Një gjë nuk duhet lënë pa komentuar me ashpërsinë e duhur, përtej çështjes së lumit Ibër, që Serbia projekton ta devijojë për të martirizuar Kosovën. Aspekti edhe më revoltues, sipas opinionit tim, është kur Beogradi na thotë, nëpërmjet ministrit të tij të Jashtëm, se Shqipëria duhet ta qepë gojën, meqenëse ky lumë nuk kalon nëpër territorin e saj. Dhe nëse Shqipëria guxon dhe flet, ajo, sipas Beogradit, dëshmon në këtë mënyrë se i fryn ëndrrës së Shqipërisë së Madhe.

Surrealiste! Por edhe më surrealiste është kur nuk hasim në asnjë deklaratë kundërpërgjigjeje të politikanëve në Shqipëri këto ditë, duke filluar nga Kryeministri, për t’i rikujtuar Serbisë këtë të vërtetë elementare: se ajo ia autorizon vetes, dhe me shumë të drejtë, të shqetësohet se çfarë ndodh me serbët kudo në Ballkan, nga Kosova në Mal të Zi e deri tek ata në Bosnjë dhe Maqedoninë e Veriut.

Ndërsa Tiranës, Beogradi, pa pikë turpi, ia mohon ta ushtrojë edhe ajo këtë të drejtë elementare, që Shqipëria të shqetësohet për atë që ndodh me shqiptarët jashtë kufijve të saj. Për më tepër, ka shumë shqiptarë që jetojnë në Kosovë të pajisur me pasaportë shqiptare, ashtu siç ka shumë serbë në Mal të Zi që kanë edhe pasaportë serbe.

Një shembull tjetër: a nuk shqetësohet Greqia, vend i BE-së, natë e ditë jo vetëm se çfarë ndodh me minoritetin grek në Shqipëri, por edhe me qipriotët që flasin greqisht? Nëse Turqia do t’i bënte një bllokadë detare apo ajrore Nikozisë për ta penguar atë në transport, Greqia e para do të reagonte shumë ashpër dhe më shumë se çdo vend tjetër, sepse bëhet fjalë për shtetas që flasin greqisht dhe që ajo i mbron para së gjithash.

Dhe Greqia pikërisht kështu reagoi në mbështetje të Nikozisë në çështjen konfliktuale, kur Turqia kërkonte t’i zaptonte zonat detare me hidrokarbure. Askush nuk u dëgjua të thoshte: “Pse fut hundët Greqia?”, sepse pikërisht janë grekë ata që banojnë në Qipron greke.

Atëherë, pse klasa jonë politike e lejon që Beogradi t’i thotë Tiranës të qepë gojën, kur Serbia po përgatitet t’i bëjë bllokadë uji Kosovës, domethënë shumicës shqiptare që banon aty?

Ndaj nuk ka nevojë dhe vend për justifikime të panevojshme të Edi Ramës, nëse po tregohemi apo jo “shqiptaromëdhenj” duke kritikuar Serbinë për horrorin që po përgatitet t’u gatuajë shqiptarëve të Kosovës me çështjen e ujit.

Duhet thënë ballëhapur, gojëplot dhe pa më të voglin kompleks se Shqipëria mbron energjikisht të drejtat e të gjithë atyre që kanë identitet shqiptar, kudo ku ndodhen, ashtu siç e bën çdo vend tjetër në botë ndaj komuniteteve me të cilat ndajnë të njëjtin identitet etnik, gjuhësor, historik dhe kulturor.

Serbia s’mund t’i kërkojë kurrë Shqipërisë të mos bëjë atë që vetë Serbia bën për serbët jashtë saj.

Por edhe nëse na kërkon të heshtim, kujt i bëhet vonë?

Qentë le të lehin…

Pas shumë vitesh vendosa të kaloj 3 ditë verore në qytetin tim të lindjes. Trafiku më detyroi ti kaloj këto tre ditë jo në shtëpinë e prindërve por në hotel afër detit.

Në ketë konvikt të madh betoni pa identitet nuk di si ta quaj veten vendase apo turiste .
Në Vlorën ku turizmi është shndërruar në një akt frenetik performance e dukje nën markën e turizmit elitar nuk mungojnë pishina prive për ata që harxhojnë 35,000 mijë lekë në klub, edhe për të pirë një kafe duhet të paguash 3,000 lekë vëtëm për hyrje, shprehja e Cecilie Hollberg, drejtoreshës së Gallerisë dell’Accademia në Firence, e cila thotë: “Sapo qyteti bëhet prostitutë, është e vështirë të kthehet përsëri në virgjëreshë”, është kaq aktuale.

