VOAL

VOAL

Historiania serbe ‘trondit’ Serbinë me këtë deklaratë për shqiptarët

September 21, 2017
1 Comments
  • author avatar
    Mero Mjerani 6 years ago Reply

    Fajin e ka Tanusha,bija e krajlit.
    Fajin e kanë kreshnikët.Punë krushqie. Eh,miku im Skënder!

Komentet

Gazetarja Herridge refuzon të zbulojë burimin konfidencial, gjykatësi e dënon

FBI

VOA/Marrë nga Associated Press

Të enjten një gjykatës federal shpalli fajtore gazetaren investigative, Catherine Herridge për mospërfillje të gjykatës, pasi ajo refuzoi të zbulonte një burim konfidencial.

Një seri raportesh investigative nga gazetarja veterane, e transmetuar në kanalin televiziv Fox News kur ajo punonte për këtë rrjet, flet për një shkencëtare kinezo-amerikane e cila ishte hetuar nga FBI-ja por ndaj saj nuk ishin ngritur akuza.

Gjykatësi Christopher Cooper e dënoi atë me një gjobë prej 800 dollarësh në ditë derisa gazetarja Herridge të zbulojë burimin e saj. Gjoba nuk do të hyjë në fuqi menjëherë për t’i dhënë kohë asaj që ta apelojë vendimin.

Gjykatësi Cooper shkroi se ai e “njeh rëndësinë supreme të një shtypi të lirë në shoqërinë amerikane” dhe rolin kritik të burimeve konfidenciale në gazetarinë investigative. Por ai tha se gjykata “gjithashtu duhet të luaj rolin e saj në respektimin e ligjit dhe mbrojtjen e autoritetit juridik”.

“Herridge dhe shumë nga kolegët e saj në fushën e gazetarisë mund të mos pajtohen me vendimin dhe të preferojnë arritjen e një ekuilibri tjetër, por ajo nuk lejohet të shkelë urdhrin e një gjykate federale pa u ndëshkuar”, shkruante gjykatësi Cooper, i cili u emërua në detyrë nga ish Presidenti Barack Obama.

Avokati i zonjës Herridge, Patrick Philbin, nuk pranoi të komentonte. Rrjeti Fox News tha përmes një deklarate se, “dënimi i një gazetari për mbrojtjen e një burimi konfidencial ka një efekt thellësisht rrëqethës në fushën e gazetarisë”.

Burimi konfidencial po kërkohet nga zonja Yanping Chen, e cila e ka paditur qeverinë për publikimin e detajeve të një hetimi federal në lidhje me deklaratat e saj në dokumentet e imigracionit për punën e saj në një program të aeronautikës kineze.

Gazetarja Herridge, e pushuar nga kanali CBS News kohët e fundit, transmetoi në rrjetin Fox News në vitin 2017 një seri investigative që ekzaminonte lidhjet e zonjës Chen me ushtrinë kineze. Në serinë investigative ngrihej pikëpyetja nëse shkencëtarja po e përdorte shkollën profesionale që kishte themeluar në Virxhinia për të ndihmuar qeverinë kineze që të siguronte informacione për pjestarët e ushtrisë amerikane.

Në vitin 2018, zonja Chen paditi FBI-në dhe Departamentin e Drejtësisë duke thënë se të dhënat e saj personale ishin publikuar në mënyrë të përzgjedhur për të “njollosur reputacionin dhe dëmtuar mënyrën e jetesës së saj”.

Burimi: Artikulli bombastik i medias më të madhe dhe më serioze në Francë krahason Ramën me Putinin. Do të ketë efekt të madh në Europë

I ftuar në TASK FORCE me Sonila Meço, analisti Genc Burimi foli rreth artikullit të medias së famshme franceze, “MEDIAPART”, e cila ka botuar një artikull bombastik për Shipërinë, ku e cilëson Edi Ramën një regjim autokratik dhe kleptokratik.

“Termi i përdorur për Ramën është autokrat, i njëjti term që përdoret sot në Francë për Putinin. A e imagjinoni ju çfarë revolucioni?! Të gjithë ata që sot në Shqipëri provokojnë dhe thonë për çfarë shërbejnë këto manifestime protestash, po për çfarë shërben bllokimi i Parlamentit…për këtë shërbejnë.

Franca sot, kjo që ka shkruar është një media më e rëndësishme në Francë, është para Le Monde, para Figaro. Pse? Sepse është media që të nxjerr ‘skupe’, është me abonim.

Kjo media ka bërë që të rrëzohen shumë politikanë në Francë. Nuk është media skandali, është media shumë serioze, ka mbledhur ajkën e gazetarisë, është themeluar nga ish-drejtorët e Le Monde dhe është media tëpër serioze të cilën të gjithë e kanë frikë. Të nxjerri kjo media sot një artikull bombastik se Edi Rama është autokrat…

Artikulli është ekzaktësisht ajo që thuhet në TASK FORCE prej dy vitesh që Edi Rama bën qoka për perëndimorët, në mëryrë që perëndimorët po ashtu t’i bëjnë qokë dhe të mbyllin sytë ndaj shkarjes së regjimit të Edi Ramës në autokraci. Ky është thelbi i shkrimit. Është ekzakt si ato shkrimet që pamë të botohen para pak kohësh në Neë York Times që kritikohej qeveria amerikane se mbyllte sytë përballë Vuçiçit.

Është i njëjti shkrim, por kësaj herë është për Ramën dhe është bërë nga Franca. Përse Perëndimi mbyll sytë ndaj Edi Ramës? Përse? Sepse ky regjik është autokratik që po mbyt liritë themelore, por është edhe një regjim kleptokratik sepse po vjedh. Dhe në artikull gjen që shembull që Edi Rama e filloi karrierën si kryetar bashkie, që atëherë filloi vjedhjen. Unë u habita që një media, si Mediapart të shkojë deri të Shqipëria, bravo i qoftë. Do ta kontaktoj sepse e njoh gazetarin, që punon edhe për Radio Francën, është njohës shumë i mirë i Ballkanit dhe ka qenë korrespodent në Serbi, do ta kontaktoj dhe do t’i them sepse ai ka bërë një shkrim me të gjitha ato pika që opozita po thotë pre dy vitesh në Shqipëri.

Ku është vlera e këtij artikulli? Vlera e këtij artikulli është sepse del në momentin e fillimit të fushatës elektorale për zgjedhjet europiane ne Francë dhe në Europë. Një Macron, një ministër frances, apo politikan europian nuk mund ta shesë më Shqipërinë si shembull pas këtij artikulli. Dhe nuk e shkruan një dokushdo, e shkruan një gazetar që është autoritet në Francë, është “firmë”.

Nuk di si do justifikohet Edi Rama, mbajeni mend kur të thotë që janë pro rusë, por mos e besoni, janë gazetarë të rrjetit publik francez.”,- u shpreh analisti Burimi.

Media e madhe Franceze: Rama, ky autokrat që ju bën ndere të huajve që ta lënë në pushtet, reforma në drejtësi devijoi në objektiva

Nga Jean-Arnault Dérens, Laurent Geslin-Simon Rico për MediaPart.fr

Shqipëria organizon një ‘samit paqeje’ me presidentin ukrainas Volodymyr Zelensky. Ditën e nesërme (sot), kryeqyteti shqiptar pret një samit rajonal Ballkan-Bashkimi Evropian.

Dy javë më parë, më 15 shkurt, Sekretari Amerikan i Shtetit Antony Blinken vizitoi Tiranën, ku nuk mungoi të përshëndesë ‘rëndësinë strategjike’ të Shqipërisë dhe ‘bashkëpunimin e shkëlqyer’ që vendi i vogël ruan me Shtetet e Bashkuara. Si u bë regjimi i kryeministrit Edi Rama partneri i privilegjuar i Perëndimit në Gadishullin Ballkanik, ndonëse liritë themelore vazhdojnë të përkeqësohen në Shqipëri?

