VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Ish marinisi & analist strategjik për 50 vjet në SHBA Muharrem Maralusha: I bëj thirrje Gjykatës Kushtetuese !

By | May 23, 2020

Komentet

Hashim jepe dorëheqjen – Kur njeriu niset në një rrugë, duhet me e ditë se rruga diku mbaron Nga Muharrem Maralusha

Kur njeriu niset në një rrugë, duhet me e ditë se rruga diku mbaron

Hashim Thaqi mbërrini në fund te rruges, e tash duhet me u largue me ndere.

Dhe duhet me dhane dorheqje si nje njeri i ndershem, ne qoftse ai vet mendon se eshtë i ndershem.

UÇK-ja do te permended sot e 100 vjet si nje ushtri çlirimtare dhe s’ka nevojë per Hashen me e permend çdo dite.

UÇK-ja kur nuk do te njolloset edhe pse Hasha e ka njollose vehten.

Edhe diçka – Hasha , me e pase ndigjue ‘HASJANIN’ para dy vitve – kjo gja kurrë nuk i kishte ndodhe atij.

Ndonjihere duhet me i ndigjue se çfarë keshilla Hasjanet te japin.

Perveç qe e furnizojne gadi gjithë Ballkanin me buke si furraxhij – Hasjanet ndonjihere dijne me i këshillue edhe Drenicaket se si me u sjelle me popullin.

Populli nuk done me ndigjue rrena nga politikanet, popullit duhet me ja dhane mundesine se si me i pru buke familjese ne sofer – e jo me kqyrë se si me u ba milioner ne nje kohe sa ma te shkurter.

Hashim – ne qoftse done me hy ne histori si nje politikan qe e respekton drejtesine edhe pse ju mendoni se keto akuza jane te padrejta – ju duhet me e mbrojte vehten para gjykates.

Mos harroni se ju personalisht e keni perkrahe ket gjykate.

DUHET ME DHANE DORHEQJE PREJ POZITES SE JUEJ SA MA SHPEJTE (E KJO SA MA SHPEJT ESHT SOT ME 7 APO ME 8 KORRIK MA SE VONI).

Zvicra i pari vend në botë – Prej sot aplikacioni i ri SwissCovid për të identifikuar të infektuarit me Covid 19 është në funksion

Sipas ATS, 150,000 vetë tashmë e kanë shkarkuar këtë Aplikacion.

Po ashtu njoftohet se ka patur 52 të infektuar në orët e fundit – pra ka një rritje të rasteve!

 

Voal.ch – Nga mesnata e 25 qershorit, aplikacioni i ri SwissCovid është funksional: ai mund të shkarkohet nga Apple Store dhe Google Play Store.

Zvicra i pari vend në botë që ka vendosur këtë aplikacion në rrang konfederate për të identifikuar rastet e infektuara me Covid 19.

ky aplikacion ka synim mbrijtjen e popullësisë dhe mos përhapjen e virusit.

Sipas ATS, 150,000 vetë tashmë e kanë shkarkuar atë.

Në një konferencë shtypi sot në Bern, Zyra Federale e Shëndetit Publik theksoi rëndësinë e identifikimit të zinxhirëve të infeksionit, tani që ka një rritje të vogël të numrit të infeksioneve: në fakt, janë 52 të infektuar në orët e fundit.

Stefan Kuster, kreu i ri i Divizionit të Sëmundjeve Infektive të Zyrës Federale të Shëndetit Publik , në fillim komunikoi rastet e reja, duke vënë në dukje se pas 44 rasteve të konfirmuara dje, dhe 52 rasteve të reja të konfirmohet një prirje e lehtë në rritje. Për këtë arsye është thelbësore të ndërpriten zinxhirët e transmisionit, duke vazhduar të zbatohen masat higjienike dhe distanca hapësinore, por mbi të gjitha duke përdorur aplikacionin SwissCovid për telefonat mobil (Android / iPhone).

Gjithashtu Angela Schwab, nënkryetare e seksionit të Operacioneve të Zyrës Federale për Mbrojtjen e Popullsisë , duke iu referuar një hulumtimi të kryer ditët e fundit nënvizoi rëndësinë e aplikacionit. Sidomos nëse shikoni situatën në transportin publik duhet të kuptoni që është e domosdoshme të mos e ulni kujdesin për të mbrojtur veten: kompanitë kanë raportuar se nuk kanë asnjë vështirësi në zbatimin e masave të rekomanduara nga autoritetet, por përdoruesit, veçanërisht gjatë kohës së pikut, nuk janë gjithmonë të vëmendshëm . Nga të dhënat e siguruara del se në autobusë vetëm 5% e pasagjerëve në fakt kanë një maskë mbrojtëse, ndërsa në trena pjesa ndryshon midis 6 dhe 20%.

Aplikacioni, me anë të një njoftimi, paralajmëron për rrezikun e mundshëm shëndetësor të përdoruesve që e kanë shkarkuar atë në smartphone të tyre dhe që kanë qenë në afërsi të një personi të infektuar për një periudhë të caktuar kohore, me kusht që edhe ata e kishin instaluar më parë në telefonin e tij celular.

Kur ka një rast pozitiv, shërbimi mjekësor kantonal dërgon sinjal për personin e infektuar me të ashtuquajturin kodin Covid  që të futet në aplikacion. Po ashtu, ky hap, është mirë të kujtohet, që është opsional. Nga ana e tyre, përdoruesit e tjerë të përfshirë do të marrin një tregues të ditës në të cilën u zhvillua kontakti, informacione që Zyra Federale e Shëndetit Publik i administron në një linjë këshillimi telefonike fala dhe ku jep rekomandime . /ats / joe.p./EB

 

 

 

Daniel Serwer Ambasadorit Grenell në Twitter: E kam të vështirë të bindem se Grenell nuk ishte i njoftuar paraprakisht !

Voal.ch – Ka reaguar Analisti amerikan dhe Profesor i Universitetit Johns Hopkins Daniel Serwer pas postimit të Ambasadorit Richard Grenell, të dërguarit të posaçëm të Presidentit Donald Trump për bisedimet Kosovë – Serbi në Twitter i cili njofton se Shtëpia e Bardhë është dakord me vendimin e Hashim Thaçit për anullimin e udhëtimin e tij për në Washington DC.

