VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Çfarë kishim para pushtimit turk? – Nga Dorian Hatibi

By | July 9, 2019
2 Comments
  • author avatar
    Anjezë GËZIM 12 months ago Reply

    Olá meu nome é Anjezë GËZIM, eu sou de Durrës, mas eu mudei para a Bélgica com meu marido Li histórias interessantes on-line sobre como alguns relacionamentos quebrados foram reparados por poderosos feiticeiros mágicos. Eu pensei que era tudo uma mentira até que eu tive problemas semelhantes no meu relacionamento com meu marido com quem tenho sido casado há muito tempo e somos abençoados com dois filhos, fiquei surpreso quando ele chegou em casa com outra mulher e me informando que ele está cansado de mim sem motivo, eu tentei perguntar a ele qual é o problema minhas palavras caíram em ouvidos surdos eu tenho que movê-lo porque eu não posso suportar a dor de ver outra mulher no mesmo teto comigo eu estava arrasada e Com o coração partido durante este período eu tenho que informar um amigo da minha experiência, ela me disse para não se preocupar que o meu homem que nós voltamos para mim Eu me perguntava como isso vai ser possível, ela me disse que ela ia me apresentar a um Drigbinovia, que é um feiticeiro muito poderoso. No começo, eu tinha algumas dúvidas, porque eu não acredito em coisas como essas, eu não agi com o conjurador e ele me disse o que fazer, eu forcei e fiz o que ele me pediu para fazer, ele também me disse que isso é um feito acordo que eu não deveria me preocupar com o meu marido me chamando ou enviando-me uma mensagem, que meu marido viemos e implorar-me perdão em apenas dois dias, para minha surpresa, meu marido me ligou no dia seguinte e começou a chorar para eu perdoá-lo, que ele não ficou com o bom senso até aquele momento. Estou sempre surpreso com este grande milagre que ocorreu na minha vida, meu marido e nossos dois filhos estão juntos e estamos mais do que nunca feliz se alguém experimenta um problema tão grande em seu relacionamento, você pode entrar em contato com este grande rodízio em seu e-mail doctorigbinovia93 @ gmail.com você também pode WhatsApp ele em +2348144480786 não deixe ninguém te desprezar pelo seu relacionamento?

  • […] teksa bota flet për Civilizimin Actek), i cili kur e përkujton Skënderbeun i liston gjërat që “’vëllezërit’ turq, nga dashuria për ne, na i hoqën për pesë shekuj”. Ndër të tjera, sipas tij, Perandoria Osmane ua paska ndaluar shqiptarëve, sidomos qytetit të […]

Komentet

“Demagog, sharlatan dhe intrigant politik, pretendon se Mehmet Shehu, ishte një agjent i Jugosllavisë…”, ja çfarë shkruante libri i ’84-ës në Algjer, për Enver Hoxhën

Me udhëzimet e Titos për Popoviçin, formohet PKSH-ja

Militantët e Partisë Komuniste shqiptare, të ndihmuar nga udhëheqësit jugosllavë, fillojnë të krijojnë organizata të reja, ndërsa përgatiteshin për një luftë ushtarake. Miladin Popoviç dhe Dushan Mugosha, ndikojnë vazhdimisht dhe me vendosmëri tek komunistët shqiptarë. Enver Hoxha personalisht i shkroi letrat e mëposhtme Miladin Popoviç: “Asnjëherë në jetën time nuk jam ndjerë aq i fortë sa kur pashë një vëlla pranë meje, një shok jugosllav i gatshëm të vdiste si një hero për popullin tim”.

Mbi letrën historike të udhëheqësit eminent të popujve jugosllavë drejtuar komunistëve shqiptarë më 1942, Enver Hoxha shkruan: “Letra e Titos paraqet një ngjarje historike për të gjithë popullin shqiptar, sepse na bëri të njohim praktikisht luftën e partizanëve të Jugosllavisë, është një thesar i vërtetë për ne. Emri i Titos është përgjithmonë i lidhur me popullin shqiptar”.

Pas vitit 1948, Enver Hoxha deklaron: “Është e pakontestueshme që emri i Titos mbeti i panjohur në partinë tonë, por populli ynë e dinte mirë dhe e vlerësoi shumë luftën e kombeve Jugosllave. Asnjëherë nuk kemi krijuar lidhje të drejtpërdrejta me Ushtrinë Nacionalçlirimtare Jugosllave dhe nuk kemi marrë asnjë ndihmë prej tyre”. Këto fjalë janë thënë nga i njëjti polic, i cili nën maskën e një komunisti, ndan idetë shoviniste të “Ballit Kombëtar” për krijimin e “Shqipërisë së Madhe”.

Nëse ky tradhtar nuk do të kishte marrë drejtimin e Partisë Kom uniste Shqiptare, populli shqiptar kurrë nuk do të kishte dhënë afërsisht 28.000 viktima dhe madje aq më shumë njerëz të plagosur dhe të gjymtuar. Pas çlirimit të Shqipërisë, Jugosllavia e Titos, është e para që njohu qeverinë e re shqiptare dhe bëri përpjekje të mëdha për njohjen dhe konsolidimin e saj ndërkombëtar. Në Konferencën e Paqes në Paris më 1946, delegacioni jugosllav u angazhua në aksion energjetik diplomatic, kundër atyre vendeve që refuzuan të drejtën e Shqipërisë për të marrë pjesë në bisedime.

Atëherë Mocha Pijade tha: “Unë propozoj që Shqipëria të ftohet të marrë pjesë në këtë konferencë. Eshtë një vend që është bërë burimi i parë i fashizmit italian në të gjitha shtetet e Ballkanit”. Diplomatët grekë atëherë u propozuan përfaqësuesve jugosllavë, ndarjen e Shqipërisë, që do të nënkuptojë likuidimin e saj si një vend sovran. Mendimi i Stalinit është në të njëjtën frymë; ai u sugjeron jugosllavëve, krijimin e një federate me Shqipërinë dhe në këtë mënyrë, kjo e fundit do të pushtohej nga jugosllavët. Por Jugosllavia e re mbetet absolutisht besnike ndaj parimeve të saj dhe mbron Shqipërinë.

Më 21 gusht 1946, Kryeministri dhe Ministri i Punëve të Jashtme, Enver Hoxha, mbërriti në Paris. Për një muaj të tërë, ai qëndroi në Ambasadën e Jugosllavisë në Paris. Ishtë falë përpjekjeve të jugosllavëve që më 28 nëntor 1946, për herë të parë pas krijimit të saj, Shqipëria është e pranishme në këtë konferencë ndërkombëtare. Kur vende të caktuara perëndimore propozuan një kuotë shumë të ulët për rimëkëmbjen, pothuaj degraduese, prezantuesi nga Jugosllavia, Aleche Beller, deklaroi se ai kurrë nuk do të nënshkruante dokumentet që mbyllnin konferencën, nëse kuota për rimëkëmbjen e Shqipërisë, nuk do të rritet vërtet.

Falë veprimtarive të diplomatëve jugosllavë në konferencën në Paris, ne njohim të drejtën e Shqipërisë për të qenë një nga partnerët e aleatëve kundër Gjermanisë hitleriane. Katër fuqitë kryesore, japin autorizimin e tyre që ajo të nënshkruajë traktatin e paqes si një vend anëtar i Kombeve të Bashkuara. Me mbështetjen e interesit jugosllav të Titos, Shqipëria ka zbritur në arenën ndërkombëtare.

Në njohje të vizitës së tij në Beograd, më 23 qershor 1946, “lideri” shqiptar Enver Hoxha, thekson: “Emri i marshallit tuaj legjendar që ishte personifikimi i heroizmit jugosllav, akoma dha shpresë për një fitore të përbashkët mbi fashizmin gjatë luftës së madhe çlirimtare. Le të jetojë përgjithmonë miqësia dhe vëllazëria midis popullit shqiptar dhe popullit të Jugosllavisë! Rroftë Marshalli i madh Tito, një njeri i dashur për popullin shqiptar”.

Gjatë këtij takimi me Marshallën Tito, Enver Hoxhës i’u dha medalja “Heroi kombëtar i Jugosllavisë”, dekorata më e lartë e luftës. Me këtë rast, ai deklaron: “Unë gjithmonë do të mbaj me krenari medaljen që sapo jam dekoruar, sepse është simbol i përpjekjeve legjendare të kombeve jugosllave dhe viktimave të panumërta që ata dhanë gjatë kësaj lufte të tmerrshme për çlirimin e vendit tuaj dhe gjithë të tjerët”

Pas Luftës së Dytë Botërore, situata në Shqipëri u bë katastrofike dhe e mjerueshme. Pushtuesit italianë dhe gjermanë, shkaktuan dëme të mëdha në vend. Përkundër faktit se vetë Jugosllavia e re pësoi vështirësi të mëdha, ajo menjëherë i dha ndihma popullit shqiptar. Pas kërkesave të bëra nga udhëheqja shqiptare, Jugosllavia dërgon shumë specialist, produktet ushqimore, artikuj të konsumit aktual dhe teknologjisë industriale.

Përfaqësuesit e Tiranës vinin shpesh në Jugosllavi, jo vetëm për të kërkuar ndihmë, por edhe për të përdorur përvojën   jugosllave në krijimin e qeverisë së re të shtetit. Përsëri në dhjetor 1944, Veilimir Stoiniç, u dërgua në Shqipëri si anëtar i misionit ushtarak, përgjegjës për ofrimin e ndihmës në krijimin e ekonomisë kombëtare. Por në vend që të fillonte të likuidonte raportet feudale, Enver Hoxha këmbënguli me ngulm që fshatarët të paguajnë një taksë, e cila është e barabartë me një të dhjetën nga të ardhurat e tyre. Vetëm pas konsultimeve me Nako Spiro, – anëtar i Byrosë Politike të Komitetit Qendror të Partisë Komuniste Shqiptare dhe Edvard Kardel, drita e gjelbër, i’u dha reformës së tokës.

Diçka tjetër: qeveria jugosllave ka dërguar 41 specialistë për të realizuar programin ekonomik. Gazeta shqiptare “Bashkimi”, në numrin e saj të 21 nëntorit 1947, vlerëson meritat e komunistëve jugosllavë, në këtë punë të madhe të realizuar. Deri në vitin 1948, e gjithë industria shqiptare u organizua me ndihmën e Jugosllavisë. Ajo ishte gjithashtu që ndihmoi Shqipërinë për të organizuar shëndetin publik, për të krijuar organe të Sigurimit të Shtetit dhe Ushtrinë, madje edhe Teatrin Tombëtar. Nga 1945 deri më 1948-ën, në shkollat ​​ushtarake Jugosllave u aftësuan më shumë se 470 shqiptarë. Enver Hoxha insiston që Shqipëria të ketë avionë luftarakë. Duhet të theksohet se Jugosllavia, huazoi 407.791.000 dinarë për Shqipërinë vetëm për mbrojtjen kombëtare.

Gjatë periudhës nga viti 1947 deri në vitin 1948, Jugosllavia eksportoi mallra në Shqipëri, me vlerë më shumë se 2 miliard dinarë, ndërsa kjo e fundit, importoi mallra shqiptare në Jugosllavi në shumën e gati 290 milion dinarë. Diferenca midis dy shumave, përdoret për të kredituar Shqipërinë. Ky ekuilibër nuk përfshin arsimimin falas të nxënësve shkollorë dhe studentëve shqiptarë në Jugosllavi.

Enver Hoxha shpejt harroi gjithë këtë ndihmë dhe në vitin 1948, gjatë konfliktit me qeverinë jugosllave, i udhëhequr gjithnjë nga mania e tij për “Shqipërinë e Madhe”, ai mori anën e Stalinit. Më vonë ai ndryshon aleatët e tij, Hrushov dhe Mao Tse-Tung, njëri pas tjetrit, për të treguar se është vetëm ai në tërë botën, ai që mbetet besnik i teorisë Marksiste-Leniniste. Ai madje heq bukën nga goja e shqiptarëve, për të krijuar parti “marksiste-leniniste” siç i quan ata – në të vërtetë ata janë grupe të vogla politikanësh dembelë, që bëhen parazitë të popullit shqiptar.

Viktimat e tiranisë së Enver Hoxhës janë të panumërta. Midis tyre ka edhe shumë qytetarë jugosllavë. Gjatë periudhës nga 1948 deri më 1950-ën, 675 oficerë zbulues, u zhvendosën nga Shqipëria në Jugosllavi. Si rezultat i të shtënave, 34 roje kufitare jugosllave u vranë. Në territorin e Shqipërisë, u ekspozuan 8 qendra të spiunazhit dhe veprimeve subversive kundër Jugosllavisë. Shërbimet sekrete shqiptare, udhëzuan grupet e zbulimit për të organizuar një kryengritje në Kosovë. Gjatë gjithë kohës, shërbimet e inteligjencës shqiptare, po përdorin emigracionin jugosllav nga zyra.

Në të njëjtën kohë me këtë veprim subversive kundër Jugosllavisë, Enver Hoxha arriti të shndërronte atdheun e tij në burg. Ai ka krijuar disa kampe të punës së detyrueshme, për të rinjtë që nuk ishin dakord me politikën e saj. Këtu është një dekret, që tregon substancën çnjerëzore të regjimit të tij:

neni 1: “Hetimi gjyqësor nuk duhet të zgjatet më shumë se 9 ditë”

neni 2: “Akuza duhet të ngrihet në prag të gjykimit”,

neni 3: “Ndalohet që gjyqet të ekzekutohen para palëve”

neni 4: “Kërkesat për falje janë të ndaluara”:

neni 5: “Dënimi me vdekje ekzekutohet menjëherë pasi të shqiptohet”

Ky dekret i shpallur më 22 shkurt 1951, zbulohet mirë tirania në Shqipëri. Një tjetër dekret për internimin dhe dëbimin, nuk kursen as fëmijët e të dënuarve. Asnjë nga aktivistët e partisë që kishin bashkëpunuar me Enver Hoxhën në luftë, nuk ka mbijetuar sot. Edhe sot, 40 vjet më vonë, ai është larguar dhe gjen shqisat e armikut kudo, në Komitetin Qendror në Ushtri, në etj. Vetëm në 1973-1975, më shumë se 30.000 njerëz, i’u nënshtruan shtypjes nga diktatori. “Agjenti provokues”, mbetet besnik, vetëm i mjeshtrive të tij fashiste. Ai vazhdon të vrasë komunistët, për të mbajtur fashistët në pushtet. Është rasti i Ramiz Alisë, i cili në vitin 1939, ishte anëtar aktiv i grupeve fashiste të Musolinit, ndërsa aktualisht, ai është ideologu kryesor i Partisë Komuniste Shqiptare.