Edi Rama është shumë i gjatë, por kur pozon me kolegët e tij krerë shtetesh apo qeverish në foto zyrtare, shpesh vëmë re këmbët e tij. Sepse nëse vesh kostume, është me atlete dhe kravata ekscentrike.

Me shkollim si artist, kreu i ekzekutivit shqiptar, i cili ka studiuar në shkollën e arteve në Paris, është një adhurues i kodeve që dalin jashtë normave, qoftë në pamje fizike apo në politikat e tij. Një vënie në skenë e një imazhi ‘transgresiv’ ‘jashtë normave’ të përshkruar në mënyrë madhështore në romanin e shkrimtarit austriak Robert Menasse, ‘Zgjerimi’.

Lindur dhe rritur në një familje nomenklature të Shqipërisë staliniste, i cili u bë kryetar i Bashkisë së Tiranës ndërmjet viteve 2000 dhe 2011, Edi Rama i rilyen me ngjyra vezulluese ndërtesat komuniste në qendër të kryeqytetit shqiptar. Bëhej fjalë për t’i bërë banorët përsëri ‘krenar’ për qytetin e tyre sipas argumenteve të përdorura nga ai. Por thuhet gjithashtu se ai merrte ‘10%’ bakshish nga lejet e ndërtimeve të reja që po fillonin të pushtonin Tiranën.

I emëruar kryeministër në vitin 2013, Edi Rama drejton Shqipërinë me një dorë gjithnjë e më të ashpër dhe di si të bëhet i dobishëm për partnerët e tij të huaj për të shmangur çdo kritikë ndaj shkarjes së tij në autoritarizëm.

Kështu, më 6 nëntor 2023, Edi Rama ra dakord me homologen e tij italiane, Giorgia Meloni, për të ‘zhvendosur’ në tokën shqiptare personat që kërkojnë azil në Itali, gjatë kohës që kërkesa e tyre studiohet nga pala italiane.

Nëse kjo marrëveshje është krahasuar me atë midis Mbretërisë së Bashkuar dhe Ruandës, janë marrë masa të veçanta paraprake për të shmangur kundërshtimin e ligjit ndërkombëtar ose rregullave evropiane për azilin. Vetëm personat e shpëtuar në det dhe që nuk kanë shkelur kurrë në tokën italiane do të mund të dërgohen në Shqipëri. Status ekstraterritorial do të gëzojë edhe kampi që i mirëpret.

Pikërisht ky status ekstraterritorial ngjalli kritika nga opozita shqiptare, me arsyetimin se marrëveshja shkelte Kushtetutën duke i shitur sovranitetin e pjesëve të territorit kombëtar një fuqie të huaj. Dhe nuk bëhet fjala për një shtet të zakonshëm për Shqipërinë. Nëse Italia është partneri kryesor tregtar i Shqipërisë (në vitin 2022, Italia përbënte gati dy të tretat e eksporteve shqiptare drejt Bashkimit Evropian), askush në Tiranë nuk harron që Musolini pushtoi vendin në prill 1939. Për publicistin shqiptar Fatos Lubonja, marrëdhënia mes Romës dhe Tiranës mbetet ende e një natyre ‘neokoloniale’.

Megjithatë, në janar, Gjykata Kushtetuese shqiptare hodhi poshtë, me një votë, ankesat e opozitës, gjë që i hapi rrugën ratifikimit përfundimtar të marrëveshjes. Giorgia Meloni tani shpreson se Shqipëria do të mirëpresë azilkërkuesit e parë që do të zhvendosen përpara zgjedhjeve evropiane në qershor.

Image

Si të fitosh një imazh të mirë

Për të justifikuar këtë vendim, Edi Rama deklaroi se ‘nuk do ta kishte lidhur këtë marrëveshje me asnjë shtet të BE-së. Borxhi që i kemi Italisë nuk shlyhet dhe nëse telefonon Italia, Shqipëria është atje’. Rama ka siguruar kështu se nuk do të kërkohet asnjë kompensim financiar për pritjen e këtyre azilkërkuesve, përveç kostos së ndërtimit dhe mirëmbajtjes së infrastrukturës.

Nga ana tjetër, kryeministri nuk specifikoi se cila mund të jetë natyra e këtij ‘borxhi’, ndonëse shumë e kanë parasysh mërgimin e dhjetëra mijëra shqiptarëve që u larguan nga vendi i tyre në kohën e rënies së regjimit komunist, në fillim të viteve 1990.

Shqipëria tashmë mirëpret shumë njerëz nga vende të tjera. Pak muaj para se Rama të vinte në pushtet, paraardhësi i tij, Sali Berisha, kishte nënshkruar edhe ai një marrëveshje me Shtetet e Bashkuara, kushtet e së cilës nuk u bënë kurrë publike, e cila parashikonte transferimin e 230 Muxhahedinëve të Popullit iranian, kundërshtarë të Teheranit që strehoheshin si refugjatë në Irak.

Edi Rama nxitoi të zgjeronte perimetrin dhe tashmë janë 3000 prej këtyre iranianëve që ndodhen në kampin Ashraf 3, në portat e Tiranës, ku një komunitet i vogël është formuar dhe jeton tërësisht i mbyllur.

Në fund të gushtit 2021, pas rënies së Kabulit, Shqipëria, ashtu si fqinjët e saj Kosova dhe Maqedonia e Veriut, priti edhe ish-bashkëpunëtorët afganë të forcave ndërkombëtare, të evakuuar në një konfuzion total. Ata gjithashtu duhej të qëndronin vetëm për kohëzgjatjen e shqyrtimit të aplikimit të tyre për vizë për Shtetet e Bashkuara ose një vend të tretë.

Shumë prej tyre kanë marrë dokumentin e çmuar të azilit. Sigurisht jo të gjithë, por nuk ka asnjë informacion mbi fatin e njerëzve të cilëve azili u është refuzuar.

Çështja e kësaj pritjeje duket shumë më tepër politike sesa ekonomike. Në të vërtetë, kryeministri shqiptar akuzohet nga kundërshtarët e tij për mbajtjen e lidhjeve të ngushta me krimin e organizuar dhe do të dëshironte të jepte një imazh të mirë, veçanërisht në anën tjetër të Adriatikut.

Menjëherë pas ardhjes në pushtet, drejtësia italiane po jepte tashmë alarmin për intensifikimin e prodhimit të kanabisit në Shqipëri dhe eksportin masiv të tij në Itali.

Që atëherë, bashkëpunëtorët e ngushtë të Edi Ramës janë shqetësuar nga sistemi i drejtësisë, duke filluar nga ish-ministri i tij i Brendshëm, Saimir Tahiri, i paditur për trafik ndërkombëtar droge dhe i dënuar me tre vjet burg në shkurt të 2022. Vendi është gjithashtu një vend i privilegjuar për rrjetet e trafikut të mbetjeve, të kontrolluara kryesisht nga Camorra napolitane.

Për t’u përballur me dyshimet e vazhdueshme të prokurorëve italianë të antimafias, Edi Rama e di se asgjë nuk është më e rëndësishme se ruajtja e një miqësie solide me Romën. Kjo është arsyeja pse ai ka punuar për të afruar sa më shumë me krerët e qeverisë italiane që kur drejton Shqipërinë.