Në Vlorën turistike, e keqpërdorur nga pronarë e menaxherë resortesh dallkaukë e të pasjellshëm, edhe deti m’u duk larg edhe pse isha afër tij . Pranë detit ku u rrita ditët nuk janë më furra të buta ngrohtësie, edhe netët nuk janë në ninulla valësh ku mendja mund të qetësohet. Në buzë të detit ku u rrita të rrethuar tanimë nga katrahura e betonit, lulëzon çmenduria pa kuptim e të ashtuquajturit turizëm elitar të ofruar nga një tufë dallkaukësh të pangopur .

Këto ishin 3 ditët e fundit në Vlorë …….. në këtë qytet nuk dihem më vlonjate , por refuzoj të quhem edhe turiste e qytetit tim fatkeqësisht të kthyer në një prostitutë të pasjellshme!

Ura e Bërnjakut mbi Liqenin e Ujmanit.

Sipas artikullit, Departamenti amerikan i Drejtësisë nuk ka konfirmuar nëse ka marrë një kërkesë nga Tirana për ndalimin ose ekstradimin e Shehut.

TIRANA- Gazeta gjermane “Junge Welt” i ka kushtuar një artikull biznesmenit shqiptar Artur Shehu, emri i të cilit është lidhur me shitjen e tokave në ishullin e Sazanit për projektin luksoz të Jared Kushnerit. Artikulli ngre pikëpyetje mbi faktin se Shehu, ndaj të cilit ekziston një urdhër-arrest për akuza që lidhen me trafikimin e kokainës, pastrimin e parave dhe falsifikimin e dokumenteve, ndodhet në Miami dhe deri tani nuk është bërë publik ndonjë veprim i autoriteteve amerikane për ndalimin apo ekstradimin e tij.

Sipas artikullit, Departamenti amerikan i Drejtësisë nuk ka konfirmuar nëse ka marrë një kërkesë nga Tirana për ndalimin ose ekstradimin e Shehut. Gazeta thekson se në prill, Shehu ia shiti pronat bregdetare Albania Land Development, kompanisë që qëndron pas projektit të Kushnerit, gjë e cila ndezi protestat qytetare të cilat po vazhdojnë prej 73 ditësh. Të ardhurat, 110 milionë euro sipas dokumenteve u ngrinë në llogarinë e noterit përpara se paratë të arrinin tek Shehu.

Nga ana tjetër, avokati i tij Kujtim Cakrani pretendon se familja e ka pasur tokën në pronësi që nga koha osmane dhe se shitja është kryer në mënyrë të ligjshme, ndërsa vetë Shehu e quajti pronësinë e tij “të padiskutueshme” në një program televiziv. Artikulli krahason rastin e tij me atë të Ilir Shtufit, një tjetër person i hetuar në të njëjtën dosje.

Më 30 korrik, Gjykata e Apelit e Selanikut miratoi ekstradimin e Ilir Shtufit, një ndërtues pallatesh të larta në Tiranë. Ai ishte arrestuar në qershor në një hotel në qytetin grek pas një informacioni nga Interpoli. Pikërisht në këtë pikë media gjermane ngre pyetje: Pse një i bashkëpandehur po ekstradohet nga Greqia, ndërsa personi kryesor i hetimit vazhdon të jetojë në SHBA?

Artikulli i plotë nga Junge Welt

Një urdhër arresti për pastrim parash të lidhur me trafikimin e kokainës, i lëshuar në një vend kandidat për në BE. Dhe një rezidencë e njohur: një pronë multi-milion dollarëshe në Miami Beach, në Gjirin Biscayne. Artur Shehu, njeriu që shiti tokën në ishullin e Sazanit për resortin luksoz në Shqipëri të promovuar nga Jared Kushner, dhëndri dhe këshilltari i presidentit amerikan, ka jetuar me të dy që nga qershori. Dhe askush në anën tjetër të Atlantikut nuk duket se po nxitohet t’i pajtojë të dy.