Për të larguar vëmendjen e njerëzve nga humnera ku e kishte tërhequr, Enver Hoxha dhe agjentët e tij, nxisin urrejtje ndaj Jugosllavisë, për rishikimin dhe aneksimin e Kosovës. Sipas Tiranës, më shumë se 2.00.000 shqiptarët, besohet se jetojnë në Jugosllavi. Këta njerëz do të privoheshin nga të drejtat dhe Kosova do të ishte rajoni më i varfër në vend. Nëse është një çështje e moszhvillimit është pikërisht, Shqipëria e sotme është simboli i moszhvillimit dhe varfërisë. Në Shqipëri ju nuk shihni një veturë të vetme private, ndërsa në Kosovë, një në dy familje, zotëron një të tillë. Vetëm në Prishtinë numri i aparateve televizive është më i madh se në të gjithë Shqipërinë.

Në vend që të bënte përpjekje për të ngritur standardin e jetesës së njerëzve të tij, Enver Hoxha dhe shërbimet e tij sekrete, (Sigurim i Shtetit), bënë që urrejtja e popullit të ishte e madhe, falë gënjeshtrave dhe shpifjet që qarkullonte propaganda e saj. Si rezultat i aktiviteteve subversive të shërbimeve të tij sekrete në Kosovë në prill 1981, u zhvilluan demonstrata me përmbajtje nacionaliste. Gjithçka tregoi se Shqipëria ishte në një kryqëzatë kundër Jugosllavisë. Disa organizata pro-shqiptare jashtë vendit, gjithashtu u angazhuan në këtë kryqëzatë: “Balli Kombëtar”, “Bashkimi i Popullit të Kosovës”, “Kosova e lirë”, “Barazia”, ​​”Miqtë e Shqipërisë së Re”, dhe “Fronti i Kuq”. Shqipëria u cakton një rol të rëndësishëm këtyre organizatave në mbikëqyrjen e Kosovës. Aktiviteti subversiv i këtyre organizatave, drejtohet personalisht nga Enver Hoxha.

Në Maqedoni dhe në Kosovë, kemi zbuluar disa grupe klandestine, gjë që na bën të mendojmë se kolona e pestë e Enver Hoxhës, po funksionon me forcë të plotë. Në kongresin e VIII të Partisë Komuniste të Shqipërisë, i cili u mbajt në nëntor të vitit 1981, në raportin e tij, Enver Hoxha akuzoi përsëri Jugosllavinë, duke deklaruar: “Revizionistët jugosllavë po planifikojnë të likuidojnë udhëheqjen e Partisë Shqiptare. Ata e shohin aneksimin e Shqipërisë si republika e shtatë, e Republikës Socialiste Federative Jugosllave, dhe në këtë mënyrë, ata shpresojnë t’i japin fund kombit shqiptar një herë e përgjithmonë”. Këto akuza të Enver Hoxhës, janë të pabazuara. Jugosllavia kurrë nuk ka organizuar komplot kundër udhëheqjes së partisë shqiptare. Fjalimi i “liderit” të bërë më 10 nëntor 1982, në një miting në Tiranë para zgjedhjeve, ishte një përshkallëzim i irrendentizmit të “Shqipërisë së Madhe”.

Tashmë kanë kaluar disa dekada që “udhëheqësi” ka bërë gjithçka të mundshme për të forcuar “shampanjën” e armikut kundër Jugosllavisë. Ai kurrë nuk ndalet së ankuari kot për shqiptarët e Kosovës. Por a nuk mund ta kuptojë ai që edhe në 1948-ën, shumica e madhe e shqiptarëve në vendin tone, e sqaruan se ata donin të ishin pjesë e bashkimit të popujve të R.S.F.Y. (Rebublika Socialiste Federative e Jugosllavisë). Mashtruesi politik Enver Hoxha, përpiqet më kot të nxisë përçarje midis popujve jugosllavë dhe të jetojë me konceptimet e vjetra të një ndarjeje jugosllave. Sot në Shqipëri persekutimi dhe shtypja janë në lëvizje të plotë kundër drejtuesve shqiptarë që nuk pajtohen me politikën e tiranit. Është kjo politikë që e ka sjellë Shqipërinë në izolim të plotë. Enver Hoxha dëshiron të mashtrojë opinionin publik ndërkombëtar, për të larguar vëmendjen nga terrori dhe vrasjet.

“Drejtuesi” Enver Hoxha, ka fajësuar Jugosllavinë, duke thënë se kjo e fundit është implikuar me punët e brendshme të Shqipërisë. Demagogu politik, pretendon se Kryeministri Mehmet Shehu, vetëvrasës në vitin 1981, ishte një agjent i Jugosllavisë. Shumica e popullit shqiptar nuk mund të besonte kurrë gënjeshtra dhe thashetheme dhe intriga nga ky sharlatan politik. Në librin e tij me titull “Titistët” dhe botuar në Tiranë në dhjetor 1982, Enver Hoxha, “udhëheqësi” i padenjë, përsëri përpiqet të “demaskojë” dhe të shpifë Jugosllavinë dhe Lidhjen e Komunistëve Jugosllavë.

Libri ka bollëk, me gënjeshtra absurde dhe akuza të rënda të ngritura vetëm kundër Jugosllavisë. Të gjitha tregimet e Enver Hoxhës për Jugosllavinë socialiste, jo të përafërta, janë të dënuara të dështojnë. Populli shqiptar nuk do ta harrojë kurrë fatkeqësinë, vuajtjet, izolimin poshtërues për të cilin ata janë dënuar nga “udhëheqësi” i tyre kriminel. Historia do të thotë fjalën e saj të fundit, kundër diktatorit./Memorie.al

Zbulohet libri “Shqipëria nën hijen e një tirani”, për Enver Hoxhën që u dērgua më ‘84 në disa ambasada në Algjer

Dashnor Kaloçi

Memorie.al publikon disa dokumente arkivore të nxjerra nga Arkivi i Ministrisë së Punëve të Jashtëme në Tiranë me siglën “Tepër sekret”, ku ndodhet një korespodencë midis ambasadës shqiptare në Algjer dhe Ministrisë së Punëve të Jashtëme në Tiranë, që mbajnë datën 7 korrik 1984, ku ambasadori Nesip Kaçi, informon eprorët e tij, lidhur me një libër (broshurë) në frëngjisht, me titull “Shqipëria nën hijen e një tirani”, që i është dërguar asaj ambasade me anë të postës. Broshura në fjalë që u ka shkuar me postë edhe disa ambasadave të tjera të huaja të akredituara në Algjer, bën fjalë mbi jetën dhe veprimtarinë politike të udhëheqësit komunist shqiptar, Enver Hoxha, që nga origjina e familjes, e deri në atë kohë (viti 1983), që është botuar ai libër.

“Sot me datën 7 korrik 1984, ambasadës i vine katër zarfa pa adresën e dërguesit me vulën e postës algjeriane që mban datën 3 korrik 1984 ora 15.00,  që u dërgohen personave që përmban libri diplomatik, shokut Nesip Kaçi, Kudret Kraja, Dilaver Shkurti, dhe Jonuz Çiraku. Zarfat përmbajnë një broshurë titulluar “Shqipëria nën hijen e tiranit” prej 17 faqesh, në kopertinë një bunker, botim Gevisobuchvertieb, post Fach 100168200 Hamburg 10.3.1983. Materiali përmban një sërë shpifjesh kundër udhëheqësit tonë të dashur për shtrëmbërim të realitetit kundër marrdhënieve shqiptaro jugosllave që nga formimi i Partisë deri në ditët tona. Dalin në mbrojtje të tradhëtarëve e armiqve të betuar të Partisë”. Kështu thuhej në mes të tjerash në disa telegram me siglën “Tepër sekret” që ambasada shqiptare në Algjer i’a dërgon Ministrisë së Punëve të Jashtëme më 7 korrik të vitit 1984, të cilat mbajnë firmën e ambasadorit, Nesip Kaçi. Siç do të shohim edhe nëpërmjet këtyre dokumenteve arkivore të nxjerra nga Arkivi i Ministrisë së Punëve të Jashtëme në Tiranë, të cilat mbajnë siglën “Tepër sekret”, (prej kohësh të deklasifikuara) dhe që publikohen për herë të parë nga Memorie.al, në korrespodencën në fjalë në mes përfaqësisë sonë diplomatike në Algjer dhe Ministrisë së Jashtëme në Tiranë, bëhet fjalë lidhur me një libër (broshurë) në frëngjisht, që i është dërguar asaj ambasade me anë të postës. Broshura në fjalë me titull “Shqipëria nën hijen e një tirani”, që u ka shkuar me postë edhe disa ambasadave të tjera të huaja të akredituara në Algjer, bën fjalë mbi jetën dhe veprimtarinë politike të diktatorit shqiptar, Enver Hoxha, që nga origjina e familjes, e deri në atë kohë (viti 1983), që është botuar ai libërth. Nga përmbajta e tij, duket që ai është botuar dhe shpërndarë nga shërbimet sekrete të Jugosllavisë së asaj kohe, UDBA (gjë të cilën e “konfirmojnë” edhe titullarët e ambasadës shqiptare në Algjer) dhe ai përmban një ekspoze kronologjike të udhëheqësit komunist shqiptar, Enver Hoxha, me një sërë akuzash, duke filluar që: nga vajta e tij në Francë në periudhën e Monarkisë së Zogut, (ku aludohet apo më saktë akuzohet se ai ka qenë i dërguar nga policia sekrete e Monarkisë), veprimtaria e tij në Francë, shkrimet publicistike nën pseudonimin, “Lulo Malësori”, kthimi në Shqipëri dhe puna si profesor në Liceun Francez të Korçës, ardhja në krye të Partisë Komuniste Shqiptare me ndihmën e jugosllavëve, Pleniumi i Beratit ku ai i shpëtoi shkarkimit, miqësia dhe prishja me Jugosllavinë e Josif Broz Titos, e më pas Bashkimin Sovjetik të Stalinit dhe Kinën e Mao Ce Dunit, eeliminimi me dorë të hekurt i bashkëpunëtorëve të tij të ngushtë dhe kundërshtarëve të tij politik, veset dhe paranojën e tij, e deri tek gjëndje e mjeruar ku e kishte katandisur ai vëndin e tij, të cilin e kishte qeverisur me dorë të hekurt që nga viti 1944. Për më shumë na njeh libri në fjalë, të cilën Memorie.al e publikon të plotë dhe me faksimilet përkatëse, ashtu siç ndodhet në Arkivin e Ministrisë së Punëve të Jashtëme në Tiranë.

           DESHIFRIM                   Tepër Sekret

             Nr 904                      Nga Algjeri     

Data: 8.7.1984

                 MINISTRISË SË JASHTME

Sot me datën 7 korrik 1984, ambasadës i vine katër zarfa pa adresën e dërguesit me vulën e postës algjeriane që mban datën 3 korrik 1984 ora 15 dhe që u dërgohen personave që përmban libri diplomatik, shokut Nesip Kaçi, Kudret Kraja, Dilaver Shkurti, dhe Jonuz Çiraku. (vijon)

           DESHIFRIM            Tepër Sekret

            Nr. 905                  Nga Algjeri     

Data: e dyta

Zarfat përmbajnë një broshurë titulluar “Shqipëria nën hijen e tiranit” prej 17 faqesh, në kopertinë një bunker, botim Gevisobuchvertieb, post Fach 100168200 Hamburg 10.3.1983. (vijon)

         DESHIFRIM            Tepër Sekret

 Nr 906                    Nga Algjeri     

 Data: treta

Materiali përmban një sërë shpifjesh kundër udhëheqësit tonë të dashur për shtrëmbërim të realitetit kundër marrdhënieve shqiptaro jugosllave që nga formimi i Partisë deri në ditët tona. Dalin në mbrojtje të tradhëtarëve e armiqve të betuar të Partisë. (vijon)

        DESHIFRIM            Tepër Sekret

            Nr. 907              Nga Algjeri 

Data: mbaroi

E të popullit tonë, në një vënd preket për keq edhe shoku Ramiz Alia. Librat i kemi në ruajtje. Njoftoni si të veprojmë me to.

Jermani

Tepër Sekret                 SHIFRIM

Nr. 2821

Data: 18.7.1984.

Adresa: Ambasadës në Algjer

Koncepti: Na njoftoni në ç’gjuhë është botuar në broshurën “Shqipëria nën hijen e tiranit”, dhe me postën e parë, (me njerëz që do të vijnë nga ambasada) na e dërgoni. E presim.

Muhameti

19.7.1984

     DËSHIFRIM             Tepër Sekret

        Nr.953

Data: 20.7.1984

              MINISTRISË SË JASHTME

Tuajit Nr. 2821. Broshura është anonime, botuar në frëngjisht. Në faqen pas kopertinës shkruan: Geviso Buchvertrieb, Post Fach 500568, 2000 Hamburg 5 – 1983. Me postën e parë do tju dërgojmë një kopje, të tjerat do t’i djegim.

Nesipi                       

                             Tepër Sekret

SHIFRIM

Nr. 2820

Data: 18.7.1984

Adresa. Gjithë përfaqësive përveç Algjerisë

Koncepti: Këto ditë ambasadës sonë, në Algjer, dhe disa ambasadve të tjera, të huaja aty, u është dërguar me postë, një broshurë me përmbajtje armiqësore kundër vëndit tonë me titull “Shqipëria, nën hijen e tiranit”. Na njoftoni po t’ju ketë ardhur dhe juve, ose në qoftëse ju sinjalizon ndonjë përfaqësues.

Ambasada e Republikës Popullore

Socialiste e Shqipërisë

 Algjer                                   Tepër Sekret

Nr.73

MINISTRISË SË PUNËVE TË JASHTME

Sipas udhëzimit tuaj po ju dërgojmë broshurën me titull “Shqipëria, nën hijen e tiranit”, që po u shpërndahet në mënyrë anonime trupit diplomatic të Algjerit. Kopjet e tjera i dogjëm.

                                 AMBASADORI

                                   Nesip Kaçi

                          Broshura “Shqipëria nën hijen e tiranit”

Në Evropë në fund të shekullit XX ka akoma “tiranë” që qeverisin në emër të klasës punëtore. Adresa e tyre është e njohur – Shqipëria, e quajtur “socialiste”. Emri i tiranit nuk është i panjohur, jo: Enver Hoxha.