 

Richard Grenell në Twitter:Presidenti i Kosovës sapo na ka informuar se ka anuluar udhëtimin e tij në Uashington, D.C pas njoftimit të bërë nga Zyra e Prokurorëve Speciale.
Unë e respektoj vendimin e tij për të mos marrë pjesë në diskutime derisa çështjet ligjore të atyre pretendimeve të zgjidhen.

Reagimi i Daniel Serwer: Padyshim duket sikur amerikanët vendosën të preferojnë të merren me kryeministrin e Kosovës. Prokurori i Gjykatës Speciale është një Amerikan i emëruar nga Administrata Trump. E kam të vështirë  të bindem se @RichardGrenell nuk ishte informuar  paraprakisht.”

 

/EB

 

 

Pas Rezolutës të 15 kushteve të BE – Edi Rama merr sot një tjetër grusht nga Il Giornale, gazeta e Berlusconit

BE ia ka shtrënguar rripat Edi Ramës. Parlamenti Europian ka përfshirë në rezolutën për hapjen e negociatave me Shqipërinë, 15 kushtet, vënë nga BE, të cilat Shqipëria duhet t’i ketë përmbushur përpara mbajtjes së Konferencës së Parë Ndërqeveritare. 15 kushte, me qëllim avancimin e hapjes së kapitujve për t’u anëtarësuar në Bashkimin Europian. Nga një verifikim i shtypit të Tiranës, rezulton se 9 prej këtyre kushteve nuk janë përmbushur, ndërsa pjesa tjetër has në problematika të shumta në zbatueshmëri.

BE ka humbur durimin ndaj kryeministrit Edi Rama që ka uzurpuar të gjitha pushtetet.

Një “grusht” tjetër kundër Edi Ramës vjen sot edhe përmes një artikulli nga Il Giornale, gazeta liberale konservatore ku ka dhënë kontributin e tij Indro Montanelli, e cila është e familjes të Silvio Berlusconit, partia e të cilit ka një përfaqësim të fuqishëm në Parlamentin Europian.

Lexuesit po ia sjellim më poshtë artikullin nga Marco Valle që ka botuar sot Il Giornale të titulluar:

“Spekulimet dhe respresioni e largon Tiranën nga BE

Prishja e Teatrit Kombëtar për të bërë një qendër tregtare është akti më i fundit i pushtetit pa kufi të Edi Ramës

Çfarë është duke ndodhur në Tiranë? Në agimin e së djelës të 17 majit, për të qenë saktë në orën 4.35, buldozerët e bashkisë të mbrojtur nga mbi një mijë policë që kishin bllokuar të gjitha këndet, rrënuan në kohë rekord Teatrin Kombëtar, simbol i një proteste të ashpër që zgjati 27 muaj.

Pasditen e së njëjtës ditë, një turmë e madhe në kundërshtim me ndalimet e autoriteteve dhe rregulloret antivirus mbushën zemrën e kryeqytetit, sheshin Skënderberg dhe bulevardin ngjitur Deshmoret dhe Kombit, për të protestuar ndaj qeverisë së kryeministrit socialist Edi Rama. Fuqimisht. Me zemërim. Policia i ka sulmuar fizikisht vazhdimisht protestuesit dhe arrestoi 64 persona, duke përfshirë Monika Kreymadhin, gruan e Presidentit të Republikës Ilir Meta dhe një drejtues nga të opozitës. Bilanci në fund të ditës ishte i rëndë: bomba me tym, gurë, shkopinj dhe disa të shtëna me armë (për fat të mirë) në ajër plus shtatë arrestime të tjera për “shkelje të dhunshme të rendit publik”, njëzet e një ankesa për “tubim të paligjshëm” dhe 36 gjoba për “shkelje të karantinës ». Ndërsa në spitale dhjetra të plagosur.

Një e dielë e keqe që bëri debatin tashmë të mbinxehur (ose më saktë, përplasjen) midis shumicës së Ramës dhe kundërshtarëve të tij flaktë dhe, edhe një herë, rigjallëroi sfidën midis vendimmarrësit kryeministër dhe protestuesve të tij të shumtë dhe aspak entuziastë ( ta themi butë) nga metodat e tij të ashpra dhe projektet e tij “të modernizuara” të paskrupullta.

Rasti i kompleksit teatror është emblematik. Ndërtesa, e projektuar nga arkitekti Giulio Bertè e ndërtuar në Milano në 1938 dhe e realizuar disa muaj më vonë në Tiranë nuk ishte vetëm një nga shembujt e parë të parafabrikatave në histori por ishte edhe një nga veprat më interesante të arkitekturës racionaliste në Evropë, por, mbi të gjitha, përbënte një pjesë e rëndësishme e panoramës së ngushtë monumentale të qytetit.

E shndërruar në epokën komuniste së pari në një gjykatë revolucionare për ritet staliniste të diktatorit Enver Hoxha dhe gjykatën e tij e më vonë në Teatrin Kombëtar, pas rënies së regjimit në 1990 ndërtesa ishte në pritje të rikonstruksionit, për të mbetur si qendër kryesore e kulturës dhe artit shqiptar. Duke pasur parasysh vjetërsinë e materialeve origjinale, mirëmbajtjen e dobët në periudhën enveriste dhe rregullat e reja të sigurisë, të gjithë (ose pothuajse) dëshiruan një ristrukturim rrënjësor në përputhje me projektin e Berté-s. Të gjitha ishin iluzione.

Në vitin 2018, me justifikimin e festimeve në vitin 2020 të njëqindvjetorit të kryeqytetit të Tiranës, Rama dhe Erion Veliaj, kryetar i bashkisë dhe delfini i paracaktuar, vendosën të shkatërrojnë qendrën historike dhe plani filloi pikërisht nga prishja e «Teatrit Kombëtar». Në vend të tij u vendos të ngrihet “papijoni i harkut”, një pseudonim i lezetshëm për të pagëzuar një mastodon prej betoni të përforcuar: një strukturë masive prej katër kullash të projektuar nga studiot daneze Big dhe nënshkruar nga arkitekti Bjarke Ingels i cili do të presë qendra tregtare, apartamente, etj. hotele me një hapësirë ​​të destinuar për aktivitete teatrale. Vlerësimi kushtoi 30 milion euro, një shumë e madhe sipas standardeve shqiptare.