Afate të ndryshme zbatoheshin për të bashkëpandehurin e tij. Më 30 korrik, Gjykata e Apelit e Selanikut miratoi ekstradimin e Ilir Shtufit, një ndërtues pallatesh të larta në Tiranë. Ai ishte arrestuar në qershor në një hotel në qytetin grek pas një informacioni nga Interpoli. Shtufi, të cilin mediat shqiptare e lidhin me djalin e liderit të opozitës Sali Berishë, u mbrojt duke pretenduar se po persekutohej politikisht. Ai do të jetë i pandehuri i parë në rastin “Aruba” që do të ekstradohet nga jashtë në Prokurorinë Speciale të Shqipërisë (SPAK). Nga 20 urdhër-arreste të SPAK-ut, gjashtë janë ekzekutuar deri më tani.

Pra, kush është Shehu, subjekti i këtij rasti?

Një sipërmarrës i cili, sipas një hulumtimi nga Miami Neë Times dhe rrjeti OCCRP, kaloi vite duke blerë tokë bregdetare në atdheun e tij nga Florida. Avokati i tij tregon historinë si më poshtë: Në vitin 1998, Shehu kërkoi azil politik në SHBA pasi “bandat kriminale” vranë vëllain dhe xhaxhain e tij para syve të tij – Reuters nuk ishte në gjendje ta verifikonte në mënyrë të pavarur këtë. Ai nuk u dënua kurrë. Megjithatë, që në vitin 2013, dokumentet gjyqësore të shqyrtuara nga CBS Neës tregojnë se banorët e Zvërnecit kundërshtuan pronësinë e tij mbi pronat – laguna është shtëpia e dhjetëra specieve të kafshëve të rrezikuara.

Dosja hetimore prej 200 faqesh, e datës 12 qershor dhe e shqyrtuar nga Reuters , ofron përgjigjen e hetuesve. SPAK akuzon Shehun dhe bashkëpunëtorët e tij për kontrabandë kokaine të Amerikës së Jugut në portet evropiane dhe investim të fitimeve në një perandori të pasurive të paluajtshme: blerjen e tokës duke përdorur mjete të paligjshme dhe dokumente të falsifikuara pronësie duke “krijuar tituj të rremë ose duke zgjeruar artificialisht sipërfaqet e tokës”. Hetimi është rezultat i operacioneve të përgjimit që synojnë trafikimin e drogës. 

Në prill, Shehu ia shiti pronat bregdetare Albania Land Development, kompanisë që qëndron pas projektit të Kushnerit. Të ardhurat – 110 milionë euro sipas dokumenteve të para nga Reuters – u ngrinë në llogarinë e noterit përpara se paratë të arrinin tek ai. Dosja nuk përmban akuza kundër Kushnerit, kompanive të projektit apo investitorëve. Partneri shqiptar i Kushnerit, Sazan Real Estate Development, i tha Neësëeek se “nuk ishte objekt i ndonjë hetimi” dhe se blerjet e tokës ishin të ligjshme.

Mbrojtja i hedh poshtë të gjitha akuzat. “Asgjë nga ato që janë pretenduar për karakterin e z. Shehu nuk është e vërtetë: ai nuk është as trafikant droge dhe as falsifikues dokumentesh”, tha avokati Kujtim Cakrani për Reuters . Familja e ka në pronësi tokën që nga koha osmane dhe shitja ishte e ligjshme. Vetë Shehu e quajti pronësinë e tij “të padiskutueshme” në një program televiziv shqiptar. Ai e shiti tokën nëpërmjet një ndërmjetësi; ai nuk e di se kush e bleu atë në fund. Një duzinë banorësh të Zvërnecit i paraqitën Reuters titujt e tyre të pronësisë dhe dokumentet tatimore; avokati i tyre ligjor synon të kërkojë një urdhër gjykate për të ndaluar ndërtimin.

Këtu historia pushon së qeni thjesht një histori shqiptare. Cakrani konfirmoi se klienti i tij ishte në dijeni të urdhrit të arrestit dhe nuk ishte i shqetësuar për të. Kur u pyet nga Reuters, një zëdhënës i Departamentit të Drejtësisë të SHBA-së nuk pranoi të komentonte nëse ishte marrë ndonjëherë një kërkesë nga Tirana për të gjetur ose ndaluar Shehun në Miami. Rezultati është një standard i dyfishtë: Greqia ekstradon një të bashkëpandehur brenda shtatë javësh. SHBA-të, ku jeton i dyshuari kryesor dhe ku dhëndri i presidentit po promovon projektin, as nuk kanë nevojë të përgjigjen.