Aspiratë maniake për madhështi, mosbesim ndaj një fryme të trazuar dhe të personalitetit që kufizohet me paranojën – këto janë tiparet karakteristike të karakterit “më të madh” të teorisë së Marksizmit-Leninizmit të kohës sonë. Imazhi i imagjinatës së tij të mbrapshtë është gjendja shumë serioze ekonomike e Shqipërisë sot. Dhe ne duam ta kalojmë këtë mjerim shqetësues në një socializëm të vërtetë që pretendon të shërbejë si një ideal dhe një model për vendet dhe popujt e tjerë. Enver Hoxha ka pasur shumë më tepër bunkerë, se ndërtesat në Shqipëri sot. I fiksuar nga mania e bunkerëve, kreu i Shqipërisë nuk kursen tokë e punueshme nga njerëzit e tij.

Kush është saktësisht Enver Hoxha?

Ai lindi në 16 tetor 1908 në familjen e një tregtari të vogël tekstili në Gjirokastër. Në këtë rajon të Shqipërisë së Jugut, popullsia është ortodokse, por prindërit e tij janë myslimanë, gjë që e bën atë të ndihet i huaj, për ata që e rrethojnë si fëmijë. Në 75 vjet, ky tjetërsim ka qenë në gjendje të marrë format e një morbiditeti monstruoz, të veçantë për Hitlerin dhe Francën.

Gjyshërit e Enver Hoxhës, anëtarët e sektit “Bektashi”, të lidhur me të ashtuquajturën shoqatë “Freemason” të Evropës Perëndimore, të organizuar si Masonët. Ne nuk e dimë trashëgiminë që nipi mori nga gjyshërit e tij, por ne e dimë se më vonë ai shkatërroi 2.000 kisha dhe xhami në Shqipëri, ndër të cilat kryeveprat e artit, për të demonstruar se në botë ekziston vetëm një Zot dhe ky Zot është ai.

Enver Hoxha, “fëmija plangprishës  i shtëpizës masonike”

“Udhëheqësi” Enver Hoxha nuk do ta pranojë kurrë që ai është “fëmija i prishur i shtëpizës masonike” dhe megjithëse është gjimnazist në Korçë, ai merr një bursë shtetërore dhe si një bursë mbretërore, studion botaninë në Monpellìer në Francë. Si student ai detyrohet të heqë dorë nga bursa e tij, për shkak të suksesit të tij të dobët, por nga ana tjetër, ai nuk i prish lidhjet e tij me agjentët e Zogut dhe së shpejti emërohet konsull në misionin diplomatik mbretëror në Bruksel të Belgjikës. Kjo është ajo ku Enver Hoxha u regjistrua në shkollën e Drejtësisë, por përsëri, ai nuk ka forcë të përfundojë studimet. Nën urdhërat e autoriteteve mbretërore shqiptare, ai u nis për në Paris, ku nën pseudonimin “Lulo Malesori” agjentët e Zogut e akuzuan atë për botimin të artikujve në shtypin francez, kundër regjimit mbretëror, për të depërtuar më lehtë në mesin e forcave përparimtare. Deri në vitin 1936, Enver Hoxha “bashkëpunoi” me botimet përparimtare shqiptare. Qëllimi i policisë mbretërore, është ta bëjë atë me një reputacion si një revolucionar, “një marksist dhe një komunist”. Pasi u kthye në Shqipëri, ai u urdhërua të bashkohet me grupin Marksist të Korçës; në të njëjtën kohë, ai u emërua profesor i frëngjishtes në shkollën e mesme. Në Korçë, pionieri i Lëvizjes Komuniste shqiptare, Ali Kelmendi, krijon grupet më të forta komuniste. Gjatë periudhës nga 1936-1939, lufta revolucionare ishte shumë aktive, por historia nuk ka regjistruar asnjë aktivitet nga “udhëheqësi” i ardhshëm, Enver Hoxha.

Në prill të vitit 1939, kur italianët pushtuan Shqipërinë “revolucionari” – provokues, Enver Hoxha, duke përdorur mjete të dyshimta, u bë pronari i një dyqani të duhanit dhe aty tregtoi deri në nëntor 1941. Këtu tregtari i duhanit, pati sukses për të përmbushur detyrën e parashtruar nga mbrojtësit e tij të policisë dhe u vu në krye të një grupi partie. Dhe më 12 nëntor 1941, ai tashmë ishte udhëheqës i partisë.

Organizatori simpatik i Partisë Komuniste, Nako Spiro, i çuar në vetëvrasje nga Enver Hoxha, e karakterizon me këto terma: “Fryma mediokre, sektar në parti, pëlqen të adhurohet, pa e njohur njeri, krijuesi i një klike rreth tij dhe gjithmonë dëshiron të sundojë mbi të gjitha, detyrë për të ulur në zero të gjithë ata që janë rreth tij, kërkon që partia ta bëjë atë një klithmë të mirë për ta bërë veten të famshëm”.

Nga agjent i policisë së Zogut, në krye të PKSH-së

Kështu që nga nëntori i vitit 1941, në krye të Partisë Komuniste Shqiptare, është vendosur Enver Hoxha, agjent provokues i policisë që fillon të ndjekë qëllimet e inspiruesve të tij të fshehtë, për të krijuar “Shqipërinë e Madhe”.

Në vitin 1941, para anëtarëve të Partisë Komuniste Shqiptare, u ngrit detyra e organizimit të luftës çlirimtare të popullit të tyre, por Enver Hoxha, u ndje i mbingarkuar nga ky imperativ i ditës. Në nëntor 1941, Komiteti Qendror i Partisë e kritikoi shumë ashpër në Berat, për shpërfillje të udhëheqjes kolektive, për oportunizëm dhe hezitim në luftë, për veprimtari ideologjike të lënë pas dore dhe për eliminimin e anëtarëve kryesorë të partisë. Për të shpëtuar veten, Enver Hoxha, shtyhet dhe bën autokritikën e tij: “Unë mendoj se nuk jam në gjendje të punoj siç duhet dhe nuk mund të jap kurrë atë që është e nevojshme për një detyrim të tillë” – deklaron ai. Por, pasi arriti të mbajë pozicionin e tij politik në parti, ai vepron në të njëjtën mënyrë dhe më vonë, në vitin 1948, në seancën e X-të plenare të Komitetit Qendror, ku ai bëri “autokritikën e tij” për shkak të linjave të tij me “Elemente të revizionizmit” jugosllav dhe në 1956, kur ai deklaroi se kishte bërë një faj, ndërsa ishte informuar në pozitën e Inform-Byrosë në lidhje me Jugosllavinë e Titos.

Fati i kthimit të atyre që guxuan të dyshojnë në përsosmërinë e tij, ishte vetëm vdekja. Më 1956, partizania e famshme militante, Liri Gega, gjashtë muajshe shtatzënë, u dënua me vdekje. Para se të pushkatohej, ajo lyp që të lejohet të lindë fëmijën, por krimineli i rëndë, është një i huaj për dhembshuri. Ai as nuk mund të heqë dorë nga vetë-kritika e tij. Morali dhe mendjemadhësia e tij kronike e ulët, e bëri atë të shkatërrojë e asgjesojë dokumente nga disa plenume dhe takime të Komitetit Qendror të Partisë, me qëllimin e vetëm për ta bërë historinë sikur ai ishte një “udhëheqës” të pa të metë. Eshtë e vërtetë që historia do ta kujtojë atë si një nga ekzekutuesit mizor të popullit shqiptar dhe si një të pafytyrë të shekullit.

Dikur “udhëheqësi” shqiptar u betua para varreve të heronjve që vdiqën gjatë luftës ballkanike në Gjirokastër, për t’i shërbyer idesë së krijimit të “Shqipërisë së Madhe”. Kjo është arsyeja pse Jugosllavia, lufta çlirimtare e së cilës shërbeu për të mbështetur atdhetarët shqiptarë në luftën e tyre kundër okupatorëve fashistë italianë, është “noire note” për të.

Në 1948-ën, shpif ndaj Titos dhe kalon me Stalinin

11 maj 1948, Enver Hoxha flet për konsolidimin dhe forcimin e vëllazërimit dhe unitetit midis Shqipërisë e Jugosllavisë dhe një muaj më vonë – 1 qershor i po këtij viti, ai mediton dhe shpif kundër Josip Broz Tito, udhëheqësi i dashur i kombit jugosllav. Për të kënaqur zotërinë e tij të ri – Joseph Stalin, udhëheqësi shqiptar prish të gjitha kontratat dhe të gjitha konventat me Jugosllavinë. Sidoqoftë, pas vdekjes së Stalinit, “oficeri i dobët i policisë” dhe ish tregtari i duhanit, morën frymëzim nga ideja për të udhëhequr revolucionin botëror

Në vitin 1956, kur kohët ndryshuan, ai kritikoi kultin e personalitetit të Stalinit dhe ai gjithashtu ishte një objekt i kësaj kritike. Sidoqoftë, shumë shpejt pas kësaj, Enver Hoxha nuk harroi kollaj për të eleminuar ose likuiduar të gjithë ata që kishin deklaruar veten kundër tij. Fakti i të qenit i prishur me Hrushovin nuk është fatale për “udhëheqësin”, sepse është Kina e Maos që i vjen në ndihmë. Por shumë shpejt, në prill të vitit 1978, prishja e marrëdhënieve midis dy vendeve, e çoi Shqipërinë në izolim të plotë. Rezultati i këtij “socializmi” të mbyllur të Enver Hoxhës, është i njohur mirë. Në vend të sovranitetit të popullit, është një diktaturë e përgjakshme që mbretëron atje, ai sheh kudo bunkerë – në qytete dhe fshatra, në rrugë dhe kodra, përballë kasolleve dhe administratave publike. Në strehën e tij të blinduar, “udhëheqësi” po planifikon planet e tij për pushtimin e Kosovës dhe mbetet me këtë shpresë para se të largohet nga kjo botë tokësore.

Enver Hoxha sulmon padrejtësisht ndihmat e sjella nga Jugosllavia, por kombi shqiptar e kupton mire, që kjo ndihmë ishte me të vërtetë e interesuar, vëllazërore dhe bujare. Pavarësisht nga të gjitha këto sulme dhe shpifje, popujt jugosllavë janë gjithmonë të gatshëm, të ofrojnë ndihmën e nevojshme për fqinjët e tyre shqiptarë, në një mënyrë të pakënaqur.

Me udhëzimet e Titos për Popoviçin, formohet PKSH-ja

Më 1939, ende nën udhëheqjen e Titos, Miladin Popoviç, sekretar i Komitetit të Partisë Komuniste Jugosllave të rajonit të Kosovës dhe Metohisë, u lidh me komunistët shqiptarë për t’i ndihmuar ata në themelimin e partisë së tyre. Përmes Fadil Hoxhës, ai vendosi kontakte me grupin komunist të “Shkodrës”, por shpejt e kuptoi që nuk kishte kushte, Tito i dha udhëzime të reja Popoviç-it, dhe më 8 nëntor 1941, Konferenca përbërëse e partisë u mbajt në Tiranë me 20 pjesëmarrës përfaqësues të delegatëve.

Zgjidhet një komitet qendror i përkohshëm, ku përfshihen: Enver Hoxha, Qemal Stafa, Ramadan Çitaku, Nako Spiro, Kristo Themelko dhe Tuk Jakova. Askush nuk zgjedh sekretarin e përgjithshëm në këtë konferencë. Përgjegjës për problemet politike është Tuk Jakova, problemet organizative – Koçi Xoxe, rinia – Qemal Stafa, problemet financiare dhe materiale – Enver Hoxha. Më vonë, duke përdorur shumë dinakëri, duke pasur frikë dhe duke bërë intriga, Enver Hoxha e ndryshoi këtë funksion, duke u hequr si një udhëheqës kryesorë, duke vrarë komunistët më të shquar dhe më të aftë shqiptarë. Pasi zuri pozicionin më të lartë në udhëheqjen e partisë, Enver Hoxha në mënyrë më active, parandaloi zhvillimin dhe konsolidimin e partisë, si dhe pjesëmarrjen e partisë së tij në luftën kundër okupatorëve fashistë italianë. Si tjetër mund të shpjegohet fakti që në pranverën e vitit 1943, partia garoi vetëm me 700 anëtarë?!/Memorie.al

                                              Vijon

VIRUSI PYET PO KET A E DINI: “SA KUSHTOI LAHUTA DHE..?” – Nga Fritz RADOVANI

Lahuta dhe Çiftelia janë SHQIPTARE !

 

LAHUTA MBET VARË N’ TRA,

MIXHA KALBET N’ DHE,

E, NIPAT S’ DIJNË ME I RA…

                                                               POET KOSOVAR

 

Shumë po provon kjo e shkretë… Shqipnia!

Po thonë Lahuten e kanë ble komshija…

Çiftelinë e paska peshue n’ ar Irani…

Ne na mbeti vetem bosh… Sahani!

Na i la trashigim ai nipi sulltanit…

76 vjet nen thundrat e hajvanit,

“Rilind pa aheng” vrret tirani!

Dikund, kah ai… Ballkani…

            Melbourne, 6 Korrik 2020.

Lenini e Stalini arkitektë të Tmerrit të Kuq bolshevik Nga Klajd Kapinova

“Shokë! Kryengritja e pesë rretheve me kulak duhet të shtypet pa mëshirë. Interesat e të gjithë revolucionit e kërkojnë këtë sepse ‘beteja e fundit vendimtare’ me kulakët tani po zhvillohet kudo. Një shembull duhet të tregohet: 1. Varet (absolutisht rri, në vështrim të plotë të njerëzve) jo më pak se njëqind kulakë të njohur, njerëz të pasur të ndyrë, gjakatarë. 2. Publikoni emrat e tyre. 3. Merrni të gjithë grurin prej tyre. 4. Caktoni pengje – në përputhje me telegramin e djeshëm. Bëni atë në një mënyrë të tillë, që për qindra verste rreth njerëzve të shohin, dridhen, dinë, bërtasin: “mbytja (bëhet) dhe do të vazhdojë për kulakët gjakatar”. I juaji, Lenin. P.S. Përdorni njerëzit tuaj besnik më të fortë për këtë “

————-

Në shkollat e mesme dhe univesitetet amerikane, mësuesit dhe pedagogët janë shumë liberal e të njëanshëm, sepse janë të influencuar nga ideologjia utopiste e trushpërlarjes komuniste marksiste leniniste dhe socialiste e Moduros, Fidel & Raul Castros, Antifes, BLM etj., të ditëve tona…

Ideatorët teoriciencë, shpesh edhe professor doktorë të shkencave humane që po bëjnë trushpërlarjen sistematike të studentëve të tyre, në programet dhe leksionet liberale, asnjëherë nuk tregojnë anën me të zezë ideologjisë dhe praktikës socialkomuniste, ku, ajo u praktiku dhe sundoi me gjak e kufoma, pra, më forcë të hekurt, gjatë shekullit XX dhe 20 vitet e fundit në disa shtete të varfëra të botës.
Shqipëria e kohës së Dullës dhe banorët e saj, ishin viktimë e mizorisë eksperimentale të komunizmit dhe diktatorit turko arab Dullë.

