Verë, 2026

(Mbi efektin e saj përmasor në hapsinë arbnore dhe Europë)

Nuk dyshoja për asnjë çast në qëndrueshmërinë dhe kulturën atdhedashëse të Lëvizjes protestuese në Tiranë.

I druaja, megjithatë, kurtheve që mund të bluante mendjeliga e Edvin Ramës antikombëtar.

Ai, madje, i lutej paganisht dhe diellit për të djegur si një saç mbi Dhéun shqiptar që, ashtu, e sfilitur, Protesta ngulmëtare, Institucioni i saj popullor, tani 90 ditorë, të shthurej ngadalë.

Një pritmëri kotnare, aq unike dhe e pashpresë, për sojin e tij që rrëzimin e kanë fat të parashkruar përfundimtar.

E frymëzuar hyjnisht, Lëvizja, prandaj, ka lënë pas shumë motërzime bote për rezistencë ndaj Hajnisë dhe Tiranisë.

E tillë, gjallërisht e vendosur, rinia kryengritëse

ka hyrë në kronikat e ardhmërisë. Sepse, tashmë, është bërë leksion shkollor në literaturën politike të lirisë.

Shtegu i hapur thërret. Dhe fitorja poashtu. Më e afërt se kurrë…

Por arbnorët kudo në trojet e tyre dhe gjithandej rruzullimit, duhet të mbajnë sytë drejt Tiranës.

Dhe, pa u shmangur asnjëherë, të mbështesin fuqishëm me të gjitha mjetet e mënyrat, rininë vëllazërore.

Sepse ajo, e shenjta, përpiqet heroikisht për Kombin mbarë.

Pa Shqipëri të lirë, të kamur e të fortë, s’mund të gëzojë askush, asnjë shqiptar i vetëm jashtë saj…

Por dimensioni i Protestës, ndërkaq, që rrezaton kulturë e shpresë gjithandej, vete matanë rrethojës kombëtare.

Është një mision më i madh se Sheshi Skënderbe dhe më i lartë Alpet Shqiptare.

Ballkani ishte përherë një gur ku Europa zinte në thua e, shpesh, rrëzohej dhe, për t’u mëkëmbur, duhej shumë gjak i pafajshëm njerëzor.

Ndaj rënja e Ramës vetmon dhe rrethon të Keqen, regjimin fashistoid të Vuçiqit në Ballkan.

E rrethon, pra, me qeveri e shtete ku demokracia

rikthehet tek gurra e saj e kulluar.

Dhe e vetmon, sepse Serbia mbetet gropë e fundme e ujrave të zeza të Azisë në Europë.

A nuk shkruajnë shqiptarët e lirë, prorë e sërish, historinë e Europës?

Gjithsesi e gjithmonë!

R.