SIKUR SËRISH NË MËMËDHE

 

Sikur sërish në mëmëdhe,

Vëllezër, të mos kthehemi,

Sa pisk, sa keq, ç’mjerim për ne!

Një errësirë un’ e di

Ju sigurisht mendoni: “Kur

Do vijë ditë e bekuar

Që ne sërishmi, si dikur,

Të kuvendojmë të liruar?”

Ah, jo, vëllezër,, kurrë më

Për anë të Dnjeprit tok s’do jemi,

Porse të ndarë një nga një

Në stepa, në pyje ne do vemi.

Ne shpresë në liri kemi,

Në baltë shpressa nuk na lë.

 

Midis njerëzve, si njerëz,

Prap do të jetoni,

Shoku shokun, o  vëllezër,

Me gjithë shpirt ta doni.

Mbi të gjitha Ukrainën

Dashurojeni,

Lutuni për të… Dhe mua

Që në  robëri

Po  ma shqyen gjoksin brenga

Ju kujtomëni.

1847

 

KUR TË VDES TË MË MBULONI

 

Kur të vdes të më mbuloni

Te ndonjë kodrinë,

Që të shoh gjithnjë, vëllezër,

Mëmën Ukrainë:

Të vështroj me gaz në zemër

Fushën pa kufi.

Të vështroj si derdhet Dnjepri,

Si buçet ai.

 

Si vrapon mes Ukrainës

Drejt e për në det.

Do t’i lë mënjanë aherë

Fushat dhe rrëketë;

Do të ngjitem lart në qiell

T’i flas hapur e t’i lutem

Se tani s’e njoh.

 

Kur të më mbuloni mua,

Prangat flakini,

Derdheni në shesh të luftës

Gjakun për liri!

Dhe në familjen e madhe

Të re dhe të lirë,

Ma kujtoni fjalën time

T’urtë dhe të mirë!…

1845

 

VARRI I GËRMUAR

 

Ç’ke kështu, moj Ukrainë,

Fajet kujt i lan

Me këtë lëngim që zemrën

Dysh ti po ma ndan?

Mos harrove që t’i lutesh

Zotit ndonjëherë?

A mos bijt s’i ke mësuar

Të rrojnë me nderë?

“I jam lutur gjithëmonë

Unë Perëndisë,

I mësova që t’i binden

Bijtë e drejtësisë.

Si lule në fushë u rritën

Bijtë e mi të shkretë.

Ah, dikur dhe unë pata

Liri dhe pushtet,

O Bogdan, o  bir i shtrenjtë,

Ç’bëre këtë gjëmë?

Ç’bëre mor i pamëndje

Me të ngratën mëmë?

Përmbi djepin tënme këngë

Qava robërinë

Dhe, me lotë të pikëlluar,

Prisnja veç lirinë.

O Bogdan, sikur ta dija

Fatin tim të zi

Më mirë në djep të mbysja

Se ajmè! tani

Jabanxhinjtë të mbretërojnë

Nëpër stepën time

Edhe bijtë e mi të varfër

Bredhin në mërgime

Se nuk thahet midis stepës

Dnjepri, im vëlla,

Nëpër varre bredh moskali

Dhe shkel përmbi ta.

Moskalët gërmojnë varret,

Varret po rënkojnë.

Dhe për të gërmuar varet,

Bijtë, ah, o Zot!

Po e ndihin jabanxhinë

Zot e fuqiplot.

Ndihin hasmin të më zhveshë,

Të më lejë të shkretë.

Egërsira, ju po mbytni

Mëmën tuaj vetë!”

 

Bijtë varrin e gërmuan,

Po ç’gjetën në të.

Prindërit. Në varr veç turpit

S’morën hiçgjë më!…

Të gjenin thesarin

Që toka mbulonte,

Bijtë s’do të qanin,

Nëna s’do rënkonte!…

 

9 tetor 1843, Bjerezanj

 

S’VJEN MË MIDIS NESH

 

S’vjet më midis nesh

Ajo koh’ e panëve,

S’do të kthehet më…

Po lavdinë e trimave

S’e harron asnjë!

Nga Limani vjen një re,

Tjetra nga rrafshina;

Atëherë e pikëlluar

Qante Ukraina!

Qante dhembshur Ukraina

Si një foshnjë e shkretë.

Kush ta ndihë? Humbën, vanë

Kazakët me fletë.

Humbi vatra dhe lavdia,

S’ka gjëkund shpëtim.

Tani bijt’e trimave

S’kanë pagëzim;

Lindin, rrojnë, dashurojnë,

Vdesin, pa kurorë.

As në kishë nuk i lënë

Këta bij të gjorë.

Posi tuf’ e zezë korbash

Ljahët prak më prak

Fluturojnë, – s’ka më trima

Që të marrin hak!

Ngriti krye Nalivjako,

Po në gjak u mbyt

Dhe, pas tij kazak Pavlunga

Mizorisht u shtyp.

Seç u ngrit Taras Trjasillo

Dhembshur duke britur:

“Ukrainë, moj e varfër,

Ah, se ku ke mbrritur!”

Ukrainë, Ukrainë,

Nëna ime, moj!

Mendimet e mia

Lart në mal kujtoj Ukrainën

Pa liri!

Mirëmbetsh.