Hitleri kopje e Leninit dhe Stalinit

Librat e zinj, të periudhës barbare të diktaturave të nazizmit dhe komunizmit, nuk janë të preferuar të lexohen ende nga shumë të rinj (a) shqiptaro amerikanë, të lindur dhe rritur këtu apo edhe ato të rinj (a), që vijnë nga trojet etnike shqiptare.

Kjo ka berë, që shumë prej tyre të bien shpesh viktimë e trushpërlarjes së organizatave radikale fashiste dhe anarkiste raciste amerikane, si Antifa dhe BLM.

Pse e mori emrin Terrori i Kuq

Le të shfletojmë faktet dhe zbulojmë pjesë – pjesë numërin e maleve me viktima të të gjitha moshave meshkuj dhe femra, duke hedhur dritë mbi faqet e errëta të historisë botërore dhe ruse në veçanti.
Terrori i Kuq (rusisht: Красный террор), ishte një periudhë e shtypjes sistematike politike dhe vrasjeve masive të kryera nga bolsheviksët komunistë leninistë, pas fillimit të Luftës Civile Ruse në 1918.
Tmerri i Kuq, si term u përdor asokohe për shtypjen politike antibolshevike, gjatë Luftës Civile (1917-1922 ).

Në ish BRSS, u ushtrua gjithashtu edhe Terrori i Bardhë, i realizuar nga Ushtria e Bardhë (grupe ruse dhe jo-ruse, që kundërshtojnë sundimin bolshevik), kundër armiqve të tyre politikë (përfshirë bolshevikët).

Terrori i Kuq, është zbatuar sipas modelit të terrorit të revolucionin francez të shek. XIX.

Kaekë, quhej Policia Sekrete Bolshevike (sikurse Sigurimi i Zi i Shtetit, në kohën e Dullës në Shqipëri), e cila kryente përgjakjet apo krimet massive sistematike, gjatë Terrorit të Kuq.

Kështu mbi 10,000 vetë, sipas historianëve, mendohet se janë vlerësimet për numrin e përgjithshëm të njerëzve të vrarë, gjatë Terrorit të Kuq, për periudhën fillestare të shtypjes.

Të dhënat apo vlerësimet për numrin e përgjithshëm të viktimave të shtypjes bolshevike ndryshojnë shumë.

Një burim tjetër tregon, se numri i përgjithshëm i viktimave të fushatave të shtypjes dhe qetësimit mund të jetë 3.3 milion, ndërsa një tjetër jep vlerësime të 80,000 ekzekutimeve në vit nga dhjetori 1917 deri në shkurt 1922.

Përcaktimet më të besueshme historike, për numrin e përgjithshëm të vrasjeve apo viktimave arrijnë në mbi rreth 120,000, ndërsa të tjerët sugjerojnë një shifër prej 300,000 apo më shumë.

Historiani rus I. S Ratkovsky argumenton, se vendosja e regjimit të Terrorit të Kuq në shtator të vitit 1918, u shkaktua nga faktorë të ndryshëm, si: ç’organizimi ekonomik dhe politik në vend, radikalizimi i masave, zhvlerësimin e jetës dhe polarizimi i shoqërisë, që u intensifikua gjatë Luftës së Parë Botërore (WWI), duke çuar në shfaqjen e “drejtësisë” së turmave, banditizmit dhe trazirave.

Përdorimi i shtypjes me mjete kriminale, u justifikua nga shteti në bazë të historive europiane të armiqve të tij.

Gjithashtu disa historianë europianë dhe vendas ruse të ditëve tona, mendojnë inspirim kryesor ishte shtypja e “revolucionëve” në Europë, si, në: Hungari, Gjermani dhe veçanërisht në Finlandë, të cilat shtynë apo inspiruan për veprim më të vendosur nga shteti sovjetik komunist kundër kundërshtarëve të tij kapitalist.

“Duke besuar se armiqtë e saj ishin diametralisht të kundërt me të, forcat histerike komuniste sovjetike synonin t’i shtypnin ata, përfshirë edhe bazën e tyre shoqërore.

Kështu, shtypja ishte e drejtuar kundër zyrtarëve të regjimit të huaj dhe oficerëve ushtarakë, policëve dhe anëtarëve të shtresave dhe niveleve të larta asokohe.

Terrori i Kuq në Rusinë Sovjetike, gjithashtu ishte i justifikuar si një fushatë e egër e luftës kundër kundër-revolucionarëve gjatë Luftës Civile Ruse të 1918-1921, duke synuar ata që ishin anëtarë me të bardhët (Ushtria e Bardhë).

Komunistët barbarë bolshevikë, i referoheshin çdo fraksioni të bardhë anti-bolshevik, pavarësisht nëse ato fraksione në të vërtetë mbështesin kauzën e lëvizjes së Bardhë.

Ashpërsia e diktaturës proletare në Rusi, le të theksojmë këtu, ishte e kushtëzuar nga rrethana jo më pak të vështira (se sa Revolucioni Francez).

Asokohe kishte një front unik të vazhdueshëm, në veri dhe jug, në lindje dhe perëndim të vendit.

Kështu përveç ushtrive ruse të Gardës së Bardhë të Kolchak, Denikin dhe të tjerë, ishin edhe ato që sulmojnë Rusinë Sovjetike, njëkohsisht ose me radhë, si: gjermanët, austriakët, çeko-sllovakët, serbët, polakët, ukrainasit, rumanianët, francezët, britanikët, amerikanët, japonezët, finlandezët , estonianët, lituanët …

“Në një vend të goditur nga një bllokadë dhe i mbytur nga uria, ka komplote, ngritje, akte terroriste dhe shkatërrim të rrugëve dhe urave…”, shkruan Trocky, ne vitin 1920.

Krimet sipas udhëzimeve të Leninit

“Ne nuk po luftojmë kundër individëve të vetëm. Ne po shfarosim borgjezinë si klas. Mos shiko në dosjen e provave inkriminuese për të parë nëse të akuzuarit u ngritën apo jo kundër të Sovjetikëve me armë ose me fjalë. Pyeteni, në vend të saj, në cilën klasë i përket, cila është prejardhja e tij, edukimi, profesioni i tij. Këto janë pyetjet që do të përcaktojnë fatin e të akuzuarit. Ky është kuptimi dhe thelbi i Terrorit të Kuq.” (Martin Latsis, Terrori i Kuq.)

Asokohe qeveria kriminale komuniste bolshevike, ekzekutoi pa mëshirë pesëqind “përfaqësues të klasave të përmbysura” menjëherë pas vrasjes së Uritsky.

Njoftimi i parë zyrtar i një Terrori të Kuq, botuar në Izvestia, “Apeli ndaj Klasës Punuese”, ku, më 3 shtator 1918, u bëri thirrje punëtorëve, që “të shtypnin hidrat e kundërrevolucionit me terror masiv! … Kushdo që guxon të përhapë më të vogël thashethemet kundër regjimit Sovjetik do të arrestohen menjëherë dhe do të dërgohen në një kamp përqendrimi.”

Më pas dekreti “Për terrorin e kuq”, lëshuar më 5 shtator 1918 nga kaeka.

Më 15 tetor, kekisti kryesor Gleb Bokii, duke përmbledhur Terrorin e Kuq të përfunduar zyrtarisht, raportoi se në Petrograd mbi 800 armiq të dyshuar ishin qëlluar dhe 6.229 të tjerë të burgosur.

Rastet e vrasjeve, në dy muajt e parë ishin midis 10,000 dhe 15,000 bazuar në listat e njerëzve të ekzekutuar në mënyrë të përmbledhur të botuar në gazetën Cheka Weekly dhe shtypin tjetër zyrtar.

Një deklaratë, në lidhje me terrorin e kuq nga Sovnarkom më 5 shtator 1918 thuhet: “Për fuqizimin e Komisionit të jashtëzakonshëm në luftën me kundërrevolucionin, përfitimin dhe korrupsionin dhe për ta bërë atë më metodik, është e nevojshme të drejtohet atje ndoshta një numër më i madh i shokëve të partisë përgjegjëse, se është e nevojshme të sigurohet Sovjetik Republika nga armiqtë e klasës me anë të izolimit të tyre në kampe përqendrimi. Që të gjithë njerëzit të ekzekutohen nga skuadra zjarri, të cilët janë të lidhur me organizatat e Gardës së Bardhë, komplotet dhe gjymtyrët, që është e nevojshme të bëhen publike edhe emrat e të ekzekutuarve si arsyet e zbatimit të atyre masës.”

Gjithashtu, kjo masakër, është nënshkruar nga Komisari i Drejtësisë D. Kursky, Komisari Popullor i Brendshëm G. Petrovsky, Drejtor në Drejtorinë për Cështjet e Këshillit të Komisarëve Popullorë V. Bonch-Bruyevich, SU, # 19, departamenti 1, art. 710, 04.09.1918

Kundërshtarët e qeverisë sovjetike, veçanërisht qeveria e udhëheqësit të ushtrisë së Bardhë A Denikin, pohuan se një numër i konsiderueshëm i të burgosurve, të dyshuarve dhe pengjeve u ekzekutuan, sepse ato i përkisnin “klasave të pasura”, përfshirë këtu midis 2000 dhe 3000 në Kharkov në 1919 dhe 1.000 në Rostov në vitin 1920.

Sipas profesorit rus Ratkovsky të Universitetit të Shën Petersburg, numri i ekzekutimeve të kryera gjatë Terrorit të Kuq arriti në 8000 njerëz: 2000 ekzekutime ndodhën nga 30 gusht deri në 5 shtator 1918, dhe 3000 të tjera gjatë ditëve të mbetura të shtatorit. 3000 të tjerë u ekzekutuan gjatë tetorit-nëntor 1918.

Kishte pretendime midis emigrantëve rusë për shtypjen në shkallë të gjerë në Krime pasi Sovjetikët vendosën atje kontrollin e rajonit në vitin 1920.

Emigranti B.L. Solonevich shkroi rreth 40,000 ekzekutuar vetëm në tre muajt e parë, dhe S.P Melgunov, i cili, citon me lehtësi tregime të dëshmitarëve okularë dhe shtypin e bardhë të emigrantëve, dha vlerësime të 50, 100 dhe 150 mijë njerëzve.

Në librin “Hermitat e Fundit”, i cili, përmban raporte mbi ekzekutimet e oficerëve të kapur dhe xhandarëve, janë 4534 të ekzekutuar. Nga këto, ishin 2,065 në Simferopol, 624 në Kerch dhe 53 në Sevastopol.

Gjithashtu asokohe është botuar raporti i P. Zotov, kreu i Divizionit Special të Divizionit të 9-të, në të cilin nga 1,100 bardhët e regjistruar në Feodosia ishin ekzekutuar 1.006 vetë.

Terror gjaku dhe male me kufoma

Të gjithë personat e pafajshëm, që u ekzekutuan barbarisht u përkisnin ushtarakëve oficerëve, zyrtarëve të lartë ushtarakë dhe policëve me grada të Ushtrisë së Bardhë.

Një rezolutë u tregua gjithashtu për ekzekutimin e 320 oficerëve në Dzhankoy në 28 nëntor 1920.

Shkalla e shtypjes mizore në Krime, u konsiderua asokohe e jashtëzakonshme, dhe nuk kishte asnjë valë të ngjashme të shtypjes kundër ushtrive të kapura të Denikin dhe Kolchak.

Autori i një artikulli në gazetën krimeze “Sevastopol Pravda”, dyshoi në pretendimet e mizorive në Krime në vitin 1920, duke shkruar: “Unë nuk mund të besoja në mizoritë e Kuqe, për të cilat shkroi Melgunov, sepse pasi kisha jetuar në Sevastopol që nga viti 1948. Nuk kisha dëgjuar asgjë si kjo nga banorët e zonës. Më pak se 30 vjet kishin kaluar nga ajo kohë, dhe dëshmitarët ishin gjallë … Përveç kësaj, gjatë dhe pas luftës civile, gjyshi im jetonte me familjen e tij në fshat, dhe babai im, i cili, atëherë ishte 14 vjeç, jetonte në Simferopol. As prej tyre nuk dëgjova asgjë për “mizoritë e kuqe”. Për më tepër, në Sevastopol, u kapën dy vëllezër të moshuar të babait tim, privatë që shërbenin me Ushtrinë e Bardhë.”

Me 16 Mars 1919, të gjitha shkëputjet ushtarake të kaekës u ndërthurën në një trup të vetëm, Trupat për Mbrojtjen e Brendshme të Republikës, që numëronte mbi 200,000 antarë në 1921.

Këto trupa policore shkuan në kampet e mëdha të punës së detyruar, ku, drejtuan sistemin Gulag, duke rrëzuar apo shkaterruar me gjak dhe hekur rebelimet antibolshevike fshatare, trazirat nga punëtorët dhe rebelimet në Ushtrinë e Kuqe (e cila u mashtrua dhe filloi në masë dezertimet dhe arratisjet nga regjimi komunist në ish BS).

Një nga organizatorët kryesorë të Terrorit të Kuq, për qeverinë bolshevike ishte sadisti vrastar komisari i Ushtrisë së Shkallës së Dytë Yan Karlovich Berzin (1889–1938), emri i vërtetë i të cilit ishte Pēteris Ķuzis.

Ai ishte pjesëmarrës në Revolucionin e Tetorit 1917 dhe më pas punoi në aparatin qendror të kriminelëve të Kaekës.

Kështu gjatë Terrorit të Kuq, Berzini inicioi sistemin e marrjes dhe gjuajtjes së pengjeve, për të ndaluar dezertimet dhe “aktet e pabindjes dhe sabotimit”.

