Një lepur vrapon i lumtur nëpër një livadh sepse po mbaron tezën e tij të diplomës. Në një moment, ai has një ujk kërcënues që dëshiron ta hajë.

Duke dashur të diplomohet para se të vdesë, lepuri përpiqet ta ftojë ujkun në strofullën e tij, duke i thënë:

“Eja në strofullën time dhe lexo tezën që po shkruaj. Nëse nuk je dakord, do të më hash mua!”

“Cili është titulli i tezës tënde?” përgjigjet ujku me kuriozitet.

“Superioriteti i lepujve mbi ujqërit dhe dhelprat.”

Ujku, duke dëgjuar titullin, vendos ta pranojë. Ai hyn në strofullën e lepurit dhe nuk del më.

Të nesërmen, ndërsa lepuri po përgatitet për diplomim, një dhelpër kalon pranë strofullës së tij me qëllim ta hajë atë, dhe përsëri, lepuri i ofrohet t’ia lexojë tezën e tij dhelprës. Dhelpra hyn në strofull dhe nuk del më.

Ditën e diplomimit, lepuri del nga strofulla e tij i veshur i gjithi dhe takon një mik, i cili e pyet për titullin e tezës së tij. Lepuri përgjigjet me krenari:

“Superioriteti i lepujve mbi ujqërit dhe dhelprat.”

“Epo, sipas mendimit tim, kjo është një tezë e pamundur!”

“Më ndiq në strofullën time dhe do t’i hash fjalët e tua!”

Shoku ndjek lepurin në strofull dhe e gjen veten përpara një grumbulli të vogël me kocka dhelpre, një grumbulli të vogël me kocka ujku dhe, në fund të studios, pranë kompjuterit me kopje të ndryshme të tezës në dorë, një luan të madh.

MORALI: Titulli i tezës nuk ka rëndësi; ajo që ka rëndësi është kush është mentori yt!

Një student ngel përsëri në provim dhe një mik përpiqet ta kuptojë problemin e tij.

“A studion ndonjëherë pas darkës, për shembull?” pyet shoku i klasës.

“Varet…”

“Nga çfarë varet?”

“Unë kam një sistem: përdor një monedhë dhe kur del me lek, shkoj në bar me miqtë e mi. Nëse del me shqiponjë, rri me të dashurën time. Dhe nëse monedha qëndron drejt, studioj!!!”

Mësuesi bën një pyetje gjeografie:

– Pjerin, mendon se lumi Drin apo Misisipi është më i gjatë?

-Misipisi!-

-Mirë, dhe sa më i gjatë?

-Epo… është me 8 shkronja!!!

Babi i drejtohet Pjerinit teksa kthehej nga shkolla për në shtëpi:

“Pjerin, bir, pse po qan?”

“Ooh… mësuesja më pezulloi…”

“Dhe pse?”

“Sepse kur hyri në klasë, shoqja e bankës po nxirrte tym…”

“Epo… çfarë lidhje kishe ti me tymin që nxirrte ajo?”

“Të gjithë thanë se unë isha ai që i vura flakën!”

Mësuesja ua shpjegon konceptin e plotësisë nxënësve të saj:

“Nëse marrim një kungulleshkë, katër karota, tri patate, një kërcell selino dhe njëzet bizele, çfarë kemi bërë?”

Pjerini ngre dorën dhe ngrihet nga banka:

“Një supë të mirë, mësuese!”

Mësuesja e gjeografisë e pyet klasën:

“Nëse Toka është e rrumbullakët, si ka mundësi që ne nuk biem?”

Pjerini përgjigjet menjëherë:

“Për shkak të ligjit të gravitetit, zonjushë.”

“Absolutisht kështu, Pjerin,” komenton mësuesi.

Një nxënës tjetër ngre dorën dhe e pyet mësuesen:

“Çfarë ndodhte para se të miratohej ligji?!!!”

Mësuesja u shpjegon nxënësve kuptimin e fjalës “ndoshta”, pastaj i thërret ata me radhë në tabelë për të dhënë një shembull dhe për të përcaktuar nëse mësimi ka qenë gjithëpërfshirës.

Mësuesja pyet: “Luigj, më jep një shembull duke përdorur fjalën “ndoshta”.”

Dhe fëmija përgjigjet: “Babai im është mjek. Këtë mëngjes ai e futi shpejt stetoskopin në çantë dhe doli nga shtëpia. Ndoshta i është dashur të shkojë për një kontroll!”

“Të lumtë, Luigj, dhe tani ti, Pjerin, më thuaj një fjali duke përdorur fjalën “ndoshta”.”

Dhe Pjerini përgjigjet:

“Dje pasdite, gjyshja ime doli me një kopje të Financial Times nën sqetull, kaloi kopshtin dhe u drejtua drejt fushës së misrit… duke mos ditur asnjë fjalë anglisht… ndoshta do të bënte kakën!!!”

Mamaja ia lavdëron Pjerinit dentistin:

“Pra, Pjerin, a morët trajtim nga Dr. Tuku, dentisti i famshëm pa dhimbje?”

“Po, mami! Por nuk është e vërtetë që ai është një dentist pa dhimbje… kur i kafshova gishtin, ai filloi të bërtiste si të gjithë të tjerët!!!”

Mësuesja i thotë Sarës:

“Bravo! Jam shumë e lumtur me ty dhe po të jap një 9!”

“Mësuese, nëse do vërtet të jesh e lumtur, pse nuk më jep një 10?!!”

E lodhur nga vonesat e vazhdueshme të Pjerinit, mësuesja e qorton:

 “Si është e mundur që vonohesh në shkollë çdo mëngjes? A mund të më shpjegosh pse nuk arrin kurrë në kohë? Merr shembull nga shokët e klasës!”

Pa iu dridhur qerpiku, Pjerini përgjigjet:

“Është tabela në fund të rrugës!”

“Për çfarë tabele po flet?”

“Ajo që thotë ‘Ngadalëso shpejtësinë, shkolla është afër’, mësuese!!!”

Mësuesi shpjegon se si mbizotëron ligji i kompensimit në natyrë.

“Ata që u mungon një shqisë, për shembull, e kanë një tjetër më të zhvilluar. Të verbërit kanë një shqisë shumë më të mprehtë të prekjes dhe dëgjimit.”

Pastaj, duke iu drejtuar Maksit: “Më jepni një shembull tjetër.”

Dhe djali: “Për shembull, kur dikush e ka njërën këmbë më të shkurtër, tjetra është gjithmonë më e gjatë!”