VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Më 7 korrik 1987 u nda nga jeta Kujtim Spahivogli, aktor dhe regjisor i shquar

By | July 7, 2018
1 Comments
  • author avatar
    Eugjen Merlika 9 months ago Reply

    Ky shkrim dhe kjo fotografi me kthejne mbrapa ne kohe, me shume se gjysem shekulli. Ishte vera e vitit 1960, ne qytetin e Pogradecit. Sapo kisha mbaruar gjimnazin dhe se bashku me kushuririn tim, Hektorin, shkuam per te kaluar disa dite pushime ne qytetin e liqenit, vendi me i parapelqyer per mua n’ate kohe.
    Aty hasem ne nje grup te rinjsh, shumica te diplomuar, me te cilet, ne saje te njohjes familjare me dy prej tyre, Dr.Arian Kerçikut dhe Gezim Peshkepise, qendronim me ta ne oret e plazhit. N’ate grup bente pjese edhe Kujtim Spahivogli. Qe ne bisedat e para u miqesova me Te. Ishte nje miqesi qe nuk lindete nga ndonje interes i posaçem, por si shprehje e perputhjes se mendimeve , edhe se Ai ishte 12 vjet me i madh si moshe.
    Por Ai ishte nje artist i vertete, nga ata qe e rrezatonin artin me te gjithe qenien e tyre, qe nga fizionomia me buzeqeshjen e natyrshme e gazin e vrullshem e te fuqishem deri ne persiatjet e thella per letersine e artet, kryesisht per teatrin, qe ishte bota e tij e vogel dhe e madhe.
    “Kur luaj dramen “Majlinda” me duhen tre ore te vij ne vehte, kur luaj Hamletin nuk me mjaftojne as tre dite.” me thoshte. Kishte nje kulture te gjere, por edhe nje shpirt te bardhe. Ishte si nje mize e bardhe ne mjedisin ne te cilin punonte e jetonte. U beme miq per pak dite, por ajo miqesi mbeti pa vazhdim, mbasi jetet tona kishin drejtime te ndryshme. Prej saj mbeti vetem nje fotografi qe ruhet ne albumin tim.
    Duke lexuar shkrimin e mesiperm, figura e Tij me del e gjalle para syve te mendjes, me te gjithe respektin e dashurine te cilat i imponon botes se kujtimeve, por edhe me dhimbjen e thelle qe buron nga ndarja e tij e parakoheshme nga jeta dhe nga peripecite e kaluara sa qe ne te. Per mua ajo fytyre e bukur, e lidhur me disa dite te kendeshme, qe qene si nje oaz i gjelbert ne shkretetiren e hirte te zymtesise se rinise sime te pare, mbeti e pavdekeshme ne kujtese e ne zemer.
    U prehte ne Paqen e perjeteshme te Zotit shpirti i Tij fisnik!
    I perjetshem qofte kujtimi i Tij ne boten e kultures shqiptare!

Komentet

Histori të retushuar të Komunizmit

Botimi i vitit 2018 i ISKK me autor Kastriot Dervishin – Histori të retushuar të Komunizmit.

Ky Album Narrativ sjell për publikun propagandën e pushtetit komunist nëpërmjet fotove të ndryshuara gjatë sistemit,

duke hequr nga fotot historike edhe figurat e mëdha të kombit në një përpjekje për të manipuluar historinë.

E nderuara Familje Ramosaj – Nga ISUF B. BAJRAMI

E nderuara  Familje Ramosaj,

Me keqardhje të thellë e pranuam lajmin e ndarjes nga jeta të shoqes tonë të nderuar Fetnete Ramosaj, e që na detyroi t’iu drejtohemi me një letër ngushëllimi.

Asnjë fjalë nuk do të reduktonte dhimbjen e familjarëve, miqve, shokëve, bashkëluftëtarëve dhe bashkëpunëtorëve. Por jemi të bindur që edhe ata të cilët  sado pak e njihnin, e dinin se ajo ishte një punëtore e jashtëzakonshme, me vlera të mëdha si në aspektin profesional ashtu edhe në aspektin njerëzor.

Fetnetja, do kujtohet gjithmonë si një punëtore e zellshme dhe e nderuar për të gjithë kolegët si një mike e pazëvendësueshme.

Deçani dhe Dukagjini nuk është i vetmi vend që e ka humbur një nga kuadrot më të mira dhe të disiplinuar për punën profesionale të rëndësisë së veçantë që kryente.

Fetnetja për dekada të tëra ka dhënë kontribut të jashtëzakonshëm si një intelektuale shembullor për të gjithë popullin shqiptar.

Ju vejë në dijeni dhe ju përcjell ngushëllimet më të sinqerta, për të lehtësuar sadopak këtë dhimbje.

Mbi të gjitha, i përjetshëm qoftë kujtimi dhe u prehtë në paqe!

Me respekt të veçantë për Juve,Isuf B.Bajrami

Gjilan;07.04.2019

Kur malli merr formën e një loti… Nga Irma Kurti

– Nënës sime, Sherife Mezini, në ditëlindjen tonë të përbashkët

Kanë kaluar mbi 12 vjet që kur Nëna ime u nis në udhëtimin pa kthim. Por ajo është e pranishme çdo ditë në bisedat me motrat, në grimcat e kujtimeve pas të cilave kapemi fort, në mendimet që e thërrasin, në mëngjeset e trishta kur malli merr formën e një pike loti.

Kur zgjohem dhe në darkë, përpara se të mbyll sytë, përshëndes fotografitë e të dy prindërve mbi komodinë; u them “mirëmëngjes” dhe “natën e mirë!”.

Në një foto, Nëna është në maternitetin e Tiranës, duke më mbajtur në krahë. Ai trup i vogël që për momentin ka rënë në gjumë dhe nuk qan është i imi. Ka dritë dhe mirësi në buzëqeshjen e Nënës, e cila më uron mirëseardhjen me puthje e përqafime.

Sikur i gjithë udhëtimi mbi tokë të ishte i tillë: i qetë, i lehtë, i butë, si në krahët e Nënës!

