Netëve të zeza yjet xixëllojnë më shumë se kurrë,

por xixat s’ndriçojnë qiellin, as tokën,

as rrugën që më çoi në Perëndimin e Largët,

ku bëj duel me kaubojsit që ta shpojnë kokën.

Nuk dëgjoj dërdëllitjet për grushtin e shtetit,

s’u tkurra, as qava, se vdiq xhaxhi i ndritur,

yjet s’janë qirinj për vdekjen e mbretit,

zbulim: disidenca është pordhë e s’e kisha ditur.

Përtej këtij zbulimi, dyshoj se yjet,

nuk ndriçojnë as njëri-tjetrin, por veten,

prandaj, shpirtin tim, të arratisur,

e di ku është, çfarë bën e ku do prehet…