Politikanët shqiptarë po e trajtojnë emrin me kujdes ndërpartiak. Mediat në Tiranë theksojnë se Shehu shërbeu në Gardën e Republikës nën Presidentin Berishë dhe se pronat u blenë gjatë viteve të qeverive demokratike; megjithatë, projekti u miratua nga qeveria aktuale e Edi Ramës, dorëheqja e të cilit është kërkuar në protestat që kanë vazhduar prej muajsh. Opozita po proteston kundër resortit – Berisha mbetet dukshëm i heshtur për emrin Shehu. Në Tiranë, po bëhen përgatitje për marrjen e parë në pyetje. Burri në Miami nuk ka arsye të nxitohet për momentin./Dosja.al

Agjencia e lajmeve “Reuters” i ka kushtuar një kronikë situatës së zjarreve në Krujë, ku thekson se banorët iu bashkuan përpjekjeve për shuarjen e flakëve me mjete rrethanore.

Sipas Reuters, banorët e zonës iu bashkuan zjarrfikësve dhe forcave ushtarake të hënën në luftën kundër një zjarri të madh që kërcënonte qytetin e Krujës, rreth 30 kilometra në veri të kryeqytetit, Tiranës.

Banori i zonës, Shaban Hasani, u pa duke përdorur degë pemësh për të larguar flakët që po i afroheshin banesës së tij, ndërsa helikopterët e ushtrisë shqiptare hidhnin ujë nga lart.

Flaka, e cila ka përfshirë pyjet me pisha rreth qytetit historik të Krujës, vijon prej disa ditësh, me zjarrfikësit që punojnë pa ndërprerje për të parandaluar përhapjen e flakëve në zonat e populluara.

Tre helikopterë u panë në përpjekje për të shuar zjarret deri në muzg të hënën, por erërat e forta nxitën përhapjen e flakëve në zonë.

Shërbimet e emergjencës kanë paralajmëruar për ditë më sfiduese, me temperatura të larta që vazhdojnë dhe dhjetëra zjarre që ndizen në të gjithë Shqipërinë çdo ditë. Zjarrfikësit thuhet se po përballen me mbi 20 zjarre në ditë në të gjithë vendin, disa në zona të largëta me terren të thyer që ndërlikon përpjekjet e zjarrfikësve.bw

Ka diçka thellësisht ironike në atë që po ndodh sot mes Kosovës dhe Ukrainës. Në qendër të Prishtinës valon një flamur gjigant ukrainas me mbishkrimin “Free Ukraine”.

Kosova është solidarizuar fuqishëm me Ukrainën nga dita e parë e agresionit të Rusisë.

Mjerisht sot nga Beogradi vjen përgjigja e Zelenskit: “Ukraina nuk e njeh dhe nuk do ta njohë pavarësinë e Kosovës”.

Kjo histori bëhet edhe më domethenëse për faktin që Kievi dy herë refuzoj të ftonte Kosovën në takimet Ukrainë – Evropë Juglindore.

Kjo është pjesa ku duhet të fillojë debati në Prishtinë. Jo sepse Kosova duhet të braktisë solidaritetin për Ukrainën që po lufton për lirinë dhe ekzistencë e saj. Është një parim që Kosova e njeh më mirë se shumë të tjerë. Por pikërisht se njeh atë ndjenjë, duhet të ketë edhe dinjëtetin për të kërkuar reciprocitet.

Solidariteti është virtyt. Por solidariteti pa reciprocitet është naivitet.

Në cinizmin e tij ndaj Kosovës Zelenski shkon edhe më larg dhe thotë: “ne respektojmë të drejtën ndërkombëtare”.

A do të thotë kjo se SHBA/BE paskan shkelur të drejtën ndërkombëtare kur kanë njohur Kosovën!

Zelenski duket se ka problem me kujtesën historike. Ka harruar se Kosova u çlirua nga lufta e UÇK-së dhe nga ndërhyrja e NATO-s, së cilës sot i kërkon ndihmë për mbijetesën e Ukrainës.

Të akuzosh, qoftë edhe tërthorazi, NATO-n për shkelje të rendit ndërkombëtar dhe, në të njejtën kohë, të presësh që e njejta të të mbrojë nga agresioni është injorancë politike.

Sa për takimet Zelenski -Vuçiq, ato mund të prodhojnë buzëqeshje para kamerave, deklarata dhe ndonjë rezultat afatshkurtër. Por historinë nuk e shkruajnë fotografitë e takimeve.