Ka një arsye tjetër pse ajo është kaq e lumtur. 20 marsi, dita kur erdha unë në jetë, përkon me ditën e saj të lindjes: atë trup kërthi, të imët, me fytyrën me pulla të kuqe e me flokë të rrallë, mamaja ime e konsideron dhuratën më të bukur për ditëlindjen e saj.

Nënë! Ne dikur e festonim bashkë ditëlindjen në familje dhe s’kishim nevojë për dhurata apo për para; dashuria na mbronte, na lumturonte dhe na bënte të forta.

Unë, që dikur ndaja me ty të gjitha gëzimet, shqetësimet, netët pagjumë, çdo ditëlindje e jetoj me një drithërimë, sepse… ti nuk je më.

Mijëra pyetje do të mbeten pezull në ajër dhe do të hallakaten të trembura, pa mundur të gjejnë dot përgjigje. Kur i hodha hapat e parë, a u rrëzova për t’u ngritur prapë, sa net të kam lënë pa gjumë, të kam lumturuar apo të kam mërzitur më shpesh, sa thinja të kam shkaktuar?

Pendohem që nuk të putha, nuk të përqafova më shumë, që s’ta shpreha kurrë me fjalë se sa të dua. Pendohem për shqetësimet që të kam shkaktuar, për netët e ftohta dhe të errëta të dimrit kur ti harroje veten për të ndarë brengat e mia të dashurisë.

Ike shpejt! Do të doja të kishe ndenjur edhe ca, do të doja të kisha edhe pak kohë në dispozicion për të të bërë të lumtur, për të të gëzuar, për të parë ende buzëqeshjen tënde!

Tani s’më mbetet tjetër veçse të shoh e të flas me fotografitë, të ndaj kujtimet me njerëz që të kanë njohur, me gjithë ata breza nxënësish që më shkruajnë dhe më tregojnë se sa e mrekullueshme ishe ti si mësuese dhe si njeri.

20 marsi do të mbetet gjithnjë ditëlindja jonë, por me një ndryshim: tani atë e festoj me gjysmën e shpirtit, sepse gjysmën tjetër e more ti me vete kur ike përgjithmonë.