Trupat e Brendshëm të Kaekës dhe Ushtrisë së Kuqe (të ngjashme me Sigurimin e Shtetit në Shqipërinë Komuniste të diktatorit Dullë gjatë vitdve 1944-1990), praktikuan taktikat naziste terroriste të marrjes dhe ekzekutimit të pengjeve të shumta, shpesh në lidhje me dezertimet e fshatarëve të mobilizuar me forcë.

4 milion të arratisur nga Ushtria e Kuqe

Kështu, sipas Orlando Figes, më shumë se 1,000.000 njerëz dezertuan nga Ushtria e Kuqe në vitin 1918, rreth 2 milion njerëz dezertuan në 1919, dhe gati tre fishi ose mbi 4 milion dezertorë shpëtuan duke u arratisur nga nga Ushtria e Kuqe në vitin 1921.

Edhe arratisja apo braktisja me sakrifica të rrezikshme nga Ushtrise Bolshevike e Kueqe nuk ishte e lehtë.

Kështu mbi 500,000 dezertorë u arrestuan në vitin 1919 dhe afërsisht 800,000 vetë në vitin 1920 u kapën gjallë nga trupat kaeke dhe divizionet speciale, të krijuara për të luftuar dezertimet. Vuatjet nuk mjaftuan me kaq. Mijëra dezertorë u vranë, dhe familjet e tyre shpesh u morën peng.

Në shtator 1918, në vetëm dymbëdhjetë provincat e Rusisë, u arrestuan 48.735 dezertorë dhe 7325 banditë, 1.826 u vranë dhe 2.230 u ekzekutuan.

Në një raport tipik special me titull: “Provinca Yaroslavl, 23 qershor 1919”, të departamentit kriminal të Kaekës, që flet për dezertimet masive, tregon se: “Kryengritja e dezertorëve në vëllazërinë e Petropavlovskaya është shkatërruar. Familjet e dezertuesve janë marrë peng. Kur filluam të gjuajmë një person nga secila familje, të Gjelbrit filluan të dilnin nga pylli dhe të dorëzoheshin. Tridhjetë e katër dezertorë u qëlluan si shembull.”

Mirëpo, vlerësimet sugjerojnë se gjatë shtypjes së rebelimit Tambov të viteve 1920-1921, mbi 100,000 rebelë fshatarë dhe familjet e tyre u burgosën ose dëbuan dhe 15,000 u ekzekutuan aty, në vendngjarje.

Kjo fushatë shënoi fillimin e Gulagut, dhe disa studiues kanë vlerësuar se 70,000 u burgosën deri në shtator 1921 (ky numër përjashton ata që nodhen në disa kampe të punës së detyruar, në rajone që ishin në revoltë, siç ishte Tambov).

Kushtet në këto kampe çuan në nivele të larta të vdekshmërisë, sepse ndodhën vrasje apo “masakra të përsëritura”.

Kaekët, në kampin Kholmogory adoptuan praktikën e mbytjes së të burgosurve të detyruar në lumin e afërt Dvina.

Shpesh puna arriti deri aty sa të gjitha burgjet asokohe u “zbrazën” nga banoët e burgosur aty, përmes të shtënave masive me mitroloza, para se të braktisnin një qytet drejt forcave të bardha.”

Më 16 mars 1919, Cheka hodhi në erë fabrikën e Putilov, ku më shumë se 900 punëtorë që shkuan në grevë u arrestuan, prej të cilëve më shumë se 200 u ekzekutuan pa gjyq gjatë ditëve të ardhshme.

U zhvilluan greva të shumta në pranverën e vitit 1919 në qytetet Tula, Oryol, Tver, Ivanovo dhe Astrakhan.

Asokohe punëtorët e uritur kërkuan të sigurojnë racione ushqimore, që përputhen me ata të ushtarëve të Ushtrisë së Kuqe.

Ata gjithashtu kërkuan eleminimin e privilegjeve për bolshevikët e kuq leninistë, lirinë e shtypit dhe zgjedhje të lira.

Kaeka e gatshme për masakra antibolshevike. pa mëshirë shtypi menjëherë të gjitha grevat, duke përdorur arrestime dhe ekzekutime masive.

Në qytetin e zemëruar Astrakhan, shpërtheu një revoltë masive e udhëhequr nga forcat e Gardës së Bardhë.

Në përgatitjen e kësaj revolte, të bardhët arritën të siguronin më shumë se 3000 pushkë dhe mitralozë në qytet.

Drejtuesit e komplotit vendosën të veprojnë natën 9-10 mars 1919. Rebelëve iu bashkuan fshatarë të pasur nga fshatrat, të cilët shtypnin Komitetet e të Mjerëve dhe kryen masakra kundër aktivistëve fshatarë.

Dëshmitarët okularë raportuan mizoritë në fshatra të tilla si Ivanchug, Chagan, Karalat.

Si përgjigje, forcat sovjetike të udhëhequra nga Kirov morën përsipër të shtypnin këtë revoltë në fshatra, dhe së bashku me komitetet e të varfërve rivendosën me forcë pushtetin leninist të sovjetëve.

Më shumë se 184 u dënuan me vdekje, përfshirë monarkistët, dhe përfaqësuesit e kadetëve, revolucionarët e majtë socialistë.

Burimet historike:

Je Figes, Orlando (1998). A People’s Tragedy: The Russian Revolution 1891–1924. Penguin
Gellately, Robert (2008). Lenin, Stalin, and Hitler: The Age of Social Catastrophe. Knopf.
Leggett, George (1986). The Cheka: Lenin’s Political Police. Oxford University Press.
Lowe, Norman (2002). Mastering Twentieth Century Russian History. Palgrave.
Melgounov, Sergey (1975) [1925]. The Red Terror in Russia. Hyperions.
Ryan, James (2012). Lenin’s Terror: The Ideological Origins of Early Soviet State Violence. London: Routledge.
Trotsky, Leon (2017) [1920]. Terrorism and Communism: A Reply to Karl Kautsky. Verso.
Werth, Nicolas; Bartosek, Karel; Panne an-Louis; Margolin, Jean-Louis; Paczkowski, Andrzej; Courtois, Stephane (1999). Black Book of Communism: Crimes, Terror, Repression. Harvard University Press.

Bolsheviks imposed a policy called war communism Took direct control over all industries. Forced peasants to send food to the cities. Killed the imprisoned Czar & his family. Set up secret police force = the Cheka. Arrested (and often executed) anyone considered an enemy of the revolution Placed severe restrictions on the Russian Orthodox Church. Communists = anti-religion.

 

Le Siècle (1888)- Konflikt diplomatik postar në Shkodër – Arsyeja e ndalimit të komunikimeve me jashtë!

Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 5 Korrik 2020

 

“Le Siècle” ka botuar, të mërkurën e 24 tetorit 1888, në ballinë, një shkrim në lidhje me arsyen e një konflikti postar asokohe në Shqipëri, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

 

Konflikt postar në Shkodër

 

Vali (guvernatori i përgjithshëm) i Shqipërisë u komunikoi zyrave postare franceze dhe italiane në Shkodër, se u ndalon atyre, në të ardhmen, të kryejnë komunikime postare në Shqipëri.

 

Me kërkesë të konsullatave të Francës dhe të Italisë që donin të mësonin arsyen e këtij ndalimi, vali i njoftoi ato se zyrat e lartpërmendura shpesh shpërndanin letra revolucionare te shqiptarët, dhe se kohët e fundit disa ngjarje në male ishin provokuar nga letra të tilla që vinin nga jashtë.

 

Konsujt protestuan dhe referuan tek ambasadat e tyre për këtë ngjarje.

La France (1941)- Komiteti i shqiptarëve të lirë në Britaninë e Madhe dhe Mbreti Zog kundër shpalljes së luftës ndaj Shteteve të Bashkuara nga e ashtuquajtura qeveri e Tiranës

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 4 Korrik 2020

“La France” ka botuar, të shtunën e 20 dhjetorit 1941, në faqen n°3, një shkrim në lidhje me reagimet asokohe të komitetit shqiptar në Britaninë e Madhe dhe të Mbretit Zog kundër shpalljes së luftës ndaj Shteteve të Bashkuara nga qeveria fashiste e Tiranës, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

Shqiptarët e lirë

Komiteti i shqiptarëve të lirë në Britaninë e Madhe ju informon :

Në lidhje me shpalljen e luftës nga qeveria e Tiranës ndaj Shteteve të Bashkuara, vlen të kujtojmë se kjo qeveri e supozuar nuk ka liri veprimi. Ajo është nën sundimin e plotë të Italisë fashiste.

Qeveria legale e Shqipërisë, që nga fillimi i pushtimit fashist, shpalli ekzistencën gjendjes luftës midis Italisë dhe Shqipërisë. Kur Italia fashiste hyri në luftë përkrah Gjermanisë, Mbreti Zog I riafirmoi, përmes legatës shqiptare në Paris, ekzistencën e kësaj gjendje lufte.

Shqiptarët kanë një mirënjohje të thellë për Shtetet e Bashkuara ku jetojnë kaq shumë bashkatdhetarë të tyre për të marrë seriozisht deklaratën e të ashtuquajturës qeveri të Tiranës.

Qarqet shqiptare në Londër mësojnë se Mbreti Zog sapo u është drejtuar shqiptarëve të Amerikës, duke u kërkuar atyre që të grumbullojnë batalionet e tyre të vjetra dhe të marrin pjesë, krahas demokracive të mëdha, në luftën kundër fashizmit.

La Liberté (1933)- Krishtlindja, festë e shpengimit shqiptar, festohet në të njëjtën kohë me përvjetorin e triumfit të Zogut të Parë kundër forcave revolucionare dhe komuniste

Ahmet Zogu

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 1 Korrik 2020

“La Liberté” ka botuar, të mërkurën e 27 dhjetorit 1933, në faqen n°2, një shkrim në lidhje me veçantinë e festimit të Krishtlindjes në Shqipëri, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

Krishtlindja e vogël shqiptare.

Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Shqipëria është një vend i vogël që bën të flasë për të. Krishtlindja duket se ia ofron këtë rast të shkëlqyeshëm. Në Shqipëri festohet Krishtlindja, por në një mënyrë pak më ndryshe nga ajo e rajoneve të tjera; ja çfarë na mëson shkresa e mëposhtme nga Tirana :

Ne e dimë që dita para Krishtlindjes është festë kombëtare për të gjithë Shqipërinë që nga viti 1924. Në fakt, është përvjetori i triumfit të ushtrisë shqiptare, e udhëhequr nga mbreti, kundër forcave revolucionare dhe komuniste që mbollën (përhapën) çrregullime në të gjithë vendin. Që me 24 dhjetor, falë energjisë së Zogut të Parë dhe ushtrisë së tij trimërore, rendi u rivendos, dhe Shqipëria filloi të zhvillohej në brendësi dhe që prej asaj date nuk ka reshtur diçka të tillë.

Krishtlindja, festë e shpengimit shqiptar. Nuk mund të gjenim një ditë më të mirë.

Kritiku francez i artit (1865): “Nëse truri i piktorit kënaqet me anën materiale dhe shkëputet nga studimi e reflektimi, atëherë ai do jetë po aq i padobishëm si puna e shpatës së Gjergj Kastriotit në duart e Mehmetit II.”

Maxime Du Camp, fotografuar nga Nadar në vitet 1860.

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 25 Qershor 2020

Në veprën me titull “Les beaux-arts à l’exposition universelle et aux salons de 1863, 1864, 1865, 1866 et 1867 – Artet e bukura në Ekspozitën Universale dhe në sallonet e 1863, 1864, 1865, 1866 dhe 1867” të kritikut të artit, shkrimtarit dhe fotografit francez Maxime Du Camp (1822 – 1894), botuar në Paris në vitin 1867, gjejmë një krahasim midis artit të pikturës dhe heroit tonë kombëtar Gjergj Kastriotit, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

 

Salloni i 1865

Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

“…A është e nevojshme të them se pothuajse të gjitha veprave të ekspozuara aktualisht u mungon mendja (shpirti) ? Dëgjoj këtë frymë tërheqëse që bën një pikturë, një statujë, diçka tjetër përveç përfaqësimit brutal të një fakti, një personazhi apo këndvështrimi. Vetëm dora merret parasysh ; ajo mbizotëron trurin : skllavja është shndërruar në zonjë.

Midis artistëve, unë vë re shumë virtuozë dhe shumë pak krijues. Sidoqoftë, është shpikja, në kuptimin origjinal të fjalës, ‘invenire’, për të gjetur, që është përsosmërisht shenja dalluese e çdo arti. Nëse misioni i vetëm i pikturës është riprodhimi, ajo nuk është më art por zanat (punë). Raymond Gayrard (skulptor francez), një njeri i talentuar, kompetencën e të cilit nuk mund ta mohojmë, ka shkruar :

“Sipas disa artistëve, shumë të vlerësuar për një pjesë të punës së tyre, materiali i imitimit mjafton për të prodhuar kryevepra. Është e qartë se më këtë duhet të marrim parasysh vetëm anën piktoreske, e cila është ana më e ngushtë (lehtë) e artit. Ekziston para së gjithash, dhe mbi të gjitha, ana morale, ana poetike.”

Asgjë nuk është më e vërtetë. Përndryshe, te z. Blaize Desgoffes (piktor francez), i cili di të kopjojë përsoshmërisht një copë fildish, një copë stof, një gotë plot verë, detyrohemi të njohim piktorin më të madh të kohërave moderne, një supozim kaq i çuditshëm sa është i papranueshëm.

Sulltani Mehmet II, i habitur nga fitoret që arrinte Skënderbeu, i kërkoi Epirotit të tmerrshëm që t’i jepte shpatën e tij. Sulltani nuk pësoi më pak humbje, dhe duke e akuzuar Skënderbeun se e mashtroi, ky i fundit iu përgjigj : “Nuk është shpata ime ajo që ju nevojitet, por krahu që e përdor dhe koka që e drejton atë.”

Çfarëdo aftësie materiale që mund të arrijë (fitojë) një piktor, nëse truri i tij nuk zhvillohet pa ndërprerje nga studimi dhe reflektimi, ai do të jetë po aq i padobishëm si puna e shpatës së Gjergj Kastriotit në duart e Mehmetit II.”