Sa u mor vesh lajmi gjysma e Tiranës u ngrit kundër kryeministrit dhe kryebashkiakut, duke e denoncuar për një spekulim gjigand në fushën e ndërtimit. Në mbrojtje të kompleksit, që nga korriku i vitit të kaluar dolën artistët dhe intelektualët që i përkisnin “Aleancës për mbrojtjen e teatrit” të cilët u vendosën atje menjëherë. Në mbështetje të tyre doli edhe Lulzim Basha, kryetari i Partisë Demokratike dhe Znj. Kreymadhi, nga ana e tyre të mbështetur edhe nga bashkëshorti i saj Presidenti i Republikës që e çoi çështjen në Gjykatën Kushtetuese: një veprim i fortë por i kotë pasi Gjykata Kushtetuese prej kohësh është ngrirë për dështimin e emërimit të 5 gjyqtarëve nga 9 të parashikuar. Kundër shembjes të Teatrit Kombëtar ishte edhe Confindustria Albania, partneriteti që përfaqësojnë ndërmarrjet italiane në vend. Presidenti i saj Sergio Fontana komentoi me hidhërim: «Është sikur për të ndëruar një teatër më me shumë vende dhe të rehatshëm u vendos që të rrënohej Arena e Veronës apo Koloseu. Një teatër i ri mund të ndërtohej në një zonë tjetër pa prishur një shembull i jashtëzakonshëm i arkitekturës italiane ». Ambasadori italian Alberto Cutillo ishte më i kujdesshëm (ose shumë i vakët): “Unë mendoj se në një vend demokratik duhet që për këto vendime të rëndësishme duhet të merren mendime sa më shumë që të jetë e mundur, sepse pasi të merren, nuk është e mundur të ktheheni mbrapa”. Asgjë më shumë, asgjë më pak. Ndërsa nga ana e Institutit Kulturor Italian, heshtje absolute.

Reagimet e Evropës janë shumë më të ashpra. Delegacioni i BE në Tiranë shprehu kundërshtimin e tij ndaj mënyrave dhe kohës dhe Presidenti i PPE Donald Tusk dënoi haptas prishjen, një veprim “i cili shkon kundër vlerave evropiane të mbrojtjes të e trashëgimisë kulturore, shtetit të së drejtës dhe dialogut transparent ». Nga ana tjetër, ambasadori gjerman Peter Zingraf shtoi: “Rënia e Teatrit Kombëtar në agim, në formën që kemi parë, është e vështirë të kuptohet”.

Denoncimet dhe ankesat do të reflektohen në mënyrë të pashmangshme në negociatat e vazhdueshme për pranimin e Shqipërisë në Bashkimin Europian. Një rrugë e vështirë bërë edhe më e komplikuar nga dispozitat e fundit të Ramës, midis të cilave edhe ligjit vrastar “kundër shpifjes” të miratuar dhjetorin e kaluar, një sërë rregullash për të kontrolluar informacionin përmes “Autoritetit të Mediave Audiovizive”, me të emëruar të gjithë nga qeveria. Brenda 72 orëve, në diskrecionin absolut të Agjencisë, çdo lajm i botuar, i pretenduar shpifës do t’i kushtojë gjoba shumë të larta për gazetarin dhe botuesin e tij. Përveç kësaj, është e detyrueshme të paguhet gjoba për t’u bërë pastaj i mundur apelimi në gjykatë. Për shëndetin e lirisë të mendimit dhe shtypit.”/Përkth.&përg. për botim Elida Buçpapaj)

Gazetari dhe veprimtari i mirënjohur Llukman Halili do të prehet në Zvicër

Familja e Llukman Halilit njoftoi të afërmit, miqtë e familjes dhe kolegët e dashamirët e gazetarit të njohur përmes rrjetit social lajmin e hidhur.

Gazetari Llukman Halili jetoi në Zvicër me familjen prej më tepër se çerek shekulli, ku ka shtrirë aktivitetin e tij si gazetar dhe veprimtar shumë i njohur midis komunitetit shqiptar.

Bashkëshortja Lumja, djali Daors dhe dy vajzat Doresa dhe Arta njoftuan me pikëllim të thellë lajmin e largimit nga kjo jetë të njeriut të tyre më të dashur, bashkëshortit dhe babait të tyre Llukman Halili si më poshtë:

 

“NJOFTIM:

Me dhimbje te thellë i njoftojmë te afërmit dhe miqtë se me datën 13.06.2020 ndërroi jetë më i dashuri ynë Llukman Halili.

Varrimi bëhet me 16.06.2020 në ora 14:00 ne Varrezat në Friedhof Zürich-Witikon, 8053 Zürich.

Shpirti yt i bardhë u prehtë ne paqe Babi jonë.

Të pikëlluarit,

Lumja, Doresa, Daorsi dhe Arta”

 

Pas ceremonisë mortore është organizuar një ceremoni komemorative në nder dhe kujtim të veprimtarisë të Llukman Halilit.

 

 

Albion, biri im, drita e syve të mi, po te pres natë e ditë te pragu i derës Nga Nesrete KUMNOVA

Biri im, drita e syve të mi, po te pres natë e ditë te pragu i derës

Mesazhi i Nanës, Nesrete KUMNOVA, drejtuar Albionit, djalit të saj të zhdukur këtu e 21 vjet më parë

Zgjohu biri im, Albion, sot shënohet 21 vjetori i lirisë së Kosovës! Zgjohu bir, eja në përqafimin e munguar, të pritur që nga viti 1999.

Nëna të pret tek pragu i derës çdo ditë e natë, me shpresën se do të kthehesh, por ti ende askund!

Sytë e mi janë shndërruar në liqe lotësh nga malli i pashuar dhe pritja e pa fund!

Eja bir, të festojmë bashkë lirinë e vendit, Kosovës, që aq shumë e deshe dhe për të cilën edhe u sakrifikove!

Sot të gjithë festojnë dhe kanë arsye të festojnë, por unë pres bashkë me shumë nëna tjera, zbardhjen e fatit tënd dhe të shumë shqiptarëve të vrarë!

Ku je bir, Albion, drita e syve të mi!

