Polonia është përfshirë në një krizë të thellë politike dhe institucionale, pas përplasjes mes qeverisë së kryeministrit Donald Tusk dhe presidentit Karol Nawrocki për kontrollin dhe përbërjen e Gjykatës Kushtetuese. Situata u përshkallëzua të premten, kur policia rrethoi godinën e gjykatës në Varshavë, ndërsa qindra protestues u mblodhën jashtë saj, duke kundërshtuar pezullimin e drejtuesve të institucionit.

Zhvillimet e detyruan presidentin Nawrocki të ndërpriste udhëtimin zyrtar drejt Senegalit dhe të kthehej urgjentisht në Varshavë. Ai argumentoi se në një moment të tillë duhet të ishte në vend, ndërsa akuzat për një marrje të paligjshme të një institucioni kushtetues dhe shkelje të rendit kushtetues kanë thelluar përplasjen mes kampeve politike.

Në qendër të konfliktit është Gjykata Kushtetuese, emërimet e gjyqtarëve të së cilës janë kthyer prej muajsh në një betejë mes presidentit dhe qeverisë. Nawrocki ka refuzuar të betojë disa gjyqtarë të zgjedhur nga parlamenti, ndërsa drejtuesit aktualë të gjykatës kanë kundërshtuar marrjen e detyrës prej tyre. Qeveria e Tusk nuk e njeh legjitimitetin e përbërjes aktuale të institucionit, duke argumentuar se reformat dhe emërimet e kryera gjatë qeverisjes së mëparshme të partisë Ligj dhe Drejtësi (PiS) e kanë politizuar sistemin gjyqësor. Për këtë arsye, ekzekutivi ka refuzuar të publikojë disa prej vendimeve të gjykatës.

Shkëndija e fundit e krizës ishte vendimi i gjyqtares Anna Korwin-Piotrowska për pezullimin për një muaj nga detyra të kryetarit të Gjykatës Kushtetuese, Bogdan Święczkowski, dhe zëvendëskryetarit Bartłomiej Sochański. Korwin-Piotrowska argumentoi se drejtuesit e institucionit po pengonin ushtrimin e detyrës nga gjyqtarët e zgjedhur nga shumica aktuale parlamentare, duke cenuar procedurat dhe funksionimin normal të gjykatës. Ajo ngriti gjithashtu shqetësime lidhur me buxhetin e institucionit për vitin 2027. Vendimi u kundërshtua nga drejtuesit e pezulluar dhe shkaktoi reagime të forta politike. Brenda pak orësh, mbështetës të opozitës u mblodhën përpara godinës së gjykatës, ndërsa policia vendosi një kordon sigurie. Situata u tensionua më tej kur disa protestues kaluan gardhin rrethues dhe hodhën sende në drejtim të efektivëve. Policia ndërhyri dhe tre persona u ndaluan.

Presidenti kthehet nga Senegali, hyn në gjykatë mes tensioneve
Pas mbërritjes në Varshavë, Nawrocki zhvilloi një takim me presidentin e parë të Gjykatës së Lartë, Zbigniew Kapiński. Më pas, në orët e vona të natës, ai shkoi në godinën e Gjykatës Kushtetuese, ku u prit nga protestuesit me thirrjet “Karol! Karol!”. Sipas raportimeve të mediave polake, hyrja e presidentit në institucion u shoqërua me përplasje dhe tensione mes palëve. Në godinë ndodheshin edhe gjyqtarë të zgjedhur nga parlamenti, legjitimitetin e të cilëve Nawrocki nuk e njeh. Ndërkohë, lideri i opozitës, Jarosław Kaczyński, i kërkoi presidentit të ndërhyjë, duke akuzuar qeverinë e Tusk se po e shndërron Poloninë në një shtet policor.

Nga ana tjetër, kryeministri Donald Tusk mbrojti veprimet e qeverisë, duke deklaruar se rivendosja e shtetit të së drejtës është një detyrim, ndonëse një proces i vështirë dhe që kërkon masa të vendosura. Kriza ka shkaktuar reagime edhe në diplomacinë polake. Ambasadori i Polonisë në Rumani njoftoi dorëheqjen, duke deklaruar se nuk shihte më mundësi për të vazhduar detyrën pas asaj që e cilësoi si përpjekje për marrjen e paligjshme të Gjykatës Kushtetuese.

Edhe ambasadori amerikan në Poloni, Tom Rose, reagoi për zhvillimet, duke i cilësuar ato shumë serioze. “Ngjarjet që po zhvillohen sonte në Gjykatën Kushtetuese të Polonisë janë vërtet shumë serioze. Duket se po dëshmojmë një përballje të paprecedentë mbi përdorimin e pushtetit shtetëror nga qeveria dhe pavarësinë dhe autoritetin e një institucioni kushtetues”, deklaroi ai. Rose shtoi se Shtetet e Bashkuara qëndrojnë në krah të Polonisë, por nuk kanë ndërmend të ndërhyjnë në çështjet e saj të brendshme. Ai theksoi se shqetësimi i Uashingtonit lidhet me stabilitetin, sigurinë dhe të ardhmen demokratike të vendit. Përplasja mes qeverisë dhe presidentit polak ka rikthyer në qendër të vëmendjes krizën e gjatë të sistemit gjyqësor në Poloni, e cila lidhet me reformat e ndërmarra nga qeveritë e mëparshme të PiS dhe përpjekjet e ekzekutivit aktual për të ndryshuar përbërjen e institucioneve të drejtësisë. Ndërsa opozita e cilëson zhvillimin një “grusht shteti” dhe marrje të paligjshme të një institucioni kushtetues, qeveria e Tusk e paraqet ndërhyrjen si pjesë të procesit për rikthimin e shtetit të së drejtës. Deri tani, bëhet fjalë për një përplasje të rëndë institucionale dhe jo për një grusht shteti të konfirmuar. bw

Mijëra studentë, punëtorë, mësues dhe aktivistë kanë dalë këtë të premte në rrugët e disa qyteteve të Italisë, në kuadër të grevës së përgjithshme të thirrur nga sindikata bazë USB. Protestat janë zhvilluar kundër rritjes së kostos së jetesës, luftës dhe politikave të riarmatimit, ndërsa në qendër të kërkesave janë edhe financimi i arsimit dhe shëndetësisë publike, si dhe përmirësimi i kushteve të punës.

Demonstratat kanë përfshirë qytete të ndryshme, nga Palermoja në jug deri në Torino në veri të vendit. Në disa prej tyre marshimet janë zhvilluar pa incidente, ndërsa në Mestre dhe Vicenza janë raportuar përplasje me forcat e policisë dhe protestues të plagosur.