Arti për të qenë i dobishëm

Duke rritur ofertat e tij të shërbimeve, Edi Rama gjithashtu dëshiron të tregojë se si vendi i tij di të marrë ‘përgjegjësitë’ e veta dhe meriton të anëtarësohet sa më shpejt në BE. Të frikësuar se Moska përdor kartën e destabilizimit të Ballkanit duke luajtur me ndikimin e saj në Serbi ose në Republika Srpska, Perëndimorët i japin mbështetje të pandërprerë Edi Ramës.

Duhet thënë se lideri shqiptar di t’i përkëdhelë, ai që nuk pushon së shpalluri se vendi i tij është ‘shteti më pro-evropian dhe proamerikan’ në rajon. Për më tepër, Tirana është tërësisht në linjë me politikën e jashtme perëndimore për luftën në Ukrainë, por edhe në Lindjen e Mesme. Pavarësisht një popullsie kryesisht myslimane, Shqipëria pretendon kështu se jep mbështetjen e saj të plotë për Izraelin, në dëm të Palestinës.

Për të gjitha këto arsye, partnerët perëndimorë janë të gatshëm të fshijnë devijimet ‘të vogla’ të regjimit të tij nga sundimi i ligjit. Vitet e fundit, reforma në drejtësi e kërkuar nga Bashkimi Evropian, për shembull, është devijuar nga objektivat e saj: procesi i verifikimit të integritetit të gjyqtarëve ka shërbyer në realitet për të përjashtuar të gjithë ata që supozohej se ishin pranë opozitës.

Vendi po bie gjithashtu në renditjen vjetore të lirisë së shtypit të Reporterëve pa Kufij (RSF). Kjo kishte nxitur edhe zemërimin e Edi Ramës në vitin 2022, i cili denoncoi ‘gënjeshtra’ e RSF-së. Flluska befasuese e pasurive të paluajtshme që është krijuar në Tiranë në mënyrë të habitshme nuk po tërheq shumë vëmendje në Perëndim, edhe pse shoqëria civile paralajmëron se ky bum i pakuptueshëm ndërtimi do të përdoret mbi të gjitha për të pastruar paratë e drogës.

Në shtator të vitit 2023, Emmanuel Macron bëri vizitën e parë shtetërore të një presidenti francez në Shqipëri, ndërkohë që tregtia mes dy vendeve është pothuajse asgjë. Udhëtimi ishte ende një mundësi për të nënshkruar një marrëveshje me Voltalia, në pronësi të familjes Mulliez (pronare midis të tjerash të supermerkatave Auchan), e cila po zhvillon një termocentral fotovoltaik të paraqitur si më i madhi në Ballkan në jug të vendit. Ky projekt ka vetëm disavantazhin e të prekurit të lagunës së Karavastasë, një zonë natyrore e brishtë dhe e mbrojtur.

Gjatë vizitës së tij të fundit në Tiranë, kreu i diplomacisë amerikane, Antony Blinken, ‘dështoi’ të takonte asnjë përfaqësues të opozitës. ‘Antony Blinken erdhi si mik i Shqipërisë, por fatkeqësisht jo në të vërtetë mik i pluralizmit politik në vendin tonë,’ psherëtin Genc Pollo, ish-ministër dhe këshilltar i ngushtë i Sali Berishës, njeriu i fortë i së djathtës shqiptare.

I njohur për atlantizmin e tij, njeriu që ishte president dhe më pas kreu i qeverisë u vendos në listën e zezë të Thesarit të SHBA-së për dyshimin për korrupsion. Sot pothuajse tetëdhjetëvjeçari ndodhet në arrest shtëpie pasi ka humbur imunitetin deputet.

Opozita denoncon një zgjidhje politike, duke theksuar rolin e luajtur nga ish-shefi i kundërzbulimit të zyrës së FBI-së në Nju Jork, Charles McGonigal, në zemër të një skandali që shpërtheu në fillim të vitit 2023. Përveç lidhjeve të dyshuara me rusët me oligarkun Oleg Deripaska, ky agjent i rangut të lartë amerikan ka marrë 225,000 dollarë nga një ish-oficer i inteligjencës shqiptare, disa javë pas takimit me Edi Ramën në 2017.

Në këmbim, Charles McGonigal duket se ka informuar Departamentin e Drejtësisë së Shteteve të Bashkuara për nevojën e hapjes të një hetimi ndaj një shtetasi amerikan të regjistruar si lobist i partisë së Sali Berishës.

‘Standarde të dyfishta perëndimore’

Fatos Lubonja denoncon ‘standardet e dyfishta të Shteteve të Bashkuara dhe perëndimorëve në përgjithësi’. Megjithatë, ky intelektual i pavarur nuk beson se këto zhvillime do të vënë në pikëpyetje amerikanizmin dominues të shoqërisë shqiptare. ‘Asnjë kritikë ndaj politikës amerikane nuk shfaqet në Shqipëri. Opozita e djathtë do të donte të besonte se ishte një ‘gabim’ i thjeshtë i administratës amerikane.

Sali Berisha me siguri ëndërron rikthimin në pushtet të Donald Trump, por ai nuk duhet të ketë shumë iluzione. Në vitin 2016, para ardhjes së Trump, Edi Rama shpjegoi se fitorja e kandidatit republikan do të ishte një ‘kërcënim për botën’, por sapo u zgjodh ai i bëri Truamp-it një sharm të madh.’

Kryeministri dinak shqiptar e di mirë që nuk duhet t’i vendosë të gjitha vezët në një shportë. Pasi priti Antony Blinken, ai fluturoi për në Ankara për të parë mikun e tij Recep Tayyip Erdoğan: një marrëdhënie shumë e fortë i bashkon dy burrat, të cilët kanë shumë takime private dhe familjare.

Kjo marrëdhënie e privilegjuar u ilustrua veçanërisht nga ndjekja e pamëshirshme e gylenistëve pas grushtit të shtetit të dështuar të vitit 2016 në Turqi. Tirana është madje i vetmi qytet në Evropë që ka ngritur një monument në nderim të viktimave të kësaj tentative puçi. Më 20 shkurt, gjatë vizitës së Edi Ramës në Ankara, televizioni publik shqiptar nënshkroi një marrëveshje partneriteti strategjik me TRT turke, një antenë e privilegjuar e propagandës së regjimit Erdogan.

Përballë partnerëve të tij perëndimorë, Edi Rama nuk e ka fare të vështirë të imponojë narrativën që i intereson atij . Ndryshe nga presidenti serb, Aleksandar Vuçiq, gjithmonë i tunduar nga një afrim me Moskën dhe përballë kryeministrit kryeneç kosovar Albin Kurti, Rama e shet veten si ‘burri i shtetit i stabilitetit’ në Ballkan, si miku tek i cili Perëndimi mund të mbështetet gjithmonë. Dhe për këtë, Perëndimorët janë gati të mos tregohen aq ngacmues me parimet demokratike.sn

Si do ta ndihmojnë Ballkanin Perëndimor 6 miliardë eurot e kushtëzuara të BE-së?

Më 29 shkurt në Tiranë është diskutuar për Planin e Rritjes për Ballkanin Perëndimor.

Krenare Cubolli

Plani, pak a shumë, thotë kështu: Kush i kryen reformat e parapara, i merr fondet. Ata që nuk punojnë, mbeten prapa.

Për më shumë, asnjë vend nuk do të mund ta bllokojë tjetrin në këtë proces. Madje, nëse vërehen përpjekje, ato mund të ndëshkohen.

Ndër synimet kryesore të të ashtuquajturit “Plan i Rritjes për Ballkanin Perëndimor” është që të forcohet një treg i përbashkët rajonal, i integruar gradualisht me atë të BE-së.

Si do të funksionojë Plani?

Ai është prezantuar në nëntor të vitit 2023, dhe parasheh që dy miliardë euro të jenë fonde të pakthyeshme, ndërsa katër miliardët tjerë të jepen në formën e kredive të volitshme.