Dëshmia e ish-komunistes: Si na i therën shokët në Kampin e Prishtinës dhe tentativa e Sigurimit, për të eliminuar bashkëshortin tim

Publikohet historia e panjohur e Luigj Filipit dhe bashkëshortes së tij, Aleksandra Priftit, të cilat gjatë periudhës së pushtimit 1939-’44, ishin dy nga komunistët aktivë të Qarkorit të Tiranës, duke marrë pjesë në disa aksione të bujshme, siç ishin dhe ai i rrëmbimit të Shtypshkronjës “Gutenberg”, që ndodhej fare pranë Kuesturës. Dëshmia e Aleksandra Filipit, se si u arrestuan nga gjermanët ajo dhe bashkëshorti i saj, Luigji, ku pasi u mbajtën disa kohë në burgun e Tiranës, në gushtin e vitit 1944, i nisën për në Kampin e Prishtinës, së bashku me shumë komunistë të tjerë nga Shkodra.

Masakra çnjerëzore që kryen gjermanët ndaj të burgosurve shqiptarë në 23 tetorin e 1944-ës, ku pjesën më të madhe të tyre, i maskaruan me thika e bajoneta. Funksionet dhe detyrat që kreu Luigj Filipi pas mbarimit të Luftës, ku si nënkryetar i Komitetit Ekzekutiv të Tiranës, ai bënte një jetë shumë të thjeshtë dhe nuk shkoi kurrë me makinë në punë. Emërim i tij në rradhët e Sigurimit të Shtetit te ‘Shtëpia me Gjethe’, dhe largimi që andej në mënyrë demonstrative, për shkak të makinacioneve që përdoreshin aty ndaj njerzëve të pafajshëm dhe tentativa e “kolegëve” të tij, për të eliminuar fizikisht.

“Pak kohë pasi unë me të fejuarin tim, Luigj Filipin, hymë në shtëpinë e tij që ndodhej diku tek Kodra e Kuqe, unë pashë xhandarët tek dritaret të cilët hynë brënda me zhurmë dhe na arrestuan mua, Filipin, e vëllanë e tij Markun. Pak minuta para se të vinin xhandarët për të na arrestuar, Luigji kishte fshehur tek tjegullat e shtëpisë disa nga dokumentet kryesore të Partisë, ndërsa unë fsheha në trup një letër që ai ma kishte dhënë për ta ruajtur”. Njeriu që dëshmon për herë të parë për Memorie.al, është Aleksandra Prifti, bashkëshortja e ish-komunistit të vjetër Luigj Filipi dhe e bija e dëshmorit Jovan Prifti, e cila rrëfen gjithë historinë se si u arrestua nga gjermanët në gushtin e vitit 1944, së bashku me Luigjin dhe vëllanë e tij Markun, të cilët më pas i dërguan në Kampin e Prishtinës.

Kush ishte Luigj Filipi, cila ishte e kalura e tij dhe çfar aksionesh kreu ai gjatë periudhës së Luftës? Cilat ishin funksionet e larta që ai mbajti pas mbarimit të Luftës dhe përse Sigurimi i Shtetit i ngriti grackën për ta eleminuar fizikisht dhe si mundi ai që të shpëtonte prej tyre?

Arrestimi i Luigjit nga gjermanët
Çfar ndodhi më pas me Luigj Filipin dhe të fejuarën e tij? Lidhur me këtë, bashkëshortja e tij, Sandra Prifti, ish punonjëse e laboratorit fotografik të ATSH-së, dëshonte: “Arrestimi i Luigjit, i imi dhe i vëllait të tij, Markut, u bë për arsye se gjermanët kishin të dhëna të sakta për të gjithë veprimtarinë tonë ilegale. Pasi na arrestuan në shtëpinë e Luigjit, ne të tre na çuan në Kuesturë dhe atje na mbajtën për rreth një javë, duke na pyetur për lidhjet tona dhe aktivitetin që kishim kryer. Mua më pyesnin se çfar lidhje kisha me Filipin, dhe kur u thosha se e kisha të fejuar, ata nuk më besonin, duke më thënë: ‘Kështu thoni ju komunistët sa herë që u kapim’. Gjatë atyre ditëve që na mbajtën në Kuesturë, unë munda të zhdukja në ËC një letër shumë konspirative, të cilën ma dorëzoi Luigji pak para ardhjes së gjermanëve, duke menduar se isha femër dhe ata nuk do të më kontrollonin në trup ku e kisha fshehur. Pasi na mbajtën për një javë aty në Kuesturë, mua, Luigjin dhe vëllanë e tij Markun, na dërguan në burgun e Tiranës. Pas një jave aty sollën dhe motrën time, Ksanthipin, së bashku me Vitoren, motrën e Luigjit. Në atë kohë aty në atë burg ndodheshin dhe shumë komunistë e aktivistë të Lëvizjes Antifashiste, si babai i Vasil Shantos me të bijën Bojkën, Kostë dhe Taqi Mema, dy vëllezërit Papuçiu nga Fieri, Av. Sulo Bogdo, Kin Dushi, Gjikë Kuqali, Spiro Velko, Ramazan Shijaku, Niko Avrami, Gaqo Floqi, Grigor Gjika, Xhelal Glina etj”, tregon Aleksandra për ish-komunistët që mbaheshin të izoluar nga gjermanët në burgun e Tiranës në gushtin e vitit 1943.

Nga Tirana në Prishtinë
Pasi i mbajtën për rreth dy-tre muaj në burgun e Tiranës, Luigj Filipin, së bashku me vëllain, Markun, e motrën Vitoren, si dhe të fejuarën e tij, Aleksandrën, e motrën e saj Ksanthipin, i dërguan në kampin gjerman të Prishtinës, së bashku me shumë komunistë të tjerë të burgosur që mbaheshin aty. Lidhur me këtë Sandra tregonte: “Më 26 gusht të vitit 1944, ne të burgosurit politik që mbaheshim në burgun e Tiranës, na urdhëruan të dilnim të gjithë në oborr, ku drejtoria e burgut së bashku me gjermanët na bënë apelin, duke na thirrur të gjithëve emrat për prezencën e tyre. Më pas me disa kamionë ushtarak në të cilën ndodheshin nga një oficer e dy ushtarë gjerman të armatosur, autokolona u nisëm drejt rrugës nacionale të Veriut, ku pas çdo makine qëndronte nga një autoblindë gjermane. Ne nuk kishim dijeni se ku pa na çonin dhe transferimin tonë nga burgu i Tiranës e mësuam vetëm në mbrëmjen e 25 gushtit, ku para burgut u mblodhën shumë nga familjarët e të dënuarve. Kur autokolona mori rrugën në drejtim të Milotit, kuptuam se po shkonim drejt qytetit të Shkodrës, por përsëri nuk e dinim destinacionin e saktë se për ku n’a kishin nisur. Kur mbërritëm në Shkodër, bashkë me ne u bashkuan edhe disa të burgosur të tjerë që kishin qenë në burgun e atij qyteti, ku midis të cilëve më kujtohen: Llazar Siliqi, Sabah Hilmia, Gac Mazi, Stefan e Vasil Pistoli, Seit Boshnjaku e Qemal Jashari, si dhe motrat Marie Varfi dhe Despina Trimçiev. Të nesërmen, udhëtuam drejt rrugës Pukë-Kukës-Prizren dhe në mbrëmje autokolona e makinave gjermane mbërriti në fushë të hapur aty ku ishte kampi”, kujtonte Aleksandra Filipi atë ditë të largët të gushtit 1944, kur të burgosurit politik të Tiranës u dërguan në Kampin e Prishtinës.

Masakra e Prishtinës

Gjatë asaj periudhe që Sandra me Luigjin ndodheshin të izoluar në kamp, ndodhi dhe një nga masakrat më të mëdha të gjermanëve: pushkatimi i 104 të burgosurve shqiptar. Lidhur me këtë ngjarje Sandra tregonte: “Ishte dita e 23 tetorit të vitit 1944, një ditë e bukur në mëngjes, që si për çudi në mesditë koha u vërenjt e filloi një shi i hollë sikur parashikonte se diçka do të ndodhte. Barakat e rrethuara me tela me gjëmba që dikur kishin qënë stalla kuajsh, përbënin dhe strehën e të burgosurve. Aty ishim disa qindra të burgosur dhe gjermanët na kishin ndarë në kausha të veçantë. Në një kaush ishin të burgosurit të Shkodrës dhe pak më tej ai i grave. Trajtimin që na bënin gjermanët aty ishte kafshëror, sepse na fusnin në punë të rënda dhe na ushqenin shumë keq. Sëmundjet, torturat dhe puna e rëndë, e pakësonin çdo ditë numrin e të burgosurve, por celula e komunistëve që vepronte në ilegalitet të plotë, mundohej ta mbante lart moralin e shokëve. Në atë kohë, gjermanët ishin egërsuar shumë nga disfatat që kishin pësuar në Frontin e Lindjes dhe nga frika e ndonjë revolte të brendëshme në kamp, ata organizuan masakrën e ekzekutimit të 104 shokëve tanë. Nga që në këtë kamp gjermanët nuk dispononin krematoriume e dhoma me gaz, e vetmja mënyrë për të ushtruar terror në ekzekutimin e të dënuarve, ishin thika dhe plumbi, të cilat ata nuk i kursyen asnjëherë kundër shokëve tanë. Në mëngjesin e 23 tetorit, ata duke uluritur si bisha, dhanë urdhër që të burgosurit të rreshtoheshin përpara kapanoneve. Ndërsa ne u rreshtuam në kollonë për pesë, menduam se ata na kishin nxjerrë për të marrë ndonjë masë të rëndë disiplinore dhe kurrësesi nuk na shkonte mëndja, se do të ndodhte ajo masakër që ndodhi më pas. Mbasi u rreshtuan të gjithë, ata zgjodhën 100 shokë e shoqe nga rradhët tona, të cilët i veçuan në një anë. Ndër shokët që u vranë veç, ishte dhe Spiro Velko (Kosova) me profesion mësues, i cili ishte dhe përgjegjësi i celulës së Partisë në kamp. Ndër shokët e tjerë që më kujtohet aty, ishin dhe Musa Agolli e Hektor Shyti. Fillimisht ata boshatisën kaushin e grave, që po të hipje në tavan, komunikonte me kaushin e të dënuarve shkodranë. Nazistët pasi i kryen të gjitha formalitetet, morën nga rreshti edhe 100 shokë të tjerë dhe i çuan në një luginë aty afër, ku nën kërcënimin e kërbaçit i detyruan të hapnin një gropë të madhe në formë kanali. Pas hapjes së gropes, shokët i kthyen në kapanonet e tyre dhe për pak minuta aty mbretëroi një heshtje e plotë. Më pas nga kapanoni i grave ku i kishin futur shokët tanë, gjermanët filluan t’i nxirrnin ata dy e nga dy dhe pasi i kalonin tek zyrat ku i zhvishnin lakuriq, i çonin dhe i pushkatonin atje ku ishte hapur gropa e madhe. Disa nga shokët që ishin në kaush, kur e kuptuan se ç’po ndodhte, hipën në tavan dhe kaluan në kaushin tjetër të shkodranëve. Ndërsa Musa Agolli dhe Spiro Velko mundën të kalonin, Hektor Shyti mbeti në tavan, sepse i hynë gozhdat e dërrasave në bark, ngaqë ishte i shëndoshë. Kur dëgjuan ulërimat e tij, gjermanët hynë brenda dhe pasi e nxorrën jashtë, e therrën me thika. Pas kësaj, ata u futën në kaushin e shkodranëve, ku morën Musa Agollin dhe Spiro Velkon. Spiron e ekzekutuan të parin, ndërsa klithmat e Musait u ndien shumë të fuqishme. Pas një heshtje varri, gjermanët nxorrën nga kaushi Shyqëri Greblleshin, i cili u përlesh me ta dhe mbeti i vdekur ashtu lakuriq i copëtuar nga thikat, plumbat e bajonetat e tyre. Më kujtohet se kur gjermanët hynë në kaushin e grave, rrobat e tyre ishin me njolla gjaku të shokëve tanë. Masakra zgjati rreth një orë e gjysëm dhe midis 104 shokëve tanë, mbetën të vrarë: Musa Agolli, Spiro Velko, Hektor Shyti, Xheladin Fishta, Shyqëri Greblleshi, Gjikë Kuqali etj. Pas asaj masakre, sikur të mos kishte ndodhur asgjë, gjermanët na nxorrën me zor nga kaushi për të na dhënë darkën që përbëhej nga 120 gr. buk”, e përfundon rrëfimin e saj Aleksandra Filipi, lidhur me masakrën që kryen gjermanët në kampin e Prishtinës, në 23 tetorin e vitit 1944, ku ajo ishte së bashku me bashkëshortin e saj Luigj Filipin.