Në Palermo, më shumë se 2 mijë persona, mes tyre studentë, punëtorë dhe përfaqësues të sindikatave, janë bashkuar në marshimin që nisi nga Piazza Castelnuovo dhe vijoi në drejtim të portit. Protestuesit kanë kundërshtuar rritjen e çmimeve të produkteve bazë, qirave dhe faturave të shërbimeve, duke kërkuar njëkohësisht më shumë fonde për shëndetësinë publike.

Në protestë janë bashkuar edhe sindikatat e arsimit dhe studentët, të cilët kanë ngritur shqetësime për gjendjen e ndërtesave shkollore dhe kushtet në institucionet arsimore. Në pankartat e tyre shfaqeshin mesazhe si: “Të ardhura dhe kujdes shëndetësor për të gjithë, le të paguajnë të pasurit për krizën”.
Sipas raportimeve nga terreni, në Palermo situata është monitoruar nga forcat e rendit dhe nuk janë regjistruar tensione gjatë nisjes së marshimit.

Miano
Në Milano, disa qindra studentë janë mbledhur në Piazza Leonardo da Vinci, përpara Politeknikut, për t’iu bashkuar mobilizimit kundër kostos së lartë të jetesës, riarmatimit dhe në mbrojtje të së drejtës për arsim.
Në protestë kanë marrë pjesë grupe studentore, qendra sociale Lambretta, Potere al Popolo dhe sindikata CUB. Në shesh janë shfaqur edhe flamujt e Palestinës, Shqipërisë dhe Kubës.

Përmes mikrofonave, organizatorët u kanë bërë thirrje qytetarëve të dalin në rrugë dhe të kundërshtojnë politikat që, sipas tyre, po rëndojnë jetën e përditshme të njerëzve. Ndër pankartat e mbajtura nga protestuesit ishin mesazhet: “Çrregullimi i vërtetë është padrejtësia”, “Problemi nuk është i huaji, por mungesa e arsimit” dhe “Le ta rimarrim të ardhmen”.

Ndërkohë, itinerari i marshimit është ndryshuar nga plani fillestar. Protestuesit kanë vijuar drejt Via Bonardi, Viale Romagna, Piazzale Piola dhe Via Ampere, për t’u bashkuar më pas me marshimin e punëtorëve në Piazza Durante, në vend të Piazzale Loreto, siç ishte parashikuar fillimisht.

Kozenca
Edhe në Kozenca mobilizimi ka qenë i gjerë. Mbi 1 500 studentë dhe punëtorë janë mbledhur në Piazza Loreto për t’iu bashkuar grevës së përgjithshme të thirrur nga USB.
Në marshim kanë marrë pjesë studentë, mësues të shkollave dhe universiteteve, fermerë me traktorët e tyre, shoferë kamionësh, pronarë biznesesh të vogla, aktivistë dhe përfaqësues të sindikatave. Pjesëmarrja e grupeve të ndryshme profesionale ka zgjeruar karakterin e protestës, e cila ka bashkuar kërkesat për paga dhe kushte më të mira jetese me kundërshtimin ndaj luftës dhe riarmatimit.

Torino
Një mobilizim i madh është raportuar edhe në Torino. Një prej folësve që drejtonte marshimin nga një automjet me altoparlantë deklaroi se në protestë ishin mbledhur më shumë se 50 mijë persona. Në tubim është shfaqur edhe një banderolë në mbështetje të mobilizimit të punëtorëve të porteve në 22 vende të botës.
Protestuesit e kanë cilësuar grevën e punëtorëve të porteve si një mënyrë për të kundërshtuar transportin e armëve dhe për të ndalur mbështetjen logjistike për luftën. Sipas tyre, kur ndalet lëvizja e armëve dhe e mallrave, bëhet e dukshme fuqia e organizimit të punëtorëve.
“Punëtorët e bashkuar, nëse luftojnë së bashku, mund të ndryshojnë rrjedhën e gjërave”, ishte mesazhi i përcjellë gjatë marshimit. Protestuesit deklaruan se kundërshtojnë gjenocidin, shtypjen dhe riarmatimin, ndërsa kërkojnë më shumë investime në arsim, punësim dhe shëndetësi.

Mestre
Ndërsa në disa qytete protestat janë zhvilluar pa incidente, në Mestre, në zonën metropolitane të Venecias, janë regjistruar momente tensioni.
Kur marshimi i studentëve dhe punëtorëve mbërriti pranë mbikalimit që të çon drejt Venecias, protestuesit u përballën me një kordon policor që u bllokoi rrugën. Një pjesë e demonstruesve tentoi të çante kordonin, por ndërhyrja e policisë me shkopinj gome ndaloi përpjekjen.

Vicenza
Përplasje janë raportuar edhe në Vicenza, ku sipas organizatorëve të marshimit, tre pjesëmarrës kanë mbetur të plagosur gjatë përballjes me policinë pranë rrugës unazore.
Njëri prej tyre është goditur në kokë nga një bombol gazi lotsjellës, ndërsa dy të tjerët kanë pësuar dëmtime të tjera. Organizatorët deklaruan se protestuesit po përpiqeshin të kalonin bllokadën policore, por marshimi u ndalua nga ndërhyrja e forcave të rendit me autobote uji. bw

…Në dhomën gjysmë të errët, ku mbrëmja dukej se kishte harruar të largohej, një dritë e zbehtë binte mbi fytyrën e një portreti të pikturuar. Ishte piktura e Amedeo Modiglianit, me atë fytyrë të zgjatur, të heshtur, ku sytë e zbrazët, dukej sikur nuk i përkisnin më botës së të gjallëve ndoshta, nuk ishte më sy, por një boshllëk; një mungesë që nuk e mbushte dot as drita, as imagjinata.Përballë saj,në heshtjen e rëndë të dhomës, pranë një abazhuri, rrinte Mario G., pensionist italian, i ardhur nga Napoli në Vlorë mbas viteve ’80,me të shoqen, mama Vala e quante,për të kaluar vitet e mbetura të jetës.Gjë që u quajt nga opinioni, si surprizë apo paradoks i kohës. Mama Vala kishte lënë një djalë,Kristaqin, që në kohën e luftës dhe tashmë u kthye pranë tij.Kështu ata jetonin veçmas,në një apartament, pranë dhe larg të birit.Mariua një njeri i formuar nga librat, udhëtimet, kujtimet dhe ato përvoja që, me kalimin e viteve, nuk treten, por shtresëzohen në shpirt,si copëzat e një mozaiku të vjetër. Kishte sjellë me vete xhentilesën,kulturën e një jete të tërë, por edhe një dobësi të brishtë: shikimin, që pak nga pak po e tradhtonte.Nuk dihej se kur kishte filluar saktësisht mundimi.Ndoshta ditën kur e kishte parë për herë të parë pikturën, ndoshta shumë më vonë, kur sytë e tij nisën të humbnin sigurinë e dritës. Që atëherë, fytyra e pikturuar nuk rrinte më e varur në mur, ajo ishte bërë një prani.Një dëshmitare e heshtur, një pyetje që nuk merrte përgjigje,një vështrim pa sy, që dukej se dinte më shumë sesa duhej.Pse nuk më sheh?-pëshpëriste ai ndonjëherë, pa e kuptuar nëse po i drejtohej pikturës, apo vetes…