Sa e bukur do të dukej liria sikur ta festonim së bashku, por ja që ti u bëre shqiponjë lirie dhe ike në pa kthim!

Sikur të preheshe i qetë në varrin tënd, në dheun e lirë të Kosovës, nëna do ta stoliste varrin me lule të lirisë, por ja që varri yt rri i zbrazur dhe pret trupin tënd!

E ç ‘kuptim ka liria për mua, kur nuk të kam pranë, kurrë nuk mund të sjellë lule as tek varri, pasi për 21 vjet rresht nuk pushova së kërkuari dhe nuk ë gjeta!

E dikush edhe ngre dolli, kur ne qajmë! Le të festojnë të gjithë, sepse liria është e të gjithëve, por le të mendojnë edhe për nënat që po vdesin në pritje, për djemtë që mbetën të ngujuar nëpër varrezat masive të

Serbisë armike! Vetëm kur të kthehesh ti dhe të gjithë shqiptarët, do ta ndjejmë festën dhe do të derdhim lot gëzimi mbi varrin tënd!

Vetëm atëherë do të qëndroj e qetë dhe krenare përjetësisht duke të lëmuar ballin mbi mermerin e ftohtë!

Biri im, Albion, kudo që ndodhesh, urime dita e çlirimit të Kosovës!

E di që ti e ndjenë këtë gëzim, pa marrë parasysh ku gjendesh, por mos harro se në zemrën e nënës qëndron si kështjellë e pamposhtur përherë” shkruan Kumnova në kujtimin e saj për të birin.”

Një det droge çdo natë nga Shqipëria në bregdetin italian: Mafia në Shqipëri ka krijuar një Narko Shtet, një Meksikë e Re me tentakula në jetën politike dhe sociale

voal.ch – “Një det droge çdo natë nga Shqipëria në bregdetin italian”, ky është titulli i një shkrimi botuar nga La Gazzetta del mezzogiorno, i shkruar nga GAETANO CAMPIONE rreth trafikut të drogës nga Shqipëria në gadishullin italian.

La Gazzetta del mezzogiorno shkruan se “Mafia shqiptare konsiderohet e nënta ndërkombëtarisht nga Interpoli. Kjo mafie është fuqizuar dhe paraqet një zë të fuqishëm në vend, e gatëshme të financojë lobe pushteti. Sistemi ushqehet vetë: në nivelin politik u ofron mbrojtje klaneve, që kthehen në para, vota dhe fuqi. Kjo krijon një lloj pakti shoqëror i cili garanton si aktivitetet e paligjshme ashtu edhe ato të nomenklaturës. Në sfond, vendi më i korruptuar në zonën e Ballkanit, siç raporton Transparecy International.

Gazeta italiane shkruan se “Rreziku, shumë shumë konkret, tashmë Shqipëria është  një lloj Tortuga e Adriatikut (Ishull në veri të Haitit, e njohur si bazë e famshme pratësh), tashmë është kthyer një qendër qendrore si Oktapodi i nëntokës  për trafikimin e  armëve, qenieve njerëzore, por mbi të gjitha trafikimin e drogës. Për të favorizuar këtë zhvillim kaq negativ  ka luajtur rol edhe vemendja skarso, e dobët e institucioneve ndërkombëtare sidomos rreth kanalit të Otrantos.Mutacioni gjenetik i kriminalitetit shqiptar, që tani janë në gjendje që të hyjnë në kontakt direkt me kolumbianët, turqit dhe italianët bën që ekspertët të mendojnë se kemi të bëjmë me një Narko-Shtet që ka si model Amerikën e Jugut. NJë lloj meksike e Re duke parë degëzimin e thellë të tentakulave në strukturën ekonomike, sociale dhe politike të vendit të shqiponjave.”

Ndoshta rastet më emblematike janë ato të prokurorit të përgjithshëm shqiptar, Theodori Sollaku, nga i cili varej akakuza e prokurorisë, i shkarkuar mes të tjerash për mos ekzekutimin, që nuk kishte lejuar kërkesën për ekstradim nga vende të ndryshme të 200 bosëve dhe kriminelëve të tjerë – si dhe ish prokurori i Republikës të Shqipërisë, Adriatik Llalla, tashmë i zhdukur pa lënë gjurmë, të cilit deri SHBA i kanë ndaluar hyrjen në Amerikë, pas sekuestrimit të një pasurie imobiliare, sipas Gjykatës frut i krimeve të rënda dhe aktiviteteve antiligjore.

Lordët e Kanalit –

Pesë deri në gjashtë herë nisen skafet çdo natë nga bregdeti shqiptar midis Vlorës dhe Durrësit për të transportuar drogë në Itali. Sidomos marihuana, për t’u shpërndarë në të gjithë Evropën. Prurjet  kanë lëvizur gjithnjë e më të larta, nga Puglia, në Molise, deri në Ravenna. Përgjatë kësaj rruge, klanet italiane, të lidhur me mafien skipetara, sigurojnë ndihmë, mbështetje dhe transportin…Mesatarja është një ton për skaf, që të shumëzohet me pesë ose gjashtë. Për çdo natë. Nightly. Një lumë marihuane prodhuar në zonat e brendshme, pavarësisht angazhimit të qeverisë së kryeministrit Edi Rama në luftën kundër plantacioneve të kanabisit. Paratë e trafikut të drogës lejojnë shqiptarët të investojnë në heroinë dhe kokainë, duke shumëzuar fitimet në mënyrë eksponenciale. Narkot kolumbiane kanë lëshuar një lloj karta bianke (bollino blu), për të nënvizuar besimin ndaj klaneve mafioze shqiptare, partnerëve të efikasitetit të provuar dhe portit të Durrësit, me trendin e tij në rritje tregtare, është bërë një pikë strategjike referimi për ardhjen e ngarkesave të “arit të bardhë” nga Amerika e Jugut, siç kanë treguar operacionet e fundit të inteligjencës. Një klishe e ri-propozuar bazuar në përvojën e porteve të Roterdamit, Hamburgut dhe Antwerpit ku mijëra kontejnerë zbarkojnë në ditë, e pamundur të kontrollohen në mungesë të një raporti të saktë. Kanalet autoktone, të lidhura me emigrimin shqiptar, janë në gjendje të lëvizin “mallrat” që vijnë nga ana tjetër e oqeanit.