 

Luigj Filipi, guerilasi që rrëmbeu shtypshkronjën “Gutenberg”

Sipas dëshmive të znj. Aleksandra Filipi, bashkëshoirti i saj, Luigji, lindi në 18 tetor të vitit 1918 në qytetin e Shkodrës dhe origjina e hershme e familjes së tij është nga Vranina. I ati i Luigjit quhej Filip Jaku dhe gjatë Luftës së Parë Botërore, ai shërbente si përkthyes i austro-hungarezëve, pasi njihte shumë mirë disa gjuhë të huaja. Filipi dhe bashkëshortja e tij, Maria, përveç Luigjit kishin dhe tre fëmijë të tjerë: Vitoren, Zinën dhe Markun. Luigji mësimet e para i mori në Kolegjin Françeskan të qytetit të Shkodrës, ku kishte shokë të ngushtë Nikolla Shurbanin, dhe një nga profesorët që kujdesej më shumë për të, ishte Padër Gjergj Fishta. Nisur nga gjëndja shumë e keqe ekonomike në të cilën jetonte në qytetin e Shkodrës, aty nga fillimi i viteve ’30, babai i Luigjit, Filip Jaku, u shpërngul nga ai qytet dhe u vendos në Tiranë, duke marrë një shtëpi me qera tek Kodra e Kuqe. Për t’i ardhur në ndihmë familjes së tij, Luigji, i cili i ndërpreu studimet në vitin e tretë të Kolegjit Françeskan, kur erdhi në Tiranë, nuk e vazhdoi më shkollën, por u fut në punë si tipograf në Shtypshkronjën “Luigj Gurakuqi”. Ai e njihte mirë profesionin e tipografisë, pasi qysh në bankat e Kolegjit Françeskan të Shkodrës, ai kishte bërë praktikën mësimore në Shtypshkronjën “Nikaj” të atij qyteti. Aty nga vitet 1936-’37, Luigji u lidh me degën e Grupit Komunist të Shkodrës që vepronte në Tiranë, për shkak të pjesmarrjes së tij në krye të aktiviteteve sindikaliste të punëtorëve të shtypshkronjave. Në ato vite, ai u zgjodh Kryetar i Sindikatave të shtypshkronjave dhe organizoi disa greva kundër punëdhënësve dhe administratës shtetërore. Si rezultat i asaj veprimtarie sindikale, ai u pushua nga puna dhe nuk u lejua që të punonte më në asnjë prej shtypshkronjave që kishte nisur që me krijimin e grupeve të para, ai e vazhdoi edhe pas pushtimit fashist, ku që në ditët e para të prillit të vitit 1939, ai ishte një nga organizatorët e demostratave antifashiste që u zhvilluan në Tiranë. Luigji ishte shok e mik i ngushtë i Vasil Shantos e Qemal Stafës, që nga vitet kur ata kishin jetuar në Shkodër dhe atë miqësi ai e ruajti edhe gjatë kohës që ata erdhën në Tiranë. Pas themelimit të Partisë Komuniste Shqiptare, Luigj Filipi u lidh ngushtë me Gogo Nushin që drejtonte Qarkorin e Tiranës dhe bashkë me Mihali Durin, mori pjesë në disa prej aksioneve më të rëndësishme që kryen asokohe gueriljet komuniste të Tiranës, ku Luigji ishte një nga antarët më aktiv. Aty nga viti 1942, pasi Luigji u pranua në radhët e Partisë Komuniste të Shqipërisë-së, Qarkori Komunist i Tiranës dhe personalisht Gogo Nushi, i ngarkuar atij detyrën e organizimit të dy çetave partizane të Dajtit dhe Erzenit, të cilat ai i kreu me sukses. Duke qenë se Luigji kishte një përvojë të madhe pune si tipograf, detyra kryesore që i’u ngarkua atij nga Qerkori Komunist i Tiranës, ishte përgatitjen e teknikës për shtypin e PKSH-së. Në kuadrin e asaj detyre që i’u ngarkua gjatë asaj periudhe, Luigji kreu dhe aksionet më të guximshme, siç ishin ato për rrëmbimin e Shtypshkronjave “Gutemberg” dhe asaj “Dielli”, e cila ndodhej ngjitur me oborrin e Kuesturës. Për shkak të veprimtarisë së tij ilegale, Luigj Filipi u arrestua dhe u burgos nga italianët që në fillimin e vitit 1942. Pas lirimit nga burgu, atij i’u ngarkuan detyra e përgatitjes së teknikës për nxjerrjen e gazetës “Zëri i Popullit”, numrin e parë të së cilës ai e përgatiti në Gurin e Muzhaqit në Çermenikë, së bashku me Sofokli Budon dhe vëllezërit, Andon e Qirjako Deçka. Në muajin gusht të vitit 1944, Luigji u arrestua në shtëpinë e tij së bashku me të fejuarën, Aleksandre Priftin dhe vëllanë e tij, Markun. Pasi u mbajtën për një javë në Kuesturë, në 25 gusht të atij viti, ai u internua në kampin gjerman të Prishtinës, së bashku me të fejuarën Aleksandrën, motrën e saj, Ksanthipin, si dhe vëllanë e tij, Markun e motrën Vitoren. Nga ai kamp ata u liruan nga në fundin e vitit 1944. Pas mbarimit të Luftës, Luigji punoi në detyra të rëndësishme, si nënkryetar i Komitetit Ekzekutiv dhe Kryetar i Këshillit Popullor të Tiranës. Duke qenë një njeri shumë i thjeshtë dhe komunist idealist, gjatë gjithë asaj periudhe që Luigji punoi në krye të Komitetit Ekzekutiv të Tiranës, ai nuk pranoi asnjëherë që të shkonte në punë me makinën e tij. Për këtë ai shprehej: “Si mund të vete unë me makinë në punë, kur aty tek dera e Komitetit, më presin me dhjetra fshatarë që na kanë strehuar gjatë Luftës, të cilat na kërkojnë një thes miell se i kanë fëmijët pa bukë”?! Aty nga viti 1948, Luigji u caktua të punonte në Sigurimin e Shtetit tek “Shtëpia me Gjethe” dhe akoma pa mbushur një vit në atë detyrë, ai dha dorëheqjen dhe u largua që andej, për shkak të makinacioneve që përdoreshin aty ndaj njerëzve të ndershëm. Për largimin e tij në mënyrë demonstrative nga Sigurimi i Shtetit, atij i’u ngrit një grackë, ku do të eleminohej fizikisht me anë të një aksidenti automobilistik. Por një natë para se ai të nisej me “shërbim”, Luigji u lajmërua nga një mik i tij i ngushtë, për grackën e ngritur prej Sigurimit dhe ai nuk doli fare nga shtëpia, duke u bërë si i “sëmurë”. Pasi u largua nga Sigurimi i Shtetit, Luigji i’u kthye profesionit të tij të vjetër të tipografit, duke punuar si teknik dhe si Drejtor i Ndërrmarjes Tipografike, deri sa doli në pension në vitin 1976. Nga ajo kohë e deri sa u nda nga jeta në 19 gusht të vitit 2002, Luigj Filipi mbeti një njeri i thjeshtë dhe tepër i zhgënjyer nga ideali komunist, që ai kishte përqafuar që në rininë e tij, familjarisht./Memorie.a

Dosja e objektit nr.206, ja si përgjohej ambasada gjermane

Autoriteti publikon dokumentet: Qytetarët e larguar do të vëzhgoheshin edhe jashtë Shqipërisë – Ngjarja e ambasadave e 2 korrikut të 1990, ku mijëra shqiptarë shpërthyen dyert e ambasadave perëndimore ishte shfaqja më e guximshme e qëndrimeve antiqeveritare dhe një prelud i ngjarjeve që do të ndodhnin në muajt në vijim. Dyndja e qytetarëve shqiptarë në ambasada në dokumentet e Sigurimit cilësohej se ishte një “veprim i kryer nga një masë njerëzish me pakënaqësi politike e me pikëpamje kundër pushtetit popullor, njerëz të degjeneruar vjedhës e aventurierë, huliganë e vagabondë që janë dënuar disa herë, njerëz të papunë e me mendimin për tu punësuar jashtë shtetit, njerëz të pakënaqur nga të ardhurat ekonomike, të rinj të paformuar e të gënjyer nga shokët e tyre si dhe njerëz që kanë të afërm dhe të njohur jashtë shtetit”.

Numri i personave që do të futeshin dhe do të largoheshin nëpërmjet ambasadave sipas informacioneve të Sigurimit ishte rreth 4.795 qytetarë, ku rreth 3.163 vetë do të largoheshin në drejtim të RFGJ-së. Në dokumentet e Sigurimit të Shtetit vërehet një shqetësim i madh që ky grup njerëzish mund të përdorej për rrëzimin e sistemit komunist. Duke pasur parasysh kontekstin e kohës, ku Shqipëria kishte ngelur bastioni i fundit komunist në Europë dhe ku presionet ndërkombëtare për liberalizimin e sistemit po shtoheshin, kjo frikë ishte e justifikuar. Në një raport sekret të Sigurimit të Shtetit shkruhej se “duhet bërë çmos që kjo masë njerëzish për tani dhe të ardhmen të mos kthehet në kontingjent të armikut. Në Shqipëri ata kanë njerëzit e tyre, familjet, farefisin dhe shokët që në tërësi bëhen me dhjetëra mijëra persona. Edhe në këtë rast duhet evituar që përmes tyre, armiku i jashtëm apo i brendshëm, të gjejë një shtresë apo grupe të favorshme penetrimi e veprimtarie kundër popullit e atdheut tonë”.

Edhe pse pushteti komunist ishte në grahmat e fundit në Shqipëri, gjuha dhe taktikat e përdorura nga Sigurimi i Shtetit, organi kryesor ku mbështetej diktatura komuniste, ishin të njëjta. Qytetarët e larguar nëpërmjet ambasadave do të vëzhgoheshin edhe jashtë Shqipërisë. Veprimtarinë kryesore Sigurimi i Shtetit, do ta përqendronte në Gjermani ku do të vendosej dhe numri më i madh i të larguarve. Do të hartohej një plan masash me qëllimin evidentimin e veprimtarisë së refugjatëve në Gjermani. Në një dokument të 25 korrikut 1990 përcaktoheshin këto masa:

  1. Pas miratimit të vendimit dhe planit të masave, do të plotësohet sipas rregullit fashikulli i kësaj çështjeje të veçantë dhe do kryhen veprimet për regjistrimin e tij në Kartotekë.
  2. Sipas listës emërore që do të sigurohet, do të bëhet kontrolli i refugjatëve në Kartotekat e Drejtorisë së Tretë dhe Drejtorisë së parë për të marrë dhe studiuar materialet që janë në ngarkim të tyre.
  3. Të studiohen materialet e disa bp. që kanë ikur me këtë kontingjent dhe të shikohet mundësia e punës me ta.
  4. Me anën e një letre operative do të njoftohet rezidentura e Bonit mbi ndjekjen e këtij problemi si çështje e veçantë, – do t’i dërgohet lista emërore e refugjatëve dhe do të udhëzohen të kryejë detyrat e të marrë masat përkatëse, si:
  5. Të aktivizojë bashkëpunëtorin “6761” me detyrë konkrete në këtë drejtim, të interesohet për stabilizimin dhe qëndrimin fillestar të refugjatëve.

b.Me detyra të ngjashme aktivizohet dhe bashkëpunëtori “6759”, i cili ka mundësi të futet dhe në ambientet gjermane për të mësuar lidhur me këtë problem.

  1. Të shfrytëzojnë kontaktet me burimet e tjera legale e ilegale për t’u informuar mbi vendndodhjen, qëndrimin, deklaratat e ndryshme që mund të bëjnë e intervistat që mund të japin, të cilat duhet t’i grumbullojnë e dërgojnë në Qendër, të evidentojnë lëvizjet e tyre në vendet e tjera.
  2. Të shfrytëzojnë të gjitha rrugët e mundësitë për të mësuar mbi interesimin që do të tregojnë ndaj këtyre refugjatëve për t’i shfrytëzuar për interesat e tyre të arratisurit ose XXX e ndonjë tjetër, si dhe mbi përgatitjen agjenturore që personave të veçantë mund t’u bëhet nga organet e rendit.
  3. Rezidentura të hartojë dhe dërgojë planin e masave për këtë çështje.

Në një dokument tjetër me të njëjtin motivacion, parandalimin e aktivitetit armiqësor të refugjatëve të ambasadave përcaktoheshin disa masa të tjera, si:

  1. Do të aktivizohen elementët patriotë, kosovarë, miqtë e dashamirësit e vendit tonë për t’iu kundërvënë fushatës propagandistike të të larguarve, për t’i larguar ata nga rruga armiqësore, për t’u bërë presion e për të kërcënuar elementë të veçantë aktivë.
  2. Do të intensifikohet puna në drejtim të mbajtjes nën kontroll dhe përpunim të krerëve të emigracionit shqiptar, si Leka Zogu, Zef Camaj, Ndue Gjokmarkaj etj., për të mësuar mbi interesimet, kontaktet dhe përpjekjen për shfrytëzimin e këtij kontingjenti për qëllime propagandistike apo diversive.
  3. Në aspektin informativ do të synojmë të mësojmë:
  4. Puna e zbulimeve të huaja para dhe pas largimit nga vendi ynë të qytetarëve që u futën në ambasadat e huaja dhe pas largimit nga vendi ynë të qytetarëve që u futën në ambasadat e huaja (cilat ishin nxitësit direktë, cilët ishin elementët drejtues e organizatorë të ngjarjes së 2 korrikut; mbi mundësinë e rekrutimeve të bëra gjatë qëndrimit në ambasada; mbi masat për kontrollin e përgatitjen agjenturore të tyre në kampet apo strehimet ku janë vendosur etj.
  5. Mbi tendencat e të larguarve për grupim e krijim partish apo organizatash politike, gjatë kohës që gjenden nëpër kampe apo në ndikimin e synimeve të emigracionit reaksionar.
  6. Mbi synimet politike të shteteve që i nxitën dhe i strehuan.

Agjentë të Sigurimit u infiltruan ndërmjet refugjatëve. Në një dokument kërkohej nga agjenti i inflirtuar “1472” të interesohej për këto çështje: “qëndrimi zyrtar gjermanoperëndimor ndaj të ardhurve, premtimet që iu jepen, seleksionimi i tyre, regjimi në vendet e përqendrimit, tendencat për grupime politike, nëse ka sinjale për aktivizim të shpejtë të tyre me detyra diversive, organizatorët e ngjarjes, lidhjet eventuale me zbulimin gjermanoperëndimor, elementët e penduar që mund të shfrytëzohen nga ne, elementët më të armiqësuar të evidentuar deri tani, trajtimi dhe puna që po bëhet me intelektualët etj”. Ky problem kërkohej të ndiqej me përparësi.

Në një tjetër dokument jepej porosi nga ministri i brendshëm që:

  1. Të bëhen përpjekje për të siguruar sa më shumë informacion nga përpunimi i refugjatëve që ikën nëpërmjet ambasadave, me synim për të zbuluar organizatorët që kanë mbetur brenda vendit. Kjo do të ishte një goditje e madhe për të sqaruar këtu situatën dhe goditur elementin armik.
  2. Të studiohen e shfrytëzohen kosovarët për sa thuhen në germën “a”.
  3. Qoftë edhe duke paguar diçka, të siguroni filmimin e refugjatëve në kampe, kushtet e punës dhe të jetesës duke theksuar anën negative të problemit.

Dosjet e Sigurimit mbi ambasadat përmbajnë informacione dhe për refugjatët që mbanin qëndrim negativ ndaj regjimit komunist, por dhe për elementët e penduar që kërkonin të ktheheshin në Shqipëri dhe mund të përdoreshin nga propaganda komuniste. Ka dhe informacione të takimit të elementëve zogistë me refugjatët. Pjesë e dokumenteve të Sigurimit ishin dhe profili, biografia e refugjatëve që ishin kundër regjimit, hetimi, kush ishin organizatorët e ngjarjeve në ambasada, etj.

Sipas Mit’hat Frashërit edhe Esat Pashë Toptani u kishte premtuar serbëve korrigjim të kufirit – Nga Isuf B.Bajrami

Atë të diel të 13 qershorit të vitit 1920, në vend të 2 plumbave nga pistoleta “Smith Wesson” Esad Pashë Toptani mund të kishte marrë edhe një tufë me lule si dhuratë për ditëlindje.