Portreti i A.Mogdilianit

Piktura heshtte. Apo ti më sheh mua pa sy, në mënyrë tinzare?-vazhdonte ai,duke ndier se në atë boshllëk të pikturuar fshihej diçka,që nuk mund ta emërtonte.Jashtë, nata zbriste mbi qytet. Brenda, ai druhej nga drita dhe nga mungesa e saj.Drita e tepërt i plagoste shikimin; errësira ia zgjonte fantazmat.Mes të dyjave, ai kërkonte një vend ku të mund të pushonte,një copëz qetësie ku sytë të mos i kujtonin vazhdimisht atë që po humbiste.Por piktura rrinte aty.E ndriçuar në gjysmëterr, ajo dukej sikur mbante në fytyrën e vet një sekret të vjetër: se njeriu nuk vuan gjithmonë nga ajo që sheh, por ndonjëherë nga ajo që nuk arrin më të shohë; nga boshllëku që zë vendin e një gjëje të dashur dhe pastaj, dalëngadalë,bëhet vetë prania më e fuqishme e jetës së tij.Dhe kështu, çdo mbrëmje, italiani dhe njeriu pa sy, mbeteshin përballë njëri-tjetrit, të lidhur në një dialog pa fjalë.Njëri kishte humbur diçka nga drita e botës;tjetri dukej sikur kishte lindur nga mungesa e saj.

Autoportret i Marios

Në atë dhomë, asnjëri nuk ishte krejtësisht i verbër dhe asnjëri nuk shihte vërtet.Ndoshta, mendonte pensionisti,ky ishte mallkimi i syve:të mos dinin nëse kishin frikë nga errësira që po vinte, apo nga ajo që kishte filluar të jetonte brenda tyre.Në vend të syrit, një boshllëk i ftohtë, jo errësirë, sepse edhe errësira ka një prani. Por një mungesë që të vështron pa të parë,të intrigon.Ku fytyra ruante trajtat njerëzore,por diçka në të ishte fshirë. Dhe pikërisht kjo mungesë fillon të mbushë dhomën, të pushtojë mendimet,të bëhet më e pranishme se çdo objekt tjetër.Për një njeri që po humb sigurinë e shikimit, piktura nuk është më thjesht pikturë: është një pyetje pa përgjigje, një pasqyrë që nuk pasqyron asgjë, apo pasqyron për dikë mjaft, por që të shtang, nuk të lejon të largohesh prej saj.Njëfarë shikimi i kthyer nga brenda, i fshehur, që reflektonte përballë saj, fobinë për dritën e syve të tij.Dy realitete të ndryshme takohen, përballen dhe fillojnë të ushqejnë ankthin e njëri-tjetrit.

Dialogu i heshtur me pikturën

Pyetja që lindëte kjo skenë, nuk ishte nëse piktura e frikësonte Marion, por përse ai kishte nevojë ta shihte vazhdimisht atë që, njëkohësisht dëshironte ta shmangte.Mario rrinte ulur në kolltukun e tij të vjetër, me duart e mbështetura mbi të.Nuk e kishte menduar që admirimi i asaj pikture do t’i kthehej në makth! Sytë i ndjente të lodhur.Nuk e dinte nëse shihte më pak nga dobësimi i shikimit, apo nga ankthi se mos ajo që shihte, nuk do të ishte më e njëjta.Apo e kishte pushtuar obsesioni për dritën?! Ndërkaq ndjeu një të ftohtë rrënqethës t’i përshkonte shpirtin.Të kam kthyer me fytyrë nga muri disa herë, pëshpëriti,…por prapë më duket se je përballë meje. Si është e mundur që një copë kanavacë me ngjyra, të mos më lërë të qetë?…Për një çast, mendoi të merrte një copë pëlhure dhe ta mbulonte pikturën, por nuk lëvizi, diçka e frenonte. E kuptoi se dëshira për ta mbuluar, për ta fshehur, nuk ishte kurrë aq e fortë, sa ajo dëshirë e dhimbshme, për ta riparë sërish… Ndërkaq mama Vala dremiste në kanape, e shkëputur tashmë nga Tv dhe Rai1. Mario, me një ndjesi të thellë nostalgjie, kërkoi të shkëputej nga makthi që ende i rëndonte shpirtin. Shuajti dritën e spotit që ndriçonte pikturën dhe, nën dritën e zbehtë të abazhurit, mori lapsin e nisi të vizatonte portretin e vet. Me kujdes të veçantë, theksoi sytë, sikur të donte të përjetësonte në ta, gjithçka që koha kishte zbehur, por që kujtesa ende e ruante të gjallë. Pastaj, me një përmallim të heshtur, e mbështeti portretin mbi një kornizë, duke e lënë të qëndronte aty, mes dritës dhe hijes, si një copëz e harruar e vetvetes. Dhe ashtu i lodhur, ulur në kolltuk,e mundi gjumi. Drita e agimit e gjeti në poliklinikë. Shkoi në kartotekë për të marrë një numër për vizitë, te okulisti që dëshironte. Justina, infermierja, e priti me mirësjellje dhe i dha një numër shtesë, pasi numrat e zakonshëm kishin mbaruar. Veç ai i kishte marrë masat, duke thurur që më parë fijet e interesimit për vizitën time. Unë, ndërkaq, sapo po dilja nga nënkalimi i gjashtëkatëshit, në udhën që më çonte drejt spitalit, u gjenda para një të papriture. Aty më prisnin Kristaqi, si djali i Marios, së bashku me Agimin, dy modistët dhe miqtë e mi, të cilët, me një kureshtje të veçantë, interesoheshin për të. Ishte sikur lajmi për vizitën time të kishte mbërritur para meje, duke zgjuar pritshmëri, e duke mbledhur rreth vetes njerëz që e respektonin. Mbasi mbarova operacionet në spital, u nisa për në poliklinikë, me intensivitetin e rutinës. Aty ishte një arenë e vërtetë, me shumë njerëz në konfuzion e grindje, një mizaskenë që i kishte të gjitha. Fillimi i vizitës ishte thuajse si opium, i cili vendoste në mënyrë magjike qetësinë… Vizita e Marios ishte më shumë se një takim mjekësor: një dialog i këndshëm kulturash, zhvilluar në italisht. Pasi i shpjegova gjendjen e syve, praninë e kataraktit dhe glaukomës, caktuam ditën e ndërhyrjes.Aty, shpresa dhe ankthi, buzëqeshja e ngrirë dhe besimi, takoheshin në një çast të veçantë. Një çast pothuajse i shenjtë, ku shpirti i mjekut dhe ai i të sëmurit bashkohen në heshtjen e një besimi të përbashkët.