Ka mëngjese të trishta kur malli merr formën e një pike loti…

NJË VIT PA DOKTOR POLIKRONIN Nga Mitro Çela

U mbush një vit, që vëllai, doktor Polikroni, u nda nga jeta. Të qaj? Nuk më sheh. Të lutem? Nuk më dëgjon. Të shpresoj se mund të rikthehet? Ai ishte i shenjtë, por jo Jezusi.
Çfarë të bëj? Si mund ta mund trishtimin, dhimbjen, vetminë, mërzinë, aritminë, stresin, boshllëkun, zbrazëtinë, ngashërimin…? Ku ta kërkoj ngushëllimin? Ta provoj me Biblën? “Të mos trishtohemi që na iku. Të gëzohemi që e patëm.”
Polikroni lindi në Mbrezhan të Përmetit në vitin 1932. Babai ishte shofer.
Viti 1945. Në familje ishin shumë fëmijë, gjashtë djem dhe një vajzë. Sa kishte mbaruar lufta. Vend e pa vend kishin mbetur bomba. Fëmijët i zbërthenin dhe bënin zilka. Dy vëllezër të Polikronit, Koço dhe Simo, 10 dhe 8 vjeç, gjetën një bombë. E morën në duar… Buuuum!… Të dy u plagosën. Jetuan një javë. Polikroni, që ishte 13 vjeç, përjetoi dhimbjen, tmerrin, lotët dhe klithmat e mamasë. Ndoshta nga ajo javë e kobshme i lindi dëshira për të shëruar dhimbjet e fëmijëve. Kjo nuk është fantazia ime, por edhe realitet.
Në vitin 1961 u emërua pedagog në Fakultetin e Mjekësisë. E meritonte. Student i shkëlqyer. Punoi tre vjet. Një ditë shkoi në zyrën e Karaman Yllit, rektor i Universitetit të Tiranës.
– Dua të largohem nga fakulteti. Dua të bëhem pediatër.
– Ashtu? – tha rektori. – Shko të punosh në Kukës…
– Nuk kërkova vend pune. Kërkova të bëhem doktor për fëmijët…
Rektori ra në mendime. Një javë më vonë në Fakultetin e Mjekësisë mbërritën dy shkresa: e para për shkarkimin, e dyta për emërimin në poliklinikën e Kombinatit…
***
…Shkollën fillore e bëri në fshat. Pastaj në Gjirokastër. Ishte nxënës i shkëlqyer. Një ditë e thirri drejtori në zyrë:
– Urime! Të doli bursë në shkollën pedagogjike.
Nuk foli. Doli nga zyra. Iku nga shkolla, nga Gjirokastra, mal më mal, u ngjit në Zagori, zbriti në Sheper, eci vetëm. Arriti në Malshovë, pastaj në Mbrezhan dhe përfundoi në shtëpi.
– Nga mbive? – pyeti babai.
– Më thanë të bëhem mësues. Dua të bëhem doktor…
***
…Tre muaj në fshat. Me bagëti. Një natë babai solli një haber.
– Është një bursë në Elbasan. Shkollë e mesme mjekësore.
Kur fëmija ëndërron dhe e mban të gjallë ëndrrën, universi punon që ajo të bëhet realitet.
…Polikroni mbërriti në Elbasan. Viti 1948. Kandahari i ditëve tona. Varfëri. Pak ushqim për nxënësit. Më pak zjarr…
***
Filloi vitin e tretë. Në shkollë mbërriti një mjek rumun. Drejtori i dha si shoqërues Polikronin. Shkuan në Cërrik, Peqin, Gramsh, Librazhd. Doktori rumun vizitonte fëmijë. Polikroni vidhte zanatin. Tre muaj bashkë. Të katërtin doktori rumun u largua. Cërriku, Peqini dhe Gramshi nuk kishin pediatër. U emërua Polikroni. Doktori i vogël nisi të shëronte shokët – fëmijë.
Në Elbasan mbërriti moda sovjetike e mbrëmjeve të vallëzimit. Aty u njoh me një vajzë. Natën, vjedhurazi, në krah të njëri-tjetrit, mes lotëve vajza i thotë:
– Më ngacmon djali i gjeneralit. Nuk e dua!
Mbaroi shkolla. Polikroni poqi letrat për student… Por një ditë e thirrën në degën ushtarake. I qethën kokën dhe e hipën në makinë bashkë me shumë djem nga Elbasani. Makina ndaloi në Milot.
E thirri në zyrë komandanti. Ishte përmetar. Mik i babait:
– Je futur në sinorin e gjeneralit. Tani je ushtar për tre vjet. Bën gjilpëra?
– Shëroj fëmijë…
Komandanti e mori me vete në shtëpi. Kishte një djalë. Digjte zjarr. Gruaja e kishte mbuluar me batanije. Ishte behar. Gruaja e veshur zhapone.
– Ke vapë? – e pyeti me ironi ushtari.
– Po. Miloti ka klimë të thatë.
– Zbulo djalin. Do të zhuritet i futur në lesh.
Ushtari shëroi djalin. Doli nami se ushtari shëron. Miloti dhe Burreli nuk kishin pediatër. Ushtari në vend të pushkës mbante stetoskopin… Fshat më fshat. Shtëpi më shtëpi… Ikën tre vjet. Erdhi dita kur u largua nga kazerma. Por jo nga shokët – fëmijë.
Një ditë hodhi në postë një letër. Ankesë në Parti…
“Nuk e di pse. Ëndërroja të bëhesha doktor. U bëra ushtar…”
Letra ra në dorë të Liri Belishovës, në atë mot me shumë nishane pranë shokut Enver… E thirrën lart…
Dhe në shtator të vitit 1957 nisi Fakultetin e Mjekësisë.
Në fakultet ra në sevda me Bafturinë.
***
Viti 1960. Ne jetonim në Përmet. Ishim shumë fëmijë. U hap haberi se Polikroni do të marrë në Tiranë familjen!!!… Shaka, thanë disa… Ku do t’i gjejë paratë për të ushqyer skuadrën e Pilo Çelës?… I marrë, thanë disa të tjerë.
Por një ditë pranvere, në prag të shtëpisë mbërriti një ZIS, makinë sovjetike. U ngarkua me plaçka. Mbi plaçka hipëm ne… dhe mbërritëm në Tiranë.
***
Polikroni u martua me Bafturinë. Bënë dy vajza. Mirelën dhe Enkelën.
Korrik 1990. Bafturia po ecte në rrugën “Myslym Shyri”. Kalon një motorr. E goditi dhe u largua. Bafturia përfundoi në spital. Jetoi disa orë.
Polikroni humbi jo vetëm nënën e fëmijeve, por edhe shoqen, kolegen e tij. Edhe ajo ishte pediatre. Bashkë bisedonin për fëmijët e sëmure. Të dy bënë librin “Nëna dhe fëmija”. Bafturia ishte vetë jeta në familje. Ajo prodhonte humor, dashuri. Ajo e tërhiqte Polikronin në kafene, në restorante, në takime mes mjekëve.
Pas Bafturisë Polikroni i la të gjitha përveç tre gjërave. Së pari dashurinë për vajzat. Sot, njëra, e martuar, jeton në Izrael, tjetra, po ashtu e martuar, jeton në Pragë. Së dyti dashurinë për mamanë (babai vdiq në vitin 1968), motrat dhe vëllezërit. Së treti dashurinë dhe përkushtimin për fëmijët…
***
12 mars 2018. Një varr i hapur. Në krah një arkivol. Fjalën e mori Mirela. Thjeshtë. Bukur…
Arkivoli zbriti. Pas 28 vjetëve Polikroni dhe Bafturia do të jenë bashkë në përjetësi. A do të ngjitet në qiell shpirti i doktorit? Jo dhe jo. Ai do të jetë mes nesh.
Vazhdon…

Përkujtim: U mbush një vit nga largimi nga kjo jetë i Dr. Fehmi Palit

Më 8 Mars u mbush një vit nga largimi nga kjo jetë i Dr.Fehmi Pali, një figurë e shkëlqyer humaniste në ndihmë të pacientëve të tij, sikur edhe një bashkëshort, prind dhe gjysh i shkëlqyer. Vajza e tij Sonila Mazrekaj e kujton:

“U mbush një vit çdo gjë është kthyer në kujtim dhe në dhimbje.

Ky është 8 Marsi i parë pa ty i dashur Babi!

Ishte kjo ditë që më rrembeu dashurinë,

ishte kjo ditë që më theu zemren,

ishte kjo ditë që më krijoi një boshllëk të pazëvendësueshëm kur dëgjova ato dy fjalë që nuk desha t’i dëgjoja kurrë “…Babi iku….”

Këto dy fjalë më shembën, aq i madh ishte pikëllimi, aq e pafund dhimbja, që më ndryshoi jetën dhe bëri realitet frikën time të tmerrëshme që të përballesha me këtë ditë, kur ti Babi i mbylle sytë e shpirti yt fluturoi lart, në lartësi sepse ti edhe në jetë ishte njeri i dimensioneve të rralla, ti që më edukove ta gēzoj jetën e ta jetoj e lumtur, duke falur dashuri, duke mos e njohur urrejtjen. Ti Babai im, shoku im, Zoti im që më dhuroje vetëm dashuri e mirësi, që më mësove vlerën e jetës, se jetën e zbukuron ose e shëmton njeriu, sikur ti që ma kishe zbukuruar jetën time me praninë e zemrën tënde që deshte pa kufij e kufizime, sikur do zemra e Atit Bijën.

Me mungon prania jote që më mbushte me siguri, që më bënte trime që ta përballoja çdo gjë në këtë jetë.

Më mungon shumë i dashur Babi, prezenca jote, që më bënte të ndihesha fëmijë, telefonat
dhe bisedat tona pa fund, për të cilat kam aq mall, më bëje të ndihesha e sigurt e çdo vështirësi më dukej e lehtë, çdo pyetje i gjeje përgjigjen e duhur, sepse gjithçka e bëje me dashuri të pakufishme.