Nga secili vend është paraparë përgatitja e një agjende reformuese, të bazuar në rekomandimet paraprake të trupave të BE-së, para vlerësimit dhe miratimit të saj nga Komisioni Evropian.

Reformat në fushën e rendit dhe të sundimit të ligjit janë thelbësore për të përfituar mjete nga ky Plan.

Pritjet janë që Parlamenti Evropian t’i finalizojë të gjitha procedurat deri në prillin e sivjetmë, për të mundësuar lëshimin e fondeve sa më shpejt.

Pagesat parashihen të bëhen dy herë në vit, varësisht prej rezultateve në përmbushjen e kritereve.

BE-ja ka thënë se fondet, në parim, do të ndahen varësisht prej Prodhimit të Brendshëm Bruto (PBB) të një vendi. Por, nëse një vend nuk i kryen reformat pas 1-2 vjetëve, atëherë shuma u shpërndahet vendeve të tjera.

Disa prej pjesëmarrësve të samitit BE-Ballkani Perëndimor, të mbajtur në Tiranë, për të diskutuar Planin e Rritjes, më 29 shkurt 2024. Disa zyrtarë janë kyçur edhe online, në mungesë të prezencës fizike. (Burimi: Qeveria e Shqipërisë)

Disa prej pjesëmarrësve të samitit BE-Ballkani Perëndimor, të mbajtur në Tiranë, për të diskutuar Planin e Rritjes, më 29 shkurt 2024. Disa zyrtarë janë kyçur edhe online, në mungesë të prezencës fizike. (Burimi: Qeveria e Shqipërisë)

Çfarë duhet të bëjë Kosova?

Sipas zëvendëskryeministrit kosovar, Besnik Bislimi, Kosova pritet të përfitojë 950 milionë euro – njëherësh fondin më të madh të ndarë ndonjëherë nga blloku për të, në një periudhë relativisht të shkurtër.

Bislimi ka thënë se Kosova e ka dorëzuar më 11 janar në BE listën e reformave, përmes së cilave synohet avancimi i mëtejmë i administratës publike, avancimi i menaxhimit të financave publike dhe vendosja e një fokusi në agjendën e gjelbër dhe në digjitalizim.

“Te sektori privat, fokusi është te përmirësimi i mjedisit të të bërit biznes, përmes qasjes në financa dhe përkrahjes për ndërmarrja të vogla dhe të mesme”, pati thënë Bislimi gjatë një raportimi në një komision parlamentar, në janar.

Në prezantimin fillestar, pos kritereve që vlejnë për të gjitha vendet, si parakusht specifik për Kosovën dhe Serbinë është që të bëjnë progres në rrugën drejt normalizimit të marrëdhënieve, duke i zbatuar të gjitha marrëveshjet e arritura në të kaluarën.

Kosova ka kërkuar disa herë që procesi i dialogut me Serbinë të mos ketë ndikim në rrugën e saj drejt integrimit evropian.

Por, BE-ja ka thënë muaj më parë se nuk ka më kohë për t’i pritur vendet e rajonit që t’i normalizojnë marrëdhëniet, dhe i ka porositur të veprojnë shpejt në këtë drejtim.

Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, presidenti serb, Aleksandar Vuçiq dhe diplomatë evropianë, në njërin prej rundeve të negociatave mes dy vendeve në Bruksel. Fotografi e majit të vitit 2023. (Burimi: Bashkimi Evropian)

Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, presidenti serb, Aleksandar Vuçiq dhe diplomatë evropianë, në njërin prej rundeve të negociatave mes dy vendeve në Bruksel. Fotografi e majit të vitit 2023. (Burimi: Bashkimi Evropian)

Përfitimet nga liria e lëvizjes

Një grup i Bankës Botërore ka vlerësuar se një treg i përbashkët rajonal do të mund të rriste PBB-në e rajonit për 10 për qind.

Për BE-në, një treg i tillë është thelbësor, për dy arsye:

  • zhbllokon potencialin ekonomik të rajonit
  • krijon mundësi për kompanitë vendore, duke e bërë rajonin më atraktiv për investitorët evropianë

Nga lëvizja e mallrave pritet të zvogëlohet koha e pritjes për tri orë, çka më pas do ta ulte edhe koston e tarifave për 2 për qind.

Aktualisht, ekonomia e BE-së kap vlerën e mbi 15 trilionë eurove, ndërsa ekonomia e vendeve të Ballkanit përbën vetëm 0.06 për qind të ekonomisë së bllokut, apo rreth 100 miliardë euro.

Përmendet edhe mundësia e këmbimit të shërbimeve dhe njohja e disa kualifikimeve profesionale të shtetasve të Ballkanit nga ana e BE-së.

Lehtësime pritet të ketë edhe për të rinjtë që të studiojnë në bllok, ndërsa parashihet edhe heqja e tarifave për roming për telefoninë mobile dhe internetin mes vendeve të Ballkanit Perëndimor dhe BE-së.

Një grua afër selisë së Bashkimit Evropian në Bruksel.

Një grua afër selisë së Bashkimit Evropian në Bruksel.

Rruga drejt BE-së

Kosova ka aplikuar për anëtarësim në BE më 2022 dhe tani ka vetëm Marrëveshje Stabilizim-Asociimi me bllokun.

Vendet tjera të Ballkanit Perëndimor e kanë statusin e vendit kandidat për anëtarësim në BE.

Në disa raste, është përmendur që BE-ja duhet të përgatitet për t’i pranuar anëtarët e rinj deri më 2030.

Sipas një sondazhi të kryer nga agjenci të bllokut evropian, pjesa më e madhe e banorëve të Ballkanit Perëndimor besojnë se anëtarësimi në BE do të përbënte lajm të mirë. Radio Evropa e Lirë

https://www.evropaelire.org/a/plani-rritjes-ballkani-6-miliarde-euro-kushtezuara-be/32842097.html

Sanksionet e reja të paralajmëruara nga Joe Bajden kunder Rusisë, dhe vdekja e Alexei Navalny- Nga SKËNDER MULLIQI