Fatin e Kosovës dhe të Ukrainës e përcaktojnë fuqitë që kanë peshë reale strategjike: Uashingtoni dhe Moska.

Të tjerat janë përralla politike të një ish – komediani që duket se nuk e kupton që politika ndërkombëtare nuk është skenë humori.

Ndërsa priti më shumë se një vit që Belinda Balluku t’i mbaronte punë me aeroportin e Vlorës, Edi Rama vendosi të ndërhyjë vetë në konflikt duke marrë mbi supe barrën e vendimmarrjes anulimin e kontratës me MABCO. Qeveria ka nisur zyrtarisht procedurën për zgjidhjen e kontratës me kompaninë koncesionare, një vendim që e çon Shqipërinë drejt një arbitrazhi ndërkombëtar, ku Behgjet Pacolli ka paralajmëruar se do të kërkojë deri në 700 milionë euro dëmshpërblim.

Pikërisht këtu lind pyetja që deri tani ka mbetur pa përgjigje. Nëse koncesioni i hiqet MABCO-s, kush do ta marrë në administrim Aeroportin e Vlorës? Qeveria nuk ka bërë publik asnjë plan, por kronologjia e ngjarjeve të muajve të fundit ngre dyshime që nuk mund të anashkalohen.

Më 29 maj 2026 ministri Enea Karakaçi i dërgoi kompanisë koncesionare një ultimatum 30-ditor, duke paralajmëruar se kontrata mund të zgjidhej. Vetëm 13 ditë më vonë, më 11 qershor, u themelua kompania TIMAK AVIATION, ndërsa më 18 qershor ajo u regjistrua në Qendrën Kombëtare të Biznesit.

Nuk është vetëm koha e krijimit të kompanisë që tërheq vëmendjen. Edhe objekti i saj i aktivitetit duket i ndërtuar posaçërisht për sektorin aeroportual. Sipas ekstraktit të QKB-së, TIMAK AVIATION nuk kufizohet te fluturimet charter apo transporti ajror, por parashikon menaxhimin e terminaleve, shërbimet “ground handling”, asistencën aeroportuale, si dhe projektimin, administrimin, mirëmbajtjen dhe shfrytëzimin e aeroporteve, heliporteve dhe infrastrukturës së aviacionit. Me fjalë të tjera, është një kompani që në letër ka pothuajse çdo aktivitet që nevojitet për të operuar një aeroport.

Edhe struktura e pronësisë nuk kalon pa u vënë re. Ekstrakti tregon se kompania zotërohet në masën 50% nga biznesmeni izraelit Ron Yeffet dhe 50% nga Arjeta Puca, ndërsa administratore është kjo e fundit.

Emri i Ron Yeffet nuk është i panjohur. Ai ka hyrë vitet e fundit në disa projekte strategjike në Shqipëri dhe konsiderohet si një biznesmen me marrëdhënie të afërta me qeverinë. Pikërisht për këtë arsye, krijimi i një kompanie me objekt kaq specifik vetëm pak ditë pasi qeveria nisi lëvizjet për prishjen e koncesionit të Aeroportit të Vlorës nuk mund të mos ngrejë pikëpyetje.

Natyrisht, deri në këtë moment nuk ekziston asnjë dokument zyrtar që të provojë se TIMAK AVIATION do të marrë Aeroportin e Vlorës. Nuk ka një vendim qeverie, nuk ka një procedurë të shpallur dhe nuk ka një kontratë që ta lidhë kompaninë me projektin. Por kjo nuk i zbeh faktet. Për më tepër që kohët e fundit ndaj biznesmenit Behgjet Pacolli nuk ka munguar interesi i kompanive të tjera, që janë afruar për t’ia blerë konçensionin, gjithnjë duke i bërë të qartë se ishte çështje kohe para se shteti të vepronte për prishjen e kontratës.

Si për çudi, ndërsa hetimet e SPAK janë shtrirë edhe ne dosje të tenderave të vegjël, me disa qindra mijëra euro, për këtë çështje që mban erë, prokuroria speciale është në vendnumëro. Nëse arbitrazhi ndërkombëtar i jep të drejtë Behgjet Pacollit dhe Shqipëria përballet me një tjetër faturë qindra milionëshe, kush do të mbajë përgjegjësi? Përvoja e deritanishme tregon se në Shqipëri pasi qeveria i prish kontratat, faturën e kripur të dëmshpërblimit e paguajnë taksapaguesit, ndërsa SPAK kthen kokën në anën tjetër./ Lapsi

Fillimisht më duhet t’i sqaroj lexuesit e rreshtave të mëposhtëm, se qëllimi i këtij shkrimi nuk është mbështetja për liderin e LVV-së dhe as kundërshtimi ndaj liderëve të tjerë partiakë, por dalja nga labirinthi politik!