…Një ditë të bukur pranvere, e shtunë 15 Mars 1986,dita që zgjodha të operoja Marion.Unë zakonisht nuk operoja të shtunë, por e zgjodha atë ditë,pasi isha mjek roje dhe mund ta kontrolloja më me kujdes, dekursin e tij postoperator.Sapo mbrita në spital e thirra në dhomën time, për një suport psikoterapeutik dhe për ta çliruar nga ankthi. Dukej tepër i stresuar, mbasi e kapa nga dora për ta qetësuar, paralelisht i mata pulsin dhe i spjegova me qetësi, procedurën e interventit. Një praktikë që e aplikoja shpesh. Ai më ndiqte me kujdes dhe vëmendje, tërësisht i përqëndruar. Në përfundim ju afrua dritares, drejtoi sytë nga qielli,bëri kryqin, mandej u dëgjua lehtë Ave Maria…Doktor, Më falni por duhet të bëja ritualin religioz. Juve jeni ateist?! Jo të gjithë ju përgjigja unë. Dëshiron që gjatë operacionit të dëgjohet muzikë, e pyeta. Ai sikur u tjetërsua nga gëzimi dhe u lirua nga stresi: Grazie. Më vini nga regjistratori im,“O sole mio”, të Eduardo di Capua, në zërin manjifik të Enrico Carusos. Uli kokën dhe pëshpëriti nën zë, melankolik, vargjet e asaj lirike napoletane: “ Che bella cosa na jurnata ’ e sole …O sole mio sta nfronte a te”…Dhe mandej, mes këtyre melodive filluam operacionin.Kështu unë operova për herë të parë në karrierën time, nën tingujtë e muzikës. Aplikova interventin e kombinuar të kataraktit dhe të glaukomës. Gjithçka kaloi shpejt dhe normalisht. Me zërin e mrekullueshëm të atij tenori të madh, përfundoi dhe operacioni. Mario i impresionuar nga procedura e aplikuar, më falenderoi pa ngurruar, në italisht: “Dottore molto grazie, tu sei fantastico”. Unë e shoqëroja me buzëqeshje dhe me krenarinë që të sjell suksesi. Ishte një eksperiencë interesante.

Pas një jave, kur gjatë vizitës në poliklinikë, pata kënaqësinë e pafundme të shihja me sytë e mi, rezultatin e operacionit në syrin e djathtë të Marios. Ishte një çast që më mbushi shpirtin me gëzim e emocion. Drita që kishte nisur të shkëlqente në syrin e tij nuk ishte më vetëm dritë shikimi, por një rreze e fuqishme që i kishte ndriçuar gjithë qenien, i kishte zgjuar shpresën dhe i kishte rikthyer gëzimin e jetës. Mario nuk përmbahej dot. Lotët i rridhnin si një fëmije që, pas një pritjeje të gjatë e plot ankth, sheh më në fund të përmbushet ëndrra e tij. Ishte aq i mbushur me emocion, sa fjalët i dukeshin të vogla, përballë asaj që ndiente në zemër. Nuk dinte si ta shprehte mirënjohjen, si ta përkthente në fjalë atë lumturi që i buronte nga shpirti. Në sytë e tij të përlotur lexohej gjithçka: lehtësimi, shpresa, gëzimi dhe një falënderim i thellë, që nuk kishte nevojë për fjalë. Në ato çaste, kuptova edhe një herë se sa e madhe mund të jetë vlera e një ndërhyrjeje mjekësore: ajo nuk i rikthen njeriut vetëm dritën e syve, por edhe dritën e shpirtit, besimin te jeta dhe buzëqeshjen që ndonjëherë fati, ia ka lënë në hije. Dhe lotët e Marios, të pastër e të sinqertë, u bënë për mua shpërblimi më i bukur, një dëshmi e gjallë se përtej mjeshtërisë së duarve, mjekësia është mbi të gjitha humanizëm dhe dashuri për njeriun. Ishte e diel, 30 mars. Një nga ato të diela pranverore, kur natyra zgjohet ngadalë nga heshtja e dimrit, ndërsa shpirti, pa e kuptuar pse, ndien një mall të lehtë për gjithçka që ka ikur e nuk kthehet më. Atë ditë, Mario më befasoi me një surprizë të veçantë. Erdhi në shtëpinë time me një pako në dorë, i veshur me një kostum të zi dopiopet, me papijon të kuq dhe një borsalinë të zezë, që shkëlqente lehtë mbi kokë. Kishte diçka solemne në paraqitjen e tij, një elegancë të një kohe tjetër, ku vitet nuk kishin arritur t’ia zbehnin hijeshinë. Pasi u ul në divanin pranë dritares, vështrimi i tij u ndal te lulet e bardha të kumbullës, që kishin çelur dhe qëndronin mbi degë si një kurorë e brishtë. Ishte një bukuri e qetë, pothuajse e shenjtë, nga ato pamje që të kujtojnë se jeta di të rilindë edhe atëherë kur koha, në heshtje, vazhdon të marrë me vete gjithçka. Mario i soditi për pak çaste lulet, pastaj u kthye nga unë dhe, me një buzëqeshje të përmbajtur, tha: -Sot, doktor, kam një festë të dyfishtë. Unë buzëqesha. E kisha parë në televizor se, ajo e diel përkonte me Pashkët katolike. -E kuptoj, i thashë. Për njërën festë na ka njoftuar televizioni.Ai më pa me atë shprehjen e tij të veçantë, ku serioziteti përzihej me një lloj humori të hollë, dhe m’u përgjigj: -E di, doktor, që për njërën të ka informuar televizioni. Por tjetra është po aq e shenjtë për mua. Sot kam përvjetorin e tetëdhjetë e pestë të lindjes sime. Pikërisht sot! Gëzoj dy ndriçime: ndriçimin e dritës së syrit dhe ndriçimin e shpirtit. Teksa shqiptoi fjalët e fundit, bashkoi duart dhe bëri shenjën e kryqit, me një përkushtim. Ishte një gjest i thjeshtë, por në atë çast m’u duk sikur përmblidhte brenda aq shume emocione, shpresa e mirënjohje. Pastaj ngriti pak pakon, që mbante pranë vetes dhe vazhdoi: -Në këtë pako kam një tortë, të cilën e porosita në Turizëm, në “Adriatik”, tek maitre-i, zoti Andrea. Kam gjithashtu edhe një shishe shampanjë. Një dhuratë e vogël, në krahasim me tuajën. E tha këtë me një kënaqësi të përmbajtur, sikur po më besonte një sekret të bukur, një gëzim që kishte pritur gjatë për ta ndarë me dikë. Për një çast, vështrimi im u kthye përsëri nga lulet e bardha të kumbullës. M’u duk se ato, me brishtësinë e tyre, i ngjanin vetë jetës së njeriut: çelin në heshtje, shkëlqejnë për pak kohë dhe, pa bërë zhurmë, një ditë i lëshojnë petalet në erë dhe humbasin. Por ndoshta pikërisht për këtë arsye bukuria e tyre është kaq prekëse: sepse e dimë që nuk do të zgjasë përgjithmonë. Mariua para se të largohej, më tha me mirësjelljen e tij të zakonshme, me një “noblesse oblige”: -Nuk dua t’ju preokupoj, doktor, por sonte ju pres bashkë me zonjën, për një vizitë në shtëpinë time. E falënderova për ftesën, ndërsa ai u ngrit nga divani, e shoqërova me mendimin, për përvjetorin e tij dhe për atë mënyrë kaq njerëzore, kaq të ndjerë, me të cilën kishte zgjedhur ta përshëndeste jetën në një ditë të shenjtë. Kuptova, sepse vitet mund të na i rëndojnë hapat, mund të na thinjin flokët, e të na mbushin kujtesën me hije, por për sa kohë shpirti vazhdon të kërkojë dritë, njeriu nuk është ende i dorëzuar përpara kohës, pikërisht për këtë arsye, e bën çdo lule, çdo buzëqeshje dhe çdo takim njerëzor edhe më të çmuar. U përgatitëm sipas “protokollit” të festës, morëm me vete një shishe verë Vlosh, nga Narta dhe u nisëm drejt Marios. Sapo kaluam pragun e dhomës, na mbështolli tradita italiane, me atë alegrinë dhe ngrohtësinë e saj të veçantë, ku festa nuk është thjesht një datë në kalendar, por një mënyrë për të ndarë gëzimin, shijen dhe shpirtin e jetës.Tryeza e “Risurrezione di Cristo”, me zambakët e bardhë, trëndafila krem, qirinj të gjatë në shandanë të artë dhe një mbulesë linoje fine në të bardhë qumështi, në qendër, një kryq i vogël elegant floriri, vezët në ngjyrë ari, krijonin një atmosferë të këndshme, solemne dhe aristokratike.