Ashtu si na deshe, ashtu edhe ne të duam ty! Do të jepja gjithçka që të të kisha pranë, duke pirë kafe e filozofuar për jetën.

Do të jepja gjithçka që të mos i dëgjoja ato dy fjalë në 8 marsin, një vit më parë, do të jepja gjithë botën që ti të ishte pranë nesh, prania jote na e zbukuronte botën, e bënte të përsosur, plot kuptim.

I dashur Babi,

Këtë 8 Mars u mbush nje vit që çdo gjë është kthyer në kujtim e dhimbje por dashuria jonë në Tokë për ty është rritur dhe është bërë e pakufishme, ashtu sikur dashuria jote në Qiell që na mbron e prin drejt tê mirës, ti Ëngjëlli jonë Mbrojtës, ti Heroi im!”

Familja e Gipa Shoshajt hap të pame më 24 shkurt

Më 8 shkurt ndërroi jetë në Zvicër i riu 43 vjeçar nga Kosova Ragip Shoshi.

Gipa Shoshaj, sikur edhe njihej nga shokët e miqtë,

u aksidentua për vdekje me makinën e tij pas një përplasje që i kushtoi jetën,

duke lënë në hidhërim të thellë dy djemtë e tij,

nënën, babain, vëllezërit, motrat, rejat, nipat e mbesat dhe mbarë Familjen Shoshaj.

Gipa Shoshaj prehet në varrezat e fshatit Lubeniq të Pejës,

ndërsa Familja pret ngushëllime dhe hap dyert për të pame më 24 shkurt nga

ora 9:00 deri në orën 16:00

në adresën Fegistrasse 9, 8957 Spreitenbach.

Ndërroi jetë në Zvicër në një aksident Ragip Shoshi –

Ky është Ragip Shoshi, i riu nga Kosova që ndërroi jetë në Zvicër

Një aksident komunikacioni që ndodhi të premten pasdite në Göschenen të Zvicrës, i kushtoi me jetë një kosovari nga Lybeniqi i Pejës me banim në Zvicër .

43 vjeçari sipas “20min.ch”, u përplas në kolonën e kamionëve, të cilët ishin ndalur në hyrje të tunelit për shkak të radarit.

Aksidenti ndodhi dje rreth orës 17:00, derisa shoferi mbeti i vdekur në vend.

Mësohet se bëhet fjalë për Ragip Shoshin nga Lybeniqi i Pejës, varrimi i të cilit pritet të bëhet nesër në fshatin Lybeniq të Pejës në ora 16:00

Vetura e Shoshit mbante targat e Zyrihut, derisa autostrada A2 u mbyll në drejtim të jugut për tri orë.

8 shkurt dita që ti e dashur Nëna ime na le Nga Elida Buçpapaj

 

Nënës time

Kushtuar Lili Skënderit, bashkëshortes së Poetit Vehbi Skënderi dhe Nënës sime që na la më 8 shkurt 2016

8 Mars 2016

u mbush një muaj
që nëpër shtëpi
të kërkoj pa dobi
kur dal
pres t’i biesh celularit
sikur bëje rëndom
edhe pa arsye
për fare kot
veç për të dëgjuar sa më shumë
zërat e njëra tjetrës
të Nënës e bijës
sikur ta dije
se nga Qielli telefonit
nuk do t’i bije dot

është 8 Marsi i parë
që nuk të kam pranë
vdekja kjo shtrigë
na e këputi
kordonin ombelik

unë nuk e besoj
se ti nuk je me ne
as ti nuk beson
që je atje ku je

çdo gjë në shtëpi gjurmët e tua mban
kanatet e dritares prej nga shihje rrugën
nënkresat e zbukurimit
me ngjyra tek cepat e divanit
presin që t’i lëvizësh
gjithçka është rregulluar si deshe ti
me asimetriken simetri
në guzhinë gjej biletkat ku shkruaje
se çfarë duhet të blinim,
nektarë lulesh, elikzir
kanellë, majdanoz, vaj ulliri

kur vjen dita e re
pres të më zgjosh,
ta hamë bashkë mëngjesin
që ma përgatisje ti
duke shoqëruar kafenë apo çajin
me kryetituj gazetash tek News24
e kujtuar shtëpinë tonë
në Tiranë që na priste
Liqenin e Poradecit
ku ti linde
malli shtohet e shtohet
si një vullkan i sapozgjuar
që mezi pret
të eksplodohet

ne te dyja flisnim
për gjëra të thjeshta
të bukura
të zakonshme
dhe te jashtëzakonshme
se çfarë do të na gatuaje
për shembull për drekë
speca të pjekura
me djathë delesh
apo lakror me dy petë
për shqetesimet personale
kombëtare e botërore
të gjitha me njëra-tjetrën
kishin lidhje
që po t’i kishim në duar
unë dhe ti
do të kishin të gjitha
happy end dhe rrugëzgjidhje

deri ditën kur u sëmure
papritmas
nisën 100 ditë
të tmerrshme për ne
nga spitali në spital
me zemër të dridhur
nga frika e telefonatave
horrore
në mesin e natës
kur japin
vetëm lajme pelin te hidhur

ne kishim shpresë
deri në fund
që mrekullia
jonë të zgjaste
se ishte dashuri
e kulluar, hyjnore
kur Eva dhe Adami
nuk e kishin prekur
ende mollën

unë të përkëdhelja
me fjalët më të bukura të botës,
të thërrisja Lule,
Lilka,
vajza ime,
të thosha se
ne do të jetonim bashkë 200 vjet
për t’i parë
e për t’i gëzuar bashkë fëmijët,
nipat e sternipat tanë
dhe ti e pranoje këtë sfidë
s’ka më të bukur
se sfida e jetës
më jepje besën dhe fjalën
me të qeshurën tënde
të bukur dhe zërin tënd
me tinguj
edhe kur na qortoje
ishte gjithë plotfuqishmëri
Mbretëreshë
me kurorë e skeptër
që Elisabetha II e Anglisë
do të të kishte zili

