Kërceva përpjetë. M’u trallis gjumi, m’u llaftaris.

Edhe frika u hodh përpjetë.

( Hidhi tutje!- tha buzëthati. )

-Ku t’i hedh ?

-Shtiji ku të duash, gremisi !.

Ç’të gremis? S’është gjë e rëndë, një grusht

dhe do përsipër.

I rëndë, i lehtë, në të s’ëmës – tha buzëthati.

Nuk sheh ç’bëhet, o qorr? Mund të na shohin, të na ndjekin

Unë paksa nuk shihja mirë, por qorr…

– ia preva mendimin shkurt vetes.

Tjetri, i vdekun s’gremiset- mendova.

Edhe vdekja ka gjumin e vet, edhe

ajo zgjohet.

Ç’the ?- më pyeti ftohtë buzëtrashi.

(Dëgjoi ndonjë fjalë, fola me vete.?)

Edhe vdekja meriton të nderohet –

i thashë prerazi buzëtrashit..

(Ai u tromaks. )

– Ç’the ? Po pse vdekje

është kjo e këtyre të humburve ?.

Ndryshkur dhjetë vjet – belbët fola.

Dhjetë vjet ndryshkur pse i mbanim,

pse i fshihnim, ç’na duheshin …

 

Përse po flisnim ne të dy me natën

në mes? Na ngatërroheshin keq

ngjarjet. Herë mua më dukej sikur

kudo që shkoja mbaja një trastë

të madhe me vete mbushur me …

(me se ?), herë më dukej sikur

tërhiqja një rrjetë peshku … në

kodër. Në kodër? Ç’tringëllonte

rreth meje, rreth tjetrit, përqark ?

Lajthitur ngasjet e ngjarjet

dhe ne të lajthitur.

 

Ç’kishim me vete?

 

Mua më rëndonte gjithçka. Pastaj

gjithçka më bëhej pendëz.

Po fle në këmbë ? – e ngacmova shokun.

-Kush po fle? Ti po fle?- kërceu ai përpjetë.

M’u duk sikur tjetrit iu holluan buzët,

iu leqendisën këmbët, zëri iu hollua.

-M’u shpif më keq – tha buzëholli.-

m’u bë gjëmë e stërgjëmë kjo e

përpjetë sonte.

Përplasi fort pëllëmbët sikur donte

t’i thoshte gjithçkaje përreth të shporrej.

Më hëngri frika. Gremise ! – tha buzëholli.

(Kë të gremisja ?)

Po fliste për këlyshin, ndoshta.

Bukën e tjerëve hamë edhe ne –

mendova në të qetë.

Ç’të gremisja.?

Një lepur ? S’ishte as lepur as bushtër.

Ishin prangat e një të burgosuri.

Po i burgosuri pa pranga ku ishte ?

S’ishte as njera as tjetra…

Gjysma lajthitur unë tani ?                                                        

Hilja, frika, grushti krruspull ishin aty?

Pështyma, pështirosja?

Shkelmi, thika, satëri?

Po lajthis, më duket …

(Dikur shkruaja ose bëja sikur shkruaja.

Edhe tani nuk përmbahem dot nga

frymëzimi thurrshthurr e nuk di

ku jam, ç’kujtoj, ç’flas.

Jam dhe s’jam me veten, me tjetrin.)

 

O, dreq dreqnish, ç’të gremis tutje?

Gremisëm ç’ishte për t’u gremisur.

Gremisëm edhe veten. Shkonim nga

shkonim dhe para syve na dilnin ata.

Cilët ata, thuama?

Të gremisurit tanë, pra. Të afërmit tuaj

gremisur prej nesh.

Në ç’kohë ndodhi kjo ? – më pyet ti.

– Po ku kishte kohë ahere, o njeri ?  Koha ishte vdekje lepuri. Ngordhje lepuri. Vdekja ishte shurrë që lante fytyrën e kujtdo.

 

(Mos e tepëro, o njeri, mos…Nuk

mund të flasësh kështu. Mos shkruaj

asgjë nga këto – sikur i thoshja vetes.)

 

Vdekja ishte pjesë. Pjesë e secilit,

mysafir dite, po më shumë nate.

Vdekja nuk është poeti, o dështak –

shava veten ndër dhëmbë.

 

(Groposi thellë, thellë e më thellë –

sikur më tha atëhere buzëholli.)

Buzëholli a buzëtrashi?

Po ngatërrohesha me veten.

(T’u dhimbska një lepur ?-

zë nga hollëtrashi.

Ç’lepur ?- iu gjegja.)

 

Si iku ajo natë, ajo gjëmë as Zoti nuk e di.

Zoti nuk i di të gjitha. As fati s’e di ngahera

shtegun e vet. Pse e di nata kur do të gdhihet ? E di njeriu se kur do të vdes?

Përcolla pështymën e helmatisur

tëposhtë grykës. Grykës si fyell.

 

M’u trallis gjumi, m’u tromaks. Dhjetë vite

copa-copa gjumi im. Rrahëm rojen e bankës, nuk na jepte çelësat, ia rrëmbyem, tërhiq e tërhiq, thua ia shqyem këmbët.

Hëngri e hëngrëm grushte, përplas nofullat, çelësat ia vodhëm.

 

(Atëhere jetoja të njëzetat unë. S’e doja

shkollën, më rrëmbeu rruga… )

 

Do prisnim një natë qameti e do shkonim

prapë tek banka. As vet s’e dinim pse do

shkonim. Zakon hajduti. Brava do ishte tjetër. Do shkonim atje. Na duhej një kafshatë bukë për të jetuar.Do lypnim ndonjë qindarkë nga njerëzit që hynin e dilnin nga porta e madhe rrëshqitëse e bankës në ora 8 të mëngjesit.

 

Shkuam njëdizaj… Njerëzit, në bankë, hynin

me çanta, me qese, me-e-e- (m’u mbajt goja,) por dilnin nga banka me duar bosh duke rrëshqitur (???!!!) sa na afroheshin.

Çudi e madhe.! I nxirrnin të hollat nga ndonjë portë tjetër?

 

U përmenda. Më doli gjithë gjumi. Sikur m’i

shkundi edhe veshët.

I gropose, o dreq nate ? – më pyeti buzua.

– Po, jo, po – iu gjegja përçart. Tani, ne sikur

s’merrnim frymë. Frymë merrte përçartja jonë.

 

A i vërvita atë natë a më ranë tek këmbët

çelësat s’e mbaj mend. U pëshjellova keq

me veten. Groposa çelësa, groposa lepur,

(njeri asnjëherë), nuk mbaj mend asgjë.

Ne, lypësat s’para të vrasim, tek e shumta

të grabisim. Ne, hajdutët, tani u bëmë

lypësa. Lypësa jemi, hajdutë të vegjël.

 

…Sot e përdita e përnatë sa herë i afrohem

bankës tek rruga e portit në hapa më bëhet

sikur tringëllijnë çelësa. Mund të ishin edhe

pranga, mos o Zot, po ta kishim vrarë atë

natë rojen. Po prangat vihen në duar.

Unë vet i prangos ndonjëherë duart,

nuk i prangos, i çpoj me pirunj.

 

– Ku do dalim të lypim nesër ?

Nesër është nesër, por çdo

hamë sonte ?- sikur më tha

buzëthati, buzëtrashi

e buzëholli njëherazi.

 

Ju çdo lypni, o njerëz.?

Ne përditë e përnatë

ia lypim e ia hypim

njeri – tjetrit.