Solemniteti i tavolinës në Pasqua Catòlica

Në një kënd të padukshëm të dhomës, nën një mantel dantele, më tërhoqi vëmendjen një skulpturë, që ndriçonte nën dritën e zbehtë të qiririt. Mariua më kapi nga krahu: “ Una miniatura dell’ opera magica di Antonio Maraini,‘ La Vergine et l’angelo d’annunzio’. Por ajo që më befasoi, ishte portreti i një të riu, një portret sa i bukur, aq edhe enigmatik. Në vend të syve, fytyra e tij mbartte një zbrazëti të pazakontë, një mungesë që nuk e kisha hasur kurrë më parë. Sikur piktori të kishte lënë qëllimisht dy hapësira të heshtura, ku shikimi nuk depërtonte dot dhe ku misteri i shpirtit mbetej i pazbuluar. Piktura ishte kurorëzuar me një kurorë lulesh, që i jepte portretit një hijeshi të veçantë, një bukuri të brishtë, thuajse të përhumbur. – Kjo është një vepër e famshme e maestros Amedeo Modigliani, piktorit të shquar me origjinë toskane, një prej figurave të veçanta të artit modern, me një jetë bohemë dhe një fund tragjik.Doktor, juve, si okulist, ju ka tërhequr veçanërisht mënyra se si ai i trajton sytë: sy pa brendi, pa shprehje, sikur të fshehin pas vetes, një botë që nuk mund të lexohet lehtë. Kësaj veçantie autori i atribuoi një thënie intriguese: «Unë do t’i pikturoj sytë tuaj kur të gjej shpirtin tuaj…» Ishte pikërisht kjo pikturë që më solli tek ju, më tha, përpara se të niste të më rrëfente dramën që kishte përjetuar…Më pas, tryeza u mbush me shije të traditës italiane si: agnello al forno, fellata napoletana, torta pasqualina, colomba pasquale– ëmbëlsira tradicionale në formën e një pëllumbi, simbol i paqes dhe i ringjalljes. Biseda vazhdonte, shijet përziheshin me aromat e festës dhe rrëfimi i saj shpaloste ngadalë dhimbjen me haren e vet…Por mendimi im kishte mbetur atje: te ai portret, te sytë që nuk shihnin, te boshllëku që fliste më shumë se një vështrim i gjallë dhe pranë tij njeriu mozaik. Së fundi, piktura u bë pasqyrë e shpirtit të Marios, ndërsa sytë e tij shprehnin atë që fjalët nuk mund ta thoshin. Rikthimi i shikimit i hapi dritaren e gjërave të dukshme, ndërsa arti mes pikturës, i çeli dritaren përtej asaj që shihet. Ajo ishte shprehje jo vetëm e identitetit të tij, por dhe metafora e jetës. Dhe sa më shumë mendoja për të, aq më shumë më dukej se Modigliani nuk kishte lënë sytë bosh nga mungesa e shpirtit, por nga pamundësia për ta shprehur atë plotësisht, përmes një vështrimi të zakonshëm. Ndoshta, për të, shpirti nuk zbulohej menjëherë, duhej depërtuar përtej pamjes, përtej heshtjes, përtej asaj që sytë mund të tregonin. Sepse ndonjëherë, ajo që nuk shohim në sytë e dikujt, është pikërisht ajo që shpalos të na tregojë, me shpirtin e vet…

Presidenti i Këshillit Evropian, Antonio Kosta, dhe presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, uruan Listën Studentore për fitoren në zgjedhje, duke shprehur gatishmërinë e institucioneve evropiane për të mbështetur përparimin e Serbisë drejt BE-së.