Nëna ime prehet nën lulevjollcat

8 Maj 2016

u mbushën 3 muaj
nga 8 shkurti në 8 maj
me lule dhe vaj

nga shirat e errta të shkurtit
në mars, prill e maj
me lule dhe vaj

nga qielli i vrerosur i shkurtit
tek fytyra e pranverës e pafaj
me lule dhe vaj

nga ankthi i pafund i shkurtit
në ankthin e pafund prej reje
si është e mundur Mam
që ti fle nën vjollca
e vjollcat çelin sipër teje

8 Gusht 2016

Gjashtë muaj pa ty Mam

U mbush gjysmë viti
sekondat, minutat, orët, ditët,
javët, muajt
njëri pas tjetrit shkuan
ditëlindja jote pa ty
në maj
gjithë lot e vaj

unë të kërkoj me sy
me veshët hapur
të dëgjoj kumtin tënd të bukur
që e mbushte shtëpinë me hare
ku je Mam ku je

në shtëpi gjithçka ka mbetur
ashtu sikur e le
dhoma jote e heshtur
mbulesa e shtratit e palëvizur
çanta jote po aty
në sirtarin e komodinës
pasqyrka e vogël
mbi komodinë
të preferuarit librat e tu
dritarja e dhomës tënde
nga shihje hënën
mungojnë vetëm syzat
t’i dhashë me vete
edhe letrat e bixhozit
që luaje duke pyetur fatthënën

në dollapin tënd
mungon vetëm
palltoja e madhe
që ti e përdorje shumë rrallë
mungojnë
një palë pantallona,
një golf dimri
dhe një xhaketë
që i vishje rëndom
kur dilje
rreth e rrotull
në dollapin e këpucëve
janë pantoflat e tua,
sandalet e verës
me pak takë në ngjyrë hiri
mungojnë vetëm
një palë këpucë dimri

e di që në Parajsë
është gjithmonë pranverë
po kur ike ti
ishte shkurt e shi
e shpirti im qante
me rrebeshe
sepse harmonia jonë
prej tingujsh,
ritmesh e ngjyrash
ishte Parajsa e tokës
ne ishim më të gjithëpushtetëshmet
e rruzullit
më të pasurat e botës
….

unë nuk i bindem
arsyes se vdekja ekziston
se kush lind vdes
se gjithçka
që ka një fillim
e ka një fund
se tek fundi nis fillimi
dhe tek fillimi fundi
sepse dashuria jonë
ishte dhe është
fund e fillim një përjashtim

Po vjen 8 shkurti zemra ime

vajza ime
e bukura ime
po vjen ora 18:00
kur nga dritarja e spitalit
shpirti yt fluturoi
në një botë krejt të panjohur
do ta heq këtë datë nga kalendari
pas datës 7 shkurt vjen direkt 9 shkurti
pas orës 17:00 vjen direkt ora 19:00

ti po flije sikur e keqja ishte larguar
e ti pas pak do të zgjoheshe
frymëmarrja jote ishte e rregullt,
e ngrohtë
krejt ndryshe nga vdekja
që vërtitej pranë teje
akullnajë e ftohtē

herët e tjera
ti nën tuba luftoje
për jetën
ti me çdo kusht
deshe të riktheheshe
në shtëpinë tonë
e të vazhdoje aty ku e kishe lënë
në spital gjithçka e panjohur për ty
nuk njihje askënd
sytë e Shën Mërisë dukeshin
artificialë
përpara syve të tu që luteshin
të mos vinte ajo
që kishe frikë se po vinte
ti e merrje me të mirë
të panjohurën
që nuk mund të bëhet urë
e që nuk duam ta njohim kurrë

ti luftoje me mish e me shpirt
të ktheheshe në shtëpinë tonë
të ngrohur nga dielli i dashurisë
që e bën të duket
një kokërr portokalli
diellin që ngroh
njerëzinë

ti ma shqiptoje emrin
nen tuba,
nën jerm,
nën morfinë

çfarë deshe të më thoshe Mam
si nuk mundëm të flisnim Mam
si nuk mundëm Mam

ne të rrethonim tek shtrati
ti na shihje dhe qeshje
ashtu e përhumbur
kujtoje se ishe në ëndërr
dhe prisje të zgjoheshe
nga ankthi makth

ti e bukur
si një skulpturë e bardhë e Rodenit
askush nuk mund
të besonte se ishe e sëmurë
me faqet ngjyrë rozë
që unë t’i puthja pa fund
po flije Mam
po flije aq qetshëm
aq rrejshëm

sa unë besova se do të zgjoheshe
të më thoshe
atë që deshe të ma thoshe aq shumë
por që nuk ma the dot
në këtë botë kurrë

po vjen shkurti Mam,
e urrej 8 shkurtin
qiellin bunker
që e kishte veshur
atë mbrëmje të ftohtë
në hekur

e urrej edhe 29 tetorin,
kur më the se ndiheshe pa qejf
ishim aq bukur
ti ishe kryeministrja e shtëpisë
fuqiplotë
ne demokracia më e bukur
e planetit tokë

8 shkurt 2017

e dashur Nëna ime,
Zonja Lili Skënderi
e dashur Lilka ime,
e dashur Lulja ime,
zambak uji
e dashur mrekullia ime
e dashur vajza ime që nuk e pata kurrë
e dashur motra ime që nuk e pata kurrë
e dashur shoqja ime që nuk e pata kurrë
me një trup e shpirt me Tim Atë
më linde, më dhe gji, më rrite,
e dashura Nëna ime unike

e dashur Lilka ime,
lule që nuk njeh vyshkje
ti Ëngjëlli im në tokë
dhe Ëngjëlli im në qiell
krijesë e bukur e Zotit
si kryeveprat e piktorëve
të gjithë rrymave e kohëve
me shpirt dhe fytyrë ëngjëllore

ne kemi kaluar bashkë shumë sfida
dorë për dore shtrënguar
sfidat e jetës po aq të zeza si vdekja
ne në krahë të njëra tjetrës
mbi to gjithmonë kemi triumfuar

