vetëm e ngojshin pa ia lu tymin e duhanit.Foli e foli mysafiri në ballë të oxhakut e,në odën e burrave askush asnjë fjalë po ose jo…!
Kur e pa mysafiri se nuk po ia lakojnë fjalën e tij, ai zuni e po u thotë:
– Hajde,burra,vetëm po ngoni,po prishma dikund,me fjalën nuk asht ashtu,-hapi kutinë dhe dredhi një cigare të duhanit kaçak.
Në traditën shqiptare dhe oda e burrave në Drenicë,kishte edhe frymë të jetës(pluraliste-sk)për të mbajtur gjallë frymën,traditën shqiptare se në odën e burrave dhe në jetë,të gjithë jemi të barabartë…!
(Shënuar në Drenicë)

Një burrë papritur e gjen veten në mes të një rrebeshi shiu natën. Ai sheh një makinë të zezë që lëviz shumë ngadalë dhe, pa menduar dy herë, hip brenda. Por kur kthehet për t’u përballur me shoferin, kupton se nuk ka shofer!

I tmerruar, ai hidhet nga makina dhe fillon të vrapojë. Ai vrapon e vrapon derisa arrin në një qytet të vogël dhe, i rraskapitur, hyn në një bar duke bërtitur: “Fantazma, fantazma!!! Ka fantazma në këtë qytet!”

Baristi e pyet se për çfarë bëhet fjalë në gjithë këtë histori me fantazma, dhe ai u tregon të gjithëve historinë e makinës së zezë që lëviz ngadalë, pa shofer!

Në këtë histori, një nga kalimtarët, i lagur plotësisht, i drejtohet një miku dhe i thotë: “Gjoni? Ky duhet të jetë idioti që hipi në makinën tonë të prishur ndërsa po e shtynim!”

Dy burra po flasin me njëri-tjetrin:
– Gruaja ime më kërkoi të shkoja të blija disa perime organike.
– Dhe ti i gjete?
– Epo, shkova në supermarket dhe e pyeta shitësen: -“Këto perime janë për gruan time. A janë trajtuar me kimikate helmuese?”  Dhe ajo u përgjigj: “Jo, do të duhet ta bësh vetë atë trajtim!!!”

Një grup kafshësh, të pakënaqura me pamjen e tyre fizike, vendosin të rebelohen dhe për këtë arsye dërgojnë një delegacion direkt për të diskutuar me Zotin. Delegacioni, i përbërë nga një gjirafë, një elefant dhe një pulë, mbërrin në Parajsë dhe pret të pritet. Më në fund, hyn gjirafa. Zoti: – E dashur gjirafë, çfarë të sjell këtu? – Zot, ndihem kaq e shëmtuar dhe e çuditshme me këtë qafë të gjatë, është vërtet e turpshme, apo jo? A mund të shihet përsëri pamja ime fizike? – Krijesë mosmirënjohëse, po e vë në dyshim veprën e Zotit!? Unë studiova para se të të krijoja, ti je përkryerje. Shikoje mirë veten dhe mendo: ke nevojë për atë qafë për të ngrënë ushqimin më të shijshëm dhe për të thithur ajrin më të pastër. – Ke plotësisht të drejtë, Zot, nuk e kisha menduar këtë, sa budalla isha. Gjirafa largohet e lumtur dhe e gjallë, dhe hyn elefanti. Zoti: – Edhe ti je këtu, mos më thuaj se do të ankohesh?! – Por Zot? A është e mundur që unë duhet të kem një hundë kaq të gjatë dhe veshë kaq të mëdhenj? – Mosmirënjohëse!! Ti je simboli i përsosmërisë, je një krijesë e plotë me shtesa opsionale, ato veshë të ndihmojnë të freskohesh kur është vapë dhe me atë hundë mund të pish pa u përkulur. Të tjerët do të paguanin me ar për të pasur atë që ke ti. Largohu dhe turpërohu! Elefanti, i bindur, del i lumtur, gjë që pula e shikon me inat: – Por a e kupton? Ne erdhëm këtu për t’u ankuar dhe për t’i bërë fytyrat tona të duken më mirë dhe në vend të kësaj ti del njësoj dhe për më tepër? I lumtur? Gjirafa: – Sigurisht, por a nuk e sheh që unë jam perfekte? Mund të ha ushqimin më të mirë lart në pemë dhe të marr frymë ajrin më të mirë; do të doje të ishe si unë!! Elefanti: – As unë nuk e shoh sa e bukur jam, jam një kafshë e kushtëzuar, mund të freskohem kur është vapë dhe mund të pi pa u ndotur, do të doje të ishe si unë! Pula e merr dhe hyn me vendosmërinë e Zotit. Zoti: – A je edhe ti mosmirënjohëse dhe ankuese këtu?!! Ti je perfektja….. – A nuk shpik diçka? Mallkuar qoftë. Ose veza më e vogël ose prapanica më e madhe!

Gjenerali hyn në kazermë me rroba civile.

Papritmas sheh rojën të mbështetur në mur, pa vënë re asgjë.

Gjenerali i afrohet dhe i thotë: “A e dini kush jam unë?”

Roja kthehet nga një grup shokësh të tij dhe thërret:

“Oh, djema, ejani. Këtu është një plak i rrjedhur që nuk e di më as emrin e vet!!!”