Vdekja e javës të kaluar në një kamp rus të kritikut të ashpër të politikës të Kremlinit dhe liridashësit,Navalny, bëri bujë të madhe në shtypin botëror.Diktatorët secilin njeri që mendon ndryshe e shpallin armik.Kështu veproj edhe diktatori më i urryer Vladimir Putin, i cili thuhet së në mënyrë mizore i mori jetën kundershtarit të luftës në Ukrainë.Presidenti amerikan , u takua më gruan dhe vajzen e Navalny në Kaliforni, duke paralajmëruar vendosjen e më shumë së 500 sanksioneve te reja kunder Rusisë si përgjigje edhe për vdekjën e politikanit të opozitës ruse .Alexei Navalny, pikërishtë në përvejtorin e dytë të fillimit të luftës në Ukrainë. Bajden mendon së masat e reja do ta godasin fuqishem Rusinë, që Putin do të paguaj një qmim shumë të lartë për agresionin dhe mbytjen e Navalnyt.Perëndimi duhet të fiton këtë luftë, jo vetëm për ruajtën e paqës në botë, por edhe për përspektiven e shumë gjeneratave të cilët mund të paguajë kosto shumë të lartë të një lufte botërore, nga teket e një psikopati siq është Vladimir Putin.Ndihma ushtarake pakësa e ndalur do të bënte që Ukraina të rifitoj zonat e humbura në liindje dhe në jug të vendit, që tani janë nën kontrollin rus.Vendosja e saknsioneve shtesë nga Amerika dhe nga 27 vendet e BE-se, do të ishte e mirëseradhur për të stopuar hegjemoninë rusomadhe të Kremlinit.Forcat ruse zaten u tërhoqën më shumë së gjysma e territorit të pushtuar të Ukrainës në vitin 2022.Ukraina në ndrejtimin e Zelenskit shkatërroi për këto dy vite shumë anije luftarake dhe aeroplane, dhe mbi 2500 tanke ruse sipas të dhenave të ekspertëve ushtarakë.Sipas po këtyre vlerësimeve humbën jetën në luftën më ushtrinë ukrainase rreth 120 mijë ushtarë rus, e këto shifra mund të janë edhe më të larta.Rusia kishte menduar dy vite më pare së më aksion të rrufeshem do të pushtojë Ukrainën për dy javë.Edhe pse ushtria ruse përdorën mjetet dhe metodat më të ndyta të luftës, të ndaluara edhe më konventa të ndyshme ndërkombëtare i vranë dhjetëra e mijëra civilë, gra dhe fëmijë dhe rrenuan qytete të tëra, por nuk ju dolën hesapet siq kan menduar.Ky shtet gjenocidial do të humbas edhe 18 përqindëshin e terrotorit që e ka momentlisht nën kontroll.Kjo luftë mbi një shtet sovran më gjithë brutalitetin e kishte habit botën demokratike.Nese ukrainasit mos të kishin qendruar heroikisht para një superfuqie ushtarake , sot Putini do të qendronte në derën e Evropës Qendrore.Dhe, mu për atë nuk duhet lejuar më asnjë kusht, të fiton luftën një psikopat i shekullit, i cili do të kthente botën jo më vite , por më shekuj mbrapa.Rezistenca kaq e fortë e Ukrainës përballë një armiku mizor, siq është Rusia e Putinit, sigurishtë së meriton ndihmë shumë më të madhe ushtarake dhe financiare.Duhet të hiqët botkuptimi i gabuar së lufta po zhvillohet diku larg, e që neser mund të jetë para dyerve tona.Në asnjë rast nuk duhet të nënvlersohet një përson i tillë psikopatik , i cili botës mund të sjellë kataklizmë të re të lufës bërthamore .Ne fakt janë duke i fërkuar duart të gjithë autokratet, e më së shumëti fitorës të Putinit do ti gëzohej,Alesander Vuqiqi e radikalet tjerë në pushtetin e Serbisë fashiste.E këtu më së shumti bëhët fjalë për pushtimin e veriut të Kosovës, e sigurishtë së pretendimet e tyre janë edhe më të mëdha.Kjo kënaqësi për pushtime të reja të Rusisë në Evropën Lindore, dhe të Serbisë në rajon nuk duhet lejuar në asnjë mënyrë nga Amerika dhe nga NATO.

Mbyllet samiti Rama-Vuciç/ Soros tani shfaqet i qeshur në foton familjare

Një ditë më parë, Aleks Soros u shfaq si pjesë e delegacionit shqiptar në samitin mes Ukrainës dhe Europës Juglindore të zhvilluar në Tiranë.

Kurse sot, në samitin mes Bashkimit Europian dhe vendeve të Ballkanit Perëndimor, Soros ishte i pranishëm edhe në foton familjare.

Në fakt samiti ishte më shumë një takim mes Edi Ramës dhe Aleksandër Vuçiç, si dy figurat kryesore të samitit.

Kurse Soros nuk dihet se pse duhej të ishte i pranishëm në një foto familjare me zyrtarë të votuar ose të emëruar.

Megjithatë ai u shfaq i qeshur, kryesisht me presidentin serb, Vuçiç.sn

Image

© SYRI.net

Kryeministri Kurti ligjëroi dhe mori pjesë në diskutimin e zhvilluar me temë “Shtetndërtimi në Kosovë: Sfidat dhe Mundësitë”, në Queens University në Belfast

 

 

Belfast, 29 shkurt 2024

 

Kryeministri i Republikës së Kosovës, Albin Kurti, vizitoi mbrëmë “Queens University” në Belfast, ku ligjëroi dhe mori pjesë në diskutimin e zhvilluar me temë “Shtetndërtimi në Kosovë: Sfidat dhe Mundësitë”.

 

Në fjalën e tij, kryeministri tha se “Statusi aktual i Belfast-it si ekonomia e dytë me rritjen më të shpejtë në Mbretërinë e Bashkuar, pas Londrës, përfaqëson një largim të rëndësishëm nga e kaluara e tij. Në një mënyrë të ngjashme, kam gjetur se çdo mysafir që kam pritur – pavarësisht nëse kanë raportuar apo vizituar Kosovën gjatë luftës apo pas saj – ka qenë i mahnitur nga transformimi i jashtëzakonshëm nëpër të cilin ka kaluar vendi. Prishtina, ashtu si Belfasti, qëndron si një qytet i gjallë dhe i lulëzuar mes këtij evolucioni të jashtëzakonshëm. Dhe Prishtina, ashtu si Belfasti, po bëhet shpejt një qytet i drejtuar kah teknologjia”.

 

Ai shtoi se si Irlanda Veriore ashtu edhe Kosova gjatë kësaj kohe po shënojnë momente të rëndësishme 25-vjeçare: Irlanda Veriore ka festuar së fundmi 25-vjetorin e Marrëveshjes të së Premtes së Mirë, ndërsa Kosova këtë qershor do të përkujtojë 25-vjetorin e çlirimit. 25 vjet është e rëndësishme sepse ofron perspektivë duke ruajtur një ndjenjë të rëndësisë dhe angazhimit me çështjet e vazhdueshme.

 

Më tej, kryeministri foli rreth historikut të shtetndërtimit të Kosovës, dhe sfidat me të cilat është përballur shteti por edhe qytetarët që pas pavarësisë. “Epoka në të cilën po hyjmë nuk ka të bëjë vetëm me krijimin e institucioneve; ka të bëjë gjithashtu me ndërtimin e institucioneve që ofrojnë mbështetje të fuqishme sociale për njerëzit. Bëhet fjalë për krijimin e një kornize ku individët të ndjehen të shërbyer dhe të mbrojtur nga shteti,” u shpreh kryeministri.

 

Përmendi dhe progresin demokratik që ka njohur Republika e Kosovës në tre vitet e fundit dhe indikatorët pozitivë të dëshmuar dhe nga matjet e rangimet ndërkombëtare. “Për qeverinë time, të jesh besnik ndaj parimeve social-demokratike do të thotë më shumë sesa promovim i drejtësisë dhe barazisë brenda kufijve tanë, por edhe përtej tyre. Republika e Kosovës kërkon jo vetëm të njihet nga bashkësia ndërkombëtare, por edhe të jetë një kontribues aktiv në adresimin e sfidave madhore me të cilat ballafaqohet bota aktualisht,” tha kryeministri.

 

 

Fjala e plotë e kryeministrit Kurti në gjuhën angleze:

 

Secretary of State Heaton-Harris,

Provost Elborn,

Professor Hughes,

Ladies and gentlemen,

 

It is truly an honor to have the opportunity to address you today and to be in Belfast. I do not take it for granted how special it is to visit this place for the first time.

 

While I am not an academic by training, I believe I am pretty well-equipped to discuss today’s topic because I have spent the entirety of my life working on it. I have been alternately torn and put together again in trying both to practice some of the theories I’ve read, and to theorize some of the experiences I’ve undergone.

 

In the past days, I’ve thought a lot about Northern Ireland and inevitably how the story weaves with that of Kosova. I believe the overarching theme is the power of hope as a catalyst for transformation. Through my experiences, I’ve come to understand just how profound this transformation can be, and Belfast as well.