nuk bëhet fjalë për triumfe fanfaresh
të gërryera nga hipokrizia prej bloze
fjala është për gjërat më të thjeshta
dhe të rëndësishme të jetës
që i japin frymën, kumtin dhe kuptimin kësaj bote

ti jepje dashuri pa cak e pa fund
ti Nëna ime një pyll i gjelbër
që nuk njohe as plakje dhe as tharje
që në çdo rrahjen tënde të zemrës
na bëre të jetonim një jetë të plotë
vetëm me dashuri dhe pa ndarje

nga 8 shkurti 2016
dhe në çdo shkurt që vjen
shpirtin tim e shkundin
pa prehje uraganët e dhimbjes
ti je me mua kudo ndodhem
por kjo nuk nuk e zbeh aspak
mungesën,
dhe peshën e pengjeve
që më rëndojnë si mal
mbi shpirt e shpinë
nuk e zbeh as mallin
që vetëm shtohet e shtohet
si një vullkan i sapozgjuar
që mezi pret
të eksplodohet

që jam vazhdimi yt dhe i tim eti
e kuptoj lehtësisht
se rebelohem për ta injoruar Kasandrën
për ta sfiduar të keqen
për ta hequr nga kalendari datën 8 shkurt
për t’i hequr nga kalendari
të gjitha ditët e vuajtjeve të tua
e për të ta mbushur kalendarin e jetës
me ditët e tua më të lumtura
që ti i kalove me Tim Atë,
poetin Vehbi Skënderi
që të deshi deri në frymën e fundit
kur fryma e lë trupin dhe ngjitet lart,lart, lart…

Më 10 janar 1920 u vra Sali Nivica, publicist, patriot, politikan e shkrimtar shqiptar

“Saliu ishte portë e shtyllë, a thue nji shkamb në të cilin tash 10 vjet i turren tallaze të mëdha pa mujte me e bremun kërkund”

— Gjergj Fishta
“Saliu ishte intelektuali ma i aftë dhe ma konsenguent i kohës”

— Luigj Gurakuqi
“Saliu kur fliste për çështjen Kombëtare dridhej i tëri si purtekë”

— Skënder Petro Luarasi
“Ai hyll që perëndoi ishte personifikim i ç’quem i delikatesës dhe i pastërtisë së gjuhës sonë kombëtare. Këtë humbje nuk do ta verë në vend as një e katërta e shekullit”

— Hoxha Kadri Prishtina
“S’të keshëm rradhë si çdo rradhë por shok me Ismail Qemal”

Këngë e ngritur nga populli

Sali Nivica lindi më 15 maj 1890 në Rexhin të Kurveleshit të Sipërm, rrethi Tepelenë. U vra nga armiqtë e Shqipërisë më 10 janar 1920 në Shkodër. Ishte publicist, patriot, politikan e shkrimtar. Ai u dekorua me urdhërin Nderi i Kombit.

Edukimi

Në vitin 1904 filloi studimet e shkollës së mesme në gjimnazin ‘Idadi Mylyqi’ të Manastirit. Aty u lidh me atdhetarin Bajo Topulli, themelues i ‘Komitetit të Parë Kryengritës për çlirimin e Shqipërisë, aktivist i të cilit u bë edhe djaloshi Sali Nivica, sidomos me shkrime me frymë të fuqishme atdhetare në shtypin e kohës. Dy vitet e fundit të shkollës së mesme Saliu i përfundoi, në vitin 1909, në gjimnazin Zosimea të Janinës.

Aktiviteti arsimor, patriotik dhe politik

Aty ai vijoi të merret me veprimtari atdhetare, bëhet anëtar i klubit ‘Shoqëria Shqiptare’ dhe shkruan në shtypin e kohës. Është redaktori i vetëm i gazetës ‘Zgjimi’ dhe bashkëpunon shpesh me gazetën ‘Liria’. Në Janinë, bëhet mësues para kohe duke mbledhur nxënës të klasave më të ulëta të Idadijes së Janinës dhe u mësonte atyre gjuhën shqipe. Gazeta ‘Liria’, pas mbarimit të shkollës, shkruante se Sali Nivica ishte një nga më të zgjuarit e të palodhurit nga të diplomuarit e shkollës së Janinës.

Në prag të shpalljes së Pavarësisë, Saliu, për karakterin e vlerat e tij atdhetare e publicistike, u zgjodh nga Luigj Gurakuqi që ta shoqëronte atë gjatë vizitave në disa kryeqytete të Evropës. Ishte pjesëmarrës në grupin që përgatiste kryengritjen antiosmane në shkallë kombëtare. Komiteti Organizator e cakton Sali Nivicën dhe Nikoll Kaçorrin të merret me përgatitjen e koordinimin e kryengritjes në Shqipërinë e Jugut. Duke u nisur nga Durrësi, ku Nikolla ishte i dënuar me arrest shtëpie e nuk mund të lëvizte, Saliu shkon i vetëm në Vlorë, Sarandë, Delvinë, Gjirokastër, Kurvelesh, Tepelenë, Berat dhe takohet me parinë e krahinave dhe njerëzit atdhetarë për t’u organizuar. Mori pjesë drejtpërdrejt në organizimin e kryengritjes së parë antiosmane në Kurvelesh e me pas në Manastirin e Cepos në korrik 1911, ku morën pjesë paria dhe mbi 800 burra të armatosur nga Çamëria, Delvina, Saranda, Gjirokastra, Përmeti, Tepelena, Vlora etj. Në korrik 1912, i gjendur në Durrës si mësues, për veprimtaritë e tij antiosmane, arrestohet dhe burgoset në Stamboll. Pasi u lirua nga burgu me ndërhyrjen e Ismail Qemalit, fillon punën e mësuesit të gjuhës shqipe në ‘Robert College’, në Stamboll, ku krijon edhe drejton shoqërinë Qarku letrar. Në vitet 1914-1915 bashkëpunoi me publicistin e atdhetarin Muço Qulli për nxjerrjen e gazetës Populli, dhe deri me 1916 punoi në fushën e arsimit. Ishte mbrojtës e përhapës i flaktë i arsimit dhe gjuhës shqipe. Motoja e tij ishte Kombin e mban dhe difton komb nji atdhe homogjen, nji histori e kthjellët, nji besim i bashkët e nji gjuhë e livrueme. Ai kërkonte të ngrihej një Akademi për studimin e një gjuhe të përbashkët dhe një fjalor të gjuhës shqipe.