Për ta lexuar shkrimin të plotë:

https://www.lagazzettadelmezzogiorno.it/news/home/1229549/un-mare-di-droga-dall-albania-ogni-notte-verso-le-coste-italiane.html

Un mare di droga dall’Albania: ogni notte verso le coste italiane

GAETANO CAMPIONE

L’affidabilità, nel mondo del crimine, equivale ad una patente di autorevolezza. Se fai esattamente quello che hai detto di fare, la tua credibilità e il tuo prestigio si tradurranno in una leadership riconosciuta, finalizzata al controllo del territorio.

Quella albanese è considerata la nona mafia a livello internazionale dall’Interpol. E’ cresciuta fino a rappresentare una voce fondamentale del Paese, in grado di alimentare e finanziare le lobby di potere. Il sistema si autoalimenta: il livello politico offre protezione ai clan, questi ricambiano con soldi, voti e potere. Si crea così una specie di patto sociale che garantisce sia le attività illegali che quelle della nomenklatura. Sullo sfondo, il paese più corrotto dell’area balcanica, come riporta Transparecy International.

Il rischio, molto concreto, è che nonostante gli sforzi, l’Albania diventi una specie di Tortuga dell’Adriatico, titolo affibbiato negli anni d’oro del contrabbando di sigarette al Montenegro, perché è già un hub centrale per i mille traffici della Piovra del malaffare: armi, esseri umani, ma soprattutto droga. A favorire in qualche modo questa evoluzione negativa c’è anche la scarsa attenzione istituzionale internazionale a quanto avviene sull’altra sponda del canale d’Otranto. La mutazione genetica della criminalità albanese, in grado di trattare ormai direttamente con colombiani, turchi e italiani, fa sì che più di un esperto inizi a pensare ad un Narco-Stato sul modello sudamericano. Un Nuovo Messico vista la ramificazione in profondità dei tentacoli nel tessuto economico, sociale e politico del Paese delle Aquile.

Forse i casi più emblematici sono quelli del procuratore generale albanese, Theodori Sollaku, dal quale dipende tutta la pubblica accusa, rimosso per aver impedito, tra l’altro, l’estradizione di 200 tra boss e gregari – tutti a piede libero in Albania – richiesta da vari Paesi e dell’ex procuratore capo della Repubblica albanese, Adriatik Llalla, ormai svanito nel nulla, al quale pure gli Stati Uniti hanno rifiutato l’ingresso, dopo il sequestro preventivo del suo patrimonio immobiliare frutto, secondo la Corte per i reati gravi di Tirana, di attività illecite.

I Signori del Canale – Ogni notte cinque-sei scafi partono dal litorale albanese tra Valona e Durazzo, per trasportare in Italia droga. Specialmente marijuana, da smistare in tutta Europa. Gli approdi si sono spostati sempre più su, dalla Puglia, al Molise, fino ad arrivare a Ravenna. Lungo questo itinerario i clan italiani, con i referenti della mafia schipetara, assicurano assistenza, ricovero e trasporto. Un complesso e articolato apparato logistico, primo tassello di quel passaporto di affidabilità necessario per diventare un interlocutore di primo piano nel mondo degli affari illegali. La media è di una tonnellata a viaggio, da moltiplicare per cinque o per sei. Ogni notte. Un fiume di marijuana prodotto nelle zone dell’entroterra, nonostante l’impegno del governo del primo ministro Edi Rama nella lotta alle piantagioni di cannabis. I soldi del narcotraffico consentono agli albanesi di investire in eroina e cocaina, moltiplicando i guadagni in maniera esponenziale. I narcos colombiani hanno rilasciato una specie di bollino blu, a sottolineare la fiducia verso i clan albanesi, partner di provata efficienza e il porto di Durazzo, col suo trend commerciale in crescita, è diventato un punto di riferimento strategico per l’arrivo dei carichi di “oro bianco” dal Sudamerica, come hanno dimostrato recenti operazioni di intelligence. Un cliché riproposto in base all’esperienza dei porti di Rotterdam, Amburgo e Anversa dove sbarcano migliaia di container al giorno, impossibili da controllare in mancanza di una segnalazione precisa. I canali autoctoni, legati all’emigrazione albanese, sono in grado di movimentare la “merce” in arrivo dall’altra parte dell’Oceano.

Neanche il Coronavirus ha rallentato l’attività dei taxi dell’Adriatico. Lo sottolinea l’ultimo rapporto dell’Agenzia europea per la droga (Oedt) e dell’Europol. In sintesi, i prezzi sono saliti di un 20 per cento, è aumentata la violenza tra fornitori e distributori, i modelli di trasporto si sono adattati ai tempi e ai limiti della pandemia e il traffico tra le due sponde non ha mai subito interruzioni.

In mare servono tempo e pazienza. Qualità che non mancano nel dna degli scafisti albanesi. Sono loro ad aver trasformato, un’altra volta, lo specchio d’acqua che rappresenta la porta d’ingresso all’Europa, nell’autostrada dell’illegalità, dai confini nebulosi, sfocati, tipici dei Paesi rivieraschi.

Sotto i riflettori degli investigatori europei ci sono 5mila gruppi criminali, di 180 diverse nazionalità (nel 2013 erano 3.600), un terzo dei quali si dedica al traffico di droga che vale 30 miliardi di euro l’anno. E la mafia albanese è considerata in rapida ascesa. Le cosche proliferano e crescono anche approfittando di alcuni aspetti poco chiari. In molte culture giuridiche europee, ad esempio, non esiste l’obbligatorietà dell’azione penale. Altri non prevedono il sequestro dei beni, il reato di associazione mafiosa, l’impossibilità di effettuare intercettazioni telefoniche.

