Pas një periudhe të gjatë përballjeje me terapi të lodhshme dhe një beteje të heshtur kundër një sëmundjeje që ka rënduar trupin dhe ka sprovuar shpirtin, sot po nisem drejt vendit tim me një ndjenjë që tejkalon fjalët. Përkundër lodhjes dhe peshës së përjetimeve, brenda meje mbetet e paprekur një forcë thelbësore, optimizmi, një dritë e qëndrueshme që refuzon të shuhet.

Kjo ndërprerje e përkohshme e trajtimit nuk është thjesht një pushim fizik; është një rikthim i vetëdijshëm në esencën e jetës. Është mundësia për të ritakuar njerëzit e zemrës, familjarë, miq e dashamirë, prania e të cilëve ka qenë një mbështetje e heshtur, por e pandërprerë gjatë gjithë kësaj kohe. Në përqafimet e tyre, njeriu nuk gjen vetëm ngushëllim, por edhe forcën për ta rindërtuar vetveten.

Në hapësirën kosovare dhe shqiptare, aty ku ndërthuren kujtesa, përkatësia dhe natyra, shpirti gjen një qetësi të rrallë. Ajri i pastër, ritmi i qetë i jetës dhe afërsia me rrënjët krijojnë jo thjesht relaksim, por një ripërtëritje të thellë të brendshme. Pikërisht aty, besimi për të ardhmen nuk është më një ide, por një ndjenjë që merr frymë bashkë me mua.

Dashuria për vendin tim mbetet e pakufishme, një lidhje që nuk zbehet as nga largësia, as nga koha. Malli për të është shndërruar në një forcë shtytëse, në një thirrje të brendshme që më udhëheq përpara, drejt rikthimit jo vetëm fizik, por edhe shpirtëror.

Njëkohësisht, mbetem thellësisht mirënjohës për kujdesin profesional dhe njerëzor që kam marrë në Gjermani. Falë përkushtimit të mjekëve dhe stafit mjekësor, kjo përballje e vështirë ka qenë e përballueshme, dhe shpresa edhe në momentet më të errëta, ka mbetur e gjallë.

Ky udhëtim nuk është një arratisje nga realiteti. Është një qëndrim përballë tij. Është dëshmi se, edhe kur trupi lodhet dhe shpirti sprovohet, njeriu mund të zgjedhë të mos dorëzohet.

Të vazhdojë të besojë….të vazhdojë të jetojë… (faqja në fb)