Pra sot nuk jemi më në një situatë kur kryeministri thoshte se “nuk ka projekt në Zvërnec, por ka ide zhvillimore”. Këto janë lojëra fjalësh tashmë të cilat i hedh poshtë botimi i një libri kur mijëra njerëz protestojnë çdo ditë poshtë zyrës së tij.

Përgjegjësitë as që mund të zëvendësohen me kaq thjeshtësi duke u shprehur dhe duke krijuar disa ndjesi apo edhe situata në dobi të lirisë së mendimit, të lirisë së shprehjes, as edhe më për atë të lirisë në krijimtarinë e sipërmarrjeve të arkitektëve të njohur nga bota të cilëve ai u është ofruar. Sikur Shqipëria është një aventurë, një punishte e realizimit të ëndrrave në krijimtarinë e tyre me çmim të ulët ose falas ose edhe të asaj  krijimtarie ku punohet lirshëm dhe paguhen zë për zë  me firmën dhe nënshkrimin  të kryeministrit.

Këto janë vetëm disa nga çështjet të mprehta që kryeministri u mundua t’i qartësojë gjoja me qetësi dhe pa u hedhur ende në sulm ose pa trazuar as demokracinë dhe as ligjet, por kurrë nuk u ngrit në përgjegjësinë e detyrës. një përgjegjësi që ende nuk e ndjen prej një muaji. Shumëkujt mund t’i kujtohet se është Rama ai që e ka shtuar këtë platformë dhe e ka promovuar në dy vite rresht (2025 dhe 2026), si një “universitet në qiell të hapur”  për përfitimet e arkitekturës shqiptare ku disave do t’i vinte ndërmend veprimtaria  “Bukë e Zemër”. E thjeshtëzuar deri në atë masë sa me lutje jo vetëm u kërkohej bileta pjesëmarrësve, por ata ishin të lutur gjithashtu që të sillnin edhe shijen. “Some Salt Please”(!), shijen e e kripës e cila kur i mblidhet si kritikë bashkë me faktet në të tilla raste fatkeqësisht i duket “shëllirë” dhe ja prish kryeministrit shijen dhe ai nuk kursehet të hidhet në sulm sepse të tjerët nuk mendojnë si ai, nuk përpiqen si ai dhe nuk kuptojnë sa ai.

Nuk është nevoja që ato ngjarje që kanë ndodhur në botë sikurse edhe në Historinë e Shqipërisë dhe kanë lënë shkatërrime të rikthehen si mjet i luftës dhe i përçarjes. 60 vite më parë ideologjia  e sundimit të një partie goditi rëndë besimin fetar, luftoi mënyrën e jetesës, luftoi për të disiplinuar gjithçka rreth dijeve, kulturës, artit etj. ku pjesë e pashmangshme ishte edhe arkitektura,  edhe ndërtimet. Ishte një luftë që e ka lenë mendësi autoritarizmi, por që ka humbur karshi një brezi të rinj shqiptarësh, djem e vajza që kanë thirrur sot kohën e tyre.
Pra qetësia e protestës qytetare i ka shpëtuar këtij provokimi nga etiketimet që Rama i gjen dhe që tashmë ja ka vendosur vetes, sepse nuk mund të fitojë mbi frymën e kësaj lëvizje të re. Strategjia e zgjedhur prej kryeministrit nuk funksionon, ashtu sikurse edhe përmbajtja e një letre që ai e sjell dhe i kushton kohë nga autori  Reinier de Graaf, është përzgjedhur dhe ka zënë vend në debatin edhe më përpara se vetë ky libër në tërësi të përcillet nga lexuesi.
Dikush do të mund të stepej përgjithësisht edhe nga nxitimi i bërjes së reklamës. 

Por edhe kjo tani është e pashmangshme ashtu sikurse do të sjellë edhe uljet e ngritjet në debatin publik disa kohë pas shikimit me sy kritik nga studiuesit e ndryshëm. Një gjë që del në pah që në fillim janë dy çështje me pasoja ekonomike dhe ligjore të cilat në rastin e një transparence të munguar, mbeten jo të sinqerta dhe dyshimet me të drejtë mund të hetohen nga media, institucionet shtetërore dhe legjislative të kontrollit, si edhe nga prokuroria speciale është sjellja e fakteve për të marrë një përgjigje që do t’i qartësonte ligjërisht palët.
Duke ndjekur argumentet e kryeministrit Rama kur thotë se:-“Unë thjesht kam dhënë aty një kontribut me një tekst parathënës, një tekst parathënës që është patjetër krenari që unë si kryeministër i Shqipërisë të isha i ftuar ta shkruaja dhe që së bashku me gjithë këtë armatë arkitektësh dhe profesionistësh të jashtëzakonshëm të cilët janë pedagogë në universitetet më të mira të botës, ndër të tjera, të cilët thirren për të bërë konferenca mbi arkitekturën për të rejat, për të rinjtë, për të interesuarit dhe paguhen sa qimet e kokës nëpër vende të tjera dhe ka ardhur si një projekt editorial tërësisht i pavarur. Është konceptuar, është kuruar nga  Anneke Abhelakh dhe siç thashë janë kontribute të studiove që punojnë në Shqipëri dy dekadat e fundit.”Pra që “thirren për të bërë konferenca mbi arkitekturën” dhe “paguhen sa qimet e kokës nëpër vende të tjera”  të merren si një akt bamirësie ose ndriçim i mendjes së kryeministrit, atëherë ky aspekt do thellësisht një sqarim shterues ligjor në Komisionet e Kuvendit. Rregullat janë vendosur ndaj duhen zbatuar. Nuk ka pse ai të vazhdojë dhe të qëndrojë i pa shpjeguar për një veprim i tillë disa vjeçar. Këtu kuptohet fare mirë se marrëdhëniet dhe konflikti i interesit janë shkelur dhe veprimet e këtij lloji që kurrë nuk janë vlerësuar marrin tagrin e një norme që kryhet pa dhënie llogarie në institucionet përkatëse.

Në këtë fragment të bisedës së Ramës në ‘Flasim’ del edhe një detaj tjetër që shpreh një marrëdhënie më të ngushtë mes kryeministrit dhe armatës së arkitektëve:-“…armatë arkitektësh dhe profesionistësh të jashtëzakonshëm të cilët janë pedagogë në universitetet më të mira të botës,…” Këtë vlerësim lidhjeje e jep më tej edhe shprehja e kryeministrit Rama:-“Unë besimplotë dhe i vendosur në fuqinë e arkitekturës”,   dhënë  për ‘The Observer’ në një artikull me titull  ‘The man behind Albania’s architectural revolution’. Autori Rowan Moore kritik i arkitekturës shtron pyetjen :-“Edi Rama, kryeministri i një vendi ish komunist, po transformon mjedisin duke ndërtuar në vendit të tij me ndihmën e një “Armate Shigjetarësh”, por kush po e paguan faturën?