La tecnologia e i minisub – E’ un prezioso alleato della Piovra albanese, pronta a cogliere aiuti esterni, frutto di collaborazioni tra le varie organizzazioni criminali. In passato i narcos dell’Adriatico hanno utilizzato acquascooter, per il trasporto della droga, aerei da turismo pronti a decollare da piste improvvisate una volta stipati fino all’inverosimile di sacchi di marijuana, deltaplani a motore. La svolta – potrebbe essere definita epocale – è arrivata a giugno dell’anno scorso. Un guardacoste italiano intercetta nel canale d’Otranto un barchino in vetroresina mosso da un sistema di navigazione automatica controllato a distanza via radio. A bordo, 37 chilogrammi di droga. Niente pilota, niente timone, solo le eliche del motore fuoribordo. Le indagini stabiliscono che l’imbarcazione è partita da Durazzo ed ha fatto scalo in diversi punti del litorale salentino prima di essere individuata. Una specie di servizio di consegna in tempi rapidi, con rischi calcolati. Ma anche la prova del salto tecnologico dei narcos di casa nostra. Un particolare che si aggiunge ad una voce ricorrente. Quella dell’utilizzo di minisommergibili, veri e propri siluri automatici, pronti ad attraversare a pelo d’acqua lo specchio di mare. Fantascienza?

Mancano ancora i riscontri investigativi. Gli indizi in questa direzione, però, sono tanti. Le imbarcazioni veloci sono ormai facilmente individuabili dai radar e, una volta localizzate, finiscono quasi sempre per essere bloccate. Succedeva così anche negli anni Novanta in Sudamerica. Fino a quando i narcos non iniziarono a progettare scafi immersi fino alla cabina di guida, semi-sommergibili. Tuti ne parlavano, nessuno li aveva mai intercettati. Furono ribattezzati Bigfoot, come la misteriosa e leggendaria creatura la cui esistenza non è stata finora dimostrata. Nel 2006 la Guardia costiera americana finalmente ne sequestrò uno con diverse tonnellate di cocaina. Oggi, lo scenario è cambiato. I narcos utilizzano veri e propri sommergibili.

Uno dei quali è stato addirittura catturato di fronte alla coste della Galizia, in Spagna, dopo aver attraversato l’Atlantico.
Torniamo al canale d’Otranto. Il barchino radiocomandato è una realtà. Provati anche i contatti diretti tra i colombiani (loro sono i custodi della tecnologia dei minisub) e i clan albanesi che hanno permesso l’evoluzione verso una struttura globalizzata. Una sorta di join-venture al cui interno condividere basi, modalità, riciclaggio e conoscenze tecnologiche. Documentati i rapporti con le ‘ndrine calabresi, in grado di mettere da parte gli intermediari pugliesi e di trattare direttamente con i fornitori di Tirana e dintorni. In qualche occasione sono spuntati dal nulla sacchi di droga sulle coste pugliesi e lucane: nessuno ha saputo spiegare da dove arrivassero.

Le voci raccolte dall’Albania parlano di battelli in fibra di vetro, a basso profilo insomma, lunghi tre metri e larghi due, dotati di sistemi meccanici, elettrici ed elettronici, con un’autonomia di dieci ore, pronti a trasportare fino a due tonnellate di droga a viaggio.

Invisibili ai radar, non rilasciano tracce rilevabili con i sistemi all’infrarosso. Il loro punto debole? L’avvistamento visivo dall’alto. Se viaggiano di notte, questa criticità è risolta. In attesa che si scopra il Bigfoot albanese, una riflessione va fatta sugli strumenti di contrasto alla criminalità del Terzo millennio. Quelli messi in campo, a volte sembrano spuntati e superati, finiscono per scalfire la parte superficiale dell’apparato, trovano difficoltà nell’intervenire in profondità. Gli arresti e i sequestri hanno lo stesso effetto di una testa tagliata a Idra, il mostro mitologico in grado di rigenerarsi ad ogni colpo. Il cuore pulsante resta quello economico-finanziario. Il crimine moderno ragiona così: fino a quando il traffico di droga garantirà enormi flussi di danaro, introdotti di nuovo nei circuiti leciti e illeciti, l’autostrada dell’Adriatico sarà trafficatissima.

 

Colin Powell: Presidenti i është larguar Kushtetutës


voal.ch – Ish Sekretari i Shtetit Colin Powell i thotë Jake Tapper të CNN se Presidenti Trump është larguar nga Kushtetuta.

Powell gjithashtu vlerësoi gjeneralët ushtarakë dhe admiralët që po flasin kundër veprimeve të Trump.

Colin Powell është Sekretari i 65-të i Shtetit i SHBA gjatë mandatit të Presidentit George W. Bush,  dhe është i pari afrikano-amerikan me këtë detyrë të lartë shtetërore.

Ai është gjeneral dhe politikan. Është edhe ideatori i  Powell Doctrine.

Doktrina e Powell është një term gazetaresk, që mban emrin e gjeneralit Colin Luther Powell, Sekretarit të ardhshëm të Shtetit me Bush,  krijuar midis viteve 1990 dhe 1991 gjatë Luftës së parë të Gjirit.

Kjo doktrinë bazohet kryesisht tek ajo me emrin Weinberger, krijuar nga Caspar Weinberger, ish Sekretari i Mbrojtjes dhe ish-eprori i Powell.

Doktrina thekson interesat e sigurisë kombëtare të SHBA me përdorimin e forcave tokësore dhe mbështetjen e gjerë të publikut.

Ish Sekretari i Republikës së Shtetit, Colin Powell tha të Dielën për CNN se Presidenti Donald Trump është “larguar” nga Kushtetuta,

duke përmendur një listë në rritje të ish zyrtarëve të lartë ushtarakë që kanë kritikuar me forcë reagimin e Presidentit për protestat mbarëkombëtare pas vrasjes nga policia të George Floyd.

“Ne kemi një Kushtetutë. Dhe ne duhet ta respektojmë atë Kushtetutë. Dhe Presidenti i është larguar prej saj”.

Këto tha Powell, gjenerali në pension që shërbeu nën Presidentin George W. Bush, për Jake Tapper të CNN.

Komentet nga Powell, sekretari i parë i shtetit afrikano-amerikan dhe kryetari i shtohen një listë në rritje të qortimeve të bëra ditëve të fundit nga ish-zyrtarët e lartë, të cilët kanë shprehur pakënaqësi ndaj qasjes së fortë të Trumpit ndaj protestave të ndezura nga vdekja e Floyd, afrikano-amerikan që u vra në fund të majit nga një oficer policie i bardhë në Minneapolis./EB

Gazetari i VOA-s: Policia qëlloi drejt medias gjatë protestave në Uashington

Uashington – Më shumë se 200 gazetarë kanë raportuar se janë sulmuar, plagosur apo ndaluar ose u janë shkatërruar pajisjet gjatë mbulimit të protestave mbarëkombëtare për vdekjen e George Floyd, ndërsa ishte ndaluar nga policia në Mineapolis.