Më pas veprimtaria shkencore, politike dhe atdhetare e Sali Nivicës përqendrohet në Shkodër. Më 6 shkurt 1918 ftohet dhe bëhet anëtar i “Komisisë letrare”, të krijuar në Shkodër më 1916, ku dha një kontribut të veçantë për probleme të lëvrimit të gjuhës shqipe ilegale në Shkodër, asaj Vllaznia e Rozafa. Është ndër organizatorët e krijimit dhe zgjidhet anëtar i Komitetit ‘Mbrojtja Kombëtare e Kosovës’ dhe anëtar i kryesisë së tij, prej 7 anëtarësh 7 nëntor 1918.[1] Aty bashkëpunoi me figura të ndritura kombëtare si Hoxha Kadri Prishtina, Hasan Prishtina, Bajram Curri, Kel Marubi, Sotir Peçi, Elez Isuf Ndreu, Gjergj Fishta, Ndre Mjeda, Vinçens Prenushi, Sejfi Vllamasi etj. Si anëtar i Kryesisë, ai vuri në dispozicion të Komitetit Mbrojtja Kombëtare e Kosovës gazetën e tij Populli, zyra e së cilës u zhvendos në oborrin e ndërtesës së Komitetit. Nga numri i parë e deri te ai nr.19 gazeta doli me moton ‘Për lavdinë e Atdheut’ dhe, gjatë punimeve të ‘Konferencës së Paqes në Paris’, deri te numri i fundit, numri 48 10 janar 1920 duke ju përgjigjur zhvillimeve brenda dhe jashtë vendit e për mbrojtjen e tërësisë së territoreve shqiptare, doli nën moton ‘Për indipendencën e plotë të Shqipërisë’. Gazeta Populli botohej kryesisht në dialektin gegërisht, por që lexuesi do të lexonte edhe në dialektin toskërisht. Nën drejtimin e Sali Nivicës, duke qëndruar në pararojë të mendimit atdhetar të kohës, ajo u bë shprehëse e programit politik të Komitetit dhe e interesave mbarëkombëtare, sipas të cilit ‘Duhet me i dalë zot vetsundimit e tanesisë toksore të Shqipnisë, me përdor çdo mjet me çlirue Kosovën dhe Dibrën, e çdo vend ku flitet shqip e me u bashkue nën sundim të Shqipërisë së lirë’.

Ai i dha gazetës, sidomos në vitin 1919, duke e shpërndarë atë jo vetëm brenda Shqipërisë, por edhe jashtë shtetit , në Francë, Itali, Zvicër dhe SHBA, karakter të theksuar kombëtar e atdhetar, në mbrojtje të pavarësisë e të tërësisë territoriale të shtetit të ri shqiptar, që u shprehen hapur edhe në Konferencën e Paqes në Paris, në vitet 1919-1920.

Veprimtaria e tij atdhetare e publike ishte pengesë për planet aneksioniste serbo-sllave, italiane e greke. Ndaj më 10 janar 1920, në prag të ngjarjes së madhe kombëtare, të mbledhjes së Kongresit të Lushnjës, u vra në Shkodër[2] nga Kolë Ashiku, njeri i vënë në shërbim të forcave pushtuese serbe e italiane, i paguar dhe i armatosur posaçërisht. Shkodra, ditën e varrosjes, i bëri Saliut të gjitha nderimet e rastit, duke e shpallur ditë zie.

Nderime

Nipi i tij Fatmir Çela duke marrë titullin Nderi i Kombit

Dokumentar mbi jetën e tij

  • vimeo.com Dokumentar i realizuar nga Top Channel
  • vimeo.com Film i realizuar nga TVSH
  • vimeo.com Dokumentar Një jetë për kombin, nga Rezarta Reçi

Vlerësimi i emrit të tij

Emri i patriotit Sali Nivica mbahet nga disa institucione arsimore siç është gjimnazi i përgjithshëm i Memaliajit, e nga disa shoqata atdhetare. Emrin e tij e mbajnë gjithashtu disa rrugë në Shqipëri e Kosovë, si në Tiranë, Durrës, Shkodër dhe Prishtinë.

Shih edhe

  • Monumenti i Sali Nivicës
  • Gazeta Populli

Lidhje të jashtme

  • (Shqip) Feja dhe flamuri
  • (Shqip) Fjala e Presidentit Bamir Topi me rastin e dekorimit
  • (Shqip) Kisha Katolike Shkodër, Imzot Kaçorri

Kuriozitet

Në filmin artistik shqiptar Militanti të vitit 1984 të realizuar nga Kinostudio Shqipëria e Re me regji të Piro Milkanit, ngjarjet e filmit zhvillohen në Shkodër dhe personazh kryesor i filmit është Vasil Shanto, i cili së bashku me guerrilasit shkodranë marrin hakë për Sali Nivicën ndaj Kolë Ashikut. Ata i organizojnë një atentat Ashikut me pasojë plagosjen e tij, pikërisht aty ku ai vrau Saliun.