 

Belfast’s current status as the second fastest-growing knowledge economy in the UK, following London, represents a significant departure from its past. In a similar vein, I’ve found that every guest I’ve hosted—whether they’ve reported on or visited Kosova during the war or in its aftermath—has been astounded by the remarkable transformation the country has gone through. Prishtina, like Belfast, stands as a vibrant and thriving city amidst this remarkable evolution. And Prishtina, like Belfast, is fast becoming a tech-driven city.

 

I firmly believe that all our achievements in the end are because of the relentless hope of our people, and their insatiable drive to make progress. It’s truly striking to consider that both here and in Kosova, conflict once dominated every aspect of daily life. So change is possible, and peace is possible too.

 

This comparison draws attention to another noteworthy aspect: both Northern Ireland and Kosova during this time are marking important 25-years milestones. Northern Ireland recently celebrated the 25th anniversary of the Good Friday Agreement, while Kosova will commemorate the 25th anniversary of its liberation this June. 25 years is important because it offers perspective while maintaining a sense of relevance and engagement with ongoing issues.

 

Now, 25 years after the NATO intervention, it’s only natural that we find ourselves entering a new phase of growth for our country. The first 25 years in Kosova were dedicated to laying the groundwork for independence and then putting that independence in action. This involved in establishing and fine-tuning domestic institutions, a process akin to weaving a delicate web that requires constant adjustment. Additionally, on an international scale, it entailed securing recognition of our right to exist in the first place. On February 17th, 2008, we officially declared our independence as a sovereign state. But it wasn’t until more than two years later, on July 22nd, 2010, that our statehood was confirmed by the International Court of Justice. The Court’s landmark advisory opinion was issued in response to a request initiated by Serbia itself at the UN General Assembly. But Serbia’s move backfired, as the Court’s resulting opinion explicitly concluded that Kosova’s declaration of independence did not violate international law.

 

The achievements of our country have not been without other major trials as well, the most formidable of which is the constant struggle to nurture and preserve the hope of our people. There have been periods in Kosova’s recent history where that hope risked being extinguished, with corruption emerging as the foremost threat. However, in 2019, when our government won our first election, we showed how enduring that hope is. People yearned for change, and they received it. They welcomed a government that not only represented youth in age, but also embodied a fresh perspective and innovative thinking.

 

So in my opinion, democracy is the best system of government through which this hope is kept alive. At times, left-leaning governments are criticized due to their lack of emphasis on identitarian values. Indeed, democracy can sometimes appears dry and devoid of feeling when compared to the emotional highs of liberation or independence, or even the alluring propaganda of a regime or fascist dictator.

 

However, good governance relies on everyday routine. Life’s excitement shouldn’t come from wondering if public services will work, or if human rights will be respected. Governance should be steady, making small improvements over time: a rising tide that lifts all boats, and leaves no citizen behind.

 

The era we are stepping into is not solely about establishing institutions; it’s also about constructing institutions that offer robust social support for the people. It’s about creating a framework where individuals feel served and protected by the state.

 

I am the leader of a social-democratic party. And as a Prime Minister, I have attempted to govern according to social-democratic principles. This has meant taking seriously both the “social” and the “democratic” elements of that formula. Indeed, our Government has shown how socioeconomic advancement and democratic progress go hand-in-hand. Not a development without democracy, or the other way around.

 

The growing success of Kosova’s democratic reforms has been independently documented. Since we took office three years ago, we’ve improved 21 places in Transparency International’s Corruption Perception Index; and we’ve moved up 22 places in Reporters without Borders’ Media Freedom Index. We are first in the Western Balkans, second in Europe, and third in the world for improvement in civil and political rights, according to Freedom House, as well as first in the Western Balkans in the V-Dem Institute’s Electoral Democracy Index. In 2022, the World Justice Project ranked Kosova second in the entire world for greatest improvement in rule of law, even as most countries suffered declines.

 

On the socioeconomic side of the equation, our democratic reforms have been accompanied by substantial increases in prosperity and wealth, widely distributed across our society. Over the past three years, we’ve increased our budget by 35%, with the greatest benefits going to the most disadvantaged citizens. In particular, we have introduced neonatal and child-care subsidies; made public higher education free of charge; improved housing conditions for ethnic minority communities; increased pensions for persons with disabilities; and provided private-sector incentives to boost employment among women and youth.  According to the World Bank, Kosova has provided the most generous aid package in the Western Balkans, as a percentage of GDP, to help citizens cope with the global energy and cost-of-living crisis. FDI has doubled in the past three years, likewise our exports, while our trade deficit has shrunk by a third. And importantly, our progressive, social-democratic agenda has not been bankrolled by unsustainable spending. To the contrary, the 35% increase in our budget since 2021 has been powered forward by a two-thirds increase in tax revenues over the same period, without changes in fiscal policy. I guess when people see that there is no corruption in government they are more ready to contribute and pay taxes and eliminate grey economy. And when people are hopeful, they rather spend than save, which is good for their lives and the overall economy. This has resulted in our public debt last year dropping to a historic low of 17% of GDP — lower than any current EU country.

 

For my Government, being true to social-democratic principles means more than promoting justice and equality within our own borders, but beyond them as well. The Republic of Kosova seeks not only to be recognized by the international community, but also to be an active contributor to addressing the major challenges that the world currently faces.

 

Our determination to be a responsible member of the world community is perhaps most evident in the context of climate change. Kosova has not been — either historically or presently — a major contributor to greenhouse gas emissions. And yet, we have demonstrated a firm commitment to a green transition and climate mitigation. This is despite the fact that we sit on the world’s fifth-largest, and Europe’s second-largest, reserves of lignite.

 

Last month, we completed our first 100MW solar auction, with a number of further auctions in the pipeline for future solar and wind projects. With EU funding, we have subsidized families and businesses to take steps to reduce their energy use. We reward those who save. With support from the EU, World Bank, and EBRD, we have improved the energy efficiency of public buildings. And we have an ambitious agenda of green infrastructure projects that will significantly reduce our aggregate emissions. One such project, for example, is the Prishtina–Durrës railway. This railway will link the nearest port to our capital city, thereby drastically reducing emissions from trucks and other automobiles used for the transport of goods through the current highway we have. We are in the process of soliciting international loans and grants to contribute to this project and others like it, together with our Government.

 

Of course, the greatest duty that any country has under international law is that of peace. As you know yourselves, peaceful and good-neighborly relations are not always easy. In the case of Kosova and Serbia, such relations are made especially difficult by the fact that a mere 25 years have passed since Slobodan Milosevic’s era of brutal repression, which culminated in war and genocide against our people. But we in Kosova have not given up. As I stated last month in my address to the UN Security Council, we must come to terms with what has happened in the past, but we absolutely do not seek to avenge it. Just is justice by not being revenge.

 

Our desire for peace is exemplified by a Basic Agreement we reached with Serbia — almost exactly one year ago, on February 27, 2023 — in a process facilitated by the European Union and supported by the United States. The Basic Agreement is modeled after the 1972 Basic Treaty between East and West Germany. Back then former German Chancellor, Willy Brandt, Ostpolitik; Live and let live, mutual de facto recognition between two Germanys, which then preceded seats in the UN for both Germanys in September 1973. It expressly invokes the UN Charter as the guiding light governing the relations between our countries. As such, it is founded upon the fundamental ideal of peace between sovereign nations.

 

Unfortunately, ever since we reached the agreement – the Basic Treaty- Serbia immediately started backing away from it, and has even refused to sign it. At least eight out of eleven articles of Basic Agreement have been violated by Serbia and unfortunately the facilitators, the mediators in Brussels who were supposed to be referees did not blow the whistle when they noticed a breach. And ultimately, Prime Minister, Ms. Ana Brnabić, sent a letter to the EU on December 13, stating that the agreement isn’t legally binding. Most ominously, that same letter states that Serbia refuses to respect Kosova’s territorial integrity, thereby reserving the right essentially to invade our country at will.