Mes turmave, zjarreve dhe plaçkitjeve, gazetarët janë bërë vetë lajm kur janë përballur me policinë apo protestuesit, ndërsa kanë bërë punën e tyre për të informuar publikun.

Jason Patinkin, një gazetar i Zërit të Amerikës, ishte një nga që u gjend mes “zjarrit”.

Patinkin tha se ndërsa ai po largohej nga protesta rreth Sheshit Lafayette dhe Shtëpisë së Bardhë rreth orës 11 të mbrëmjes, ditën e dielë, policia qëlloi ndaj tij dhe një ekipi tjetër lajmesh që ishin aty.

Patinkin tha se ndërsa po largohej nga zona, u dëgjua një zhurmë e fortë dhe ajo që dukej të ishte një “granatë zhurmuese”, u lëshua dhe përfundoi pranë këmbëve të ekipit të lajmeve.

Ai tha se e ktheu kamerën përsëri dhe më pas pa se si një oficer ngriti një armë dhe qëlloi në drejtim të tij. Patinkin tha se ai “nuk mendoj fare se do të më gjuante mua”. Në pamjet e incidentit, një gezhojë duket se bie në tokë.

Gazetari tha se ai atëherë ndjeu diçka që goditi jelekun mbrojtës që kishte veshur, pranë shpatullës së majtë.

Patinkin tha se mjeti i identifikimit të gazetarit dukej, megjithëse ishte natë. Të paktën një person në videon e tij dëgjohet duke bërtitur, “Media”.

“Unë jam media, është e qartë që unë jam media”, tha Patinkin, një gazetar me përvojë që ka mbuluar konflikte dhe trazira jashtë shtetit, përfshirë në Kartoum të Sudanit. “Nuk e prisja këtë me të vërtetë.”

Videoja e tij tregon një rresht prej më shumë se njëzetë oficerësh në një kryqëzim, në kryeqytetin amerikan. Protestuesit ishin gjithashtu në zonë, tha ai.

“Unë isha me fat në dy anë,” tha Patinkin, duke përmendur se objekti që e goditi atë ishte hedhur larg tij nga e majta.

“Nëse do të ishte hedhur në të djathtë, mund të më kishte goditur në sy, të më godiste në fytyrë,” tha ai, duke përmendur se disa njerëz janë verbuar nga këto lloj armësh. Nuk ishte e mundur për të identifikuar se cilës polici i përkisnin oficerët.

Gazetarët në të gjithë Shtetet e Bashkuara kanë shpërndarë ngjarjedhe imazhe të ngjashme, duke përfshirë dëmtimet nga plumbat e gomës.

Në Long Beach të Kalifornisë, reporteri i radios KPCC, Adolfo Guzman-Lopez u godit në fyt me një plumb gome. Në një konferencë shtypi të hënën, kryetari i Bashkisë së qytetit kërkoi falje dhe shefi i policisë tha që ai do të hetojë.

Gazetarja e pavarur Linda Tirado i tha Udhëheqësit të Lirisë së Shtypit të Shteteve të Bashkuara, një grup që dokumenton shkelje të lirisë së shtypit në Shtetet e Bashkuara, se ajo kërkonte trajtim spitalor pasi u godit nga një gëzhojë në anë të kokës, ndërsa mbulonte protestat në Mineapolis. Tirado më vonë ka postuar në Twtter se humbi shikimin në njërin sy, përkohësisht.

Zyra e informacionit në Mineapolis i tha Zërit të Amerikës më herët këtë javë se disa agjenci të zbatimit të ligjit po ndihmonin në protesta dhe se kontaktet me policinë e qytetit ishin nën rishikim.

Ndjekësi i Lirisë së Shtypit po heton më shumë se 200 incidente që përfshijnë gazetarë, duke përfshirë 40 të cilët u arrestuan ose u ndaluan dhe më shumë se 150 sulme. Shumica e këtyre të fundit përfshinin policinë që sulmonte me gaz lotsjellës dhe plumba gome ose duke përdorur spraj piperi.

“Jemi të tmerruar nga përdorimi i vazhdueshëm i veprimeve të ashpra dhe nganjëherë të dhunshme të policisë kundër gazetarëve që bëjnë punët e tyre. Këto janë shkelje të drejtpërdrejta të lirisë së shtypit, një vlerë themelore kushtetuese e Shteteve të Bashkuara,” tha drejtori i Programit të CPJ, Carlos Martinez de la Serna në një deklaratë të hënën.

Patinkin tha se ai kishte qenë në situata të tensionuara ose kërcënuese më parë. Ai u arrestua për pak kohë ndërsa mbulonte protestat paqësore në Tanzani, ose kur grupe të armatosura rrethuan një hotel ku ai dhe media të tjera po qëndornin në Kartoum.

“Por unë kurrë nuk jam qëlluar”, tha ai.

Sulmet ndaj mediave, tha ai, janë “jashtëzakonisht të dëmshme” sepse ato ndërhyjnë në punën e ofrimit të informacionit kur publikut i duhet më shumë. “Unë nuk e di se çfarë ndodhi me ata protestues atje, sepse unë u qëllova, kështu që unë u largova,” tha ai./ZiA

Ambasadori italian Paolo Foresti Komisionit të Venecias: Teatri Kombëtar u rrënua në 4:30 gjatë natës sikur njerëzit pa skrupuj veprojnë kur kryejnë krimet e tyre

Ambasadori italian për shumë vite në Shqipëri Paolo Foresti, mik i njohur i shqiptarëve i drejtohet Komisionit të Venecias për situatën e rëndë në Shqipëri. Voal.ch po e përcjell letrën e plotë si më poshtë në shqip dhe italisht:

 

“Zonja dhe zoterinj,

po ju shkruaj gjithashtu në emër të shumë qytetarëve që e ndjekin dhe e duan Shqipërinë, shumë prej tyre me origjinë shqiptare, të cilët muajt e fundit janë bashkuar në shoqata dhe grupe të mbledhura për të mbrojtur Teatrin Kombëtar të Tiranës.