Vakum total i sistemit politik!

Situata e krijuar ditëve të fundit në Kosovës, për më tepër se shqetësuese është edhe paradoksale: Kosova ka mbetur pa Ushtrues Detyre të Presidentit, pa Komandantin Suprem të FSK-së, pa Kryesi dhe pa Kryetar të Kuvendit, pa Kryeministër dhe pa Qeveri! Ky, për më tepër se vakum institucional, paraqet rrënim të sistemit politik në vendin tonë!

Fenomeni i pengimit në vijimësi i fituesit absolut të zgjedhjeve për krijimin e institucioneve të reja shtetërore duhet të merrë fund sa më shpejtë dhe sa më parë, sa nuk është bërë tepër vonë për shtetin e Kosovës!

Në anën tjetër, edhe shtyerja në pafundësi e seancës për konstituimin e plotë të Kuvendit të Kosovës nga ana e partisë fituese, ka irrituar qytetarët e vendit!

Përgjegjës kryesor dhe të vetmit për situatën e re (të vjetër) bllokuese të krijuar në Kosovë janë partitë parlamentare dhe të zgjedhurit e popullit, të kthyer në pengje të liderëve partiak!

Përseritja e situatave bllokuese në Kuvend, përveqse shkelje e të gjitha rregullave dhe normave demokratike është edhe dhunim i vullnetit të elektoratit.

Është dhunim i vullnetit të 36 % të elektoratit të dalë në zgjedhjet e 7 qershorit.

Ndryshe, nuk ka si të quhen përpos dhunues mosrespektuesit e vullnetit të qytetarëve dhe verdiktit popullor për qeverisjen e vendit.

Mos respektimi i rezultatit zgjedhor paraqet shkeljen e parë dhe më flagrante të aktit më të lartë juridik të vendit-Kushtetutës së Republikës së Kosovës! Me prolongim të seancave dhe me dhunë fizike në Kuvend po vazhdohet me shkeljet serike të Kushtetutës dhe rregullores së punës së Kuvendit!

Reforma e harruar, urgjente për dalje nga kriza e thellë politike

Reforma zgjedhore e filluar në vitin 2010, e bllokuar nga qeveritë e kaluara dhe e harruar së fundmi nga pushtetarët aktualë duhet të ri-inicohet nga deputetët e legjislatures së 11-të, për të shpëtuar vendin nga katandisja e mëtutjeshme!

Por, për të ardhur deri tek kjo, fillimisht duhet të konstituohet Kuvendi me marrëveshje politike për zgjedhjen e Presidentit.

Pastaj, ligjvënësit të fillojnë urgjentisht ndryshimet Kushtetuese, përkatësisht ligjin dhe aktet nënligjore që mundësojnë reformën e mirëfilltë zgjedhore për kalimin nga sistemi Parlamentar në atë Presidencial, i cili përveqse imperativ i ngutshëm kohorë, ka mbetur e vetmja zgjidhje për nxjerrjen e vendit nga kolapsi i një sistemi të dështuar qeverisës 26 vjeçarë!

Sistemi Presidencial paraqet çelësin e evitimit të ngërçeve politike dhe krizave artificiale paszgjedhore të paraqitura në mënyrë serike në Kosovën e pasluftës!

Sistemi Presidencial automatikisht krijon premisat e dy blloqeve të forta parazgjedhore, respektivisht bipolarizimin e skenës politike, gjegjësisht krahun e djathtë dhe të majtë në Kuvendin e Kosovës.

Përderisa në sistemin Parlamentar mundësia e manipulimit me zgjedhjet është jashtëzakonisht e madhe, në sistemin Presidencial evitohet ajo mundësi, pasi vota e sovranit (qytetarit) është vendimtare në përcaktimin e kaheve qeverisëse të vendit.