“Jemi të gatshëm të mbështesim reformat në fushën e sundimit të ligjit, lirisë së mediave, luftës kundër korrupsionit dhe forcimit të institucioneve demokratike, si dhe të punojmë së bashku për realizimin e së ardhmes evropiane të Serbisë”, thanë ata në një postim të përbashkët në X.

Komisionarja evropiane për Zgjerim, Marta Kos, vlerësoi se rezultati i zgjedhjeve shënon një fillim të ri në marrëdhëniet e Serbisë me Brukselin.

“Për Serbinë mund të fillojë një kapitull i ri. Dyert e BE-së janë të hapura dhe jemi të gatshëm të ecim përpara së bashku”, tha Kos në një deklaratë me shkrim, të shpërndarë për gazetarët nga kabineti i saj.

Duke uruar Listën Studentore, ajo tha se qytetarët e Serbisë e shprehën zërin e tyre duke marrë pjesë në zgjedhje në numër historik, pas pothuajse dy vjetësh protesta për demokraci, sundim të ligjit dhe luftë kundër korrupsionit.

“Pikërisht këto janë vlerat që qëndrojnë në zemër të Bashkimit tonë Evropian”, tha Kos. bw

Protestat studentore në Shqipëri kanë marrë mbështetjen e Demokratëve Evropianë, të cilët nga kongresi i tyre në Athinë i kanë drejtuar një mesazh kryeministrit Edi Rama, duke deklaruar se qëndrojnë në krah të të rinjve që kërkojnë ndryshim dhe një të ardhme demokratike për vendin.

Përmes një reagimi publik, Demokratët Evropianë kanë vlerësuar guximin e studentëve shqiptarë, duke theksuar se përpjekja e tyre lidhet me aspiratën për një Shqipëri demokratike dhe evropiane.

“Përshëndetje, Edi Rama. Nga kongresi ynë në Athinë, familja e Demokratëve Evropianë ka një mesazh për ju: Ne qëndrojmë me të rinjtë e guximshëm të Shqipërisë, që luftojnë për një Shqipëri më në fund demokratike dhe evropiane. Faleminderit deputetes Marjana Koçeku që u bashkua me ne!”, thuhet në mesazhin e tyre.

Në kongres ka marrë pjesë edhe deputetja e pavarur Marjana Koçeku, e cila ka folur për protestat e studentëve në Shqipëri dhe për simbolikën e lëvizjes së njohur si “Revolucioni i Flamingove”.

Gjatë fjalës së saj, Marjana Koçeku theksoi se për shqiptarët Evropa nuk përfaqëson vetëm një destinacion gjeografik apo ekonomik, por mbi të gjitha vlerat e demokracisë, transparencës dhe llogaridhënies.

Ajo deklaroi se flamingoja është shndërruar në simbol të rezistencës qytetare dhe të zgjimit demokratik, ndërsa ngriti akuza për përdorimin e dhunës ndaj studentëve protestues nga forcat e policisë.

“Për shqiptarët, Evropa nuk ka qenë kurrë thjesht një pikë në hartë apo vetëm një mundësi ekonomike. Ajo ka përfaqësuar diçka shumë më të shenjtë dhe më të rëndësishme për kombin dhe popullin tonë: vlerat evropiane të demokracisë, transparencës dhe llogaridhënies.

Por, flamingoja u shndërrua shpejt në një simbol që përfaqësonte shumë më tepër sesa thjesht natyrën. Ajo u bë simbol i rezistencës, guximit qytetar dhe zgjimit demokratik për vendin tonë.

Unë personalisht kam vizituar spitalet, ku, për shkak të dhunës së rëndë të ushtruar ndaj studentëve protestues nga policë me rroba civile, po përdoren të gjitha mjetet për t’i ndaluar studentët të protestojnë dhe të kërkojnë të drejtat e tyre demokratike”, deklaroi Koçeku.

Mesazhi nga Athina vjen në një kohë kur protestat studentore vijojnë prej ditësh në Tiranë, ndërsa kërkesa kryesore e demonstruesve mbetet dorëheqja e kryeministrit Edi Rama. bw

VOAL- Policia gjermane njoftoi sot, të shtunën, se ka arrestuar një të dyshuar pas një zjarri në rezidencën Kehlsteinhaus të Adolf Hitlerit, e njohur edhe si “Foleja e Shqiponjës”, në Bavari.

Rreth 200 zjarrfikës u mobilizuan për të shuar flakët në këtë ndërtesë të vështirë për t’u aksesuar, e cila ndodhet në majë të një shkëmbi mbi Berchtesgaden. Në orët e para të mëngjesit të së shtunës, sipas imazheve të kapura nga një kamera meteorologjike, zjarri vazhdoi të shkatërronte ndërtesën.

Policia bllokoi hyrjen në rrugën që të çon në ndërtesë, ndërsa bora binte në majë, siç vërejti një fotograf i AFP-së. “Një i dyshuar është marrë në paraburgim”, tha policia, duke shtuar se askush nuk u lëndua.

Një zjarr ka shpërthyer në “Foleja e Shqiponjës”, rezidencën malore të Adolf Hitlerit mbi Berchtesgaden

Sipas forcave të rendit, një detektor tymi në ndërtesë aktivizoi alarmin e zjarrit rreth orës 9:50 të mbrëmjes të premten. Zjarrfikësit u njoftuan dhe vunë re flakë që ngriheshin lart në qiell ndërsa i afroheshin vendit të ngjarjes. Me të mbërritur, ata “zbuluan se ndërtesa ishte plotësisht në flakë”.

Qasja në vendin e zjarrit, i vendosur në 1,834 metra mbi nivelin e detit, dhe shuarja e zjarrit ishin të vështira, sipas zëdhënëses së policisë Lisa Maier. “Hyrja në ndërtesë është e mundur vetëm me mbrojtje të rëndë të frymëmarrjes”, tha ajo.

Ekipe shpëtimi nuk gjetën askënd brenda ndërtesës. Ende nuk është lëshuar asnjë informacion mbi shkakun e zjarrit. “Hetimi penal është duke vazhduar”, deklaroi Maier.

Menjëherë pas shpërthimit të zjarrit, “një person i dyshimtë tërhoqi vëmendjen e hetuesve”, tha policia. Personi u mor në paraburgim. “Hetimi aktualisht synon të përcaktojë nëse ky person ishte i përfshirë në zjarr”, shtuan ata.

Sipas tabloidit Bild, ndërsa ishin në rrugën e tyre për në vendngjarje, oficerët e zbatimit të ligjit hasën një motoçiklist. Ky i fundit u ndalua më pas, raporton gazeta.