Siç dihet, teatri u rrënua nga buldozerët në orën 4.30 gjatë natës, sikur njerëzit pa skrupuj zakonisht veprojnë kur kryejnë krimet e tyre, ndërsa disa intelektualë që ishin akoma brenda u përpoqën të kundërshtonin dhunën, madje duke rrezikuar edhe sigurinë e tyre personale. Një pjesë e historisë, kulturës dhe artit është shkatërruar duke ua mohuar qytetarëve rrënjët e tyre siç kishte ndodhur tashmë me simbolet e tjera të së kaluarës në Tiranë. Në fund të viteve ’30 të shekullit të shkuar, teatri dhe Tirana e re moderne ishin projektuar dhe ndërtuar me respektin më të madh për Tiranën e vjetër ballkanike.  Tani një spekulim tjetër ndërtimor i dënueshëm ka çuar në zhdukjen e një cope tjetër të qendrës kryesore të kryeqytetit, i cili ishte kursyer deri edhe nga vetë diktatori Enver Hoxha. Mendoni nëse në Romë do të shkatërrohej “il Foro Italico” me stadiumin prej mermeri për t’i lënë vendin një qendre moderne tregtare!

Kjo ngjarje e rëndë është pjesë e një situate të përgjithshme jashtëzakonisht shqetësuese: një parlament jo i plotë; administratat lokale në duart e një force të vetme politike; një gjykatë kushtetuese që për një kohë të gjatë është jo e plotë dhe joaktive; një shtyp i nënshtruar përpara çdo lloj shtrëngimi; një konflikt institucional që nuk premton asgjë të mirë. Tani nuk ka dialog midis palëve të ndryshme të vendit me një menaxhim shumë shqetësues të pushtetit, kjo e gjitha në një kohë kur Shqipëria do të duhet të afrohej me strukturat e saj politike dhe juridike, edhe si një organizimin administrativ i Bashkimit Evropian.

Kam jetuar në Shqipëri në vitet e vështira të periudhës së parë të postdiktaturës deri në kthesën dramatike të viteve 1996-1997 kur kontribuam në mënyrë thelbësore për të ndaluar luftën e rrezikshme civile që po merrte formë. Sigurisht që Shqipëria sot fatmirësisht nuk është më ajo e asaj kohe, por është e papranueshme që pas më shumë se 20 vitesh ne jemi dëshmitarë të përsëritjes së situatave të rënda siç është ajo aktuale, në vend që të ecet dhe përparohet drejt integrimit në Evropë. Është detyrë, unë do të thoja është një detyrim i institucioneve evropiane dhe vendeve anëtare individualisht, veçanërisht atyre tradicionalisht më afër, që të angazhohen seriozisht me shqiptarë të të gjitha tendencave për të krijuar shpejt kushtet për aderimin përfundimtar të këtij vendi të vogël, por të rëndësishëm në Evropë.

Ballkani është një pjesë thelbësore e kontinentit tonë, sikur ka treguar historia e dy shekujve dhe nuk mund të vazhdojë të jetë një arsye për destabilizimin politik dhe më gjerë.

Faleminderit në emër të shumë bashkëqytetarëve shqetësimet e të cilëve unë po i përcjell.

Punë të mbarë,

Paolo Foresti

Komisionit të Venecias”

 

—————-

 

4 giugno 2020

Gentili Signori,

vi scrivo anche in nome di tanti cittadini che seguono ed amano l’Albania, molti dei quali di origine albanese, che hanno aderito in questi ultimi mesi ad associazioni e gruppi riunitisi per la difesa del Teatro Nazionale di Tirana. Come noto il teatro è stato abbattuto dalle ruspe alle 4,30 di notte, come fanno usualmente i lestofanti quando commettono i loro crimini, mentre alcuni intellettuali ancora all’interno cercavano di opporsi alla violenza rischiando persino la loro incolumità personale. Un pezzo di storia, cultura ed arte è stato distrutto negando a tanti cittadini le proprie radici così come era già avvenuto per altri simboli del passato a Tirana. Alla fine degli anni Trenta del secolo scorso il teatro e la nuova Tirana modernista erano state progettate e realizzate nel più assoluto rispetto della vecchia Tirana balcanica. Ora un’altra biasimevole speculazione edilizia ha determinato la scomparsa di un altro pezzo del centro direzionale della capitale che in gran parte era stato risparmiato persino dal dittatore Enver Hoxha. Pensate se a Roma venisse distrutto il foro italico con il suo stadio dei marmi per far posto ad un moderno Centro commerciale!

Questo grave episodio si inserisce in una situazione generale estremamente preoccupante: un parlamento incompleto; amministrazioni locali in mano ad una sola forza politica; una corte costituzionale da ormai troppo tempo incompleta e inattiva; una stampa sottoposta ad ogni genere di coercizioni; un conflitto istituzionale che non lascia ben presagire. Ormai manca qualsiasi dialogo tra le varie componenti del Paese con una gestione del potere molto preoccupante nel momento in cui l’Albania dovrebbe invece avvicinarsi nelle sue strutture politiche e giuridiche nonché nell’organizzazione amministrativa all’Unione Europea.

Ho vissuto i periodi difficili del primo periodo post dittatura fino alla drammatica svolta del 1996-1997 quando contribuimmo sostanzialmente ad arrestare la pericolosa guerra civile che stava prendendo corpo.

Certo oggi l’Albania fortunatamente non è più quella di allora, ma è inaccettabile che dopo più di 20 anni si assista al riprodursi di situazioni gravi come l’attuale invece di camminare verso la progressiva integrazione all’Europa. E’ compito, direi obbligo, delle istituzioni europee e dei singoli paesi membri, soprattutto quelli tradizionalmente più vicini, impegnarsi seriamente insieme agli albanesi di tutte le tendenze a creare rapidamente le condizioni per la definitiva adesione di questo piccolo ma importante Paese all’Europa. I Balcani sono una parte essenziale del nostro Continente, come dimostra significativamente la storia degli ultimi due secoli, e non possono continuare a costituire motivo di destabilizzazione politica e non soltanto.

Grazie a nome dei tanti concittadini di cui interpreto le preoccupazioni.
Buon lavoro,

Paolo Foresti

Alla Commissione di Venezia

(Tekstin e përktheu Elida Buçpapaj)