Më 13 qershor të vitit 1920, ditën që do festonte 57 vjetorin e lindjes, Esad Pashë Toptani, një nga personazhet më kontroverse të shtetit shqiptar, Avni Rustemi e qëlloi për vdekje para hotel “Continental” në Paris.

Ishte ora 13.00. e 13 qershorit kur Esad Pashë Toptani doli nga hotel “Continental” në Paris.

Atë ditë mbushte 57 vjeç dhe kishte vendosur që ditëlindjen ta festonte në “L’Escargot d’Or” një nga lokalet më luksoze të Parisit në shoqërinë e dy personave: të dashurës franceze 22-vjeçare Eliz Dyfur, me të cilën bashkëjetonte prej dy vitesh si dhe me Xhemil Bej Vlorën, nipin që ishte ardhur nga Franca.

Porositi te recepsionisti një makinë, e cila u parkua përpara hotelit dhe ndërsa Xhemili dhe Eliz u futën brenda saj, Esadi po ecte disa metra prapa tyre.

Por në këtë moment, krejt papritur, studenti Avni Rustemi iu afrua Esadit nga prapa dhe pa i thënë asnjë fjalë e qëlloi me pistoletën dy herë.

Herën e parë plumbi e kapi në pjesën ku qafa bashkohet me kurrizin, e ndërsa Esadi po rrëzohej, e qëlloi sërish përpara në anën e zemrës.

Esad Toptani vdiq në vend ndërsa veprimi tjetër i atentatorit ishte hedhja e pistoletës mbi trupin e viktimës.

Avni Rustemi nuk bëri ndonjë përpjekje për tu larguar nga vendi i krimit dhe kjo i dha mundësinë që dy roje të sigurisë së hotelit dhe disa kalimtarë të rastit ta kapnin duke ushtruar dhunë, ndërsa mbërritja e një polici që kaloi aty rastësisht u shoqërua me shtrëngimin e prangave në kyçet e duarve të tij.

Asnjë dokument dhe artikuj të tjerë nuk janë gjetur në banesën e shqiptarit Aveni Rustem , vrasësit, që mund të dëshmojë  ndonjë ndikim në lidhje me vrasjen e kryer. E vetmia gjë që dihet është së ai përfaqëson vetem vetën e tij.

Autopsia e cila është e nevojshme të bëhet në bazë të ligjit francez, do të bëhet nesër (qershor, 1920), dhe marrja në pyetje me hollësisht e të burgosurit,  pastaj ndoshta do të  të shërbejë për të zbuluar nëse krimi ishte, siç pohoi ai, një impuls i papritur, apo nëse ishte kulmi i një komploti të përbashkët politik.

Është deklaruar se Avni Rustemi, i përkiste një klani i cili ishte në armiqësi me  Esat Pashën.

Një rastësi e çuditshme kishte ndodhur me gazetën franceze “Temps”,e cila vetëm disa minuta para se Esat Pasha të vritej, kishte marrë një intervistë nga Esati.

Ai kishte realizuar memorandumin e tij të fundit të gjatë mbi çështjen shqiptare, dhe në mënyrën se si duhet të kishte trajtuar Konferenca e Paqes atë.

Në këtë dokument Esat Pasha trajton në detaje  veprimet e tij që prej shpërthimit të Luftës së Parë Botërore, dhe deklaroi se “Unë, që e kisha vënë të gjithë besimin tim në përkrahje të Fuqive të Antantës, duke shpallur të drejtat e kombësive të vogla, e gjeta veten në mërgim  po nga vendi im, në emër të të cilit unë kisha marrë veprime gjigante në betejën botërore”. The Times: Fjalët e fundit të Esat Pashë Toptanit në Paris, 1920

Në një shkrim-studim të kryer nga Mit’hat Frashëri, ku shpalosi jetën dhe të bëmat e Esat Pashë Toptanit, u përmend edhe një detaj interesant për të.

Mit’hat Frashëri ka shkruar se Esat Pashë Toptani, në fillim të vitit 1919, ka shkuar në Paris, aty ku bëri jetë që i kushtonte më shumë se dy milionë franga.

Pa pasur asnjë funksion zyrtar, Esat Pashë Toptani, atje e ka prezantuar veten si kryetar të Qeverisë shqiptare e të delegacionit shqiptar.

“Në fillim të vitit 1919, Esati erdhi në Paris; ai nuk kishte asnjë funksion zyrtar, mbasi ndërkohë një qeveri ishte formuar në Shqipëri dhe një delegacion ishte dërguar në Paris, gjë që nuk e pengonte pashanë tonë t’i jepte vetes tituj si kryetar i qeverisë shqiptare dhe kryetar i delegacionit”, shkruante Frashëri.

Në studim u shpalos se jeta e Toptanit në Paris shihej si e lehtë, pasi veç e dashura e tij, i kushtonte më se dy milionë franga me qejfe, automobil etj., pa llogaritur shpërdorimet e ujit nëpër qytete.

Kur vendi atë kohë kërcënohej dhe përçahej, Frashëri tha se Esat Pashë Toptani, asnjëherë nuk e ngriti zërin, porse u paraqit në Paris si kryetar i shqiptarëve.

Në muajin maj të atij viti, për vizitë Toptanit i shkuan katër shqiptarë:

Imzot Koleci, peshkop katolik,

Bajram Veizi,

Fuat bej Toptani dhe

Ymer bej Shijaku.

Shkuan për të biseduar më Esatin dhe u përpoqën të depërtonin edhe një herë në mendimet e tij.

Esat Pashë Toptani vazhdimisht atyre u ka deklaruar se;

  1. Serbia i jepte një pension mujor për shkak të simpatisë që kjo qeveri kishte për të, por se këto shuma nuk ishin aspak një borxh i Shqipërisë;
  2. Nuk kishte asnjë konventë ndërmjet vetë Esatit dhe Malit të Zi;
  3. Në të kundërtën, ai u kishte premtuar serbëve një korrigjim të kufirit në favor të tyre dhe të bashkimit doganor e ushtarak.

“Esati u bë kaq naiv sa e dorëzoi vetë tekstin e marrëveshjes së tij me Jugosllavinë, ashtu sikurse është paraqitur nga një memorandum i kësaj mbretërie në Konferencën e Paqes;

  1. Hasan Rizai në fakt ishte vrarë nga Osman Bali, por ai pretendonte se kjo nuk ishte bërë aspak me urdhër të tij. Nga ana tjetër, kur ai nuk dinte ku ishte dhe xhindosej, betohej të hakmerrej me të gjithë armiqtë e tij politikë, nëse do të arrinte ndonjëherë të shkelte në Shqipëri”, shkruan Mit’hat Frashëri.

 “Kjo zhdukje (vrasje) është për të ardhur keq. Së pari se Esad Pasha ishte miku ynë dhe gjithashtu edhe miku juaj (francezëve)” Nikolla Pashiq, kryeministër i Serbisë në gazetën franceze “Le temps”, 1920

Esat Pasha ishte;

Dy herë kryeministër,

Ministër i Brendshëm në qeverinë e Ismail Qemalit,

Ministër i Luftës në qeverinë e Turhan Pashë Përmetit,

Komandant vali i Shkodrës,

Komandant i Xhandarmërisë së Janinës dhe deputet i Sanxhakut të Gjirokastrës.

Esad Pashë Toptani padyshim ishte i implikuar direkt në 10 vrasje.

I akuzuar për 20 vjedhje, grabitje prone e abuzime të këtij lloji.

Në tre raste kishte tradhtuar hapur Shqipërinë duke dhuruar territore në këmbim të parave.

Ishte vënë në shërbim të Italisë, Serbisë, Malit të Zi, Francës, Greqisë, në interes të pushtetit të vet dhe kundër Shqipërisë.

Vrasjen e Esad Pashë Toptanit nuk e mendonte vetëm Avni Rustemi.

 “Akti heroik i Avni Rustemit në Paris nuk ishte një atentat i thjeshtë, ai nuk kishte karakter terrorist apo anarkist.

Jo!

Akti i Avni Rustemit kishte një kuptim të madh politik dhe ideologjik.

Plumbat e Avni Rustemit që shtrinë përdhe Pashën e Toptanit mu në zemër të Parisit, ishin sinjal, ishin një kushtrim i atij revolucioni të popullit shqiptar që po ngrihej kundër feudalizmit”.

Enver Hoxha,në mitingun e zhvilluar në Libohovë më 28 maj 1969 në kujtim të Avni Rustemit. (Libri “Avni Rustemi” faqe 18).

 

Vendi i Lekës;13.06.2020

Aleksandër Meksi: E vërteta e takimit Berisha-Nano, në Trieste dhe çfarë ndodhi në të

Ish-kryeministri Aleksandër Meksi tregon detaje të takimit të shumëpërfolur të Triestes, në shkurt të vitit 1992. Takimi në të cilin ishte i pranishëm kreu i atëhershëm i PD-së, Sali Berisha, kreu i PS-së, Fatos Nano, Mentor Çoku, kryetar i Shoqatës së Intelektualëve Myslimanë në Itali, dhe vetë ish-kryeministri Meksi, është diskutuar shpesh në media dhe opinion, madje është hedhur hipoteza se gjatë tij është arritur një marrëveshje e fshehtë për rotacionin e pushtetit.

Ish-kryeministri i qeverisë së parë demokratike e hedh poshtë në mënyrë kategorike arritjen e një marrëveshjeje të tillë në atë takim. Ai kujton me detaje se çfarë është diskutuar në takimin e 21 shkurtit. Duke iu referuar kësaj hipoteze që “mbin” herë pas here në media, Meksi thotë se “në Shqipëri gënjeshtra besohet dhe e vërteta duhet të provohet”.

Rrëfimi i Aleksandër Meksit për takimin e Triestes

Kemi qenë në Trieste më 21 shkurt 1992 me ndërmjetësinë e Mentor Çokut, që në atë kohë ishte kryetar i Shoqatës së Intelektualëve Myslimanë në Itali. 

Një person i arratisur menjëherë pas luftës, që siç rezultoi më vonë kishte miqësi me tim atë dhe dajallarët e mi. Ne morëm pjesë në një simpozium të organizuar nga Partia Socialiste italiane.

Kemi mbërritur dhe na priste me makinë një djalë nga Tirana, Ylli Jasaj, i familjes Jasa që e kanë pasur shtëpinë diku pranë Ministrisë së Jashtme dhe unë e mbaj mend se atje është gjetur një mozaik, pra kam shkuar në atë shtëpi. 

Na futën në një hotel dhe jemi ulur menjëherë për të ngrënë darkë. Jemi ulur menjëherë për të ngrënë darkë dhe ka edhe fotografi. 

Ai ka botuar fotografi të asaj darke që ka vazhduar disa orë deri vonë natën, pastaj kemi dalë duke ecur në rrugë. Unë nuk e di të jetë bërë ndonjë marrëveshje dhe s’ka si të mos e dija nëse do të kishte marrëveshje. Në tavolinë janë bërë lloj muhabetesh lidhur me gjendjen e Shqipërisë dhe zgjedhjet në Shqipëri etj. 

Dihej që pas një muaji ishin zgjedhjet. Unë po ju dërgoj një fotografi ku jemi të ulur në një anë, siç ishte zakoni dhe vazhdon të jetë: nuk ulen kundërshtarët në të njëjtin vend. Jam unë megjithë Saliun dhe mbrapa nesh është profesor Mentor Çoku. 

Foli më gjatë Saliu, më pak Fatosi. Nuk u tregua ndonjë interes për atë fjalë që mbajti Fatosi apo një person te pala që ishte opozita dhe që synonte të merrte pushtetin, pas përmbysjes së regjimit komunist në Shqipëri. Mbaroi ajo dhe ne jemi nisur për në Milano. 

Në aeroportin e Triestes, unë, Mentor Çoku, Sali Berisha, dhe jemi ndarë nga Mentor Çoku në aeroport. Para se të ndaheshim, u largua për pak minuta Sali Berisha dhe biseduam vetëm për vetëm me të dhe dha një ndihmë për Partinë Demokratike. 

Unë doja që të ishte e njëjta gjë dhe ai tregoi se kishte më shumë besim te unë, por kjo nuk ka asnjë rëndësi. Unë e kam pritur dhe herë të tjera në Shqipëri, më shumë si mik sesa si kryeministër. 

Ai pati ndërhyrë dhe në Libi, ku na siguroi dy ngarkesa nga 20 mijë tonë naftë, por që u refuzuan për shkak të aleatëve tanë që nuk deshën. Kemi qeshur atëherë sepse i thashë se djali i Gedafit dhe vetë Gedafi kanë aksione te Juventusi.

Mentor Çoku ndihmoi që një nga ministrat tanë, zoti Xhaja, shkoi me delegacion dhe u prit mirë nga Gedafi. Ndërkohë, dha dhe një ndihmë prej 2 ngarkesash nga 20 mijë tonë naftë, të cilat nuk i morëm sepse aleatët tanë të mëdhenj thanë se nuk duhej të merrnim ndihma nga një person që ishte negativ për botën demokratike.

Po flas për fjalët e përgjithshme që tha Berisha. Ishin mbi nevojën e përmbysjes reale të komunizmit në Shqipëri, mbi ngritjen e një partie opozitare antikomuniste që synonte të merrte pushtetin dhe të kryente reforma politike të demokratizimit të vendit dhe të respektimit të të drejtave të njeriut dhe reformat ekonomike të tregut të lirë. 

Këto ishin në përgjithësi dhe bindja siç e kemi zakon ne shqiptarët që “ne do t’i fitojmë zgjedhjet”, të njëjtën gjë thoshte dhe Fatosi. Është për të ardhur keq që disa herë ky muhabet është bërë në Shqipëri, thuaj sa të duash të vërtetën, mbetet lapidare një thënie e imja se në Shqipëri gënjeshtra besohet dhe e vërteta duhet të provohet. 

Nxorrën një fotografi ku kemi dalë në rrugë ne, atje të katërt, Çoku, Sali dhe unë megjithë Fatosin. Quajtën Sulo Gradeci Çokun dhe kemi qenë në ’88-n në mënyrë të fshehtë në Itali. 

Është shumë e vështirë sepse ata që janë në dijeni nuk flasin apo flasin në mënyrë të përgjithshme, dhe ata që nuk dinë thonë çfarë ju volit dhe çfarë kanë dëgjuar, nuk kanë qenë të pranishëm. Unë dëgjova në një intervistë të Ylli Jasës, edhe ishte habitur që folën për sende që nuk u folën kurrë atje. / dita