Si mësues që shkonim nga qyteti në fshat për të dhënë mësim çdo ditë, flinim ndonjëherë dhe në fshat kur kishim mbledhjet me prindër. Ditët e enjte.

Qyteti ndodhej pesëmbëdhjetë kilometra larg dhe në grupi i mësuesve iknim për në shtëpi me autobuzin ndërqytetës mbi pasarelën e lumit Drino. Autobuzi qëndronte për ne pranë një lapidarit që përkujtonte

luftimet e partizanëve në një pritë me gjermanët që vinin nga Gjirokastra, në dyzet e katrën.

Por, të qëndroje në fshat dhe të mos shkoje nga MAPO, që ishte njëlloj marketi i kohës ku shiteshin artikuj industrialë dhe ushqimorë, ishte aso vitesh si të shkoje në mal në mes të gushtit dhe të mos pije ujë nga kroi

që të shfaqej befas në udhë.

Mësues Përparimi i historisë dhe gjeografisë, miku im i mirë, me cigare në dorë, para dhe unë, si mësues jabanxhi *) ( i ardhur nga një vend tjetër), pas tij. Hymë te dyqani METRAZHE. Qetësi prozaike e

prajshme. U përshëndetëm miqësisht me shitësen dhe Përparimi bëri për nga dera. E ndoqa pas.

– Shkojmë nga ana tjetër, andej ka zhurmë dhe pak gallatë se është dita e rrogave sot. Kanë marrë paratë e pesëmbëdhjetditëshit punëtorët e sektorit të fermës *) (ndërmarrje bujqësore) tonë- tha kolegu im.

Hymë te dyqani:

BYLMET-FRUTA PERIME. Zhurmë e zallahi. Majtas, radha e burrave. Njeri pas tjetrit. Të qetë. Pothuaj, të pagojë.

Dikush thithte cigaren i menduar paf-puf.

Djathtas, radha e grave, ku zoti kishte hedhur pa kursim hiret e së bukurës që dallohej lehtë megjithë stërlodhjet e ditës në fushat e bujqësisë. Nga aty vinte zhurmimi më i madh po edhe një gazmend i pakuptueshëm për mua. Nga kjo radhë ishte pothuaj trefishi i blerësve të radhës së majtë, asaj të burrave.

Ndryshe nga muzgu i krahut të majtë, ato, ishin më të qeshura dhe u ndrinte fytyra siç thuhej aso kohe, si fillim pesëmbëdhjetditëshi*) sapo ishin marrë rrogat) ku optimizmi atë mbrëmje rrogash, ishte ngritur në

pikën më të epërme të kolonës së zhivës.

Hyn nga jashtë një burrë me mustaqe që unë e njihja.

Ishte Demo, një traktorist me pamjen e Pugaçovit te “Vajza e kapitenit” e Aleksandër Pushkinit. Me pak mustaqe namusli dhe një vështrim të mprehtë, pas pak, kuptova tipin e tij prej hokatari.