E ndërtuar midis viteve 1937 dhe 1938 pranë Berchtesgaden, Kehlsteinhaus ishte pjesë e “zonës së ndaluar të Führer” në Obersalzberg dhe ishte menduar të shërbente si rezidencë shtetërore për Adolf Hitlerin, i cili, megjithatë, e vizitonte shumë rrallë.

E bërë e famshme nga filma të shumtë amerikanë të pasluftës, ndërtesa ofron pamje të jashtëzakonshme të një peizazhi piktoresk malor që bie ndesh me tmerrin e Rajhut të Tretë, politikat antisemite, raciste dhe ekspansioniste të të cilit shkaktuan vdekjen e miliona njerëzve dhe çuan në Holokaust. E ndërtuar me gur dhe granit, ajo kishte për qëllim të impresiononte diplomatët e huaj. Ndërtesa i mbijetoi Luftës së Dytë Botërore e padëmtuar. Që nga viti 1952, ajo është përdorur si restorant dhe një ekspozitë gjurmon historinë e saj. Turistët duhet të marrin një autobus për të shkuar atje. Agjencitë

Nga Shqipëria kanë dalë akuza tronditëse. Raportet e publikuara nga JOQ Albania dhe Gazeta Telegraf më 20 tetor 2026 pasqyrojnë pretendimet e një personi anonim, i cili prezantohet si punonjës policie.

.

Akuzat përfshijnë praninë e personave të maskuar – të lidhur, siç pretendohet, me Belinda Ballukun –

të cilët vëzhgojnë punonjësit e policisë;

kërcënime ndaj familjeve të tyre;

presion mbi oficerët që refuzojnë të ushtrojnë forcë ndaj studentëve;

si dhe përfshirjen e mundshme të grupeve të krimit të organizuar.

.

Këto pretendime nuk janë verifikuar në mënyrë të pavarur.

Megjithatë, ato janë mjaft serioze sa për të kërkuar një hetim të menjëhershëm dhe të pavarur.

.

Kërkoj që Prokuroria e Posaçme Kundër Korrupsionit (SPAK) në Shqipëri të zbardhë faktet, të identifikojë çdo person përgjegjës për kërcënime apo dhunë, si dhe të garantojë mbrojtjen e dëshmitarëve.

.

Revolta studentore në Shqipëri ka tërhequr vëmendjen edhe në Gjermani. Knut Abraham, deputet i CDU-së në Bundestagun gjerman dhe ish-këshilltar i kancelares Angela Merkel, ka reaguar për protestat në Tiranë, duke shprehur shqetësimin e tij të thellë për zhvillimet dhe duke vënë në dukje kërkesat e qytetarëve shqiptarë kundër korrupsionit dhe lidhjeve mes politikës e krimit të organizuar.

Përmes një reagimi në rrjetin social X, Abraham thekson se kërkesat e protestuesve pasqyrojnë vlerat europiane që Shqipëria është zotuar të mbështesë. Deklarata e deputetit gjerman vjen në ditën e tetë të revoltës studentore, ndërsa të rinjtë vijojnë protestat duke kërkuar dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama.

Reagimi i plotë i Knut Abraham në X:

“I kam ndjekur protestat në Tiranë me shqetësim të thellë. Qytetarët kërkojnë fundin e korrupsionit, favoreve politike dhe lidhjeve midis krimit të organizuar dhe politikës. Këto kërkesa pasqyrojnë vlerat europiane që Shqipëria është zotuar të mbështesë”.

Kush është Knut Abraham?

Knut Abraham është deputet i CDU-së në Bundestagun gjerman dhe një figurë e angazhuar në çështjet europiane, marrëdhëniet ndërkombëtare dhe të drejtat e njeriut.

Në Bundestag, ai është anëtar i Komisionit për Punët e Jashtme dhe i Komisionit për të Drejtat e Njeriut dhe Ndihmën Humanitare, ku drejton grupin parlamentar CDU/CSU. Ai është gjithashtu pjesë e delegacionit gjerman në Asamblenë Parlamentare të Këshillit të Europës, ku mban funksione drejtuese.

Reagimi i tij i shtohet vëmendjes ndërkombëtare ndaj protestave në Shqipëri, ku studentët dhe të rinjtë kërkojnë largimin e qeverisë dhe kundërshtojnë korrupsionin e keqqeverisjen. sn

Delegacioni i Parlamentit Evropian për marrëdhëniet me Shqipërinë dhe raportuesi i përhershëm i Parlamentit Evropian për vendin tonë kanë shprehur shqetësim në lidhje me protestat ne Tiranë, duke bere thirrje per uljen e tensioneve dhe mos ushtrimin e dhunes. 

Në deklaratë shprehet gjithashtu shqetësim serioz për raportimet mbi përdorimin e tepruar të forcës nga policia ndaj protestuesve.

“Ne u bëjmë thirrje autoriteteve të tregojnë vetëpërmbajtje. Gjithashtu, u bëjmë thirrje organeve përkatëse të bëjnë gjithçka që është e mundur për të përcaktuar përgjegjësinë individuale për çdo akt dhune, përfshirë përdorimin e tepruar të forcës”, thuhet në deklaratë.

Përfaqësuesit e Parlamentit Evropian bëjnë thirrje për një dialog paqësordhe  konstruktiv mes të gjitha palëve të përfshira, me synimin për të gjetur zgjidhje konkrete për shqetësimet e ngritura nga protestuesit.

“Respektimi i shtetit të së drejtës mbetet standardi kryesor dhe kusht i detyrueshëm për përparimin e Shqipërisë në rrugën e anëtarësimit në Bashkimin Evropian”, theksohet në deklaratë.

Deklarata

Në emër të Delegacionit të Parlamentit Evropian për marrëdhëniet me Shqipërinë dhe në cilësinë e raportuesit të përhershëm të Parlamentit Evropian për Shqipërinë, shprehim shqetësimin tonë të thellë për ngjarjet e fundit që kanë ndodhur në vend dhe veçanërisht në Tiranë.

Ne dënojmë përshkallëzimin e dhunshëm të këtyre protestave, sulmet ndaj institucioneve publike dhe shkatërrimin e pronës publike dhe private. U bëjmë thirrje protestuesve të tregojnë vetëpërmbajtje maksimale dhe të përmbahen nga çdo akt dhune, pasi ato nuk kontribuojnë në gjetjen e një zgjidhjeje dhe nuk kanë vend në demokraci.

Shprehim gjithashtu shqetësim serioz për raportimet mbi përdorimin e tepruar të forcës policore ndaj protestuesve. U bëjmë thirrje autoriteteve të tregojnë vetëpërmbajtje. Gjithashtu, u bëjmë thirrje organeve përkatëse të bëjnë gjithçka që është e mundur për të përcaktuar përgjegjësinë individuale për çdo akt dhune, përfshirë përdorimin e tepruar të forcës.