 

So we have reached an agreement. President of Serbia said yes, in order not to sign and now he has this buyer’s remorse of regretting for saying yes. It is not easy to remain supportive of an agreement when the other party continuously violates, denigrates, and repudiates it. It is even more difficult to keep faith in the prospects of peace and good-neighborly relations with a country that refuses even to recognize our existence and sponsors criminal and terrorist gangs operating on our territory. But we in Kosova have an unshakable core of optimism. We can never — and will never — give up hope. The fact that we have not abandoned the agreement despite Serbia’s repeated attempts to undermine it, is a testament to our ironclad commitment to peace with Serbia — and with all the world’s states. It is also a testament to how highly we value our partnership with the EU and the U.S.

 

In the end, the security of Kosova is not only a national priority but also a European one. Two years have passed since the war in Ukraine began. Countless innocent lives have been lost, with 6 million refugees fleeing the country and millions more internally displaced. This tragic event has underscored that Russia’s authoritarianism poses a tangible, not merely theoretical, threat. For too long, Europe has operated under the belief that any escalation of this threat would not involve violent conflict. However, we must adapt our politics to the realities of the threats we face.

 

Kosova and the surrounding region are particularly vulnerable to Russia’s influence, primarily due to Serbia’s close alliance with Russia. Serbia is the only European country besides Belarus not to impose sanctions on Russia Federation. And it maintains deep economic and political ties with the country. In Last parliament of Serbia, 99 out of 250 MPs, almost 40% were also members of the Serbia-Russia friendship group. We have parliamentarian friendship groups we all the countries that have recognized us and at most a dozen of MPs are members but not 99 in any case.

 

Since I started with hope, I’d like to finish with that idea as well. Hope is indeed a powerful force, but it must be nurtured and maintained. Hope means work, means labor, means engagement.  Within a country, the preservation of hope is upheld through democracy. It hinges on ensuring that people have faith that their contributions to the state will yield meaningful outcomes. It entails fostering an ongoing dialogue between citizens and the state, rather than erecting barriers that isolate government from its people.

 

At a regional and continental level, hope is sustained through partnerships and alignment. This emphasizes the importance of equal and reciprocal relationships between states. Those who are dedicated to building, safeguarding, and advancing democracies must not be left feeling isolated. The sense of being excluded despite sustained efforts is profoundly damaging to hope.

 

In Kosova, the prolonged wait for Schengen visa liberalization exemplified this sentiment. Despite having fulfilled the criteria long ago, Kosova took significantly longer to receive liberalization compared to neighboring countries. We had 95 criteria to fulfill in comparison to around 40 that were put for Albania, Montenegro or North Macedonia.

 

Liberalization finally came into effect on January 1 of this year, but our journey towards EU integration must not repeat this over-lengthy wait. Countries committed to nurturing democracies, despite facing visible challenges, must feel included in the broader community of nations. And we want to join both the European Union and NATO, and Council of Europe not simply to benefit but also to contribute.

 

We are no longer confronting merely theoretical threats. The rise of the far right poses a tangible danger, and violence remains a pressing concern. Our actions must rise to the occasion, and respond forcefully to these grave challenges. Only then can we keep hope alive, and turn that hope into our new reality.

 

Thank you very much.

(Zyra e Kryeministrit)

Ç’do na “thotë” Putini në fjalimin vjetor më 29 Shkurt 2024?- Nga SENAD GURAZIU

(ars poetica, 28 shk. 2024 – thuktim i një analize të Robert Coalson, korrespondent i RFE/RL që e mbulon Rusinë, Ballkanin dhe Evropën Lindore)

Me fjalimin e tij vjetor Presidenti Putin i drejtohet kombit, më 29 Shkurt, më pak se 3 javë para zgjedhjeve (zgjedhje që do i japin, ose pritet t’ia japin një mandat të ri 6-vjeçar në Kremlin). Ai përdor fjalimin kombëtar që t’i përcjellë sinjalet politike për përkrahësit e vet, brenda dhe jashtë vendit.

Dihet se, që nga nisja e luftës në Ukrainë, Putini e ka eliminuar hapësirën për opozitë normale politike në Rusi. Kremlini dhe figurat e shquara që dominojnë me mesazhet politike (ndër mediat e kontrolluara nga shteti) e kanë paraqitur peizazhin politik dhe Rusinë si një vend që përbëhet o nga mbështetësit e Putinit, o nga armiqtë (e brendshëm). Sa për armiqtë e jashtëm… edhe ata janë shumë, por kuptohet se këta ndodhen jashtë Rusisë.
Putini, si President a Kryeministër, ishte në pushtet që nga v. 1999. Përveç 1 mandati kryeministror në vitet 2008-12, Putini tashmë 71 vjeç, ka qenë President që nga v. 2000.

Pak vite më parë, në v. 2020, u “ballafaqua” me sfidën e një sërë ndryshimesh kushtetuese, duke përfshirë ndryshimin që i mundëson atij të vazhdojë dhe me 2 mandate 6-vjeçare, kështu të qëndrojë në Kremlin si një diktator triumfal, si një “Car… Cesar” deri në v. 2036.
Teksa përgatitjet për zgjedhjet e “jokonkurrueshme” më 15-17 Mars janë në vlugun e vet (tjetër se konkurrenca e dobët, s’është se ia cenon kush votën), sipas analistit Robert Coalson, në fjalimin e nesërm Putini ka të ngjarë do merret me justifikime rreth çështjeve të ndryshme, që nga ekonomia e deri tek lufta e Ukrainës, e cila tashmë në vitin e 3-të.

– Putini padyshim do flasë për luftën që nuk është “luftë, që s’duhet të quhet luftë…
Në fjalimin e v. 2023, Putini i përsëriste justifikimet për “operacionin special” ndaj Ukrainës që ai e pati nisur 1 vit më parë. Rishtas këtë vit, Putini mund t’i përsërisë pretendimet e tij të rreme se Kievi drejtohet nga fashistët, apo se Ukraina nuk na qenkësh një vend i vërtetë dhe se duhet vazhduar me “çmilitarizimin” e saj…

– Putini padyshim do flasë për “armiqtë e Rusisë”, për armiqtë e huaj dhe ata të brendshmit…
Në përshkrimin e vet rreth konfrontimit mes Rusisë vs. Perëndimit, Putini ka të ngjarë të luajë me “kartën e frikës” dhe të theksojë se çdo aluzion përçarjeje mund t’jetë katastrofal për një vend si Rusia, që është i rrethuar nga armiq keqdashës. Putini mund ta provojë me presionin retorik mbi Perëndimin duke shprehur mbështetjen për separatistët pro-rusë në rajonin Transdniester të Moldavisë.

Vëmendja e botës është e “hidhësuar” nga vdekja e dyshimtë e Navalny në burg, nga ngurrimi i autoriteteve për t’ia dorëzuar trupin e tij familjarëve, dhe nga përpjekjet e opozitës që politikanit karizmatik t’ia organizojnë një lamtumirë publike. Kështu që Putini mund ta përdorë fjalimin për ta çuar më tej këtë “narrativë” konsoliduar të peizazhit politik (o jeni me neve, o me armiqtë e brendshëm, me ata që jetojnë këtu por që e urrejnë Rusinë).

– Putini padyshim do flasë për “vlerat tradicionale”…
Putini ka të ngjarë t’ia kushtojë një pjesë të fjalimit paraqitjes së tij si mbrojtës-kampion i çështjeve që ai i përshkruan si “vlera tradicionale”. Një temë kjo e përzier me nuancash patriotike që ai e përdorë me mjaft efikasitet për t’i impresionuar mbështetësit e tij në Rusi dhe jashtë saj.