Sistemet Presidenciale janë forma të paraqitjes së demokracisë reprezentative që dallohen nga sistemet Parlamentare, pasiqë tek këto forma të qeverisjes fuqia politike dhe ekzekutive bartet nga Kryeministri tek Presidenti i shtetit të pavarur i cili është (do të jetë) edhe komandant suprem i Forcave të Armatosura të Republikës së Kosovës.

E veçanta e sistemit Presidencial është zgjedhja e presidentit nga ana e popullit. I zgjedhuri i popullit është fuqiplotë dhe nuk mund të shkarkohet nga detyra nga ana e parlamentarëve, pasi nuk ka veto parlamentare në këto sisteme qeverisëse.

Presidenti edhe pse nuk ka të drejtë iniciative për nxjerrjen e ligjeve, e ka të drejtën e vetos kundër parashtrimit të ligjit nga ana e parlamentarëve. Asnjë anëtarë i anës ekzekutive nuk ka drejtë të i takojë anës legjislative të sistemit në të njëjtën kohë.

Presidenti është fuqiplotë në anën ekzekutive dhe kontrolluese i institucioneve shtetërore në përgjithësi.

Sistemi presidencial, i përshtatshëm për Kosovën

Sistemini qeverisës Presidencial, i adaptuar për rrethanat e Kosovës do të ishte model i suksesshëm, i cili do të garantonte stabilitet politik dhe mirëqeverisje të vendit.

Përfaqësimi në parlament bëhet sipas fuqisë elektorale, e jo si deri më tani, me kontrabandim të deputetëve në Kuvend. Kompetencat ekzekutive i merr Presidenti bashkë me politikën e jashtme, ndërsa kryeministri merret më shumë me çështjet e brendshme organizative, si; Ministrinë e Punëve të Brendshme, pastaj Ministrinë e Arsimit, të Shëndetësisë, Kulturës, etj.

Sistemi Presidencial garanton më shumë stabilitet qeverisës dhe pavarësi më të madhe për institucionet e pavarura në vend; si bie fjala; sistemin e drejtësisë (pavarësimin e plotë të prokuorive dhe gjykatave.

Ajo çka është më kryesorja, sistemi Presidencial garanton pavarësi më të gjërë të institucioneve shtetërore edhe në raport me bashkësinë ndërkombëtare, gjegjësisht ndaj përfaqësive diplomatike të akredituara në vendin tonë.

Që i bie, se përfaqësitë diplomatike nuk mund të marrin më vendime për Kosovën, pra roli i tyre është reprezentativ dhe këshillues për drejtuesit shtetëror!

Ridizajnim i Kushtetutës së vendit konformë kërkesave të kohës

Sistemi parlamentar, gjegjësisht Republikat parlamentare nuk janë treguar të suksesshme në zgjidhjen e krizave politike paszgjedhore shkaku i polarizimit të skajshëm të skenës politike.

Probleme të kësaj natyre janë shfaqur dhe po vazhdojnë të manifestohen kriza të thella paszgjedhore edhe në shtetet më të zhvilluara si; Gjermania, Italia, etj, e të mos flasim për Kosovën me një demokraci të brishtë paralamentare.

Jo vetëm për zgjedhjen e presidentit drejtëpërdrejt nga populli, por edhe për shumë arsye të tjera, legjislatura e re e Kuvendit të Republikës së Kosovës e ka për detyrë të themelojë urgjentisht një komision të pavarur (jasht) parlamentar, të përbërë nga ekspert të fushës juridike për të ridizajnuar Kushtetutën e vendit konformë kërkesave të kohës, për evitimin e ngërçeve paszgjedhore.

Përfundimisht, sistemi Presidencial i qeverisjes së vendit, do ta nxjerrte Kosovën nga “çarku i mbyllur” politik.

Kjo, përveqse do të pamundësonte kontrabandimin e postit të presidentit nga partitë politike vendore, do të pengonte edhe ndërhyrjet e tmerrshme nga jashtë, siq ishte rasti i zgjedhjes së presidentes përmes zarfit në vitin 2011, dukuri kjo e paprecendent në vendet e lira dhe demokratike!

Përveç krizës së thellë politike në të cilën e kanë katandisur vendin politikanët e papërgjegjshëm, shtetin e Kosovës e kanë mbërthyer një varg krizash si ajo: ekonomike, energjetike, financiare, shëndetësore dhe arsimore, etj, ku shteti i Kosovës është duke përjetuar momentet më të vështira të krizës morale në Parlament!

Florim Zeqa, analist i pavarur politik