Burimet

  1. ^ Robert Elsie (1 December 2010). Historical Dictionary of Kosovo. Scarecrow Press. f. 64–.  978-0-8108-7231-8. Marrë më 9 November 2011.
  2. ^ Michael Schmidt-Neke (1987). Enstehung und Ausbau der Königsdiktatur in Albanien, 1912-1939. Oldenbourg Wissenschaftsverlag. f. 50–.  978-3-486-54321-6. Marrë më 9 November 2011.
  3. ^1.Muzeu Historik Tepelenë
  4. ^2.Biblioteka Kombëtare Tiranë
  5. ^3.Biblioteka e qytetit Shkodër
  6. ^ 4.Gazeta Populli (Arkiva e Shtetit Shqiptar)
  7. ^5.Një jetë për Kombin -Prof.Dr. Gazmend Shpuza e Fatmir Çela

Silverwiki 2.png

Sali Nivica është një artikull i mirë, i zgjedhur si një nga artikujt më të mirë nga vullnetarët e Wikipedias. U miratua në 30 nëntor 2011.
Nëse e gjeni një mënyrë që kjo faqe të mund të përmirësohet më tepër, pa krijuar konflikte me punimet e redaktorëve të mëparshëm, ju lutemi merrni iniciativën dhe kontribuoni.

LAJM MORTOR- ZYRAFETE OSMANI NDERROI JETE NE NEW YORK

 

Familja Osmani njofton Komunitetin Shqiptar në SHBA se me 19 Tetor 2018, të Premten, ndërroi jetë në New York zonja Zyrafete Osmani.

Vdekja e zonjës Zyrafete la në pikëllim të thellë: Bashkëshortin- Osmanin, vajzat; Burbuqe, Luljeta Valbona dhe Valerijen si dhe nipa e mbesa.Funerali i së ndjerës është të Shtunën 20 Tetor 2018 dhe të Dielën prej Orës 5.00 P.M- 9.00 P.M në Shtëpinë Mortore:

Pleasant Manor Funeral Home.

Adresa:

575 Columbus Avenue

Thornwood, New York 10594

Telefoni i Funeralit: 914-747-1821

Varrimi i së ndjerës bëhet me 22 tetor 2018, të hënën. Ceremonai e varrimit fillon në Orën 9 e 30 të Mëngjesit në adresën e sipërshënuar të Shtëpisë Mortore.

Të piklluar: FAMIJLA OSMANI

TELEGRAM NGUSHLLIMI FAMILJES ZEQA

E nderuara familje Zeqa,

Ne mërgimtarëve na lidhë diçka e shenjtë me njëri tjetrin ! DHIMBJA ! Kush më shumë se mërgimtari ja kupton dhimbjën mërgimtarit, çfarëdo qofshin ato, nuk ka rëndësi në cilën pjesë të kontinentit ndodhet, mjafton ta kesh jetuar jetën jashtë gurëve dhe rrugicave që i njihje që i vogël dhe largë gjuhës që e flisje… !

Z. Florim dhe Ismet Zeqa, më erdhi shume keq kur dëgjova për vdekjen e nënës tuaj Hysnije Zeqës… ! Më preku fakti që para tri javësh kisha rastin ta shoh dhe të bisedoj më te… Në një moment m’tha po m’dokët si me pa djalin tim Florimin,… Ishte zonjë e guximshme dhe e fortë për vitet që i kishte dhe sëmundjen që e mundonte. Andaj ndjejë keqardhje për humbjen e nënës tuaj.

I nderuari Florim dhe Ismet Zeqa,
Ju shpreh ngushllimet e mia të sinqerta, juve, krejt familjes Zeqa, miqëve dhe farefisit tuaj. shkuarja në amshim e nënës juaj është një humbje e madhe, prandaj bëhuni të fortë për ta përballuar! Ajo do të jetë në zemrën tuaj përherë!

I qoftë i lehtë dheu i Dardanisë. Ndjesë pastë në Parajsë!

Me respekt,

Reshat Murati me familje

Ndërroi jetë në Nju Jork shkrimtari i dënuar nga diktatura Makensen Bungo

Me 15 Shtator 2018, ditën e shtunën në mëngjes, ndërroi jetë në një spital të Nju Jork-ut, shkrimtari Makensen Bungo.

Makensen Bungo lindi më 14 prill të vitit 1926, në Elbasan. Kreu shkollën Normale të këtij qyteti dhe më pas studimet e larta në Universitetin e Tiranës, Fakultetin Gjuhë-Letërsi, me korrespondencë(pas burgut).
U arrestua në vitin 1946 dhe më 12 tetor të po atij viti, Gjykata Ushtarake e Elbasanit e deklaroi fajtor për «krime kundër shtetit» dhe e dënoi me 5 vjet heqje lirie, humbjen e së drejtës elektorale për 5 vjet kohë dhe konfiskimin e pasurisë. Dhe më 26 shkurt të vitit 1947, Komiteti Ekzekutiv i Nënprefekturës së Qendrës Elbasan urdhëroi sekuestrimin e gjithë pasurisë së tij, të luajtshme e të paluajtshme. U lirua në vitin 1950.
Makensen Bungo provoi torturat e egra të hetuesisë së diktaturës komuniste dhe pa vdekejn me sy në Kënetën e Maliqit, në kampin famkeq të Vloçishtit etj.
Akuza e fabrikuar ishte “Agjitacion e propogandë”, e konsideruar si krim kundër shtetit! A e din ipse? …
Sepse kishte thënë në biseda se Kosova është e robëruar…
Gjatë kohës së diktaturës nuk u lejua që të botojë. Makenseni edhe kur ia dhanë të drejtën e mësimdhënies sipas diplomimit e dërguan në zona të thella në fshatra të Tepelenës, Gjirokastrës dhe Fierit.
Makensen Bungo, pas rëniessë komunizmit, është autor i disa librave. Përmendim:
1- Monografia për Abaz Kupin(2001)
2- Këneta e Vdekjes( u botua më 1996 dhe u ribotua edhe 5 herë- më 2009 u botua në gjuhën angleze)
3- Gruaja me të zeza-Vëllim me tregime(2008)
4- Rrugëtim me psherëtima-Roman(2009)
5- Nëna Kosovare-poemë(2003)
6- “Varret” poemë…etj..
7- Musine Kokalari…
Ai ishte një ndër bashkëpunëtorët e palodhur edhe për shtypin e diasporës, vecanërisht i gazetës”Dielli”, ku kontribuoi me studime, artikuj, poezi etj.
Federata Panshqiptare e Amerikës”VATRA” dhe Gazeta e saj”DIELLI” i shprehin ngushëllimet më të (Dielli)