Theksojmë se e drejta për lirinë e tubimit paqësor dhe të shprehjes gëzon mbrojtje si nga Karta e të Drejtave Themelore të Bashkimit Evropian, ashtu edhe nga Konventa Evropiane për të Drejtat e Njeriut. Protestuesit – në këtë rast, të rinjtë – kanë të drejtën të shprehin pikëpamjet e tyre, veçanërisht për çështjet që ndikojnë drejtpërdrejt në të ardhmen e tyre. Prandaj, u bëjmë thirrje autoriteteve të mbrojnë ushtrimin e lirisë së tubimit, përfshirë protestat paqësore.

Ne bëjmë thirrje për një dialog paqësor, konstruktiv dhe serioz ndërmjet të gjitha palëve të interesuara, me synimin për të gjetur një zgjidhje kuptimplotë për të trajtuar çdo pakënaqësi të shprehur nga protestuesit, në përputhje me ligjet shqiptare dhe standardet evropiane. Respektimi i shtetit të së drejtës mbetet standardi kryesor dhe kusht i detyrueshëm për përparimin e Shqipërisë në rrugën e anëtarësimit në Bashkimin Evropian.

Marco TARQUINIO, eurodeputet

Kryetar i Delegacionit për marrëdhëniet me Shqipërinë

Andreas SCHIEDER, eurodeputet

Raportues i përhershëm për Shqipërinë

Günther Fehlinger-Jahn, kryetar i Komitetit Austriak për Zgjerimin e NATO-s dhe kandidat për president të Austrisë në vitin 2028, i ka propozuar kryeministrit Edi Rama të japë dorëheqjen dhe të largohet përgjithmonë nga Shqipëria, duke u tërhequr në Vjenë.

Në një reagim publik, Fehlinger-Jahn i ka bërë thirrje Austrisë t’i ofrojë Ramës një marrëveshje të negociuar për largimin nga politika, të ngjashme me ato që, sipas tij, u propozohen ndonjëherë udhëheqësve autoritarë për të lehtësuar një tranzicion paqësor.

Propozimi i tij përfshin dorëheqjen e menjëhershme të Ramës nga posti i kryeministrit, largimin e përhershëm nga Shqipëria, qëndrimin në Vjenë në përputhje me ligjet austriake dhe tërheqjen përfundimtare nga politika, pa mundësi rikthimi apo ndërhyrjeje në jetën politike shqiptare.

Fehlinger-Jahn ka përmendur gjithashtu mundësinë e negocimit të mbrojtjes nga ndjekja penale dhe dënimi, brenda kufijve që lejon ligji, duke theksuar se kjo nuk duhet të përfshijë imunitet për vepra penale që nuk mund të mbulohen ligjërisht nga amnistia.

Ai e ka cilësuar nismën si propozimin e tij politik, duke sqaruar se nuk bëhet fjalë për një marrëveshje ekzistuese dhe as për një garanci imuniteti.

“Edi Rama, prano marrëveshjen e Vjenës! Jep dorëheqjen, tërhiqu dhe lëre Shqipërinë të ecë përpara”, është mesazhi i Fehlinger-Jahn në përfundim të reagimit të tij.

BULLGARI – Kryeministri bullgar Rumen Radev ka dënuar ashpër sulmin me dronë detarë dhe ajrorë ndaj dy anijeve tregtare në Detin e Zi, njëra prej të cilave është fundosur. Autoritetet vijojnë kërkimet për anëtarët e zhdukur të ekuipazhit, ndërsa deri më tani nuk është identifikuar përgjegjësi për sulmin.

“Një sulm i tillë brenda zonës ekskluzive ekonomike të Bullgarisë është absolutisht i papranueshëm”, deklaroi Radev, duke e cilësuar ngjarjen si një shkelje flagrante të së drejtës detare.

Sipas kryeministrit bullgar, sulmi ndodhi rreth orës 03:00 me orën lokale, afërsisht 70 milje detare në lindje të qytetit të Byalës. Ngjarja ka ngritur shqetësime serioze për sigurinë e lundrimit dhe rrezikun e përhapjes së mëtejshme të konfliktit në Ukrainë.

Radev paralajmëroi se, nëse lufta nuk merr fund, pasojat mund të shtrihen përtej kufijve të Ukrainës, duke shtuar rrezikun e një konflikti me përmasa globale.

Ai theksoi se sulmet po e vështirësojnë ndjeshëm lundrimin në Detin e Zi, po rrisin kostot e sigurimit dhe po krijojnë pasiguri për transportin detar ndërkombëtar.

BE-ja në mbështetje të Bullgarisë

Presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, dënoi sulmet ndaj anijeve civile dhe shprehu solidaritetin e plotë të Bashkimit Evropian me vendet anëtare në krahun lindor.

“Anijet tregtare dhe ekuipazhet e pafajshme po bëhen objektiv, ndërsa jetë njerëzish kanë humbur tashmë në det”, deklaroi ajo, duke e cilësuar situatën në Detin e Zi si gjithnjë e më shqetësuese.

Ndërkohë, ekipet e shpëtimit vijojnë kërkimet për ekuipazhin e anijes së fundosur. Radev siguroi se përparësi mbetet shpëtimi i jetëve njerëzore, pavarësisht se kujt i përkasin anijet që lundrojnë në zonën ekonomike bullgare.

Tensionet në Detin e Zi po rriten

Kryeministri bullgar paralajmëroi gjithashtu se Sofja nuk do të lejojë që bregdeti i vendit të vihet në rrezik. Ai përmendi edhe rastin e anijes së mallrave Emil, e goditur nga dronë rusë në gusht dhe që tashmë po zhvendoset drejt ujërave bullgare. Moska e kishte konfirmuar sulmin, duke pretenduar se anija transportonte pajisje ushtarake për Ukrainën.

Sulmi i fundit vjen një ditë pasi një anije mallrash në pronësi turke, e cila transportonte drithëra në Detin e Zi, u godit nga të paktën një dron, mori flakë dhe u fundos.

Autoritetet bullgare kanë mbledhur një takim të jashtëzakonshëm me përfaqësues të ministrive të Mbrojtjes, Brendshme, Transportit dhe Mjedisit, si dhe të shërbimeve të sigurisë, për të vlerësuar situatën dhe rreziqet për vendin.

Për momentin, asnjë palë nuk është fajësuar zyrtarisht për sulmin ndaj dy anijeve, ndërsa zhvillimet e fundit shtojnë shqetësimet për sigurinë e transportit tregtar në Detin e Zi.bw