– Putini padyshim do flasë për “strategjikat”, për planet afatgjata…
Sipas analistit Robert Coalson, Putini shpesh ka shpalosur iniciativa populiste, shumë prej të cilave janë në “shënjestër” të arrihen në afatet e caktuara gjatë disa viteve pas zgjedhjeve. Këtë praktikë ai mund ta vazhdojë dhe në fjalimin e këtij viti, duke i përdorur premtimet e tilla “disa-vjeçare” bashkë me thirrjet për bashkim patriotik. Për ta nxitur një ndjenjë normaliteti, ai mund ta përcaktojë një axhendë që synon realizimin brenda 6 viteve të ardhshme (të mandatit të tij), e cila axhendë kuptohet se mund të harrohet pjesërisht ose dhe tërësisht pas votimit…

E turpshme! Mungon edhe Mali i Zi: Rama bën sërish samit për Vuçiçin

Edi Rama do të organizojë sot një tjetër samit në Tiranë.

Bëhet fjalë Samitin Rajonal mbi Planin e Rritjes dhe Konvergjencës me fokus integrimin e Ballkanit Perëndimor drejt Bashkimit Europian, si dhe zbatimin e Planit të Rritjes për Ballkanin Perëndimor.

Mungesa e madhe në këtë samit do të jetë Kosova.

Por në samit nuk do jetë i pranishëm edhe kryeministri i Malit të Zi.

Në këtë mënyrë, dy figurat kryesore të samitit do jenë Edi Rama dhe presidenti serb, Aleksandër Vuçiç.

I pranishëm do jetë edhe Komisioneri i Zgjerimit, Oliver Varhelyi, i kritikuar gjerësisht nga mediat e mëdha evropiane se mbështet autokratët e rajonit.

Ndërkohë edhe një ditë më parë u zhvillua një samit, që duhej të përfshinte vendet e Europës Juglindore.

Por në samit munguan shtete të mëdha si Rumania, Greqia, Bullgaria apo Turqia.

Analistët thanë një ditë më parë se fituesi i samitit doli presidenti serb, Aleksandër Vuçiç, që imponoi axhendën e tij.

Ndërkohë sot, duket se samiti sërish do jetë për dyshen Rama-Vuçiç.sn

Auron Tare: Shikojeni vetë se çfarë ka bërë shqiptari përgjatë rrugës antike Via Egnatia!

Duke publikuar disa foto të rrugës antike Egnatia e cila është shkatërruar në shumë pjesë të saj, Auron Tare, shkruan se as pushtimet barbare përgjatë historisë nuk e shkatërruan këtë rrugë, ndërsa në Durrës një pallat është ndërtuar mbi portën ku hynin perandorët dhe që hapte Orientin me Oksidentin.

Reagimi i plotë:
Armiqtë e Shqipërisë?
Këto janë pamje nga pejsazhet përgjatë Lumit Shkumbin. Diku më poshtë gjarpëronte rruga e “Mretit” apo e famshmja Via Egnatia. Rrugë që nga ndërtimin i saj modern nga trupat ushtarake romake, kaluan të gjitha ngjarjet historike Europiane. Ketej kaluan ushtritë perëndimore drejt Orientit. Këtej kaluan të gjitha fiset e mundshme barbare që i suleshin Oksidentit. Pak më poshtë nga ky pejsazh, fiset Gote pësuan një nga disfatat e mëdha të shënuara ne historinë e fundit të Romes. Pechenegët e llahtarshëm, Hunët, Avarët, Sllavo- Bullgarët, Gotët dhe Ostrogotët, Kryqëtarët, Dërgatat e Venedikut, ushtritë mercenare të Bizantit. Belisariusi, gjenerali i famshëm që luftoi në gadishulin Italik kaloi këtej me ushtritë e tij. Mesjeta me barbarët e pas tyre ushtritë e tmershme otomane të cilat dolën në Adriatik duke shkaterruar dhe pushtuar Arberinë. Sa rrëfime, këngë, përralla kemi dëgjuar për Turkun e Tmershëm? Turku i cili digjte dhe rrëmbente femijët? Turku qe shkretonte gjithcka që gjente në udhen e vet? Ndërkohë edhe pse kërkon të gjesh gjurmë të këtyre shkatërrimeve apokaliptike kudo në Shqipëri nuk gjen gjë. Pushtuesi i tmerrshëm, Turku i Madh nuk na paska bërë asgjë. Po hic fare me sa duket. Iku dhe turku e theu qafen me gjithe telenovelat dhe ja erdhi Shqiptari. Shqiptari ky patriot i madh i cili i këndon lirisë dhe dashnisë për vendin e vet. Kaloi shqiptari i pa varur dhe krenar në këto rrugë të shkelura nga te gjitha hordhitë barbare te mundshme dhe ja. Shikojeni vetë se cfarë ka bërë shqiptari përgjate rrugës antike Via Egnatia.bw

Ditmir Bushati: BE po përkëdhel Serbinë! Biznes me Rusinë

Ish-ministri i Jashtëm i Shqipërisë, Ditmir Bushati ishte këtë të mërkurë i ftuar në një lidhje direkte për “Now me Erla Mëhillin” ku foli për samitin e mbajtur këtë të mërkurë në Tiranë, por edhe për situatën ku ndodhet rajoni i Ballkanit Perëndimor.

Sipas tij politika që Bashkimi europian po ndjek me Serbinë është një politikë përkëdhelëse, ndërsa ky shtet vepron si sateliti i Rusisë në Ballkan duke sjell rrezikun më të madh për rajonin.

“Duhet ta themi troç, në radhë të parë kemi një politikë ledhatuese të Bashkimit Europian, por jo vetëm, ndaj Serbisë e cila na ka sjellë në këtë situatë. Është një dështim i përsëritur.

Zoti Mediu përmendi Krimenë, unë kam qenë në detyrë në atë periudhë dhe mund të them se një pjesë e mirë  e ministrave të jashtëm të vendeve të BE-së dhe të NATO-s nën zë pas takimeve thonin “Krimeja iku, nuk kemi çfarë të bëjmë” dhe kjo nuk e pengoi as Gjermaninë e Merkel as SHBA-në e Obamës dhe të tjerë, për të vazhduar bizneset me Rusinë.

Në një mikrorajon siç është Europa Juglindore apo Ballkani Perëndimor, na takon që të jemi të kthjellët, më shumë se sa të merremi me tekstin e një deklarate, duhet të adresojmë rrezikun kryesor. Unë vazhdoj të mendoj se rreziku kryesor i rajonit tonë është sateliti i Rusisë, Serbia”,-tha Ditmir Bushati./ Euronews Albania

Nurellari: Ukraina nuk njeh dokumentet e Kosovës dhe shtetasit kosovarë nuk mund të udhëtojnë drejt Ukrainës

Politologu, Adri Nurellari i ftuar në “Open” në News 24, tha se Ukraina ndryshe nga vendet e tjera evropiane që nuk e njohin pavarësinë e Kosovës, nuk njeh dokumentet e saj dhe shtetasit kosovar nuk mund të udhëtojnë drejt shtetit ukrainas.

“Para pak ditësh, ambasadori ukrainas në Serbi ka bërë një deklaratë të fortë kundër njohjes së Kosovës. Është e turpshme që qytetarët e Kosovës nuk mund të shkojnë në Ukrainë me asnjë lloj dokumenti.

Shqipëria i ka një borxh moral që të paktën të kishte marrë si këmbim një ndryshim qëndrimi të paktën me njohjen e dokumenteve”, tha ai.


Send this to a friend